အခန်းကြီး - (၂၄ - ၂၅ - ၂၆ - ၂၇ - ၂၈ - ၂၉ - ၃၀ - ၃၁)

 

၂၄:၅–၂၂

နှစ်ဆယ့်နှစ်မှ သုံးဆယ်အထိ စကားပုံများ

နှစ်ဆယ့်နှစ် စကားပုံသည် ဉာဏ်ပညာရှိသူတို့၏ အတွင်းစိတ်ခွန်အားကို ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၅–၆)။ အခန်းငယ် ၅ သည် ပညာရှိသူများကို သန်မာရန် တိုက်တွန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပညာရှိသူများသည် သန်မာကြသည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဉာဏ်ပညာသည် ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားထက် ပိုအရေးကြီးသည် (၂၁:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၂၄:၆ ရှိ စစ်ပွဲပုံရိပ်ကို စစ်ရေးအကြံပေးချက်အဖြစ် နားလည်နိုင်သော်လည်း ဉာဏ်ပညာသည် ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားထက် သာလွန်ကြောင်း သရုပ်ဖော်ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။ အကြံပေးသူများစွာ၏ အရေးကြီးမှုကို ၁၁:၁၄ နှင့် ၂၀:၁၈ တို့တွင်လည်း အလေးပေးထားပြီး အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ရာထူးရှိသူများအတွက် သက်ဆိုင်သည်။

နှစ်ဆယ့်သုံး စကားပုံသည် မြို့တံခါးဝတွင် မြင်တွေ့ရသော အရာကို ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် အသက်ကြီးသူများသည် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန် စုဝေးကြသည် (၂၄:၇)။ လူများသည် ပညာရှိသူများ၏ စကားကို နားထောင်ရန်၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အရောင်းအဝယ်များ ပြုလုပ်ရန် (ရုသ ၄:၁–၁၂) နှင့် တရားရေးဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ရန် စုဝေးကြသည် (၂ ရာဇဝင် ၁၅:၂; အာမုတ် ၅:၁၅; ဇာခရိ ၈:၁၆)။ ဤစကားပုံသည် မိုက်မဲသူများသည် မြို့တံခါးဝ၌ လုံးဝမတိတ်ဆိတ်ကြဟု မဆိုလိုပါ (သုတ္တံ ၁၅:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့သော နေရာတွင် တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်စုံတစ်ရာကို မပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

နှစ်ဆယ့်လေး စကားပုံ၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ မိုက်မဲသူများ၏ ဂုဏ်သတင်းဖြစ်သည် (၂၄:၈–၉)။ သူတို့၏ မကောင်းသောဂုဏ်သတင်းကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ ဘဝလမ်းကို မလိုက်ရန် သုတ္တံကျမ်းက အားပေးသည်။ သူတို့သည် လူမှုရေးအကြံအစည်ဖော်သူများ၊ ပြဿနာဖန်တီးသူများဖြစ်ပြီး အခြားသူများအတွက် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်ကြသည်။

နှစ်ဆယ့်ငါး စကားပုံသည် အခက်အခဲများကြားတွင် လုံ့လဝီရိယရှိရန် တိုက်တွန်းသည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၂)။ “အကယ်၍” ဟူသော စကားလုံးသည် ဟေဗြဲစာသားတွင် မပါဝင်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှင်းလင်းရန် ထည့်သွင်းထားသည်။ “အားလျော့သည်၊ ပျင်းရိသည်၊ အားနည်းသည်၊ တုံ့ဆိုင်းသည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သော ကြိယာသည် လုံ့လဝီရိယရှိခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အားလျော့မှုကို ဖော်ပြသည် (၁၈:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အဓိကအားဖြင့် ဉာဏ်ပညာအားဖြင့် ခွန်အားရှိလာရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည် (၂၄:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့အပြင် သေဘေးအန္တရာယ်ကြုံနေသူများကို ကယ်တင်ရန်လည်း တိုက်တွန်းသည်။ “နှလုံးများကို ချိန်တွယ်တော်မူသောသူ” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းပြီး မသိခဲ့ပါဟူသော ဆင်ခြေသည် ရိုးသားသောဆင်ခြေ မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ်တော်သိတော်မူသည်။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဖွဲ့စည်းပုံ ပျက်စီးနေချိန်တွင် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် မပြောနိုင်သူများအတွက် ပညာရှိသူများက စကားပြောပေးသင့်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျင့်များအပေါ် အခြေခံမည်ကိုလည်း အတည်ပြုသည်။ ပညာရှင်အချို့က အခန်းငယ် ၁၀ နှင့် ၁၁–၁၂ အကြား ခွဲခြားထားသော်လည်း အခန်းငယ်များ၏ အကြောင်းအရာသည် ၎င်းတို့ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်စေသည်။

နှစ်ဆယ့်ခြောက် စကားပုံသည် ဉာဏ်ပညာ၏ အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘောသဘာဝကို အလေးပေးသည် (အခန်းငယ် ၁၃–၁၄)။ ပျားရည်သည် ချိုမြိန်၍ အရသာရှိသောကြောင့် နှစ်သက်စွာ စားသုံးသင့်သည်ဟူသော မြင်တွေ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်မှ စတင်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဉာဏ်ပညာနှင့် သက်ဆိုင်စေပြီး ဉာဏ်ပညာသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး အသက်တာကို အလွန်ကြွယ်ဝစေသောကြောင့် ၎င်းအားဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပျိုးထောင်ပေးသည်။ မျှော်လင့်ချက်သည် အနှောင့်အယှက်များကို ကျော်လွှားနိုင်မည်။

နှစ်ဆယ့်ခုနစ် စကားပုံသည် အပြစ်ကင်းသူများအပေါ် အကြမ်းဖက်ခြင်းကို သတိပေးပြီး ဆိုးညစ်သူများထံ ရည်ညွှန်းပြောဆိုသည် (အခန်းငယ် ၁၅–၁၆)။ ဖြောင့်မတ်သူသည် ဘေးဒုက္ခ သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ခြင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် လဲကျနိုင်သော်လည်း သူတို့ အောင်မြင်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိသည်။ ဖြောင့်မတ်သူသည် ခုနစ်ကြိမ်တိုင် လဲကျသော်လည်း ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်မည်။ သို့သော် ဆိုးညစ်သူ၏ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိပါ။

နှစ်ဆယ့်ရှစ် စကားပုံကို ဤနေရာတွင် ထားရှိခြင်းသည် စကားလုံးဆက်စပ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၇–၁၈)။ ဆိုလိုသည်မှာ စကားပုံနှစ်ပုဒ်သည် အကြောင်းအရာအရ မဆက်စပ်သော်လည်း “လဲကျခြင်း” ဟူသော ကြိယာသည် ယခင်စကားပုံ၏ အဆုံးတွင်လည်းကောင်း၊ ဤစကားပုံ၏ အစတွင်လည်းကောင်း ပေါ်လာသည်။ ဆိုးညစ်သူများ လဲကျမည်ဖြစ်သော်လည်း ဖြောင့်မတ်သူများသည် သူတို့၏လဲကျခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းမပြုရန် တိုက်တွန်းခံရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ထာဝရဘုရားကို မနှစ်သက်စေပြီး ထိုကြောင့် ထိုက်တန်စွာ ဒေါသထွက်ခံရမည့်သူများထံမှ ကိုယ်တော်၏အမျက်တော်ကို လွှဲဖယ်တော်မူမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆိုးညစ်သူများကို မနာလိုခြင်းအကြောင်းကို နှစ်ဆယ့်ကိုး စကားပုံတွင် ထပ်မံဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၉–၂၀)။ အကြောင်းပြချက်မှာ ဆိုးညစ်သူများအတွက် အနာဂတ်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဘဝသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသောကြောင့် သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် မနာလိုသင့်သနည်း။

သုံးဆယ် ဟုခေါ်သော နောက်ဆုံးစကားပုံသည် ထာဝရဘုရားနှင့် ဘုရင်ကို ရိုသေလေးစားရန် တိုက်တွန်းသည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂)။ သူတို့ကို ပုန်ကန်ခြင်းသည် ဘေးဒုက္ခနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေမည်။ ဤမူကို ဘုရင်အပေါ်သာမက ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်ထားသော အာဏာရှိသူအားလုံးအပေါ် ရိုသေလေးစားခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်စေနိုင်သည် (၈:၁၅–၁၆; ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၂၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းသည် အပိုဆောင်းစာကြောင်းအနည်းငယ် ထည့်သွင်းပြီးနောက် သုတ္တံ ၃၀ သို့ ကျော်သွားသည် (အောက်တွင် “ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းရှိ သုတ္တံကျမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံ” ကို ကြည့်ပါ)။

ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းရှိ သုတ္တံကျမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံ

၁။ ကွာခြားချက်များ

ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဟေဗြဲစာသားကို ဂရိဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ထားသော ကျမ်းဖြစ်သည်။ သုတ္တံကျမ်း၏ ဂရိဘာသာပြန်ချက်သည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဘီစီ ၂၀၀ မှ ၁၅၀ ခန့်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဟေဗြဲစာသားနှင့် ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတို့သည် ကျမ်း၏ ပထမအပိုင်းသုံးပိုင်း (၁:၁–၂၄:၂၂) တွင် အစီအစဉ်တူကြသည်။ ထိုနောက် ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း၏ အပိုဒ်များ အစီအစဉ်သည် ဟေဗြဲစာသားနှင့် အောက်ပါအတိုင်း ကွဲပြားလာသည်။

၄။ ငါ့သား၊ ငါ၏စကားများကို ကြောက်ရွံ့လော့ (၃၀:၁–၁၄)

၅။ ပညာရှိတို့အား ပြောသောစကားများ (၂၄:၂၃–၃၄)

၆။ လေးမျိုးဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာများ (၃၀:၁၅–၃၃)

၇။ ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသော စကားများ (၃၁:၁–၉)

၈။ ဟေဇကိယ၏ လူများက ကူးယူထားသော စကားပုံများ (အခန်း ၂၅–၂၉)

၉။ သီလရှိသော မယား (၃၁:၁၀–၃၁)

ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် အကြောင်းအရာများ၏ အစီအစဉ်သည် ကွဲပြားသော်လည်း တစ်ပုဒ်ချင်းစီ၏ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများနှင့် ၎င်းတို့၏ သတင်းစကားများကို ထိခိုက်မှုမရှိပါ။ သို့သော် ဖွဲ့စည်းပုံကွဲပြားခြင်းသည် အပိုင်းခေါင်းစဉ်များနှင့် စာရေးသူဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းတို့ကို ထိခိုက်စေသည်။ ဟေဗြဲစာသားတွင် အာဂုရနှင့် လေမွေလတို့၏ စကားများ (အခန်း ၃၀–၃၁) ကို ကျမ်း၏အဆုံးတွင် ထားရှိခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့သည် နောက်ဆက်တွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင်မူ ထိုအပိုဒ်များကို ရှောလမုန်၏ စကားပုံများအကြား ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။

