တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထားခြင်းအကြောင်း

နိဒါန်း

သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်သားများသည် မိမိတို့၏ ဓမ္မအယူဝါဒနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ တင်ပြချက်များတွင် အဓိကကျမ်းချက်များကို အဓိကထား၍ အနက်ဖွင့်တင်ပြရန် မကြာခဏ စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနည်းတူ အပေါ်ယံအားဖြင့် အဓိကကျမ်းချက်များ၏ သတင်းစကားများနှင့် ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော ပြဿနာရှိသည့် ကျမ်းချက်များအပေါ်လည်း အထူးသတိထားခဲ့ကြသည်။

အသင်းတော်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မာစွာ ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့ကြသော စာရေးဆရာများ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုခိုင်မာမှုသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်သော ကျမ်းချက်မှ အနက်ဖော်ခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသည်တော့ မဟုတ်ပါ။

အထွေထွေညီလာခံ၏ ကျမ်းစာသုတေသနကော်မတီသည် မိမိတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်အချို့ကို အသင်းတော်နယ်ပယ်သို့ မျှဝေရာတွင် တင်ပြထားသော စာတမ်းများ၌ ဂရုတစိုက်ကျမ်းချက်မှ အနက်ဖော်ခြင်းနှင့် အရည်အချင်းပြည့်မီသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာလေ့လာမှုတို့ကို အသုံးပြုထားသည်။ ရောမ ၁၄း၅-၆ အကြောင်း အောက်ပါစာတမ်းကို ကော်မတီအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ကော်မတီက အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အန်ဒရူးတက္ကသိုလ် ဓမ္မဗေဒကျောင်းရှိ ဓမ္မဗေဒနှင့် ခရစ်ယာန်ဒဿနဌာန၏ ဌာနမှူးဖြစ်သူ ဒေါက်တာ ရာအူးလ် ဒဲဒဲရင် (Raoul Dederen) သည် စတုတ္ထပညတ်တော်၏ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းမှုကို ဆန့်ကျင်သူများက လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနေကြသည့် ဤကျမ်းချက်၏ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များကို ဂရုတစိုက် ချိန်ဆတင်ပြထားသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာရှိသည့် ကျမ်းချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ လူများစွာနှင့် ဆွေးနွေးရာတွင် အခက်အခဲတစ်ရပ်မှာ ထိုသူတို့သည် ဂရုတစိုက်ပြုလုပ်ထားသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာလေ့လာမှု၊ မှန်ကန်သော ကျမ်းချက်မှ အနက်ဖော်ခြင်းနှင့် တိကျသော ဘာသာဗေဒဆိုင်ရာ အထောက်အထားများကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာရေးသူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မိမိတို့ကြိုတင်ယူဆထားသည့်အတိုင်း အခိုင်အမာစွဲကိုင်ကာ မိမိတို့၏ ရပ်တည်ချက်များကို မပြောင်းမလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ ထိုသို့သောသူများအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန်မှာ အဆုံးမဲ့သည်းခံခြင်း၊ ကျေးဇူးတော်နှင့် ဆုတောင်းခြင်းတို့ လိုအပ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာများသည် ယခုလေ့လာနေသော ကျမ်းပိုဒ်တွင် ပေါလုက ထောက်ခံနေသည့် စိတ်သဘောထားကို ကိုယ်တိုင်ပြသခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤဆောင်းပါးကို ၁၉၇၁ ခုနှစ် ဩဂုတ်လထုတ် Ministry တွင် အပိုဆောင်းစာတမ်းအဖြစ် ပထမဆုံး ပုံနှိပ်ဖော်ပြခဲ့သည်။

“အချို့သောသူသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထား၏။ အခြားသောသူမူကား နေ့ရက်အလုံးစုံတို့ကို တူညီသည်ဟု မှတ်၏။ လူတိုင်း မိမိစိတ်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ။ နေ့ရက်ကို စောင့်ရှောက်သောသူသည် ထာဝရဘုရားအတွက် စောင့်ရှောက်၏။ စားသောသူလည်း ထာဝရဘုရားအတွက် စား၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏။ မစားသောသူလည်း ထာဝရဘုရားအတွက် မစားဘဲနေ၏။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏ (ရော ၁၄း၅၊ ၆)။”

ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထားနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ နေ့ရက်များအကြား လုံးဝမခွဲခြားဘဲ နေနိုင်သည်ဖြစ်စေ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အပြည့်အဝ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိကြောင်း ပေါလုက ဖော်ပြသည့်အခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာရှိခဲ့သနည်း။ ပေါလုသည် ဥပုသ်နေ့စောင့်ခြင်းကို ကန့်ကွက်နေခြင်းလော။ “ဂျူးတို့၏ ဥပုသ်နေ့” သည် အခြားဝတ်ပြုရာနေ့များကဲ့သို့ “လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ရိုက်ထားခြင်းခံရပြီ” ဟု သက်သေပြရန် ကြိုးစားနေခြင်းလော။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် တင်ပြထားသော ပြဿနာသည် ဥပုသ်နေ့စောင့်သူများနှင့် တနင်္ဂနွေနေ့စောင့်သူများ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် တူညီစွာ အရေးကြီးသကဲ့သို့ ထင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကို မည်သည့်အရာ ပြောနေသနည်း။ သူသည် ဓမ္မအယူဝါဒဆိုင်ရာ “မရှိမဖြစ်အချက်များ” အကြောင်း ရေးနေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ “မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အချက်များ” အကြောင်း ရေးနေခြင်းလော။ အကယ်၍ သူသည် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ “မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အချက်များ” အကြောင်း ရေးနေခြင်းဖြစ်ပါက ထိုကျမ်းပိုဒ်ထဲတွင် ဥပုသ်နေ့ကို ထည့်သွင်းမည်လော။

ရောမမြို့ရှိ အသင်းတော်

ဤစာစောင်သည် ပေါလု၏ တတိယသာသနာပြုခရီးစဉ် အဆုံးပိုင်းတွင် ဂရိနိုင်ငံ၌ သုံးလကြာ နေထိုင်ခဲ့စဉ် ပေါ်ပေါက်လာသော စာစောင်ဖြစ်ပုံရသည်။ ကောရိန္သုသည် ထိုဒေသရှိ အရေးအပါဆုံး ခရစ်ယာန်အသင်းတော် တည်ရှိရာနေရာဖြစ်သောကြောင့် ဤစာကို ကောရိန္သုမြို့မှ သို့မဟုတ် ထိုမြို့၏ ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သော ခင်ခရိမြို့မှ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။[၁] အကောင်းဆုံး သမိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားများအရ ထိုသုံးလတာကာလသည် အေဒီ ၅၇ နှင့် ၅၉ ကြား အာခါယပြည်နယ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ ၅၇-၅၈ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီ သို့မဟုတ် ၅၈ ခုနှစ် နွေဦးအစပိုင်းသည် ထိုစာရေးသားသည့် သင့်လျော်သောအချိန်ဖြစ်ပုံရသည်။

ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်း စတင်ပေါ်ပေါက်လာပုံနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ်သာ သိရှိရသည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ထိုအင်ပါယာ၏ မြို့တော်သို့ အလွန်စောစီးစွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ သေချာပုံရသည်။ အေဒီ ၅၈ ခုနှစ်တွင် ရောမမြို့၌ ကြီးမားသောအသင်းတော်တစ်ရပ် ရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ ထိုအသင်းတော်သည် အခြားအသင်းတော်များကဲ့သို့ပင် ဂျူးလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသား နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်သော အသင်းတော်ဖြစ်သည်။[၂] “နေရို၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု စတင်သောအခါ (ခန့်မှန်းအားဖြင့် အေဒီ ၆၄) ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များသည် ‘လူအုပ်ကြီး’ ဖြစ်ကြသည် (1 Clem. 6.1)၊ ‘အလွန်များပြားသော လူထုကြီး’ ဖြစ်ကြသည် (Tacitus, Annals 16:44)။”[၃]

စာတစ်စောင်လုံးတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ တွေ့ရသော အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်စေခြင်း၊ လူသားအားလုံး၏ အပြစ်ရှိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ လူသားအားလုံးအပေါ် ကျေးဇူးတော်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤစာစောင်ကို အဓိကအပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားသည်။ ပထမပိုင်းမှာ ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာအပိုင်း (အခန်း ၁-၁၁) ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယပိုင်းမှာ ကျင့်ဝတ် သို့မဟုတ် လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှုဆိုင်ရာအပိုင်း (အခန်း ၁၂-၁၆) ဖြစ်သည်။ “ဓမ္မသွန်သင်ချက်” ၏နောက်တွင် “ကျင့်ဝတ်” လိုက်လာသည်။[၄]

ရောမ ၁၂ နှင့် ၁၃ တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နိယာမကို ပထမဦးစားပေးထားသည်။ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ညီအစ်ကိုများ၏ လိုအပ်ချက်များအပေါ်သာမက လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးအပေါ်ပါ နိုင်ငံသားဆိုင်ရာ တရားမျှတမှု၊ ကောင်းမွန်သော နိုင်ငံသားဖြစ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသော စံနမူနာဖြင့် ဖော်ပြလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူများသည် အမြင်မတူကြဘဲ မိမိတို့၏အမြင်သည် မှန်ကန်ကြောင်း ယုံကြည်နေသောအခါ ခရစ်ယာန်ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို မည်သို့ ပြုမူသင့်သနည်း။ ဤနေရာတွင် အတူတကွတွေ့ဆုံနိုင်မည့် အခြေခံတစ်စုံတစ်ရာ ရှိသလော။ ပေါလုက ရှိသည်ဟု ဖြေဆိုသည်။ ထိုအရာသည် သူက ချက်ချင်းမတိုင်မီ တောင်းဆိုခဲ့သော ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်း၏ စိတ်သဘောထားကို လက်တွေ့ပြသခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁၄း၁-၁၅း၁၃)။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ငြင်းပယ်ခြင်း၌ စံနမူနာဖြစ်သော ခရစ်တော်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် ဤကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုလုံး၏ အဓိကအချက်ကို ဤစကားများဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ “ငါတို့တွင် လူတိုင်းသည် မိမိအိမ်နီးချင်း၏ အကျိုးအလို့ငှာ သူ၏အကျိုးကို ထောက်၍ စိတ်ကျေနပ်စေခြင်းငှာ ကြိုးစားစေ” (အခန်း ၁၅း၂)။ ဤကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာအပိုင်းကို ပေါလု၏ အကြောင်းအရာအစီအစဉ်အသစ်တစ်ရပ်အဖြစ် မယူဆသင့်ပါ။ ၎င်းသည် ယခင်အခန်းများတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။ ပထမအခန်း ၁၁ ခန်းကို အခန်း ၁၂-၁၅ တွင် လက်တွေ့ကျကျ အသုံးချထားခြင်းမရှိဘဲ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ နောက်ပိုင်းအခန်းများကိုလည်း ပထမအခန်း ၁၁ ခန်းက ပေးထားသော နောက်ခံမရှိဘဲ မှန်ကန်စွာ အနက်ဖွင့်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ယခုလေ့လာနေသော ကျမ်းပိုဒ် (အခန်း ၁၄း၅၊ ၆) သည် ခရစ်ယာန်အမှန်တရားများကို နေ့စဉ်ခရစ်ယာန်အသက်တာတွင် လက်တွေ့အသုံးချခြင်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော စာပိုဒ်ကြီးတစ်ပိုင်းအတွင်း ပါဝင်သည်။

