ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း-ဟဗ-Habakkuk – Hab.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်းသည် ပရောဖက်ငယ်များ၏ အဋ္ဌမမြောက်ကျမ်းဖြစ်သည်။ ပရောဖက်၏အမည်ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဝေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သော ခါဗက်ကုတ် သည် “ဖက်ယှက်သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ခါဗက် အမြစ်စကားလုံးမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ယူဆရသည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်သည် ဤကျမ်း၏ အဓိကသတင်းစကားကို နားလည်ရန် သော့ချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဟဗက္ကုတ်သည် ဘုရားသခင်က လူသားတို့ကို မိမိ၏မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ဖက်ယှက်မည်ကို မျှော်လင့်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ပရောဖက်ကိုယ်တိုင်သာမက လူသားအားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဖက်ယှက်ရန် လိုအပ်ကြသည်။ ဂရိ စက်ပ်တူဂျင့်ဘာသာပြန်တွင် အမ်ဗာကွမ် ဟူသောအမည်ကို အသုံးပြုထားပြီး၊ ထိုအမည်သည် ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းတစ်မျိုးဖြစ်သည့် အက္ကာဒီးယန်းစကားလုံး ဟမ်ဗာကွတ် မှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်တင် ဗူလ်ဂိတ်ဘာသာပြန်ကလည်း ဤအမည်ကို ဟာဗာကွတ် ဟူ၍ လက်ခံအသုံးပြုခဲ့ရာ ဘာသာပြန်ကျမ်းအများစု၏ ခေါင်းစဉ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်းတွင် စာရေးသူ၏အမည်ကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ထိုကျမ်းကို ပရောဖက်ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားက ရူပါရုံကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားရန် သူ့အား အထူးမှာကြားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဟဗ၊ ၂း၂)။ ဟဗက္ကုတ်၏ မိသားစု၊ အလုပ်အကိုင် သို့မဟုတ် ယုဒပြည်၌ သူ၏ခေါင်းဆောင်မှုရာထူးနှင့်ပတ်သက်၍ ဤကျမ်းတွင် သတင်းအချက်အလက် မရှိပါ။ ဤသို့ဖြစ်ခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ပရောဖက်များသည် မိမိတို့အကြောင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အကြောင်းကို ရေးသားခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟဗက္ကုတ်က မိမိသည် ပရောဖက်ဖြစ်ကြောင်း နှစ်ကြိမ်တိုင် ဖော်ပြထားသည် (ဟဗ၊ ၁း၁၊ ၃း၁)။ အခြားပရောဖက်ကျမ်းများအနက် ဟဂ္ဂဲနှင့် ဇာခရိတို့သာလျှင် ကျမ်းဦးစာ၌ မိမိတို့ကိုယ်ကို ပရောဖက်များအဖြစ် ဖော်ပြထားကြသည် (ဟဂ္ဂဲ၊ ၁း၁၊ ဇာ၊ ၁း၁)။

မိမိ၏ကျမ်းပြင်ပတွင် ဟဗက္ကုတ်နှင့်ပတ်သက်၍ သမိုင်းအရ ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရင်းအမြစ်များမှ သိရှိရသည့်အရာ မရှိပါ။ အတုအယောင်ကျမ်းဖြစ်သော ဗေလနှင့် နဂါး တွင် သူ့အား ခြင်္သေ့တွင်းထဲရှိ ဒံယေလအား အစားအစာကျွေးရန် ဘုရားသခင်က အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ဗာဗုလုန်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဂျူးတို့၏ ရိုးရာအစဉ်အလာများတွင်မူ သူသည် ပရောဖက်ဧလိရှဲကို ဧည့်ခံခဲ့သော အမျိုးသမီး၏သားဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ဧလိရှဲသည် ဘီစီ ကိုးရာစုတွင် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဟဗက္ကုတ်သည် သတ္တမရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် အသက်ရှင်ခဲ့သောကြောင့် ဤအယူအဆမှာ အလွန်စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သည်။

နောက်ခံသမိုင်း။

ဤကျမ်းတွင် ရက်စွဲကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိသော်လည်း အတွင်းပိုင်းအချက်အလက်များက သမိုင်းနောက်ခံကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။ အစ္စရေးမြောက်ပိုင်းနိုင်ငံသည် ဘီစီ ၇၂၂ ခုနှစ်တွင် အာရှုရိတို့က ရှမာရိမြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သောအခါ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ နဗောပေါလသဿာသည် ဘီစီ ၆၂၄–၆၀၅ ခုနှစ်အတွင်း နယူးဗာဗုလုန်အင်ပါယာကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် နေဗုခဒ်နေဇာသည် ဘီစီ ၆၀၅–၅၆၂ ခုနှစ်အတွင်း ထိုအင်ပါယာကို ချဲ့ထွင်၍ ခိုင်မာစေခဲ့သည်။ အာရှုရိအင်ပါယာ၏ ရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် အဓိကခံတပ်ဖြစ်သော နိနေဝေမြို့သည် ဘီစီ ၆၁၂ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်တို့လက်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ယုဒပြည်၏ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဤဖြစ်ရပ်သည် အလွန်ဝေးကွာသော မြောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အီဂုတ္တုပြည် ဖာရောနေခေါသည် အာရှုရိတို့အား ကူညီရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သောအခါ ဘီစီ ၆၀၅ ခုနှစ် မေလ သို့မဟုတ် ဇွန်လတွင် ဗာဗုလုန်ဘုရင်မင်းသား နေဗုခဒ်နေဇာက ကာခေမိတ်မြို့တိုက်ပွဲ၌ သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့သည် (၆ရာ၊ ၃၅း၂၀၊ ယေ၊ ၄၆း၂)။ ဤမမျှော်လင့်ထားသော အောင်ပွဲကြောင့် ဆီးရီးယား-ပါလက်စတိုင်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးသည် အာရှုရိနှင့် အီဂုတ္တုပြည်တို့၏ အင်အားကြီးမားသော လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဗာဗုလုန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် အီဂုတ္တုစစ်တပ်ကို တောင်ဘက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘီစီ ၆၀၅ ခုနှစ် နွေရာသီနှောင်းပိုင်းတွင် ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံခဲ့သည် (ဒံ၊ ၁း၁–၂)။

ရက်စွဲ။

ယုဒပြည်ကို ဗာဗုလုန်တို့က မကြာမီ တိုက်ခိုက်မည့်အကြောင်း ဟဗက္ကုတ်၏ ကြိုတင်ဟောကြားချက် (ဟဗ၊ ၁း၆) သည် ဤကျမ်းရေးသားသည့်ကာလကို ကျဉ်းမြောင်းစေသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြောကြားချိန်တွင် ဗာဗုလုန်သည် ယုဒပြည်ကို မခြိမ်းခြောက်သေးသော်လည်း မကြာမီ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် ယေရုရှလင်မြို့ ကျဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းအကြောင်း မရေးသားခဲ့ပါ။ သူသည် ယုဒပြည်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို စောင့်မျှော်နေဆဲဖြစ်သည် (ဟဗ၊ ၂း၂–၃၊ ၃း၁၆)။