၂။ ကွာခြားမှုများ၏ အကြောင်းရင်းများ

ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် သုတ္တံကျမ်း၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ရှောလမုန်၏ စာရေးသားမှုအဖြစ် ထိန်းသိမ်းလိုသော စာရေးသူ သို့မဟုတ် ဘာသာပြန်သူ၏ ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားကြသည်။ အပိုင်းခေါင်းစဉ်အချို့၏ ဘာသာပြန်ချက်များက ဤအယူအဆကို ထောက်ခံနိုင်သည်။ အာဂုရနှင့် လေမွေလတို့၏ အမည်များကို ချန်လှပ်ထားသည်။ အာဂုရ၏ စကားများအတွက် ခေါင်းစဉ်အစား ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် “ငါ့သား၊ ငါ၏စကားများကို ကြောက်ရွံ့လော့” ဟု ဖတ်ရသည် (၃၀:၁၊ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း)။ လေမွေလ၏ စကားများအတွက် ခေါင်းစဉ်အစား “ငါ၏စကားများကို ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူပြီ” ဟု ဖတ်ရသည် (၃၁:၁၊ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း)။ ထို့အပြင် ၂၄:၂၃ တွင် ပညာရှိတို့၏ ထပ်ဆင့်စကားများအစား ပညာရှိတို့အား ပြောသော စကားများကို ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် တွေ့ရသည် (၂၄:၃၃၊ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း)။ ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် စာရေးသူတစ်ဦးတည်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ရှောလမုန်ဖြစ်သည်ဟူသော ယူဆချက်သည် ၁၀:၁ ရှိ “ရှောလမုန်၏ စကားပုံများ” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းက ချန်လှပ်ထားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် သုတ္တံ ၂၄:၃၃–၃၁:၃၁ အကြောင်းအရာများ၏ အစီအစဉ်ကွဲပြားခြင်းသည် တစ်ပုဒ်ချင်းစီ၏ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများ၏ သတင်းစကားကို မပြောင်းလဲစေသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးကို ရှောလမုန်၏ စကားများအဖြစ် သတ်မှတ်လိုသော ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

၂၄:၂၃–၃၄

ပညာရှိတို့၏ နောက်ထပ်စကားပုံများ

ဤအစုငယ်တွင် ယခင်အပိုင်း (၂၂:၁၇–၂၄:၂၂) ၏ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာစကားပုံ ငါးပုဒ် ပါဝင်သည်။ ခေါင်းစဉ်တွင် စာရေးသူကို မဖော်ပြဘဲ ပညာရှိတို့က ရေးသား သို့မဟုတ် စုစည်းထားသည်ဟုသာ ဆိုသည်။ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် ဤအပိုင်းကို ၃၀:၁၄ ၏နောက်တွင် ထားရှိသည်။

၂၄:၂၃–၂၆

တရားစီရင်ချက်များနှင့် ရိုးသားသောစကား

ဤစကားပုံများအနက် ပထမစကားပုံ၏ အခြေအနေသည် တရားရုံးဖြစ်သည်။ တရားရုံးတွင် ဘက်လိုက်ခြင်းကို “မကောင်း” ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်ခြင်းသာမက လူမှုစနစ်ကိုလည်း ပျက်စီးစေပြီး တရားရေးစနစ်ကို ထိခိုက်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဓိကပြဿနာမှာ တင်ပြထားသော သက်သေအထောက်အထားများက မထောက်ခံနိုင်သော ဘက်လိုက်သည့် တရားရေးဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ခြင်းသည် တရားရုံးကို သင့်လျော်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ စကားပုံသည် တရားမဝင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ၎င်းတို့၏ရလဒ်များကို သင့်လျော်၍ တရားဝင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ၎င်းတို့၏ရလဒ်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဖော်ပြသည်။ ဆိုးညစ်သူ သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသူကို ဖြောင့်မတ်သူ သို့မဟုတ် အပြစ်ကင်းသူဟု မကြေညာသင့်ပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် တရားရေးစနစ်ကို လူများက မုန်းတီးလာပြီး တရားသူကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးမည်။ သို့သော် တရားသူကြီးများက အပြစ်ရှိသူ သို့မဟုတ် ဆိုးညစ်သူများကို အပြစ်ရှိကြောင်း စီရင်လျှင် သူတို့သည် ကောင်းချီးခံစားရပြီး မှန်ကန်သောအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိခြင်း၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရမည်။ အနည်းကိန်းမှ အများကိန်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုပါ။ ဆိုလိုသည်မှာ မှန်ကန်စွာ ပြုမူသော တရားသူကြီးများသည် မှားယွင်းစွာ ပြုမူသူများထက် ပိုများပုံရသည်။ “ဖြောင့်မတ်သော၊ မှန်ကန်သော၊ ရိုးသားသော” အဖြေသည် အမှန်တရားကို ပြောလိုစိတ်ကို ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ ဤသဘောထားကို နမ်းခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး ထိုခေတ် ယဉ်ကျေးမှုများစွာတွင် နမ်းခြင်းသည် စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စစ်မှန်သောမိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် လူမှုဆက်ဆံရေး မည်သည့်အမျိုးအစားမဆို ပွင့်လင်းမြင်သာမှုအပေါ် အခြေခံရမည်ဖြစ်ပြီး လှည့်ဖြားမှုအပေါ် အခြေမခံရပါ။

၂၄:၂၇–၂၉

အစီအစဉ်များ၊ သက်သေများနှင့် လက်စားချေခြင်း

ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရန် အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်များချမှတ်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ဦးစားပေးရန် လိုအပ်သည်။ အသက်ရှင်ခြင်းသည် အသက်ရှူခြင်းသက်သက်မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏အသက်တာကို ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်တစ်လုံး ရှိရန် အစီအစဉ်ချပြီး ထိုအစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် အိမ်မဆောက်မီ အပြင်ဘက်ရှိ လယ်ကွင်းကို ပြင်ဆင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထိုအရာသည် လယ်ကွင်းကို ရယူပြီးနောက် ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ထိုမြေသည် စိုက်ပျိုးရန် ကောင်းမွန်မှုရှိမရှိ သေချာစေရန် ဆိုလိုနိုင်သည်။ ပညာရှိသူများသည် အရာများကို မိမိတို့အလိုလို ဖြစ်လာစေရန် မထားဘဲ လက်ရှိရှိသမျှကို အသုံးချ၍ ကောင်းသောအရာကို ရရှိရန် လုပ်ဆောင်သူများ ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၂၈ နှင့် ၂၉ သည် မူလက သီးခြားစကားပုံနှစ်ပုဒ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း တစ်ဆက်တည်း ထားရှိခြင်းက ၎င်းတို့ကို တစ်ပုဒ်တည်းအဖြစ် ဖတ်ရှုရန် ဆိုလိုသည်။ အခန်းငယ် ၂၈ သည် တရားရုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် မမှန်သော သက်သေခံချက်ပေးသူများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိခိုက်စေကြောင်း သတိပေးသည်။ အခန်းငယ် ၂၉ သည် လက်စားချေခြင်းကို တားမြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၂၈ ၏နောက်တွင် ရှိသောကြောင့် မိမိတို့အပေါ် မမှန်သော သက်သေခံချက်ပေးသူများကို ဘုရားသခင်၏လူတို့က လက်စားမချေသင့်ဟုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ သူတို့သည် အခြားသူများ၏ အပြုအမူအတိုင်း ပြန်လည်ပြုမူရန် မသင့်ပါ။ ထိုအရာကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ပြုတော်မူသင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။

၂၄:၃၀–၃၄

ပျင်းရိသူ

ဤအခန်းငယ်များသည် ပညာရှိသူ၏ စိတ်နှင့်အတွေး မည်သို့လုပ်ဆောင်သည်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်စေသည်။ သူတို့သည် အခြေအနေတစ်ခုကို လေ့လာကြသည်၊ လေ့လာတွေ့ရှိသည့်အရာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် အခြားသူများအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော ကောက်ချက်များကို ချမှတ်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ပျင်းရိသူ၏ အခြေအနေကို လေ့လာ၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းက အိပ်ငိုက်ခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုမရှိခြင်းသည် ဆင်းရဲခြင်းကို ဖြစ်စေကြောင်း ကောက်ချက်ချစေသည်။ မြေယာသည် အပြည့်အဝ အသီးအပွင့် ဖြစ်ထွန်းရန် လူသား၏ လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ၎င်း၏အနာဂတ်သည် အသီးမဲ့ပြီး ဆင်းရဲခြင်းသာ လွှမ်းမိုးမည် (၆:၆–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂၅:၁–၂၉:၂၇

ဟေဇကိယ၏ လူများ စုဆောင်းထားသော ရှောလမုန်၏ စကားပုံများ

ဤအပိုင်းသည် ရှောလမုန်ရေးသားခဲ့သော စကားပုံများကို ဘုရင်ဟေဇကိယ၏ လူများက စုဆောင်း၍ သုတ္တံကျမ်းတွင် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည် (၂၅:၁)။ ဤအရာသည် ဟေဇကိယ၏ ဉာဏ်ပညာစာပေနှင့် ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်များကို စိတ်ဝင်စားမှုရှိကြောင်း ပြသသည်။ အခန်း ၂၅–၂၉ ရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် အများအားဖြင့် အခန်းငယ်တစ်ခန်းစီပါ တိုတောင်းသော ယူနစ်များ ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်း၏ အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံပြုချက်အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း သဘောတူညီချက် မရှိသေးဘဲ ဤအပိုင်းရှိ စကားပုံများတွင် သီးခြားဖွဲ့စည်းပုံဗဟိုချက် မရှိဟု လက်ခံခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အခန်း ၂၅–၂၆ နှင့် ၂၇–၂၉ အကြား ပုံစံကွာခြားမှုရှိသည်ဟု သဘောတူကြသည်။ ထိုကွာခြားမှုများထဲမှ တစ်ခုမှာ ပထမအပိုင်းခွဲတွင် စကားပုံများကို အကြောင်းအရာအလိုက် အုပ်စုဖွဲ့ထားရန် ပိုမိုလိုလားခြင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ပထမအပိုင်းခွဲတွင် ဉာဏ်ပညာစကားပုံများကို စကားလုံးဆက်စပ်မှုတစ်မျိုးမျိုး ပါဝင်သော စကားပုံအုပ်စုများအဖြစ် မကြာခဏ စီစဉ်ထားသည်။ ဤအုပ်စုများသည် မက်ဆေ့ချ်တူညီရန် မလိုအပ်ပါ (၂၆:၄–၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် စကားလုံး သို့မဟုတ် အကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းကို ဖော်ပြသောကြောင့် အတူတကွ ထားရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သီးခြားရပ်တည်နေသော ရှည်လျားသည့် စကားပုံများလည်း ရှိသည် (၂၇:၂၃–၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် ဤအပိုင်းကို အခန်း ၃၁ ၏ အခန်းငယ် ၉ နှင့် ၁၀ ကြားတွင် ထားရှိသည်။