အနီးကပ်ဆက်နွယ်နေသော အကြောင်းအရာ

“ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းသောသူကို သင်တို့လက်ခံကြလော့။ သို့သော် အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အတွေးအခေါ်များအတွက် မဟုတ်။ တစ်ယောက်သောသူက အရာခပ်သိမ်းကို စားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်၏။ အားနည်းသောသူမူကား ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကိုသာ စား၏။ စားသောသူသည် မစားသောသူကို မထီမဲ့မြင်မပြုစေနှင့်။ မစားသောသူသည်လည်း စားသောသူကို အပြစ်မစီရင်စေနှင့်။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် ထိုသူကို လက်ခံတော်မူပြီ။ အခြားသူ၏ အစေခံကို အပြစ်စီရင်သော သင်သည် မည်သူနည်း။ သူသည် မိမိသခင်ရှေ့၌သာ ရပ်တည်သည်ဖြစ်စေ၊ လဲကျသည်ဖြစ်စေ။ ထိုသူသည် ရပ်တည်လိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား သခင်ဘုရားသည် သူ့ကို ရပ်တည်စေနိုင်တော်မူ၏။”

“အချို့သောသူသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထား၏။ အခြားသောသူမူကား နေ့ရက်အလုံးစုံတို့ကို တူညီသည်ဟု မှတ်၏။ လူတိုင်း မိမိစိတ်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ။ နေ့ရက်ကို စောင့်ရှောက်သောသူသည် ထာဝရဘုရားအတွက် စောင့်ရှောက်၏။ စားသောသူလည်း ထာဝရဘုရားအတွက် စား၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏။ မစားသောသူလည်း ထာဝရဘုရားအတွက် မစားဘဲနေ၏။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏ (ရော ၁၄း၁-၆)။”

ရောမ ၁၄း၅ ကို ယုံကြည်စိတ်ချရစွာ အနက်ဖွင့်ရန် အကြောင်းအရာနောက်ခံကို ဂရုတစိုက် မလေ့လာဘဲ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ရောမ ၁၄ ကို အပေါ်ယံဖတ်ရှုကြည့်လျှင် ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အစားအစာနှင့် အချို့သောနေ့များကို စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုတစ်ရပ် ရှိခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ အမှန်အားဖြင့် “တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထားခြင်း” ဟူသော အကြောင်းအရာသည် ရောမအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အသားစားခြင်းနှင့် သက်သတ်လွတ်စားခြင်း၊ စပျစ်ရည်ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းတို့နှင့် ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုတစ်ခုလုံးထဲသို့ ကြားဖြတ်ထည့်သွင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် (အခန်းငယ် ၁၊ ၂၁)။

ထို့ကြောင့် ရောမ ၁၄း၅ ကို မှန်ကန်စွာ အကဲဖြတ်နိုင်ရန် ပထမဦးစွာ ဤအငြင်းပွားမှုတွင် ပါဝင်နေသော ဆန့်ကျင်ဘက်အယူအဆများကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့နောက် အစားအစာဆိုင်ရာ မေးခွန်းနှင့် အချို့သောနေ့များကို သန့်ရှင်းသောနေ့များအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းတို့အကြား ဆက်နွယ်မှု ရှိ၊ မရှိကို ဖြစ်နိုင်သမျှ ဆုံးဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ နိဂုံးချုပ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိနိုင်ပါက သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့သည် ထိုအကြောင်းအရာတွင် ပါဝင်ခြင်းရှိ၊ မရှိကိုလည်း အကြံပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပေါလုသည် သီးခြားအခြေအနေတစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေသလော။

ပေါလုသည် သီးခြားအခြေအနေတစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေခြင်း ရှိ၊ မရှိသည် ဆွေးနွေးငြင်းခုံစရာ ဖြစ်သည်။ အချို့သော ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်သူများက တင်ပြထားသော အမြင်များသည် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသော်လည်း[၅] စာရေးသူကမူ ပေါလုသည် ရောမအသင်းတော်ရှိ သီးခြားအခြေအနေတစ်ရပ်နှင့် သီးခြားလူတစ်စုကို ရည်ရွယ်၍ သူ၏အကြံဉာဏ်ကို ပေးနေသည်ဟု ယုံကြည်ရန် ပို၍သဘောတူသည်။ အီမီးလ် ဘရွန်နာနှင့်အတူ သူက “ရောမအသင်းတော်တွင် သီးခြားခွဲထွက်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်”[၆] ဟု ယုံကြည်ပြီး၊ ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်အပြုအမူ၏ ယေဘုယျအခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသော ပြဿနာတစ်ရပ်သို့ ယခုလှည့်လာသည်ဟု ယုံကြည်သည်။[၇]

ထိုပြဿနာသည် အတိအကျ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မသေချာပါ။ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် တီဒဗလျူ မန်ဆန်၏ စကားလုံးများအရ “ရှေးရိုးစွဲသူများ” နှင့် “လွတ်လပ်ခွင့်ရသူများ”၊ “တိုးတက်သူများ” သို့မဟုတ် “ဉာဏ်အလင်းရရှိသူများ” အကြား တင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။[၈] အားနည်းသူများသည် သက်သတ်လွတ်စားကြပြီး အားကောင်းသူများသည် အစားအစာအမျိုးမျိုးကို စားနိုင်ကြသည်။ ခရစ်ယာန်သည်းခံခြင်းဆိုင်ရာ ဧဝံဂေလိတရား၏ သဘောတရားနှင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှုကို ဂန္ထဝင်ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုတွင် ဖော်ပြရင်း ပေါလုသည် အုပ်စုနှစ်စုစလုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်လွယ်သော အပြစ်ကို ထောက်ပြသည်။ အားကောင်းသူများ၏ အပြစ်မှာ အထင်သေးသော အပြုံးဖြစ်ပြီး၊ အားနည်းသူများ၏ အပြစ်မှာ အပြစ်တင်စီရင်သော မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးကို တူညီစွာ ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်ထားသည်။

ထိုအစာရှောင်သူများသည် မည်သူများနည်း။

ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ဖော်ပြထားသော အားနည်းသော ယုံကြည်သူများသည် ဥပဒေ၏ အရိပ်အယောင်များကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲထားကြပြီး မိမိတို့၏စိတ်သည် မတည်ငြိမ်သေးသော ဂျူးခရစ်ယာန်များဖြစ်သည်ဟု ချက်ချင်းညွှန်းဆိုရန် သဘောထားရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကိုချုပ်တည်းခြင်းဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းများသည် ဂျူးဘာသာတွင်သာမက တပါးအမျိုးသားဘာသာရေးများတွင်လည်း ရှိခဲ့သည်။[၉]

တပါးအမျိုးသားတို့၏ အယူအဆများသည် ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်။ ဂလာတိနှင့် ဧဖက်အသင်းသားများထံ ပေါလုရေးသော စာများတွင် ထိုအရာများကို အရိပ်အမြွက် တွေ့ရသည်။ အော်ဖစ် လျှို့ဝှက်ဘာသာရေးနှင့် ပိုင်သာဂိုရပ်စ်တို့၏ နောက်လိုက်များသည် သက်သတ်လွတ်စားသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ ပထမရာစုတွင် အင်ပါယာ၏ အစိတ်အပိုင်းများစွာ၌ ဂနော့စတစ်အယူအဆများလည်း ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။[၁၀] ထိုသူတို့၏ ကိုယ်ကိုချုပ်တည်းခြင်းဆိုင်ရာ သဘောထားများသည် ရောမမြို့တွင်လည်း နောက်လိုက်အချို့ ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအရာများသည် အခြေအနေအားလုံးနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပါ။ ရောမခရစ်ယာန်များသည် အချို့သောနေ့များကို အလွန်တိကျစွာ စောင့်ထိန်းလေ့ရှိကြောင်း ပေါလုက ဆိုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သိရှိထားသလောက် ဤဓလေ့သည် မည်သည့်တပါးအမျိုးသား ဘာသာရေးအုပ်စုတွင်မျှ မပျံ့နှံ့ခဲ့ပါ။ သို့သော် ဟယ်လီနစ်နှစ်မျိုးဝါဒတွင် အမြစ်တွယ်သော ဘဝအတွေးအခေါ်တစ်ရပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ရောမအသင်းတော်အတွင်းရှိ အချို့သူများက အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြနိုင်ခြေကို ဖယ်ထုတ်၍ မရပါ။[၁၁]

ပေါလုသည် စပျစ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ပြီး (အခန်းငယ် ၂၁) အခြားအသင်းသားများ စားသုံးနေသော မသန့်ရှင်းသောအသားများကို စားရန် အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော ဂျူးခရစ်ယာန်များအကြောင်း ပြောနေသည်ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားရန် ခက်ခဲသည်။ ဂျူးဘာသာသည် သစ္စာကတိပြုထားသော ကာလအတွင်းမှအပ စပျစ်ရည်ကို မငြင်းပယ်ပါ။ အားနည်းသော ညီအစ်ကိုများသည် အသားကို လုံးဝစားခြင်းကို ကန့်ကွက်ကြသည်။ ထိုကန့်ကွက်မှုသည် မောရှေ၏ ဥပဒေပေါ်တွင် အခြေမခံဘဲ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၁ ၏ အယူအဆများနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိုယ်ကိုချုပ်တည်းခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်များပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။[၁၂]

အသားအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသောကြောင့် အချို့သူများက ကောရိန္သုဩဝါဒစာတွင် ဖော်ပြထားသည့် အကြောင်းရင်းတူပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နတ်ဘုရားများထံ ယခင်က ပူဇော်ထားခြင်းမရှိသော အသားကို ရရှိရန် ခက်ခဲခြင်း ဖြစ်သည်။[၁၃] အမှန်အားဖြင့် ရောမ ၁၄ နှင့် ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ပထမစောင် ၈ နှင့် ၁၀ တို့အကြား အလွန်နီးကပ်သော ဆက်နွယ်မှု ရှိသည်။ အစားအစာနှင့် သောက်စရာတို့သည် ပြဿနာဖြစ်သည် (ရော ၁၄း၁၊ ၂၁၊ ၁ကော ၁၀း၃၁)။ “အရာခပ်သိမ်း” ကို ခွင့်ပြုထားသည် (ရော ၁၄း၁၄၊ ၂၀၊ ၁ကော ၁၀း၂၃)။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုစလုံးတွင် စားသုံးသူသည် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်ကိုမျှ မခံရဘဲ စားသည် (ရော ၁၄း၆၊ ၁ကော ၁၀း၂၆၊ ၃၀)။ သူသည် မိမိတွင် မသေချာမှုမရှိဘဲ အားနည်းသောညီအစ်ကိုအတွက် ထိမိလဲစရာ မဖြစ်စေပါက ဖြောင့်မတ်သည် (ရော ၁၄း၂၀၊ ၁ကော ၈း၉)။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုစလုံးတွင် ခရစ်တော်၏တပည့်များအား မိမိတို့ကိုယ်ကို မဦးစားပေးဘဲ အခြားသူများကို ဦးစားပေးရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ရော ၁၅း၁၊ ၂၊ ၁ကော ၁၀း၂၄)။ မိမိ၏အကျိုးထက် အခြားသူ၏အကျိုးကို ကြည့်ရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ရော ၁၅း၁၊ ၂၊ ၁ကော ၁၀း၃၃)။ အားနည်းသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ထောက်ထားရန်၊ အခြားသူလဲကျစေရန် ဖြစ်စေမည့်အစား မစားဘဲနေရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ရော ၁၄း၁၊ ၂၁၊ ၁ကော ၈း၉၊ ၁၁-၁၃)။

