ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၄

 

အခန်းကြီး - ၄

chapter 4

အခန်း ၄ ၁ ခရစ်ယာန်များ၏ အနားယူခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။ ၁၂ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ တန်ခိုးအာနုဘော။ ၁၄ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုဂ္ဂိုလ်မင်းအမြတ် ယေရှု၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်၊ အားနည်းချက်များနှင့်ထိတွေ့ခံစားရသော်လည်း အပြစ်မရှိသူ၊ ၁၆ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျေးဇူးတော်ပလ္လင်သို့ ရဲရင့်စွာ သွားရမည်၊ သွားနိုင်သည်။

1 The rest of Christians is attained by faith. 12 The power of God’s word. 14 By our high priest Jesus the Son of God, subject to infirmities, but not sin, 16 we must and may go boldly to the throne of grace.

 

၁. ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့သင့်သည်။ ဤသတိပေးချက်ကို ၁ ကော ၁၀း၁-၁၂ တွင်လည်း ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ၎င်းတို့၏ ဆိုးရွားသောအန္တရာယ်ကို သတိမထားမိဘဲ၊ ကာနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော ဟေဗြဲလူမျိုးများ၏ နားမလည်မှုကို ဝေဖန်ပြစ်တင်လွန်းသည်။ ထို့ပြင် နိုင်ငံတစ်ခုအနေဖြင့် ဣသရေလအတွက် ဘုရားသခင်စီစဉ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များကိုလည်း ဝေဖန်တတ်သည် (ဟေဗြဲ ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ အခန်း ၄း၁ မှစတင်၍ စာရေးသူသည် ဣသရေလ၏ တော၌ရှိခဲ့သော သမိုင်းမှ သင်ခန်းစာကို တမန်တော်ခေတ်က ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွက် အသုံးချသည်။ နိယာမအားဖြင့်၊ ယနေ့ခရစ်ယာန်များသည် ထိုနည်းတူ အန္တရာယ်တွင်ရှိနေပြီး၊ သစ္စာရှိမှုအတွက် ထိုနည်းတူ သတိပေးချက် လိုအပ်သည်။

1. Let us therefore fear. The same warning is sounded in 1 Cor. 10:1–12. Seemingly oblivious to their own grave danger, Christians may be prone to look critically at the obtuseness of the generation of Hebrews that failed to enter Canaan and of later generations that failed to enter into the spiritual “rest” God had planned for Israel as a nation (see on Heb. 3:11). Beginning with ch. 4:1 the writer proceeds to apply the lesson from the history of Israel in the wilderness to the experience of the Christian church in apostolic times. In principle, Christians today are in the same danger and are in need of the same admonition to faithfulness.

 

ဂတိတော်တစ်ခုကျန်ရှိသည်။ ဣသရေလ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ အမှားများကြောင့် ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ရန် ဂတိတော်ကို ရုပ်သိမ်းမထားခဲ့ပါ။ ထိုဂတိသည် တရားဝင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ နောက်မျိုးဆက်တစ်ခုစီသို့ ထပ်မံပေးအပ်သည်။

A promise being left. The promise of entering into God’s “rest” had not been withdrawn as a result of Israel’s repeated mistakes. The promise remains valid and is repeated to each successive generation.

 

သူ၏အနားယူခြင်း။ အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ။

His rest. See on ch. 3:11.

 

သင်တို့။ အထူးသဖြင့် ဟီးဗြဲစာတမန်ကို လက်ခံရရှိသော ခရစ်ယာန်ဂျူးများကို ဆိုလိုသည်။ သေချာသည်မှာ၊ ခရစ်ယာန်အားလုံးအတွက်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။

You. Specifically, the Christian Jews to whom the epistle was addressed. To be sure, the same is true of all Christians.

 

မမီခြင်း။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှေးဣသရေလလူမျိုးများကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ဂတိပြုထားသော “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်းဖြစ်သည်။

Come short. That is, fail as ancient Israel had failed to enter into God’s promised “rest.”

 

၂. ဧဝံဂေလိတရား။ စကားလုံးအရ “သတင်းကောင်း” ဟုဆိုလိုသည် (မာကု ၁း၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤဖော်ပြချက်ကို “ကျွန်ုပ်တို့သည် သတင်းကောင်းကို ဟောပြောခံရသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့လည်း ထိုနည်းတူ ဟောပြောခံရသည်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ဓမ္မဟောင်းခေတ်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ပုံဆောင်ခြင်းနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများ၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ထုံးတမ်းဓလေ့များမှတစ်ဆင့် “ဟောပြော” ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ယခင်က ခရစ်တော်က ကြွေးကြော်ခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁း၁၊ ၂ ကိုကြည့်ပါ)။

2. Gospel. Literally, “good news” (see on Mark 1:1). The statement may be rendered, “we have been gospelized, just as they also.” In OT times the gospel was “preached” through type and ceremony, in sacrifice and ritual, but it was the same gospel as that more recently proclaimed by Christ (see on Heb. 1:1, 2).

 

ဟောပြောခံရသောနှုတ်ကပတ်တော်။ စကားလုံးအရ “ကြားနာသောနှုတ်ကပတ်” သို့မဟုတ် “ကြားနာခံရသောနှုတ်ကပတ်” ဟုဆိုလိုသည်။

The word preached. Literally, “the word of hearing,” or “the heard word.”

 

၎င်းတို့အား အကျိုးမပြုခဲ့။ “ဟောပြောခံရသောနှုတ်ကပတ်” သည် ကြားနာသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မဆုံးဖြတ်ပါက၊ ၎င်းသည် သူ့အား အကျိုးမပြုနိုင်ပါ (မဿဲ ၇း၂၄-၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်သည် ဤလောက၌ရှိစဉ်က ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်သတင်းစကားသည် ကြားနာသူများ၏ လက်ခံမှုပေါ်တွင် အကန့်အသတ်ရှိခဲ့သည်။ နာဇရက်မြို့၌ “သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်ရာများစွာ မပြုနိုင်ခဲ့” (မဿဲ ၁၃း၅၈) ဟု ဆိုထားသည်။ ဤနိယာမကို မဿဲ ၁၃း၃ ရှိ မျိုးစေ့ကြဲသူ၏ နှုတ်ကပတ်တရားပုံဥပမာတွင် ထင်ရှားစွာ သရုပ်ပြထားသည်။

Not profit them. Unless “the word preached” meets with faith on the part of the hearer, it cannot benefit him (see on Matt. 7:24–27). The effectiveness of Christ’s personal message, when here on earth, was likewise limited by the receptiveness of His hearers. Of Nazareth it is said that “he did not many mighty works there because of their unbelief” (Matt. 13:58). The outworking of this principle is clearly illustrated in the parable of the Sower (see on Matt. 13:3).

 

ယုံကြည်ခြင်း။ အခန်း ၃း၁၂၊ ၁၁း၁ ကိုကြည့်ပါ။

Faith. See on chs. 3:12; 11:1.

 

၃. ယုံကြည်သူများဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်ယာန်များ၊ အထူးသဖြင့် တမန်တော်အသင်းတော်ရှိ ဂျူးလူမျိုးမှ ပြောင်းလဲလာသူများဖြစ်သည်။

3. We which have believed. That is, we Christians, meaning particularly converted Jews in the apostolic church.

 

ဝင်ရောက်ကြသည်။ သို့မဟုတ် “ဝင်ရောက်နေကြသည်”။ ဖိတ်ကြားချက်သည် ယခုထိ တရားဝင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်၊ အချို့သည် ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံပြီး ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်နေကြသည်။

Do enter. Or, “are entering.” The invitation is still valid; furthermore, some are accepting the invitation and entering into God’s “rest,” by faith.

 

အနားယူခြင်း။ စကားလုံးအရ “ထိုအနားယူခြင်း” ဟုဆိုလိုပြီး၊ အခန်း ၃း၁၁၊ ၁၈၊ ၄း၁ တွင် ဖော်ပြပြီးသော “အနားယူခြင်း” ကို ဆိုလိုသည် (အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရစ်ယာန်များ၊ အထူးသဖြင့် ဂျူးလူမျိုးမှ ပြောင်းလဲလာသူများ၊ ဝင်ရောက်သော “အနားယူခြင်း” သည် ဘုရားသခင်က ရှေးဣသရေလလူမျိုးကို ဖိတ်ကြားခဲ့သော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်—ခရစ်တော်ထံသို့ အပြည့်အဝအညံ့ခံခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရရည်ရွယ်ချက်ထဲသို့ ဘဝကို ပေါင်းစည်းခြင်းမှ ရရှိလာသော ဝိညာဉ်အနားယူခြင်း (ဟေရှာယ ၃၀း၁၅၊ ယေရမိ ၆း၁၆၊ မဿဲ ၁၁း၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။

Rest. Literally, “the rest,” meaning the very same “rest” to which reference has already been made in chs. 3:11, 18; 4:1 (see on ch. 3:11). The “rest” into which Christians, including converted Jews, enter is the very same spiritual “rest” into which God had invited ancient Israel to enter—the “rest” of soul that comes with full surrender to Christ and with the integration of the life into the eternal purpose of God (cf. Isa. 30:15; Jer. 6:16; Matt. 11:29).

