သုတ္တံကျမ်း - နိဒါန်း

 

သုတ္တံကျမ်း

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ သုတ္တံကျမ်း၏ ဟေဗြဲခေါင်းစဉ်သည် ကျမ်း၏ ပထမဆုံးစကားလုံးဖြစ်သော မိရှလေ မှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ထိုစကားလုံးသည် မရှာလ် ဟူသော စကားလုံး၏ ပုံစံတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်သည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာရှိ “သုတ္တံ” ဟူသော စကားလုံးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ထိုထက်ပို၍ ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းသည် သုတ္တံစကားများကိုသာ ရည်ညွှန်းသည်မဟုတ်ဘဲ အခြားသော စကားပြောပုံအမျိုးမျိုးကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည် (တောလည်ရာ ၂၃:၇; ယောဘ ၁၃:၁၂; ဟေရှာယ ၁၄:၄; ယေဇကျေလ ၁၈:၂)။ ထို့ကြောင့် မိရှလေ ကို (အများအားဖြင့် “သုတ္တံများ” ဟု ဘာသာပြန်ကြသော်လည်း) “ပညာစကားများ” ဟု နားလည်ခြင်းက ပို၍သင့်လျော်သည်။ ဤရှင်းလင်းချက်စာအုပ်တွင် ထိုအသုံးအနှုန်းနှစ်ရပ်ကို အပြန်အလှန်အသုံးပြုမည်။

ဂျူးတို့၏ အစဉ်အလာတစ်ရပ်အရ Hezekiah နှင့် သူ၏အဖော်များသည် သုတ္တံကျမ်းကို ရေးသားခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် ထိုစကားများကို ရေးသားသူများမဟုတ်ဘဲ စုစည်းသူများ ဖြစ်ကြမည် (သုတ္တံ ၂၅:၁)။ ကျမ်းကိုယ်တိုင်က ၎င်း၏အကြောင်းအရာအများစုကို Solomon (၁:၁; ၁၀:၁)၊ Agur (၃၀:၁)၊ Lemuel (၃၁:၁) နှင့် အခြားပညာရှိများ (၂၂:၁၇) ထံသို့ စာရေးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ကျမ်းထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်တူ သို့မဟုတ် အလွန်နီးစပ်သော သုတ္တံများ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာခြင်း (၆:၁၀–၁၁ နှင့် ၂၄:၃၃–၃၄; ၁၄:၁၂ နှင့် ၁၆:၂၅; ၁၈:၈ နှင့် ၂၆:၂၂; ၂၁:၉ နှင့် ၂၅:၂၄; ၂၂:၃ နှင့် ၂၇:၁၂; ၂၀:၁၆ နှင့် ၂၇:၁၃ လည်း ဖြစ်နိုင်သည်) က ကျမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့သည် သီးခြားစုစည်းမှုများအဖြစ် ရှိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျမ်းတစ်ကျမ်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းခဲ့ကြောင်း အကြံပြုသည်။ အခြားသုတ္တံများမှာ တစ်ထပ်တည်းမဟုတ်သော်လည်း အလွန်ဆင်တူကြသည် (၁၀:၉ နှင့် ၂၈:၁၈; ၁၆:၂ နှင့် ၂၁:၂; ၁၉:၅ နှင့် ၁၉:၉; ၁၉:၂၄ နှင့် ၂၆:၁၅; ၂၀:၁၀ နှင့် ၂၀:၂၃; ၂၀:၁၈ နှင့် ၂၄:၆; ၂၂:၁၃ နှင့် ၂၆:၁၃)။ ထို့အပြင် သုတ္တံတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတွင် ပါသော စကားလုံးအတိအကျကို အခြားပညာစကားတစ်ခုတွင် ထပ်မံအသုံးပြုထားသည့် အခြေအနေများလည်း ရှိသည် (၁၀:၆ နှင့် ၁၀:၁၁; ၁၀:၈ နှင့် ၁၀:၁၀; ၁၀:၁၅ နှင့် ၁၈:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထပ်ခါတလဲလဲအသုံးပြုမှုသည် ဆင်တူသော်လည်း အတိအကျမတူပါ (၁၆:၂၈ နှင့် ၁၇:၉; ၁၉:၁၂ နှင့် ၂၀:၂)။ ဤအချက်က သုတ္တံအချို့၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ပညာစကားအသစ်များ ဖန်တီးရာတွင် ပြန်လည်အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း အကြံပြုသည် (မည်သည့်စကားက မည်သည့်စကားထက် အရင်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ယခုအချိန်တွင် သတ်မှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သုတ္တံကျမ်းသည် Solomon၊ Agur၊ Lemuel နှင့် အခြားပညာရှိများ၏ ရေးသားချက်များမှ Hezekiah နှင့် သူ၏အဖော်များက စုစည်းပြုစုခဲ့သော ပညာစကားများ၏ စုစည်းမှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု ဆိုခြင်းက ပို၍သင့်လျော်မည် (၂၅:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