ရောမမြို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာသည် အတိအကျ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ကောရိန္သုမြို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာနှင့် အတူတူ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပေါလုက ရုပ်တုများနှင့် နတ်ဆိုးများအကြောင်း တိတ်ဆိတ်နေခြင်း၊ ထို့အပြင် အချို့သောနေ့များကို စောင့်ထိန်းခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြခြင်းတို့ကြောင့် ကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခုအကြား အမှန်တကယ် တူညီမှုမရှိဟု လူအများက ကောက်ချက်ချကြသည်။[၁၄]

အက်ဆင်းဘာသာရေး၏ လွှမ်းမိုးမှုခံရသော ဂျူးလူမျိုးနွယ်ဖွား ခရစ်ယာန်များ

အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကို ရှောင်ကြဉ်သူများသည် အက်ဆင်းဘာသာရေး၏ လွှမ်းမိုးမှုခံရသော ဂျူးလူမျိုးနွယ်ဖွား ခရစ်ယာန်များ ဖြစ်နိုင်ခြေ တူညီစွာ ရှိသည်။[၁၅] အစောပိုင်းက ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ရောမအသင်းတော်တွင် ဂျူးလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသား နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အုပ်စုနှစ်ခု၏ အရွယ်အစား အချိုးအစားကို မသိရသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရောမမြို့၌ ဂျူးလူမျိုးများ၏ ကြီးမားသော အစုအဝေးတစ်ရပ် ရှိခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိကြသည်။[၁၆]

ပိုင်သာဂိုရပ်စ်တို့ကဲ့သို့ပင် အက်ဆင်းများသည် အသား၏ အလိုဆန္ဒများကို ကျေနပ်စေခြင်းမှ တားဆီးခြင်းအားဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားသော သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ဖာရိရှဲဝါဒမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အရာတစ်ရပ်ဖြစ်နိုင်သည့် အက်ဆင်းဘာသာရေးသည် ဖာရိရှဲဝါဒနှင့် အများအပြား တူညီသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် အလွန်ကွာခြားမှုလည်း ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် အခမ်းအနားဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းမှုသည် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်နာရသောအရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မောရှေချမှတ်ထားသော စားသုံးခွင့်ရှိသည့် အသားနှင့် စားသုံးခွင့်မရှိသည့် အသားတို့၏ ခွဲခြားမှုကို ဂရုတစိုက်လိုက်နာလိုသော အက်ဆင်းသည် ဖာရိရှဲထက်ပင် ပိုမိုကျော်လွန်ခဲ့သည်။ အချို့အချိန်များတွင် သူတို့သည် စပျစ်ရည်ကို မသောက်၊ တိရစ္ဆာန်အသားကိုလည်း မစားခဲ့ကြသည်ဟု လူအများက ယုံကြည်ကြသည်။[၁၇]

အက်ဆင်းဘာသာရေးသည် ရောမမြို့တွင် တင်းကျပ်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်အဖြစ် ရှိခဲ့သည်ဟု မဆိုဘဲ၊ ထိုနေရာရှိ ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အက်ဆင်းဘာသာရေး၏ လွှမ်းမိုးမှု ရှိခဲ့သည်ဟု တင်ပြပါက ဤအမြင်အပေါ် ကန့်ကွက်စရာ နည်းပါးသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး အမှုကိစ္စ၏ အခြေအနေသုံးရပ်နှင့်လည်း ကိုက်ညီသည်။ အက်ဆင်းများသည် ဂျူးလူမျိုးများဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်ကိုချုပ်တည်းသူများဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် အချို့သောနေ့များကိုလည်း စောင့်ထိန်းကြသည်။ အက်ဖ်အက်ဖ် ဘရုစ်က “ဤကဲ့သို့သော ‘နှစ်ခြင်းခံစေသော’ အသိုင်းအဝိုင်းများကို ယုဒပြည်တွင်သာမက လူစုကွဲနေသော ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းများတွင်လည်း တွေ့ရှိရသည်ဟု အထောက်အထားအချို့ ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ရောမမြို့ရှိ ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းသည် ဤ ‘အများနှင့်မတူသော’ ဂျူးဘာသာ၏ ထူးခြားသော အင်္ဂါရပ်အချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားပုံရသည်။ ထိုအင်္ဂါရပ်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဟစ်ပိုလစ်တပ်၏ Apostolic Tradition အရ ရောမခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ပင် ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်” ဟု ရေးသားသည်။[၁၈]

အချို့သောနေ့များကို အခြားနေ့များထက် ပို၍တန်ဖိုးထားခြင်း

မူလပြဿနာ အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာဖြစ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ ပေါလု၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ပိုမိုရင့်ကျက်သော ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏ အားနည်းသော ညီအစ်ကိုများအပေါ် ထောက်ထားသင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ တားမြစ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်စေသော ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများသည် အားနည်းသူများကို ပယ်ချမည့်အစား ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုများအဖြစ် လက်ခံသင့်ကြသည်။ အားနည်းပြီး စည်းမျဉ်းများကို အလွန်တိကျစွာ လိုက်နာလိုသူများကိုလည်း ပေါလုက ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ အကြောင်းပြကာ မိမိတို့၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျင့်သုံးသူများကို အပြစ်မစီရင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။

ဤနေရာတွင် အသားစားခြင်းနှင့် သက်သတ်လွတ်စားခြင်းဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုနှင့် ပတ်သက်သော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း ပေါလုသည် “တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထားခြင်း” ဟူသော နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ကြားဖြတ်ထည့်သွင်းထားသည် (အခန်းငယ် ၅)။ ဤအရာသည် ပေါလုစိုးရိမ်နေသော အလွန်အမင်း စည်းမျဉ်းတကျ ဖြစ်လိုခြင်း၏ နောက်ထပ်ဖော်ပြချက်တစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်သည်။

ရောမ ၁၄း၅ ၏ ဂရိစာသားနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ချက်များ

ဤကျမ်းပိုဒ်ကို အနက်ဖွင့်ရာတွင် ပြဿနာတစ်ရပ်မှာ ဘာသာဗေဒဆိုင်ရာ လေ့လာမှုတစ်ခုတည်းက ပိုမိုတိကျသော နားလည်မှုအတွက် အထူးအရေးပါသည့် သတင်းအချက်အလက်များစွာ မပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂရိစာသားတွင် အဓိကအားဖြင့် “အချို့သောသူသည် နေ့ရက်တစ်ရက်ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထား၏။ အခြားသူမူကား နေ့ရက်အလုံးစုံကို တန်ဖိုးထား၏။ လူတိုင်း မိမိအတွင်း၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ” ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။[၁၉]

ဤကျမ်းပိုဒ်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အဓိက သတ်မှတ်ပေးသော စကားလုံးများမှာ တန်ဖိုးထားခြင်း၊ တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက်၊ နှင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးထားခြင်း — လူတစ်ဦးက “တန်ဖိုးထားသည်” ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံး၏ အခြေခံအဓိပ္ပါယ်မှာ ခွဲခြားခြင်း၊ ထို့နောက် တရားစီရင်ရာတွင် ပိုင်းခြားသိမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စိစစ်ခြင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းတို့ကို အလေးပေးသည်။ ဤနေရာတွင် “တန်ဖိုးထားသည်” ဟု မှန်ကန်စွာ ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ရောမခရစ်ယာန်အချို့သည် အချို့သောနေ့များကို အထူးအရေးကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်ကြပြီး အခြားသူများကမူ နေ့ရက်အားလုံးကို တူညီသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

နေ့ရက် — “နေ့” ဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးတွင် အဓိပ္ပါယ်အမျိုးမျိုး ရှိနိုင်သော်လည်း[၂၀] ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီကြာ ကာလတစ်ခုဟူသော အဓိပ္ပါယ်နှင့် အလွယ်တကူ ကိုက်ညီသည်။ ဤနေရာတွင် ပြက္ခဒိန်နေ့ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။

တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထားခြင်း — ဤစကားစုတွင် အဓိကစကားလုံးမှာ “ထက်” ဖြစ်သည်။ အဲဒီစကားလုံးကို အမှုကိန်းတစ်ခုရှေ့တွင် အသုံးပြုသောအခါ၊ လှုပ်ရှားမှုနှင့် သက်ဆိုင်သော ကြိယာများနှင့် နေရာ သို့မဟုတ် အချိန်ကို အထူးဖော်ပြသော အသုံးအနှုန်းများမှအပ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။ အကောင်းဆုံး ဂရိဘာသာစကားဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များအရ ဤအယူအဆတွင် အခြေခံသဘောနှစ်ရပ် ရှိသည်။ (၁) အပြင် သို့မဟုတ် ကျော်လွန်၍၊ (၂) အထက် သို့မဟုတ် ပို၍ ဟူသော နှိုင်းယှဉ်အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ကျော်လွန်၍ ဖြစ်သည်။[၂၁] အခြေခံအားဖြင့် ထိုဝိဘတ်သည် အယူအဆတစ်ရပ်ကို အခြားတစ်ရပ်နှင့် ခွဲထုတ်ရန် သို့မဟုတ် “တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် အထက်ထားရန်” အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ “တူညီသည်” ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းခြင်းသည် ကျမ်းပိုဒ်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ပျက်စီးစေသည်ဟု အချို့က ယူဆနိုင်သော်လည်း စာကြောင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံစေရန် ဘာသာပြန်သူများက ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစာကြောင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကွဲပြားနိုင်မှုများကို ဘာသာပြန်အမျိုးမျိုးတွင် တွေ့ရသည်။

“လူတစ်ဦးသည် နေ့ရက်များအကြား ခွဲခြားသည်။”

“လူတစ်ဦးသည် အချို့သောနေ့များကို အခြားနေ့များထက် ပို၍သန့်ရှင်းသည်ဟု ယူဆသည်။”

“လူတစ်ဦးသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် အထက်ထားသည်။”

“ဤသူသည် နေ့တစ်နေ့နှင့် နေ့တစ်နေ့အကြား ခွဲခြားသည်။”

“လူတစ်ဦးသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထားသည်။”

“ဤသူသည် အချို့သောနေ့များကို အခြားနေ့များထက် ပို၍သန့်ရှင်းသည်ဟု စောင့်ထိန်းသည်။”

“ဤသူသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍အဆင့်သတ်မှတ်သည်။”

“လူတစ်ဦးသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍မြင့်မြတ်သည်ဟု မှတ်ယူသည်။”

အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ — “အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ” ဟူသော စကားသည် အတွေးအခေါ်တစ်ရပ် သို့မဟုတ် ယုံကြည်ချက်တစ်ရပ်နှင့် ပြည့်ဝလာပြီး ထိုအရာကို လက်ခံကာ စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ရှိသည့် ပေါင်းစပ်ကြိယာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဤကြိယာ၏ အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ အဓိပ္ပါယ်မှာ ရှင်းလင်းပုံရသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပြဿနာများနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါလု၏ သဘောထားနှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ ဤအခြေအနေတွင် အထူးသဖြင့် “စားခြင်းနှင့် မစားခြင်း” ကိစ္စနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုနည်းတူ နေ့ရက်များအကြား ခွဲခြားခြင်း သို့မဟုတ် မခွဲခြားခြင်းကိစ္စတွင်လည်း မိမိစိတ်ထဲ၌ အတည်ပြုထားရန် အရေးကြီးသည်။ မေးခွန်းကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီး အတည်ပြုထားသော ယုံကြည်ချက်တစ်ရပ်သို့ ရောက်ရှိကာ စိတ်ထဲ၌ “အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချ” ထားရမည်။[၂၂][၂၃]

ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ဘာသာပြန်သူများက အလွန်သစ္စာရှိစွာ ဘာသာပြန်ထားကြသည်။