 

သူပြောသကဲ့သို့။ စာရေးသူသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်က ရှေးဣသရေလလူမျိုးကို ဖိတ်ကြားခဲ့သော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်နေကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် နိုင်ငံတစ်ခုအနေဖြင့် ထိုအရာမှ ပိတ်ပင်ခံထားရသည်။ ဤနေရာမှ အခန်း ၄း၈ အထိ၊ သူသည် ၎င်း၏အဆိုကို အခြေခံထားသော သက်သေများကို ဖော်ပြသည်။ ဤအဆိုသည် ပြောင်းလဲမလာသော ဂျူးလူမျိုးများအတွက် အံ့အားသင့်စရာဖြစ်ပြီး၊ ပြောင်းလဲလာသော ဂျူးလူမျိုးအများစု၊ သို့မဟုတ် အများစုအတွက် နားမလည်နိုင်သော ပဟေဠိတစ်ခုဖြစ်သည်။ အခန်း ၄း၉ တွင် သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို ပြီးဆုံးပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် ယခင်က ဂျူဒါဝါဒမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ခဲ့သည်နည်းတူ ယခုအခါ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းမှတစ်ဆင့်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်း၏ အဓိကအဆိုကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။

As he said. The writer has just affirmed that, one by one, Christian believers are entering into the very same spiritual “rest” into which God formerly purposed that ancient Israel should enter, but from which they, as a nation, were now barred. Beginning at this point and continuing on through v. 8 he sets forth the evidence on which he bases his conclusion, a conclusion shocking to unconverted Jews and perhaps an enigma to many, if not most, converted Jews. In v. 9 he concludes this line of reasoning by reaffirming the validity of his major premise, namely, that admission to God’s “rest” is now through the Christian faith as it formerly was through Judaism.

 

အခန်း ၄း၃-၈ ၏ အကြောင်းအရာကို အောက်ပါအတိုင်း အကျဉ်းချုပ်နိုင်သည်-

The line of argument in vs. 3–8 may be summarized as follows:

 

၁. ဘုရားသခင်သည် စစ်မှန်သော ဣသရေလလူမျိုးသည် သူ၏ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

1. God had sworn that literal Israel should not enter into His “rest.”

 

၂. သို့သော်၊ ဘုရားသခင်၏ “လုပ်ဆောင်ချက်များ”—ဤနေရာ၌ လူသားအတွက် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်—သည် “လောကတည်ထောင်ခြင်းမှ ပြီးစီးခဲ့သည်”။ အစပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်သည် လူသားများသည် သူ၏ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ရှေးဣသရေလလူမျိုးကို ဂတိပြုထားသော “အနားယူခြင်း” မှ ပိတ်ပင်ထားသည့် ဘုရားသခင်၏ ကျိန်ဆိုချက်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ၎င်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ ဤကျိန်ဆိုချက်သည် ဘုရားသခင်က ၎င်း၏ မူလဒီဇိုင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်ဟု ဆိုလိုသလား။ သို့မဟုတ် သူသည် ၎င်း၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်သည်အထိ လိုက်လံဆောင်ရွက်သလား။

2. Nevertheless, God’s “works”—here His purpose for mankind—were “finished [“finalized”] from the foundation of the world.” In the beginning God had determined that men should enter into His “rest.” Thus, God’s oath barring ancient Israel from the promised “rest” might appear, on the surface, to be in conflict with His original purpose. Does the oath mean that God has rescinded His original design? Or does He pursue an objective until He secures it?

 

၃. ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အောင်မြင်ကြောင်း သက်သေပြရန်၊ စာရေးသူသည် (အခန်း ၄း၄) တွင် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ “လုပ်ဆောင်ချက်များ” ကို ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤလောကကို ဖန်ဆင်းရန် စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်း၏ ဖန်ဆင်းခြင်း “လုပ်ဆောင်ချက်များ” ကို ပြီးစီးခဲ့သည်။ သတ္တမမြောက်နေ့၌ သူ၏ အနားယူခြင်းသည် ပြီးစီးခဲ့သော ဖန်ဆင်းခြင်းကို သက်သေပြသည်။ ကမ္ဘာဦး ၂း၁-၃ တွင် “ပြီးစီးသည်” နှင့် “အဆုံးသတ်သည်” ဟူသော စကားလုံးများနှင့် ပြီးစီးမှုကို အလေးပေးထားသည်ကို သတိပြုပါ။

3. To prove that God achieves His purposes, the writer points (v. 4) to the “works” of creation. God set out to create this world; He completed His “works” of creation; His rest on the seventh day testifies to a completed creation. Note the words “finished” and “ended” in Gen. 2:1–3 and the emphasis on completion.

 

၄. ဟေဗြဲ ၄း၅ တွင် ဘုရားသခင်၏ ကျိန်ဆိုချက်ဖြစ်သော ရှေးဣသရေလလူမျိုးသည် သူ၏ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိဟူသော အချက်ကို ထပ်မံဖော်ပြပြီး၊ အခန်း ၄း၄ ၏ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ပြီးစီးသည်ဟူသော အတွေးနှင့် ယှဉ်တွဲထားသည်။

4. In Heb. 4:5 God’s oath that ancient Israel should not enter into His “rest” is repeated and placed in juxtaposition with the thought of v. 4, that God accomplishes what He sets out to do, as illustrated by the completed work of creation.

 

၅. ဖန်ဆင်းခြင်းသတ္တမမြောက်နေ့၌ ဘုရားသခင်၏ အနားယူခြင်းဖြင့် သက်သေပြထားသော ပြီးစီးခဲ့သော ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များ၏ မပြောင်းလဲမှုကို သက်သေပြသည်။ ဤသည်မှာ ပေါလု၏ အဓိကအဆိုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဒုတိယအဆိုမှာ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးသည် သူ၏ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ “ပထမဦးစွာ ဟောပြောခံရသူများသည် မယုံကြည်မှုကြောင့် ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိ” ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ၎င်း၏ အဆိုကို “ထို့ကြောင့် အချို့သည် ၎င်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည်” (အခန်း ၄း၆) ဟူသော နိဂုံးသို့ ပို့ဆောင်သည်။

5. A completed creation, as testified to by God’s rest on the seventh day of creation week, is evidence of the immutability of God’s purposes. This is Paul’s major premise. His minor premise is the fact that God had purposed that His chosen people should enter into His “rest,” but that “they to whom it was first preached entered not in because of unbelief.” This brings him to the conclusion that “it remaineth that some must enter therein” (v. 6).

 

၆. ၎င်း၏ နိဂုံးတရားဝင်မှုအတွက် ထပ်လောင်းသက်သေအဖြစ်၊ စာရေးသူသည် အခန်း ၄း၇ တွင် ဆာလံ ၉၅ ၏ စကားများကို ထပ်မံညွှန်ပြပြီး၊ ယခင်မျိုးဆက်များ၏ ပျက်ကွက်မှုသည် ဘုရားသခင်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောင်းလဲစေခြင်း သို့မဟုတ် မူလဖိတ်ကြားချက်ကို ရုပ်သိမ်းစေခြင်း မရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ လုကာ ၁၄း၁၆-၂၄ ရှိ ကြီးကျယ်သော ဧည့်ခံပွဲသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖိတ်ကြားချက်များကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။

6. As further evidence for the validity of his conclusion, the writer points again, in v. 7, to the words of Ps. 95, to the effect that the failure of earlier generations had neither altered God’s original purpose nor withdrawn the original invitation. Compare the repeated invitations to the great banquet (see Luke 14:16–24).

