အခန်းကြီး - (၁၁၁ - ၁၁၂ - ၁၁၃ - ၁၁၄ - ၁၅၅ - ၁၆၆ - ၁၇၇ - ၁၈၈ - ၁၉၉ - ၁၂၀)

 

၁၁၁:၁–၁၀

တိုရာနှင့် ဉာဏ်ပညာ

ဤချီးမွမ်းခြင်းဆာလံသည် အက္ခရာစဉ်လိုက် ကဗျာ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားနှင့် ဉာဏ်ပညာကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းစီသည် ဟေဗြဲအက္ခရာ၏ နောက်တစ်လုံးဖြင့် စတင်သည်။ ဆာလံ ၁၁၂ ကို ဆာလံ ၁၁၁ ၏ အမြွှာဆာလံအဖြစ် ယူဆကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဆင်တူသော အကြောင်းအရာဖြင့် တူညီသောပုံစံကို လိုက်နာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆာလံနှစ်ပုဒ်စလုံးသည် ဆာလံ ၁၁၁–၁၁၉ အုပ်စုကို စတင်ပေးပြီး ထိုအုပ်စုသည် အက္ခရာစဉ်လိုက် ပုံစံဖြင့်ပင် တိုရာနှင့်ပတ်သက်သော အကျယ်ပြန့်ဆုံး ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဆာလံ ၁၁၁–၁၁၂ တွင် တိုရာဟူသော စကားလုံးကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဝေါဟာရများ (ဥပမာ ၁၁၁:၇ တွင် “ပညတ်ချက်များ”) သည် တိုရာဘက်သို့ ရှင်းလင်းစွာ ဦးတည်ထားသည်။ အစပိုင်းရှိ “ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့” ဟူသော စကားသည် အက္ခရာစဉ်လိုက် ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိပြီး ခေါင်းစဉ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်သည် (ဆာလံ ၁၁၂:၁၊ ၁၁၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အက္ခရာစဉ်လိုက် ကဗျာတွင် မူလဖွဲ့စည်းပုံရှိသော်လည်း ဤကဗျာအတွင်း အကြောင်းအရာအပေါ် အခြေခံသော အပိုင်းခွဲမှုများလည်း ရှိသည်။

၁၁၁:၁–၆။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း။ ဆာလံ ၁၁၁ ၏ ချီးမွမ်းခြင်းသည် အစုအဝေး၏ ချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး ယဟောဝါ၏ အမှုတော်များကို တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအမှုတော်များကို နှစ်သက်သူ သို့မဟုတ် မွေ့လျော်သူတိုင်းက ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်သင့်သည် (၁၁၉:၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယဟောဝါ၏ အံ့ဖွယ်အမှုတော်များကို ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ (ငယ် ၅) ဝေါဟာရများဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျေးဇူးပြုတတ်သူနှင့် သနားကြင်နာတတ်သူဖြစ်ကြောင်း (ငယ် ၄၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့သူများကို ထောက်ပံ့ပေးကြောင်း (ငယ် ၅) နှင့် သူတို့အား လူမျိုးတို့၏ နခလာ (“အမွေ”) ကို ပေးတော်မူကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ငယ် ၆ ကို လူမျိုးတို့သည် အစ္စရေး၏ အမွေအဖြစ် ဖြစ်လာကြသည် (“လူမျိုးတို့ကို သူတို့၏ အမွေအဖြစ်”) ဟုလည်းကောင်း၊ အခြားလူမျိုးတို့၏ အမွေများသည် ယခုအခါ အစ္စရေးပိုင်ဖြစ်လာသည် (“အခြားလူမျိုးတို့၏ မြေများကို သူတို့အား ပေးခြင်း”) ဟုလည်းကောင်း ဘာသာပြန်ထားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာ တူညီသည်။ သမိုင်းဆိုင်ရာ ရည်ညွှန်းချက်များသည် ထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် ပြည်တော်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းကာလအတွင်း တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို ရည်ညွှန်းသည်။

၁၁၁:၇–၉။ ဘုရားသခင်၏ အကြီးမြတ်ဆုံးအမှုတော်—ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရား။ ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်ချက်များကို ပေးသနားခြင်းကို ငယ် ၇ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ပိက္ကုဒိမ် (“လမ်းညွှန်ချက်များ၊” “အမိန့်များ”) ဟူသော နာမ်သည် ဆာလံကျမ်းများတွင်သာ တွေ့ရပြီး (ဆာလံ ၁၉:၉ နှင့် ဆာလံ ၁၁၉ တစ်လျှောက်လုံးကို နှိုင်းယှဉ်ပါ) မိမိလူမျိုးတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဘုရားသခင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု (ပကဒ်၊ “စိုးရိမ်ပူပန်သည်၊” “ဂရုစိုက်သည်”) ကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို မိမိလူမျိုးတို့အား ပေးသနားခြင်းသည် သူတို့၏ ရွေးနုတ်ခြင်းအတွက် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည် (ငယ် ၉)။

၁၁၁:၁၀။ ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း။ ဆာလံ၏ အဆုံးတွင် “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာ၏ အစဖြစ်သည်” ဟူသော ကြေညာချက်သည် ဟေဗြဲစာသားအရ “ထိုအရာများကို ပြုသူများ” ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ “ထိုအရာများ” သည် ငယ် ၇ တွင် ဖော်ပြထားသော “ပညတ်ချက်များ” ကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤဆာလံသည် မိမိ၏သားသမီးများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ နူးညံ့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လှပစွာဖော်ပြထားသော ဓမ္မသီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် အထူးသဖြင့် သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားကို ပေးသနားခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားလာသည်။

၁၁၂:၁–၁၀

မင်္ဂလာတော်

ယခင်ဆာလံ၏ အဖော်ဆာလံအဖြစ် ဆာလံ ၁၁၂ သည် တူညီသော အက္ခရာစဉ်လိုက် ဖွဲ့စည်းပုံကို အသုံးပြုထားပြီး ဆင်တူသော အသုံးအနှုန်းများလည်း ပါရှိသည် (ဥပမာ ငယ် ၁၁၂:၃ခ // ၁၁၁:၃ခ တွင် ဘုရားသခင်၏ “ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် အစဉ်အမြဲတည်သည်”)။ သို့သော် ဆာလံနှစ်ပုဒ်စလုံးသည် တိုရာ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို အာရုံစိုက်ထားသော်လည်း ဆာလံ ၁၁၂ သည် ယခင်ကဗျာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည့်နေရာမှ ဆက်လက်၍ ဉာဏ်ပညာ၏ သွန်သင်ပေးသော အပိုင်းနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်များကို လိုက်နာသူတစ်ဦး၏ အသက်တာတွင် ထိုဉာဏ်ပညာ မည်သို့ ပေါ်လွင်လာသည်ကို အလေးပေးသည်။ ၎င်း၏ အစပိုင်း မင်္ဂလာတော်သည် ဆာလံ ၁ နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။

၁၁၂:၁–၃။ မင်္ဂလာတော်။ ကနဦးခေါင်းစဉ် (“ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့”) ၏နောက်တွင် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို အလွန်နှစ်သက်သူကို မင်္ဂလာရှိသူအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထိုသူ၏ မိသားစု၊ လက်ရှိမျိုးဆက်နှင့် သားစဉ်မြေးဆက်နှစ်ရပ်စလုံးအတွက် မင်္ဂလာဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ မင်္ဂလာကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ချိန်ညှိထားသည် (ငယ် ၃)။ ဆာလံများတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် မှန်ကန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အပြုအမူနှင့် အမြဲဆက်စပ်နေသည်။

၁၁၂:၄–၆။ ယဟောဝါ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ကိုယ်စားပြုခြင်း။ မှန်ကန်သော အပြုအမူကို ဤအပိုင်းတွင် ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူ၏ အရည်အချင်းများမှာ ကျေးဇူးပြုတတ်ခြင်း၊ သနားကြင်နာတတ်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြောင်း စာရင်းပြုထားသည် (ငယ် ၄)။ ဘုရားသခင်၏ လူတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းများကို ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားပြီး၊ ထိုသူတို့သည်လည်း ထာဝရ အမှတ်ရဖွယ် ဖြစ်လာကြသည် (ငယ် ၆)။

၁၁၂:၇–၉။ ဆိုးရွားသောအချိန်များတွင်ပင်။ ဘေးဒုက္ခရောက်ချိန်၊ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရန်သူတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းများ ရှိသည့်အချိန်တွင်ပင် (ငယ် ၈) ဆာလံဆရာက ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ကိုးစားသောကြောင့် မိမိကြောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း နှစ်ကြိမ် အလေးပေးဖော်ပြသည် (ငယ် ၇–၈)။ မြှောက်ထားသော ချို၏ ပုံရိပ် (ငယ် ၉) သည် ခွန်အားကို ကိုယ်စားပြုပြီး (တရားဟောရာ ၃၃:၁၇၊ ဆာလံ ၇၅:၁၀၊ ၈၉:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဤအပိုင်းကို အဆုံးသတ်ပေးသည်။