ရက်စွဲ။ ဂျူးတို့၏ အစဉ်အလာအတိုင်း သုတ္တံကျမ်းထဲရှိ ပညာစကားများ၏ စုစည်းမှုများကို ခရစ်မပေါ်မီ ၇၀၀ ခန့်တွင် နောက်ဆုံးပုံစံအဖြစ် စုစည်းပြုစုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျမ်း၏ အများစုဖြစ်သော Solomon ၏ အပိုင်းကို ခရစ်မပေါ်မီ ၁၀ ရာစုတွင် ရေးသားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

နောက်ခံအကြောင်းများ။ စည်းလုံးသော ဘုရင်နိုင်ငံ၏ ရွှေခေတ်ဖြစ်သော Solomon ၏ နန်းစံကာလသည် (ပညာ၊ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာတို့အရ) သူ၏ပညာစကားများ စုစည်းမှုအတွက် သင့်လျော်သော နောက်ခံအခြေအနေကို ပေးစွမ်းသည်။ “ပညာ” ဟူသော စကားလုံးကို အယူအဆတစ်ရပ်နှင့် စာပေအမျိုးအစားတစ်ရပ် နှစ်မျိုးစလုံးကို ရည်ညွှန်း၍ အသုံးပြုထားသည်။ သုတ္တံကျမ်း (နှင့် သမ္မာကျမ်းစာ) တွင် ပညာဟူသော အယူအဆသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် ရှိသော အဓိပ္ပာယ်ထက် ပို၍ကျယ်ပြန့်သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာရှိ “ပညာ” ဆိုသည်မှာ မှန်ကန်စွာဆုံးဖြတ်နိုင်မှုနှင့် အသိပညာကို အသုံးချနိုင်စွမ်းကို ဆိုလိုသော်လည်း သမ္မာကျမ်းစာ၏ ပညာဟူသော အယူအဆတွင် ရိုးရှင်းသော အချက်အလက်ဆိုင်ရာ အသိပညာများ (ဥပမာ Solomon ၏ သစ်ပင်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ ငှက်များ၊ ငါးများ စသည်တို့အကြောင်း အသိပညာ၊ ၁ ရာဇဝင် ၄:၂၉၊ ၃၃)၊ အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုအမျိုးမျိုး (ထွက်မြောက်ရာ ၃၅:၃၅; ၃၆:၂၊ ၈; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၂:၁၅–၁၆ ကိုကြည့်ပါ)၊ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်နိုင်မှုနှင့် သာမန်အသိစိတ် (ဥပမာ Solomon ၏ လူ့သဘောသဘာဝအပေါ် နားလည်မှု၊ ၁ ရာဇဝင် ၃:၁၆–၂၈) နှင့် ဖြောင့်မတ်စွာအသက်ရှင်ခြင်း (ဥပမာ သုတ္တံ ၁၀–၁၃ တွင် ဖြောင့်မတ်သူနှင့် မတရားသောသူတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုကို ပညာရှိသူနှင့် လူမိုက်တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုနှင့် ရောယှက်ဖော်ပြထားခြင်း) တို့အပါအဝင် ကျယ်ပြန့်သော အတိုင်းအတာတစ်ရပ် ပါဝင်သည်။ သုတ္တံကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူသည် ပညာမရှိဟုလည်းကောင်း၊ မဖြောင့်မတ်သူသည် ပညာရှိဖြစ်သည်ဟုလည်းကောင်း မည်သည့်အခါမျှ မဖော်ပြပါ (၁:၁–၇ ကိုကြည့်ပါ)။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ ပညာဟူသော အယူအဆကို သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း လေ့လာကြည့်ရှုခြင်းနှင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအားဖြင့် ကမ္ဘာလောက၏ စနစ်တကျဖြစ်မှုကို နားလည်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်း၊ ၎င်း၏မူများကို လက်ခံကျင့်သုံးခြင်းနှင့် ထိုမူများအတိုင်း အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်ခြင်းဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ သုတ္တံကျမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ လေ့လာချက်များစွာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အောက်တွင် ဖော်ပြထားသော လေ့လာချက်များသည် ရွေးချယ်ဖော်ပြထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး ကျမ်း၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အရေးပါမှုတစ်ခုလုံးကို မလွှမ်းခြုံပါ။