၂၅:၂–၂၆:၂၈

ပထမအပိုင်းခွဲ

ဤအပိုင်းခွဲရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများကို ဘုရင်များအကြောင်း (၂၅:၂–၇)၊ တရားရေးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခ (အခန်းငယ် ၈–၁၀)၊ ပညာရှိသော စကား၏တန်ဖိုး (အခန်းငယ် ၁၁–၁၅)၊ အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်း (အခန်းငယ် ၁၆–၂၈)၊ မိုက်မဲသူများ (၂၆:၁–၁၂)၊ ပျင်းရိခြင်း (အခန်းငယ် ၁၃–၁၆)၊ ပဋိပက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေသော လှုံ့ဆော်မှုများ (အခန်းငယ် ၁၇–၂၂) နှင့် လှည့်ဖြားခြင်း (အခန်းငယ် ၂၃–၂၈) ဟူ၍ အကြောင်းအရာအလိုက် အုပ်စုဖွဲ့နိုင်သည်။ သို့သော် ဤစကားပုံအစုများအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ဘုံအကြောင်းအရာတစ်ခု မရှိပါ။

၂၅:၂–၇။
ဘုရင်များ

ဤစကားပုံများသည် ဘုရင်နှင့် တရားရုံးတို့နှင့် ဆက်စပ်သော ကိစ္စများကို ဖော်ပြသောကြောင့် အတူတကွ ထားရှိထားသည်။ ဘုရင်သည် အရာများကို ရှင်းလင်းစေသည် (အခန်းငယ် ၂)။ သို့သော် သူ့ရှေ့၌ ရပ်နေသူများသည် သူ၏စိတ်ကို မဖတ်နိုင်ကြောင်း သတိရရမည် (အခန်းငယ် ၃)။ ဘုရင်သည် ဖြောင့်မတ်စွာ အုပ်ချုပ်လိုပါက ဆိုးညစ်သော အကြံပေးများကို ဖယ်ရှားရမည် (အခန်းငယ် ၄–၅)။ ပညာရှိသူများသည် ဘုရင်ရှေ့၌ မိမိတို့ကိုယ်ကို မြှင့်တင်ခြင်းမပြုဘဲ ဘုရင်ကိုယ်တိုင် မြှင့်တင်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ရမည် (အခန်းငယ် ၆)။ တိုးချဲ့၍ဆိုလျှင် ဤဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် ဘုရင်များသာမက လူသားတို့၏ အာဏာရှိသူအားလုံးနှင့် သင့်လျော်စွာ ဆက်ဆံ၍ ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားရန်လည်း သက်ဆိုင်သည် (၈:၁၅–၁၆)။

၂၅:၈–၁၅။
တရားရေးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခများနှင့် ပညာရှိတို့အတွက် စကားများ

အခန်းငယ် ၈–၁၀ တွင် တရားရေးဆိုင်ရာ အမှုအခင်းအခြေအနေတွင် ဖြစ်ပေါ်သော စကားပုံနှစ်ပုဒ် ပါဝင်သည်။ အခန်းငယ် ၈ သည် အမှုကို ရှုံးနိုင်သောကြောင့် အလျင်အမြန် တရားရုံးသို့ မတင်ရန် အကြံပေးသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု မပြုမီ အခြေအနေနှင့် ဖြစ်လာနိုင်သော ရလဒ်များကို အကဲဖြတ်ရန် အရေးကြီးသည်။ ဒုတိယစကားပုံသည် တရားရေးအမှုတွင် ပါဝင်နေသူများအား ထိန်းချုပ်မှုရှိ၍ ပါဝင်သူများအကြား ပဋိပက္ခကို ပိုမိုရန်ငြိုးမဖြစ်စေဘဲ ဖြေရှင်းလိုစိတ်ရှိရန် အကြံပေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အခြားသူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ဤမူများကို တရားရေးအမှုများထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးချနိုင်ပြီး လူအချင်းချင်း ပဋိပက္ခများတွင် ထိန်းချုပ်မှုရှိရန်နှင့် နေရာတိုင်းတွင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို လေးစားရန် အားပေးသည်။

အခန်းငယ် ၁၁–၁၅ ရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် ပညာရှိသော စကား၏တန်ဖိုးကို အားပေးသော စကားပုံအုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် ၁၂ သည် သီးခြားစကားပုံများဖြစ်သော်လည်း နှစ်ခုစလုံးတွင် “ရွှေ” ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်သောကြောင့် တစ်ဆက်တည်း ထားရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁၂ သည် ဆုံးမခြင်းကို နားထောင်သောနားက ရွှေကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားသည်ဟု ဆိုသည်။ အခန်းငယ် ၁၁ သည် အခြေအနေအမျိုးမျိုးတွင် သင့်လျော်၍ ကိုက်ညီသော စကားများကို ငွေထည်ထဲတွင် ရွှေပန်းသီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၁၃ နှင့် ၂၅ သည် သတင်းကောင်းရရှိခြင်း၏ လန်းဆန်းစေသော အတွေ့အကြုံကို ဖော်ပြသည့် ဆင်တူစကားပုံများ ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသူများကို ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးသည်။ အခန်းငယ် ၁၄ သည် မမှန်သော အခိုင်အမာပြောဆိုမှုများနှင့် ကတိများကို သတိပေးသည်။ သန့်ရှင်းမြေ၏ မိုးနည်းသော ရာသီဥတုတွင် မိုးသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ထိုသို့သော ကြွားဝါသော အခိုင်အမာပြောဆိုမှုများကို မိုးမရွာသော တိမ်နှင့် လေတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၅ ရှိ စကားပုံသည် နူးညံ့၍ စိတ်ရှည်သော စကား၏ အစွမ်းကို အားပေးသည်။ မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုသော လျှာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ စကားသည် အရိုးထက်ပင် ပိုခိုင်မာသည်။

၂၅:၁၆–၂၈။
အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်း

အခန်းငယ် ၁၆–၂၀ ရှိ အပိုင်းသည် အများအားဖြင့် အခြားသူများနှင့် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ဆက်ဆံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ကိုယ်ပိုင်အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသည့် စကားပုံများ အစီအရီ ပါဝင်သည်။ ပညာရှိသူများသည် လူမှုဘဝသည် ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ကြွယ်ဝစေနိုင်သကဲ့သို့ စိတ်ဆင်းရဲစေနိုင်ကြောင်း နားလည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအပိုင်းတွင် အခြားသူများနှင့် မှန်ကန်စွာ ဆက်ဆံရန် ညွှန်ကြားချက်များ ပါဝင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၁–၂၂ သည် သည်းခံခြင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို သင်ကြားသည် (ရောမ ၁၂:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သုတ္တံ ၂၅:၂၃–၂၈ တွင် လူသားဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်သော အထွေထွေစကားပုံများ ပါဝင်သည်။

အခန်းငယ်အချို့သည် အကျဉ်းချုပ်မှတ်ချက် လိုအပ်သည်။ အခန်းငယ် ၁၆ နှင့် ၁၇ သည် မူလက သီးခြားစကားပုံများ ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁၆ သည် အစားအစာစားရာတွင် အလွန်အကျွံမဖြစ်ရန် အကြံပေးပြီး အခန်းငယ် ၁၇ သည် မိတ်ဆွေများထံ မကြာခဏ မသွားရန် အကြံပေးသည်။ ထိုစကားပုံနှစ်ခုကို တစ်ဆက်တည်း ထားရှိရခြင်းမှာ “ဝခြင်း၊ အပြည့်အဝစားခြင်း” ဟူသော ဟေဗြဲကြိယာတစ်ခုတည်း ပါဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြေအနေမတူသောကြောင့် ဘာသာပြန်ရာတွင် မတူညီစွာ ပြန်ဆိုထားသည်။ ၎င်းတို့ကို တစ်ဆက်တည်းထားခြင်းသည် အခန်းငယ် ၁၆ ရှိ ပျားရည်နှင့် အခန်းငယ် ၁၇ ရှိ မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းတို့ကို ဆက်စပ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်နိုင်စေသော်လည်း ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ အခန်းငယ် ၂၄ သည် ၂၁:၉ ကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၉ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဖြောင့်မတ်သူများသည် ဘယ်တော့မှ လှုပ်ရှားမသွား၊ ဖယ်ရှားမခံရ၊ အမြစ်မှ မနုတ်ခံရဟူသော အခြားနေရာများရှိ ဖော်ပြချက်များရှိသော်လည်း (၁၀:၃၀; ၁၂:၃ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပါ) ၂၅:၂၆ ရှိ စကားပုံက ဖြောင့်မတ်သူများ လဲကျနိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည်။ သန့်ရှင်းသင့်သောအရာသည် မကောင်းသော သြဇာကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားသည်။

၂၆:၁–၁၂။
မိုက်မဲသူများ

ဤစကားပုံအုပ်စုရှိ အခန်းငယ်အားလုံးနီးပါးသည် မိုက်မဲသူများကို တူညီစွာ ဖော်ပြကြသည်။ ခြွင်းချက်တစ်ခုမှာ အခန်းငယ် ၂ ဖြစ်ပြီး မိုက်မဲသူများအကြောင်း မဟုတ်သော်လည်း အခန်းငယ် ၁ နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံဆင်တူသည်။ ထို့ကြောင့် မိုက်မဲသူအတွက် ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် မသင့်တော်သကဲ့သို့ အကြောင်းမဲ့ ကျိန်ခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ မထိုက်တန်သူကို ကျိန်ခြင်းသည်လည်း အကျိုးမရှိပါ။ ထို့အပြင် ဤအုပ်စု၏ နောက်ဆုံးစကားပုံသည် မိုက်မဲသူကို ဖော်ပြသော်လည်း မိုက်မဲသူအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို မိမိအမြင်တွင် ပညာရှိသည်ဟု ထင်မြင်ခြင်းကို သတိပေးသည် (အခန်းငယ် ၁၂; ၂၉:၂၀ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂၆:၄–၅ နှင့် ပတ်သက်၍ အကျဉ်းချုပ်မှတ်ချက် အချို့လိုအပ်သည်။ ဤအခန်းငယ်နှစ်ခုရှိ စကားပုံများသည် ပထမအမြင်တွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ သုတ္တံကျမ်းက မိုက်မဲသူ၏ မိုက်မဲမှုအတိုင်း ပြန်ဖြေရန် အကြံပေးသလား၊ မဖြေရန် အကြံပေးသလား။ စကားပုံနှစ်ပုဒ်သည် မူလက သီးခြားဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤအပိုင်းရှိ အခြားစကားပုံများကဲ့သို့ အကြောင်းအရာနှင့် စကားလုံးများ တူညီသောကြောင့် အတူတကွ ထားရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ စကားပုံနှစ်ပုဒ်ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကိုက်ညီအောင် ရှင်းပြရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် “အတိုင်း” ဟူသော ဖော်ပြချက်သည် အခန်းငယ် ၄ နှင့် ၅ တွင် အဓိပ္ပာယ်မတူဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် နှစ်ခုကို ကိုက်ညီစေရန် အရိုးရှင်းဆုံးနည်းမှာ သုတ္တံကျမ်းသည် အခြေအနေအလိုက် အသုံးချရန် လိုအပ်သည်ဟူသော အချက်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စကားပုံတစ်ပုဒ်စီကို မည်သို့အသုံးချရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် အခြေအနေများနှင့် အကြောင်းအရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် အခန်းငယ် ၅ ရှိ စကားပုံကို အခန်းငယ် ၄ ၏နောက်တွင် ထားရှိခြင်းက အခန်းငယ် ၄ ကို တုံ့ပြန်သည့် စကားအဖြစ် ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ပညာရှိသူများသည် မူအားဖြင့် မိုက်မဲသူများ၏ အဆင့်အထိ မိမိတို့၏စကားကို လျှော့ချရန် မသင့်သော်လည်း အချို့အခြေအနေများတွင် ထိုသို့ပြုရန် လိုအပ်နိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။