ပေါလု၏ ခွဲခြားမှုနှင့် သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့

သို့သော် “အချို့သောသူသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထား၏။ အခြားသောသူမူကား နေ့ရက်အလုံးစုံတို့ကို တူညီသည်ဟု မှတ်၏” ဟု ရေးသားသောအခါ ပေါလုသည် မည်သည့်နေ့များကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါသလော။

ပေါလုသည် တပါးအမျိုးသားတို့၏ မူလမြစ်ဖျားမှ အစာရှောင်သောနေ့များကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း[၂၄] သို့မဟုတ် အစောပိုင်းကာလတွင် တနင်္ဂနွေနေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း[၂၅] ဖြစ်နိုင်ခြေကို မဖယ်ရှားလိုသော်လည်း ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်သူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဤနေ့များကို အောက်ပါအတိုင်း ယူဆခဲ့ကြသည်။ (၁) ဂျူးခရစ်ယာန်များ ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြသော ဂျူးတို့၏ အခမ်းအနားပွဲများ သို့မဟုတ် ဥပုသ်နေ့များ၊ (၂) အချို့သောအရာများကို စားခွင့်မရှိသော အစာရှောင်နေ့များ၊ (၃) သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော ခွဲခြားမှုသည် သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။ “ရောမခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် အခြားနေ့များထက် အထက်ထားမည့် အခြားမည်သည့်နေ့ ရှိနိုင်မည်နည်း” ဟု လင်စကီက မေးသည်။[၂၆] အချို့သော ဂျူးခရစ်ယာန်များ၊ အချို့မှာ ယေရုရှလင်မြို့မှ ဖြစ်နိုင်သည်၊ “ပင်တေကုတ္တေနောက်ပိုင်း ခရစ်ယာန်များ ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဥပုသ်နေ့ကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲထားကြသည်။”[၂၇] ဤအနက်ဖွင့်ချက်အရ ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာအားဖြင့် ဥပုသ်နေ့ကို အခြားနေ့များနှင့် ခွဲခြားထားခြင်းအားလုံး ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီဟု ယူဆသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ခရစ်ယာန်အတွက် သန့်ရှင်းသောနေ့ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ နေ့ရက်အားလုံးသည် တူညီစွာ သန့်ရှင်းကြသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အဲလ်ဖို့ဒ်သည် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ထိုနည်းဖြင့်သာ နားလည်နိုင်သည်ဟု ယူဆသော်လည်း[၂၈] အခြားသူများက “တစ်နေ့” ဟူသော စကားကို သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆပါက “သခင်ဘုရား၏နေ့” နှင့်လည်း တူညီစွာ သက်ဆိုင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ပေါလုသည် ဂျူးတို့၏ ဥပုသ်နေ့ကိုသာ ကိုင်တွယ်ပြီး ခရစ်ယာန်တို့၏ ဥပုသ်နေ့ကို လုံးဝမရည်ညွှန်းကြောင်း အကြံပြုခဲ့ကြသည်။[၂၉] “အားကောင်းသူ” သည် နေ့ရက်တိုင်းကို တူညီသည်ဟု မှတ်သည်ဆိုသော အချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထိုကျမ်းစာအနက်ဖွင့်သူများက အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ဤသို့ ပြန်လည်ဖြေဆိုကြသည်။ “မည်သူမဆို ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ဥပုသ်နေ့ [တနင်္ဂနွေနေ့] ကို ချိုးဖောက်၍ အပျော်အပါး သို့မဟုတ် အကျိုးအမြတ်အတွက် အသုံးပြုရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုလိုပါက ထိုကျမ်းပိုဒ်ကို မူရင်းအတိုင်း ကိုးကားပါစေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုခရစ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုလိုသော စိတ်ကြောင့် ဥပုသ်နေ့ကို မစောင့်ထိန်းခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်မရှိလျှင် ဤကျမ်းပိုဒ်သည် သူ့အတွက် အကျိုးမရှိနိုင်ပါ။”[၃၀] ထို့ကြောင့် အုပ်စုနှစ်စုစလုံးက သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့သည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ရပ်အဖြစ် မရှိတော့ကြောင်း ပေါလုက ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟု သဘောတူကြသည်။

သို့သော် စတုတ္ထပညတ်တော်၏ ဥပုသ်နေ့ကို ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ဖော်ပြထားသော “နေ့များ” နှင့် ဆက်စပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချဖွယ် မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုရမည်။[၃၁] ဤဆွေးနွေးချက်တစ်ခုလုံးသည် “မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အချက်များ”၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မိန့်မှာထားခြင်းမရှိသော အရာများနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဆယ်ပါးသောပညတ်တော်၊ တောင်ပေါ်တရားတော် သို့မဟုတ် သမ္မာကျမ်းစာ၏ အခြားရှင်းလင်းသော ဖော်ပြချက်တစ်ရပ်ရပ်တွင် ရှင်းပြထားသော အခြေခံကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုးကို အသိစိတ်ဖြင့် မေးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်တစ်ရပ်ကို မိမိရှေ့တွင် ရှိနေစေပြီး “ထိုပညတ်တော်ကို သင်တို့နှစ်သက်သလို ပြုနိုင်သည်။ စောင့်ထိန်းသည်ဖြစ်စေ မစောင့်ထိန်းသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါ။ မိမိတို့စိတ်ကြိုက်လုပ်ကြပါ” ဟု အခြားသူများအား မည်သူက ပြောနိုင်မည်နည်း။ တမန်တော်တစ်ဦးမျှ ထိုသို့ ဆင်ခြင်တင်ပြမည်မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် “သန့်ရှင်း၍ တရားမျှတ၍ ကောင်းမြတ်သော” ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို အလွန်လေးစားခဲ့သော ပေါလုကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအနက်ဖွင့်ချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်ဆုံးသူ ဖြစ်နိုင်သည် (ရော ၇း၁၂)။ တမန်တော်အတွက် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးတစ်ခုချင်းစီသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ဖော်ပြချက်တစ်ရပ်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၃း၈-၁၀)။ ပေါလု၏ သွန်သင်ချက်အားလုံးအတွက် စံနှုန်းဖြစ်သော ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ဥပုသ်နေ့စောင့်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မငြင်းနိုင်ပါ (ဥပမာ အခန်း ၁၅း၁-၁၃)။ တမန်တော်အတွက် ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်အပေါ် သဘောထားသည် ဓမ္မဟောင်းကာလရှိ ဘုရားကိုရိုသေသူများထက်ပင် ပိုမိုတာဝန်ရှိပြီး ပိုမိုအန္တရာယ်ကြီးမားလာသည်။

“မိမိထုံးစံအတိုင်း” ဥပုသ်နေ့၌ ဝတ်ပြုခဲ့သော ပေါလုကိုယ်တိုင် (တ ၁၇း၂၊ လု ၄း၁၆ ကိုလည်း ကြည့်ပါ) “အားနည်းသူများ” အုပ်စုတွင် ထည့်သွင်း၍ မရပါ။ ထို့ပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်လုံသော အထောက်အထားလည်း မရှိပါ။ အပတ်စဉ်ဥပုသ်နေ့၏ တရားဝင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် သံသယမရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ပေါလုက ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ပြောင်းလဲစေသော တပါးအမျိုးသားများ သို့မဟုတ် ဂျူးလူမျိုးများသည် “ဂျူးတို့၏” ဥပုသ်နေ့ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိတို့အတွက် “ကိုယ်ပိုင်နေ့” တစ်နေ့ကို ရွေးချယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြလိမ့်မည်ဟု ယူဆခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းပါးသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ သမိုင်းနောက်ပိုင်းကာလတစ်ခုတွင်သာ ဖြစ်နိုင်ပြီး အခြားအကြောင်းရင်းများကြောင့် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ရောမ ၁၄ တွင် ပေါလုသည် မည်သည့်အခါမျှ အငြင်းပွားစရာမဖြစ်သင့်သော အရာအချို့ကို အခြေခံထားသည်။ ပညတ်တော်တစ်ရပ်ကို အရေးမထားဘဲ ကစားစရာသဖွယ် သဘောထားနိုင်သည်ဟု ယူဆသော မာနကြီးသည့် ယုံကြည်သူများ ရှိနေသည်ကို သူသိခဲ့ပါက သူ၏အကြောင်းပြချက်ကို ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့မည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရောမ ၁၄း၅ တွင် ဖော်ပြထားသော နေ့များဆိုင်ရာ ခွဲခြားမှုအတွင်း သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့ မပါဝင်ကြောင်း ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်သူ အများစုနှင့်အတူ ကောက်ချက်ချရန် လုံခြုံသည်။[၃၂]

ဂျူးတို့၏ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့များ

ပေါလုသည် ဂျူးတို့၏ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ စနစ်အတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသောနေ့များကိုသာ ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု အလွန်ယုံကြည်ဖွယ်ကောင်းစွာ အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။ အချို့သူများက ထိုနေ့များတွင် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းမှုရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး အခြားသူများက အခမ်းအနားဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုနေ့များ၏ သန့်ရှင်းမှုလည်း ပယ်ဖျက်သွားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးအတွက် နှစ်စဉ်ကျင်းပရသော ပွဲတော်ခြောက်ခုနှင့် ထိုပွဲတော်များနှင့် ဆက်နွယ်သော အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့ ခုနစ်ရက်ကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။[၃၃] နောက်ပိုင်း ဂျူးသမိုင်းတွင် ထိုပွဲတော်များသည် အလွန်အရေးပါလာပြီး ဂျူးတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။ ဂျူးလူမျိုးနွယ်ဖွား အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အချို့သည် ထိုဓလေ့ဟောင်းများမှ ခွဲထွက်ရန် နှေးကွေးခဲ့နိုင်သည်။ ရောမအသင်းတော်တွင် နှစ်စဉ်ပွဲတော်များနှင့် ဥပုသ်နေ့များကို စောင့်ထိန်းရန် အကြောင်းပြချက် ရှာဖွေနေသော ဂျူးအုပ်စုခိုင်မာစွာ ရှိခဲ့နိုင်သည်။ ယနေ့တိုင် ဂျူးဘာသာမှ ပြောင်းလဲလာသူအချို့သည် ထိုနေ့များကို စောင့်ထိန်းလိုကြပြီး မိမိတို့၏ လူမျိုးရေးအမွေအနှစ်တစ်ရပ်အဖြစ် ယူဆကာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းတွင် အမှားမရှိဟု မြင်ကြသည်။