၁။ သုတ္တံကျမ်းနှင့် လှုံ့ဆော်မှု။ အထူးသဖြင့် သမ္မာကျမ်းစာအပေါ် မြင့်မားသော အမြင်ရှိသူများအတွက် သုတ္တံကျမ်းသည် လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ပတ်သက်သော အရေးကြီးသည့် နားလည်မှုများကို ပေးသည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သုတ္တံ ၂၂:၁၇–၂၄:၂၂ နှင့် အီဂျစ်နိုင်ငံ၏ Amenemope ပညာကျမ်းတို့အကြား ဆင်တူမှုများရှိသည်ဟု အချို့က အကြံပြုကြသည်။ Solomon ၏ ပညာစကားအချို့ကို အီဂျစ်ပညာမှ ကူးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသလော။ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုစကားများကို လှုံ့ဆော်ခံရသော စကားများအဖြစ် ဆက်လက်ယူဆနိုင်ပါသလော။ သို့မဟုတ် Amenemope က သုတ္တံကျမ်းမှ ကူးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသလော။ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံးသည် ရှေးအရှေ့အနီးပိုင်းဒေသ၏ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဘုံရင်းမြစ်များမှ ယူဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသလော။ ပညာရှင်များအကြား ဘုံအမြင်မှာ Amenemope သည် သုတ္တံကျမ်းထက် ပို၍ရှေးကျပြီး ထို့ကြောင့် သုတ္တံကျမ်းသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ၎င်း၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သုတ္တံကျမ်းနှင့် အီဂျစ်ပညာတို့အကြား ဆက်နွှယ်မှုသည် သုတ္တံကျမ်း၏ လှုံ့ဆော်ခံရမှုကို သံသယဖြစ်စရာ မဖြစ်သင့်ပါ။ လှုံ့ဆော်မှုသည် မူရင်းဖန်တီးမှုဖြစ်ရမည်ဟု အမြဲတမ်း မဆိုလိုပါ။ ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လှုံ့ဆော်ခံရသော ဓမ္မသစ်ကျမ်း စာရေးသူများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လှုံ့ဆော်မခံရသော ရင်းမြစ်များမှ အကြောင်းအရာများကို စုစည်းယူခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁:၁–၄)၊ ထိုအရာများကိုပင် ကိုးကားခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၇:၂၈; တိတု ၁:၁၂–၁၃; “သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဖွင့်ပြခြင်းနှင့် လှုံ့ဆော်မှု” စာမျက်နှာ ၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။

သုတ္တံကျမ်းသည် တိုက်ရိုက်ရူပါရုံများနှင့် အိပ်မက်များပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်ဟု မဆိုပါ။ အမှန်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သဘာဝတရားမှ သင်ခန်းစာများကို ရယူသည် (သုတ္တံ ၆:၆–၁၁) သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်လေ့လာကြည့်ရှုမှုမှ ရယူသည် (၂၄:၃၂)။ ထိုအရာက လှုံ့ဆော်မှု မည်သို့အလုပ်လုပ်သည်ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ နားလည်စေသည်။ သုတ္တံကျမ်း၏ ဤအချက်သည် Seventh-day Adventists များအတွက် အရေးပါနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ Ellen White ၏ လှုံ့ဆော်ခံရမှုကို သူမ၏ စာပေများတွင် အခြားရင်းမြစ်များမှ စာများကို ယူသုံးခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းကြောင့် စိန်ခေါ်ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကို ယူသုံးခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုသာ မဟုတ်ဘဲ လှုံ့ဆော်ခံရသော သမ္မာကျမ်းစာစာရေးသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ထိုအရာများကို မည်သို့ပြုပြင်ခဲ့သည်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် အရေးကြီးသည်။ ထို့အပြင် လှုံ့ဆော်ခံရသော စာရေးသူက မည်သည့်အရာများကို ပယ်ချခဲ့ပြီး မယူသုံးခဲ့သည်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းက သူလိုက်နာခဲ့သော ရွေးချယ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ပိုမိုနားလည်ရန် အထောက်အကူပြုမည်။ ထို့အပြင် ၂၅:၁ တွင် Hezekiah ၏ စာရေးတော်များက Solomon ၏ ပညာစကားများကို စုစည်းခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်းက သမ္မာကျမ်းစာအပေါ် မြင့်မားသော အမြင်ရှိခြင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် စာရေးတော်များက အစီအစဉ်ပြန်ချခြင်း သို့မဟုတ် စုစည်းပြုစုခြင်းကို တားမြစ်သည်ဟု မဆိုလိုကြောင်း ပြသသည်။

၂။ သုတ္တံကျမ်း၏ အဓိက ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ သတင်းစကား။ ကျမ်းသည် ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော အထောက်အကူများကို ပေးသော်လည်း ၎င်း၏ အဓိက ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ သတင်းစကားနှင့် ပတ်သက်၍ သဘောတူညီချက် မရှိပါ။ နေရာတိုင်းနီးပါးတွင် တွေ့ရသော ပညာဟူသော အကြောင်းအရာအပြင် အခြားအကြောင်းအရာများစွာလည်း ထင်ရှားသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေ့ရသော အကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ကလေးများကို သင့်လျော်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ဖြစ်သည် (၁၃:၂၄; ၂၂:၆၊ ၁၅; ၂၃:၁၃–၁၄; ၃:၁၁–၁၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ဤအရာသည် ကလေးများအား မိဘတို့၏ သွန်သင်ချက်ကို နားထောင်ရန် တိုက်တွန်းသော အစပိုင်းစကားပုံစံကို မကြာခဏအသုံးပြုခြင်းတွင်လည်း ထင်ဟပ်နေသည် (၁:၈–၉; ၄:၁–၄; ၆:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ထင်ရှားသော အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ပညာရှိစွာ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည် (၁၀:၆၊ ၁၀–၁၁၊ ၁၃–၁၄; ၁၆:၂၀–၃၀; ၁၈:၂–၈; ၂၅:၁၂; ၂၆:၂၃–၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအရာသည် “နှုတ်ခမ်း”၊ “ပါးစပ်” နှင့် “လျှာ” စသည့် စကားလုံးများကို မကြာခဏ တွေ့ရခြင်းတွင်လည်း ထင်ဟပ်နေသည်။ အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် မတရားခြင်းတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှု ဖြစ်သည် (၁:၃; ၂:၈–၉; ၁၀:၁–၁၁:၃၁; ၁၂:၅–၇; ၂၁:၃; ၂၄:၁၅–၁၆; ၂၈:၁; ၂၉:၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းတွင် မှန်ကန်သော ချိန်ခွင်များ (၁၆:၁၁)၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှု၊ တရားမျှတမှု၊ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှု (၁၇:၂၆; ၁၈:၅ ကိုကြည့်ပါ) စသည်တို့နှင့် ပတ်သက်သော ရည်ညွှန်းချက်များလည်း ပါဝင်သည်။