၂၆:၁၃–၂၈

ပျင်းရိခြင်း၊ ရန်စခြင်းနှင့် လှည့်ဖြားခြင်း

အခန်းငယ် ၁၃–၁၆ တွင် ပျင်းရိသူများနှင့် ပတ်သက်သော တိုတောင်းသော စကားပုံလေးပုဒ် ပါဝင်ပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမရှိခြင်းကို အကြောင်းပြရန် အကြောင်းပြချက်များ ရှာဖွေကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်ပျင်းရိကြသောကြောင့် အစားအစာပေါ် လက်တင်ထားပြီးနောက် လက်ကို ပါးစပ်သို့ ရွှေ့ရန်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အလုပ်ပင် မလုပ်လိုကြပေ။ အခန်းငယ် ၁၃ ရှိ စကားပုံသည် ၂၂:၁၃ နှင့် ဆင်တူပြီး ၂၆:၁၅ သည် ၁၉:၂၄ နှင့် ဆင်တူသည်။ ပျင်းရိသူများသည် မိမိကိုယ်ကို မိမိ လှည့်ဖြားမှုအတွင်း နေထိုင်ကြသည် (၂၆:၁၆)။

အခန်းငယ် ၁၇–၂၂ ရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် ပဋိပက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေသော သို့မဟုတ် လှုံ့ဆော်သော လုပ်ရပ်များကို သတိပေးသည်။ အခန်းငယ် ၁၇ သည် အခြားသူများ၏ ရန်ဖြစ်မှုများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို သတိပေးသည်။ အခန်းငယ် ၁၈–၁၉ သည် လှည့်ဖြားခြင်းကို သတိပေးပြီး အခန်းငယ် ၂၀–၂၂ ရှိ စကားပုံသုံးပုဒ်သည် အတင်းအဖျင်းနှင့် မကောင်းသတင်းဖြန့်ခြင်းကို သတိပေးသည်။ အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှုအပြင် ဤအခန်းငယ်များတွင် စကားလုံးဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှုများလည်း ရှိသည်။ “အငြင်းပွားခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်း” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို အခန်းငယ် ၁၇ နှင့် ၂၁ နှစ်ခုစလုံးတွင် အသုံးပြုထားသည်။ အခန်းငယ် ၂၀ ရှိ “ရန်ငြိုး၊ ပဋိပက္ခ” ဟူသော စကားလုံးကို အခန်းငယ် ၂၁ တွင်လည်း အသုံးပြုထားနိုင်သည်။ စာသားကွဲပြားမှုများအရ ၎င်းသည် တူညီသောစကားလုံး သို့မဟုတ် တူညီသောအမြစ်မှ ဆင်းသက်လာသော နီးစပ်သည့် စကားလုံးတစ်လုံး ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁၈–၂၁ ရှိ စကားပုံအားလုံးတွင် မီးအကြောင်း ပါဝင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၀ နှင့် ၂၁ တွင် “ထင်း” ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်ပြီး အခန်းငယ် ၂၀ နှင့် ၂၂ တွင် “အတင်းအဖျင်းပြောသူ၊ ပုံပြင်ဖြန့်သူ၊ တိတ်တဆိတ်ပြောသူ” ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၂ သည် ၁၈:၈ ကို ပြန်လည်ဖော်ပြထားသည်။

၂၆:၂၃–၂၈ ရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် လှည့်ဖြားသောစကား သို့မဟုတ် မမှန်သောမိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းဟူသော ဘုံအကြောင်းအရာရှိသည့် သီးခြားယူနစ်များ ဖြစ်သည်။ ခြွင်းချက်အဖြစ် ထင်ရသော အခန်းငယ် ၂၇ တွင် တွင်းတူးသူတစ်ဦးအကြောင်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် တွင်းသည် ထောင်ချောက် သို့မဟုတ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာ နေရာတစ်မျိုးဖြစ်သောကြောင့် ဤစကားပုံသည် လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အခြားစကားပုံများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့အပြင် တွင်းတူးခြင်းသည် အခန်းငယ် ၂၆ တွင် မုန်းတီးမှု သို့မဟုတ် မကောင်းကြံစည်မှုကို လှည့်ဖြားစွာ ဖုံးကွယ်ခြင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်အရ ဆင်တူသည်။

၂၇:၁–၂၉:၂၇

ဒုတိယအပိုင်းခွဲ

၂၇:၂၃–၂၇ မှလွဲ၍ ဤအပိုင်းခွဲရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် တိုတောင်း၍ ကိုယ်ပိုင်အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော ယူနစ်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို စုစည်းထားသော ရှင်းလင်းသည့် ဘုံအကြောင်းအရာ မရှိပုံရသော်လည်း အချို့မှာ အကြောင်းအရာအရ ဆက်စပ်နေကြသည်။

၂၇:၁–၂၇။
အထွေထွေစကားပုံများ

အခန်းငယ် ၁ သည် မနက်ဖြန်တွင် မိမိတို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည့်အရာကို ကြွားဝါမည့်သူများအား အနာဂတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း သတိပေးသည်။ ကြွားဝါရန် အကြောင်းရှိသူများသည် အခြားသူများက ချီးမွမ်း၍ ဂုဏ်ပြုစေသင့်သည် (အခန်းငယ် ၂)။ ဒေါသအကြောင်းသည် အခန်းငယ် ၃–၄ ကို ပေါင်းစည်းပေးသည်။ မိုက်မဲသူများ၏ ထိန်းချုပ်မရသော ဒေါသသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများအတွက် အလွန်လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၃)။ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း မနာလိုသူသည် ထိုထက်ပင် ဆိုးသည် (အခန်းငယ် ၄)။ မဖော်ပြသော ချစ်ခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ အနည်းဆုံး ဆုံးမခြင်းက အချို့သော ဂရုစိုက်မှုရှိကြောင်း ပြသသည်။ သို့သော် ချစ်ခြင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြနိုင်လျှင် မည်မျှပိုကောင်းမည်နည်း (အခန်းငယ် ၅)။ အမှန်အားဖြင့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးပေးသော ဒဏ်ရာများသည် အသုံးဝင်ပြီး ရန်သူ၏ လှည့်ဖြားသော အနမ်းများထက် ပိုကောင်းသည် (အခန်းငယ် ၆)။

စကားပုံများစွာသည် လေ့လာတွေ့ရှိနိုင်သော အဖြစ်မှန်များအပေါ် အခြေခံထားသည်။ ဆာလောင်သူအတွက် ခါးသောအရာပင် ချိုမြိန်သည် (အခန်းငယ် ၇)။ မိမိအိမ်ကို စွန့်ခွာသူများသည် မိမိတို့၏အသိုက်ကို စွန့်ခွာသော ငှက်များနှင့် တူသည် (အခန်းငယ် ၈)။ အခန်းငယ် ၉–၁၀ တွင် မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းကို အလေးပေးထားသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဘဝကို ကြွယ်ဝစေပြီး လိုအပ်သော အထောက်အပံ့ကို ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်မသင့်ဘဲ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းသည် အခြားသူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ လူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထက်မြက်လာစေသည်ဟူသော စကားသည် “လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေ၏မျက်နှာကို ထက်မြက်စေသည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး အပြုသဘောဆောင်သော ဝေဖန်ခြင်းသည် မိတ်ဆွေ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ထက်မြက်စေကြောင်း ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။

ပညာရှိသော သားသမီးများသည် မိဘများကို ဝမ်းမြောက်စေပြီး သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ အခန်းငယ် ၁၂ သည် ဆင်ခြင်တတ်သူနှင့် နုံအသူတို့၏ မကောင်းမှုအပေါ် ဆက်ဆံပုံကို ဆန့်ကျင်ဖော်ပြသည်။ ဆင်ခြင်တတ်သူသည် မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်သော်လည်း နုံအသူသည် ၎င်း၏သားကောင် ဖြစ်လာသည်။ အိမ်ထောင်ဖက်များအကြား ဆက်ဆံရေးသည် မိုးများစွာရွာသောနေ့တွင် ယိုစိမ့်နေသည့် အမိုးမှ ရေစက်မပြတ်ကျသကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ရန် သင်ယူခြင်းက ပိုကောင်းသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ သို့သော် ထိုအဆုံးသတ်ကို ရရှိရန် ခက်ခဲနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ အခန်းငယ် ၁၈ သည် သဖန်းပင်ကို ကာကွယ်သူသည် ၎င်း၏အသီးကို စားရမည်ဟူသော လေ့လာတွေ့ရှိချက်ကို အစေခံနှင့် သခင်အကြား ဆက်ဆံရေးတွင် အသုံးချသည်။ သခင်၏ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိရန် သူတို့သည် သခင်ကို စောင့်ရှောက်၍ ကာကွယ်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၈)။

လူသားတစ်ဦး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှုသည် ပညာရှိသူများအတွက် စိုးရိမ်စရာဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ စစ်မှန်သောပုံရိပ်သည် နှလုံးထဲတွင် ရှိသည်။ အတွေးများနှင့် ဆန္ဒများသည် ထိုနေရာတွင် ရှိသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သေခြင်းကဲ့သို့ပင် လူတစ်ဦး၏ ဆန္ဒများသည် ဘယ်တော့မှ မပြည့်ဝနိုင်ပါ။ လူတိုင်းသည် အမြဲတမ်း ပို၍ပို၍ လိုချင်ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ရွှေ၏အရည်အသွေးကို မီးဖိုတွင် သန့်စင်ခြင်းဖြင့် ဖော်ထုတ်သကဲ့သို့ လူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို အခြားသူများ၏ အမြင်များဖြင့် သတ်မှတ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ မိုက်မဲသူများ၏ အတွင်းရှိ မိုက်မဲမှုသည် သူတို့၏ ဖြစ်တည်မှုနှင့် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ရောယှက်နေသောကြောင့် ၎င်းကို သူတို့ထံမှ ဖယ်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။

အခန်းငယ် ၂၃–၂၇ ရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများသည် တိရစ္ဆာန်များကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၏ ဆုလာဘ်များကို အလေးပေးသည်။ အခြားစည်းစိမ်များ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ တိရစ္ဆာန်များသည် မိသားစု၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ ကောင်းကျိုးကို နေ့စဉ် စောင့်ရှောက်ရန် အရေးကြီးသည်။ ဤစကားပုံ၏ သတင်းစကားကို တိုးချဲ့၍ ဘဝ၏ မသေချာမှုများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်မှုနှင့် သက်ဆိုင်စေနိုင်သည်။