၁၁၂:၁၀။ ဆိုးသွမ်းသူတို့၏ ကံကြမ္မာ။ ဖြောင့်မတ်သူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဆိုးသွမ်းသူတို့၏ အလိုဆန္ဒများသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားသည်။ ဤအရာသည် ဆာလံ ၁ နှင့် နောက်ထပ် စာပေဆိုင်ရာ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးသည်။ ထို့အပြင် တူညီသော ဟေဗြဲစကားလုံးနှစ်လုံးဖြစ်သည့် ရေရှာအိမ် တိုအဗက်—ဆိုးသွမ်းမှုသည် အဆုံးသတ်သွားမည်—ဖြင့်လည်း အဆုံးသတ်သည် (၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးမည့်အရာမှာ ဆိုးသွမ်းသူတို့၏ အလိုဆန္ဒများကို အထူးရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ “လမ်း” ဖြစ်သည်)။ အမြွှာဆာလံများဖြစ်သော ဆာလံ ၁၁၁–၁၁၂ သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကောင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်။ တစ်ပုဒ် (ဆာလံ ၁၁၁) သည် ဓမ္မပညာ—ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရား—ကို တင်ပြပြီး အခြားတစ်ပုဒ် (ဆာလံ ၁၁၂) သည် မနုဿဗေဒဟု ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားသည် လူသားတို့၏ ဖြောင့်မတ်သော အသက်တာတွင် မည်သို့ အကောင်အထည်ဖော်လာသည်ကို တင်ပြသည်။

၁၁၃:၁–၉

ဟာလေလ်ဆာလံများ

ဆာလံ ၁၁၃–၁၁၈ သည် ပသခါပွဲတွင် ရွတ်ဆိုသော ဟာလေလ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ထွက်မြောက်ခြင်းကို အမှတ်ရစေသည့် ပေသခါ ကာလအတွင်း ရွတ်ဆိုသော ဆာလံအုပ်စုဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးညစာစားပွဲအတွင်း ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် ဤဆာလံများထဲမှ သီဆိုခဲ့ကြဖွယ် အလွန်များသည် (မဿဲ ၂၆:၃၀၊ မာကု ၁၄:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းတို့ကို အစတွင် အက္ခရာစဉ်လိုက် တိုရာဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ ဆာလံနှစ်ပုဒ် (ဆာလံ ၁၁၁–၁၁၂) နှင့် အဆုံးတွင် အကျယ်ပြန့်ဆုံး တိုရာဆာလံဖြစ်ပြီး အက္ခရာစဉ်လိုက် ပုံစံဖြင့် ရေးထားသော ဆာလံ (ဆာလံ ၁၁၉) တို့က ဘောင်ခတ်ထားသည်။ ဆာလံ ၁၁၁ နှင့် ၁၁၂ တို့အကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုကို ပြန်လည်ဖော်ပြသကဲ့သို့ ပထမ ဟာလေလ်ဆာလံသုံးပုဒ် (ဆာလံ ၁၁၃–၁၁၅) သည် ထွက်မြောက်ခြင်းအပေါ် ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ရှုမြင်ချက်ကို ပေးထားပြီး ဒုတိယ ဟာလေလ်ဆာလံသုံးပုဒ် (ဆာလံ ၁၁၆–၁၁၈) သည် ပို၍ မနုဿဗေဒဆိုင်ရာ အာရုံစိုက်မှုရှိသည်။ ဆာလံ ၁၁၃ သည် အစနှင့်အဆုံးတွင် ဟာလေလုယာ (“ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့”) ဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားသော အုပ်စုအတွက် ဓမ္မသီချင်းဆန်သော နိဒါန်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။

၁၁၃:၁–၆။ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် အကြောင်းရင်း။ ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းရန် သုံးကြိမ်မြောက် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် ဆာလံကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ ဤချီးမွမ်းခြင်းကို အချိန် (“အစဉ်အမြဲ”) နှင့် နေရာတို့က ကန့်သတ်မထားပေ (နေထွက်ရာမှ နေဝင်ရာအထိဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းအလုံးစုံကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုထားသည်။ ငယ် ၂–၃၊ ဆာလံ ၅၀:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ချီးမွမ်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို အခြားသော နေရာဆိုင်ရာ လေ့လာချက်တစ်ရပ်တွင် တွေ့ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် အမြင့်၌ နေထိုင်၍ အုပ်စိုးတော်မူသကဲ့သို့ လူမျိုးအပေါင်းတို့ထက် အလွန်မြင့်မြတ်တော်မူသည် (ငယ် ၄–၆)။ ဤအပိုင်းကို မေးခွန်းပုံစံဖြင့် အဆုံးသတ်ထားပြီး အလုံးစုံကို ထပ်မံဖော်ပြသော စကားရပ်တစ်ခု (ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ ငယ် ၆) ပါဝင်ကာ ဖန်ဆင်းခြင်းအကြောင်း ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။

၁၁၃:၇–၉။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်။ ဘုရားသခင်၏ နေရာဆိုင်ရာ အတိုင်းအတာသည် မြေကြီးပေါ်၌ ကိုယ်တော်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုတွင် ပိုမိုတိကျစွာ ထင်ရှားလာသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဆင်းရဲသားကို မြေမှုန့်ထဲမှ ထူမတော်မူပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူကို ပြာပုံထဲမှ ချီမြှောက်တော်မူသည် (ငယ် ၇)။ ဤဖော်ပြချက်များ၊ ငယ် ၉ ရှိ သားမရှိသော မိန်းမအပါအဝင် (၁ ရာဇဝင် ၂:၅၊ ၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် လူမှုရေးအရ အခွင့်အရေးနည်းပါးသူများကို မြှောက်တင်ပေးခြင်း၊ သူတို့အား အာဏာရှိသော နေရာသို့ မြှင့်တင်ပေးခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ထားသည် (၁၁၂:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဘုရားသခင်သည် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် အစ္စရေးကို ပြန်လည်တည်ထောင်နိုင်တော်မူသူဖြစ်ပြီး ဖိနှိပ်ခံရသူတို့ကိုလည်း ယနေ့တိုင် မြှောက်တင်ပေးနိုင်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင် ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးသူတို့ကိုလည်း ကိုယ်တော်သည် မြှောက်တင်ပေးတော်မူသည်။

၁၁၄:၁–၈

ထွက်မြောက်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်

နိဒါန်းကို ချန်လှပ်ထားပြီး ဤကဗျာသည် ထွက်မြောက်ခြင်းကာလအတွင်း ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုများအကြောင်း သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ရပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သည်။ ရှေးခေတ်ဘာသာပြန်မူအချို့ (ဥပမာ၊ စက်ပ်တွားဂျင့်၊ ဗူလ်ဂိတ်) နှင့် ဟေဗြဲလက်ရေးမူအနည်းငယ်တို့က ဆာလံ ၁၁၄ နှင့် ၁၁၅ ကို ဆာလံတစ်ပုဒ်တည်းအဖြစ် ယူဆကြသည်။ သို့သော် ဆာလံ ၁၁၄ ၏ စာပေဆိုင်ရာ သီးခြားလွတ်လပ်မှုကို ၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အနုပညာမြောက်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသော အပိုင်းလေးပိုင်း (ငယ် ၁–၂၊ ၃–၄၊ ၅–၆၊ ၇–၈) က ထောက်ခံပေးသည်။ ၎င်းတို့ကို ချီယက်စတစ်ပုံစံဖြင့် စီစဉ်ထားသည် (ဥပမာ၊ “ယာကုပ်” ကို ပထမနှင့် စတုတ္ထအပိုင်းများတွင် [ငယ် ၁၊ ၇] တွေ့ရပြီး၊ “ပင်လယ်” နှင့် “ယော်ဒန်” ကို ဒုတိယနှင့် တတိယအပိုင်းများတွင် [ငယ် ၃၊ ၅] တွေ့ရသည်)။ ဆာလံတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယာကုပ်ကို ဦးစားပေးရည်ညွှန်းထားခြင်းသည် ဤကဗျာကို ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ကာလတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည့် အညွှန်းတစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာယ ၄၈:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၁၄:၁–၂။ ထွက်မြောက်ခြင်းအားဖြင့် အစ္စရေး၏ ရွေးချယ်ခံရခြင်း။ ကဗျာ၏ ပထမအပိုင်းသည် ထွက်မြောက်ခြင်းကို အစ္စရေး၏ ရွေးချယ်ခံရခြင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြသည်။ ယုဒသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနဖြစ်လာသည်ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ယုဒ/အစ္စရေးနှင့် သန့်ရှင်းရာဌာန/အုပ်စိုးမှုဟူသော အပြိုင်အတွဲများ (ငယ် ၂) သည် လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် အစ္စရေး၏ မူလအစနှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်မှ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုတို့ကို ဖော်ပြကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဤဘုရားသခင်ဗဟိုပြုသော ရှုမြင်ချက်ကို တောကန္တာရအတွင်း လှည့်လည်သွားလာစဉ် တပ်စခန်းကို စီစဉ်ထားပုံက သရုပ်ဖော်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သန့်ရှင်းရာဌာနသည် တပ်စခန်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ရှိခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၁၄:၃–၄။ သဘာဝတရား၏ တုံ့ပြန်မှု။ ဆာလံ ၁၁၄ သည် ဒုတိယအပိုင်းတွင် သဘာဝတရားကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းကာ ပင်လယ်၊ ယော်ဒန်၊ တောင်များနှင့် တောင်ကုန်းများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဖော်ပြသည် (ငယ် ၃–၄)။ ဤပုံရိပ်သည် သဘာဝတရားက “ထာဝရဘုရား၏ အသံတော်” ကို အလားတူ တုံ့ပြန်ခဲ့သည့် ဆာလံ ၂၉ ကို သတိရစေသည်။ ထွက်မြောက်ခြင်းအတွင်း ပင်လယ်နီကို အံ့ဖွယ်ဖြတ်သန်းခြင်းနှင့် တောကန္တာရလှည့်လည်ခြင်း၏ အဆုံးတွင် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခြင်းတို့သည် သိနာတောင်ပေါ်ရှိ ဘုရားသခင် ထင်ရှားပေါ်လာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည့် သဘာဝတရား၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တောင်များနှင့် တောင်ကုန်းများကို ကတိထားတော်မူသော ပြည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းအဖြစ်လည်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်ပြီး၊ ထိုပြည်သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဟေရှာယသည် ပြည်နှင်ခံရသူများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တောင်များ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်း ကတိပေးထားသည် (ဟေရှာယ ၄၄:၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအယူအဆသည် ပဉ္စမစာအုပ်၏ ယေဘုယျအခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသည်။