ထို့အပြင် သုတ္တံကျမ်းတွင် သစ္စာရှိခြင်းနှင့် သစ္စာမဲ့ခြင်း (၂:၁၆–၁၉; ၅:၁–၂၃; ၆:၂၀–၇:၂၇; ၂၂:၁၄; ၃၀:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)၊ လုံ့လဝီရိယရှိခြင်းနှင့် ပျင်းရိခြင်း (၆:၆–၁၁; ၁၂:၂၇; ၁၆:၅; ၁၉:၂၄; ၂၁:၁၇၊ ၂၅; ၂၄:၃၀–၃၄; ၂၆:၁၅)၊ ချမ်းသာခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်း (၁၈:၁၁; ၁၉:၆–၇; ၂၃:၄–၅; ၃၀:၈–၉)၊ ရှင်ဘုရင်အပေါ် သင့်လျော်စွာ ပြုမူခြင်း သို့မဟုတ် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် သင့်လျော်စွာ ဆက်ဆံခြင်း (၁၆:၁၀–၁၅; ၂၄:၂၁–၂၂; ၂၅:၂–၇; ၃၁:၁–၉) နှင့် ပဋိပက္ခများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း (၂၅:၈၊ ၂၁–၂၄; ၂၆:၁၇–၂၂) တို့လည်း ထင်ရှားသည်။ ထိုအထဲတွင် ဒေါသနှင့် ပတ်သက်သော သတိပေးချက်များလည်း ပါဝင်သည် (၂၅:၂၈)။ ဤစာရင်းကို အမှန်ပင် ဆက်လက်တိုးချဲ့နိုင်သည်။ သို့သော် ဤအကြောင်းအရာများအနက် မည်သည့်အကြောင်းအရာကို သုတ္တံကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာဟု သတ်မှတ်နိုင်မည်နည်းဆိုသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်သည်။ ပညာစကားများစွာသည် သီးခြားပြီးပြည့်စုံသော အပိုင်းများဖြစ်နေခြင်းက ကျမ်းတွင် အားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော အကြောင်းအရာတစ်ရပ် သို့မဟုတ် ဓမ္မပညာတစ်ရပ် မရှိကြောင်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသော အကြောင်းအရာ ထင်ရှားစွာ မရှိသည့်အပြင် သုတ္တံကျမ်းတွင် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများအတွက် ရှင်းလင်းသော အစီအစဉ် သို့မဟုတ် အစဉ်လိုက်ပုံလည်း မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှင်အချို့က ကျမ်းကို အဓိကအကြောင်းအရာမရှိသော အထွေထွေ ပညာစကားများ စုစည်းမှုတစ်ရပ်အဖြစ် အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြရန် နှစ်သက်ကြသည်။ အဓိက ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ သတင်းစကားတစ်ရပ်ကို တင်ပြကြသော ပညာရှင်များပင် ထိုသတင်းစကားသည် မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သဘောတူညီမှု မရရှိကြခြင်းကလည်း ဤအမြင်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

သုတ္တံကျမ်း၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အလယ်ဗဟိုအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် အယူအဆမှာ ပညာဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကျမ်း၏အစမှ အဆုံးအထိ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ပညာနှင့် ဆက်စပ်သော ဟေဗြဲအမြစ်မှ ဆင်းသက်လာသည့် စကားလုံးများကို မကြာခဏတွေ့ရသည်။ ခါခမ် ဟူသော နာမဝိသေသန၊ “ပညာရှိ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် လေးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်၊ ခေါခမာ ဟူသော “ပညာ” သည် သုံးဆယ့်ကိုးကြိမ်၊ ခါခမ် ကြိယာ၏ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် “ပညာရှိဖြစ်ခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သည် ဆယ့်သုံးကြိမ် တွေ့ရသည်။ ထို့အပြင် ဆက်စပ်စကားလုံးများလည်း မကြာခဏတွေ့ရသည် (ဥပမာ ဒါအတ် ဟူသော “အသိပညာ” သည် အကြိမ်လေးဆယ်)။ လေဗ် ဟူသော “နှလုံး၊ စိတ်၊ နားလည်မှု” ဆိုသည့် စကားလုံးသည် ကိုးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် တွေ့ရသည်။ သွန်သင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော စကားလုံးများလည်း မကြာခဏ တွေ့ရသည် (ဥပမာ မူဆာ ဟူသော “ဆုံးမခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်း၊ ပြုပြင်ခြင်း” သည် အကြိမ်သုံးဆယ်၊ တိုကာခတ် ဟူသော “ဆုံးမသတိပေးခြင်း” သည် ဆယ့်ခြောက်ကြိမ်၊ တိုရာ ဟူသော “သွန်သင်ချက်၊ ပညတ်တရား” သည် ဆယ့်သုံးကြိမ်)။ ဤအရာများအပြင် ပညာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စကားလုံးများ (“လူမိုက်”၊ “မိုက်မဲခြင်း”၊ “လှောင်ပြောင်သူ”) ကိုလည်း ထည့်သွင်းနိုင်သည်။ ပညာသည် အခြားအရာများအပြင် အသိပညာနှင့် နားလည်မှုကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျမ်းတွင် မြှင့်တင်ပေးထားသော အရည်အသွေးအမျိုးမျိုး (ဥပမာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ လုံ့လဝီရိယရှိခြင်း၊ ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း) ကိုလည်း ပညာဟူသော အယူအဆအတွင်း ထည့်သွင်းနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာဟူသော အကြောင်းအရာသည် ကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာအဖြစ် သင့်လျော်သော ရွေးချယ်စရာတစ်ရပ် ဖြစ်ပုံရသည်။