 

၇. အခန်း ၄း၈ တွင် ၎င်းသည် အခန်း ၄း၇ ၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်မှ ထပ်မံနိဂုံးချုပ်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်က “နောက်ထပ်တစ်နေ့” ကို ဖော်ပြခြင်းသည် ယောရှုသည် ဣသရေလလူမျိုးကို ကာနာန်ပြည်တွင် “အနားယူခြင်း” ပေးခဲ့သော်လည်း (အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ သူတို့ကို ဦးဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။

7. In v. 8 he draws the further conclusion from the observation in v. 7 that God’s mention of “another day” in the time of David is evidence that although Joshua had indeed given Israel “rest” in the literal land of Canaan (see on ch. 3:11), he had definitely not led them into the spiritual “rest” God intended them to enjoy.

 

၈. အခန်း ၄း၃-၈ တွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးမှ စာရေးသူသည် “ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအတွက် အနားယူခြင်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသည်” (အခန်း ၄း၉) ဟူသော နိဂုံးကို ချုပ်ဆိုသည်။

8. From the entire line of argument set forth in vs. 3–8 the writer concludes it to be certain that “there remaineth therefore a rest to the people of God” (v. 9).

 

ကျွန်ုပ်ကျိန်ဆိုသကဲ့သို့။ ဤနေရာ၌ ဂရိစကားသည် အခန်း ၃း၁၁ တွင် “ထို့ကြောင့် ငါကျိန်ဆိုသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားနှင့် တူညီသည်။

As I have sworn. The Greek here is identical with that of ch. 3:11, translated “so I sware.”

 

ကျွန်ုပ်၏အမျက်တော်။ အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ။

Wrath. See on ch. 3:11.

 

၎င်းတို့သည် ဝင်ရောက်ရမည်။ ဤနေရာ၌ ဂရိစကားသည် အခန်း ၃း၁၁ တွင် “၎င်းတို့သည် ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိ” ဟု ပိုမိုတိကျစွာ ဘာသာပြန်ထားသော စကားနှင့် တူညီသည်။

If they shall enter. The Greek is identical with that of ch. 3:11, translated more accurately “they shall not enter.”

 

အနားယူခြင်း။ အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ။

Rest. See on ch. 3:11.

 

သော်လည်း။ ဤစကားဖြင့် ဆက်စပ်ထားသော ဖော်ပြချက်နှစ်ခု၏ ဆက်နွယ်မှုကို အောက်ပါအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်- “ဤလောကအတွက် သူ၏ အစီအမံများသည် အစပိုင်းတွင် သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးအား ဂတိပြုထားသော ပြည်၌ ‘အနားယူခြင်း’ ပေးမည်ဟူသော သူ၏ သန္နိဋ္ဌာန်ကျိန်ဆိုချက်ကို ရုပ်သိမ်းခဲ့သည်”။ ဤနေရာ၌ ဘုရားသခင်သည် မပြောင်းလဲဘဲ (တတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၃၄၊ မာလခိ ၃း၆ ကိုကြည့်ပါ) ၎င်း၏ အစီအမံများကို ပြီးစီးသည်အထိ ဆောင်ရွက်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ ဘုရားသခင်၏ မပြောင်းလဲမှုနှင့် ဣသရေလလူမျိုးအတွက် သူ၏ ဂတိတော်ကို ရုပ်သိမ်းခြင်းသည် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ တစ်ခုသည် နောက်တစ်ခုနှင့် မလိုက်ဖက်ဟု ထင်ရသည်။ ဤပုံပေါ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှုကို ဖြေရှင်းချက်ကို ဟေဗြဲ ၄း၄-၈ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ အဖြေမှာ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်၏ မပြောင်းလဲမှုသည် ဣသရေလလူမျိုးအတွက် သူ၏ ဂတိတော်ကို ရုပ်သိမ်းခြင်းဖြင့် မထိခိုက်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ နိဂုံးမှာ အခန်း ၄း၆ တွင် “ထို့ကြောင့် အချို့သည် ၎င်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည်” နှင့် အခန်း ၄း၉ တွင် “ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအတွက် အနားယူခြင်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသည်” ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ဤအနှောက်အယှက်ဖြစ်မှု၏ ဖြေရှင်းချက်သည် အခန်း ၄း၁-၃ တွင် ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သော အချက်ကို သက်သေပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယခင်က စစ်မှန်သော ဣသရေလလူမျိုးသို့ “သူ၏ အနားယူခြင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဂတိ” ကို “ဟောပြော” ခဲ့သည်နည်းတူ ယခုအခါ ခရစ်ယာန်များသို့ ဟောပြောခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်သော ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ ဝင်ရောက်နေကြသည်။

Although. The relationship between the two statements thus connected may be freely rendered as follows: “Despite the fact that His plans for this world were fixed at the beginning of time, God revoked His solemn promise to Israel of ‘rest’ in the Promised Land.” It is here assumed that God does not change and that He will carry His plans through to completion (see Vol. IV, p. 34; Mal. 3:6). On the surface, the changelessness of God and the reversal of His promise to Israel appear to be in conflict. The one, the author implies, seems incompatible with the other. The resolution of this seeming dilemma is set forth in Heb. 4:4–8. The answer is that the changelessness of God’s purpose has not been affected by the reversal of His promise to Israel. The conclusion is stated in v. 6, “therefore it remaineth that some must enter therein,” and v. 9, “there remaineth therefore a rest to the people of God.” The resolution of the dilemma proves what has already been stated in vs. 1–3, that God has “preached” the “promise … of entering into his rest,” referred to in v. 2 as “the gospel,” to Christians as formerly He did to literal Israel, and that believing Christians are verily entering into God’s true, spiritual “rest.”

 

လုပ်ဆောင်ချက်များ။ ဤနေရာ၌ သဘာဝလောက၏ “လုပ်ဆောင်ချက်များ” ကို မဆိုလိုဘဲ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသော လူသားအတွက် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အစီအမံကို ဆိုလိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ “လုပ်ဆောင်ချက်များ” သည် ဤကမ္ဘာမြေ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်ရန် သူ၏ အစီအမံကို ပါဝင်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ အမှန်တကယ်တွင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ “လုပ်ဆောင်ချက်များ” သည် ၎င်းတို့အထောက်အကူပြုရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော အနန္တရည်ရွယ်ချက်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်သည်။ အခန်း ၄း၄ တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းသတ္တမမြောက်နေ့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ “လုပ်ဆောင်ချက်များ” ကို အထူးဖော်ပြထားသည်။

Works. Here referring, not to the “works” of the natural world, but to God’s purpose and plan for the man which at creation came into being. In other words, the “works” of creation are here conceived of as including the purpose of God in the creation of this earth and His plan for achieving that purpose. In fact, the material “works” of creation were actually subsidiary to the infinite purpose to which they were designed to contribute. In v. 4 the material “works” of creation week are specifically referred to.

 

ပြီးစီးသည်။ စကားလုံးအရ “ဖြစ်ပေါ်လာသည်”၊ “ပေါ်ထွက်လာသည်” ဟုဆိုလိုပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ထိုအချိန်တွင် “ပြီးစီးသည်” သို့မဟုတ် “အဆုံးသတ်သည်”၊ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြောင်းလဲမှုများကို မခံရဟု ဆိုလိုသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်၏လက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လောကသည် ပြီးပြည့်စုံသော၊ ပြီးစီးခဲ့သော ထုတ်ကုန်တစ်ခုဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁း၃၁)။ ထိုနည်းတူ၊ သဘာဝလောကကို အုပ်ချုပ်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဥပဒေများသည်လည်း “ပြီးစီးသည်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ အခါအားလျော်စွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲမှုများကို မခံရပါ။ ဥပမာ၊ ဆွဲငင်အားသည် အစပိုင်းတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်နည်းတူ ယခုထိ လုပ်ဆောင်နေသည်။ ထို့ပြင်၊ အပင်နှင့် တိရစ္ဆာန်တစ်ခုစီသည် ၎င်း၏မျိုးအလိုက် မျိုးပွားစေသော မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ဥပဒေ (ကမ္ဘာဦး ၁း၁၂ ကိုကြည့်ပါ) သည် ဘယ်သောအခါမျှ ရုပ်သိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း မခံရပါ။ ဟေဗြဲ ၄း၃၊ ၄ ၏ အကြောင်းအရာ၏ အားသည် ဤမြေကြီးကို ဖန်ဆင်းရှင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့မဟုတ် “နေရာထိုင်ခင်း” (အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ) ဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းသတ္တမမြောက်နေ့၏ လုပ်ဆောင်ချက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤလောကသို့ အပြစ်ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် ထိုကောင်းမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပျက်ပြယ်စေခြင်းမရှိပါ၊ အကြောင်းမှာ ကယ်တင်ခြင်းအစီအမံသည် အပြစ်ရှိနေသော်လည်း မူလရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြစ်နေသဖြင့်၊ “ဧဝံဂေလိတရား” (အခန်း ၄း၂) သည် ရှေးဣသရေလလူမျိုးကို “အကျိုးမပြု” (အခန်း ၄း၂) ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့အား သူ၏ ဂတိတော်ကို ရုပ်သိမ်းခဲ့သည်ဆိုသော အချက်သည် “အချို့သည် ၎င်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည်” (အခန်း ၄း၆) ဟူသော သူ၏ အခြေခံရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ခြင်း မရှိပါ။