၁၁၄:၅–၈။ မေးခွန်းများနှင့် အဖြေများ။ ယခင်အပိုင်းတွင် သဘာဝတရား၏ မတူညီသော တုံ့ပြန်မှုများကို ပြန်လည်သတိရစေသော မေးခွန်းလေးခုမှတစ်ဆင့် သဘာဝတရားကို ရည်ညွှန်းထားပြီး၊ ထိုမေးခွန်းများသည် အာရုံစိုက်မှုကို အတိတ်မှ ပစ္စုပ္ပန်သို့ ရွှေ့သွားစေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ပင်လယ်နှင့် ယော်ဒန်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထွက်ပြေးကြသနည်း၊ တောင်များနှင့် တောင်ကုန်းများသည် အဘယ်ကြောင့် ခုန်ပျံ၍ ကခုန်ကြသနည်းဟူသော မေးခွန်းများ ဖြစ်သည်။ ဤဆာလံတွင် အခက်အခဲဖြစ်စေသော အချက်မှာ ငယ် ၇ ရှိ ခူလ် ဟူသော ကြိယာပုံစံကို ဘာသာပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ် အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်မူအများစုတွင် အပျက်သဘောဆောင်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် (“တုန်လှုပ်သည်”) ဘာသာပြန်ထားသော်လည်း ဤကြိယာ၏ အခြားဖြစ်နိုင်သော အဓိပ္ပာယ်မှာ “ကခုန်သည်၊” “လှည့်ပတ်သည်၊” “တွန့်လိမ်သည်” ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ တရားသူကြီး ၂၁:၂၁)။ ထိုအဓိပ္ပာယ်အရ မြေကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ လက္ခဏာအဖြစ် ကခုန်နေခြင်း ဖြစ်လာသည်။ ငယ် ၈ တွင် စတုတ္ထအပိုင်း၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားသည့် ရေ၏ပုံရိပ်ကို ထပ်မံအသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဆာလံသည် အဆုံးသတ်သည်။ ပထမထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် ဒုတိယထွက်မြောက်ခြင်း (ဆိုလိုသည်မှာ ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံရခြင်းမှ ပြန်လည်လာခြင်း) နှစ်ရပ်စလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးများအတွက် လေးနက်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ လမ်းကို ဦးဆောင်တော်မူသူမှာ ယဟောဝါပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆာလံတွင် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ချခဲ့သော လူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ဘုရားများ အချည်းနှီးဖြစ်သောကြောင့် တုန်လှုပ်ကြသည်ကို ဖော်ပြသည်။

 

 

၁၁၅:၁–၁၈

ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်း

ထွက်မြောက်ခြင်းကာလအတွင်း သမိုင်း၌ ဘုရားသခင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်တော်မူခြင်းနောက်တွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော အငြင်းပွားဖွယ်ရာများဖြင့် ထင်ရှားပြီး၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ခိုင်မာသော တစ်ပါးတည်းသောဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာဖြင့် လက္ခဏာပြသော ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို တွေ့ရသည်။ သဘာဝတရားက ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးတော်မူခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုသကဲ့သို့ (ဆာလံ ၁၁၄) လူသားတို့သည်လည်း ထိုအတိုင်း လိုက်နာရန် လိုအပ်သည် (ဆာလံ ၁၁၅)။ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် အခြေအနေအတွင်း အစ္စရေးသည် ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၅–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သတင်းစကားမှာ ရှင်းလင်းသည်—ပြန်လည်တည်ထောင်ထားသော အစ္စရေးတွင် ဤအရာမျိုး ထပ်မဖြစ်သင့်တော့ပေ။ ပသခါပွဲအတွက် ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ ဖတ်ရှုချက်အဖြစ် ဤကဗျာသည် စကြဝဠာအတွင်း ယဟောဝါ၏ အုပ်စိုးတော်မူခြင်းအပေါ် အစုအဝေး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဖော်ပြသည်။

၁၁၅:၁–၈။ ရုပ်တုများ။ ဘုရားသခင်အား ဘုန်းအသရေပေးရန် တိုတောင်းသော တောင်းဆိုချက်တစ်ရပ်သည် တပါးအမျိုးသားတို့က မေးသော မေးခွန်းဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သည်—“သူတို့၏ [အစ္စရေး၏] ဘုရားသခင်သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။” ဤလှောင်ပြောင်သော မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကဗျာ၏ ပထမအပိုင်းသည် သူတို့၏ဘုရားများ၏ အစွမ်းမရှိခြင်းနှင့် ယဟောဝါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်တော်မူခြင်းတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထား၍ သူတို့၏ ရုပ်တုများကို အကျယ်တဝင့် ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံသည်။ ဗိမာန်တော်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်နေစဉ် အလားတူမေးခွန်းများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် အစုအဝေး၏ သမိုင်းနောက်ခံကိုလည်း ဤနေရာတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည် (ဧဇရ ၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၁၅:၉–၁၈။ အစ္စရေး၏ တုံ့ပြန်မှု။ တပါးအမျိုးသားတို့၏ ရုပ်တုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဟောပြောသူ—ဗိမာန်တော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖြစ်နိုင်သည်—က အစ္စရေးအား ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ကိုးစားရန် တိုက်တွန်းသည် (ငယ် ၉)။ ဤတိုက်တွန်းချက်၏နောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အစုအဝေးအပေါ် ကောင်းချီးပေးသည်။ ထို့နောက် အပိုင်းတွင် ပုဂ္ဂိုလ်ပြောင်းလဲအသုံးပြုထားခြင်းက ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် အစုအဝေးနှစ်ရပ်စလုံးသည် ယဟောဝါရှေ့တော်တွင် အစုအဝေးတစ်ရပ်အဖြစ် ရပ်တည်နေကြပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးသူအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဘာရက် (“ကောင်းချီးပေးသည်”) ဟူသော ကြိယာသည် ဤအပိုင်းတစ်လျှောက် ခြောက်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်သည် (ငယ် ၁၂ [၃ ကြိမ်]၊ ၁၃၊ ၁၅၊ ၁၈)။ ဤကြိယာကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ရည်ညွှန်းအသုံးပြုသည့်အခါ “ချီးမွမ်းသည်” သို့မဟုတ် “ဂုဏ်တင်သည်” ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ဘာသာပြန်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးကောင်းချီးပေးခြင်း၌ ထိုသို့ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်ထံ ကျေးဇူးတင်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းချီးများသည် မြေယာ၊ သားစဉ်မြေးဆက်နှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့၏ ပုံစံဖြင့် ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၃–၁၅)။ ထိုကောင်းချီးများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးတော်မူခြင်း (ငယ် ၁၅) တွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးကို လူသားတို့အား ပေးတော်မူသည် (ငယ် ၁၆)။ ဆာလံသည် အခြားသော ဟာလေလုယာ (“ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့”) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

၁၁၆:၁–၁၉

ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း

ဆာလံ ၁၁၆ သည် ဓမ္မပညာမှ မနုဿဗေဒသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး (ဆာလံ ၁၁၃ ၏ နိဒါန်းကို နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအပေါ် လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို အာရုံစိုက်သည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဆာလံတွင် ဆာလံဆရာသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတစ်ရပ်မှ ယဟောဝါ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရသော လူတစ်ဦးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို တင်ပြထားသည်။ ထိုအခြေအနေကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပါ (“သေခြင်း” ဟူသော စကားသည် ငယ် ၃၊ ၈၊ ၁၅ တွင် ၃ ကြိမ် ပေါ်လာသည်)။ ဆာလံ ၃၀ ကဲ့သို့ပင် ဤဆာလံတွင်လည်း နှစ်ပိုင်းဖွဲ့စည်းပုံ ရှိသည် (ငယ် ၁–၉၊ ၁၀–၁၉)၊ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို အပြိုင်ပုံစံဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည်။ ပထမအပိုင်းတွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို စကားဖြင့် ဖော်ပြပြီး ဒုတိယအပိုင်းတွင် ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ရပ်အားဖြင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

