ဒီသင်္ဘောက အရင်သင်္ဘောပဲလား
သေးငယ်သော အလျှော့ပေးမှုများက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်လက္ခဏာကို
မည်သို့ပြောင်းလဲစေနိုင်သနည်း
ဆမ်မြူယဲလ် အက်စ်. ဟာနန်ဒက်ဇ် (Samuel S. Hernandez)
ကျွန်ုပ်သည်
မိမိသည် မှန်ကန်သော သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းသား ဟုတ်မဟုတ်ကို မကြာခဏ
စဉ်းစားမိသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာနည်းလမ်းဖြင့် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ယုံကြည်ခြင်းတွင်
လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ ထိုထက်
ပို၍တိတ်ဆိတ်သောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ညအချိန် ရေခဲသေတ္တာမှ ထွက်ပေါ်နေသော
တိုးတိုးညံသံနှင့် တူသည်။ ထိုအသံက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို အပြည့်အဝ မသေချာသည့်တိုင်
ထိုအသံနှင့်အတူ အိပ်ပျော်ရန် သင်တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာသည်။
သီစီယပ်၏ သင်္ဘော
သစ်သားသင်္ဘောတစ်စင်းနှင့်
တူသည်။ သစ်သား၊ သံမှိုများနှင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ရေပေါ်တွင် မျောနိုင်ရန်
ပြုလုပ်ထားသည်။ အားလုံးကို နေရာအမျိုးမျိုးမှ ရရှိသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်း
ရှိသည်။
သင်သည် ၎င်းကို
မှန်ကန်စွာ တည်ဆောက်သည်။ အချိန်ယူသည်။ ပုံစံရေးဆွဲချက်များအတိုင်း လိုက်နာသည်။
ထိုပုံစံများကို ရေးဆွဲပေးသူ၏ လက်ကို ယုံကြည်သည်။ ပြီးသောအခါ ၎င်းသည် ရေပေါ်တွင်
မျောသည်။ အနည်းဆုံး အစပိုင်းတွင်တော့ ထိုသို့ဖြစ်သည်။
သစ်သားပြားတစ်ပြား
ကွေးသွားသည်။ နောက်တစ်ပြား အက်ကွဲသွားသည်။ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါ။ အဓိကအချက်ကပင်
ထိုအရာဖြစ်သည်။ သင်ပြုပြင်သည်။ အပေါက်ကို အသစ်တစ်ခုခုဖြင့် ဖာထေးသည်။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။ ထိုသို့မလုပ်လျှင် သင်၏တာဝန်ကို ပေါ့ဆရာရောက်မည်။
ထို့နောက်လည်း သင်္ဘောသည် အရင်အတိုင်းပင် ထင်ရသည်။ အရင်အတိုင်းပင် ရွေ့လျားသည်။
၎င်းသည် သင်္ဘောပင် ဖြစ်နေသေးသည်။
သေချာသည်မှာ
ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်သော သင်္ဘောတစ်စင်းအတွက် ပြောင်းလဲမှု လိုအပ်သည်။
အစပိုင်းတွင် အစားထိုးမှုများသည် ဂရုတစိုက်ပြုလုပ်ပြီး မူလပုံစံနှင့်ပင်
သစ္စာရှိကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အဆင်ပြေလွယ်ကူမှုသည် တဖြည်းဖြည်း
ဝင်ရောက်လာသည်။
သစ်သားပြားများ
ပို၍ပျက်လာသည်။ တစ်ပြားဒီနေရာ၊ တစ်ပြားဟိုနေရာ။ သင်သည် လုပ်ရပိုလွယ်သော သစ်သားကို
ရွေးချယ်လာသည်။ ပိုနူးညံ့သောသစ်သား။ ပိုဈေးသက်သာသောသစ်သား။ အနီးအနားမှ
ရရှိနိုင်သောသစ်သား။ သင်ကိုယ်တိုင်အားပေးပြောဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပါဟူ၍ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ ပုံသဏ္ဌာန်က မှန်နေသေးသည်၊ နာမည်ကလည်း မပြောင်းသေးသည်၊
ဆိပ်ကမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းကလည်း ၎င်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “အဲဒါ သင်္ဘောပဲ” ဟု
ပြောနေကြသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သင်သည် ၎င်းကို
မေတ္တာဖြင့် ဂရုစိုက်ထိန်းသိမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော်
တစ်ချိန်ချိန်တွင် သစ်သားပြားများကို အလုံအလောက် ပြောင်းလဲပြီး
သံမှိုအများစုကိုလည်း အစားထိုးလိုက်ပြီ။ ယခု ပြတင်းပေါက်များသည်
စတုရန်းပုံမဟုတ်တော့ဘဲ အဝိုင်းပုံဖြစ်လာပြီ။ ထိုအခါ “ဒီသင်္ဘောက အရင်သင်္ဘောပဲလား”