ကျမ်းအတွင်းရှိ အထောက်အထားများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဟဗက္ကုတ်သည် အာရှုရိနှင့် အီဂုတ္တုပြည်တို့က ထိုပြည်အပေါ် လွှမ်းမိုးမှုဆုံးရှုံးပြီး နေဗုခဒ်နေဇာ၏ အာဏာလွှမ်းမိုးလာသည့်အချိန်မှစ၍ ဗာဗုလုန်၏အင်အားသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်အောင် မကြီးမားသေးမီအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သော အချိန်တိုကာလအတွင်း ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ ထို့ကြောင့် ဟဗက္ကုတ်သည် နိနေဝေမြို့ ဘီစီ ၆၁၂ ခုနှစ်တွင် ကျဆုံးပြီးနောက်၊ ကာခေမိတ်မြို့တိုက်ပွဲ ဘီစီ ၆၀၅ ခုနှစ် မတိုင်မီတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေကြောင့် ဤကျမ်းကို ဘီစီ ၆၀၉ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ထိုနှစ်တွင် အီဂုတ္တုပြည် ဖာရောနေခေါသည် ယုဒပြည်၏ နောက်ဆုံးဘုရားတရားကြည်ညိုသော ဘုရင် ယောရှိကို မေဂိဒ္ဒေါမြို့တွင် အနိုင်ယူ၍ သတ်ခဲ့သည် (၄ရာ၊ ၂၃း၂၉၊ ၆ရာ၊ ၃၅း၂၀–၂၄)။

ယောရှိသေဆုံးပြီးနောက် ယုဒပြည်၏အနာဂတ်ကို အီဂုတ္တု၏ လွှမ်းမိုးမှုက ကြီးစိုးသွားမည်ဟု ထင်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယုဒပြည်၌ ယေရုရှလင်နန်းတော်ပေါ်တွင် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်လျှောက် ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ပျံ့နှံ့နေသော မတရားမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုတို့၏ ပြိုလဲမှုကို ရပ်တန့်ရန်၊ တားဆီးရန် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး နှေးကွေးစေရန် အပြုသဘောဆောင်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး မရှိခဲ့ပါ။ ကျမ်း၏ပထမပိုင်းသည် ဤမတရားပြီး အကျင့်ပျက်နေသော အခြေအနေကို ပြန်လည်စဉ်းစားထားသည်။ ပရောဖက်ပြုထားသော အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်သည် ဘီစီ ၆၀၅ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် ဖာရောနေခေါကို ပြတ်ပြတ်သားသား အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ခါလဒဲလူတို့သည် အရှေ့အလယ်ပိုင်း၏ အာဏာလွှမ်းမိုးသော အင်အားသစ်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ဟဗ၊ ၁း၅)။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်းသည် ယောဘဝတ္ထုနှင့် ဆာလံကျမ်း ၇၃ ကဲ့သို့ မကောင်းမှုများကြားတွင် ဘုရားသခင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးပမ်းသော ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ အယူဝါဒတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်သည် မတရားမှုကို ဘုရားသခင် ကိုင်တွယ်ပုံနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်ပျက်မှုကို ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏အကျင့်စရိုက်၊ အုပ်ချုပ်မှု၊ တရားစီရင်မှုနှင့် မိမိ၏လူမျိုးများအပေါ် စောင့်ရှောက်မှုတို့နှင့်ပတ်သက်၍ အလေးအနက် တိုင်ကြားမေးမြန်းသည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူမျိုးတို့၏ အပြစ်များကို လျစ်လျူရှုသကဲ့သို့ မတရားမှုရေစီးကြောင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဘာမျှမပြုလုပ်ပုံကို နားမလည်နိုင်ပါ။ ပရောဖက်၏မေးခွန်းများက ဤကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာကို ထုတ်ဖော်ပေးသည်—ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖက်ယှက်ကိုင်စွဲပြီး ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များ ပြည့်စုံလာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရမည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၁။ ဘုရားသခင်ထံ စိတ်နှလုံးဖွင့်ခြင်း။

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်းသည် အခြားပရောဖက်ကျမ်းများနှင့် မတူဘဲ ပရောဖက်နှင့် ဘုရားသခင်အကြား ဆွေးနွေးပြောဆိုမှု ပါဝင်သည်။ ဤကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ပြောဆိုခြင်းထက် ဟဗက္ကုတ်၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြား၍ သူနှင့်အတူ ပြောဆိုသည်။ ဤစကားဝိုင်းသည် ပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားသော်လည်း ခက်ခဲ၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။ မကောင်းမှုနှင့် ပုန်ကန်မှုရှိသူများ အောင်မြင်နေသောကြောင့် ဟဗက္ကုတ်သည် ခက်ခဲသောမေးခွန်းများကို မေးသည်။ ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မကောင်းမှုကို တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် မတုံ့ပြန်သနည်း။ အရာရာမှားယွင်းသွားသောအခါ သန့်ရှင်း၍ တရားမျှတသော ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ရှိသူများကို အဘယ်ကြောင့် မစီရင်သနည်း။ သမိုင်းကို ဘုရားသခင် အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နေပါသလား။ ထို့ကြောင့် ဟဗက္ကုတ်၏ အဓိကအကြောင်းအရာများထဲမှ တစ်ခုသည် ဘုရားသခင်၏တရားမျှတမှု ဖြစ်သည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပါ။ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မသင့်လျော်သော်လည်း ဘုရားသခင်က မကောင်းမှုကို သည်းခံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသောကြောင့် ဤကျမ်းသည် ကိုယ်တော်၏အကျင့်စရိုက်နှင့် သန့်ရှင်းခြင်းကို စိန်ခေါ်မေးခွန်းထုတ်သည် (ဟဗ၊ ၁း၃၊ ၁၂–၁၃)။

ထာဝရဘုရားနှင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုခြင်းက ခက်ခဲသောမေးခွန်းများအတွက် ကိုယ်တော်၏အဖြေကို ပေးစေသည်၊ စိတ်ပျက်မှုများကို တုံ့ပြန်စေသည်၊ စိတ်ခံစားချက်များကို ကုစားပေးသည်၊ ကယ်တင်ပေးသည်။ ဘုရားသခင်သည် ပွင့်လင်း၍ ရိုးသားပြီး စိတ်ရင်းမှန်သော ဆွေးနွေးမှုကို ကြိုဆိုသည်။ မိမိတို့၏စိတ်နှလုံးကို ကိုယ်တော်ထံ သွန်းလောင်း၍ ရိုးသားသော အတွေးများ၊ ခံစားချက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ဖော်ပြကြသော မိမိ၏သားသမီးများကို ကိုယ်တော် နှစ်သက်တော်မူသည်။ ပြဿနာများ၊ စိတ်ပျက်မှုများနှင့် ဒုက္ခများကို မျှော်လင့်ချက်နှင့် အသစ်သောခွန်အား ပေးခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်တော်မူသည်။ ဆာလံကျမ်းတွင်လည်း စိတ်ပျက်မှုနှင့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသော ရိုးသား၍ စိတ်ရင်းမှန်သော ဆုတောင်းချက်များစွာ ပါဝင်သည်။

၂။ ထာဝရဘုရားကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်မျှော်၍ မျှော်လင့်ခြင်း။

ဟဗက္ကုတ်သည် စိတ်ပျက်မှုဖြင့် ငိုကြွေးတိုင်ကြားပြီးနောက်၌ပင် မကျေနပ်သေးဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ထံ မျက်နှာမူ၍ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ခွန်အားနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် အစဉ်အမြဲ ယုံကြည်ရန် သင်ယူရန် လိုအပ်သည်။ ခွန်အားသည် ဘုရားသခင်ထံ အော်ဟစ်ခြင်းဖြင့်သာ မရဘဲ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းမှ ရရှိသည်။ ဤကျမ်းသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များနှင့် ယခင်က ပြုတော်မူခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များ၏ အရေးကြီးမှုကို အလေးပေးသည်။ ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များ ပြည့်စုံခြင်းသည် လူ့စိတ်နှလုံးထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အတိတ်က ထာဝရဘုရား၏ တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အကျပ်အတည်းကာလများတွင်ပင် ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်သည် ယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း သက်သေပြသည်။ ပရောဖက်နှင့် လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်၍ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝပြဿနာများအတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး စစ်မှန်သောအဖြေများသည် ချက်ချင်းရောက်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဆုံးတွင် ရောက်လာသည်။ ဘုရားသခင်၏လမ်းသည် မကြာခဏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဆန်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ကိုယ်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သည် (ဟဗ၊ ၂း၃)။