၁၁၆:၁–၉။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း။ ငယ် ၁–၂ သည် ဆာလံကို ဆာလံဆရာ၏ ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းကို လှပစွာ ဖော်ပြခြင်းဖြင့် မိတ်ဆက်ထားသည် (၁၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုချစ်ခြင်းသည် မိမိအသက်တာတစ်လျှောက် ယဟောဝါနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများတွင် အခြေခံထားသည်။ ငယ် ၃–၆ တွင် ယဟောဝါသည် ဆာလံဆရာကို ရှေးအရပ်၏ ညှဉ်းဆဲမှုများမှ ကယ်တင်တော်မူသည်။ အလေးပေးထားသည့်အရာမှာ အန္တရာယ်၏ တိကျသောသဘောသဘာဝ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ အရည်အချင်းများဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငယ် ၆ ရှိ ပေတီ (“ရိုးရှင်းသော၊” “သတိမထားသော၊” “အတွေ့အကြုံမရှိသော”) ဟူသော ကိုယ်ပိုင်ဖော်ပြချက်ကို ဆာလံကျမ်း၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း တွေ့ရသည်။ ဆာလံ ၁၉:၇ နှင့် ၁၁၉:၁၃၀ တို့တွင်သာ ၎င်းကို ဉာဏ်ပညာ၌ ကြီးထွားရန် လိုအပ်သော လူတစ်ဦး၏ ဖော်ပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုထားသည် (မဿဲ ၁၁:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ ကယ်တင်ခံရခြင်း၏ ရလဒ်အဖြစ် ဆာလံဆရာသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို တွေ့ရှိပြီး “အသက်ရှင်သူတို့၏ပြည်” သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည် (ငယ် ၇–၉)။

၁၁၆:၁၀–၁၉။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ပြသခြင်း။ ငယ် ၁၀–၁၁ တွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ထပ်မံဖော်ပြရန် ကူးပြောင်းသွားသည်။ ငယ် ၁၀ ရှိ ကီ (“ထို့ကြောင့်”) ဟူသော ဆက်စပ်စကားလုံးကို “သော်လည်း” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည် (ဆိုလိုသည်မှာ “ငါပြောခဲ့သော်လည်း ယုံကြည်သည်”)။ ဤအရာသည် ကဗျာ၏ အစတွင် တွေ့ရသော ယဟောဝါအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်နှင့် ဆင်တူသည်။ ယခင်အပိုင်းကဲ့သို့ပင် နောက်ဆက်တွဲတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သော အတွေ့အကြုံနှင့် ယဟောဝါတစ်ပါးတည်း၌သာ အမှန်တရားကို တွေ့ရှိကြောင်း ညွှန်ပြသော တရားစီရင်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ကယ်တင်ခြင်း၏ခွက် (ငယ် ၁၃) သည် ပေါများခြင်း၏ ပွဲတော်ခွက်ဖြစ်ပြီး (၂၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဆာလံဆရာက ၎င်းကို သွန်းလောင်းပူဇော်သည့် ထုံးတမ်းအဖြစ် ယူဆောင်လာသည်။ ထိုအရာသည် သစ္စာပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (ငယ် ၁၄၊ ဥပမာ တောလည်ရာ ၁၅)။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ငယ် ၁၇–၁၉ တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြုလုပ်ထားပြီး ယဇ်ပူဇော်မှု ပြုလုပ်မည့်နေရာ—ထာဝရဘုရား၏ အိမ်တော်ဝင်းများအတွင်း—ကို ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ နှစ်သက်ရာနှစ်ခုသော ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပူဇော်မှုများကြားတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသော ချည်နှောင်ခြင်းများ သို့မဟုတ် သံကြိုးများမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက် (ငယ် ၁၆) သည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းအဖြစ် နားလည်နိုင်သည်။ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် အစုအဝေး၏ အခြေအနေအတွင်း ယူဆကြည့်လျှင် ဤအပိုင်းသည် တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသော ဗိမာန်တော်အတွင်း၌ မိမိ၏ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများကို ပူဇော်နိုင်မည်ဟု ဆာလံဆရာ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ဖော်ပြသည်။ ဆာလံ ၁၁၆ ကို ပေါလုက ကိုးကားထားသည် (၂ ကောရိန္သု ၄:၁၃ တွင် ငယ် ၁၀ နှင့် ရောမ ၃:၄ တွင် ငယ် ၁၁)။ နှစ်ခုစလုံးသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှုအခြေအနေအတွင်း ဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

၁၁၇:၁–၂

ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့

ဆာလံများအနက် အတိုဆုံးဖြစ်သော ဤဆာလံသည် အရှည်ဆုံးဆာလံ (ဆာလံ ၁၁၉) နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိပြီး ဓမ္မသီချင်းဆန်သော ချီးမွမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်ဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားသည်။ ၎င်းသည် အလုံးစုံသော သဘောသဘာဝရှိပြီး ဆာလံ ၁၁၅:၁–၂ နှင့် ဆက်စပ်ကာ လူမျိုးတို့အား ယဟောဝါထံ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်တွင် အလေးပေးဖော်ပြသော ဆာလံသုံးပုဒ် (၁၁၆–၁၁၈) အုပ်စု၏ အလယ်ဗဟိုဖြစ်သည်။

၁၁၇:၁။ ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့။ ဆာလံ၏ အစနှင့်အဆုံးတွင် လူမျိုးများ/တပါးအမျိုးသားများနှင့် လူအပေါင်းတို့အား ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရန် အမိန့်ပေးထားသည်။ ယခင်ဆာလံများတွင် မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း အစ္စရေး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ယေရုရှလင်သည် အလုံးစုံသော ချီးမွမ်းခြင်း၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်လာသည်။ ယခင်က ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ကို အုပ်စိုးခဲ့သော လူမျိုးများ (၁၀၆:၄၁)၊ အကာအကွယ်မဲ့သော အစ္စရေးကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သူများ (၁၁၅:၂) နှင့် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းခံခဲ့ရသူများ (၁၁၀:၆) သည် ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့နှင့်အတူ ချီးမွမ်းခြင်းများတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခံရကြသည်။

၁၁၇:၂။ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းမြတ်သောကြောင့်။ ငယ် ၂ သည် ချီးမွမ်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပေးထားပြီး ထို့ကြောင့် ဓမ္မသီချင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာကို ဖွဲ့စည်းသည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆ ကို ခေဆက်ဒ် (“သစ္စာရှိသော ချစ်ခြင်း၊” “ကြင်နာခြင်း၊” “ကရုဏာ”) နှင့် အီမက် (“သစ္စာရှိခြင်း၊” “အမှန်တရား”) တို့ကို ယဟောဝါ၏ ထာဝရတည်မြဲသော အရည်အချင်းများအဖြစ် ထပ်မံဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖန် ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဘာသာပြန်အများစုသည် ဂါဘာရ် ဟူသော ကြိယာကို ပစ္စုပ္ပန်ကာလဖြင့် (“ကြီးမြတ်သည်”) ဘာသာပြန်ကြသော်လည်း ဤနေရာရှိ ဟေဗြဲ ပြီးပြည့်စုံကာလကို “ကြီးမြတ်ခဲ့သည်” သို့မဟုတ် “တန်ခိုးကြီးခဲ့သည်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤအရာသည် အီဂျစ်နှင့် ဗာဗုလုန်တို့မှ ပထမနှင့် ဒုတိယထွက်မြောက်ခြင်းတို့ ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆာလံသည် ဒုတိယနှင့် နောက်ဆုံး ဟာလေလုယာ (“ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့”) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

