အခန်းကြီး - (၄ - ၅ - ၆)

 

၄:၁–၁၂။ ဣရှဗောရှက်ကို သတ်ခြင်း။ ဤအခန်းတိုသည် ဣရှဗောရှက်သေဆုံးခြင်းနှင့် ထိုသတင်းအပေါ် ဒါဝိဒ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဖော်ပြသည်။ သူ၏တုံ့ပြန်မှုသည် ရှောလုနှင့် အဗနာသေဆုံးမှုအပေါ် တုံ့ပြန်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု၏မိသားစုဝင်များ သေဆုံးမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမရှိကြောင်း ဇာတ်ကြောင်းပြောသူက ပြသသည်။ အဗနာ ဒါဝိဒ်ထံ ဘက်ပြောင်းသွားပြီးနောက် ရှောလု၏သားအပေါ် လူထုထောက်ခံမှု လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေသည် နောက်ဆုံးတွင် ဣရှဗောရှက်ကို သူ၏စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက သတ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် ဘုရင်၏ နေ့လယ်အနားယူချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဤရုတ်တရက် အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်အတွက် အကြောင်းပြချက် မပေးထားသော်လည်း ထိုစစ်ဗိုလ်နှစ်ဦးသည် ထိုလုပ်ရပ်အတွက် ဒါဝိဒ်ထံမှ ဆုလာဘ်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် ရှောလုနှင့် ဣရှဗောရှက်တို့ပိုင်သော ဗင်ယာမိန်အနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဣရှဗောရှက်သည် သူ့နောက် အရိုက်အရာဆက်ခံမည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သောသား မရှိခဲ့ပေ။ သူသေဆုံးခြင်းသည် ဒါဝိဒ်၏နန်းအတွက် အလေးအနက်ပြိုင်ဘက်များ မကျန်တော့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယောနသန်၏သား မေဖိဗောရှက်သည် ခြေမသန်သောကြောင့် ဘုရင်ဖြစ်ရန် မသင့်လျော်သဖြင့် ဒါဝိဒ်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဣရှဗောရှက်၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် မိမိတို့ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြရန် မိမိတို့ဘုရင်၏ခေါင်းကို ဒါဝိဒ်ထံ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ လူသတ်မှုကို ရှောလု၏အိမ်တော်အပေါ် သခင်ဘုရား၏ လက်စားချေခြင်းအဖြစ် ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။ ဣရှဗောရှက်သေဆုံးခြင်းသည် ဒါဝိဒ်၏နိုင်ငံတော်ကို တိုးတက်စေသော်လည်း သူသည် ထိုကိစ္စနှင့် မပတ်သက်ကြောင်း အများရှေ့တွင် ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည်။ စစ်ဗိုလ်နှစ်ဦးကို ဆုချမည့်အစား သတ်ပစ်ပြီး သူတို့၏အလောင်းများကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ခွဲခဲ့သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ အလောင်းများကို ခွဲဖြတ်ခြင်းသည် သေဆုံးသူအတွက် အလွန်အရှက်ရစေသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး မိသားစုအတွက်လည်း အရှက်ကွဲစေသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဒါဝိဒ်သည် ဣရှဗောရှက်ကို အပြစ်မရှိသော ဖြောင့်မတ်သူဟု ခေါ်ဆိုကာ ကောင်းစွာပြောဆိုခဲ့သည် (ငယ် ၁၁)။ ထို့ကြောင့် ဒါဝိဒ်သည် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်ဟူသော သံသယအားလုံးမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ရပ်များသည် ရှောလု၏သားစဉ်မြေးဆက်အပေါ် ကရုဏာပြမည်ဟု ရှောလုအား ကတိပြုခဲ့ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဒါဝိဒ်၏ဘဝနှင့် အုပ်စိုးမှုတွင် လမ်းညွှန်မူတစ်ရပ်မှာ အကြမ်းဖက်မှုသည် သွေးထွက်သံယိုမှုကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟူသောအချက် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် ဓားဖြင့် အသက်ရှင်သူအားလုံး ဓားဖြင့်သေကြရမည်ဟူသော ယေရှု၏သွန်သင်ချက်နှင့်လည်း ကိုက်ညီသည် (မဿဲ ၂၆:၅၂)။

၅:၁–၆:၂၃

ဒါဝိဒ်ကို အစ္စရေးတစ်နိုင်ငံလုံး၏ ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း