ဟု မေးခြင်းသည် မျှတမည် မဟုတ်ပါလား။
ကျွန်ုပ်ကို
အထိခိုက်စေသောအပိုင်းမှာ ထိုအဆုံးရလဒ်မဟုတ်ပါ။ တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲလာခြင်းပင်
ဖြစ်သည်။ သင်သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သင့်ခြေအောက်၌ ၎င်းသည်
အခြားအရာတစ်ခုဖြစ်လာနေသည်ကို ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင်
မျဉ်းကိုကျော်သွားခဲ့သည်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မခံစားမိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ
ထိုသို့ဖြစ်သည့် တစ်ချက်တည်းသောအချိန် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တဖြည်းဖြည်းဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသည်။ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ကိုက်ညီသည်။
ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်သည်။
အသင်းတော်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်
ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင်
တစ်ခါတစ်ရံ ထိုသို့ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် မှန်ကန်သောအရာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အမှန်တရားသည်
မပြောင်းလဲကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ထိုအမှန်တရားကို အမှန်တကယ် လူ့ဘဝထဲတွင်
သယ်ဆောင်လာသောအခါ—၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် မရှင်းလင်းမှုများ
အားလုံးနှင့်အတူ—တစ်ခါတစ်ရံ ပြောင်းလဲမှုသည် လိုအပ်ပြီး အကျိုးရှိနိုင်သည်။
သို့သော် ပြောင်းလဲမှုတိုင်းသည် ကျန်းမာသောပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ်
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောင်းလဲမှု မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်ခြေပြုကြသော အကြောင်းပြချက်များ
ကျွန်ုပ်လည်း
ထိုသို့ပြုခဲ့ဖူးသည်။ ဤအချက်ကို ပြောရသည်မှာ ကျွန်ုပ်မနှစ်သက်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။
အရာတစ်ခုကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်မျှသာဟု ခံစားရသည်။ ထို့နောက်
နောက်တစ်ခုကိုလည်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ပထမအရာက နောက်အရာကိုလည်း
အနည်းငယ်မျှသာဟု ခံစားလာစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အချို့သောမေးခွန်းများကို
လုံးဝမမေးတော့ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ အဖြေက အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ နေဝင်ချိန်က ည ၇ နာရီ ၄၆ မိနစ်မှ အမှန်တကယ်
နေဝင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ပါဦး၊ အခုဆို မှောင်လာပြီ။ ဒီနေရာကနေ မိုင် ၅၀
ပတ်လည်အတွင်း ဒီတစ်ဆိုင်ပဲ ကျန်တော့တာ။ ငါ ဒါကို လိုအပ်နေတာ ဘုရားသခင်
နားလည်မှာပေါ့။ ငါ အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီ။ နေ့အလင်းရောင်ကို ချိန်ညှိတဲ့အချိန်စနစ်
မရှိခဲ့ရင်လည်း ဒီအချိန်မှာ နေဝင်ပြီးသားဖြစ်မှာပဲ။”
မိမိကိုယ်ကို
လှည့်စားခြင်းမျိုးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအရာကို ဖမ်းမိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲသည်။
အကြောင်းမှာ ထိုအရာသည် မိမိကိုယ်ကို သိမြင်နားလည်မှု၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီး
ရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သကဲ့သို့ ကြားရသည်။ ရိုးသားသကဲ့သို့ပင်
ခံစားရသည်။