Finished. Literally, “became,” “came into being,” meaning that they were “completed,” or “finished,” at that time and therefore not subject to future alteration. The material world as it came forth from the hands of the Creator was a perfect, completed product (Gen. 1:31). In the same way the physical and biological laws that govern the natural world were also “finished,” that is, not subject to periodic modification or change. For instance, gravity still operates as it did at the beginning. And the law of genetics by which each plant and each animal reproduces after its kind (see on Gen. 1:12) has never been revoked or amended. The force of the argument in Heb. 4:3, 4 is that God’s original purpose for this earth to be the “rest,” or “abode” (see on ch. 3:11), of a race of righteous and happy beings, was an integral part of the work of creation week. The entrance of sin into the world did not nullify that beneficent purpose, inasmuch as the plan of salvation provided a means by which the original objective could yet be achieved, in spite of sin. This being so, the fact that the “gospel” (v. 2) did not “profit” ancient Israel (v. 2), and that God had, as a result, revoked His promise to them, could not possibly alter His fundamental purpose that “some must enter therein” (v. 6).

 

လောကတည်ထောင်ခြင်း။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သည်။

Foundation of the world. That is, creation.

 

၄. တစ်နေရာ၌။ ဤကိုးကားချက်သည် ကမ္ဘာဦး ၂း၂ မှဖြစ်သည်။

4. In a certain place. The quotation is from Gen. 2:2.

 

အနားယူခဲ့သည်။ ဂရိစကားလုံး “ကာတပါဝါ” သည် “ရပ်တန့်သည်”၊ “ရပ်စဲသည်”၊ “အနားယူသည်” ဟု ဆိုလိုသည်။ ဆက်စပ်နာမ်စကားလုံး “ကာတပါဝါစစ်” နှင့်အတူ၊ “ကာတပါဝါ” သည် အလုပ်လုပ်ငန်း သို့မဟုတ် အခြားလှုပ်ရှားမှုများ၏ ရပ်စဲခြင်းနှင့် ရပ်စဲပြီးနောက် လိုက်လျောသော မလှုပ်ရှားမှုအခြေအနေကို ဖော်ပြသည် (အခန်း ၃း၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌ ကိုးကားထားသော ကမ္ဘာဦး ၂း၂ တွင် “အနားယူသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကားလုံး “ရှာဘတ်” သည် စကားလုံးအရ “အလုပ်လုပ်ငန်း သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားမှုမှ ရပ်စဲသည်” ဟု ဆိုလိုသည်။ “ကာတပါဝါ” နှင့် “ရှာဘတ်” သည် ယခင်လှုပ်ရှားမှုမှ ရပ်စဲခြင်းနှင့် ရပ်စဲပြီးနောက် လိုက်လျောသော မလှုပ်ရှားမှုအခြေအနေ နှစ်မျိုးလုံးကို ပါဝင်သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးလုံးသည် ပထမဆုံး ဥပုသ်နေ့၌ ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” အတွက် မှန်ကန်သည်။ သူသည် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ရပ်စဲခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မလှုပ်ရှားမှုအခြေအနေတွင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ “လုပ်ဆောင်ချက်များ” သည် အရာအားလုံးတွင် ပြီးပြည့်စုံခဲ့ပြီး၊ ပထမဆုံး ဥပုသ်နေ့၌၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အမှတ်တရအဖြစ် သူဖန်ဆင်းထားသော နေ့တွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ဤမြေကြီးကို ဖန်ဆင်းခြင်းမှ “အနားယူခြင်း” ကို စတင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လောကနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်သည် ထိုအချိန်က စတင်ခဲ့သော ဖန်ဆင်းခြင်းလုပ်ငန်းကို ပြန်လည်မစတင်ခဲ့ပါ၊ သဘာဝလောကကို အုပ်ချုပ်ရန် ထိုအချိန်က သတ်မှတ်ထားသော ဥပဒေများကိုလည်း ရုပ်သိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ ဟေဗြဲစာရေးသူသည် ဤနေရာ၌ ဖန်ဆင်းခြင်း—ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လောက၊ ၎င်းကို အုပ်ချုပ်သော ဥပဒေများ၊ လူသားနှင့် သူအတွက် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်—ကို နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှုမခံရသော ပြီးစီးခဲ့သော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုအဖြစ် အာရုံစိုက်ထားသည်။ ဤနေရာ၌ အလေးပေးထားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ နောက်ထပ် ဖန်ဆင်းခြင်းလှုပ်ရှားမှုမှ ရပ်စဲခြင်းဖြစ်သည်။

Did rest. Gr. katapauō, “to stop,” “to cease,” “to rest.” Like the related noun katapausis, the verb katapauō denotes cessation from labor or other activity, together with the state or condition of inactivity that follows cessation (see on ch. 3:11). The equivalent Hebrew word, shabath, translated “rested” in Gen. 2:2 (see comment there)—the passage of Scripture here quoted—literally means “to cease” from labor or activity. Katapauō and shabath thus include both cessation from previous activity and the state of inactivity that follows cessation. Both aspects of meaning were true of God’s “rest” on that first Sabbath day; He ceased creating, and then continued in a state of inactivity so far as further creating was concerned. The “works” of creation were complete in every respect, and on that first Sabbath day, which He made a memorial of creation, God began His “rest” from creating this earth. So far as our world is concerned God has never been again taken up the work of creating then laid down, nor has He revoked or amended the laws then set up to govern the natural world. The writer of Hebrews here focuses attention on creation—including the material world, the laws that govern it, man, and God’s purpose for him and for the world—as a completed act not subject to later revision. The emphasis, then, here, is on God’s cessation from further creative activity.

 

ဖန်ဆင်းခြင်းသတ္တမမြောက်နေ့၏ ဥပုသ်နေ့သည် အာဒံ၏ ဘဝ၏ ပထမဆုံး ပြည့်စုံသောနေ့လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့၌ သူ၏ အတွေ့အကြုံများသည် သူသည် ဘုရားသခင်အား သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ပါက ၎င်းအတွက် စီစဉ်ထားသော ထာဝရ “အနားယူခြင်း” ၏ အရိပ်အမြွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သတ္တမမြောက်နေ့ကို ဥပုသ်နေ့အဖြစ် စောင့်ထိန်းခြင်းသည် အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အား ယုံကြည်ခြင်း၏ သက်သေဖြစ်ပြီး၊ ထိုယုံကြည်ခြင်း၏ မြင်သာထင်သာရှိသော ဖော်ပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤလောကအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော ထာဝရရည်ရွယ်ချက်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်လိုသော ဆန္ဒကို သက်သေပြသည်—ဤလောကနှင့် ၎င်းပေါ်တွင် နေထိုင်ရန် လူသားကို ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားသည်—ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးချင်းအတွက် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့်လည်း သက်သေပြသည်။ ထို့ပြင်၊ ကမ္ဘာဦး ၂၀း၈၊ယေဇကျေလ ၂၀း၁၂၊ ၂၀၊ ဟေရှာယ ၅၈း၁၃ ကိုကြည့်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဤလောကအတွက် “အနားယူခြင်း” သည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည့်အတွက်၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အမှတ်တရအဖြစ် သူသတ်မှတ်ထားသော သတ္တမမြောက်နေ့၏ ဥပုသ်နေ့သည်လည်း မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။ သတ္တမမြောက်နေ့၏ ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်အား ယုံကြည်ခြင်းကို သက်သေပြရုံသာမက၊ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစေခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း၊ တစ်ဦးချင်းဘဝများကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော သူ၏ တန်ခိုးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းကိုလည်း သက်သေပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစေခြင်း၏ တန်ခိုးကို သက်သေပြပြီး၊ ၎င်း၏ စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းစေခြင်း၊ တစ်ဦးချင်းဘဝများကို ဖန်ဆင်းနိုင်သော သူ၏ တန်ခိုးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်း၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

The Sabbath of creation week was also the first full day of life for Adam. His experiences that day were a foretaste of the eternal “rest” that was in store for him should he remain loyal to God. Our observance of the seventh day of the week as the Sabbath testifies to our faith in the true God as the Creator of all things, and is a visible expression of that faith. It testifies also to our desire to live in harmony with His great eternal purpose for this world—implicit in the creation of this world and of man to live upon it—and with His purpose for us as individuals. See on Ex. 20:8; Eze. 20:12, 20; Isa. 58:13. As God’s original purpose for this world—His “rest”—remains unchanged, the seventh-day Sabbath, the day of “rest” He established to be a memorial of creation and thus a reminder of His purpose in the creation of the world, likewise remains unchanged. The observance of the seventh-day Sabbath thus testifies not only to faith in God as the Creator of all things, but also to faith in His power to transform the life and qualify men and women for entering into that eternal “rest” He originally intended for the inhabitants of this earth. The Sabbath thus bears witness both to the creative and to the sanctifying power of God, and its observance is an acknowledgment of faith in His power to create and to re-create, or sanctify, individual lives.