ထို့ကြောင့် ဟဗက္ကုတ်သည် မပြောင်းမလဲ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်းဟူသည် အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း အရေးကြီးသော ဥပမာတစ်ရပ် ပေးသည် (ဟဗ၊ ၂း၄)—အကျပ်အတည်းဖြစ်စေ ချမ်းသာတိုးတက်ချိန်ဖြစ်စေ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်၍ ထာဝရဘုရားကို မပျင်းမရိ စောင့်ဆိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ပရောဖက်၏အချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်—ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်တစ်ခုတည်းသာ လုံခြုံမှုကို ပေးနိုင်သည်။ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်း၊ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်ကို အားကိုးခြင်းနှင့် ထိုနှုတ်ကပတ်တော်နှင့်အညီ အသက်ရှင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤယုံကြည်ခြင်းသည် နိုင်ငံရေးနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခက်အခဲများကြားတွင်ပင် အတွင်းငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ပေးသည်။ ဤကျမ်း၏ နက်ရှိုင်းသော အခြေခံသဘောတရားမှာ ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆက်ဆံရေးမှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏ဘဝထဲ၌ ကိုယ်တော်၏တည်ရှိခြင်းကို မွေးမြူရန် အားပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်တော်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် မျက်စိဖွင့်ပေးသည်။

၃။ မတရားသောသူနှင့် ဖြောင့်မတ်သောသူ။

ဤကျမ်းသည် ဖြောင့်မတ်သောသူနှင့် မတရားသောသူတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည်။ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် မပြောင်းမလဲ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်သည် (ဟဗ၊ ၂း၄) ဟူသော အဓိကစကားရပ်သည် ယုံကြည်သူသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖက်ယှက်ကိုင်စွဲပြီး ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များ ပြည့်စုံလာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုကတိတော်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အမြင်ကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေးရုံသာမက ဘဝ၏ပြဿနာများကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးပြီး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရှေ့ဆက်ရန် ခွန်အားပေးသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့၏ပုံစံဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော မတရားသောသူတို့၌ အနာဂတ်မရှိပါ။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် မာနကြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဗဟိုပြု၊ အကြမ်းဖက်ပြီး မောက်မာသောသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် မတရားသောသူများအပေါ် ဘေးဒုက္ခဖြစ်စေမည့် “အမင်္ဂလာငါးချက်” ကို ဖော်ပြထားသည် (ဟဗ၊ ၂း၆–၁၉)။

ဤကျမ်းသည် ဆုတောင်းခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို သက်သေပြသည်။ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ဆုတောင်းကြသည်။ ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်ထံ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုပြီး အတိတ်က ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့သည်။ မိမိ၏ခေတ်တွင် ထိုအရာများကို ဘုရားသခင်က ပြန်လည်အသစ်ပြုစေလိုသည် (ဟဗ၊ ၃း၂)။ နောက်ဆုံးအခန်းသည် ဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဓမ္မသီချင်းပုံစံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ပရောဖက်သည် ထာဝရဘုရားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြသော ဘုန်းတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ဟဗ၊ ၃း၁၇–၁၉)။

၄။ ဖြောင့်မတ်သောဘုရားသခင်သည် မကောင်းမှုကို အောင်မြင်ကျော်လွှားတော်မူသည်။

ဟဗက္ကုတ်သည် ဘုရားသခင်အတွက် “ထာဝရဘုရား၊ အရှင်သခင်၊ အုပ်စိုးတော်မူသောဘုရား၊ ကယ်တင်ရှင်” စသည့် အမည်များနှင့် ဘွဲ့နာမများစွာကို အသုံးပြုထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် တည်ရှိခြင်းကို မမြင်နိုင်သည့်အချိန်တွင်ပင် ကိုယ်တော်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ခွန်အားကို ပေးသည်၊ အောင်မြင်သောလမ်းလျှောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည်၊ မိမိ၏လူတို့အား ဘဝတစ်လျှောက် သီချင်းဆို၍ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် ခွန်အားပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဘဝ၏ဒုက္ခများကြားတွင် ပရောဖက်သည် ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ စစ်မှန်သောအရင်းအမြစ်မှာ ခွန်အားပေး၍ ကယ်တင်တော်မူသော ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည် (ဟဗ၊ ၃း၁၈–၁၉)။

ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောကြောင့် မလွဲမသွေ တရားစီရင်၍ သူတို့အား တာဝန်ခံစေမည်ဟု ဤကျမ်းက သက်သေပြသည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် ယုဒပြည်နှင့် လူမျိုးတို့၏ မတရားမှုနှင့် ပုန်ကန်မှုအတွက် ဘုရားသခင်က တရားစီရင်မည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်လူတို့ကို တရားစီရင်ရာတွင် မိမိ၏ကိရိယာများအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပုံကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ယုဒပြည်သားတို့ထက်ပင် ပို၍ မတရားကြပါသလော။ ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်သည် ပြစ်မှုနှင့် ကိုက်ညီပါသလားဟု သူမေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (ဟဗ၊ ၁း၁၂–၁၃)။ ဘုရားသခင်က မိမိ၏တရားစီရင်ခြင်းကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သော်လည်း သင့်လျော်သောအချိန်တွင် အမှန်ပင် ရောက်လာမည်ဟု သူ့အား အာမခံတော်မူသည် (ဟဗ၊ ၂း၃၊ ၃း၁၆)။ ဤအရာသည် စိတ်ရှည်ရန် လိုအပ်စေသည်။ ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း မိမိ၏မေးခွန်းများနှင့်အတူ အသက်ရှင်တတ်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို အားကိုးတတ်ရန် သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ပရောဖက်သည် သူ၏ကျမ်းကို ထာဝရဘုရားကို မိမိ၏ခွန်အားအဖြစ်ထား၍ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းမည်ဟု ဆိုကာ အဆုံးသတ်သည် (ဟဗ၊ ၃း၁၆၊ ၁၉)။ ဘေးအန္တရာယ်များ၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှု၊ မကောင်းမှု၊ အဖြေမရသောမေးခွန်းများနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကြားတွင် ယုံကြည်သူများသည် အပေါ်သို့မျှော်ကြည့်၍ ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖက်ယှက်ကိုင်စွဲကာ ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များအပေါ် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ရမည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်သောဘုရားသခင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားကို ဤသို့ယုံကြည်ခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက်၊ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ရှေ့ဆက်ရန် အသစ်သောစိတ်အားထက်သန်မှုကို ပေးသည်။

စာပေဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များ။

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်းသည် အခြားပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ စာပေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထူးခြားသည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် ပရောဖက်ပြုရုံမျှမဟုတ်ဘဲ ယုဒပြည်၏ လက်ရှိစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အခြေအနေနှင့် မိမိကိုယ်တိုင် ထိခိုက်နေသော အခြားပြဿနာများအကြောင်း ဘုရားသခင်ထံ သက်ဆိုင်ရာမေးခွန်းများကို မေးသည်။ ပရောဖက်နှင့် ဘုရားသခင်အကြား ဆွေးနွေးမှုသည် ထူးခြားသော စာပေဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ အင်္ဂါရပ်ဖြစ်သည်။ မတူညီသော ဟောပြောချက်များတွင် ကျမ်းတစ်ကျမ်းလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အနီးကပ်အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သော စကားလုံးအလင်္ကာနှင့် စာပေအင်္ဂါရပ်များ ပါဝင်သည်။ ဤကျမ်း၏ စာပေဖွဲ့စည်းပုံသည် အလွန်ရှင်းလင်းပြီး အဓိကအပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားသည်—ဟဗက္ကုတ်နှင့် ထာဝရဘုရားအကြား ဆွေးနွေးခြင်း (ဟဗ၊ ၁း၂–၂း၂၀) နှင့် သူ၏ဆုတောင်းချက်၊ အဆုံးသတ်ဓမ္မသီချင်း (ဟဗ၊ ၃း၁–၁၉) တို့ဖြစ်သည်။ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းစလုံးတွင် ထပ်မံခွဲခြားနိုင်သော အပိုင်းငယ်များစွာ ပါဝင်သည်။