ဤအနက်ဖွင့်သူများသည် ရောမ ၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော ပြဿနာနှင့် ဂလာတိ ၄း၈-၁၁ နှင့် ကောလောသဲ ၂း၁၆၊ ၁၇ တို့တွင် ဖော်ပြထားသော ပြဿနာတို့အကြား ဆက်နွယ်မှု ရှိသည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် ယူဆကြသည်။ ကျမ်းပိုဒ်အုပ်စုနှစ်ခု၏ တူညီမှုများက ပြဿနာတစ်ခုတည်းကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု ထင်ရနိုင်သည်။ သို့သော် ဤကောက်ချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ အထောက်အထားများက ရောမ ၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော အားနည်းမှုသည် အခြားသဘောသဘာဝရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရောမ ၁၄ တွင် ကောလောသဲ ၂ တွင် သီးခြားဖော်ပြထားသော နေ့ရက်များအကြောင်း မပါရှိပါ။ အကယ်၍ ဤအရာသည် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့ပါက ကောလောသဲ ၂း၁၆၊ ၁၇ ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းသော ရည်ညွှန်းချက်တစ်ရပ်ကို မျှော်လင့်ရမည်။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသည် နေ့ရက်များအကြား ခွဲခြားခြင်းကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။[၃၄] ရောမ ၁၄ ၏ အဓိကအားနည်းမှုမှာ သက်သတ်လွတ်စားခြင်းဖြစ်ပြီး ဂလာတိနှင့် ကောလောသဲသြဝါဒစာများတွင် ထိုအကြောင်းအရာ မတွေ့ရပါ။ အစားအစာနှင့် ပတ်သက်၍ အားနည်းသူများသည် ဂလာတိအသင်းသားများကဲ့သို့ “အခြားသောဧဝံဂေလိတရား” ကို လက်ခံရာတွင် “လှည့်စားခံရသည်” ဟူသော အထောက်အထားလည်း မရှိပါ (ဂလာ ၃း၁၊ ၁း၈)။ ထိုသဘောထားနှစ်ရပ်စလုံးသည် အက်ဆင်း-ဂျူးဘာသာဆိုင်ရာ အုပ်စုကွဲခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပြီး နှစ်စဉ်ဥပုသ်နေ့များလည်း ဤရည်ညွှန်းချက်တွင် ပါဝင်နိုင်သည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ထိုနေ့များသည် အဓိကရည်ညွှန်းချက် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သည်။

အက်ဆင်းများက ပြဿနာကို ဖြစ်စေခဲ့နိုင်သည်

ပေါလုသည် ထိုပွဲတော်နေ့များကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲထားသော ဂျူးလူမျိုးနွယ်ဖွား ပြောင်းလဲလာသူများ၏ အခြေအနေကို စိတ်ထဲထားခဲ့နိုင်သည်။ သို့သော် ရက်သတ္တပတ်အတွင်းရှိ အထူးနေ့များသည် အစာရှောင်နေ့များ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။ ဤအကြံပြုချက်သည် အစာရှောင်ခြင်းသည် အဓိကအချက်ဖြစ်နေသော အကြောင်းအရာကိုယ်တိုင်အပေါ် အခြေခံသည်။ အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကို တင်းကျပ်စွာ ရှောင်ကြဉ်သူများအပြင်၊ သို့မဟုတ် ထိုသူများနှင့်အတူ အချို့သောနေ့များတွင်သာ ထိုသို့ပြုသူများလည်း ရှိနိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂ တွင် “တစ်ယောက်သောသူက အရာခပ်သိမ်းကို စားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်၏။ အားနည်းသောသူမူကား ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကိုသာ စား၏” ဟု ပေါလုဆိုခြင်းသည် အခန်းငယ် ၅ တွင် “အချို့သောသူသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထား၏။ အခြားသောသူမူကား နေ့ရက်အလုံးစုံတို့ကို တူညီသည်ဟု မှတ်၏” ဟူသော စကားနှင့် ထူးခြားစွာ ဆင်တူသည်။ သူသည် အမှုနှစ်ခုကို အတူတကွ ဖော်ပြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အစားအစာစားခြင်းကြောင့် လူတစ်ဦးကို မစီရင်သင့်ကြောင်း ကြေညာသည် (အခန်းငယ် ၁၀-၁၃)။ ထိုအရာသည် ပေါလုက အစာရှောင်နေ့များကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ပေါလုသည် စားခြင်းနှင့် နေ့ရက်စောင့်ထိန်းခြင်းကို ဆက်စပ်ဖော်ပြနေသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်ရှိသည်။ အတိအကျ သိရှိရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အများဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် လုံးဝအစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အစာရှောင်နေ့များအကြောင်း တမန်တော်က ကိုင်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။[၃၅]

ဤနေရာတွင်လည်း အက်ဆင်းများသည် ပြဿနာ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကို အနည်းဆုံး အချို့အချိန်များတွင် ရှောင်ကြဉ်ခြင်းနှင့်အတူ နေ့ရက်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းတွင်လည်း အလွန်တိကျကြသည်မှာ အရေးကြီးသောအချက် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဂျူးတို့၏ ယေဘုယျစီးကြောင်းက မစောင့်ထိန်းသော အချို့သောနေ့များကို သန့်ရှင်းစေခဲ့ကြသည်။ အက်ဆင်းတို့၏ အဓိကပွဲတော်များသည် “အစ္စရေးနိုင်ငံ၏ အခြားသူများကဲ့သို့ တူညီသော်လည်း အုပ်စုအတွက် သီးသန့်ထပ်မံထည့်သွင်းထားသော ပွဲတော်များလည်း ရှိခဲ့သည်။”[၃၆]

သူတို့၏ ဘာသာရေးပြက္ခဒိန်သည် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ တရားဝင်ယဇ်ပုရောဟိတ်ပြက္ခဒိန်နှင့် မတူပါ။ ယုဗလိပြက္ခဒိန်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အဓိကပွဲတော်များသည် ရက်သတ္တပတ်၏ တူညီသောနေ့တွင် ကျရောက်သည်။ ယုဗလိပြက္ခဒိန်တစ်နှစ်တွင် ၃၆၄ ရက်၊ တိတိကျကျအားဖြင့် ရက်သတ္တပတ် ၅၂ ပတ် ရှိသည်။ လတိုင်းတွင် ရက် ၃၀ ရှိသည်။ သုံးလတစ်ကြိမ်တွင် နောက်ထပ်တစ်ရက် ထည့်သွင်းပြီး အပတ်စဉ်ကာလနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အပတ်စဉ်ကာလနှင့် နှစ်စဉ်ကာလတို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သတ်မှတ်ထားသောရက်စွဲသည် လ၏တူညီသောနေ့တွင် အမြဲကျရောက်သည်။ လဆန်းနေ့များနှင့် ဘာသာရေးပွဲတော်များအားလုံးသည် တနင်္ဂနွေ၊ ဗုဒ္ဓဟူး သို့မဟုတ် သောကြာနေ့များတွင် ကျရောက်သည်။

အချို့သူများက ယုဗလိပြက္ခဒိန်သည် ဗိမာန်တော်ကိုယ်တိုင်၏ ရှေးခေတ်ဘာသာရေးပြက္ခဒိန်တွက်ချက်နည်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဟယ်လီနစ်ကမ္ဘာ၌ အသုံးပြုသော လ-နေပြက္ခဒိန်ကို ယေရုရှလင်မြို့တွင် အစားထိုးအသုံးပြုခဲ့သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ “ဤအစားထိုးမှုကြောင့် အက်ဆင်းများ ခွဲထွက်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ယူဆရန် မဖြစ်နိုင်စရာမရှိပါ။”[၃၇] ထို့ကြောင့် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤသီးခြားနေ့များကို အထူးနှစ်သက်သည့် သဘောထားလည်း ရှိလာခဲ့သည်။

ယခု အစားအစာနှင့် “အချို့သောနေ့များကို အခြားနေ့များထက် ပို၍တန်ဖိုးထားခြင်း” တို့ကို ဆက်စပ်ပေးနိုင်သည့် သက်ဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်အချို့ ပေါ်လာသည်။ အက်ဆင်းများသည် အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကို တင်းကျပ်စွာ ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ ပုံမှန်ဂျူးပြက္ခဒိန်တွင် မပါဝင်သော အချို့ပွဲတော်နေ့များကို ထပ်မံထည့်သွင်းကြသည်။ ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်သော သဘောထားကွဲလွဲမှုသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ မပေါ်ပေါက်မီကတည်းက ဂျူးလူမျိုးများအတွင်း ရှိခဲ့သည်။ ဤအငြင်းပွားမှုသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်းသို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိလာပြီး ရောမ ၁၄ တွင် ထင်ဟပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လော။ ဤသို့ဆိုလျှင် အားနည်းသူများ၏ အလေ့အထသည် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များ၏ အစာရှောင်ခြင်းဓလေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ထိုဓလေ့ကို Didache တွင် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် အစာရှောင်ခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။[၃၈] အငြင်းပွားစရာပြဿနာတစ်ရပ်အတွင်း အစားအစာ နှင့် နေ့ရက်တို့ ဆက်စပ်နေခြင်းသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အရေးပါပြီး သက်ဆိုင်မှုရှိသည်မဟုတ်ပါလော။ ဤအရာသည် အတည်ပြုထားသော အချက်မဟုတ်သော်လည်း လျစ်လျူရှု၍ မရသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ အမှန်အားဖြင့် အစာရှောင်ခြင်းသည် အဓိကအချက်ဖြစ်နေသော အကြောင်းအရာတစ်ခုတွင် ဤအမြင်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဟု ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ပုံမှန်သတ်မှတ်ထားသော ရက်စွဲများတွင် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် အစားအစာရှောင်ကြဉ်ခြင်းဆိုင်ရာ အလေ့အထများကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု ကျွန်ုပ် အကြံပြုသည်။[၃၉]