ပညာသည် ကမ္ဘာလောက၏ အစီအစဉ်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ပြီး ထိုမူများကို လက်ခံကျင့်သုံးကာ အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်ရန် ကြိုးပမ်းသောကြောင့် ပညာနှင့် အသက်တာသည် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည့် အဓိပ္ပာယ်တစ်ရပ် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျမ်း၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အလယ်ဗဟိုနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများ ဆက်လက်ရှိနေသော်လည်း ဤရှင်းလင်းချက်စာအုပ်သည် အဓိကသတင်းစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝပြီး အကျိုးဖြစ်ထွန်းသော အသက်တာကို မည်သို့ခံစားရမည်နည်းဟူသော အယူအဆကို အလုပ်လုပ်ယူဆချက်အဖြစ် လက်ခံထားသည်။ “Solomon ၏ သုတ္တံစကားများတွင် သန့်ရှင်းသောအသက်ရှင်ခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်သောကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတို့၏ မူများကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမူများသည် ကောင်းကင်မှ မွေးဖွားလာပြီး ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆည်းကပ်သောအသက်တာသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ထိုမူများသည် အသက်တာ၏ လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းကို အုပ်ချုပ်သင့်သည်” (PK ၃၃–၃၄)။

၃။ ပညာနှင့် ယုံကြည်ခြင်း။ သုတ္တံကျမ်း၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အချက်တစ်ရပ်မှာ ၎င်း၏ လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်သော ပုံပေါ်မှု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းကဲ့သို့သော အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ဘာသာရေးသမိုင်းအသေးစိတ်များကို မဖော်ပြပါ။ ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် ပူဇော်သက္ကာများ၏ အရေးပါမှုကိုလည်း မဆွေးနွေးပါ။ ထို့အပြင် ပညာကို လိုက်နာခြင်း သို့မဟုတ် မလိုက်နာခြင်း၏ ဖော်ပြထားသော အကျိုးဆက်များစွာသည် ဝိညာဉ်ရေးအသက်တာထက် မြေကြီးပေါ်ရှိ အသက်တာနှင့် ပို၍သက်ဆိုင်သည် (ဥပမာ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်အသရေ၊ သုတ္တံ ၃:၁၆; ၂၂:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဖြောင့်မတ်သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် အကျိုးခံစားရကြသည် (၁၁:၃၁)။

အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ဘာသာရေးနှင့် သီးခြားဆိုင်သော အသေးစိတ်များကို မဆွေးနွေးသော်လည်း ကျမ်းသည် အသက်တာ၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ကဏ္ဍအမျိုးမျိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဆုတောင်းခြင်း (၁၅:၈၊ ၂၉; ၂၈:၉)၊ ပူဇော်သက္ကာနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (၇:၁၄; ၁၅:၈)၊ အသီးအနှံ၏ ပထမဆုံးအကျိုးအမြတ် (၃:၉) နှင့် ကတိသစ္စာများ (၇:၁၄; ၂၀:၂၅) ပါဝင်သည်။ သုတ္တံကျမ်းသည် လူ့ရေးရာများတွင် ဘုရားသခင်၏ ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှု (၁၅:၂၅; ၂၀:၂၂; ၂၂:၂၂–၂၃; ၂၃:၁၀–၁၁ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာ (၁၆:၃၃; ၁၉:၂၁; ၂၀:၂၄; ၂၁:၃၀–၃၁ ကိုကြည့်ပါ) ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ကျမ်းက “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” သည် ပညာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်ကြောင်း (၁:၇; ၉:၁၀) ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားရန် တိုက်တွန်းသည် (၃:၅)။ “ထာဝရဘုရားသည် ပညာကို ပေးတော်မူသည်” (၂:၆)၊ “ထာဝရဘုရားကို ရှာသောသူတို့သည် နားလည်ကြသည်” (၂၈:၅; “ပညာနှင့် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” စာမျက်နှာ ၇၆၄ ကိုကြည့်ပါ)။