၁၁၈:၁–၂၉

ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ပသခါ ဟာလေလ်၏ နောက်ဆုံးဆာလံဖြစ်သည့် ဆာလံ ၁၁၈ သည် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဆာလံတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ စီတန်းလှည့်လည်မှုမှတစ်ဆင့် ပရိသတ်ကို တံခါးများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤအရာသည် ကဗျာ၏ နှစ်ပိုင်းခွဲခြားမှု (ငယ် ၁–၁၈၊ ၁၉–၂၉) တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ ငယ် ၁–၄ နှင့် ၂၉ တို့သည် “ကိုယ်တော်၏ ခေဆက်ဒ် (“ကရုဏာ၊” “မေတ္တာကရုဏာ၊” “သစ္စာရှိသော ချစ်ခြင်း”) သည် အစဉ်အမြဲတည်သည်” ဟူသော ထပ်ခါတလဲလဲ စကားရပ်ဖြင့် ဤစီတန်းလှည့်လည်မှုကို ဘောင်ခတ်ထားသည်။ ဤဆာလံကို ဧဇရ ၆ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ဗိမာန်တော် အပ်နှံခြင်းနှင့်လည်းကောင်း၊ နေဟမိ ၈–၉ တွင် ဖော်ပြထားသော တဲတော်ပွဲကို ပထမဆုံးကျင်းပခြင်းနှင့်လည်းကောင်း ဆက်စပ်ထားကြသည်။ ဆာလံ ၁၁၈ တွင် ထွက်မြောက်ရာ ၁၅ မှ ကိုးကားချက်များစွာလည်း ပါဝင်သည် (ဥပမာ ငယ် ၁၄၊ ၁၆ // ထွက်မြောက်ရာ ၁၅:၂)။ ထိုအရာသည် ပင်လယ်သီချင်းကို ဗာဗုလုန်ပြည်မှ ပြန်လည်လာခြင်းအတွက် အသုံးချခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၁၈:၁–၁၈။ ပြည်နှင်ခံရခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်း။ ထာဝရဘုရားအား ကျေးဇူးတင်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် လေးကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသော စကားရပ်—ကိုယ်တော်၏ ခေဆက်ဒ် (“ကရုဏာ၊” “မေတ္တာကရုဏာ၊” “သစ္စာရှိသော ချစ်ခြင်း”) သည် အစဉ်အမြဲတည်သည် (ငယ် ၁–၄)—ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ငယ် ၂၉ တွင်လည်း ထပ်မံပဲ့တင်ထပ်ထားသည်။ အုပ်စုသုံးစုကို ချီးမွမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည် (ဆိုလိုသည်မှာ အစ္စရေး၊ အာရုန်၏ အိမ်သူအိမ်သားများနှင့် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သူများ)။ နောက်ဆုံးအုပ်စုသည် ဤဆာလံအတွက် အလုံးစုံဆိုင်ရာ အတိုင်းအတာကို ဖွင့်ပေးပြီး ယခင်ဆာလံ၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည်။ ငယ် ၅–၁၈ တွင် အကျပ်အတည်းတစ်ရပ်နှင့် ယဟောဝါ ပေးတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အန္တရာယ်မျိုးစုံကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော လူတစ်ဦး၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုများကို ပြန်လည်ဖော်ပြထားသည်။ ငယ် ၁၄–၁၉ တွင် ထွက်မြောက်ရာ ၁၅ နှင့် စာပေဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှုများ (အထက်တွင်ကြည့်ပါ) သည် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်စဉ် ယဟောဝါ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းသော်လည်း ထင်ရှားသော ဝိရောဓိတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ၎င်းကို ဒုတိယထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်—ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ယာဆာရ် (“ဆုံးမခဲ့သည်၊” “ဆုံးမပဲ့ပြင်ခဲ့သည်”) ပြင်းထန်စွာ ပြုတော်မူသော်လည်း သေခြင်းသို့ မအပ်ခဲ့ (ငယ် ၁၈)။

၁၁၈:၁၉–၂၉။ ဗိမာန်တော်၌ ပွဲတော်ကျင်းပခြင်း။ ဗိမာန်တော်တံခါးများ၌ တံခါးစောင့်များ ပြုလုပ်သည့် ထုံးတမ်းစဉ်လာ (ငယ် ၁၉–၂၁) ကို ဆာလံ ၁၅ နှင့် ၂၄ တွင် ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်သူတို့အား ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးသောအခါ (ငယ် ၂၀) ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် အစုအဝေးသည် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသော ဗိမာန်တော်ကို အံ့သြကြပြီး ၎င်း၏ ကျောက်သားလက်ရာနှင့် အုတ်အဆောက်အအုံများကို ကြည့်ရှုကြသည်။ သင့်လျော်သော ကျောက်များကို ရွေးချယ်၍ ဆောက်လုပ်ခြင်း၏ ပုံရိပ်သည် ငယ် ၂၂ ရှိ ပုံပြင်ဆန်သော ဖော်ပြချက်၏ နောက်ခံတွင် ရှိသည်—ဆောက်လုပ်သူများ ပယ်ချခဲ့သော ကျောက်သည် ထောင့်ချုပ်ကျောက် ဖြစ်လာသည်။ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာတွင် ဗိမာန်တော်အပျက်အစီးများမှ ကျောက်များကို ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်းသည် ရှေးဟောင်းသုတေသန တူးဖော်မှုများတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မြင်ကွင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မပညာအရ ၎င်းသည် အစ္စရေးကို တစ်ဖန်ရွေးချယ်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ကိုးကားခြင်းများနှင့် အရိပ်အမြွက်များမှတစ်ဆင့် မေရှိယဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်အတိုင်းအတာကို ရရှိသည် (မဿဲ ၂၁:၂၄၊ မာကု ၁၂:၁၀၊ လုကာ ၂၀:၁၇၊ တမန်တော် ၄:၁၁၊ ဧဖက် ၂:၂၀၊ ၁ ပေတရု ၂:၆–၇)။ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ အိမ်တော်ထဲသို့ ပွဲတော်စီတန်းလှည့်လည်မှု ဝင်ရောက်လာစဉ် ၎င်းနှင့်အတူ ပါလာသည် (ငယ် ၂၆)။ ငယ် ၂၇ တွင် ယဇ်ပလ္လင်သည် အာရုံစိုက်ရာ ဖြစ်လာသည်။ ဟေဗြဲဝေါဟာရ ခါဂ် ကို ဤနေရာတွင် ပွဲတော်ဟု (၎င်း၏ ပုံမှန်အဓိပ္ပာယ်) သို့မဟုတ် ပွဲတော်ယဇ်ဟု ဘာသာပြန်ထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဤငယ်သည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ယဇ်ပလ္လင်၏ ချိုများတွင် ချည်နှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အကိုင်းအခက်များ (ဟေဗြဲ အာဗုတ်) ကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပွဲတော်စီတန်းလှည့်လည်မှုနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ နှစ်ထပ်တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်ကို ဝန်ခံခြင်း (“ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူ၏”) သည် ပင်လယ်သီချင်းမှ တစ်ဖန် ကိုးကားထားခြင်းဖြစ်သည် (ငယ် ၂၈၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၅:၂)။ ထိုအရာသည် ငယ် ၂၉ တွင် “ထာဝရဘုရားအား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းကြလော့” ဟူသော နောက်ဆုံးဖိတ်ခေါ်ချက်သို့ ဦးတည်သွားပြီး ငယ် ၁ နှင့် တူညီကာ ဘောင်ကို ပိတ်ပေးသည်။ ဒုတိယဗိမာန်တော်ကို မြင်သောအခါ လူအချို့ ငိုကြွေးခဲ့ကြသော်လည်း (ဧဇရ ၃:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) မေရှိယကို ကြိုဆိုခဲ့သော ဗိမာန်တော်မှာ ဤဗိမာန်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

၁၁၉:၁–၁၇၆

ကြီးမြတ်သော တိုရာဆာလံ

ဤသည်မှာ တိုရာဆိုင်ရာ ဆာလံလေးပုဒ် (ဆာလံ ၁၊ ၁၉၊ ၁၁၁ နှင့် ၁၁၉) အနက် အကြီးမြတ်ဆုံး (နှင့် အရှည်ဆုံး) ဖြစ်ပြီး ကဗျာကို ရှစ်ကြောင်းစီပါဝင်သော အပိုင်း ၂၂ ပိုင်းအဖြစ် ခွဲထားသည့် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော အက္ခရာစဉ်လိုက် ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် တင်ပြထားသည်။ အပိုင်းတစ်ပိုင်းစီနှင့် ထိုအပိုင်းအတွင်းရှိ ငယ်တစ်ငယ်စီသည် ဟေဗြဲအက္ခရာ၏ နောက်တစ်လုံးဖြင့် စတင်သည်။ ဤဆာလံ၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ တိုရာဖြစ်သော်လည်း မောရှေ၏ ပညတ်တရားထဲမှ တစ်ခုတည်းသော ပညတ်ချက်ကိုပင် တိုက်ရိုက်ကိုးကားထားခြင်း မရှိပါ။ ယင်းအစား ဆာလံ၏ “အကျွန်ုပ်” နှင့် ဘုရားသခင်၏ တိုရာတို့အကြား ဆက်နွှယ်မှုကို အစဉ်မပြတ် ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် တိုရာနှင့်ပတ်သက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်တစ်ရပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်တွင် တိုရာ၏ အတိုင်းအတာသည် သိနာတောင်ပေါ်တွင် ပေးအပ်ခဲ့သော ပညတ်တော်ဆယ်ပါးမျှသာထက် အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးအတွင်း အသက်ရှင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ထို့ကြောင့် တိုရာအပေါ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းသည် ၎င်းကို ပေးသနားတော်မူသောအရှင်ကို အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တိုရာသည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး ဆာလံ ၁၁၉ သည် ၎င်းအကြောင်းကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်ရန် ရှာဖွေသည် (ငယ် ၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဆာလံကျမ်းအတွင်း ဤဆာလံ၏ နေရာယူထားပုံနှင့် အပိုင်းတစ်ပိုင်းစီတွင် ငယ်ရှစ်ငယ် ပါဝင်အောင် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းသည် ရှောလမုန်လက်ထက် ဗိမာန်တော် အပ်နှံချိန်တွင် ရှစ်ရက်ကြာ ကျင်းပခဲ့သော တဲတော်ပွဲအတွင်း ၎င်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကို ညွှန်ပြနိုင်သည် (၁ ရာဇဝင် ၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် နေဟမိလက်ထက်တွင်လည်း ထိုပွဲကို ထပ်မံကျင်းပခဲ့သည် (နေဟမိ ၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် တိုရာသည် ပထမနှင့် ဒုတိယဗိမာန်တော်ကာလများ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး ဤကဗျာကို ဖတ်ရှုခြင်းသည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်မှုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဘုရားဝတ်၌ ကိုးကွယ်မှုအတွက် အခြေခံစည်းမျဉ်းတစ်ရပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဆာလံ ၁၁၉ ကို ဆာလံကျမ်းတစ်ခုလုံးနှင့် ဆင်တူသော ပုံစံဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားသည်။ မင်္ဂလာတော်သည် ဆာလံ၏အစတွင် စတင်သည် (အပိုင်း ၁ နှင့် ၂၊ ဆာလံ ၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ထို့နောက် အကျယ်ပြန့်သော ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အပိုင်း ၂၁ နှင့် ၂၂၊ ဆာလံ ၁၄၆–၁၅၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အလယ်ဗဟိုရှိ အပိုင်း ၁၁ နှင့် ၁၂ တို့တွင် တိုရာ၏ တန်ခိုးကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