အခန်းကြီး - ၁

ဟဗက္ကုတ် ၁း၁–၃း၁၉

ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ခွန်အားဖြစ်တော်မူ၏—မကောင်းမှု စိုးမိုး၍ ယုံကြည်ခြင်းက စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သောအခါ

ဘုရားသခင်သည် မကောင်းမှုကို ကိုင်တွယ်ပုံနှင့် အပြစ်ရှိသူများကို တရားစီရင်ပုံတို့နှင့်ပတ်သက်၍ အလေးအနက်မေးခွန်းများ၊ စိတ်ပျက်မှုများနှင့် စိတ်မချမ်းမြေ့မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဟဗက္ကုတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ အတိတ်က တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များကို ယုံကြည်ကာ နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံလာမည့်အချိန်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော ပရောဖက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဟဗက္ကုတ် ၁း၁–၂း၂၀

ထာဝရဘုရားနှင့် ဆွေးနွေးခြင်း

ကျမ်း၏ အကျဉ်းချုပ်နိဒါန်း (ဟဗ၊ ၁း၁) ပြီးနောက် ပရောဖက်သည် ထာဝရဘုရားအပေါ် စိတ်ပျက်မှုကို ဖော်ပြသည် (ငယ် ၂–၄)၊ ထို့နောက် ဘုရားသခင်က အဖြေပေးတော်မူသည် (ငယ် ၅–၁၁)။ ထို့နောက် ဟဗက္ကုတ်က ထပ်မံတိုင်ကြားသည် (ဟဗ၊ ၁း၁၂–၂း၁)၊ ထိုအရာကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးအဖြေကို ရရှိသည် (၂း၂–၂၀)။ ဘုရားသခင်သည် မကောင်းမှုကို တုံ့ပြန်ရန် နှောင့်နှေးနေသောကြောင့် ဟဗက္ကုတ်သည် ကိုယ်တော်၏ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏လူတို့ကို အုပ်ချုပ်၍ စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းတို့ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်အတွင်း ဘုန်းအာနုဘော်ကို မြင်၍ ရိုသေစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိသတ်မှတ်ထားသော အချိန်ဇယားအတိုင်း မတရားသောသူတို့ကို တရားစီရင်၍ မာနထောင်လွှားသူတို့ကို အပြစ်ပေးမည်ကို သူနားလည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်လူတို့သည် မိမိတို့၏ မတရားသောအပြုအမူအတွက် အဖြေပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဟဗက္ကုတ် ၁း၁။ နိဒါန်း။

နိဒါန်းသည် ဟဗက္ကုတ်ကို ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားပြောဆိုသူအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သူရရှိသော ဗျာဒိတ်ကို မဿာ ဟု ခေါ်သည်။ ဤဟေဗြဲစကားလုံးသည် “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး” အပြင် “ဗျာဒိတ်တော်” သို့မဟုတ် “ပရောဖက်ပြုချက်” ဟူ၍လည်း အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ ပထမအဓိပ္ပာယ်အရ ဘုရားသခင်၏သတင်းစကားကို ထမ်းဆောင်ရခြင်းသည် လေးလံသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ရပ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ထိုနှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံလာရန် သူနှင့် သူ၏နားထောင်သူများသည် စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဟဗက္ကုတ်၏အခန်းကဏ္ဍမှာ ခက်ခဲသည်။ သူရရှိသောသတင်းစကားသည် (စာသားအရ ရူပါရုံတွင် “မြင်ခဲ့သည်”) သူ့အား အထူးသမိုင်းဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ပေးခဲ့ပြီး ဘဝကို ပိုမိုကောင်းမွန်သောရှုထောင့်မှ ကြည့်နိုင်စေခဲ့သည်။ ပရောဖက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်စား ပြောဆိုကာ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်း၊ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် အချုပ်အခြာအာဏာတို့ကို လူတို့အား ပြန်လည်သတိပေးခဲ့သည်။

ဟဗက္ကုတ် ၁း၂–၄။ ထာဝရဘုရားအပေါ် ပရောဖက်၏ စိတ်ပျက်မှု။

ဤကျမ်းသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်ဖြင့် မစတင်ဘဲ ပရောဖက်၏ ငိုကြွေးတိုင်ကြားခြင်းနှင့် စတင်သည်။ ပရောဖက်နှင့် ထာဝရဘုရားအကြား ခက်ခဲသော ဆွေးနွေးမှုတစ်ရပ် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် စိတ်ပျက်မှုဖြင့် အားကောင်းပြတ်သားပြီး ပြင်းထန်သော မေးခွန်းများကို ဘုရားသခင်ထံ မေးသည်။ “အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် တိတ်ဆိတ်နေတော်မူသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော်မမူသနည်း။ ကိုယ်တော်၏လူတို့အကြား မကောင်းမှုသည် အဘယ်ကြောင့် အပြစ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသနည်း။ အဘယ်မျှကာလပတ်လုံး နားမထောင်ဘဲ ကယ်တင်တော်မမူဘဲ နေတော်မူမည်နည်း။” “အဘယ်မျှကာလပတ်လုံး” ဟူသော စကားရပ်သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ခြောက်ဆယ့်ငါးကြိမ် တွေ့ရပြီး (ဆာ၊ ၆း၃၊ ၁၃း၁–၂၊ ၇၄း၁၀၊ ဗျာ၊ ၆း၁၀ ကိုကြည့်ပါ) မနှစ်မြို့ဖွယ်အခြေအနေများတွင် ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို အများအားဖြင့် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေအနေကို အဓိကစကားလုံးခြောက်လုံးက ဖော်ပြသည်—မတရားမှု၊ အမှား၊ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ ရန်ငြိုးနှင့် ပဋိပက္ခတို့ဖြစ်သည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် ဤအခြေအနေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မုန်းတီးခဲ့သည်။ ပညတ်တရားသည် အင်အားမဲ့၍ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏သွန်သင်ချက်သည် ထိရောက်မှုမရှိဘဲ လေးစားခြင်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုခြင်းမခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပရောဖက်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်အုပ်စုနှစ်စုဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်သောသူနှင့် မတရားသောသူတို့ကို ဖော်ပြသည်။

ဟဗက္ကုတ်၏ မေးခွန်းများသည် သူ၏ခါးသီးမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ဆုတောင်းချက်များကို အဘယ်ကြောင့် မဖြေကြားဘဲ မကောင်းမှုကို အပြစ်ပေးရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ထိုစိတ်ပျက်မှုများနှင့် အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သော ခံစားချက်အားလုံးကို ထာဝရဘုရားထံ ယူဆောင်လာခြင်းသည် မှန်ကန်သောအရာကို သူပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်တော်ကို “ထာဝရဘုရား” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုအမည်သည် သူတို့နှင့် နီးကပ်သော ကိုယ်ပိုင်ဘုရားသခင်၊ မိမိ၏လူတို့၏ဘုရားသခင်၊ ပဋိညာဉ်တော်၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဟဗက္ကုတ် ၁း၅–၁၁။ ဘုရားသခင်၏အဖြေ—ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ယုဒပြည်ကို အပြစ်ပေးမည်။