ထို့ကြောင့် ကျမ်း၏ အကြံဉာဏ်သည် လောကီအသက်တာ၏ အသေးစိတ်များနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ၎င်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများသည် မည်သည့်အမျိုးသားအုပ်စုတစ်ခုတည်းအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်းမရှိသော်လည်း သုတ္တံကျမ်းသည် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ကျမ်းတစ်ကျမ်းဖြစ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ဘာသာရေးနှင့် ပတ်သက်သော သမိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို နောက်ခံအသိပညာအဖြစ် ယူဆထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကျမ်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ဤမြေကြီးပေါ်ရှိ အသက်တာအပေါ်တွင် ရှိခြင်းက ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဘာသာရေးအခြေအနေများတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်းမရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဘုရားသခင်သည် လောကီရေးရာ၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်သကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သောအရာတို့၏ ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် အသက်တာအားလုံးသည် မြင့်မြတ်သောအရာနှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ထိုနှစ်ခုကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ခေတ်တွင် လောကီရေးရာလုပ်ဆောင်မှုများဟု ယူဆသောအရာများအပါအဝင် အသက်တာတစ်ခုလုံးကို ထာဝရဘုရားနှင့် ဆက်နွှယ်၍ အသက်ရှင်သင့်သည်။

၄။ ပညာနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း။ ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခြင်းမှအပ သုတ္တံကျမ်းသည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၊ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အနာဂတ် မေရှိယခေတ်ကဲ့သို့သော သမိုင်းအတွင်း ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်မှုကို မဆွေးနွေးပါ။ ကျမ်းသည် ပရောဖက်ပြုကျမ်းလည်း မဟုတ်၊ အနာဂတ်အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြသောကျမ်းလည်း မဟုတ်သောကြောင့် လူ့သမိုင်းအတွင်း ဘုရားသခင်၏ အနာဂတ်တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ များစွာမဖော်ပြပါ။ ထိုအရာသည် သုတ္တံကျမ်းသည် နေ့စဉ်အသက်တာကိုသာ စိတ်ဝင်စားသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ကျမ်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဖြစ်တည်မှု၏ နယ်နိမိတ်များ သို့မဟုတ် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သော အသက်တာ၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော အသက်တာကိုလည်း စိတ်ဝင်စားသည်။ စစ်မှန်သောအသက်တာသည် ဘုရားသခင်အပေါ် မျှော်လင့်ခြင်း၌ အခြေခံရမည်ဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရားနှင့် နက်ရှိုင်းသော မိတ်သဟာယရှိရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သုတ္တံကျမ်းသည် သင်္ချိုင်းအလွန်တွင် မတရားသောသူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်း အတိအလင်း အခိုင်အမာဖော်ပြသည် (၁၁:၇)။ သူတို့သည် လက်ရှိအချိန်ကိုသာ သိကြပြီး ထိုအချိန်ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် ဖြောင့်မတ်သူတို့၏ အတွေ့အကြုံမှာ မတူညီပါ။ ဖြောင့်မတ်သူတို့သည် သေခြင်း၌ပင် ဘုရားသခင်ထံ၌ ခိုလှုံရာရှိကြသည် (၁၄:၃၂)။ ထိုအရာက ဖြောင့်မတ်သူတို့အတွက် သေခြင်းသည် အဆုံးမဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုပုံရသည်။

သင်္ချိုင်းအလွန်တွင် အသက်တာရှိကြောင်း ညွှန်ပြပုံရသော အခြားကျမ်းပိုဒ်မှာ ၁၂:၂၈ ဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းပိုဒ်အရ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းကြောင်းတွင် သေခြင်းမရှိဘဲ အသက်ရှိသည်။ စကားလုံးအတိုင်း ဘာသာပြန်လျှင် “လမ်း၏လမ်းတွင် သေခြင်းမရှိ” ဟု ဖြစ်သည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ စစ်မှန်သောအသက်တာသည် သေခြင်းသို့ မပို့ဆောင်ဘဲ ၎င်းကို ကျော်လွန်သွားသည်ဟု ဆိုလိုပုံရသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် မှန်ကန်ပါက ပညာသည် ထာဝရအသက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ၎င်းသည် လူ့ဖြစ်တည်မှု၏ ကန့်သတ်ထားသော သဘာဝကို ကျော်လွန်သော အသက်တာသို့ ညွှန်ပြသည်။