၂၈:၁–၂၉:၂၇။
နောက်ထပ် အထွေထွေစကားပုံများ

အခန်း ၂၈ နှင့် ၂၉ တွင် အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးနှင့် ပတ်သက်သော တိုတောင်း၍ ကိုယ်ပိုင်အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော ဉာဏ်ပညာစကားပုံများ အများအပြား ပါဝင်သည်။ အချို့က ဤအခန်းများတွင် မင်းသား သို့မဟုတ် ဘုရင်ထံ အထူးရည်ရွယ်သည့် တော်ဝင်စကားပုံများ ပါဝင်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ သို့သော် ၃၁:၁–၉ တွင် တွေ့ရသော ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသ၏ ပုံမှန်တော်ဝင်စကားပုံများနှင့် မတူဘဲ ဤအပိုင်းသည် ဘုရင်ထံ ရည်ညွှန်းပြောဆိုထားခြင်း မရှိပါ။ ထို့အပြင် ဤစကားပုံများအနက် အများအပြားသည် ဘုရင်များနှင့် အုပ်စိုးသူများအကြောင်း ဖော်ပြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သွန်သင်ချက်များသည် ဘုရင်များနှင့် အာဏာရှိသူများသာမက အခြားအခြေအနေများတွင် ရှိသူများအတွက်လည်း သင့်လျော်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းများရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံများကို တော်ဝင်စကားပုံများအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ အထွေထွေစကားပုံများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဤအပိုင်းတွင် “ပညတ်တရား” နှင့် ပတ်သက်သော ရည်ညွှန်းချက်များသည် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည် (၂၈:၄၊ ၇၊ ၉; ၂၉:၁၈)။ ဤဟေဗြဲစကားလုံးသည် “တရား၊ ဥပဒေ” သို့မဟုတ် “သွန်သင်ချက်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရား သို့မဟုတ် ယေဘုယျ သွန်သင်ချက်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ သုတ္တံကျမ်း၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အသုံးပြုထားသည် (၁:၈; ၃:၁; ၄:၂; ၆:၂၀; ၁၃:၁၃; ၃၁:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မေးခွန်းထုတ်ထားသော အခန်းငယ်များ၏ အခြေအနေတွင် “သွန်သင်ချက်” ဟု ဘာသာပြန်ခြင်းသည် သင့်လျော်သော်လည်း “တရား” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ “တရားကို စောင့်ရှောက်ခြင်း” ဟူသော ဖော်ပြချက်တွင် ပါဝင်ပြီး (၂၈:၄၊ ၉; ၂၉:၁၈) အခန်းငယ် ၁၈ တွင် “ပညတ်တရား” နှင့် “ဗျာဒိတ်တော်” တို့ကို အပြိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ဟေဗြဲကျမ်းစာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ တရားနှင့် ပရောဖက်များကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ “ဗျာဒိတ်တော်” ဟူသော စကားလုံးကို ၁ ရာဇဝင် ၃:၁ တွင်လည်း ဆင်တူဖော်ပြချက်ဖြင့် အသုံးပြုပြီး ပရောဖက်ပြုခြင်း လုပ်ဆောင်မှု ရှားပါးခြင်း သို့မဟုတ် မရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။

ဤအပိုင်းခွဲရှိ ဉာဏ်ပညာစကားပုံအချို့ကို ဟေဗြဲစကားလုံးအချို့ တူညီသောကြောင့် တစ်ဆက်တည်း ထားရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သုတ္တံ ၂၈:၁၆–၁၇ ရှိ စကားပုံများသည် “ဖိနှိပ်ခြင်း၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေခြင်း၊ နှိပ်စက်ခြင်း၊ အမြတ်ထုတ်ခြင်း” ဟူသော အမြစ်တစ်ခုတည်းမှ စကားလုံးများကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် မူလက သီးခြားစကားပုံနှစ်ပုဒ် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုနည်းတူ အခန်းငယ် ၂၅–၂၆ တွင်လည်း “ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း” ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းကို အသုံးပြုထားသော သီးခြားစကားပုံများ ပါဝင်သည်။ အလားတူ ၂၉:၁၉–၂၀ တွင် မတူညီသော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုသော်လည်း “စကား” ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်း ပါဝင်သည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းသည် စကားပြောခြင်း သို့မဟုတ် စကားလုံးများကို ရည်ညွှန်းသည်။

၂၈:၁၉–၂၂ ရှိ စကားပုံများသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုဟူသော အကြောင်းအရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ စည်းစိမ်နှင့် ဆင်းရဲခြင်းအကြောင်းကို အုပ်စုဖွဲ့ထားပုံရသည်။ အစားအစာ သို့မဟုတ် မုန့် (အခန်းငယ် ၁၉၊ ၂၁)၊ စည်းစိမ် သို့မဟုတ် ချမ်းသာမှု (အခန်းငယ် ၂၀၊ ၂၂) နှင့် ဆင်းရဲခြင်း (အခန်းငယ် ၁၉၊ ၂၂) တို့ကို ရည်ညွှန်းသော စကားလုံးများနှင့် ဖော်ပြချက်များ ပါဝင်ခြင်းက ထိုအချက်ကို ရှင်းလင်းစေသည်။ ၂၉:၁၅–၂၁ တွင် ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော စကားပုံများလည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ ဤအခန်းငယ်များသည် ကလေးများနှင့် ကျွန်များနှစ်ဦးစလုံးကို ဆုံးမ၍ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ အခန်းငယ် ၁၅ နှင့် ၁၇ သည် ကလေးကို ဆုံးမရာတွင် တုတ်နှင့် ပြစ်တင်ဆုံးမသော စကားများကို အသုံးပြုရန် အကြံပေးသည်။ ထိုနည်းတူ အခန်းငယ် ၂၁ သည် ကျွန်များထံမှ အလွန်နည်းပါးသောအရာကို မတောင်းဆိုရန် သတိပေးသည်။ ပထမပိုင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံရသော ကျွန်တစ်ဦးကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ဒုတိယပိုင်းရှိ စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အပြည့်အဝ မသေချာပါ။ ဘာသာပြန်သူများက ထိုကျွန်သည် သား သို့မဟုတ် အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာသည်ဟုလည်းကောင်း၊ မာနထောင်လွှားသူ၊ မကျေနပ်သူ သို့မဟုတ် ကျေးဇူးမသိသူ ဖြစ်လာသည်ဟုလည်းကောင်း အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ကြသည်။ ဤစကားပုံ၏ အခြေခံအယူအဆမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံရပြီး အလုပ်လုပ်ရန် မသင်ကြားရသော ကျွန်တစ်ဦးသည် ကျွန်အဖြစ် ကောင်းစွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အခန်းငယ် ၁၉ သည် ကျွန်ကို ပြုပြင်ရန် စကားများသာ မလုံလောက်ဘဲ တုတ်လည်း လိုအပ်နိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည် (အခန်းငယ် ၁၅; ၁၀:၁၃; ၁၉:၂၉; ၂၆:၃ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကျွန်စနစ်သည် ယနေ့ခေတ်လူမှုအဖွဲ့အစည်း၏ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်သော်လည်း ဤစကားပုံများ၏ မူများကို စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် အသုံးချနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝန်ထမ်းများထံမှ ထုတ်လုပ်မှုကို မျှော်လင့်သော စီမံခန့်ခွဲသူများသည် သင့်လျော်သော ဆုလာဘ်များနှင့် အကျိုးဆက်များကို အသုံးပြုရမည်။ သို့သော် ကျွန်များနှင့် ကလေးများကို ဆက်ဆံပုံအကြား ဆက်စပ်မှုသည် အရေးကြီးသည် (၂၉:၁၅၊ ၁၇)။ ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသတွင် ကျွန်များကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် အပြစ်ပေးခြင်းကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း ယနေ့ခေတ်လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွင် ထိုသို့မပြုလုပ်သင့်သကဲ့သို့ ကလေးများကို သင်ကြားရာတွင် တုတ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် အမှန်တကယ် ရိုက်နှက်ခြင်းဖြစ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အသက်အရွယ်နှင့် သင့်လျော်သော အခြားပုံစံများဖြင့် ဆုံးမပဲ့ပြင်ရန် လိုအပ်သည်။

အခန်းငယ် ၁၉ နှင့် ၂၁ ရှိ ကျွန်များကို ဆက်ဆံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော စကားပုံများအပေါ် ထပ်မံသတိပြုရမည့်အချက်တစ်ခုမှာ ဤအရာများသည် ကျဆုံးနေသောကမ္ဘာနှင့် ကိုက်ညီအောင် ဤကျမ်း၏ အကြံပေးချက်များကို မည်သို့ လိုက်လျောညီထွေ ပြုထားသည်ကို ဥပမာပြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအခန်းငယ်များရှိ စကားလုံးသည် “အစေခံ” သို့မဟုတ် “ကျွန်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် ကျွန်စနစ်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်မူလမဟုတ်ခဲ့ပါ။ ထိုကျွန်များကို အလုပ်လုပ်စေရန် လိုအပ်သောအရာနှင့် ပတ်သက်သည့် ဤအခန်းငယ်များ၏ အကြံပေးချက်သည် ဘုရားသခင်၏ မူလစံနှုန်းကို မဖော်ပြပါ။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပေါလုသည် ကျွန်များအား ခရစ်တော်၏ကျွန်များအဖြစ် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့၍ မိမိတို့၏သခင်များကို အစေခံရန် ညွှန်ကြားသည် (ဧဖက် ၆:၅–၈; ကောလောသဲ ၃:၂၂–၂၃)။ ထို့အပြင် ကျွန်ပိုင်ရှင်များအား ကျွန်များကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း မပြုရန် (ဧဖက် ၆:၉)၊ ဘုရားသခင်၏ အစေခံချင်းများအဖြစ် ဆက်ဆံရန် (ကောလောသဲ ၄:၁)၊ ဆိုလိုသည်မှာ ညီအစ်ကိုများအဖြစ် ဆက်ဆံရန် (ဖိလေမုန် ၁၅–၁၆) ညွှန်ကြားသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ မူလစံနှုန်းမှာ မိမိတို့အချင်းချင်းကို ချစ်ခြင်းအားဖြင့် အစေခံခြင်းဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဆုလာဘ်ရလိုခြင်းကြောင့် အစေခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုအချက်က ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော အလုပ်ရှင်များသည် အခြားအလုပ်ရှင်များနှင့် မတူဘဲ မိမိတို့၏ ဝန်ထမ်းများကို ဆက်ဆံသင့်သည်ဟုလည်း ဆိုလိုသည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချစ်ခြင်းကြောင့် အစေခံခြင်းကို လိုလားတော်မူသည် (ယောဟန် ၁၅:၁၂–၁၇)။