ဘုရားသခင်က ပရောဖက်အား မကြာမီ ထူးဆန်း၍ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အမှုတစ်ခုကို ပြုတော်မူမည်ဟု အာမခံတော်မူသည်။ ယုဒပြည်ကို အပြစ်ပေးရန် ခါလဒဲလူတို့ (ဗာဗုလုန်လူတို့) ကို မိမိ၏ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုတော်မူမည်။ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် ကြိုတင်ဟောကြားချက်ကို ဖြစ်စေခဲ့သော ဖြစ်ရပ်သုံးရပ်ရှိသည်။ (၁) ဘီစီ ၆၀၅ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ ဒံယေလနှင့် အခြားလူငယ်မင်းမျိုးမင်းနွယ်များကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် (ဒံ၊ ၁း၁–၅)။ (၂) ဘီစီ ၅၉၇ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ယေခေါနိယမင်းကြီးနှင့်အတူ လူတစ်သောင်းခန့်ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုသူများအနက် ယေဇကျေလလည်း ပါဝင်ခဲ့သည် (၄ရာ၊ ၂၄း၁၀–၁၆၊ ယေဇ၊ ၁း၁–၃)။ (၃) ဘီစီ ၅၈၆ ခုနှစ်တွင် ယုဒပြည်သည် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ဗာဗုလုန်လူတို့က ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည် (၄ရာ၊ ၂၅း၁–၁၂)။ ဟဗက္ကုတ်သည် ယေရုရှလင်မြို့ ကျဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မဖော်ပြသောကြောင့် ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှု မတိုင်မီ ဤကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဗာဗုလုန်လူတို့၏ အပြုအမူကို တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၊ အကြမ်းဖက်၊ ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး မာနကြီးသောအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည်လည်း ပြန်လည်ပေးဆပ်ရသော တရားစီရင်ခြင်းအရ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဘီစီ ၅၃၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် မေဒိ-ပါးရှားဘုရင် ကုရုက သူတို့ကို အောင်နိုင်သောအခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည် (ဒံ၊ ၅း၂၈–၃၀၊ ၆း၂၈၊ ဟေရှာ၊ ၄၅း၁–၄ ကိုကြည့်ပါ)။

ဟဗက္ကုတ် ၁း၁၂–၂း၁။ ပရောဖက်၏ တိုင်ကြားချက်။

ဟဗက္ကုတ်သည် ထာဝရဘုရား၏အဖြေကြောင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ပို၍ပင် စိတ်ပျက်လာကာ ဘုရားသခင်၏အကျင့်စရိုက်ကို မေးခွန်းထုတ်လာသည်။ ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းတော်မူလျှင် မကောင်းမှုနှင့် အကျင့်ပျက်ခြင်းကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်တော်မူသနည်း။ ထို့အပြင် ပို၍မတရားသောလူမျိုးဖြစ်သည့် ဗာဗုလုန်လူတို့ကို ယုဒပြည်ထက် မည်သို့ အပြစ်ပေးရန် အသုံးပြုနိုင်တော်မူသနည်း။ ဗာဗုလုန်လူတို့သည် တံငါသည်များက ငါးများနှင့် ကစားသကဲ့သို့ လူ့အသက်များနှင့် ကစားကြသည် (ဟဗ၊ ၁း၁၄)။ ပိုက်ကွန်များဖြင့် ရန်သူများကို ဖမ်းယူခြင်းဟူသော ဥပမာသည် အာဏာ၊ အောင်နိုင်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းတို့ကို သင်္ကေတပြုသည်။ ဤကျမ်းတွင် အကြမ်းဖက်မှုကို ငါးကြိမ် ဖော်ပြထားသည် (ဟဗ၊ ၁း၂–၃၊ ၉၊ ၂း၈၊ ၁၇)။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင်လည်း နောဧခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြရာ၌ ထိုစကားလုံးကိုပင် အသုံးပြုထားသည် (က၊ ၆း၁၁)။ ဘုရားသခင်၏လူတို့အကြား၌ပင် မတရားမှု ကြီးစိုးနေသောအခါ ဘုရားသခင်သည် အဘယ်ကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေတော်မူသနည်း။ ဆာလံကျမ်းတွင်လည်း မကောင်းမှုရှေ့မှောက်၌ ဘုရားသခင် တိတ်ဆိတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရခြင်းအပေါ် အလားတူ စိတ်ပျက်မှုများကို ဖော်ပြထားသည် (ဆာ၊ ၈၃း၁၊ ၁၀၉း၁)။ သို့သော် ဟဗက္ကုတ်သည် ထာဝရဘုရား၏ အဖြေကို မဖြစ်မနေ ကြားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည် (ဟဗ၊ ၂း၁)။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကြီးသောနှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့ပြီး၊ လူ့ဇာတိခံယူသော နှုတ်ကပတ်တော်အဖြစ် ကမ္ဘာကို ရွေးနုတ်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ပြောဆိုသောအခါ ဖန်ဆင်းနိုင်သော တန်ခိုးကြောင့် မြင်နိုင်ထိတွေ့နိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည် (ဆာ၊ ၃၃း၉)။

အခန်းကြီး - ၂

ဟဗက္ကုတ် ၂း၂–၁၉။ ဘုရားသခင်၏အဖြေ—ဗာဗုလုန်လူတို့၏ အပြစ်ဒဏ်။

ထာဝရဘုရားက ဟဗက္ကုတ်သည် ကိုယ်တော်လုပ်ဆောင်မည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းသည် အချိန်ယူမည် (ဟဗ၊ ၂း၂–၃၊ ယေဇ၊ ၁၈း၃၂၊ ၂ပေ၊ ၃း၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကျမ်း၏ အဓိကအချက်တွင် ဟဗက္ကုတ် ၂း၄–၅ သည် မတရားသောသူနှင့် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ထာဝရဘုရားသည် မတရားသောသူတို့ကို မာနကြီး၊ လှည့်ဖြားတတ်၊ မောက်မာ၊ ကိုယ်ကျိုးရှာ၊ လောဘကြီး၊ အကြမ်းဖက်ပြီး အပေါ်ယံဆန်သောသူများအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဗာဗုလုန်လူတို့၏ပုံစံဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော မတရားသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်မရှိဘဲ မိမိတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် မကောင်းသောစိတ်ဆန္ဒများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အသက်ရှင်ကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ရူပါရုံ၊ အိပ်မက်၊ သက်သေ သို့မဟုတ် အံ့ဖွယ်အမှုများအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်တည်မြဲသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဖက်ယှက်၍ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ကာ ထိုနှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံလာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းကြသည်။ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသောကြောင့် ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များထံမှ ခွန်အားရရှိကြသည်။ ပေါလုက ယုံကြည်သူသည် မျက်စိမြင်ခြင်းအားဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်သည်ဟု ဆိုသည် (၂ကော၊ ၅း၇)။ တာလမုဒ်ကျမ်းရှိ စာပိုဒ်တစ်ခုက ဟဗက္ကုတ်သည် တိုရာပညတ်တော်အားလုံးကို ပညတ်တစ်ချက်တည်းအဖြစ် ကျဉ်းမြောင်းထားသည်ဟု အကြံပြုသည်။ ထိုပညတ်မှာ အစ္စရေးလူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ပညာရှင်များသည် ဟေဗြဲစကားလုံး အီမုနာ (“ယုံကြည်ခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်း၊ ယုံကြည်အားကိုးခြင်း”) ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် “မိမိ၏” ဟူသော နာမ်စားက မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ဆိုသည်တို့ကို ဆွေးနွေးငြင်းခုံကြသည်။ အီမုနာ ဟူသောစကားလုံးသည် “ယုံကြည်ခြင်း” ဟူသောသဘောဖြင့် “ယုံကြည်သည်” ဆိုသည်ထက် ဘုရားသခင်အပေါ် မိမိ၏ကတိကဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် “တည်မြဲသောယုံကြည်အားကိုးခြင်း” ကို ဆိုလိုသည်။ ဟဗက္ကုတ်တွင် ၎င်းသည် ဘဝကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောအရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်ကို အသိအမှတ်ပြုပြီး မသေချာမရေရာမှုများကြားတွင် ကိုယ်တော်ကို ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်စွဲထားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဂရိဘာသာပြန်ဖြစ်သော စက်ပ်တူဂျင့်တွင် “ငါ၏သစ္စာရှိခြင်း” ဟု ဖတ်ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိ၏လူတို့၏အသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးသောအရာမှာ မိမိ၏ကတိတော်များအပေါ် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲမူရင်းသည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယုတ္တိရှိစွာ ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ရှင်သန်မှုအတွက် မိမိတို့၏ခွန်အားကို မာနကြီးစွာ အားကိုးသော မတရားသောသူတို့ (ဟဗ၊ ၂း၄က) နှင့် ဆန့်ကျင်ဖော်ပြထားခြင်းကြောင့် နာမ်စားသည် ထာဝရဘုရားကို အားကိုးသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဟဗက္ကုတ် ၁း၁၂–၁၇ တွင် ပရောဖက်သည် မတရားသောသူနှင့် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို ဗာဗုလုန်နှင့် ယုဒပြည်တို့ဖြင့် အသီးသီး ကိုယ်စားပြု၍ နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ဟဗက္ကုတ် ၂း၄ သည် ပရောဖက်၏မေးခွန်းကို ဘုရားသခင်က ဖြေကြားသောအပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်သော ဖြောင့်မတ်သူသည် ယုဒပြည်ကို လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် ရည်ညွှန်းနိုင်ပြီး မာနကြီးသူသည် ဗာဗုလုန်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ငယ် ၄–၅)။ သို့သော် ယုဒပြည်အတွင်း၌ပင် မတရားသောသူနှင့် ဖြောင့်မတ်သောသူ နှစ်မျိုးစလုံးရှိနေခြင်း (ဟဗ၊ ၁း၁–၄) သည် လာမည့်ဘေးဒုက္ခအတွင်း ထာဝရဘုရားထံ လုံးဝအပ်နှံထားသူများသာ အသက်ရှင်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့အား အသက်ကို ကတိပေးသော်လည်း မတရားသောသူတို့အပေါ် အမင်္ဂလာငါးချက်ကို ကြေညာတော်မူသည် (ဟဗ၊ ၂း၆–၁၉)။ ပထမအမင်္ဂလာသည် လောဘကြီးခြင်း၊ လုယက်ခြင်း၊ မရိုးသားခြင်းနှင့် အကြမ်းဖက်ခြင်းတို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည် (ငယ် ၆–၈)။ မတရားသောသူတို့ကို မာနကြီး၊ ကိုယ်ကျိုးရှာ၊ အကြမ်းဖက်၊ လောဘကြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ရုပ်တုကိုးကွယ်သောသူများအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယအမင်္ဂလာသည် ခေါင်းပုံဖြတ်အမြတ်ထုတ်ခြင်း၊ တပ်မက်ခြင်းနှင့် မာနကြီးခြင်းတို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည် (ငယ် ၉–၁၁)။ တတိယအမင်္ဂလာသည် မတရားမှုနှင့် ရာဇဝတ်မှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည် (ငယ် ၁၂)။

ဤအမင်္ဂလာစာရင်း၏ အလယ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အုပ်စိုးမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြ၍ မြေကြီးကို မိမိ၏ဘုန်းအသရေဖြင့် ပြည့်စေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြေညာတော်မူသည် (ငယ် ၁၃–၁၄၊ တော၊ ၁၄း၂၁၊ ဆာ၊ ၇၂း၁၉၊ ဟေရှာ၊ ၆း၃၊ ၁၁း၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူသားတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ထာဝရဘုရားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြမည်၊ ကိုယ်တော်၏အကျင့်စရိုက်၏ အလှအပကို သိရှိကြမည်၊ လူ့ရေးရာများအတွင်း ကိုယ်တော်၏တည်ရှိခြင်းကို နားလည်ကြမည်။ ဤအပြုသဘောဆောင်သော သတင်းစကားသည် ကိုယ်တော်၏တည်ရှိခြင်းကို အသိအမှတ်မပြုနိုင်သည့်တိုင် ဘုရားသခင်၏ထိန်းချုပ်မှု ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုသည်။

ဤခဏတာအနားယူမှုအပြီးတွင် အမင်္ဂလာစာရင်းသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သည်။ စတုတ္ထအမင်္ဂလာသည် မတော်မတရားသောက်စားခြင်းနှင့် ထိုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျင့်ပျက်မှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိမှုတို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည် (ဟဗ၊ ၂း၁၅–၁၇)။ နောက်ဆုံးအမင်္ဂလာသည် အစဉ်အမြဲရှိနေသော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုပြဿနာကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည် (ငယ် ၁၈–၁၉)။ ဗာဗုလုန်လူတို့သည် မိမိတို့၏ ချမ်းသာတိုးတက်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုများတွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်စွာပေးသနားခြင်းကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ မိမိတို့၏အောင်ပွဲများကို မိမိတို့၏ဘုရားများ၊ ရုပ်တုများထံ ရည်ညွှန်းကြသည် (ဟဗ၊ ၁း၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအပိုင်းသည် ဗိမာန်တော်အတွင်း ထာဝရဘုရား၏တည်ရှိခြင်းကို အတည်ပြုသော အရေးကြီးသော ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ထုတ်ဖော်ချက်နှင့် အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေကြရန် အမိန့်ပေးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်း၍ တောက်ပကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိခြင်းကို မမြင်နိုင်သေးသော်လည်း (က၊ ၂၈း၁၆–၁၇၊ ဟေရှာ၊ ၆း၁–၉ ကိုကြည့်ပါ) ယုံကြည်သူတို့သည် အမှန်တကယ်ရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကြားတွင် အနားယူခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာတွေ့နိုင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို တရားစီရင်သော တရားသူကြီးသည် မိမိ၏နေရာကို ယူထားပြီး မတရားသောသူတို့အပေါ် မကြာမီ တရားစီရင်ချက်ချမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

 

အခန်းကြီး - ၃

ဟဗက္ကုတ် ၃း၁–၁၉

ပရောဖက်၏ဆုတောင်းချက်—ဘုရားသခင်ထံ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြောဆိုခြင်း

ဤအပိုင်းတွင် အကျဉ်းချုပ်နိဒါန်း (၃း၁)၊ ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များအကြောင်း ဆွေးနွေးချက် (ငယ် ၂–၁၅)၊ ဓမ္မသီချင်း (ငယ် ၁၆–၁၉က) နှင့် နောက်ဆက်တွဲ (ငယ် ၁၉ခ) တို့ ပါဝင်သည်။ ဤကျမ်းသည် မေးခွန်းများဖြင့် စတင်သော်လည်း အလွန်ခမ်းနားသော အတည်ပြုချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ အခန်းကြီး ၂ အစမှစ၍ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ပရောဖက်သည် အားကောင်းသော ဆုတောင်းချက်တစ်ရပ်တွင် ဘုရားသခင်အပေါ် မိမိ၏အပြည့်အဝယုံကြည်ခြင်းကို ထက်မြက်စွာ ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်တည်ရှိခြင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် သူသည် အတိတ်က ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆင်ခြင်သည်။ မိမိ၏လူမျိုးတို့၏သမိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများရှေ့တွင် သူသည် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တည်သည်။ ဤမှတ်တမ်းများကို အားကိုး၍ ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်၏အချိန်အတိုင်း ထပ်မံဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တောင်းလျှောက်သည်။ ထိုအခါ မတရားမှုကို ကိုင်တွယ်၍ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူသော အုပ်စိုးတော်မူသောဘုရားသခင်ရှေ့တွင် လူတို့သည် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တည်ကြမည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အခန်းကြီး ၃ တွင် ထာဝရဘုရားသည် လုံးဝစကားမပြောပါ။ အခန်းတစ်ခန်းလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်တော်ကို တုံ့ပြန်၍ ဟဗက္ကုတ်က ထာဝရဘုရားအပေါ် အပြည့်အဝယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အပေါ်သို့ မျှော်ကြည့်၍ ထာဝရဘုရားထံ၌ တန်ခိုးနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရှာတွေ့မည်ဖြစ်သည်။