မြေကြီးပေါ်ရှိ အသက်တာအပေါ် သုတ္တံကျမ်း၏ အလေးပေးမှုသည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်၍ အသက်ရှင်နေသော ခရစ်ယာန်များအတွက် ဟန်ချက်ညီသော အမြင်တစ်ရပ်ကို ပေးသည်။ ခရစ်ယာန်တို့၏ အဆုံးစွန်သော မျှော်လင့်ချက်သည် နောက်ဆုံးသောအချိန်ဆိုင်ရာ အာရုံစိုက်မှုရှိပြီး (ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်အားဖြင့် အသက်တာပြည့်စုံခြင်း ကြွလာခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်) သုတ္တံကျမ်းက ထိုအရာကို ညွှန်ပြသော်လည်း လက်ရှိအသက်တာကို လျစ်လျူမရှုသင့်ပါ။ လက်ရှိကာလတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်ရှိသကဲ့သို့ အနာဂတ်တွင်လည်း ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျဆုံးပြီး အပြစ်ရှိသော ကမ္ဘာသည် အမြဲတမ်း သင့်လျော်စွာ လည်ပတ်နေခြင်းမရှိသော်လည်း အကြောင်းနှင့် အကျိုးတရားသည် ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပါ။ ပညာနှင့် မိုက်မဲခြင်းတို့တွင် ခန့်မှန်းနိုင်သော အကျိုးဆက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်မည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ “ဧဒင်အိမ်၌ Adam နှင့် Eve တို့အတွက် သဘာဝတရားသည် ဘုရားသခင်၏ အသိပညာနှင့် ပြည့်နှက်ပြီး မြင့်မြတ်သော သွန်သင်ချက်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ အာရုံစိုက်နားများအတွက် ၎င်းသည် ပညာ၏အသံဖြင့် အသံထွက်နေခဲ့သည်။ ပညာသည် မျက်စိအား ပြောဆိုပြီး နှလုံးထဲသို့ လက်ခံရရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းထားသော အမှုအရာများအတွင်း ကိုယ်တော်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ … ယခု သဘာဝတရားသည် အပြစ်ကြောင့် ပျက်စီးပြီး ညစ်ညမ်းလာပြီ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သင်ခန်းစာပေးသော သဘာဝအရာများသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်မသွားပါ။ ယခုအချိန်တွင်ပင် မှန်ကန်စွာ လေ့လာပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပါက ၎င်းသည် မိမိ၏ ဖန်ဆင်းရှင်အကြောင်း ပြောဆိုနေသည်” (CT ၁၈၆)။

ထို့အပြင် ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၁၉ တွင် ပေါလု၏ ဤအသက်တာအလွန် မျှော်လင့်ချက်အကြောင်း ဖော်ပြချက်ကို ယောဟန်၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သန့်ရှင်းစေသည်ဟူသော ဖော်ပြချက် (၁ ယောဟန် ၃:၃) နှင့် ဟန်ချက်ညီစေရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဆုံးသောအချိန်ဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်သည် လက်ရှိအသက်တာတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ စစ်မှန်သော သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ လူတို့သည် ဤအသက်တာတွင် မည်သို့အသက်ရှင်ကြပြီး အခြားသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံကြသည်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း သုတ္တံကျမ်းကလည်း သတိပေးသည်။ ဖြောင့်မတ်စွာ အသက်ရှင်ခြင်း (သုတ္တံ ၂:၉; ၈:၂၀; ၁၄:၃၄; ၁၆:၈; ၂၉:၄ ကိုကြည့်ပါ)၊ ရိုးသားခြင်း (၃:၂၇–၂၈; ၁၁:၁; ၁၆:၁၁; ၂၀:၁၀၊ ၂၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ ရက်ရောခြင်း (၁၁:၂၄; ၁၄:၂၁၊ ၃၁; ၁၉:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)၊ အားနည်းသူများ/အကာအကွယ်မဲ့သူများကို အခွင့်ကောင်းမယူခြင်း (၁၅:၂၅; ၂၃:၁၀–၁၁; ၃၀:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)၊ ပညာ၊ ရိုးသားမှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် ပြောဆိုခြင်း (၈:၇–၈; ၁၅:၁–၂; ၂၀:၁၅; ၂၅:၁၁–၁၂; ၃၁:၂၆ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် တိရစ္ဆာန်များအပေါ်ပင် သနားကြင်နာခြင်း (၁၂:၁၀) တို့နှင့် ပတ်သက်သော ပညာစကားများစွာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးသောအချိန်ဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်သည် ဤလက်ရှိအသက်တာတွင် ပညာလမ်းကို ရွေးချယ်ခြင်းသို့ ဦးတည်သင့်ကြောင်း သုတ္တံကျမ်းက ခရစ်ယာန်များကို သတိပေးသည်။

၅။ ရရှိလာသော ပညာနှင့် လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း။ ပညာကို အဓိကအားဖြင့် ရူပါရုံများနှင့် အိပ်မက်များကဲ့သို့သော သဘာဝလွန်ဖွင့်ပြချက်များမှ ရရှိခြင်းမဟုတ်ပါ (သို့သော် ထိုအရာများကို လုံးဝပယ်ချထားခြင်း မဟုတ်ပါ)။ ယင်းအစား လေ့လာကြည့်ရှုခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံ၊ ထို့နောက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းနှင့် လက်တွေ့အသုံးချခြင်းအားဖြင့် ရရှိသည် (၆:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ပညာရှိသော အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံခြင်းအားဖြင့်လည်း ပညာကို ရရှိသည်။ ဤအချက်ကို သုတ္တံကျမ်းတစ်လျှောက် အလေးပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသော အကြံဉာဏ်၏ တန်ဖိုးကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည် (၁၁:၁၄; ၁၅:၂၂; ၂၀:၁၈; ၂၄:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ စကားများကို မကြာခဏ ကလေးတစ်ဦးအား ရည်ညွှန်းပြောဆိုထားပြီး မိဘတို့၏ သွန်သင်ချက်ကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းထားသည် (၁:၈; ၅:၁; ၆:၁; ၇:၁; ၃၁:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