ဘယ်တော့မှ မပိတ်သောတံခါးသည် ဝင်ပေါက်မဟုတ်ပါ။ အပေါက်တစ်ပေါက်သာ ဖြစ်သည်။
ဘယ်တော့မှ မဖွင့်သောတံခါးသည် နံရံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကတော့ မတူဘူး။” “ကောင်းပြီ၊ နည်းပညာအရတော့…”
“တကယ်တော့ သမ္မာကျမ်းစာမှာ အဲဒီလို ဘယ်တော့မှ မပြောထားဘူး။” “မဟုတ်ဘူး၊
အယ်လင်ဂျီဝှိုက်က တကယ်တော့ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာပါ။” ကျွန်ုပ်သည် ထိုစကားများအားလုံးကို
အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ဆိုလျှင်
သိသာလွန်းမည်။ တစ်ခုချင်းစီ ခွဲပြီး အသုံးပြုသည်။ မကျူးလွန်ရသေးသော်လည်း
နောက်ပိုင်းတွင် ကျူးလွန်ဖြစ်နိုင်သည့် အပြစ်များအတွက် အချို့ကို
အဆင်သင့်ဆောင်ထားသည်။
ဤစကားများသည်
လိမ်ညာမှုများ မဟုတ်ပါ။ အတိအကျပြောရလျှင် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ
ထိုရေခဲသေတ္တာ၏ တိတ်တိတ်လေးညံနေသော အသံကို အမြဲကြားနေရပြီး ထိုအသံကို
လျစ်လျူရှုရန် လွယ်ကူနေခဲ့သည့်နောက် မကြာသေးမီကမှ ကျွန်ုပ်နားလည်လာသည့်အရာမှာ—
အလျှော့ပေးနေစဉ်အချိန်တွင် အလျှော့ပေးနေသည်ဟု မခံစားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပေါလုက
ဤသို့သတိပေးသည်။ “ထို့ကြောင့် မိမိရပ်တည်သည်ဟု ထင်သောသူသည် မလဲကျမည်အကြောင်း
သတိပြုစေ” (၁ကော ၁၀း၁၂)။
တစ်ခါတစ်ရံ
အင်္ဂါနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့က အပြစ်ဟု ခေါ်ခဲ့သောအရာသည် သောကြာနေ့ရောက်သောအခါ
အခြားပုံစံဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြခံရသည်။ နောက်လတွင် လက်ခံခွင့်ပြုထားသည်။
နောက်နှစ်ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ဦးက လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ထိုအရာသည် အစကတည်းက
အပြစ်မဟုတ်ခဲ့ပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အကြောင်းအရာကို နားလည်မှုလွဲခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု
ရေးသားနေသည်။
အပြစ်ဆိုသည်မှာ
ဘာလဲကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိတော့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ သိကြသည်။ သို့သော်
သိထားခြင်းက အဆင်မပြေဖြစ်လာပြီး ထိုအဆင်မပြေမှုသည်
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတစ်မျိုးကဲ့သို့ စတင်ခံစားလာရသည်။ မည်သူမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ
မဖြစ်ချင်ကြသောကြောင့် အစွန်းကို တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့အောင် ပွတ်ချလိုက်ကြသည်။
ထိုနေရာတွင်ပင်
အရာများ ရှုပ်ထွေးလာသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို အလျှော့ပေးမှုဟု
မခေါ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့က ၎င်းကို မေတ္တာဟု ခေါ်သည်။ လူများအတွက်
နေရာပေးနေသည်ဟု ပြောကြသည်။
သို့သော်
သမ္မာကျမ်းစာက “တဆေးအနည်းငယ်သည် မုန့်စိမ်းတစ်ပုံလုံးကို ဖောင်းပွစေတတ်၏” ဟု
သတိပေးထားသည် (၁ကော ၅း၆)။
လေထီး
မေတ္တာနှင့်ပတ်သက်၍
အရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို စွန့်လွှတ်ပေးဆပ်ရသည့်
စစ်မှန်သောမေတ္တာသည် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါ။
လူတစ်ယောက်က
သူ့မိတ်ဆွေတစ်ဦးသည် မမှန်ကန်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော လေထီးကို လွယ်ထားသည်ကို
မြင်သည်ဆိုပါစို့။ သူက ပြုံးပြီး “မင်းအဆင်ပြေသလိုလုပ်ပါကွာ” ဟု ပြောမည်မဟုတ်ပါ။
သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲယူပြီး၊ အနည်းငယ် လှုပ်နှိုးကာ “ဟေး၊ အဲဒါ အန္တရာယ်ရှိတယ်” ဟု
ပြောမည်။
သူက မိမိသည်