 

၁. သတ္တမမြောက်နေ့။ ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃ တွင်ကြည့်ပါ။

The seventh day. See on Gen. 2:1–3.

 

သူ၏လုပ်ဆောင်မှုအားလုံး။ ကမ္ဘာဦး ၂:၂ တွင် ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ ယခင်အခန်းတွင်ဖော်ပြထားသော သဘာဝလောက၏ “ဖန်တီးမှုလုပ်ဆောင်မှုများ” ဖြစ်သည်။

All his works. In Gen. 2:2 reference is to the created “works” of the natural world as described in the preceding chapter.

 

၅. ဤနေရာ၌။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆာလံ ၉၅:၁၁ တွင်ဖြစ်သည်။

5. In this place. That is, in Ps. 95:11.

 

ထပ်မံ၍။ ဤထုတ်ပြန်ချက်ကို ဤနေရာ၌ တတိယအကြိမ်ကိုးကားထားသည် (ဟေဗြဲ ၃:၁၁၊ ၄:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ၃:၇ မှ ၄:၁၀ အထိ အငြင်းအခုံတစ်ခုလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းအား အဓိကထားဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာတွင် ဆာလံ ၉၅:၁၁ မှ ကိုးကားချက်ကို ကမ္ဘာဦး ၂:၂ (ဟေဗြဲ ၄:၄ တွင်) နှင့်အတူထားရှိပြီး၊ ၃၊ ၄ ပိုဒ်များတွင် ဖန်ဆင်းခြင်းသီတင်းပတ်၏ သတ္တမမြောက်နေ့၌ ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” ကို ရည်ညွှန်းခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြရန်ဖြစ်သည်။ စာရေးသူသည် ဘုရားသခင်၏ “လုပ်ဆောင်မှုများ” ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း (ပိုဒ် ၃ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် သူ “အနားယူခဲ့သည်” (ပိုဒ် ၄) ဟူသော အချက်ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားပြီး၊ ရှေးခေတ်ဣသရေလလူမျိုးထံမှ သူ၏ကတိတော်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းသည် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ကတိသည် လူအားလုံးထံမှ လုံးဝရုပ်သိမ်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ “ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းကြောင့် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိသူများ” (ပိုဒ် ၆) ထံမှသာ ဖြစ်သည်။

Again. The statement is here quoted for the third time (cf. chs. 3:11; 4:3). The entire argument in chs. 3:7 to 4:10 revolves around God’s withdrawal of His invitation to enter into His “rest.” Here, the quotation from Ps. 95:11 is placed in juxtaposition with that from Gen. 2:2 (in Heb. 4:4), by way of explaining the significance of the reference in vs. 3, 4 to God’s “rest” on the seventh day of creation week. The writer has introduced this reference to God’s “works” being “finished” (see on v. 3) and to the fact that He “did rest” (v. 4), to prove that the withdrawal of His promise to ancient Israel was not absolute. In other words, the promise was not withdrawn altogether from all men, but only from those who “entered not in because of unbelief” (v. 6).

 

အနားယူခြင်း။ ဟေဗြဲ ၃:၁၁၊ ၄:၄ ကိုကြည့်ပါ။

Rest. See on ch. 3:11; cf. on ch. 4:4.

 

၆. ထို့ကြောင့် မြင်ရသည်မှာ။ သို့မဟုတ် “ထို့ကြောင့်”။ ပိုဒ် ၆ သည် ပိုဒ် ၃–၅ ၏ အငြင်းအခုံမှ ဆွဲထုတ်ရမည့် နိဂုံးကို ဖော်ပြထားသည်။

6. Seeing therefore. Or, “since therefore.” Verse 6 states the conclusion to be drawn from the argument of vs. 3–5.

 

ရှိနေသေးသည်။ သို့မဟုတ် “ထားခဲ့သည်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ရန် ကတိသည် ရှေးခေတ်ဣသရေလလူမျိုးထံမှ ရုပ်သိမ်းခံရပြီးနောက်တွင်ပင် တရားဝင်ဖြစ်နေသေးသည်။

It remaineth. Or, “it is left over,” that is, the promise of entering into God’s “rest” remains valid even after it was withdrawn from ancient Israel.

 

အချို့သူများ ဝင်ရောက်ရမည်။ စကားလုံးအရ “အချို့သူများဝင်ရောက်ရန်”။ “ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းကြောင့် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိသူများ” (ဟေဗြဲ ၃:၁၉) ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကမ္ဘာမြေကို ဖြောင့်မတ်ပြီး ပျော်ရွှင်သောလူမျိုးများနေထိုင်ရန် ဘုရားသခင်၏မူလအစီအစဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်သူများသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း”၊ အပြစ်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကြိုးပမ်းမှုများမှ ဝိညာဉ်၏အနားယူခြင်းသို့ ဦးစွာဝင်ရောက်ရမည်။ ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ ဝိညာဉ်၏ “အနားယူခြင်း” ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၃:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။

That some must enter. Literally, “for some to enter.” Despite the perversity of those who “could not enter in because of unbelief” (ch. 3:19), God’s original plan for this earth to be inhabited by a race of righteous, happy beings will ultimately succeed. But those who do so must first enter, by faith, into His spiritual “rest,” the rest of the soul from sin and from its own efforts at salvation. It is the “rest” of soul to which reference is here made (see on ch. 3:11).

 

ထိုအထဲသို့။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ဖြစ်သည်။

Therein. That is, into the “rest” of soul.

 

သူတို့ထံသို့။ ပိုဒ် ၂ ကိုကြည့်ပါ။

They to whom. See on v. 2.

 

ပထမဦးဆုံးဟောပြောခံရသူများ။ ဆိုလိုသည်မှာ ပိုဒ် ၂ တွင်ဖော်ပြထားသော ဧဝံဂေလိဖိတ်ခေါ်ချက်၏ ပထမဦးဆုံးကြေညာချက်ဖြစ်သည်။

First preached. That is, the first proclamation of the gospel invitation, mentioned in v. 2.

 

ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိ။ အဲဂုတ္တုပြည်မှထွက်လာသော ဣသရေလလူမျိုးမျိုးဆက်သည် ကတိထားရာပြည်သို့ “ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိ” ခဲ့ပြီး၊ ကာနန်ပြည်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့သူများသည် လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ ဘယ်သောအခါမျှဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (ဟေဗြဲ ၃:၁၁၊ အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၃၀–၃၄ ကိုကြည့်ပါ)။

Entered not in. The generation of Israelites that left Egypt “entered not in” to the literal Land of Promise, and those who did enter into literal Canaan never, as a nation, entered into the spiritual “rest” God purposed for them (see on ch. 3:11; see Vol. IV, pp. 30–34).

 

ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းကြောင့်။ ဟေဗြဲ ၃:၁၉ ကိုကြည့်ပါ။

Because of unbelief. See on ch. 3:19.

 

၇. ထပ်မံ၍။ ပိုဒ် ၇၊ ၈ တွင် စာရေးသူသည် ဘုရားသခင်၏လူများအတွက် “အနားယူခြင်း” တစ်ခုရှိနေသေးကြောင်း သူ၏အဆိုကို သက်သေပြရန် နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုထည့်သွင်းထားသည်။

7. Again. In vs. 7, 8 the writer adds another point to prove his contention that a “rest” remains to the people of God.

 

သူ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ကျွန်ဒါဝိဒ်မှတစ်ဆင့် ဣသရေလထံသို့ မိန့်တော်မူသည်။

He. That is, God, speaking to Israel through His servant David.