သုတ္တံကျမ်းသည် ပညာကို ရယူရန်သာမက လက်ဆင့်ကမ်းပေးရန်လည်း လိုအပ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ၎င်း၏ မကြာခဏတွေ့ရသော အကြောင်းအရာများအနက် တစ်ခုမှာ လူငယ်များ၏ ပညာရေးဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ၎င်း၏ ပညာစကားများစွာ၏ မူလနောက်ခံ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မိဘများနှင့် ကလေးများအတွက် ဟေဗြဲစကားလုံးများကို အလွန်မကြာခဏ အသုံးပြုထားသည်။ ပထမ ကိုးခန်းတွင် သင်ခန်းစာတစ်ခုစီကို သားတစ်ဦးထံသို့ ရည်ညွှန်းထားသည် (၂၃:၁၉၊ ၂၂; ၂၄:၁၃–၁၄၊ ၂၁; ၃၁:၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ၎င်းတွင် ကလေးများ၏ တာဝန်များ (၁၀:၁; ၁၃:၁; ၁၅:၅၊ ၂၀; ၁၇:၂၅; ၁၉:၁၃၊ ၂၆; ၂၀:၂၀; ၂၃:၂၄–၂၅; ၂၈:၇; ၂၉:၃; ၃၀:၁၇ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် မိဘများ၏ တာဝန်များ (“သုတ္တံကျမ်းတွင် ကလေးဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်း” စာမျက်နှာ ၇၇၆) နှင့် ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်များ ပါဝင်သည်။

ပညာရေး၏ အကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သုတ္တံကျမ်းမှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကောက်ချက်အချို့ကိုလည်း ဆွဲယူနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့က မြင့်မြတ်သောအရာနှင့် လောကီအရာဟု ယူဆသော အရာနှစ်မျိုးစလုံးအပါအဝင် အသက်တာ၏ ကဏ္ဍအားလုံး၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်သောကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ ပညာ၏ အခြေအနေအတွင်း ပညာရေးသည် ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်းမရှိပါ။ သုတ္တံကျမ်းကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုခြင်းအပြင် ယေဘုယျအားဖြင့် ပညာစာပေများကို ဖတ်ရှုခြင်းက လက်တွေ့နှင့် သိပ္ပံဆိုင်ရာ အသိပညာအပါအဝင် သင်ယူမှုအမျိုးမျိုးအပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော သဘောထားရှိကြောင်း အကြံပြုသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သောပညာ၊ ထို့ကြောင့် စစ်မှန်သောပညာရေးသည် “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” တွင် အခြေခံထားသည်။

စာပေဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ။ ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ “ဟေဗြဲကဗျာနှင့် ပညာကျမ်းများအကြောင်း နိဒါန်း” (စာမျက်နှာ ၆၁၄) ကိုကြည့်ပါ။ သုတ္တံကျမ်းသည် ဖော်ပြချက်ဆိုင်ရာနှင့် ညွှန်ကြားချက်ဆိုင်ရာ စကားများဖြင့် ကြွယ်ဝသည်။ ပထမ ကိုးခန်းနှင့် နောက်ဆုံးအခန်းအနည်းငယ်၏ အစိတ်အပိုင်းများမှအပ သုတ္တံကျမ်းရှိ ပညာစကားအများစုသည် တိုတောင်းပြီး မကြာခဏ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် နှစ်ကြောင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ အပြိုင်ဖြစ်သော အတွေးများ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အတွေးများ သို့မဟုတ် ဆက်စပ်နေသော အတွေးများ ပါဝင်သည်။ ဤအရာများစွာကို အတိုချုံးပညာစကားများ၊ အဆုံးအမများ သို့မဟုတ် တိုတောင်းထိမိသော စကားများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ သုတ္တံများသည် ကဗျာပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသောကြောင့် ကဗျာဆန်သော အပြိုင်ဖွဲ့စည်းမှုကို အသုံးပြုကြသည်။ အများအားဖြင့် ဤတိုတောင်းသော ပညာစကားများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပြည့်စုံသော အပိုင်းများဖြစ်ကြသည် (ဆိုလိုသည်မှာ စကားတစ်ခုစီသည် ၎င်း၏ရှေ့နှင့်နောက်ရှိ စကားများနှင့် အကြောင်းအရာအရ ဆက်စပ်မှုမရှိပါ)။ ထို့အပြင် အပိုင်းတစ်ခုစီ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြမှုသည်လည်း ၎င်း၏အကြောင်းအရာအတွင်းရှိ အခြားအပိုင်းများနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိပါ။

ဤရှင်းလင်းချက်စာအုပ်သည် သုတ္တံကျမ်းရှိ ပညာစကားတစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို သီးခြားဆွေးနွေးမည်မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အများစုသည် ရှင်းလင်းပြီးသားဖြစ်၍ မှတ်ချက် သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းချက် မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအစား ပိုမိုကြီးမားသော အကြောင်းအရာများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည့် အပိုင်းများတွင် ဆွေးနွေးမှုသည် သီးခြားကျမ်းပိုဒ်များထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာအပေါ် အာရုံစိုက်မည်။ အထူးမှတ်ချက် သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းချက် လိုအပ်သော သီးခြားကျမ်းပိုဒ်အချို့ကိုလည်း ဆွေးနွေးမည်။