ပြဿနာသည် အခြေခံအချက်မဟုတ်

ဤပြဿနာသည် အခြေခံအချက်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အားနည်းသော ညီအစ်ကိုများကို ပေါလုက နူးညံ့စွာ ကိုင်တွယ်ပုံက ထိုအချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ရောမအသင်းသားများထံရေးသော စာနှင့် ဂလာတိအသင်းသားများထံ၊ ကောလောသဲအသင်းသားများထံ ရေးသော စာများ၏ အသံနေအသံထား ကွာခြားမှုသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းသည်။ ဥပမာ ဂလာတိတွင် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အလယ်ဗဟိုကိုပင် ဖျက်ဆီးနေသော ဂျူးဝါဒီများကို ကိုင်တွယ်နေသည်။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ခံခြင်းရရှိရန် နေ့ရက်များနှင့် အချိန်ကာလများကို စောင့်ထိန်းရမည်ဟု သွန်သင်သော ပညတ်အကျင့်အားကိုးဝါဒ၏ ဝါဒဖြန့်သူများဖြစ်သဖြင့် “မှားယွင်းသောဆရာများ” အဖြစ် “အခြားသောဧဝံဂေလိတရား” ကို ဟောပြောသူများဟု အပြစ်တင်ခံရသည် (ဂလာ ၂း၄၊ ၁း၈)။ သူတို့၏အမြင်များသည် “ဝိညာဉ်ရေးရာကျွန်ခံခြင်း” သို့ ပြန်သွားခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၄း၈၊ ၉)။ ထိုသူတို့အပေါ် သူ၏အလုပ်သည် အချည်းနှီးဖြစ်မည်ကိုပင် ပေါလု စိုးရိမ်ခဲ့သည် (အခန်း ၄း၁၁)။ ကောလောသဲအသင်းသားများသည်လည်း တရားသေခံယူချက်ဆိုင်ရာ ယုံကြည်မှုကြောင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ အခြေခံကို ပျက်စီးစေခဲ့ကြသည်။ ရောမ ၁၄ တွင် ထိုသို့သော အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အမှားမျိုး ရှိခဲ့ကြောင်း အထောက်အထား မရှိပါ။ ရောမခရစ်ယာန်များသည် “လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အဓိကအချက်ကို ထိခိုက်စေရန် ရည်ရွယ်သည့် အခမ်းအနားဝါဒကို ဝါဒဖြန့်သူများ” မဟုတ်ကြပါ။[၄၀] ဂလာတိအသင်းသားများသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ဓမ္မအယူဝါဒဆိုင်ရာ ပြဿနာများတွင် ပါဝင်နေကြသည်။ တရားသေခံယူချက်အရ သူတို့သည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ပြင်ပတွင် ရှိနေကြသည်။ ထိုအချက်က ပေါလု၏ စကားအသုံးအနှုန်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ရောမအသင်းသားများသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွင်း၌ အမြဲရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေမှာ လုံးဝကွဲပြားပြီး ပေါလု၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ချုပ်တည်းခြင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အချက်များကို ကိုင်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့ရက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အမြင်ကွဲပြားခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အသက်တာ၏ အခြေခံအချက်များနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ကြောင်း တမန်တော်က ယုံကြည်သည်။ ထိုအရာများသည် အရေးမကြီးသော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာမျှ ဘဝနှင့် ဘာသာတရားကို မလုံလောက်စွာ နားလည်ထားခြင်း၏ လက္ခဏာမဟုတ်ပါ။ “နေ့ရက်ကို စောင့်ရှောက်သောသူသည် ထာဝရဘုရားအတွက် စောင့်ရှောက်၏။ စားသောသူလည်း ထာဝရဘုရားအတွက် စား၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏။ မစားသောသူလည်း ထာဝရဘုရားအတွက် မစားဘဲနေ၏။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏” (ရော ၁၄း၆)။ သန့်ရှင်းသောနေ့များကို စောင့်ထိန်းသည်ဖြစ်စေ၊ မစောင့်ထိန်းသည်ဖြစ်စေ၊ စားသည်ဖြစ်စေ၊ မစားဘဲနေသည်ဖြစ်စေ ထိုခရစ်ယာန်များ၏ အပြုအမူများကို ခရစ်တော်၏ သခင်ဘုရားဖြစ်ခြင်းဟူသော အခြေခံနိယာမကြီးက ထိန်းချုပ်ထားသည်။ အားနည်းသော ညီအစ်ကိုများသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်စေခြင်း၏ အခြေခံသဘောတရားကြီးနှင့် မတူညီကြောင်း အထောက်အထားမရှိပါ။ အချို့သူများအတွက် ရှိနေသည့်အရာမှာ “ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းခြင်း” ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိခြင်း၏ အခြေခံသဘောတရားကြီးကို မလုံလောက်စွာ နားလည်ခြင်းကြောင့် မိမိတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ပိုမိုသေချာစေရန် တရားဝင်စည်းမျဉ်းများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာလိုသည့် စိုးရိမ်မှုသို့ ရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုညီအစ်ကိုများသည် မည်မျှပင် အားနည်းပါစေ သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများပင် ဖြစ်ကြပြီး ခရစ်ယာန်မိတ်သဟာယ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေကြသည်။ ဘူလ်တ်မန်းက ဖော်ပြသကဲ့သို့ ကျမ်းစာသည် လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ယုံကြည်ခြင်း၏ အဆင့်အမျိုးမျိုးနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေအမျိုးမျိုး ရှိကြောင်း ပြသသည်။ “ယုံကြည်ခြင်း၌ ချို့တဲ့ခြင်း” (၁သက် ၃း၁၀)၊ “ယုံကြည်ခြင်း၌ ကြီးထွားခြင်း” (၂ကော ၁၀း၁၅)၊ “ယုံကြည်ခြင်း၏ ပြည့်စုံခြင်း” (ရော ၄း၂၁၊ ၁၄း၅) နှင့် “ယုံကြည်ခြင်း၏ အားနည်းခြင်း” (ရော ၁၄း၁) တို့ ရှိသည်။[၄၁] သို့သော် ထိုအရာများအားလုံးသည် ဂျူးဝါဒီများ သို့မဟုတ် အယူဖောက်ပြန်သူများ၏ လက္ခဏာများ မဟုတ်ဘဲ ခရစ်ယာန်များ၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရောမ ၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော အားနည်းသော ညီအစ်ကိုကို ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံရမည်။

ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်ဖြင့် မသတ်မှတ်ထားသော အကြောင်းအရာများ

အထောက်အထားများ၏ အလေးချိန်သည် ပေါလုသည် စတုတ္ထပညတ်တော်၏ ဥပုသ်နေ့ကို ကိုင်တွယ်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ရောမမြို့၏ လူမျိုးပေါင်းစုံပါဝင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ထိုခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အခြေအနေကို ပိုမိုနားလည်စေသည်။ ရောမလူမျိုး၊ ဂရိလူမျိုး၊ အရှေ့တိုင်းသားနှင့် ဂျူးလူမျိုးတို့သည် ထိုနေရာတွင် အတူနေထိုင်ကြသည်။ ကျွန်၊ လွတ်လပ်သူနှင့် ယခင်ကျွန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး လွတ်မြောက်လာသူတို့လည်း ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ အားလုံးသည် ခရစ်ယာန်အသက်တာ၏ မေးခွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားကောင်းသူအချို့သည် မိမိတို့၏ အတိတ်ကို အားကိုးနိုင်ကြပြီး ထိုအရာကြောင့် မိမိတို့၏အသက်တာကို မနှောင့်ယှက်စေခဲ့ကြပါ။ အခြားသူများမူကား ခရစ်ယာန်မဟုတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထပ်မံကာကွယ်မှု လိုချင်ကြသည်။ သူတို့၏ ခရစ်ယာန်အသက်တာကို ထိန်းညှိပေးမည့် ကန့်သတ်ချက်အချို့ လိုအပ်သည်ဟု ခံစားကြသည်။

ခရစ်ယာန်ဩဝါဒကို ထူးခြားသော အင်အားနှင့် ရှင်းလင်းမှုဖြင့် တင်ပြထားသော ရောမဩဝါဒစာကိုယ်တိုင်က မှန်ကန်သောယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျန်းမာသောဩဝါဒရှိခြင်းသည် ကျန်းမာသော အသင်းတော်အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ရပ်ကို အာမခံမပေးကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းမှာ အရေးပါသည်မဟုတ်ပါလော။ ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် မသတ်မှတ်ထားသော ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အရေးမကြီးသည့် အကြောင်းအရာများ ရှိသည်။ ထိုအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါလုက “လူတိုင်း မိမိစိတ်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ” ဟု ဆိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အပြည့်အဝ အတည်ပြုထားပြီး မိမိ၏လုပ်ရပ်အတွက် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် ရှိစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် အမြင်ကွဲပြားမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အားနည်းသူများသည် အားကောင်းသူများ၏ ရပ်တည်ချက်ကို လေးစားစေ (အခန်း ၁၄း၃)။ ထိုနည်းတူ အားကောင်းသူများသည် အားနည်းသော ညီအစ်ကိုကို သည်းခံကာ မိတ်သဟာယအတွင်း လက်ခံစေ (အခန်း ၁၄း၁၊ ၁၅း၁၊ ၇)။ အမှန်အားဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် မိမိတို့လုပ်သမျှကို “သခင်ဘုရား၌” သို့မဟုတ် “သူ့အတွက်” ပြုလုပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အချို့သောနေ့များကို စောင့်ထိန်းသည်ဖြစ်စေ၊ အစားအစာကို စားသည်ဖြစ်စေ၊ ရှောင်သည်ဖြစ်စေ သူတို့၏အပြုအမူများကို ခရစ်တော်၏ သခင်ဘုရားဖြစ်ခြင်း၊ ကိုယ်တော်ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းက ထိန်းချုပ်ရမည်။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများတွင် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိ၏ အသိစိတ်၏ အာဏာပိုင်မှုအပေါ် သစ္စာရှိရန် အရေးကြီးသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏ အသိစိတ်ကို ပညာပေးခြင်းနှင့် ခိုင်မာစေခြင်း၌ အဆင့်အမျိုးမျိုးသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ပြဿနာတစ်ခုတည်းကို အတူတကွ စဉ်းစားပြီးနောက် အဖြေမတူညီသော အဖြေများသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ အချို့အရာများသည် သေချာပေါက် မှန်ကန်ပြီး အချို့အရာများသည် သေချာပေါက် မှားယွင်းသည်။ သို့သော် လူတို့၏ အသိစိတ်အမြင် ကွဲပြားနိုင်သော အရာများလည်း ရှိနေသေးသည်။ ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ မာနကြီးသော စိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုသင့်ပါ။ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ အငြင်းပွားခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ရှာခြင်း မရှိစေပါနှင့်။ ထိုအရာများကြောင့် လူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းရသည်ဖြစ်စေ ပျောက်ဆုံးသည်ဖြစ်စေ မဟုတ်ပါ။ ဤသည်မှာ ရောမ ၁၄ တွင် ပေါလုသွန်သင်နေသော အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။

မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ အားကောင်းသူများနှင့် အားနည်းသူများအကြား အငြင်းပွားမှုကို အသင်းတော်၏ စုပေါင်းတည်ဆောက်ခြင်းကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မှန်ကန်မှုထက် ဦးစားပေးသည့်ပုံစံဖြင့် နားလည်ရမည်။ ဤသို့ပြုခြင်းသည် မိမိ၏ယုံကြည်ခြင်း၏ သာလွန်သော ခိုင်မာမှုကို ပြသခြင်းဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်း၌ အားကောင်းသူများသာ ထိုသို့ပြုနိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားကောင်းသူများသည် အသင်းတော်၏ ဘုံတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော် တိုးတက်မှုအတွက် မိမိတို့၏ မှန်ကန်မှုကို အခိုင်အမာတောင်းဆိုလိုသော အတွေးအခေါ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပြီး ထိုသို့လုပ်လိုသည့်အခါ အားနည်းလာခြင်း မရှိပါ။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် အားနည်းသူ၏ အားနည်းခြင်းကို အမှန်တကယ် ထမ်းပိုးပေးခြင်းအားဖြင့် မိမိတို့၏ ခွန်အားကို ပြသကြသည်။ ထိုအားနည်းခြင်းကို မိမိတို့၏ အားနည်းခြင်းအဖြစ် ခံယူပြီး လူတိုင်းသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ပြည့်စုံသော ခွန်အားသို့ မရောက်နိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိစိတ်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချရန် လိုအပ်သည်ဟူသော စိန်ခေါ်မှုကို အတူတကွ လက်ခံကြသည်။ ဤသည်မှာ မိမိ၏လွတ်လပ်ခွင့်ကို ထိခိုက်နစ်နာစေရန် အသုံးမပြုဘဲ အသင်းတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော် တိုးတက်စေရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အကြောင်းအရာများတွင် ပေါလုသည် မိမိကိုယ်ကို အားကောင်းသော ညီအစ်ကိုနှင့် တစ်ဖက်တည်း ထားသည်။ ထိုအခြေအနေမှ စတင်လျှင် အစာစားခြင်း သို့မဟုတ် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အားနည်းသူများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် အခြေအမြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြရန်၊ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်ကွဲပြားမှုကို ရှောင်ရှားရန် သူက အားနည်းသူများကို ဆွဲဆောင်မည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်နိုင်သည်။ သို့သော် ပေါလုသည် လုံးဝကွဲပြားသော နည်းလမ်းဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ မရှိမဖြစ်မဟုတ်သော အကြောင်းအရာများတွင် ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်လွတ်လပ်ခွင့်၊ အားနည်းသူနှင့် အားကောင်းသူ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အခွင့်အရေးအတွက် ရပ်တည်သည်။ “အချို့သောသူသည် တစ်နေ့ကို အခြားနေ့ထက် ပို၍တန်ဖိုးထား၏။ အခြားသောသူမူကား နေ့ရက်အလုံးစုံတို့ကို တူညီသည်ဟု မှတ်၏။” အဓိကအချက်မှာ “လူတိုင်း မိမိစိတ်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစေ” ဟူသော အရာဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို အကြောင်းမဲ့ ခွင့်ပြုထားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများတွင် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် သစ္စာရှိနိုင်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဤသို့ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်မဟုတ်သော ကန့်သတ်ချက်များမှ ထိုမျှ လွတ်မြောက်သော ခရစ်ယာန်တစ်ဦး မရှိခဲ့ပါ။ “သူသည် မိမိ၏ လွတ်မြောက်ခြင်းကိုပင် ကျွန်ခံခြင်း မပြုခဲ့ပါ။”[၄၂]