၂ ရှမွေလ အခန်း ၅ တွင် ဒါဝိဒ်၏ အုပ်စိုးမှုကာလအတွင်း အောင်မြင်မှုကြီးသုံးရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမအချက်မှာ အစ္စရေးတစ်နိုင်ငံလုံး၏ ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း နိုင်ငံတစ်ဝန်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည် (၅:၁–၅)။ ဒုတိယအချက်မှာ ဒါဝိဒ်က ယေရုရှလင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းဖြစ်သည် (၅:၆–၁၆)။ တတိယအချက်မှာ ဖိလိတ္တိလူများအပေါ် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို ရရှိခြင်းဖြစ်သည် (၅:၁၇–၂၅)။

၅:၁–၅။ ဒါဝိဒ်သည် အစ္စရေးတစ်နိုင်ငံလုံးအပေါ် အုပ်စိုးခြင်း။ ရှောလု၏ နောက်ဆုံးအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သောသား ဣရှဗောရှက်သေဆုံးပြီး မကြာမီ အစ္စရေးအနွယ်များ၏ အကြီးအကဲများက ယုဒနှင့်ပူးပေါင်း၍ ဒါဝိဒ်ကို ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ရန် အစပြုခဲ့ကြသည်။ သခင်ဘုရား၏ရှေ့တော်တွင် ဒန်မှ ဗေရရှေဘအထိ အစ္စရေးနှင့် ယုဒလူများအားလုံးက ဟေဗြုန်မြို့တွင် ဒါဝိဒ်ကို သူတို့၏ “သိုးထိန်း” နှင့် “ဘုရင်” အဖြစ် ဘိသိက်ပေးခဲ့ကြသည် (ငယ် ၂)။ ဟေဗြုန်သည် ဒါဝိဒ်၏နိုင်ငံတော်၏ ပထမဆုံးမြို့တော်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဒါဝိဒ်၏ ဘုရင်အဖြစ် တတိယအကြိမ်နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဘိသိက်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟေဗြုန်တွင်လည်းကောင်း၊ နောက်ပိုင်း ယေရုရှလင်တွင်လည်းကောင်း ဒါဝိဒ်သည် စုစုပေါင်း လေးဆယ်နှစ်ကြာ အုပ်စိုးခဲ့သည် (ခရစ်မပေါ်မီ ၁၀၁၁–၉၇၁)။ သူ၏ရှည်လျားသော အုပ်စိုးမှုသည် နှစ်နှစ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ဣရှဗောရှက်၏ အုပ်စိုးမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

၅:၆–၁၆။ ယေရုရှလင်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း။ ယခင်က ရှာလင်နှင့် ယေဗုသဟု ခေါ်သော ယေရုရှလင်၏ မဟာဗျူဟာကျသော နေရာသည် မြို့လယ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် တောင်ပိုင်းယုဒပြည်ရှိ ဟေဗြုန်ထက် ဒါဝိဒ်၏လိုအပ်ချက်နှင့် ပိုမိုသင့်လျော်သည်။ ယေရုရှလင်ဟူသောအမည်သည် “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ယုဒနယ်မြေနှင့် အစ္စရေးမြောက်ပိုင်းအနွယ်များကို ဆက်သွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမြို့သည် ခါနာန်၏သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်သော ယေဗုသလူများ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၀:၁၆)။ အစောပိုင်းတွင် ယုဒနှင့် ဗင်ယာမိန်အနွယ်များက ထိုမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သော်လည်း (တရားသူကြီး ၁:၈) အပြည့်အဝ မနေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြ (တရားသူကြီး ၁:၂၁)။