 

သတ်မှတ်သည်။ စကားလုံးအရ “ခန့်အပ်သည်”၊ “သတ်မှတ်သည်”။

Limiteth. Literally, “appointed,” “set.”

 

သတ်မှတ်ထားသောနေ့။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်၏အုပ်စိုးမှုကို ဣသရေလလူမျိုးများ သူ၏ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ရန် သင့်လျော်သောအချိန်တစ်ခုအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂရိဘာသာတွင် “ယနေ့” သည် ရည်ညွှန်းထားသော “သတ်မှတ်ထားသောနေ့” ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

A certain day. That is, God appointed the reign of David as another fitting and appropriate time when Israel might enter into His “rest” (see Vol. IV, p. 31). In the Greek it is clear that “to day” is the “certain day” referred to.

 

ဒါဝိဒ်တွင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒါဝိဒ်၏ဆာလံတစ်ပုဒ်ဖြစ်သော ဆာလံ ၉၅ တွင်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၃:၇၊ ၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ရောမ ၁၁:၂ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ။

In David. That is, in one of the psalms of David—The 95th (see on Heb. 3:7, 8). Compare on Rom. 11:2.

 

ဤမျှကြာမြင့်ပြီးနောက်။ ဂရိဘာသာတွင် ဤသည်မှာ “ပြောဆိုခြင်း” ဟူသောစကားလုံးကို ရည်ညွှန်းကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ၎င်းသည် ဆာလံ ၉၅:၇၊ ၈ မှ ကိုးကားချက်၏အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ပေ။ ဒါဝိဒ်၏ခေတ်သည် ယောရှုအ၏ခေတ်ပြီးနောက် “ဤမျှကြာမြင့်သောအချိန်” ဖြစ်သည်—ရာစုနှစ်သုံးခုခန့်ဖြစ်သည်။

After so long time. In the Greek it is clear that this refers to the word “saying.” It is not a part of the quotation from Ps. 95:7, 8. The era of David was “so long a time” after the era of Joshua—some three centuries.

 

ပြောထားသည့်အတိုင်း။ သို့မဟုတ် “ပြောပြီးသည့်အတိုင်း”၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဟေဗြဲ ၃:၇၊ ၁၅ တွင်ဖြစ်သည်။

As it is said. Rather, “as has been said,” that is, in ch. 3:7, 15.

 

ယနေ့။ ကိုးကားချက်အတွက် မှတ်ချက်ကို ဟေဗြဲ ၃:၇ တွင်ကြည့်ပါ။ အဲဂုတ္တုပြည်မှထွက်လာစဉ်က ဣသရေလလူမျိုးထံသို့ မူလကပေးအပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” ၏ကတိသည် ရာစုနှစ်များစွာကြာပြီးနောက်တွင်ပင် ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင် တရားဝင်ဖြစ်နေသေးသည်။ ၎င်းကို ဆက်လက်မျိုးဆက်များက လျစ်လျူရှုခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင် တရားဝင်ဖြစ်နေသေးသည်။ ထို့ပြင်၊ ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင် ဣသရေလလူမျိုးထံသို့ ဘုရားသခင်၏ဖိတ်ခေါ်ချက်သည် ယောရှုအက ဣသရေလလူမျိုးကို ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ မပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည် (ဟေဗြဲ ၃:၇ ကိုကြည့်ပါ)။

To day. For comment on the quotation see on ch. 3:7. God’s promise of entering into His spiritual “rest,” originally extended to Israel when they came out of Egypt, remained valid centuries after it was first made. Although it had been neglected or rejected by successive generations ever since, it still remained valid in David’s day. Furthermore, God’s invitation to the nation of Israel in the days of David proves (ch. 4:8) that Joshua had not led Israel into the spiritual “rest” God purposed for them as a nation (see on ch. 3:7).

 

ကယ်တင်ခြင်း၏ “နေ့” သည် ရှည်လျားသောနေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အာဒံလူသားပြိုလဲချိန်မှစတင်ခဲ့ပြီး၊ လူသားတို့၏အခွင့်အလမ်းပိတ်သိမ်းချိန်တွင် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သည်။ အပြစ်သားများသည် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်၏ “နေ့” ကို ရပ်ဆိုင်းရန် အကြောင်းများစွာပေးခဲ့သည် (ပရောဖက်နှင့်ဘုရင်များ ၉၂၊ ခရစ်တော်၏ဆန္ဒ ၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် “သနားကရုဏာရှိ၍ ကျေးဇူးပြု၍ သည်းခံမှုများပြီး ကောင်းမြတ်ခြင်းတွင် ပြည့်စုံသည်” (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆)၊ သူသည် “မည်သူမျှပျက်စီးစေလိုဘဲ၊ လူတိုင်းနောင်တရရန်သာ အလိုရှိသည်” (၂ ပေတရု ၃:၉)။

The “day” of salvation has been a long day. It began when Adam fell, and will end with the close of human probation. Sinners have given God abundant cause for terminating the “day” of grace (cf. PP 92; DA 37). But God is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness” (Ex. 34:6); He is “not willing that any should perish, but that all should come to repentance” (2 Peter 3:9).

 

၈. အကြောင်းမူကား။ ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်၏ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို သက်တမ်းတိုးပေးခဲ့သည့်အချက်မှ (ပိုဒ် ၇)၊ ယောရှုအက ဣသရေလလူမျိုးကို “အနားယူခြင်း” ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း နိဂုံးချုပ်ဆွဲထုတ်ထားသည်။ အကယ်၍ ဣသရေလလူမျိုးသည် ယောရှုအ၏ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ခဲ့လျှင်၊ ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင် ထိုလူမျိုးထံသို့ သူ၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ထပ်မံပြောဆိုရန်မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

8. For if. From the fact stated in v. 7, concerning the renewal of the invitation to enter into God’s “rest” in David’s time, the conclusion is drawn that Joshua had not given Israel “rest.” Otherwise, had Israel entered into the spiritual “rest” God intended for them as a nation, in the days of Joshua, He would not have repeated His invitation to that nation in the days of David, centuries later.

 

ယေရှု။ ဆိုလိုသည်မှာ ယောရှုအ။ အင်္ဂလိပ်အမည် ယေရှုသည် ဂရိဘာသာမှ ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ယောရှုအ၏ဟေဗြဲအမည်နှင့်ညီမျှသည် (မဿဲ ၁:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

Jesus. That is, Joshua. The English name Jesus is a transliteration of the Greek, which in turn is a transliteration of the Hebrew equivalent of Joshua (see on Matt. 1:1).

 

သူတို့ကိုအနားယူခြင်းပေးခဲ့သည်။ ယောရှုအက ကာနန်ပြည်တွင် ဣသရေလလူမျိုးကို စာသားအရ “အနားယူခြင်း” ပေးခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ၎င်းတို့ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်ပြီး ပြည်၏အစိတ်အပိုင်းများစွာတွင် အခြေချနေထိုင်ရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည် (အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၄၃၊ ၄၄ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် သူတို့သည် ဆန္ဒမရှိခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ (ဟေဗြဲ ၃:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။

Had given them rest. Joshua did, indeed, give Israel literal “rest” in Canaan, that is, he led them in a successful conquest and settlement of considerable portions of the land (see Vol. II, pp. 43, 44). But he did not lead them into the spiritual “rest” God designed for them because they were not willing (see on ch. 3:11.

 

ထို့နောက်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယောရှုအ၏ခေတ်ပြီးနောက်၊ ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင်ဖြစ်သည်။

Afterward. That is, after the days of Joshua, in the days of David.

 

ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆာလံ ၉၅:၇–၁၁ ၏စကားများဖြစ်သည်။

Spoken. That is, the words of Ps. 95:7–11.

 

နောက်ထပ်နေ့တစ်နေ့။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒါဝိဒ်၏ “နေ့” ဖြစ်ပြီး၊ ပိုဒ် ၇ တွင် ထင်ရှားစေသည် (ထိုနေရာ၌ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ ဒါဝိဒ်နှင့်ရှောလမုန်၏ခေတ်တွင် ဣသရေလလူမျိုးသည် ကာနန်ပြည်ကို အပြည့်အဝပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အချက်သည် ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသော “အနားယူခြင်း” သည် ကာနန်ပြည်ကို စာသားအရသိမ်းပိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော လူမျိုးအတွက် ကြီးမြတ်သောအခန်းကဏ္ဍဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည် (အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၂၆–၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။

Another day. That is, the “day” of David, as v. 7 makes evident (see comment there). The fact that in the days of David and Solomon, Israel was in full possession of the land of Canaan makes it clear that the “rest” here referred to was not the occupation of literal Canaan but the glorious role God intended for the nation (see Vol. IV, pp. 26–30).