အတိုကောက်များ

အမေရိကန် ဟားဗတ် ဓမ္မဗေဒသုံးသပ်စာစောင်

ဆီးမစ်ဘာသာစကားလေ့လာရေးဂျာနယ်

ပြန်လည်သုံးသပ်ကျမ်းစာ

ဓမ္မသစ်ကျမ်းလေ့လာမှုများ

ကိုးကားထားသော ကျမ်းစာများသည် အခြားနည်းဖြင့် ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော စံဘာသာပြန်ကျမ်းမှ ဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ခရစ်တော်၏အသင်းတော်များ အမျိုးသားကောင်စီ၏ ခရစ်ယာန်ပညာရေးဌာနက မူပိုင်ခွင့်ရရှိထားသော ၁၉၄၆၊ ၁၉၅၂၊ ၁၉၇၁ ခုနှစ်ထုတ် ကျမ်းဖြစ်သည်။ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အသုံးပြုထားသည်။

မော့ဖတ်၏ ကျမ်းစာကိုးကားချက်များသည် ဂျိမ်းစ် မော့ဖတ်၏ “ကျမ်းစာ၊ ဘာသာပြန်အသစ်” မှ ဖြစ်သည်။ မူပိုင်ခွင့်ကို ဂျိမ်းစ် မော့ဖတ်က ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် ရရှိထားသည်။ ထုတ်ဝေသူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အသုံးပြုထားသည်။

ယေရုရှလင်ဘာသာပြန်ကျမ်းမှ ကိုးကားချက်များသည် “ယေရုရှလင်ကျမ်းစာ” မှ ဖြစ်သည်။ မူပိုင်ခွင့်ကို ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေသူများက ရရှိထားသည်။ ထုတ်ဝေသူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အသုံးပြုထားသည်။

အင်အီးဘီမှ ကိုးကားချက်များသည် “အင်္ဂလိပ်ကျမ်းစာအသစ်” မှ ဖြစ်သည်။ မူပိုင်ခွင့်ကို အောက်စဖို့ဒ်တက္ကသိုလ်စာနယ်ဇင်းနှင့် ကိမ်းဘရစ်တက္ကသိုလ်စာနယ်ဇင်းတို့က ၁၉၆၁၊ ၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် ရရှိထားသည်။ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ပြန်လည်ပုံနှိပ်ထားသည်။

---

၁။ စီအိပ်ချ် ဒေါဒ်၊ ပေါလု၏ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာစောင် (လန်ဒန်၊ ၁၉၅၄)၊ xviii-xx။

၂။ ရောမ ၁း၁၃-၁၆၊ ၂း၉၊ ၁၀၊ ၁၇၊ ၁၁း၁၃၊ ၃၁ ကို ကြည့်ပါ။

၃။ ဒေါဒ်၊ xxviii။

၄။ ပေါလု အယ်လ်သောက်စ်၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (နဝမအကြိမ်ထုတ်၊ ဂေါ့တင်ဂင်၊ ၁၉၅၉)၊ ၁၁၂။

၅။ အမြင်အမျိုးမျိုးကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ အနှစ်ချုပ်ပြီးနောက် ဒဗလျူ ဆန်ဒေးနှင့် အေစီ ဟက်ဒ်လမ်တို့က ပေါလုသည် အတိတ်အတွေ့အကြုံမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ယေဘုယျအကြံဉာဏ်ကို ပေးနေသည်ဟု ကောက်ချက်ချကြသည်။ ဝီလျံ ဆန်ဒေးနှင့် အာသာ စီ ဟက်ဒ်လမ်၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာစောင်အပေါ် ဝေဖန်ရေးနှင့် ကျမ်းချက်မှ အနက်ဖော်ခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်ချက် (ပဉ္စမအကြိမ်ထုတ်၊ အက်ဒင်ဘာ့ဂ်၊ ၁၉၅၈)၊ ၃၉၉-၄၀၃။

၆။ အီမီးလ် ဘရွန်နာ၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (ဖီလာဒဲလ်ဖီးယား၊ ၁၉၅၉)၊ ၁၁၄။

၇။ အခန်းငယ် ၄ နှင့် ၁၀ တွင် ပေါလုမေးသော မေးခွန်းများသည် လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။ အခန်းငယ် ၂ တွင် သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုထားပြီး ထိုစကားလုံးသည် သူ၏ရေးသားချက်အားလုံးတွင် ဤနေရာ၌ တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရသည်။ ဤအခြေအနေသည် အခြားနေရာတွင် မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပုံရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ယေဘုယျနည်းလမ်းမှာ ပြဿနာများ သို့မဟုတ် အမှားများ ရှိနေသောအခါ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ခရစ်ယာန်နိယာမများကို ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။ ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ပထမစောင်နှင့် ဂလာတိဩဝါဒစာတို့သည် ထင်ရှားသော ဥပမာများ ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ ရောမ ၁၄း၁ မှ ၁၅း၁၃ အထိတွင် ချမှတ်ထားသော ခရစ်ယာန်အသက်တာ၏ အခြေခံနိယာမကြီးများသည် ရောမမြို့ရှိ အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပုံရသည်။ ပေါလုသည် ရောမအသင်းတော်အကြောင်း ရောမမြို့သို့ သွားဖူးသူများ သို့မဟုတ် အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင် ခရီးသွားများထံမှ သိရှိခဲ့ပုံရသည် (အခန်း ၁း၈)။ လူ့သဘာဝအရ ရောမခရစ်ယာန်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်း ကြားသိသည့်အချိန်တွင်ပင် ထိုအငြင်းပွားမှုအကြောင်း ကြားသိခဲ့နိုင်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

၈။ တီဒဗလျူ မန်ဆန်၊ “ရောမမြို့သားများ”၊ Peake ၏ ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ချက် တွင် မက်သယူး ဘလက်ခ် တည်းဖြတ်သူ (လန်ဒန်၊ ၁၉၆၄)၊ ၉၅၁။

၉။ အဓိကအုပ်စုများစာရင်းအတွက် အော့တို မီရှဲလ်၏ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (ဒသမအကြိမ်ထုတ်၊ ဂေါ့တင်ဂင်၊ ၁၉၅၅)၊ ၂၅၆ နောက်ပိုင်းကို ကြည့်ပါ။

၁၀။ ဟန်စ် ယိုနတ်စ်၊ ဂနော့စတစ်ဘာသာရေး (ဘော်စတွန်၊ ၁၉၅၈)၊ ၃၃။

၁၁။ အာနက်စ် ဘက်စ်၊ ပေါလု၏ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (ကိမ်းဘရစ်၊ ၁၉၆၇)၊ ၁၅၄-၁၅၅ ကို ကြည့်ပါ။

၁၂။ ရောမ ၁၄း၁၄ တွင် “မသန့်ရှင်း” ဟု အသုံးပြုသော စကားလုံးသည် အရေးကြီးသည်။ ထိုစကားလုံးကို ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၁ ၏ စက်ကျူးဂျင့်စာသားတွင် တားမြစ်ထားသော အစားအစာအတွက် အသုံးပြုသော အခြားစကားလုံးနှင့် ခွဲခြားရမည်။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုသော စကားလုံးသည် မသန့်ရှင်းဟူသော အဓိပ္ပါယ်ထက် သာမန်ဖြစ်ခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ သန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် မသင့်တော်ခြင်းနှင့် ညစ်ညမ်းစေခြင်းဟူသော အဓိပ္ပါယ်များကို ဆောင်သည်။ အမှန်တကယ် စားသုံးရန် သင့်တော်သော အစားအစာသည် “မသန့်ရှင်း” ဖြစ်လာသောအခါ ဤစကားလုံးကို အသုံးပြုသည်။ ထိုခေတ်က သက်သတ်လွတ်စားသူအများစုသည် လောက၏ အခြေခံသဘောတရားဆိုင်ရာ အယူအဆပေါ်တွင် အခြေခံ၍ အသားကို ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ ယနေ့ ခရစ်ယာန်သက်သတ်လွတ်စားသူများသည် အများအားဖြင့် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းကြောင့် ထိုသို့ပြုကြသည်။

၁၃။ အန်ဒါစ် နျူဂရင်၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာအပေါ် အနက်ဖွင့်ချက် (ဖီလာဒဲလ်ဖီးယား၊ ၁၉၄၉)၊ ၄၄၂။ အေမ် ဟန်တာ၏ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (လန်ဒန်၊ ၁၉၅၇)၊ ၁၁၇ ကိုလည်း ကြည့်ပါ။

၁၄။ အဒေါ့ဖ် ဗွန် ရှလတ်တာ၊ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (စတုတ္ထအကြိမ်ထုတ်၊ စတုဂတ်၊ ၁၉၆၅)၊ ၃၆၄၊ ၃၆၈၊ မီရှဲလ်၊ ၂၅၆၊ အာနက်စ် ဂေါဂလာ၊ ရောမဩဝါဒစာ (ဇူးရစ်၊ ၁၉၅၂)၊ အတွဲ ၂၊ ၃၂၆ တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။

၁၅။ ရောမမြို့တွင် ဂျူးတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအရေးပါပုံအတွက် ဂျေ ကီနိုရှီတာ၏ ရောမ ၁၄ ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအရင်းအမြစ်နှင့် ပတ်သက်သော စိတ်ဝင်စားဖွယ် အယူအဆကို ကြည့်ပါ။ သူသည် ထိုကျမ်းပိုဒ်ကို “ဂျူးပြဿနာဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်လမ်းညွှန်” မှ ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု မြင်သည်။

၁၆။ ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းတို့အကြောင်း လေ့လာမှုအတွက် ဂျီ လာပီးယာနာ၏ “အင်ပါယာ၏ ပထမရာစုများအတွင်း ရောမမြို့ရှိ နိုင်ငံခြားသားအုပ်စုများ” ကို ကြည့်ပါ။

၁၇။ အက်ဆင်းများသည် အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်၊ မရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်ကို သိရှိရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အက်ဆင်းများနှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ပညာရှင်အများစု ယူဆကြသော ကုမ္ရန်အသိုင်းအဝိုင်းမှ ရှေးဟောင်းသုတေသနနှင့် စာပေအထောက်အထားများကို အမျိုးမျိုး အနက်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။ ပင်လယ်သေစာလိပ်များကို အခြေခံ၍ အက်ဆင်းများသည် စပျစ်ရည် သောက်ခဲ့ကြသည်ဟု အချို့က ယူဆကြသော်လည်း အချို့ကမူ ထိုအရာကို မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆကြသည်။ ကုမ္ရန်တွင် အရိုးများစွာ ပါဝင်သော အိုးများနှင့် အိုးအပိုင်းအစများကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအရိုးများသည် အများအားဖြင့် သိုးနှင့် ဆိတ်တို့၏ အရိုးများဖြစ်ပြီး ချက်ပြုတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် မီးကင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရိုးများသည် အသားစားသုံးခြင်း၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆသည် သဘာဝကျသော်လည်း အက်ဆင်းများက မိမိတို့၏ သန့်ရှင်းသော အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ပူဇော်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသော ယဇ်များ၏ အထောက်အထားများ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသူများအတွက်တော့ မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ အတင်းအကျပ် ခိုင်လုံစွာ သက်သေပြနိုင်သော အထောက်အထားမရှိသည့်အတွက် ခိုင်ရဗက်ကုမ္ရန်ရှိ အက်ဆင်းများသည် အချို့အချိန်များတွင် စပျစ်ရည်သောက်ပြီး အသားစားခဲ့ကြသည်ဟု အကြံပြုခြင်းသည် သင့်လျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ဖာရိရှဲများသည် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် အစာရှောင်ခဲ့ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သစ္စာကတိတစ်ရပ် ပြုထားစဉ် စပျစ်ရည်ကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြလျှင် ရှေးခေတ်အာဏာပိုင်များက အလွန်ချီးမွမ်းထားသော အက်ဆင်းတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ ဘာသာရေးအလေ့အထများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာရာတွင် နောက်ကျခဲ့မည်မဟုတ်ပါ။ ကုမ္ရန်တွင် ကိုယ်ကိုချုပ်တည်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းမှု၏ အရေးပါမှုကို အဆုံးစွန်အထိ တင်းကျပ်စွာ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ထိုအသိုင်းအဝိုင်းသည် ထိုအရာအပေါ်တွင်ပင် ရပ်တည်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