၁၁၉:၁–၈။ အာလက်ဖ်။ မိမိတို့၏ လမ်းခရီးတွင် တာမိမ် (“ပြည့်စုံသော၊” “အပြစ်ကင်းသော”) ဖြစ်သူတို့အတွက် ကောင်းချီးများကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤနေရာတွင် အများကိန်းဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး ဆာလံ ၁ ၏ မင်္ဂလာတော်ကဲ့သို့ အနည်းကိန်းဖြင့် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တိုရာနှင့် ညီညွတ်သော အသက်တာကို ရရှိကြသည် (ဆာလံ ၂၅:၁၀၊ သုတ္တံ ၁၁:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငယ် ၅–၈ သည် မင်္ဂလာတော်ကို တုံ့ပြန်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရာတွင် တည်ကြည်ခိုင်မြဲလိုသော တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဆန္ဒကို ဖော်ပြသည် (ငယ် ၅)။

၁၁၉:၉–၁၆။ ဗက်သ်။ ပုံမှန် ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ ပုံစံအတိုင်း ဤအပိုင်းသည် အာလက်ဖ်အပိုင်း၏ အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းသည့် မေးခွန်းဖြင့် စတင်သည် (ငယ် ၉)—လူငယ်များသည် မိမိတို့၏ လမ်းခရီးကို မည်သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်နည်း။ အဖြေတွင် တိုရာကို အာရုံစိုက်ထားသည့် အဓိပ္ပာယ်တူ အသုံးအနှုန်းများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စာရင်းပြုထားသည်။ နှုတ်ကပတ်တော်၊ ပညတ်ချက်များ၊ ဟုက္ကိမ် (“အမိန့်များ၊” “ပြဋ္ဌာန်းချက်များ”)၊ မိရှ်ပါတိမ် (“တရားစီရင်ချက်များ၊” “ဥပဒေများ၊” “ပညတ်များ”)၊ အေဒုတ် (“ပြဋ္ဌာန်းချက်များ၊” “သက်သေခံချက်များ”)၊ ပညတ်ချက်များနှင့် လမ်းခရီးများ (ငယ် ၉–၁၅) ဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၁၁၉ တစ်လျှောက်လုံး ဆာလံဆရာသည် ဤအသုံးအနှုန်းများကို အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲအသုံးပြုကာ တိုရာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြသည့်အပြင် ထပ်တလဲလဲဖြစ်၍ ငြီးငွေ့ဖွယ်မဖြစ်စေရန်လည်း ပြုလုပ်ထားသည်။ တိုရာသည် နှလုံးသားအတွင်း၌ အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်တည်ရှိရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ (ငယ် ၁၁) နှုတ်ခမ်းများမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့နှင့် အသံဖြင့်လည်း ဖော်ပြရမည် (ငယ် ၁၃)။

၁၁၉:၁၇–၂၄။ ဂိမေလ်။ အာရုံစိုက်မှုသည် ဆာလံဆရာထံမှ ကျော်လွန်၍ တိုရာနှင့် လူတစ်ဦးအကြား ဆက်ဆံရေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သော ပြင်ပအန္တရာယ်များဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။ ဆာလံဆရာက မိမိသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသောအခါ (ငယ် ၁၉) ဘိုးဘေးများ၏ ပုံရိပ်မှ ရယူထားသော စကားရပ်ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံအတွင်း၌ပင် ရှမာရိလူများနှင့် ဧဒုံလူများ ဝန်းရံနေသော ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် ပြည်နှင်ခံများ၏ အခြေအနေကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (နေဟမိ ၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မိမိတို့နိုင်ငံတွင်ပင် သူစိမ်းဆန်နေကြသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်ရေး မလုံခြုံမှု၏ အခြေအနေအတွင်း ဆာလံဆရာသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဟုက္ကိမ် (“အမိန့်များ၊” “ပြဋ္ဌာန်းချက်များ”; ငယ် ၂၃) ကို ဆင်ခြင်သည်။

၁၁၉:၂၅–၃၂။ ဒါလက်သ်။ ဤအပိုင်းတွင် အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သော အခြေအနေသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ဆာလံဆရာသည် မြေမှုန့်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် သေခြင်းနှင့်တူသော အခြေအနေ၌ မိမိကိုယ်ကို တွေ့ရှိသည် (ငယ် ၂၅၊ ၂၂:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော ဟေဗြဲစကားလုံး ဒါဘက် (“တွယ်ကပ်သည်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ “မြေမှုန့်ကို တွယ်ကပ်နေသည်”) ကို အပိုင်း၏အဆုံးတွင်လည်း အသုံးပြုထားပြီး ထိုနေရာတွင်မူ ဘုရားသခင်၏ အေဒုတ် (“ပြဋ္ဌာန်းချက်များ၊” “သက်သေခံချက်များ”; ငယ် ၃၁) ကို တွယ်ကပ်နေသည်။ ယဟောဝါသည် သူ၏နှလုံးသားကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေမည်ဟု (ဟေဗြဲဘာသာတွင် စာသားအတိုင်း) အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချနေသည် (ငယ် ၃၂)။ ဤပုံဆောင်ချက်သည် ဘုရားသခင်က သူ့အား သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်သည် ဆာလံဆရာ၏ နားလည်မှုကို ကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်ဟုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည် (လေဗ် သည် စိတ်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်)။ ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပညာရှင်အချို့က ဤပုံဆောင်ချက်ကို ဘာသာပြန်ထားကြသည်။

၁၁၉:၃၃–၄၀။ ဟေ။ ဤအပိုင်းရှိ ငယ်ရှစ်ငယ်စလုံးသည် ယဟောဝါထံသို့ ရည်ညွှန်းသော အမိန့်ပေးသဘောရှိသည့် စကားဖြင့် စတင်သည်။ ပထမတောင်းဆိုချက်—သွန်သင်ပေးရန်—သည် နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော ခါယာ (“စောင့်ရှောက်ပါ၊” “အသက်ပြန်ရှင်စေပါ”) ဖြင့် ဖြည့်စွက်ထားသည်။ တိုရာတွင် သွန်သင်ခြင်းသည် အသက်တာကို အသစ်ပြန်လည်ရရှိစေသည်။

၁၁၉:၄၁–၄၈။ ဝေါ။ ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်၏ ခေဆက်ဒ် (“ကရုဏာ၊” “ကြင်နာခြင်း၊” “သစ္စာရှိသော ချစ်ခြင်း”) နှင့် တိုရာမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသော ကယ်တင်ခြင်းကို တောင့်တနေသည်။ ပညတ်တရားအပေါ် ချစ်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်ဝန်ခံခြင်း (ငယ် ၄၇–၄၈) နှင့်အတူ ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များထံသို့ မိမိလက်များကို မြှောက်တင်သည် (နာဆာ ကပ်)။ ဤအရာကို ရိုသေလေးစားမှု၏ အမူအရာတစ်ရပ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဆန္ဒ၏ ဖော်ပြချက်တစ်ရပ်အဖြစ်လည်းကောင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆို၍ ဘာသာပြန်ထားကြသည်—ဆာလံဆရာသည် တိုရာအပေါ် ဆင်ခြင်နေစဉ်၊ ၎င်းကို အသံထွက်ရွတ်ဆိုနေစဉ်နှင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေစဉ် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များထံသို့ လက်လှမ်းနေသည် (ငယ် ၄၈၊ ၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၁၉:၄၉–၅၆။ ဇာယင်။ ဤအပိုင်းကို ဇာကာရ် (“အောက်မေ့သည်”) ဟူသော ကြိယာပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဤအပိုင်းတွင် သုံးကြိမ် ဖြစ်ပေါ်သည် (ငယ် ၄၉၊ ၅၂၊ ၅၅)။ ဆာလံ ၁၁၉ ၏ အခြားနေရာတွင် ဤအပိုင်းမှအပ ထပ်မတွေ့ရပေ။ ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်၏ အောက်မေ့ခြင်း (ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဂရုစိုက်မှု၊ ကမ္ဘာဦး ၈:၁ နှင့် ထိုနေရာရှိ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို နှိုင်းယှဉ်ပါ) အတွက် ဆုတောင်းသည်။ သို့သော် ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်၏ မိရှ်ပါတ် (“တရားစီရင်ချက်များ၊” “ဥပဒေများ၊” “အမိန့်များ”; ငယ် ၅၂) နှင့် ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကိုလည်း အောက်မေ့ပြီး ဆိုးသွမ်းသူတို့ထံမှ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ထိုအရာများကို အားကိုးတောင်းဆိုသည် (ငယ် ၅၃)။