ပိုကောင်းသောသူဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ပါ။ မိမိသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သိရှိပြီးသားဖြစ်သောကြောင့်လည်း
မဟုတ်ပါ။ သူ့မိတ်ဆွေကို မြေပြင်သို့ လွတ်လပ်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို
မကြည့်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာသည် မေတ္တာဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဖက်ကတော့—နူးညံ့သောအရာ၊
အစွန်းများကို ချောမွေ့အောင် ပွတ်ချသည့်အရာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မကောင်းမဖြစ်စေချင်သော
အရာ—ထိုအရာသည် မေတ္တာမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် အတူနေထိုင်ရန် ပိုလွယ်ကူသောအရာတစ်ခု
ဖြစ်သည်။ ရိုးသားခြင်းထက် လူချစ်လူခင်များခြင်းက ပိုလွယ်ကူသည်။ လူအများစုသည်
အကြိမ်တိုင်းလိုလို လွယ်ကူသောအရာကို ရွေးချယ်ကြမည်။
“အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အခြားသောသူတို့ကဲ့သို့ မဖြစ်သည်ကို
ကိုယ်တော်အား ကျေးဇူးတင်ပါ၏” ဟု မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်မြင်သောသူ၏
သဘောထားသည်လည်း အန္တရာယ်ရှိသည် (လု ၁၈း၁၁)။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ရိုးသားခြင်းထက်
သက်တောင့်သက်သာဖြစ်ခြင်းကို ပို၍လိုလားကြသည်။ တစ်ဖက်က အမှန်တရားကို
ပျော့ပျောင်းအောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်၊ အခြားတစ်ဖက်ကမူ အမှန်တရားအပေါ် မိမိကိုယ်ကို
မြှောက်တင်ရပ်တည်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
နှစ်ဖက်ကြားတွင်
တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရမည်။
ကျန်းမာသော
မေတ္တာ၌ပင် နယ်နိမိတ်များ ရှိသည်။ အမှန်တရားကို ပြောပြသော်လည်း ထိုအမှန်တရားကို
ထောက်ပြရခြင်းအပေါ် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိသော နယ်နိမိတ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော်
ထိုအမှန်တရားကိုလည်း ပျော့ပျောင်းအောင် မပြုလုပ်ပါ။ ဘယ်တော့မှ မပိတ်သောတံခါးသည်
ဝင်ပေါက်မဟုတ်ပါ။ အပေါက်တစ်ပေါက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်တော့မှ မဖွင့်သောတံခါးသည်
နံရံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မေးသင့်သော မေးခွန်းတစ်ခု
ထို့ကြောင့်
သင်္ဘောသည် ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။ သစ်သားအသစ်များ။ နာမည်ကတော့ အတူတူပင်။
ဆိပ်ကမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းကလည်း ၎င်းကို သင်္ဘောဟုပင် ဆက်ပြောနေကြသည်။
ထို့နောက်
ရိုးသားစွာ မေးနိုင်သည့် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိကောင်းကျန်ရှိမည်။ ၎င်းသည်
မှန်ကန်သည့်ပုံပေါ်နေသေးသလား၊ မှန်ကန်စွာ ရွက်လွှင့်နေသေးသလား၊
မှန်ကန်သောအမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခံနေရသေးသလားဆိုသည် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းကို
ပုံစံရေးဆွဲခဲ့သူတစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း ၎င်းသည် အစကဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အရာအဖြစ် ရှိနေသေးသလား ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုတိုးတိုးညံသံသည်လည်း
ဆက်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအသံကြားရင်း
အိပ်ပျော်သွားတော့မည်မဟုတ်ပါ။ ထိုအရာသည်ပင် အဓိကအချက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျွန်ုပ်
စတင်တွေးတောလာပြီ။
No comments:
Post a Comment