၁၈။ အက်ဖ်အက်ဖ် ဘရုစ်၊ “ဟေဗြဲတို့ထံသို့လော၊ အက်ဆင်းတို့ထံသို့လော” ကို ကြည့်ပါ။

၁၉။ ဂရိဓမ္မသစ်ကျမ်းစာ၊ အာဝင် နက်စတလေ တည်းဖြတ်သူ (စတုဂတ်၊ ၁၉၅၂)။

၂၀။ ပေါလု၏ရေးသားချက်များတွင် “နေ့” ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်များကို အကျဉ်းချုပ်၍ ဒဗလျူအက်ဖ် အာ့န်ဒ်နှင့် အက်ဖ်ဒဗလျူ ဂင်းဂရစ်ခ်တို့က အောက်ပါအတိုင်း အကြံပြုသည်။ (၁) ခေတ်၊ ကာလ၊ အကန့်အသတ်မရှိသော အချိန်ကာလ၊ (၂) နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ နေ့၊ (၃) နေထွက်ချိန်မှ နေဝင်ချိန်အထိ သဘာဝနေ့၊ (၄) နှစ်ဆယ့်လေးနာရီရှိသော နေ့။

၂၁။ ဂျိမ်းစ် အိပ်ချ် မော်လ်တန်၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းဂရိသဒ္ဒါ၊ အတွဲ ၃၊ နိုင်ဂျယ် တာနာ (အက်ဒင်ဘာ့ဂ်၊ ၁၉၆၃)၊ ၂၇၃။ ဘလက်စ်နှင့် ဒီဘရွန်နာ၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းနှင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာပေများ၏ ဂရိသဒ္ဒါ (ကိမ်းဘရစ်၊ ၁၉၆၁)၊ ၁၂၃-၁၂၄ ကိုလည်း ကြည့်ပါ။

၂၂။ အေတီ ရောဘတ်ဆန်၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ စကားလုံးပုံရိပ်များ၊ အတွဲ ၄ (နယူးယောက်၊ ၁၉၃၁)၊ ၄၁၃။

၂၃။ ရောမ ၁၄း၅ ၏နောက်တွင် ပါရှိသော စာပိုဒ်ကို ထားရှိသင့်၊ မထားရှိသင့်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျမ်းစာပညာရှင်များအကြား အမြင်ကွဲပြားမှု ရှိသည်။ ရှေးဟောင်းဘာသာပြန်ကျမ်းတစ်ခုတွင် ရောမ ၁၄း၆ ကို “နေ့ကို အလေးထားသောသူသည် သခင်ဘုရားအတွက် အလေးထား၏။ နေ့ကို အလေးမထားသောသူလည်း သခင်ဘုရားအတွက် အလေးမထား။ စားသောသူသည် ထာဝရဘုရားကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၍ သခင်ဘုရားအတွက် စား၏။ မစားသောသူလည်း သခင်ဘုရားအတွက် မစားဘဲနေ၍ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၏” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ရှေးဟောင်းလက်ရေးမူအထောက်အထားအရ အလယ်ပိုင်းရှိ စကားများကို ထည့်သွင်းထားခြင်းကို အပြင်းအထန် ဆန့်ကျင်သည်။ အပြန်အလှန်ဆန့်ကျင်မှု မပြည့်စုံခြင်းကြောင့် ထိုစကားများကို ထည့်သွင်းလာနိုင်သည်။ သို့သော် စကားလုံးအဆုံးတူညီမှုကြောင့် မတော်တဆ ကျန်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် မစောင့်ထိန်းခြင်း၊ စားခြင်းနှင့် မစားခြင်းတို့အကြား အပြိုင်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြည့်စုံစေသောကြောင့် ထိုစာကြောင်းသည် မူရင်းလက်ရေးမူတွင် ရှိခဲ့နိုင်ခြေကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ ထိုစာကြောင်းကို ထည့်ခြင်း သို့မဟုတ် ချန်ခြင်းသည် ပေါလု၏ အဓိကအကြောင်းပြချက်ကို အခြေခံအားဖြင့် မပြောင်းလဲစေပါ။

၂၄။ မီရှဲလ်၊ ၃၀၁ ကို ကြည့်ပါ။

၂၅။ ဗွန် ရှလတ်တာ၊ ၃၇၁ ကို ကြည့်ပါ။

၂၆။ အာစီအိပ်ချ် လင်စကီ၊ ပေါလု၏ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာအပေါ် အနက်ဖွင့်ချက် (ကိုလံဘတ်စ်၊ ၁၉၄၅)၊ ၈၂၁။

၂၇။ ထိုနေရာ၌ပင်။

၂၈။ အိပ်ချ် အဲလ်ဖို့ဒ်၊ ဂရိဓမ္မသစ်ကျမ်း၊ အတွဲ ၂ (ကိမ်းဘရစ်၊ ၁၈၆၅)၊ ၄၅၂။

၂၉။ အေ ဘာန်းစ်၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းအပေါ် မှတ်ချက်များ၊ အတွဲ ၄၊ ရောမ (လန်ဒန်၊ ၁၈၃၂)၊ ၂၉၉-၃၀၀။

၃၀။ ထိုနေရာ၌ပင်။

၃၁။ ဂျိုးဇက် ပါကာ၊ ပြည်သူတို့၏ ကျမ်းစာ၊ အတွဲ ၂၆၊ ရောမနှင့် ဂလာတိ (နယူးယောက်၊ ၁၉၀၁)၊ ၁၂၃ နောက်ပိုင်းကို ကြည့်ပါ။ ဘာန်းစ်၊ ၂၉၉-၃၀၀။ ဝီလ်ဘာ တီ ဒေးတန်၊ ဝက်စလီယန် ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ချက်၊ အတွဲ ၅၊ ရောမနှင့် ဂလာတိ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ ၁၉၆၅)၊ ၈၅-၈၆။

၃၂။ ဤအချက်သည် ပရက်စ်ဘီတေးရီးယန်း ဓမ္မပညာရှင် ဂျွန် မာရေးအတွက် ပို၍ပင် ထင်ရှားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အမှတ်ရစေသော သခင်ဘုရား၏နေ့သည် ဓမ္မသစ်ပဋိညာဉ်အောက်ရှိ ယုံကြည်သူအတွက် အမြဲတမ်း သက်ဆိုင်ပြီး လိုက်နာရန်တာဝန်ရှိနေသော ဥပုသ်နေ့အဖွဲ့အစည်းမှ ၎င်း၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို ရရှိသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ၊ အတွဲ ၂၊ နောက်ဆက်တွဲ ဃ ကို ကြည့်ပါ။

၃၃။ ဝတ်ပြုရာ ၂၃ နှင့် တောလည်ရာ ၂၈၊ ၂၉ ကို ကြည့်ပါ။

၃၄။ ဂျိုးဇက် ဟူဘီ၊ စိန့်ပေါလု၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (ပါရီ၊ ၁၉၅၇)၊ ၄၅၂-၄၅၃ ကို ကြည့်ပါ။

၃၅။ ဂျိမ်းစ် ဒန်နီ၊ ဂရိဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အနက်ဖွင့်ချက်၊ အတွဲ ၂၊ ရောမ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ ၁၉၆၁)၊ ၇၀၂။ ဟူဘီ၊ ၄၅၅-၄၅၆။ ဂေါဂလာ၊ ၃၃၃။

၃၆။ မာဆဲလ် ဆီမွန်၊ ယေရှုခေတ်ရှိ ဂျူးအုပ်စုများ (ပါရီ၊ ၁၉၆၀)၊ ၆၂။

၃၇။ ဆီမွန်၊ ၆၂-၆၃။ အေ ဂျော်ဘဲ၊ နောက်ဆုံးညစာ၏ရက်စွဲ၊ ကျမ်းစာပြက္ခဒိန်နှင့် ခရစ်ယာန်ဝတ်ပြုရေး (ပါရီ၊ ၁၉၅၇)၊ ၅၁-၅၆။

၃၈။ Didache ၈း၁ တွင် ခရစ်ယာန်များအား အရေခြုံသူများနှင့်အတူ ရက်သတ္တပတ်၏ ဒုတိယနေ့နှင့် ပဉ္စမနေ့တွင် အစာမရှောင်ရန်၊ စတုတ္ထနေ့နှင့် ဆဋ္ဌမနေ့တွင် အစာရှောင်ရန် သတိပေးထားသည်။

၃၉။ အက်ဖ်ဂျေ လီဟန်ဟတ်၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (လန်ဒန်၊ ၁၉၆၁)၊ ၃၄၈-၃၄၉ ကို ကြည့်ပါ။ အမ်ဂျေ လာဂရန့်ဂျ်က “အကြောင်းအရာအရ အစာရှောင်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်မှာ အတော်လေးရှင်းလင်းသည်” ဟု ဆိုသည်။ ဤနေရာတွင် ဖာရိရှဲတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြားဥပမာတစ်ရပ်ကို တမန်တော်က ရည်ညွှန်းနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျမ်းစာခေတ်တွင် ဂျူးလူမျိုးများနှင့် အထူးသဖြင့် ဖာရိရှဲများသည် အစာရှောင်ခြင်းကို ဘာသာရေးအလေ့အထတစ်ရပ်အဖြစ် အလွန်အရေးထားခဲ့ကြသည်မှာ သံသယမရှိပါ။ ကျမ်းစာအထောက်အထားများအပြင် ဘာဘီလုန်နှင့် ပါလက်စတိုင်း တယ်လ်မုဒ်တို့တွင် ဂျူးတို့၏ အစာရှောင်နေ့များနှင့် ထိုနေ့များတွင် ကျင့်သုံးရသော အလေ့အထများအတွက် ကျယ်ပြန့်သော စာအုပ်တစ်အုပ်လည်း ရှိသည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ရောမ ၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော အခြေအနေအားလုံးနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိဟု ကျွန်ုပ်ခံစားရသည်။ အကြောင်းမှာ ပေါလုသည် အချို့သောနေ့များကိုသာ စောင့်ထိန်းရုံမက အသားနှင့် စပျစ်ရည်ကိုပါ ရှောင်ကြဉ်သော ခရစ်ယာန်များကို ကိုင်တွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၄၀။ ဂျွန် မာရေး၊ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ၊ အတွဲ ၂ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ ၁၉၆၅)၊ ၁၇၃။

၄၁။ ရူဒေါ့ဖ် ဘူလ်တ်မန်းနှင့် အာသာ ဝိုင်ဇာ၊ ယုံကြည်ခြင်း (လန်ဒန်၊ ၁၉၆၁)၊ ၈၈-၈၉။

၄၂။ အက်ဖ်အက်ဖ် ဘရုစ်၊ ပေါလု၏ ရောမမြို့သားများထံသို့ စာ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ ၁၉၆၃)၊ ၂၄၃။