၃၀:၁–၃၃

အာဂုရ၏ စကားများ

အချို့က သုတ္တံကျမ်း၏ နောက်ဆုံးအခန်းနှစ်ခန်းသည် အပိုင်းလေးပိုင်းပါသော နောက်ဆက်တွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အာဂုရ၏ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်များ (အခန်းငယ် ၁–၉)၊ လေးမျိုးဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာများ (အခန်းငယ် ၁၀–၃၃)၊ လေမွေလ၏ မိခင်၏ အကြံပေးချက်များ (၃၁:၁–၉) နှင့် သီလရှိသော မယား (အခန်းငယ် ၁၀–၃၁) တို့ ဖြစ်သည်။ ဤအယူအဆသည် ဤယူနစ်များ၏ အကြောင်းအရာနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွဲပြားသောကြောင့် အထူးဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ၃၀:၁၀–၃၃ တွင် ခေါင်းစဉ်မရှိခြင်းနှင့် ၃၁:၁၀–၃၁ ရှိ ကဗျာတွင် စာရေးသူကို သတ်မှတ်ပေးသော အစပိုင်းစာကြောင်း မရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဤမှတ်ချက်သည် ရိုးရာဖွဲ့စည်းပုံကို လက်ခံပြီး ၃၀:၁ အစပိုင်းကို အခန်း ၃၀ အတွက် ခေါင်းစဉ်နှင့် ၃၁:၁ ကို အခန်း ၃၁ အတွက် ခေါင်းစဉ်အဖြစ် ယူသည်။

၃၀:၁–၉

အာဂုရ၏ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်များ

အချို့က “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး၊ ဗျာဒိတ်၊ ဘုရားသခင်မှ ပေးသော မိန့်တော်မူချက်” ဟူသော စကားလုံးကို အာရေဗျမြောက်ပိုင်းတွင် ရှိသော နေရာအမည် “မဿာ” အဖြစ် နားလည်ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၅:၁၄; ၁ ရာဇဝင် ၁:၃၀)။ သို့သော် “မဿာမှ” သို့မဟုတ် “မဿာလူ” ဟု ဖတ်ရန် ဟေဗြဲစကားလုံးပုံစံကို ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို ပရောဖက်ပြုဗျာဒိတ်အတွက် အသုံးပြုသော ယေဘုယျဟေဗြဲစကားလုံးအဖြစ် နားလည်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ အာဂုရသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော ကိုယ်ပိုင်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်များကို ဖော်ပြသည်။ သုတ္တံ ၃၀:၁ တွင် ဖော်ပြထားသော အာဂုရနှင့် အခြားသူများ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မသိရပါ။ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းသည် အမည်အားလုံးကို ပုံမှန်စကားလုံးများအဖြစ် ဘာသာပြန်ခြင်းဖြင့် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းထားသည်။ ထိုကျမ်းတွင် “ငါ့သား၊ ငါ၏စကားများကို ကြောက်ရွံ့လော့။ သင်သည် ထိုအရာများကို ရရှိသောအခါ နောင်တရလော့။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူများအား ပြောသောသူ၏စကားဖြစ်သည်။ ငါရပ်လိုက်ပြီ” ဟု ဖတ်ရသည်။ ထိုသို့ အာဂုရကို “ကြောက်ရွံ့လော့”၊ ယာကေကို “သင်ရရှိသောအခါ”၊ ဣသသေလကို “ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူများ”၊ ဥကာလကို “ငါရပ်လိုက်ပြီ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ သို့သော် ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းသည် မူရင်းဟေဗြဲစာသားရှိ စာလုံးအချို့ကို ပြောင်းလဲထားသည်ဟု ယူဆရသည်။ ထို့အပြင် ယခင်က ရှင်းပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း၏ ဖတ်ရှုနည်းသည် သုတ္တံစကားအားလုံးကို ရှောလမုန်၏ စကားများအဖြစ် သတ်မှတ်လိုသော ဆန္ဒကြောင့် သြဇာသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သည်။

ဤအခန်းငယ်များတွင် အာဂုရသည် မိမိ၏ မသိနားမလည်မှုကို ဝန်ခံသည်။ အခန်းငယ် ၄ ရှိ မေးခွန်းများသည် မည်သည့်လူသားမျှ ထိုလုပ်ရပ်များကို မိမိလုပ်ခဲ့သည်ဟု မဆိုနိုင်သောကြောင့် အဖြေမလိုသော မေးခွန်းများဖြစ်သည်။ ထိုမေးခွန်းများကို ယောဘ ၃၈ ရှိ အဖြေမလိုသော မေးခွန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ လူသားတို့၏ မသိနားမလည်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ဘုရားသခင်၏ စကားတော်သည် ပြည့်စုံသည်။ မည်သူမျှ ကောင်းကင်မှ အသိပညာကို ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အား စကားပြောတော်မူပြီး ကိုယ်တော်၏ ဗျာဒိတ်တော်သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။ အာဂုရသည် ဘုရားသခင်ထံ တောင်းဆိုချက်နှစ်ခု ပြုသည်။ လှည့်ဖြားမှုကို ပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြောဆိုခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးရန်နှင့် ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးမှ ကာကွယ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ အကျိုးအားဖြင့် သူသည် စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ခံရ၍ မျှတသောဘဝကို နေထိုင်နိုင်ရန် ဆုတောင်းသည်။

၃၀:၁၀–၃၃

လေးမျိုးဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာများ

ဤအပိုင်းရှိ စကားပုံများသည် “လေး” ဟူသော ဂဏန်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အုပ်စုဖွဲ့ထားပုံရသော်လည်း အကြားတွင် ပိုတိုသော စကားပုံများ ပါဝင်သည်။ ပထမစကားပုံသည် အကာအကွယ်မရှိသော ကျွန်တစ်ဦးအပေါ် မကောင်းသော သတင်းပေးခြင်းကို ရှုတ်ချသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသတွင် ကျွန်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်သည့် နည်းလမ်းမှာ မှားယွင်းသူကို ထာဝရဘုရားရှေ့၌ ကျိန်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁၁–၁၄ တွင် ဆိုးညစ်သော မျိုးဆက်အကြောင်း စကားပုံလေးပုဒ် ပါဝင်သည်။ “လေး” ဟူသော ဂဏန်းကို မသုံးသော်လည်း စကားပုံတွင် စာကြောင်းလေးကြောင်း ပါဝင်ပြီး စာကြောင်းတိုင်းသည် “မျိုးဆက်” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးဖြင့် စတင်သည်။ အချို့က ထိုစကားလုံးသည် လူအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ယေဘုယျအားဖြင့် ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဘာသာပြန်ကြပြီး အချို့က “မျိုးဆက်” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။

အခန်းငယ် ၁၅ တွင် သွေးစုပ်ပိုးကို လောဘကြီးမှု၏ အထွတ်အထိပ်အဖြစ် ဖော်ပြပြီးနောက် လောဘကြီးသော အရာလေးမျိုးကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်းငယ် ၁၅ အဆုံး–၁၆)။ ဤသည်မှာ “သုံးမျိုး… လေးမျိုး” ဟူသော ဖွဲ့စည်းပုံကို အသုံးပြုသော စကားပုံအများအပြားအနက် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။ အဆင့်လိုက် ဂဏန်းအစီအစဉ်ပုံစံကို အခြားနေရာများတွင်လည်း တွေ့ရပြီး အထူးသဖြင့် ဉာဏ်ပညာစာပေတွင် တွေ့ရသည် (၆:၁၆–၁၉; ယောဘ ၅:၁၉–၂၂)။ ဤပုံစံ၏ တိကျသော စကားပြောရည်ရွယ်ချက်မှာ မရှင်းလင်းပါ။ အများအပြားတွင် စာရင်း၏ စတုတ္ထအရာသည် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သော်လည်း (သုတ္တံ ၃၀:၁၈–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) အခန်းငယ် ၁၅ အဆုံးမှ ၁၆ ၏ အခြေအနေတွင် ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ စာရင်းသည် လေးမျိုးထက် များစွာပိုရှိပြီး ထိုအရာများသည် ဥပမာများသာ ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ ဤအပိုင်းရှိ အခန်းငယ် ၁၁–၁၄ နှင့် ၂၄–၂၈ တို့တွင် “သုံးမျိုး… လေးမျိုး” ဟူသော ဖော်ပြချက်မသုံးဘဲ အရာလေးမျိုး ပါဝင်သော စကားပုံများ ရှိသောကြောင့် ထိုဖော်ပြချက်သည် နောက်ဆုံးအရာထက် ဂဏန်းကို အာရုံစိုက်စေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လုံလောက်အောင် မစားနိုင်၊ မပြည့်ဝနိုင်သော အရာများ၏ စာရင်းကို အလေးပေးဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။ မကျေနပ်မှုသည် အဓိကအားဖြင့် မကောင်းသောအရာများနှင့် ဆက်စပ်သောကြောင့် မိမိရှိသမျှနှင့် ကျေနပ်တတ်ရန် သင်ယူရမည်ဟူသော အယူအဆ ဖြစ်ပုံရသည်။

အခန်းငယ် ၁၇ သည် အခြားစကားပုံများကဲ့သို့ မိဘများကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို ရှုတ်ချသည်။ အခန်းငယ် ၁၈–၁၉ ရှိ ပထမအရာသုံးခုသည် သဘာဝဖြစ်ရပ်များကို ရည်ညွှန်းပြီး စတုတ္ထအရာသည် လူသားဆက်ဆံရေးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစကားပုံ၏ အထွတ်အထိပ်မှာ စတုတ္ထအရာ၊ လူတစ်ဦးနှင့် မိန်းမငယ် သို့မဟုတ် အပျိုမနှင့် ဆက်ဆံခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားလုံးသည် အိမ်ထောင်ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ မိန်းမငယ်တစ်ဦးကို ဆိုလိုသည်။ အချို့က ဤအပိုဒ်သည် လူသားတို့၏ မျိုးပွားခြင်းအံ့ဩဖွယ်ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ရှင်းပြကြသော်လည်း ယောက်ျားနှင့် မိန်းမအကြား ချစ်ခြင်းနှင့် ရည်းစားထားခြင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရည်ညွှန်းခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၀ သည် အခြားနည်းတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သော မိန်းမသည် အပြစ်ပြုပြီးနောက် မိမိအမှားကို ငြင်းဆိုသည်။ အပြစ်တစ်ခုသည် အခြားအပြစ်တစ်ခုသို့ ဦးတည်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပထမအပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် နောက်ထပ်အပြစ်ကို ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၂၁–၂၃ ရှိ စာရင်းသည် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ ပုံမှန်စနစ်ကို ဖောက်ဖျက်၍ သာမန်အသိဉာဏ်အရ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ဖြစ်ရပ်များ ပါဝင်သည်။ ဤစာရင်းတွင် အထွတ်အထိပ်ရှိမရှိ မရှင်းလင်းပါ။ အခန်းငယ် ၂၄–၂၈ တွင် နောက်ထပ် ဂဏန်းဆိုင်ရာ စကားပုံတစ်ပုဒ် ပါဝင်သည်။ “သုံးမျိုး… လေးမျိုး” ဟူသော ဖော်ပြချက်ဖြင့် မစတင်သော်လည်း စာရင်းတွင် အရာလေးမျိုး ရှိသည်။ ဤဉာဏ်ပညာစကားပုံသည် ဉာဏ်ပညာကို ပြသသော သေးငယ်သည့် သတ္တဝါများစာရင်း ဖြစ်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်များ၊ ကျောက်တောင်ကြွက်များ၊ ကျိုင်းကောင်များနှင့် ပင့်ကူ သို့မဟုတ် အိမ်မြှောင်တို့ ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ထိုသတ္တဝါများ၏ အပြုအမူကို မိမိတို့၏ဘဝတွင် မည်သို့အသုံးချရမည်ကို အခန်းငယ်က အတိအကျ မဖော်ပြပါ။ ယခင်စာရင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အခန်းငယ် ၂၉–၃၁ ရှိ စာရင်းတွင် ခံ့ညား၍ မကြောက်မရွံ့ လမ်းလျှောက်သော သတ္တဝါကြီးများ ပါဝင်သည်။ ခြင်္သေ့၊ ခြေလှမ်းထင်ရှားစွာ လျှောက်သော ကြက်ဖ သို့မဟုတ် ခွေးအမဲလိုက်နှင့် ဆိတ်ထီးတို့ ဖြစ်သည်။ စာရင်း၏ စတုတ္ထအရာဖြစ်သော ဘုရင်သည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤအပိုဒ်၏ တိကျသော ဘာသာပြန်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ မသေချာမှုအချို့ ရှိသော်လည်း ဤစကားပုံသည် ဘုရင်၏ အထင်ကြီးဖွယ် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို အဓိကထားပုံရသည်။