 

၉. ထို့ကြောင့် ရှိနေသေးသည်။ ပိုဒ် ၆ ကိုကြည့်ပါ။ ပိုဒ် ၉ သည် ပိုဒ် ၁၊ ၃ ၏အဆိုများကို သက်သေပြရန် ပိုဒ် ၃ တွင်စတင်ခဲ့သော အငြင်းအခုံမှ ဆွဲထုတ်ထားသော နိဂုံးကို၊ ပိုဒ် ၆ တွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤအငြင်းအခုံလိုင်းကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြရလျှင် အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။

9. There remaineth therefore. See on v. 6. Verse 9 states the conclusion, already alluded to in v. 6. drawn from the line of argument begun in v. 3 to prove the assertions of vs. 1, 3. This line of argument may be set forth briefly as follows:

 

၁. ရှေးခေတ်ဣသရေလလူမျိုးထံသို့ မူလကပေးအပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ကတိထားရာ “အနားယူခြင်း” တွင် (က) ကာနန်ပြည်တွင် အမြဲတမ်းအခြေချနေထိုင်ခြင်း၊ (ခ) လူမျိုးကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်မူများကို ကိုယ်စားပြုရန် သင့်လျော်စေမည့် စရိုက်ပြောင်းလဲခြင်း၊ (ဂ) ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင်၏ရွေးချယ်ထားသော ကိရိယာအဖြစ် အခန်းကဏ္ဍပါဝင်သည် (အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၂၆–၃၀၊ ဟေဗြဲ ၃:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။

1. As originally made to ancient Israel God’s promised “rest” included: (a) permanent settlement in the land of Canaan, (b) a transformation of character that would make the nation a fit representative of the principles of God’s kingdom, and (c) the role of being God’s chosen instrument for the salvation of the world (see Vol. IV, pp. 26–30; see on ch. 3:11).

 

၂. “အနားယူခြင်း” ၏ကတိကို မူလကပေးအပ်ခံရသော မျိုးဆက်သည် ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းကြောင့် ကာနန်ပြည်သို့ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၃:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။

2. The generation to whom the promise of “rest” was originally made failed to enter the land of Canaan because of unbelief (see on ch. 3:19).

 

၃. ယောရှုအက နောက်မျိုးဆက်ကို ကတိထားရာပြည်သို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၃:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် ခေါင်းမာသူများဖြစ်နေသောကြောင့် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ (ဟေဗြဲ ၄:၇၊ ၈ ကိုကြည့်ပါ)။

3. Joshua did led the next generation into the land that had been promised (see on ch. 3:11), but because they were spiritually stiff-necked he could not lead them into the spiritual “rest” God intended them to find there (see on ch. 4:7, 8).

 

၄. ဒါဝိဒ်၏ခေတ်တွင် ထိုကတိကို ထပ်မံကြေညာခဲ့သည် (ပိုဒ် ၇)။ ၎င်းသည် ထိုအချိန်တွင် ဣသရေလလူမျိုးသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ပြင် မောရှေနှင့်ယောရှုအ၏ခေတ်တွင် ၎င်းတို့၏ပျက်ကွက်မှုသည် မူလကတိကို မတရားဖြစ်စေခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။

4. The same promise had been repeated in the days of David (v. 7). This was evidence that Israel had not, at that time, entered into the spiritual “rest,” and also that their failure to do so in the days of Moses and Joshua had not invalidated the original promise.

 

၅. ဆက်လက်မျိုးဆက်များ၏ပျက်ကွက်မှုများရှိသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံမည်ဖြစ်သည် (ပိုဒ် ၃၊ ၄ ကိုကြည့်ပါ)။

5. The ultimate accomplishment of God’s purposes is certain, despite the failure of successive generations (see on vs. 3, 4).

 

၆. တမန်တော်ခေတ်၏ ဘုရားသခင်၏လူများအား “ထိုအနားယူခြင်း” သို့ဝင်ရောက်ရန် စာရေးသူ၏စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းဆိုမှု (ပိုဒ် ၁၁၊ ၁၆) သည် ဖိတ်ခေါ်ချက်သည် တရားဝင်ဖြစ်နေသေးကြောင်း၊ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် တမန်တော်ခေတ်တွင်ပင် ထို “အနားယူခြင်း” သို့ အမှန်တကယ်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ကြောင်း ထပ်မံသက်သေပြသည်။

6. The writer’s earnest plea to God’s people of apostolic times to “enter into that rest” (vs. 11, 16) is further evidence that the invitation remained valid and that God’s people, as a group, had not truly entered into that “rest” even in apostolic times.

 

၇. ထို့ကြောင့်၊ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” ၏ ကတိနှင့် ဖိတ်ခေါ်ချက်သည် တရားဝင်ဖြစ်နေသေးသည် (ပိုဒ် ၆၊ ၉)၊ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်များသည် “ထိုအနားယူခြင်းသို့ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းရမည်” (ပိုဒ် ၁၁)။

7. Accordingly, the promise of, and invitation to enter into, God’s spiritual “rest” remains valid (vs. 6, 9), and Christians should “labour therefore to enter into that rest” (v. 11).

 

ခရစ်ယာန်ခေတ်တွင် ရှိနေသေးသည့် “အနားယူခြင်း” သည် ရှေးခေတ်ဣသရေလလူမျိုးထံသို့ မူလကတိပေးခံရသော ဝိညာဉ်ရေးရာ “အနားယူခြင်း” ဖြစ်သည်ကို သတိပြုသင့်သည် (ပိုဒ် ၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ထင်ရှားသည်မှာ၊ ရှိနေသေးသည့်အရာသည် အစပိုင်းတွင်ရှိခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

It should be noted that the “rest” that remained in Christian times was the spiritual “rest” originally promised to literal Israel (see on v. 3). Obviously, what remains must have been there to begin with.

 

အနားယူခြင်း။ ဂရိဘာသာ “ဆဗ္ဗတိဇမော့စ်”၊ “ယခင်လုပ်ဆောင်မှုမှအနားယူခြင်း”၊ “ယခင်လုပ်ဆောင်မှုမှရပ်စဲခြင်း”၊ နောက်ပိုင်းတွင် “ဆဗ္ဗတ်နေ့စောင့်ထိန်းခြင်း”၊ ဂရိဘာသာ ဆဗ္ဗတိဇဝါမှဆင်းသက်လာပြီး၊ ၎င်းသည် “အနားယူသည်”၊ “ရပ်စဲသည်”၊ “ဆဗ္ဗတ်နေ့စောင့်ထိန်းသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ “ဆဗ္ဗတိဇမော့စ်” သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် သို့မဟုတ် ရှေးခေတ်စာပေများတွင် ၂ ရာစုနှင့် ၃ ရာစုအထိ အခြားနေရာတွင် မတွေ့ရဘဲ၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ ပလူးတာ့ခ်၏ မိုရယ်လီယာ ၁၆၆အေ တွင် တစ်ကြိမ်ဖြစ်ပေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ အချို့က ဟေဗြဲစာရေးသူသည် ဤပိုဒ်ကို ရေးသောအခါ ဤစကားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့ကြသည် (မိုးလ်တန်နှင့်မီလီဂန်၊ ဂရိသစ်တမ်းတော်၏ဝေါဟာရများကိုကြည့်ပါ)။

Rest. Gr. sabbatismos, “a resting [from previous activity],” “a cessation [from previous activity],” later “a Sabbathkeeping,” from the verb sabbatizos̄, “to rest,” “to cease,” “to keep Sabbath.” Sabbatismos appears elsewhere neither in the Bible nor in ancient literature until the 2d and 3d centuries, with the possible exception of a single occurrence in Plutarch Moralia 166A. Consequently, some have concluded that the writer of Hebrews coined the word as he wrote this passage (see Moulton and Milligan, Vocabulary of the Greek New Testament).