၁၁၉:၅၇–၆၄။ ဟက်သ်။ ဤအပိုင်း၏ အစတွင် ခေလ်ကီ (“အကျွန်ုပ်၏ အမွေဝေစု”) ဟူသော နာမ်ကို အသုံးပြုထားခြင်းတွင် ယဟောဝါထံသို့ သိမ်မွေ့သော တောင်းဆိုချက်တစ်ရပ် ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် အောင်ပွဲရရှိချိန်အစတွင် မြေယာဝေငှခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည် (ယောရှု ၁၄:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ သို့သော် ပြည်နှင်ခံရခြင်းပြီးနောက် အစ္စရေး၏ မြေယာကို ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ ပြည်နှင်ခံရခြင်းကို ဆိုးသွမ်းသူတို့၏ ကြိုးများ သို့မဟုတ် ကြိုးတန်းများဖြင့် ချည်နှောင်ခံရခြင်းအဖြစ် သွယ်ဝိုက်၍ ရည်ညွှန်းထားသည် (ငယ် ၆၁)။

၁၁၉:၆၅–၇၂။ တက်သ်။ ဤအပိုင်း၏ ပထမနှင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းများသည် တိုဘ် (“ကောင်းသော”) ဖြင့် စတင်ကာ အပိုင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာ—ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်း—ကို ဖော်ပြသော ဘောင်တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးသည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် အပိုင်း၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေသည် (ငယ် ၆၆၊ ၆၈၊ ၇၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်အား သူ့ကို သွန်သင်ပေးရန် ဆာလံဆရာ၏ တောင်းဆိုချက်နှင့်လည်း တစ်ပါတည်း လိုက်ပါလာသည် (ငယ် ၆၆၊ ၆၈)။ ထို့ကြောင့် သူသည် သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည် (ငယ် ၇၁)။

၁၁၉:၇၃–၈၀။ ယောဒ်။ ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ အကြောင်းကို ဤအပိုင်း၏ အစတွင် ဖော်ပြထားသည် (ငယ် ၇၃)။ ထိုအရာသည် ယဟောဝါ၏ ရာခမ် (“ကရုဏာများ၊” “နူးညံ့သော ကရုဏာများ”) အတွက် ဆာလံဆရာ၏ တောင်းဆိုချက်၏ အကြောင်းရင်းကို ဖွဲ့စည်းသည် (ငယ် ၇၇)။ ဤတောင်းဆိုချက်သည် ရှက်ကြောက်သင့်သော မာနထောင်လွှားသူတို့ထံမှ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည် (ငယ် ၇၈)။ ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်များနှင့် အမိန့်များကို အပြည့်အဝ လိုက်နာလိုသည်၊ ထို့ကြောင့် မိမိသည် ရှက်ကြောက်ရမည်မဟုတ် (ငယ် ၈၀)။

၁၁၉:၈၁–၈၈။ ကပ်ဖ်။ ဆာလံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှဉ်တွဲထားပြီး တိုရာမှတစ်ဆင့် ယဟောဝါ၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးဖြင့် တုံ့ပြန်ဖယ်ရှားခံရသော စိတ်ဆင်းရဲခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ကပ်ဖ်အပိုင်း၏ အစတွင် ဆာလံဆရာ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် မောပန်းအားနည်းနေသည် (ငယ် ၈၁)၊ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်အား မိမိကို ခါယာ (“စောင့်ရှောက်ပါ၊” “အသက်ပြန်ရှင်စေပါ”) ဟု တောင်းဆိုသည်။ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုကို ရာဒပ် (“နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသည်”; ငယ် ၈၆) ဟူသော အမြစ်စကားလုံးကို ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်း၊ အရည်များကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့သော ခြောက်သွေ့သွားသည့် စပျစ်ရည်အိတ်၏ ပုံရိပ် (ငယ် ၈၃) နှင့် ရန်သူများ တူးထားသော တွင်းများ (ငယ် ၈၅) တို့ဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။

၁၁၉:၈၉–၉၆။ လာမဒ်။ ယခင်အပိုင်း၏ အဆုံးတွင် ပါရှိသော အကူအညီတောင်းသံကို ဤအပိုင်း၏ အစတွင် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဖြတ်သန်း၍ တည်မြဲနေသော ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းအပေါ် အာမခံချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ထားသည် (ငယ် ၈၉)။ ဤအပိုင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ တိုရာသည် အသက်ပေးသည်ဟူသော အယူအဆဖြစ်သည် (ငယ် ၉၃)။ ၎င်းသည် ပညတ်တရားအတွင်းရှိ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ငယ် ၉၆ တွင် ဆာလံဆရာက ကေ့စ် (“အဆုံး”) ကို တိကလာ (“စုံလင်ခြင်း”) အားလုံး၏ အဆုံးအဖြစ် မြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ၎င်းကို ပညတ်တရား၏ ကြီးမြတ်မှုအတွင်း “စုံလင်ခြင်း၏ ပြည့်စုံဆုံးအခြေအနေ” ဟုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များ၏ ရေခဗာ မိစ်ဝါတေခါ မအော့ဒ် (“အလွန်ကျယ်ပြန့်သော၊” “အကန့်အသတ်မဲ့သော၊” “အတိုင်းအတာမရှိသော”) သဘောသဘာဝနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည့် လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ရည်ညွှန်း၍ “စုံလင်ခြင်းအားလုံး၏ အကန့်အသတ်” ဟုလည်းကောင်း နားလည်ထားကြသည် (ငယ် ၉၆)။

၁၁၉:၉၇–၁၀၄။ မေမ်။ တိုရာအပေါ် ဆာလံဆရာ၏ ချစ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်လာသောကြောင့် ဆာလံ၏ အသံနေအသံထားသည် ပို၍ အပြုသဘောဆောင်လာသည်။ ထိုချစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ လူသားတို့၏ သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၆:၅၊ ရောမ ၁၃:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပျားရည်၏ ပုံဥပမာ (ငယ် ၁၀၃) သည် အခြားတိုရာဆာလံတစ်ပုဒ်ကို ထင်ဟပ်စေသည် (၁၉:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တိုရာအပေါ် ချစ်ခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာ၊ နားလည်မှု (ငယ် ၁၀၄) နှင့် ယဟောဝါနှင့် ညီညွတ်သော အသက်တာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၁၁၉:၁၀၅–၁၁၂။ နုန်။ ဤအပိုင်းသည် ဆာလံ ၁၁၉ မှ အကျယ်ပြန့်ဆုံး အသုံးပြုကြသော စာကြောင်းဖြင့် စတင်ပြီး တိုရာကို ယုံကြည်သူ၏ လမ်းခရီးကို လင်းလက်စေသော အလင်းနှင့် တူညီစွာ ဖော်ပြသည်။ ဤအရာသည် ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ စာပေများတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံဥပမာတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ ၆:၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဓမ္မဟောင်းခေတ်ရှိ မီးအိမ်များကို မြေစေးဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး ဆီဖြည့်ကာ မှောင်မိုက်အတွင်း သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ ရှေ့ရှိလမ်းကို လင်းစေရန် အလင်းအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ တိုရာသည် မှောင်မိုက်အလယ်တွင် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ရန် အလင်းပေးသော အရာဖြစ်သည်။

၁၁၉:၁၁၃–၁၂၀။ ဆာမက်။ ဆာမက်နှင့် အာယင်အပိုင်းများသည် ချီယက်စတစ်ပုံစံဖြင့် အပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေသည်။ ဆာမက်အပိုင်းသည် မုန်းခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထားခြင်းဖြင့် စတင်သည် (ငယ် ၁၁၃)။ အာယင်အပိုင်းသည် ထိုဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်သော ချစ်ခြင်း–မုန်းခြင်းအဖြစ် အဆုံးသတ်သည် (ငယ် ၁၂၇–၁၂၈)။ ဘုရားသခင်နှင့် တိုရာအပေါ် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များသည် စိတ်နှစ်ခွဖြစ်သူများအပေါ်လည်း အလားတူ ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက်ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (ငယ် ၁၁၃)။ ထိုသူများသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို ပယ်ချသူများဖြစ်သည်။

၁၁၉:၁၂၁–၁၂၈။ အာယင်။ ဆိုးသွမ်းသူများကို ရွံရှာခြင်းသည် မိမိ၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ အပြစ်ရှိသော သဘောထားမှ မိမိကိုယ်ကို ကင်းလွတ်စေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ဆာလံဆရာ နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအပိုင်းသည် တိုရာကို အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ဘုရားသခင်သည် မိမိအား နားလည်မှုနှင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းကို ပေးတော်မူရန် တောင်းဆိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အေဒုတ် (“သက်သေခံချက်များ၊” “ပြဋ္ဌာန်းချက်များ”) ကို သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် ဆာလံဆရာသည် လှည့်ဖြားမှုရှိသော လမ်းခရီးတိုင်းကို မုန်းတီးကြောင်း အတိအလင်း ဖော်ပြသည်။

၁၁၉:၁၂၉–၁၃၆။ ပေ။ မှောင်မိုက်ကို လင်းစေသော ဂူဝင်ပေါက်၏ အပြုသဘောဆောင်သော ပုံဥပမာမှ (ငယ် ၁၃၀) ဆာလံသည် ဖိနှိပ်ခြင်းမှ ဘုရားသခင်ထံ ကယ်တင်ခြင်းတောင်းခံသည့် ဆုတောင်းချက်သို့ တစ်ဖန် ရွှေ့သွားသည် (ငယ် ၁၃၄)။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို မလိုက်နာကြသောကြောင့် ဆာလံဆရာသည် နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို ခံစားရသည် (ငယ် ၁၃၆)။