ဟဗက္ကုတ် ၂း၄ နှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်း

ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဩဝါဒစာသုံးစောင်တွင် ဟဗက္ကုတ် ၂း၄ ရှိ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်ကြသည်ဟူသော စကားရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။

၁။ ရောမဩဝါဒစာတွင်။

တမန်တော်ပေါလုအတွက် ဤအဓိကအတွေးသည် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ယေရှုခရစ်၌ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတော်မှ ရရှိလာကြောင်း သက်သေပြသည် (ရော၊ ၁း၁၆–၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ သူ၏နားလည်မှုအရ ဤစာသားသည် ယုံကြည်သူတို့၏ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ သစ္စာရှိခြင်းကို ဖြစ်စေသော ခရစ်တော်၌ ကယ်တင်ခြင်းရရှိစေသော ယုံကြည်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် ဤအဓိကပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ စာပိုဒ်ကို တိုရာကျမ်းမှ စာပိုဒ် (က၊ ၁၅း၆) နှင့် ကျမ်းစာများမှ စာပိုဒ် (ဆာ၊ ၃၂း၁–၂) တို့နှင့် ဖြည့်စွက်ဆက်စပ်ထားသည်။ ပင်တေကျုနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းများအကြား ဤဆက်နွယ်မှုများသည် ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတို့တွင် ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်များ၏ ဆက်လက်တည်ရှိမှုကို အခိုင်အမာ သက်သေပြသည်။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ အမြဲရှိခဲ့သည်—ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။

၂။ ဂလာတိဩဝါဒစာတွင်။

ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် ပေါလုသည် ပညတ်တရားက မည်သူ့ကိုမျှ မကယ်တင်နိုင်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ခရစ်တော်သည် အချည်းနှီး အသေခံတော်မူခြင်း ဖြစ်သွားမည်။ သို့သော် ပညတ်တရားသည် ယုံကြည်သူအတွက် အရေးကြီးသော လမ်းညွှန်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိသည် (ဂလာ၊ ၅း၆၊ ၁၃–၁၄)။ ပေါလုသည် ပညတ်တရားကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်းအကြောင်း ပြောဆို၍ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပညတ်တရား၏ ကျိန်ခြင်းမှ ရွေးနုတ်တော်မူကြောင်း ရှင်းပြသောအခါ ပညတ်တရားသည် ဖြောင့်မတ်စေနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်၌ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်သည် (ဂလာ၊ ၃း၁၁)။ ခရစ်တော်၌ မိမိတို့၏ယုံကြည်အားကိုးခြင်းကို ထားရှိသူများကို ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်စေတော်မူသည်။

၃။ ဟေဗြဲဩဝါဒစာတွင်။

ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၁၀း၃၆–၃၈က တွင် ဟဗက္ကုတ်ကို ရည်ညွှန်း၍ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ယုံကြည်သူသည် စမ်းသပ်မှုများ၊ ပဋိပက္ခများနှင့် ဘဝ၏အကျပ်အတည်းများကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အောင်မြင်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ပေါလုသည် ဟဗက္ကုတ် ၂း၄ ကို ခရစ်တော်၌ ကယ်တင်ခြင်းရရှိစေသော ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် အခြေခံသော ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ခြင်းကို အလေးပေးရန် အသုံးပြုသော်လည်း ဟေဗြဲဩဝါဒစာသည် ဘဝ၏အခက်အခဲများကို ခံနိုင်ရန် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အားပေးသည်။ တမန်တော်များသည် ဟဗက္ကုတ် ၂း၄ တွင် စုစည်းထားသော ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများကို အသင်းတော်အား ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။

ဟဗက္ကုတ် ၃း၁။ နိဒါန်း။

အတိတ်က ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကတိတော်များကို မည်သို့ပြည့်စုံစေခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခြင်းသည် ပရောဖက်အား မနက်ဖြန်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အားပေးပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကြားတွင် အသက်ရှင်ရန် ခွန်အားပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းသည် ဤဆုတောင်းချက်၏ နောက်ခံဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲဂီတဆိုင်ရာ စကားလုံးနှစ်လုံးသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာသို့ အမြဲတမ်း ဘာသာမပြန်ကြသော်လည်း ဤကဗျာသည် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် သီဆိုခဲ့သော ဆာလံတစ်ပုဒ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ရှိဂယောနုတ် သည် စိတ်ခံစားချက်နှင့် စည်းချက်ပြောင်းလဲမှုများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (၃း၁)၊ စေလာ သည် တေးသွားပြောင်းလဲမှုကို ဖော်ပြနိုင်သည် (ငယ် ၃၊ ၉၊ ၁၃)။ ထို့အပြင် ငယ် ၁၉ တွင် ဂီတဦးဆောင်သူအတွက် တိကျသော ဂီတမှတ်ချက်တစ်ရပ် ပါဝင်သည်။

ဟဗက္ကုတ် ၃း၂–၁၉က။ ဘုရားသခင်၏ အတိတ်က အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များ။

ဤစာပိုဒ်တွင် ဟဗက္ကုတ်သည် ဘုရားသခင်ကို မြင့်မြတ်သော စစ်သူရဲတော်အဖြစ် ဖော်ပြသည် (ထွက်၊ ၁၅း၃၊ တရား၊ ၁း၃၀၊ ဇေဖနိ၊ ၃း၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းကို နောက်ခံထား၍ (ဟဗ၊ ၃း၂–၁၀) ဟဗက္ကုတ်သည် မိမိ၏ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကြီးသောလုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြသရန် တောင်းလျှောက်သည်။ “နှစ်များအလယ်၌” ဟူသော ဤစကားရပ်သည် အချိန်နှင့်ဆက်စပ်၍ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဤနေရာတစ်ခုတည်း၌သာ ပေါ်လာသည်။ ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင် လုပ်ဆောင်ရန်၊ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်နှင့် မိမိ၏တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ကရုဏာတော်ကို ထပ်မံဖော်ပြရန် တောင့်တသည်။ ဘုရားသခင်သည် မျက်စိမှိတ်ယုံကြည်မှုကို မတောင်းဆိုဘဲ အတိတ်က ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် အခြေခံသော ယုံကြည်ခြင်းကို တောင်းဆိုသည်။ အတိတ်တွင် မိမိ၏လူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူခဲ့သောကြောင့် အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သည်။

