သတိပြုကြလော့
မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးခြင်းတို့၏ အကြားတစ်နေရာ
အာရွန် ဘဒ် (Aaron Budd)
“ငွေကို မီးဖြင့်စမ်း၍ ရွှေကို မီးဖို၌စမ်းသကဲ့သို့ လူကို
ချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် စမ်းသပ်ရ၏” (သု ၂၇း၂၁)။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်
အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော နှိမ့်ချမှုနှင့် ကြွားဝါသော မာနထောင်လွှားမှုတို့အကြား
ဟန်ချက်ညီအောင် နေရန် တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်ုပ်အတွက် ခက်ခဲသည်။ အခြားသူများက
ချီးမွမ်းစကားပြောသောအခါ ထိုစကားများကို လက်ခံခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို
အလိုလိုက်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်သောကြောင့် ချီးမွမ်းမှုများကို
ပြန်လွှဲပစ်ခြင်းနှင့် ကြင်နာစွာပြောသောစကားများကို ငြင်းပယ်ခြင်းများ
ပြုခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသို့သော စိတ်သဘောထားသည် ကောင်းသောအရာမဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖန်ဆင်းတော်မူသည်ဟု ကျမ်းစာက ဆိုထားသော်လည်း
(ဆာ ၁၃၉း၁၄ ကိုကြည့်ပါ) ထိုသို့သောစိတ်သဘောထားကြောင့် ဘုရားသခင်ကပင် ကျွန်ုပ်ကို
တန်ဖိုးမရှိသူဟု မြင်တော်မူသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမရှိသူအဖြစ်
မြင်လာခဲ့သည်။
ထိုသို့သောအမြင်မျိုးနှင့်
သင်ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုက်ညီသည်ဟု ခံစားရပါက၊ အမှန်တရားနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေပါသည်။
၎င်းသည် အလွန်အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော နှိမ့်ချမှုမျိုးဖြစ်ပြီး သင့်ကို
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အံ့ဩဖွယ်ဖန်ဆင်းတော်မူသော
ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ထိုအရာကို နှစ်သက်တော်မမူပါ။ သမ္မာကျမ်းစာကလည်း
လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်အစွန်းတွင် ရှိသည့် အလားတူအဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုအကြောင်း
သတိပေးထားသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော ကောင်းချီးများကြောင့်
မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှောက်ပင့်ခြင်းသို့ မရောက်စေရန်
မိမိကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး
ပိုင်ဆိုင်သင့်သည့် နှိမ့်ချမှု၏ ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ရပ် ရှိပါသည်။ ထိုဟန်ချက်မရှိပါက
ရေရှည်အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။
တရားဟောရာကျမ်း
၈း၁၀–၁၁ တွင် “သင်သည် စား၍ ဝစွာဖြစ်သောအခါ၊ သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသော
ကောင်းသောပြည်အတွက် ကိုယ်တော်ကို ကောင်းကြီးပေးရမည်။ ယနေ့ ငါမှာထားသော ပညတ်တော်၊
စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်နှင့် အထုံးအဖွဲ့တို့ကို မစောင့်ဘဲ သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို
မမေ့မလျော့စေရန် သတိပြုလော့” ဟု ဆိုထားသည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏
လိုအပ်သမျှကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပြီး အမှန်တကယ်လည်း ထောက်ပံ့ပေးတော်မူမည်ကို
ဖော်ပြရန် စားခြင်း နှင့် ဝခြင်း တို့ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်ကို အသိအမှတ်ပြုရန်
အရေးကြီးကြောင်းနှင့် ဆုကျေးဇူးများကိုသာ အာရုံစိုက်သောအခါ ကိုယ်တော်ကို
မေ့လျော့ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
ကောင်းချီးများကို ပေးသနားတော်မူသောအရှင်ကိုယ်တော်တိုင်အား မေ့လျော့သွားသည့်
ထောင်ချောက်ထဲသို့ မည်မျှလွယ်ကူစွာ ကျရောက်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်အမြဲအံ့ဩမိသည်။
ကောင်းချီးများကို
ပေးသနားတော်မူသောအရှင်ကိုယ်တော်တိုင်အား မေ့လျော့သွားသည့် ထောင်ချောက်ထဲသို့
မည်မျှလွယ်ကူစွာ ကျရောက်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်အမြဲအံ့ဩမိသည်။ ဤအရာမှ ရှောင်ရှားရန်
မောရှေပေးထားသော လက်တွေ့ကျသည့် အကြံဉာဏ်တစ်ခုတည်းမှာ “သတိပြုလော့” ဟူသော စကားဖြစ်သည်မှာလည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။
အဆင့်လိုက်လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုမျှ မရှိပါ။ စည်းကမ်းအရ
ပြစ်ဒဏ်ပေးရန်လည်း မပြောပါ။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သတိပြုလော့ ဟု ဆိုသည်။ ထိုအရာက ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း သတိရစေသည်။ ဘုရားသခင်က
ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးသားအခြေအနေကို ဖော်ပြပေးသည့်အတိုင်း ထိုအခြေအနေကို
သတိပြုရန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိပိုင်ဆိုင်သမျှကို
ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသည်ကို နေ့စဉ်အမှတ်ရရန်နှင့် ကောင်းမြတ်ပြီး
ပြည့်စုံသောဆုကျေးဇူးတိုင်းအတွက် ကိုယ်တော်ကို အသိအမှတ်ပြုရန်မှာ
ကျွန်ုပ်တို့၏တာဝန်ဖြစ်သည် (ယာ ၁း၁၇)။
ဟေဇကိယ၏
နမူနာ
၂ရာ ၃၂း၂၄–၃၁ တွင်
တွေ့ရသော ဇာတ်လမ်း (၂ရာ ၂၀ တွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်) သည်
ကျွန်ုပ်ပြောလိုသည့်အချက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေပါလိမ့်မည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည်
ကောင်းချီးများကို လက်ခံရရှိခြင်းနှင့် ထိုကောင်းချီးများအတွက် ဘုရားသခင်ကို
အသိအမှတ်ပြုရန် သတိပြုရမည့် အရေးကြီးမှုနှစ်ရပ်လုံးကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ
ဖော်ပြထားသည်။ ဟေဇကိယနေမကောင်းဖြစ်သောအခါ ပရောဖက်ဟေရှာယက
သူပြန်လည်ကျန်းမာလာမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခဲ့ပြီး
ဘုရားသခင်သည် သူ၏ဆုတောင်းချက်ကို နားညောင်းတော်မူသည်။ ဟေရှာယက ဘုရားသခင်၏အဖြေကို
ဟေဇကိယထံ ပြန်လည်ပြောပြပြီး သူအဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံပေးခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဘုရင်သည် ကျန်းမာစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ကို အတည်ပြုရန် နိမိတ်အဖြစ်
ဘုရားသခင်သည် နေ၏အရိပ်ကို နောက်သို့ ပြန်ရွေ့စေတော်မူခဲ့သည် (၂ရာ ၂၀)။
ထိုအံ့ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်နိမိတ်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဗာဗုလုန်မှ
သံတမန်များသည် ဟေဇကိယထံသို့ လာရောက်ကာ စာနှင့် လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကြသည်။
၂ရာ ၃၂း၂၇–၃၀ တွင်
ဟေဇကိယသည် သူလိုအပ်သမျှ အရာအားလုံးဖြင့် ကောင်းချီးခံစားခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
သမ္မာကျမ်းစာက အောက်ပါအတိုင်း ထောက်ပြထားသည်။
·
ဟေဇကိယ၌ အလွန်များပြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်အသရေ ရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ်
၂၇)။
·
ငွေ၊ ရွှေ၊ အဖိုးတန်ကျောက်များ၊ နံ့သာမျိုးများ၊ ဒိုင်းလွှားများနှင့်
အဖိုးတန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး အမြောက်အမြား ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။
·
အဆောက်အအုံများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၈)။
·
ရွာများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး သိုးစု၊ နွားစု အမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့သည်။
အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် သူ့အား အလွန်များပြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို
ပေးတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၉)။
·
သူပြုလုပ်သမျှအမှုတိုင်းတွင် အောင်မြင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။
ဤဇာတ်လမ်း၏
အထွတ်အထိပ်နှင့် ကျွန်ုပ်အမြင်အရ အရေးအကြီးဆုံးအပိုင်းကို အခန်းငယ် ၃၁ တွင်
တွေ့ရသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက “သို့ရာတွင်၊ ထိုပြည်၌ ဖြစ်သော အံ့ဖွယ်သောအမှုကို
မေးမြန်းခြင်းငှာ ဗာဗုလုန်မင်းကြီး၏ မင်းသားများစေလွှတ်သော သံတမန်တို့သည်
ရောက်လာသောအခါ၊ သူ၏စိတ်နှလုံး၌ ရှိသမျှတို့ကို သိစေခြင်းငှာ
စုံစမ်းတော်မူမည်အကြောင်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို စွန့်ပစ်တော်မူ၏” ဟု ဆိုထားသည်
(အခန်းငယ် ၃၁)။
ဤအရာသည်
ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘယ်သောအခါမျှ
စွန့်ပစ်တော်မမူ၊ ပစ်ထားတော်မမူဟု သမ္မာကျမ်းစာက သွန်သင်ထားသည် (တရား ၃၁း၆
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဤဇာတ်လမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ဟေဇကိယထံမှ “စွန့်ပစ်တော်မူ”
ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြုတော်မူသည်ကို အကြောင်းပြချက်ပေးထားသည်။
သူ၏နှလုံးထဲ၌ ရှိသမျှကို သိစေခြင်းငှာ “စုံစမ်းတော်မူ” ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာက
ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို လွတ်လပ်စွာပြုလုပ်ရန်
နေရာပေးတော်မူနိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ပြုမူသည်ကို
ကြည့်ရှုတော်မူနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဟေဇကိယကို အဆုံးစွန်
စွန့်ပစ်တော်မူခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ပြုလျှင် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို မိမိကိုယ်တိုင်
ဆန့်ကျင်ရာရောက်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏
ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို အသေးစိတ်ထိန်းချုပ်တော်မမူပါ။
ဗာဗုလုန်သားများ
ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ဟေရှာယကို ဟေဇကိယထံသို့
တစ်ဖန်စေလွှတ်တော်မူပြီး သူ့ထံလာရောက်ခဲ့သော ဧည့်သည်များမှာ မည်သူများဖြစ်ကြောင်းနှင့်
သူတို့သည် မည်သည့်အရာများကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြောင်း မေးစေတော်မူသည်။ ဟေဇကိယက
မိမိ၏ဘဏ္ဍာတိုက်များအားလုံးကို သူတို့အား ပြသခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ
မဖုံးကွယ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထိုနေ့တွင် ဟေဇကိယပြုခဲ့သော
လုပ်ရပ်ကြောင့်—အထူးသဖြင့် သူ၏ကြွားဝါမှုနှင့် မိမိ၏စည်းစိမ်ဥစ္စာကို
ထုတ်ဖော်ပြသလိုစိတ်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်၍—ဗာဗုလုန်သည် နောက်ဆုံးတွင်
ယေရုရှလင်မြို့ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ ဗိမာန်တော်ကို မီးရှို့ပြီး ဣသရေလလူတို့ကို
မြို့၏စည်းစိမ်ဥစ္စာများနှင့်အတူ ဗာဗုလုန်သို့ သိမ်းသွားမည်ဖြစ်သည် (၂ရာ ၂၀း၁၆–၁၈)။
ဘုရားသခင်ကို
အသိအမှတ်ပြုပါ
ဘုရားသခင်၏
ကောင်းချီးခံစားရကြောင်း သင် သိရှိခဲ့သော်လည်း အခြားသူများက
သင်ရရှိထားသောအရာကို မြင်သောအခါ ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေရန်
အဟန့်အတားဖြစ်စေခဲ့ဖူးသည့် အချိန်တစ်ခုကို သင်မှတ်မိနိုင်ပါသလား။ ကျွန်ုပ်လည်း
ထိုသို့ဖြစ်ဖူးပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားသခင်ပိုင်သော ချီးမွမ်းခြင်းကို မိမိတို့ထံသို့ ရောက်လာစေကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သောအချိန်များသည် ဘုရားသခင်ကို
ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်စစ်မှန်မှု မရှိခဲ့ကြောင်း
ဖော်ထုတ်ပြသနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကားအသစ်၊ အိမ်တစ်လုံး၊
အလုပ်တစ်ခု သို့မဟုတ် ကျန်းမာသောဆက်ဆံရေးတစ်ခုကိုပင် ကောင်းချီးပေးတော်မူနိုင်သည်။
သို့သော် လူများက ထိုအရာများကို စတင်သတိပြုလာသောအခါ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုအရာအတွက်
ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မိမိတို့ထံသို့ ယူလာကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့အား
ပေးအပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
အခြားသူများက
ကျွန်ုပ်တို့ကို ချီးမွမ်းသောအချိန်များကို အသုံးပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးထဲ၌
အမှန်တကယ်ရှိနေသည့်အရာကို ဘုရားသခင်က ဖော်ထုတ်ပြတော်မူခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဟေဇကိယသည် တိုင်းတစ်ပါးနိုင်ငံသားများအတွက် သက်သေခံရန် အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သည်။
သူသည် ဗာဗုလုန်လူတို့အား ဣသရေလ၏ တစ်ဆူတည်းသော စစ်မှန်သောဘုရားသခင်ကို
မိတ်ဆက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအခွင့်အရေးကို မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေရန်
အာရုံစိုက်စေသော အခွင့်အရေးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ၏လုပ်ရပ်များသည်
ရေရှည်အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
နေ၏အရိပ်ကို နောက်သို့ပြန်ရွေ့စေတော်မူနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
ဂုဏ်ကျေးဇူးနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံထိုက်တော်မူသောအရှင်မှာ
ကိုယ်တော်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် ကျွန်ုပ်တို့ သတိပြုရမည်။
၁ကော ၄း၇ တွင်
ပေါလုက “သင်သည် သူတစ်ပါးနှင့် မည်သို့ခြားနားသနည်း။ မိမိမခံမယူသောအရာကို
အဘယ်သို့ရသနည်း။ ခံယူလျှင်လည်း မခံယူသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ဝါကြွားသနည်း” ဟု
ရေးသားထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့အား
ပေးအပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
နှိမ့်ချစွာနေထိုင်ရန်
မိမိကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရမည်။ အကြောင်းမှာ နှိမ့်ချခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏
ကျဆုံးနေသော လူ့သဘာဝနှင့် ဆန့်ကျင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏အစွမ်းဖြင့်
ထိုသို့ပြုရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို
ကူညီတော်မူသည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း၌ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏
အသီးအပွင့်များကို ဖြစ်ပေါ်စေတော်မူသည် (ဂလာ ၅း၂၂၊ ၂၃)။ ကျွန်ုပ်တို့၏အတွင်းနှင့်
အပြင်တွင် ယေရှု၏ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူညီလာစေတော်မူသောအရှင်မှာလည်း ဝိညာဉ်တော်ပင်
ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်တော်သည် အခြားသူများ၏အကျိုးအတွက် သင့်တော်သည့်အတိုင်း
ကျွန်ုပ်တို့အား ဆုကျေးဇူးများကို ပေးတော်မူသည်။ (ဝိညာဉ်ဆုကျေးဇူးများသည်
အခြားသူများကို အကျိုးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။)
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော
အကြီးမြတ်ဆုံးသောဆုကျေးဇူးမှာ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်တော်မူသောကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့်
ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မလွဲမသွေ ရောက်လာမည့် ထာဝရသေခြင်းမှ
ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူပြီး ဤကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏အသက်တာသည်
အဓိပ္ပာယ်ရှိလာနိုင်သည်။ လူများက ကျွန်ုပ်တို့၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို မြင်သောအခါ
ပရမ်းပတာများကြားတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ဆက်လက်ပြုံးနိုင်သည်ကို သူတို့အား
ပြောပြကြပါစို့။ ဘုရားသခင်က သင့်ကို မည်သို့ကောင်းချီးပေးတော်မူကြောင်း ဝေမျှပါ။
ထိုသို့ဖြင့် အခြားသူများလည်း သင်၌ရှိသကဲ့သို့ တူညီသောမျှော်လင့်ခြင်းကို
ရရှိနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်စိကို ယေရှုထံတွင် အာရုံစိုက်ထားခြင်းသည်
မှားယွင်းသောနှိမ့်ချမှုနှင့် ကြွားဝါသောမာနထောင်လွှားမှု နှစ်ရပ်လုံးမှ
ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ကူညီပေးသည်။
No comments:
Post a Comment