၁၁၉:၁၃၇–၁၄၄။ ဇာဒေ။ ဤအပိုင်း၏ အဓိကစကားလုံးမှာ ဇေဒက် (“ဖြောင့်မတ်သည်၊” “ဖြောင့်မတ်ခြင်း”) ဟူသော အမြစ်စကားလုံးဖြစ်ပြီး ဟေဗြဲစာသားတွင် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ငါးကြိမ် ဖြစ်ပေါ်သည် (ငယ် ၁၃၇၊ ၁၃၈၊ ၁၄၂ [၂ ကြိမ်]၊ ၁၄၄)။ ထိုအရာကို အမြဲတမ်း ယဟောဝါနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ထိုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဆာလံဆရာသည် အရေးမပါသောသူနှင့် အထင်အမြင်သေးခံရသူ ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၄၁)။ ထို့ကြောင့် သူသည် တိုရာကို နားလည်ခြင်းအားဖြင့်သာ အသက်ရှင်နိုင်သည် (ငယ် ၁၄၄)။

၁၁၉:၁၄၅–၁၅၂။ ကုပ်ဖ်။ ဤအပိုင်းသည် အကူအညီတောင်းသံကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုသည့် ပုံစံဖြင့် ဖြစ်ပြီး နီးခြင်းနှင့် ဝေးခြင်းတို့အကြား စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်ရပ် ပါရှိသည်။ ဆိုးသွမ်းသူတို့သည် နီးကပ်လာကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားနှင့် ဝေးကွာနေကြသည် (ငယ် ၁၅၀)။ သို့သော် ယဟောဝါသည် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်ချက်များအားဖြင့် နီးကပ်တော်မူသည် (ငယ် ၁၅၁)။

၁၁၉:၁၅၃–၁၆၀။ ရေရှ်။ ရာအာ (“မြင်သည်/ကြည့်သည်၊” “ဆင်ခြင်သည်”) နှင့် ခါယာ (“စောင့်ရှောက်သည်၊” “အသက်ပြန်ရှင်စေသည်”) ဟူသော ကြိယာအစဉ်သည် ဤအပိုင်းကို ဘောင်ခတ်ထားသည် (ငယ် ၁၅၃–၁၅၄၊ ၁၅၉)။ ထိုအရာသည် ယခင်အပိုင်း၏ အကူအညီတောင်းသံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ ထွက်မြောက်ခြင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဖြစ်သကဲ့သို့ ဘုရားသခင် မြင်တော်မူသောအခါ (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၇–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကိုယ်တော်သည် လုပ်ဆောင်တော်မူပြီး အသက်တာကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေတော်မူသည်။

၁၁၉:၁၆၁–၁၆၈။ စိန်/ရှင်။ ဤအပိုင်း၏ အစတွင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အနုတ်လက္ခဏာဆောင်စွာ ရည်ညွှန်းပြီးနောက် ဆာလံသည် နောက်ဆုံးအပိုင်းနှစ်ပိုင်းတွင် တိုရာ၏ နောက်ဆုံးချီးမွမ်းခြင်းဆီသို့ လှည့်သွားသည်။ ထိုထဲတွင် တိုရာအပေါ် ချစ်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ် ဖော်ပြထားသည် (ငယ် ၁၆၃၊ ၁၆၇)။ တစ်နေ့လျှင် “ခုနစ်ကြိမ် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသည်” ဟူသော ကြေညာချက် (ငယ် ၁၆၄) သည် ချီးမွမ်းခြင်း၏ ပြည့်စုံခြင်း သို့မဟုတ် အပြည့်အဝဖြစ်ခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။

၁၁၉:၁၆၉–၁၇၆။ တော်။ ဆာလံ၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းများသည် ချီးမွမ်းခြင်းကို တစ်ဖန် အသံပြုဖော်ပြကြသည် (ငယ် ၁၇၁–၁၇၂)၊ ထို့နောက် တောင်းဆိုချက်များစွာဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက် (ငယ် ၁၇၆) တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော သိုးထိန်း၏ ပုံဥပမာကို အသုံးပြုပြီး ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များကို မမေ့ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဤဆာလံသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ပေးအပ်သော တိုရာပေါ်တွင် အခြေခံပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဘုရားဝတ်၌ ကိုးကွယ်မှု၏ ပုံစံတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ပြီး ပျော်ရွှင်သော အသက်တာ ဖြစ်သည်။

 

၁၂၀:၁–၇

စစ်ပွဲနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း

“စစ်ပွဲ” နှင့် “ငြိမ်သက်ခြင်း” တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုသည် ဤဆာလံကို အဓိကလက္ခဏာပြုပြီး၊ “ငြိမ်သက်ခြင်းကို မုန်းသောသူတို့နှင့်အတူ ဘေးချင်းကပ်၍ နေထိုင်ခြင်း” (အခန်းငယ် ၆) ဟု သတ်မှတ်ထားသည့် “ဆင်းရဲဒုက္ခ” မှ လွတ်မြောက်စေရန် ဆာလံဆရာ၏ တောင်းလျှောက်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။

၁၂၀:၁–၂။ ခေါ်ဖိတ်ခြင်းနှင့် တောင်းလျှောက်ခြင်း။ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း အကူအညီတောင်း၍ ဘုရားသခင်ထံ ခေါ်ဖိတ်ခြင်းဖြင့် ဤသီချင်းကို စတင်ထားပြီး၊ ထို့နောက် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဆုတောင်းခြင်းကို ကြား၍ ဖြေကြားတော်မူခဲ့သည် (၁၈:၈၊ ၉၉:၆–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ကြားခြင်းသည် လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆာလံဆရာသည် မိမိ၏ တောင်းလျှောက်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြပြီး၊ လိမ်လည်ပြောဆိုသောသူတို့ထံမှ မိမိကို လွတ်မြောက်စေရန် ဘုရားသခင် လုပ်ဆောင်ပေးတော်မူရန် တောင်းလျှောက်သည် (အခန်းငယ် ၂)။

၁၂၀:၃–၄။ လက်စားချေခြင်း။ နောက်ထပ်စာကြောင်းများသည် မရိုးမသားပြောဆိုသူတို့ ကြုံတွေ့ရမည့် အကျိုးဆက်များထံသို့ လှည့်သွားသည် (အခန်းငယ် ၃–၄)။ မမှန်သောလျှာမှ ထွက်သောစကားများသည် မြားများနှင့် လက်နက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် (၅၇:၄၊ ၆၄:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သူတို့သည် ထက်မြက်သောမြားများနှင့် မီးလောင်သော မီးခဲများကို ရရှိကြလိမ့်မည်။ ဤအရာသည် စစ်သည်တော်အဖြစ် ယာဝေး၏ ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ “တံမြက်စည်းပင်” သည် ယနေ့တိုင် ဘက်ဒူအင်းများက မီးသွေးပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သော သဲကန္တာရချုံပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အမြစ်များသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မီးလောင်နိုင်ပြီး၊ စစ်ပွဲအတွင်း အိမ်များနှင့် တဲများကို မီးလောင်စေရန် မီးလောင်နေသော မြားများအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

၁၂၀:၅–၇။ ရန်သူများအကြား ကာကွယ်ခြင်း။ မေရှက်နှင့် ကေဒါတို့ကို အနုတ်လက္ခဏာဖြင့် ဖော်ပြခြင်းသည် ဆာလံဆရာကို ဝန်းရံနေသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို သင်္ကေတအားဖြင့် ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မေရှက်ကို အာရှမိုင်းနားဒေသရှိ စစ်သည်လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး (ယေဇကျေလ ၃၂:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကေဒါသည် အာရေဗျသဲကန္တာရရှိ ဘက်ဒူအင်းအနွယ်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၂၇:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤမြေမျက်နှာသွင်ပြင်ဆိုင်ရာ အမည်များကို အလွန်ဝေးကွာသော မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက် လမ်းညွှန်ချက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းအဖြစ် နားလည်နိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာ၏ အစွန်အဖျားများမှ အသက်အန္တရာယ်ပေးသော အင်အားများကို သင်္ကေတဆန်ဆန် သို့မဟုတ် ဆိုရိုးစကားဆန်ဆန် ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆာလံ၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းသည် စစ်ပွဲအလယ်၌ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ဆာလံဆရာ၏ ရှာလုံး (“ငြိမ်သက်ခြင်း”) ကို လိုလားမှုတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်းဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်။ ဆက်လက်ရှိနေသော ခြိမ်းခြောက်မှုသည် နောက်ဆာလံတွင်သာ ဖြေရှင်းပေးခံရသည်။ ရှေးကာလ၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဒါဝိဒ် လိုလားခဲ့ခြင်းသည် ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံရခြင်းပြီးနောက် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ရန်သူများ ဝန်းရံနေဆဲဖြစ်သည့် ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားနေကြသော ဘုရားဖူးများအတွက် ကောင်းမွန်သော အစပြုရာအချက် ဖြစ်သည်။