ငယ် ၃ တွင် တေမန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် တောင်ဘက်ရှိ ဧဒုံပြည်ကို ညွှန်ပြသည် (ဟေရှာ၊ ၄၃း၆)၊ ပါရန်တောင်သည် စီနာတောင်ကို ကိုယ်စားပြုသည် (တရား၊ ၃၃း၂)။ ကဗျာဆန်သော စကားလုံးများနှင့် အရောင်အသွေးစုံသော ပုံရိပ်များကို အသုံးပြု၍ ပရောဖက်သည် အီဂုတ္တုကျွန်ဘဝမှ အစ္စရေးလူတို့ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပြန်လည်အောက်မေ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပင်လယ်နီကို ဖွင့်တော်မူခဲ့သည် (ထွက်၊ ၁၃း၁၇–၁၄း၃၁)၊ မိမိ၏လူတို့ကို ယော်ဒန်မြစ်ကို မြေခြောက်ပေါ်မှ ဖြတ်ကူးစေခဲ့သည် (ယောရှု၊ ၃း၃–၁၇၊ ၄း၂၁–၂၄)။ နောက်ပိုင်းတွင် ယောရှုသည် ဂိဗောင်မြို့၌ အောင်ပွဲရရှိချိန်တွင် နေကို ရပ်တန့်စေတော်မူခဲ့သည် (ယောရှု၊ ၁၀း၁၂–၁၄၊ ၄ရာ၊ ၂၀း၉–၁၁၊ ဟေရှာ၊ ၃၈း၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ထို့အပြင် ကတိထားရာပြည်ကို မိမိ၏လူတို့အား ပေးတော်မူခဲ့သည် (ဟဗ၊ ၃း၁၁–၁၂)။

ဟဗက္ကုတ် ၃း၁၃–၁၅ သည် မကောင်းမှု၏ အင်အားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အောင်ပွဲခံခြင်းကို ပြန်လည်အောက်မေ့သည်။ ဟဗက္ကုတ်သည် ဘုရားသခင်၏လူတို့၏ သမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံးဖြစ်ရပ်များထဲမှ အချို့ကို ပြန်လည်အောက်မေ့သည်—အီဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း၊ စီနာတောင်၌ ပဋိညာဉ်ပြုခြင်းနှင့် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤအံ့မခန်း၍ ကြီးမြတ်သောလုပ်ဆောင်ချက်များအားလုံးကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အစ္စရေးလူတို့ကို ဦးဆောင်တော်မူသကဲ့သို့ နောက်ဆုံးအောင်ပွဲနေ့အထိ မိမိ၏သစ္စာရှိသူများကိုလည်း ဦးဆောင်တော်မူမည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်း၌ ဝမ်းမြောက်ကြမည်။ ဤအနာဂတ်အမြင်သည် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းတွင် နောက်ဆုံးအကောင်အထည်ဖော်မည့်အရာကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။

ငယ် ၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသော “ဘိသိက်ခံတော်မူသောသူ” သည် ဣသရေလ၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သော မေရှိယကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဘုရားသခင်သည် မျိုးစေ့ကို ပေးပို့မည်ဟူသော မိမိ၏ပဋိညာဉ်ကတိကို သတိရတော်မူသောကြောင့် (က၊ ၃း၁၅) လာမည့်မေရှိယ၏ ဘိုးဘေးမျိုးရိုးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မိမိ၏လူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူမည်။ အချိန်ကာလပြည့်စုံလာသောအခါ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာ၏ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သော မိမိ၏သားတော် ယေရှုခရစ်ကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည် (ယော၊ ၁း၁၂၊ ဂလာ၊ ၄း၄)။

အဆုံးတွင် ဟဗက္ကုတ်သည် ဘေးဒုက္ခကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းဖြင့် မတုံ့ပြန်ဘဲ အောင်ပွဲခံသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည် (ဟဗ၊ ၃း၁၆–၁၉က)။ သူ၏ အားကောင်းသော နောက်ဆုံးယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်သည် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ရန် စံနမူနာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အပြည့်အဝအပ်နှံမှုသည် အတုယူဖွယ်ကောင်းသည်။ ဘုရားသခင်သည် မတရားသောသူနှင့် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့အကြား ကွာခြားချက်ကို သွန်သင်ပေးသောကြောင့် ဟဗက္ကုတ်သည် ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း (အခန်း ၁) မှ အောင်ပွဲခံယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ သောမတ်ကဲ့သို့ပင် သူသည် သံသယများမှ ထာဝရဘုရားအပေါ် အပြည့်အဝယုံကြည်ခြင်းသို့ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် စာဖတ်သူများအား ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိရန် အားပေးပြီး ဤကျမ်းကို သင်းအုပ်ဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝရှိစေသည်။ ပရောဖက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်ကို အပြည့်အဝ မျှော်ကြည့်သောအခါ သူ၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းဆုတောင်းချက်အဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည် (ဟဗ၊ ၃း၁၈–၁၉)။ ဘုရားသခင်၏ အတိတ်က တန်ခိုးကြီးသောလုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို တည်ဆောက်ပေးခြင်းအားဖြင့် အနာဂတ်အတွက် ငြိမ်သက်ခြင်း၊ အာမခံချက်နှင့် အသစ်သောမျှော်လင့်ချက်ကို ပေးသည်။

ဤအဆုံးသတ်အပိုင်းသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အကောင်းဆုံးဝန်ခံချက်များထဲမှ တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်များသည် စိတ်ပျက်မှုများ၊ အခက်အခဲများနှင့် ဘဝ၏အဖြစ်ဆိုးများရှိနေသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်းအပေါ် အပြည့်အဝယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြသည်။ အရာရာမှားယွင်းသွားသော်လည်း ပရောဖက်သည် ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ ဆက်လက်ရှိနေမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကိုင်စွဲရုံသာမက ထာဝရဘုရား၌ အမှန်တကယ် ဝမ်းမြောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်နိုင်သနည်း။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ခွန်အားဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အတိတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပြည့်စုံစေခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ကတိတော်များ လုံလောက်ကြောင်း သက်သေပြတော်မူခဲ့ပြီး ထိုအရာသည် ဟဗက္ကုတ်အတွက် လုံလောက်ကျေနပ်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိ၍ အပြည့်အဝယုံကြည်စိတ်ချစွာ ရှေ့ဆက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟဗက္ကုတ် ၃း၁၉ခ။ နောက်ဆက်တွဲ—သီချင်းဆိုကြလော့။

ဤကျမ်းသည် ဂီတသမားတစ်ဦးအတွက် ရည်စူးထားသည့် ထူးဆန်းသကဲ့သို့ထင်ရသော မှတ်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး “ငါ၏ကြိုးတူရိယာများ” ဖြင့် တီးမှုတ်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (ငယ် ၁၉)။ ဟဗက္ကုတ်သည် ကျမ်းတစ်ကျမ်းလုံး သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အခန်းကြီး ၃ ၏ ဆုတောင်းချက်ကို အများပြည်သူဝတ်ပြုခြင်းတွင် သီဆိုရန် ရည်ရွယ်၍ ရေးသားခဲ့သည် (ငယ် ၁ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း၏ သတင်းစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ရမည်။ ထာဝရဘုရား၌ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သီချင်းဖြစ်သင့်သည်။ ဤစာသားကို တေးသွားဖြင့် သီဆိုခြင်းသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ခိုင်မာစေပြီး ကိုယ်တော်၌ စုပေါင်းယုံကြည်ခြင်း၊ ယုံကြည်အားကိုးခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြစေသည်။ သီချင်းဆိုခြင်းသည် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်၊ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ပြန်လည်သတိရစေသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို အတူတကွ ချည်နှောင်ပေးသည်၊ အောင်ပွဲကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည် (ထွက်၊ ၁၅း၁–၂၁၊ တရား၊ ၃၁း၁၉၊ ၃၀၊ ၃၂း၁–၄၇၊ ၆ရာ၊ ၂၀း၂၂၊ ဗျာ၊ ၁၅း၃ ကိုကြည့်ပါ)။ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသော ရုန်းကန်မှုများရှိနေသော်လည်း ဟဗက္ကုတ်သည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို မျှော်လင့်ထားသည်။