 

“ဆဗ္ဗတိဇမော့စ်” နှင့် “ဆဗ္ဗတိဇဝါ” သည် ဟေဗြဲဘာသာစကားလုံး “ရှဗ္ဗတ်” နှင့် ၎င်း၏ဆက်စပ်ကြိယာ “ရှဗတ်” ၏ ဂရိဘာသာပြန်ဆိုချက်များဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းစကားလုံးများ၏အဓိပ္ပာယ်သည် ရှေ့ပိုင်းစကားလုံးများ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ထင်ဟပ်စေမည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။ “ရှဗ္ဗတ်” သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ၁၀၁ ကြိမ်ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဆဗ္ဗတ်နေ့” — သီတင်းပတ်၏သတ္တမမြောက်နေ့ — သို့မဟုတ် “သီတင်းပတ်”၊ ဆက်လက်ဆဗ္ဗတ်နေ့များဖြင့်သတ်မှတ်ထားသော ခုနှစ်ရက်ကာလကို ဆိုလိုသည်။ ၎င်းကို ဆဗ္ဗတ်နှစ်အတွက်လည်း အသုံးပြုသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၆၊ ၂၆:၃၄၊ ၄၃၊ ၂ ရာဇဝင် ၃၆:၂၁)။ ကြိယာ “ရှဗတ်” သည် ၇၀ ကြိမ်ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ၇ ကြိမ်သည် ဆဗ္ဗတ်နေ့အနားယူခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ၆၃ ကြိမ်သည် အခြားအနားယူခြင်းမျိုးများကို ရည်ညွှန်းသည်။ နောက်ပိုင်းအသုံးပြုမှုအတွက် ဥပမာများကို ကမ္ဘာဦး ၈:၂၂၊ ယောရှု ၅:၁၂၊ နေဟမိ ၆:၃၊ မြည်တမ်းစကား ၅:၁၄၊ ဟေရှာယ ၁၄:၄၊ ၂၄:၈၊ ၃၃:၈ တွင်ကြည့်ပါ။ “ရှဗတ်” ၏အဓိကအဓိပ္ပာယ်မှာ “ရပ်စဲသည်”၊ “အနားယူသည်” ဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးသည် တစ်ခါတစ်ရံ အပတ်စဉ်ဆဗ္ဗတ်နေ့အနားယူခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ သို့သော် “ရှဗတ်” မှဆင်းသက်လာသော နာမ်စား “ရှဗ္ဗတ်” သည် ယေဘုယျအားဖြင့် အပတ်စဉ်ဆဗ္ဗတ်နေ့အနားယူခြင်းကို ဖော်ပြပြီး၊ ဆက်လက်ဆဗ္ဗတ်နေ့များဖြင့်သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလ၊ သီတင်းပတ် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၅)၊ နှင့် ဆဗ္ဗတ်နှစ်များ (ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၃၅ စသည်) ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ “ရှဗ္ဗတွန်”၊ ဆိုသည်မှာ “ရှဗ္ဗတ်” နှင့် “-တွန်” ဆုံးသတ်ထားသည့်စကားလုံးသည် အပြစ်ဖြေရာနေ့ (ဝတ်ပြုရာ ၁၆:၃၁၊ ၂၃:၃၂)၊ ဆဗ္ဗတ်နှစ် (ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၄၊ ၅)၊ တံပိုးမှုတ်ပွဲ (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၂၄)၊ နှင့် တဲတော်ပွဲ၏ ပထမနှင့်နောက်ဆုံးနေ့များ (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၃၉) — နှင့် သတ္တမမြောက်နေ့ဆဗ္ဗတ်နေ့အတွက်လည်း အသုံးပြုသည်။

Sabbatismos and sabbatizō are Greek renderings of the Hebrew noun shabbath and its related verb shabath, respectively, and the meaning of the latter may be expected to cast light on the meaning of the former. Shabbath occurs 101 times in the OT, where it generally means “Sabbath,”—the seventh day of the week—or “week,” a period of seven days marked off by successive Sabbaths. It is also used of the sabbatical year (Lev. 25:6; 26:34, 43; 2 Chron. 36:21). The verb shabath occurs 70 times, 7 times with reference to the Sabbath rest and 63 times with reference to other kinds of rest. For instances of the latter usage see Gen. 8:22; Joshua 5:12; Neh. 6:3; Lam. 5:14; Isa. 14:4; 24:8; 33:8. The root meaning of the verb shabath is “to cease,” “to rest.” The word sometimes denotes the weekly Sabbath rest. But the noun shabbath, derived from shabath, commonly denotes the weekly Sabbath rest, and also the space of time marked off by successive Sabbaths, the week (Lev. 23:15), and the sabbatical years (ch. 26:35; etc.). It may be noted also that shabbathon, which is simply shabbath with the ending –on, is used of the Day of Atonement (Lev. 16:31; 23:32), of the sabbatical year (Lev. 25:4, 5), of the Feast of Trumpets (Lev. 23:24), and of the first and last days of the Feast of Tabernacles (Lev. 23:39)—as well as of the seventh-day Sabbath.

 

“ဆဗ္ဗတိဇဝါ” သည် လက်ဇွဂျင်တွင် ၇ ကြိမ်အသုံးပြုထားပြီး၊ ၁ ကြိမ်သည် စာသားအရ သတ္တမမြောက်နေ့ဆဗ္ဗတ်နေ့ (ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၃၀)၊ ၁ ကြိမ်သည် အခြားဆဗ္ဗတ်နေ့များ (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၃၂)၊ ၅ ကြိမ်သည် ဆဗ္ဗတ်နှစ်တွင် မြေကြီးအနားယူခြင်း (ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၃၄၊ ၃၅၊ ၂ ရာဇဝင် ၃၆:၂၁) ကို ရည်ညွှန်းသည်။ လက်ဇွဂျင်တွင် ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၃၀၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၃၂၊ ၂၆:၃၄၊ ၃၅ တွင် “ဆဗ္ဗတိဇဝါ” သည် ဟေဗြဲဘာသာ “ရှဗတ်” မှဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ လက်ဇွဂျင်တွင် “ဆဗ္ဗတိဇဝါ” ၏အခြေခံအယူအဆမှာ အလုပ်လုပ်ဆောင်မှု သို့မဟုတ် အခြားလှုပ်ရှားမှုများမှ အနားယူခြင်း သို့မဟုတ် ရပ်စဲခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဆက်စပ်ဂရိဘာသာနှင့် ဟေဗြဲဘာသာစကားလုံးများ၏အသုံးပြုမှုသည် “ဆဗ္ဗတိဇမော့စ်” သည် စာသားအရ ဆဗ္ဗတ်နေ့ “အနားယူခြင်း” ကို ဖော်ပြသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ယေဘုယျအားဖြင့် “အနားယူခြင်း” သို့မဟုတ် “ရပ်စဲခြင်း” ကို ဖော်ပြသည်ဖြစ်စေ ဆိုသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဟေဗြဲ ၄:၉ ရှိ “ဆဗ္ဗတိဇမော့စ်” ၏ဘာသာဗေဒဆိုင်ရာလေ့လာမှုသည် ဤနေရာတွင် အပတ်စဉ်ဆဗ္ဗတ်နေ့ “အနားယူခြင်း” ကို ရည်ညွှန်းသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ယေဘုယျအားဖြင့် “အနားယူခြင်း” သို့မဟုတ် “ရပ်စဲခြင်း” ကို ရည်ညွှန်းသည်ဖြစ်စေ မရေရာသည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

Sabbatizō is used seven times in the LXX, once of the literal seventh-day Sabbath (Ex. 16:30), once of other sabbaths (Lev. 23:32), and five times of the land’s resting in the sabbatical year (Lev. 26:34, 35; 2 Chron. 36:21). In the LXX of Ex. 16:30; Lev. 23:32; 26:34, 35 sabbatizō is from the Hebrew shabath. Accordingly, the fundamental idea expressed by sabbatizo in the LXX is that of resting or ceasing from labor or other activity. Hence usage of the related Greek and Hebrew words implies that the noun sabbatismos may denote either the literal Sabbath “rest” or simply “rest” or “cessation” in a more general sense. Thus, a linguistic study of the word sabbatismos in Heb. 4:9 leaves it uncertain whether the weekly Sabbath “rest” is here referred to, or simply “rest” or “cessation” in a general sense. Context alone can decide the matter.

 

ဟေဗြဲစာရေးသူသည် “ကတပူးစစ်” နှင့် “ဆဗ္ဗတိဇမော့စ်” ကို အနည်းငယ်တူညီစွာ အသုံးပြုပုံရှိသည်။

The writer of Hebrews appears to use katapusis and sabbatismos more or less synonymously: