အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု

အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု

 တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက် — ဇူလိုင်လ ၅ ရက်၊ ၁၉၉၀

အပြစ်တရားကြောင့် ပျက်စီးနေသော ဤလောကတွင် လောဘ၊ စစ်ပွဲနှင့် မသိနားမလည်မှုတို့၏ ခါးသီးသောအသီးများသည် တိုးပွားလျက်ရှိသည်။ “ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူ့အဖွဲ့အစည်းများ” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် နေရာများတွင်ပင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့များနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ၏ အရေအတွက်သည် တိုးပွားလာနေသည်။ နေ့စဉ် လူပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော်သည် အစာငတ်မွတ်၍ သေဆုံးကြသည်။ နောက်ထပ် လူပေါင်း ၂ ဘီလီယံသည် အာဟာရချို့တဲ့မှုကို ခံစားနေရပြီး၊ အာဟာရချို့တဲ့ခြင်းကြောင့် နှစ်စဉ် ထောင်ပေါင်းများစွာသောသူတို့သည် မျက်စိကွယ်ကြသည်။ ကမ္ဘာ့လူဦးရေ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်သည် ဆာလောင်ခြင်း—ဖျားနာခြင်း—သေဆုံးခြင်းဟူသော သံသရာအတွင်း ဆက်လက်ပိတ်မိနေကြသည်။

အချို့သောသူများသည် မိမိတို့၏အခြေအနေအတွက် တာဝန်ရှိနိုင်သော်လည်း၊ ဤလူတစ်ဦးချင်းစီနှင့် မိသားစုများ၏ အများစုမှာ မိမိတို့ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု သို့မဟုတ် လူမှုရေးဖြစ်ရပ်များကြောင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြရခြင်းဖြစ်သည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက် ထိုသို့သောအခြေအနေများတွင် ရှိနေသူများသည် ယေရှုခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များ၏ နှလုံးသားများထဲ၌ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ထောက်ခံကာကွယ်ပေးမှုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ လူမှုစောင့်ရှောက်ရေးအဖွဲ့အစည်းများကို အသင်းတော်က စတင်တည်ထောင်ပြီးနောက် အစိုးရအဖွဲ့အစည်းများက ဆက်လက်တာဝန်ယူသည့်အခြေအနေများ ရှိသကဲ့သို့၊ အစိုးရအဖွဲ့အစည်းများက စတင်ပြီး အသင်းတော်က ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည့် အခြေအနေများလည်း ရှိသည်။ ဤအဖွဲ့အစည်းများသည် မည်သည့်အယူဝါဒဆိုင်ရာ ကိုယ်ကျိုးမဖက်စိတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မိမိတို့၏လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက်ပင် အကျိုးရှိစေရန် ကံမကောင်းအကြောင်းမလှသူများကို သနားကြင်နာစွာ ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းက အသိအမှတ်ပြုထားခြင်းကို ထင်ဟပ်ပြနေသည်။

လူမှုသိပ္ပံပညာရှင်များက ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု၏ အခြေအနေများသည် လူမှုရေးပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပေါ်ရန် အလွယ်တကူပေါက်ဖွားနိုင်သည့် မြေဩဇာကောင်းသော နေရာဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားကြသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၊ အထီးကျန်ကင်းကွာခြင်း၊ မနာလိုခြင်းနှင့် မကျေနပ်မုန်းတီးခြင်းတို့သည် မကြာခဏ လူမှုရေးဆန့်ကျင်သော သဘောထားများနှင့် အပြုအမူများကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်။ ထိုသို့သော ပြဿနာများ၏ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များအတွက် လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တရားရုံးများ၊ အကျဉ်းထောင်များနှင့် လူမှုဖူလုံရေးစနစ်များမှတစ်ဆင့် ကုန်ကျစရိတ်များကို ခံယူရသည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနှင့် ကံမကောင်းအကြောင်းမလှမှုတို့သည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ရာဇဝတ်မှုဖြစ်စေသည့် အကြောင်းရင်းများမဟုတ်သကဲ့သို့၊ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ရန် အကြောင်းပြချက်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သနားကြင်နာမှု၏ တောင်းဆိုချက်များကို ငြင်းပယ်သောအခါ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းခြင်းနှင့် မကျေနပ်မုန်းတီးခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ သနားကြင်နာမှုအတွက် တောင်းဆိုချက်များသည် အခြေအမြစ်မဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ထိုတောင်းဆိုချက်များသည် ဥပဒေဆိုင်ရာ သဘောတရားများ သို့မဟုတ် လူမှုရေးစာချုပ်ဆိုင်ရာ သီအိုရီများမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သမ္မာကျမ်းစာ၏ ရှင်းလင်းသောသွန်သင်ချက်မှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။ “အချင်းလူ၊ ကောင်းသောအရာကို ပြတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် သင့်ထံမှ အဘယ်အရာကို တောင်းတော်မူသနည်းဟူမူကား၊ တရားသဖြင့် ကျင့်ခြင်း၊ ကရုဏာကို နှစ်သက်ခြင်း၊ သင်၏ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ နှိမ့်ချစွာ ကျင့်ခြင်းတည်းဟူသောအရာကို တောင်းတော်မူသည်မဟုတ်လော” (မိက္ခာ ၇း၈)

ဟေရှာယအခန်းကြီး ၅၈ သည် သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အခန်းကြီးဖြစ်သည်။ “အပျက်အစီးကို ပြုပြင်သောသူ၊ နေစရာလမ်းတို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်သောသူ” (အခန်းငယ် ၁၂) အဖြစ် ထမြောက်စေခံရသူများအနေဖြင့် ဤအခန်းကြီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏တာဝန်ကို တွေ့မြင်ကြသည်။

ခေါ်တော်မူချက်မှာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်နှင့် “မတရားသောအနှောင်အဖွဲ့တို့ကို ဖြေလွှတ်ခြင်း၊ … မွတ်သိပ်သောသူအား သင်၏မုန့်ကို ဝေပေးခြင်း၊ … အိုးအိမ်မရှိ၍ နှင်ထုတ်ခံရသော ဆင်းရဲသားတို့ကို သင်၏အိမ်သို့ ဆောင်သွင်းခြင်း၊ … အဝတ်မရှိသောသူကို မြင်သောအခါ အဝတ်နှင့် ဖုံးအုပ်ခြင်း” ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၇)။ ထို့ကြောင့် အပျက်အစီးကို ပြုပြင်သောသူများအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆင်းရဲသားများကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးရန်နှင့် စောင့်ရှောက်ပေးရန် တာဝန်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရား၏ အခြေခံမူများကို သနားကြင်နာခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် အကောင်အထည်ဖော်မည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏အကျင့်စာရိတ္တကို လောကသို့ ကိုယ်စားပြုဖော်ပြသူများ ဖြစ်ကြမည်။

ယနေ့ ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ပြုရမည်။ ဆင်းရဲသားတို့အား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရုံသာမက၊ ဖျားနာသူများကို ကျန်းမာစေရန် ကုသပေးခြင်း၊ မွတ်သိပ်သူများကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသူများကို ပြန်လည်အားပေးထူထောင်ခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုရမည် (လု ၄း၁၈၊ ၁၉၊ မ ၁၄း၁၄)။ သို့သော် အခန်းငယ် ၁၆ တွင် “သူတို့သည် ထွက်မသွားရ” စေရန် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်စံနမူနာသည် ကိုယ်တော်၏နောက်လိုက်များအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော စံနမူနာဖြစ်သည်။

ဆင်းရဲသားများအတွက် စိတ်ပူပန်ဟန်ဆောင်ခဲ့သော ယုဒရှကာရုတ်အား ခရစ်တော်က “ဆင်းရဲသားတို့သည် သင်တို့၌ အစဉ်ရှိကြလိမ့်မည်။ ငါမူကား သင်တို့၌ အစဉ်မရှိ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ခြင်း (မ ၂၆း၁၁) မှာ လူတို့အမှန်တကယ် အလွန်အမင်းလိုအပ်နေကြသောအရာမှာ “အသက်ရှင်သောမုန့်” ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား သတိပေးသည်။ သို့ရာတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလိုအပ်ချက်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာလိုအပ်ချက်တို့သည် ခွဲခြား၍မရနိုင်ကြောင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သက်သာစေသော အသင်းတော်၏ မူဝါဒများနှင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ မူဝါဒများကို ထောက်ခံခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ တစ်ဦးချင်းနှင့် စုပေါင်း၍ သနားကြင်နာမှုဖြင့် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုဝိညာဉ်ရေးရာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ပိုမိုအားဖြည့်ပေးနိုင်ကြသည်။

ဤလူထုဆိုင်ရာ ထုတ်ပြန်ချက်ကို သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်၏ ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ၁၆ ဦးနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ အထွေထွေညီလာခံဥက္ကဋ္ဌ နီးလ် စီ ဝီလ်ဆင် (Neal C. Wilson) က ၁၉၉၀ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၅ ရက်နေ့တွင် အင်ဒီယားနားပြည်နယ်၊ အင်ဒီယားနာပိုလစ်မြို့၌ ကျင်းပသော အထွေထွေညီလာခံအစည်းအဝေးတွင် ထုတ်ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။