အခန်းငယ် ၃၂–၃၃ ရှိ မိုက်မဲခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဉာဏ်ပညာစကားပုံသည် အရာလေးမျိုးစာရင်း မဟုတ်ပါ။ အခန်းငယ် ၃၂ တွင် “အကယ်၍” နှစ်ကြိမ်ပါသော ဝါကျဖြင့် မာနကြီးသူများနှင့် မကောင်းမှုကို ကြံစည်သူများသည် မိမိတို့၏လက်ကို ပါးစပ်ပေါ်တင်ထားရန် အကြံပေးသည်။ ၎င်းကို “မွှေခြင်း၊ ဖိခြင်း၊ လိမ်ခြင်း၊ ညှစ်ခြင်း” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံး ပါဝင်သည့် ဝါကျသုံးကြောင်းဖြင့် ရှင်းပြထားသည် (အခန်းငယ် ၃၃)။ အဓိကအချက်မှာ မိုက်မဲသော စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များသည် ရန်ငြိုးကို ဖြစ်စေကြောင်း ဖြစ်သည်။

၃၁:၁–၃၁

လေမွေလ၏ စကားများ

သုတ္တံ ၃၁ တွင် အဓိကအပိုင်းနှစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။ ဘုရင်၏အပြုအမူနှင့် ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်များ (အခန်းငယ် ၂–၉) နှင့် သီလရှိသော မိန်းမတစ်ဦး၏ ဖော်ပြချက် (အခန်းငယ် ၁၀–၃၁) တို့ ဖြစ်သည်။ ဤမှတ်ချက်သည် အခန်းငယ် ၁ ရှိ ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သော လေမွေလမင်းကြီး၏ မိခင်ထံမှ ရရှိသော စကားများကို အခန်းတစ်ခန်းလုံး၏ ခေါင်းစဉ်အဖြစ် ယူထားသည်။

၃၁:၁–၉

လေမွေလ၏ မိခင်၏ အကြံပေးချက်များ

သုတ္တံကျမ်း၏ အခြားနေရာများတွင် မိခင်များနှင့် ဖခင်များ၏ သွန်သင်ချက်များကို ဖော်ပြထားသော်လည်း (၆:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) မိခင်တစ်ဦး၏ ဉာဏ်ပညာစကားပုံဟု တိုက်ရိုက်သတ်မှတ်ထားသော အပိုဒ်သည် ဤနေရာတစ်ခုတည်း ဖြစ်သည်။ ဤဉာဏ်ပညာစကားပုံတွင် ခေါင်းစဉ် (၃၁:၁)၊ ဘုရင်တစ်ဦး မပြုလုပ်သင့်သောအရာများနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြံပေးချက် (အခန်းငယ် ၂–၇) နှင့် ဘုရင်တစ်ဦး ပြုလုပ်သင့်သောအရာများနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြံပေးချက် (အခန်းငယ် ၈–၉) ပါဝင်သည်။ သတင်းစကားမှာ ဘုရင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန် မိမိ၏အာဏာကို အသုံးမပြုဘဲ အားနည်းသူများ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် အသုံးပြုသင့်သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ တိုးချဲ့၍ဆိုလျှင် ဤမူသည် အာဏာရှိရာထူးတွင် ရှိသူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

သုတ္တံ ၃၁:၁ သည် ပထမအပိုင်းအတွက်သာ ခေါင်းစဉ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လေမွေလ၏ မိခင်သွန်သင်ခဲ့သော စကားများသည် အခန်းငယ် ၉ တွင် အဆုံးသတ်မည်။ သို့မဟုတ် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ထိုစကားများဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ၃၀:၁ တွင်ကဲ့သို့ “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး၊ ဗျာဒိတ်” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို ပရောဖက်ပြုဗျာဒိတ်အတွက် အသုံးပြုသော စကားလုံး သို့မဟုတ် နေရာအမည်ဖြစ်သော “မဿာမင်းကြီး” ဟူ၍ နားလည်နိုင်သည်။ ၃၁:၂ ရှိ “ဘာ” ဟူသော စကားလုံးကိုလည်း နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး နားလည်နိုင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် “ဘာလဲ၊ ဘာကြောင့်၊ ဘယ်လို” ဟူသော မေးခွန်းစကားလုံးဖြစ်သည်။ အချို့နေရာများတွင် ပြင်းထန်သော ငြင်းဆိုမှုကို ဖော်ပြသော မေးခွန်းစကားလုံး ဖြစ်နိုင်ပြီး (ကမ္ဘာဦး ၃၇:၂၆; ၁ ရာဇဝင် ၁၂:၁၆; ၂ ရာဇဝင် ၉:၁၈–၁၉) အခြားနေရာများတွင် ငြင်းဆိုခြင်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည် (သီချင်း ၈:၄)။ ထို့ကြောင့် “ဘာ” ဟူသော စကားလုံး သုံးကြိမ်ကို နောက်လာမည့် အကြံပေးချက်ကို စတင်ပေးသည့် ပြင်းထန်သော ငြင်းဆိုမှုအဖြစ် “မလုပ်နှင့်… မလုပ်နှင့်… မလုပ်နှင့်…” ဟု နားလည်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် “အိုငါ့သား၊ ငါ့သား၊ နားထောင်လော့” ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ပုံစံအဖြစ်လည်း နားလည်နိုင်သည်။

ဤအပိုဒ်သည် ဘုရင်အား မိန်းမများအတွက် မိမိ၏ခွန်အားကို မဖြုန်းရန် (သုတ္တံ ၃၁:၃) နှင့် စပျစ်ရည်အတွက် မဖြုန်းရန် (အခန်းငယ် ၄–၇) သတိပေးသည်။ ဤသတိပေးချက်သည် မိမိတို့၏ အမျိုးသားစွမ်းအားကို ဂုဏ်ယူသော ရှေးခေတ်ဘုရင်အများစုအတွက် အထူးသင့်လျော်သည် (တရားဟောရာ ၁၇:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သုတ္တံ ၃၁:၃ ၏ ဒုတိယပိုင်းသည် ဘုရင်သည် မိန်းမတစ်ဦးကို ဘယ်တော့မှ မချစ်သင့်ဟု မဆိုလိုပါ။ မိန်းမအားလုံး မကောင်းဟုလည်း မဆိုလိုပါ။ ဘုရင်များကို ပျက်စီးစေ၍ ဖျက်ဆီးသော မိန်းမမျိုးကို သတိပေးခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ မိမိ၏ခွန်အားကို စပျစ်ရည်နှင့် မိန်းမများအတွက် မဖြုန်းဘဲ ဘုရင်သည် အားနည်းသူများ၏ အမှုကို ကာကွယ်ပေးသင့်သည် (အခန်းငယ် ၈–၉)။ သူသည် စပျစ်ရည် သို့မဟုတ် ဘီယာသောက်ရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကူအညီမဲ့သူများအတွက် စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်သင့်သည်။

၃၁:၁၀–၃၁

သီလရှိသော မယား

သုတ္တံကျမ်းသည် ပညာရှိသော မိန်းမတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ ဤကျမ်းတွင် ဉာဏ်ပညာကို မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဆောင်ဖော်ပြပြီး မကြာခဏ အကျင့်ပျက်သော မိန်းမနှင့် ဆန့်ကျင်ဖော်ပြထားသော်လည်း ဤအပိုဒ်သည် ပညာရှိသော မိန်းမတစ်ဦး၏ အရှင်းလင်းဆုံး၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုတည်းသော ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ဤကဗျာ၏ သတင်းစကားကို အသုံးချရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှိသည်။ သီလရှိသော မယားသည် အကျင့်ပျက်သော မိန်းမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ စံပြမိန်းမတစ်ဦး၏ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဤကဗျာသည် ကျမ်းတစ်အုပ်လုံး၏ အကြောင်းအရာအချို့ကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်မှာ မှတ်သားဖွယ်ကောင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သီလရှိသော မယားသည် လုံ့လဝီရိယ (၃၁:၁၃–၁၉၊ ၂၄၊ ၂၇)၊ ကြိုတင်မြော်မြင်မှု (အခန်းငယ် ၂၁၊ ၂၅)၊ ပညာရှိသော စကား (အခန်းငယ် ၂၆)၊ ရက်ရောမှု (အခန်းငယ် ၂၀) နှင့် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၃၀) တို့ကို ပြသသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ လုပ်ရပ်များသည် ဉာဏ်ပညာက ကတိပြုသော စည်းစိမ် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂၊ ၂၄) နှင့် ဂုဏ်အသရေ (အခန်းငယ် ၂၃၊ ၂၈–၃၁) တို့ကို သူမနှင့် သူမ၏မိသားစုထံ ယူဆောင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သီလရှိသော မယား၏ ဖော်ပြချက်သည် စံပြမိန်းမတစ်ဦး၏ ပုံတူထက် ပိုမိုသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ရပ် ရှိသည်။

သုတ္တံကျမ်းတွင် ဉာဏ်ပညာကို မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားသောကြောင့် သီလရှိသော မယားကိုလည်း မိုက်မဲခြင်း၏ ကိုယ်စားပြုဖြစ်သော အကျင့်ပျက်မိန်းမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည့် ဉာဏ်ပညာ၏ ကိုယ်စားပြုအဖြစ် မြင်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တိုးချဲ့၍ဆိုလျှင် သီလရှိသော မယား၏ ပုံရိပ်သည် ပညာရှိသော မယားတစ်ဦးကိုသာမက ပညာရှိသော လူတစ်ဦး၊ ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်ရှိသူဖြစ်စေ မရှိသူဖြစ်စေကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ဤကဗျာသည် မူလက တိကျသော လူတစ်ဦးကို ချီးမွမ်းရန် ရေးသားထားနိုင်သည်ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း မငြင်းပယ်သင့်ပါ။ ဆိုလိုသည်မှာ အမည်မဖော်ပြထားသော ခင်ပွန်းတစ်ဦးက မိမိ၏မယားကို ချီးမွမ်းရန် ရေးစပ်သော ကဗျာဖြစ်နိုင်သည်။

