မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်း
အနည်းငယ်သည်ပင် များပြားလှသည်
အဘီဂေးလ် ဒူးမန် (Abigail
Duman)
မဿဲ ၁၄း၁၃–၂၁ တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့မည်ဟု
ကျွန်ုပ် စိတ်ကူးကြည့်မိသည်။
“လေထဲမှာ
တစ်ခုခုရှိနေတယ်—အနံ့ကိုတောင် ရနေတယ်” ဟု ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်ဝင်လာသော လေပြည်လေးကို
ခံစားရင်း နေသန်က တိုးတိုးပြောသည်။
“အင်း” ဟု မိခင်က
မှတ်ချက်ချသည်။ “အင်းအိုင်ပေါ်မှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနေတာများလား။”
“အဲဒါမဟုတ်ဘူး
မေမေ” ဟု သူက အခိုင်အမာပြောသည်။ “အပြင်မှာ ဖြတ်သွားနေတဲ့ လူတွေကို မေမေမြင်လား။
တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်။”
ထပ်မံစုံစမ်းကြည့်သောအခါ နေသန်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိလာရသည်။
အံ့ဩဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်တော်မူသော ထူးခြားသည့် လူတစ်ဦးသည် ထိုအရပ်တွင်
ရှိနေပြီး လူအမျိုးမျိုးတို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တစ်နေရာတည်းသို့ သွားနေကြသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး
မေမေ၊ ကိုယ်တော်ကို သွားတွေ့လို့ရမလား” ဟု နေသန်က တောင်းပန်သည်။
“ကိုယ်တော်ဟောပြောတာကို ကြားချင်တယ်။”
နေသန်၏မိခင် ခဏရပ်သွားသည်။
“ခဏစောင့်ဦး။
သားအတွက် နေ့လယ်စာ ထုပ်ပေးလိုက်မယ်။”
မကြာမီ သူမ၏လက်ထဲတွင် မုန့်အနည်းငယ်နှင့် ငါးသေးသေးနှစ်ကောင်ပါသော
တောင်းတစ်လုံး ရှိလာသည်။
“ရော့၊
နေသန်—သတိထားသွားနော်။ သိပ်ကြာကြာမနေဘဲ ပြန်လာခဲ့။”
ယေရှုကို ရှာတွေ့ရန် မခက်ခဲခဲ့ပါ။ လူထောင်ပေါင်းများစွာတို့သည်
ကိုယ်တော်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြပြီး လှပသောအင်းအိုင်ကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသော
တောပန်းများနှင့် မြက်ရှည်များပြည့်နှက်နေသည့် လယ်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဝန်းရံထားကြသည်။
နေသန်သည် မိမိတတ်နိုင်သမျှ ဆရာထံ အနီးဆုံးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး နားထောင်ရန်
ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသဖြင့် ယေရှု၏တပည့်တစ်ဦးက
သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
“ခွင့်ပြုပါ
လူငယ်လေး” ဟု ကြင်နာသောအသံတစ်သံက ပြောသည်။ “သင်၏နေ့လယ်စာကို သခင်ဘုရားအား
မျှဝေပေးလိုပါသလား။”
နေသန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူ၏ဝမ်းဗိုက်သည်
မည်မျှဗလာဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။
“ဒါပေမဲ့
ဒီလောက်နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာပါ—မုန့်ငါးလုံးနဲ့ ငါးသေးသေးနှစ်ကောင်ပဲ ရှိတယ်။”
တပည့်တော်က ပြုံးလိုက်သည်။
“လုံလောက်ပါတယ်။”
နေသန်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ အဖိုးတန်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး
ဟန်ကြီးပန်ကြီး စကားများပြောကာ စည်းမျဉ်းပေါင်းမြောက်မြားစွာ ချမှတ်ထားကြသော
ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို သူစဉ်းစားမိတိုင်း ဘုရားသခင်အတွက် မိမိသည် ဘယ်သောအခါမျှ
လုံလောက်သောသူ မဟုတ်ဟု ခံစားရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် တပည့်တော်၏စကားများက
မျှော်လင့်ချက်အသစ်တစ်မျိုးကို ဖော်ပြပေးနေသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်မှာ နှလုံးသားမှ
ပေးအပ်လာသော အနည်းဆုံးသောလက်ဆောင်ကိုပင် ဘုရားသခင်က ငြင်းပယ်တော်မမူဟူသော
အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။
သင်သည် အိုးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည်
ဘဏ္ဍာတော်ဖြစ်သည်။ သင်နှင့်ကိုယ်တော် အတူတကွရှိသောအခါ အလွန်ကောင်းမွန်သော
အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်လာသည်။
နေသန်၏မျက်လုံးများသည် မိမိ၏နေ့လယ်စာ ယေရှု၏လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်အထိ
လိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုကြင်နာသောဆရာက ပြုံး၍ သူ၏လူငယ်မျက်နှာကို မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်သောအခါ
ယေရှုသည် သူ့အကြောင်း အရာအားလုံးကို သိတော်မူသော်လည်း သူ့ကို
ဆက်လက်ချစ်တော်မူကြောင်း နေသန် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီအကြောင်းကို ဖော်ပြဖို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး ဟု နေသန် အံ့ဩစွာ တွေးမိသည်။
ယေရှုသည် ထိုနေ့လယ်စာအပေါ် ကောင်းချီးပေးရန် ဆုတောင်းတော်မူပြီးနောက်
မုန့်များကို အပိုင်းပိုင်း စတင်ဖဲ့တော်မူသည်။ နေသန်၏မျက်လုံးများသည်
အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်လာသည်။ ယခုအချိန်ဆိုလျှင် သူ့မိခင်ထည့်ပေးလိုက်သော
မုန့်ငါးလုံးမှာ ကုန်သင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှု၏လက်တော်များမှ
မုန့်နှင့်ငါးများသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ လူထောင်ပေါင်းများစွာတို့သည်
တောင်စောင်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဝစွာစားကြသည်။
နေသန်သည် မုယောမုန့်တစ်လုံးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ငါ့လက်ထဲမှာ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကို ကိုင်ထားတာပဲ ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်။ ယေရှုက ငါ့မှာရှိတဲ့ အနည်းငယ်သောအရာကို အသုံးပြုပြီး
ဒီအံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သင်၏ဘဝသည် အရာရာ၏ကြီးမားသောအစီအစဉ်ထဲတွင် အရေးပါမှုမရှိဟု
တွေးမိရန် သွေးဆောင်ခံရဖူးပေမည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏
နေ့လယ်စာအနည်းငယ်ဖြင့် လူ ၅,၀၀၀ ကျော်ကို
ကျွေးမွေးတော်မူခဲ့လျှင် သင်၏ဘဝကို
ကိုယ်တော်ထံ အပ်နှံလိုက်ပါက ကိုယ်တော်သည် သင်၏ဘဝဖြင့် မည်သည့်အရာကို
ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု သင်ထင်သနည်း။
ဘုရားသခင်အတွက် ကြီးမားသောအရာတစ်ခုခု ပြုလုပ်ရန် နေသန်သည် “အရွယ်ရောက်လာရန်”
မလိုအပ်ခဲ့ပါ။ သူ၏နေ့လယ်စာလက်ဆောင်နှင့် သူ၏နှလုံးသားလက်ဆောင်တို့သည် သေးငယ်သည်ဟု
ထင်ရသော်လည်း ယေရှု၏မျက်လုံးထဲတွင် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် သင်ကော မည်သို့နည်း။ သင်၏အချိန်အခိုက်အတန့်များကို ကိုယ်တော်အား
ပေးအပ်မည်လော။ ယေရှုထံ ပေးအပ်ရန် မည်သည့်အရာမျှ ကြီးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ်
သေးလွန်းခြင်း မရှိပါ။
သင်သည်
မိမိကိုယ်ကို ကိုယ်တော်ထံ အပ်နှံသောအခါ သင်မှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကြီးသော
အစွမ်းကို အလုပ်လုပ်စေရန် ခွင့်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်
“မြေအိုး၌ ဘဏ္ဍာကို ဆောင်ကြ၏” (၂ကော၊ ၄း၇) ဟူသည့်အတိုင်း ဖြစ်နိုင်ကြသည်။ သင်သည် အိုးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည်
ဘဏ္ဍာတော်ဖြစ်သည်။ သင်နှင့်ကိုယ်တော် အတူတကွရှိသောအခါ အလွန်ကောင်းမွန်သော
အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်လာသည်။
No comments:
Post a Comment