သီလရှိသော မယား၏ ဖော်ပြချက်ကို ကဗျာပုံစံဖြင့် ပေးထားသည်။ သို့သော် ကဗျာအတွင်းရှိ ဖော်ပြချက်များသည် အကြောင်းအရာအလိုက် စနစ်တကျ စီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယင်းအစား အလှအပဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် စီစဉ်ထားပြီး အက္ခရာစဉ်လိုက် ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်စေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အခန်းငယ်တိုင်းသည် ဟေဗြဲအက္ခရာစဉ်၏ နောက်ထပ်အက္ခရာတစ်လုံးဖြင့် စတင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကဗျာ၏ အကြောင်းအရာကို စတင်မိတ်ဆက်သော ပထမအခန်းငယ် (အခန်းငယ် ၁၀) နှင့် နောက်ဆုံးအခန်းငယ်အနည်းငယ် ဖြစ်နိုင်သည်တို့မှလွဲ၍ ကဗျာ၏ သတင်းစကားကို ၎င်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံအရ မဟုတ်ဘဲ စုစုပေါင်းအကြောင်းအရာအဖြစ် နားလည်ခြင်းက ပိုသင့်လျော်သည်။

ဤကဗျာ၏ အချို့သော လက္ခဏာများ၊ ဥပမာအားဖြင့် ဤမိန်းမကို “ခွန်အားရှိသော မိန်းမ” အဖြစ် ဖော်ပြခြင်းသည် ကဗျာကို စစ်သူရဲကောင်းများအတွက် မကြာခဏ ရေးသားသော သူရဲကောင်းချီးမွမ်းသီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အချို့ကို အကြံပြုစေသည်။ “ခွန်အား” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုးနှင့် အနက်အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနိုင်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် “သီလရှိသော၊ မြင့်မြတ်သော၊ ထူးမြတ်သော” ဟူ၍ အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ကြသော်လည်း “အင်အား၊ စည်းစိမ်၊ စစ်တပ်” ဟူ၍လည်း အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ သို့သော် ကဗျာ၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးသည် ထိုကဗျာအမျိုးအစားနှင့် ကိုက်ညီခြင်းမရှိသောကြောင့် အခြားသူများက ၎င်းကို လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အရည်အသွေးတစ်ခုကို ချီးမွမ်းပြောဆိုသော ကဗျာအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှေးရိုးစကားပြောပုံစံ၏ တိကျသော အမျိုးအစားဖြစ်သော နိဒါန်း၊ လူတစ်ဦး၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ကြီးပြင်းလာခြင်းတို့ကို ဖော်ပြခြင်း စသည်တို့ပါဝင်သည့် ကဗျာမျိုးမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဦး၊ လူအမျိုးအစားတစ်ခု သို့မဟုတ် စရိုက်လက္ခဏာတစ်ရပ်ကို ချီးမွမ်းပြောဆိုသော ယေဘုယျသဘောရှိသည့် ကဗျာဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာထဲတွင် ဆာလံ ၁ နှင့် ၁၅ တို့သည် ထိုသို့သော ချီးမွမ်းကဗျာများ၏ အခြားဥပမာများဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၁၂; ဟေရှာယ ၅၂:၁၃–၅၃:၁၂; ၁ ကောရိန္သု ၁၃ တို့ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။

သုတ္တံ ၃၁:၁၀ ရှိ စကားလုံး သို့မဟုတ် ဖော်ပြချက်အချို့သည် မှတ်ချက်ပြုရန် ထိုက်တန်သည်။ ကဗျာသည် အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သော “ခွန်အားရှိသော မိန်းမ” ဖြင့် စတင်သည်။ ထိုဖော်ပြချက်ကို ၁၂:၄ နှင့် ရုသ ၃:၁၁ တွင်လည်း တွေ့ရသည်။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့ “ခွန်အား” ဟူသော စကားလုံးသည် ခွန်အားကို ဆိုလိုပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားသာမက စရိုက်လက္ခဏာကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဗောဇကိုလည်း ခွန်အားရှိသူအဖြစ် ရည်ညွှန်းထားသည် (ရုသ ၂:၁)။ ဘာသာပြန်ချက်အမျိုးမျိုးက ဖော်ပြသကဲ့သို့ ထိုဖော်ပြချက်သည် စည်းစိမ်၊ အထင်ကရဖြစ်မှု သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ သီလရှိသော မယားကို စစ်ရေးစွမ်းရည်ဖြင့် မဖော်ပြသော်လည်း သုတ္တံ ၃၁:၁၁ တွင် စစ်ရေးဆိုင်ရာ ဥပမာတစ်ခု ပါဝင်သည်။ သူမတွင် ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အား ရှိသည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ ၂၅)။ သူမသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူအဖြစ် မဖော်ပြသော်လည်း မိသားစုအတွက် စည်းစိမ်ကို ရှာဖွေဖန်တီးပေးနိုင်သော စီးပွားရေးကျွမ်းကျင်မှုရှိသည့် ထက်မြက်သော မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၁၊ ၁၄၊ ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၄)။ သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော ခွန်အားမှာ သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာဖြစ်ပြီး လုံ့လဝီရိယ (အခန်းငယ် ၁၅၊ ၁၈၊ ၂၇)၊ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်မြော်မြင်၍ ပြင်ဆင်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၁၊ ၂၅)၊ ပညာရှိသော စကား (အခန်းငယ် ၂၆) နှင့် ရက်ရောခြင်း (အခန်းငယ် ၂၀) တို့ကို ပြသသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းအတွက် (အခန်းငယ် ၁၁၊ ၂၃)၊ သားသမီးများအတွက် (အခန်းငယ် ၂၁၊ ၂၇) နှင့် သူမ၏အစေခံများအတွက်ပင် တန်ဖိုးရှိသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ အခန်းငယ် ၁၀ ရှိ “မည်သူရှာတွေ့နိုင်သနည်း” ဟူသော မေးခွန်းသည် “မည်သူမျှမရှိ” ဟု အဖြေမျှော်လင့်ထားသော အဖြေမလိုသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည် (၃၀:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဒေသနာ ၇:၂၈ ရှိ အဖြေမလိုသော မေးခွန်းနှင့် မတူဘဲ ဤမေးခွန်းသည် ထိုသို့သော မိန်းမမရှိဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှားပါး၍ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသောကြောင့် တန်ဖိုးကြီးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အမှန်အားဖြင့် သူမ၏တန်ဖိုးသည် ပတ္တမြားများထက်ပင် အလွန်မြင့်မားသည်။

သုတ္တံ ၃၁:၁၀ ရှိ အခြားစကားလုံးတစ်လုံးကိုလည်း အကျဉ်းချုပ်မှတ်ချက်ပြုရန် လိုအပ်သည်။ “ရောင်းဈေး၊ ကုန်ပစ္စည်း၊ တန်ဖိုး” ဟူသော စကားလုံးဖြစ်သည်။ အချို့က ထိုစကားလုံးသည် မင်္ဂလာကြေး သို့မဟုတ် မိန်းမတောင်းရန် ပေးရသော ဈေးနှုန်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်သည် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း “တန်ဖိုး” သို့မဟုတ် “တန်ဖိုးရှိမှု” ဟူသော ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် နားလည်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ကျန်အခန်းငယ်များအနက် အချို့အပေါ် မှတ်ချက်အနည်းငယ် ထပ်ပေးနိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၃ တွင် သီလရှိသော မယား၏ ခင်ပွန်းကို မြို့တံခါးဝတွင် အခြားခေါင်းဆောင်များနှင့် တွေ့ဆုံသော အဆင့်အတန်းမြင့်သူအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သူသည် ထိုသို့အောင်မြင်နိုင်ခြင်းသည် သူမ၏ သီလရှိသော စရိုက်နှင့် အပြုအမူကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ “ခွန်အား” ဟူသော စကားလုံးကို အခန်းငယ် ၁၀ တွင် ထပ်မံအသုံးပြုထားပြီး “ကောင်းစွာပြုသည်၊ ထူးချွန်သည်၊ စွမ်းရည်ရှိသည်၊ သီလရှိစွာပြုသည်၊ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုမူသည်၊ မြင့်မြတ်စွာပြုသည်” ဟူ၍ အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ထားကြသည်။ ထိုအရာသည် ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်အကျယ်အဝန်းနှင့် ကြွယ်ဝမှုကို ပြသသည်။ အခန်းငယ် ၃၀ သည် အခန်းငယ် ၂၉ တွင် စတင်ခဲ့သော ခင်ပွန်း၏ စကားကို ဆက်လက်ဖော်ပြခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မရှင်းလင်းပါ။ သို့သော် ထိုအရာသည် ကဗျာ၏ သတင်းစကားကို မထိခိုက်စေပါ။

အခန်းငယ် ၃၀ သည် ကိုယ်ခန္ဓာအလှအပနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ဆန့်ကျင်ဖော်ပြသည်။ ထိုသို့ဆိုခြင်းသည် သီလရှိသော မယားသည် ရုပ်ဆိုးသည် သို့မဟုတ် အလှအပသည် မကောင်းဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ စရိုက်လက္ခဏာ၏ အလှအပသည် ကိုယ်ခန္ဓာအလှအပထက် များစွာပိုအရေးကြီးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တိုးချဲ့၍ဆိုလျှင် ဤမူသည် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမနှစ်ဦးစလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ သူတို့၏ ထာဝရဘုရားနှင့် ဆက်ဆံရေးသည် ရုပ်ရည်၊ ခွန်အား သို့မဟုတ် အခြားပိုင်ဆိုင်မှုများထက် ပိုအရေးကြီးသည်။ ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာ၏အစ ဖြစ်သောကြောင့် (၁:၇; ၉:၁၀) သီလရှိသော မယား၏ ဤပုံရိပ်တွင် သူမသည် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သော မိန်းမဖြစ်ကြောင်း ပါဝင်ခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ နောက်ဆုံးအခန်းငယ် (၃၁:၃၁) သည် သီလရှိသော မယားကို ချီးမွမ်းရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်သကဲ့သို့ ကဗျာ၏ အဓိကအကြောင်းအရာကိုလည်း ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။

သုတ္တံကျမ်းတစ်အုပ်လုံးကို ဖြတ်သန်းလာခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤရှာဖွေမှုသည် နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ဘယ်တော့မှ အဆုံးမသတ်နိုင်သော ရှာဖွေမှုဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပညာသည် ရိုးရှင်းသူများသာမက ပညာရှိသူများအပါအဝင် လူအားလုံးကို စကားပြောပြီး သူမ၏တန်ဖိုးများကို လက်ခံရန်နှင့် သူမထံမှ ဆက်လက်သင်ယူရန် စိန်ခေါ်သည်။ ဤကျမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာကို ပိုမိုအသစ်လွင်၍ ပိုမိုနက်နဲသော နည်းလမ်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် ရှာဖွေရန် အရေးကြီးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ပညာရှိသူများသည် အဆုံးမရှိသော အသက်တာကို အစဉ်မပြတ် ခံစားရမည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အသက်ရှင်ကြသည်။