ယေဗုသလူများ၏ ကြွားဝါသောစကားများက ခံတပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှုအပေါ် သူတို့၏ အလွန်အမင်းယုံကြည်မှုကို ပြသသည်။ သူတို့၏စကားက မျက်မမြင်နှင့် ခြေဆွံ့သော စစ်တပ်ပင် ဒါဝိဒ်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ခံတပ်ကို ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်တပ်သည် ဇိအုန်ခံတပ်သို့ ချီတက်သောအခါ ထိုမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဇိအုန်ဟူသောအမည်ကို ပထမဆုံးဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည် (၂ ရှမွေလ ၅:၇)။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအမည်သည် ယေရုရှလင်နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မြို့၏ အဓိကရေအရင်းအမြစ်သည် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်ရှိ စမ်းရေမှ ရရှိသည်။ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းအစား ဒါဝိဒ်၏စစ်သားများသည် လျှို့ဝှက်ရေလိုဏ်ခေါင်းမှတစ်ဆင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရန်သူကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ယေရုရှလင်သည် ဒါဝိဒ်၏မြို့ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းသည် အစ္စရေး၏မြို့တော်နှင့် ဒါဝိဒ်၏နန်းတော်တည်ရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖိနီးရှားပြည်၏ အရေးအကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော တုရုဘုရင် ဟိရံထံမှ ချစ်ကြည်ရေးသတင်းစကား ရောက်လာခြင်းသည် ဒါဝိဒ်ရရှိနေသော နိုင်ငံတကာလေးစားမှု၏ အတိုင်းအတာကို ပြသသည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ထားသောလူများနှင့် သူတို့၏ခေါင်းဆောင်အပေါ် ကျရောက်နေသော ကောင်းချီးများကို လူတိုင်းမြင်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်းလည်း ပြသသည်။ ဖိနီးရှားပြည်မှ အနုပညာရှင်များသည် ရှေးခေတ်တွင် တော်ဝင်နန်းတော်များနှင့် ဗိမာန်တော်များ ဆောက်လုပ်ရာတွင် အသုံးများသော အရည်အသွေးကောင်း သစ်ကတိုးဖြင့် ဒါဝိဒ်၏နန်းတော်ကို ဆောက်လုပ်ရန် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုတော်ဝင်နန်းတော်သည် ဇေရုရှလင်မှ ဇနီးအသစ်များနှင့် မယားငယ်များအပါအဝင် ဒါဝိဒ်၏ မိသားစုကြီးအတွက် နေရာပိုမိုပေးနိုင်ခဲ့သည်။

၅:၁၇–၂၅။ ဖိလိတ္တိလူများ ရှုံးနိမ့်ခြင်း။ ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်သည် ယခုအခါ ကောင်းစွာတည်မြဲလာပြီး သခင်ဘုရားသည် အစ္စရေး၏ အခါးသီးဆုံးရန်သူများဖြစ်သော ဖိလိတ္တိလူများအပေါ် အရေးကြီးသော အောင်ပွဲများကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်၏ အနောက်တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ရေဖိမ်ချိုင့်၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသော စစ်ပွဲနှစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကာ စစ်သွားမည့်အချိန်တိုင်း သခင်ဘုရားထံ တိုင်ပင်ခဲ့သည်။ ရှောလုက ထိုသို့ပြုရန် အကြိမ်ကြိမ် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အစ္စရေး၏ ဒုတိယဘုရင်သည် ပထမဘုရင် မကြာခဏ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အရာကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဖိလိတ္တိလူများသည် အစ္စရေးနယ်မြေမှ နောက်ဆုံးတွင် မောင်းထုတ်ခံရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အစ္စရေးလူများအတွက် ကြီးမားသောခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်တော့ပေ။

အောင်ပွဲရသောနေရာကို ဗာလပေရဇိမ်ဟု အမည်သစ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုအရေးကြီးသော အောင်မြင်မှုကို ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေများနှင့်အတူ စစ်တိုက်ရန် ကြွလာတော်မူသော ဘုရားသခင်ထံ ရည်ညွှန်းရန် ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်ပွဲအတွင်း ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူများက အောင်ပွဲရရန် ယူဆောင်လာသော ရုပ်တုများကို သိမ်းယူနိုင်ခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်ထွက်ပြေးရာတွင် ထိုရုပ်တုများကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ စစ်တပ်တစ်တပ်သည် အလွန်အရေးကြီးသော အခြေအနေမျိုးတွင်သာ မိမိတို့၏ရုပ်တုများကို စစ်မြေပြင်၌ စွန့်ပစ်လေ့ရှိသည်။ ထိုဖိလိတ္တိတို့၏ လုပ်ရပ်သည် ဧဗေနေဇာစစ်ပွဲတွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို သူတို့သိမ်းယူခဲ့ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ပြောင်းပြန်ဖြစ်လာသည် (၁ ရှမွေလ ၄:၁၁)။

၆:၁–၂၃။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ယေရုရှလင်သို့ ယူဆောင်လာခြင်း။ ဤအခန်း၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဒါဝိဒ်က အစ္စရေး၏ မြို့တော်သစ်သို့ ယူဆောင်လာသော ဘုရားသခင်၏ မြင့်မြတ်သောပဋိညာဉ်သေတ္တာက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို အဘိနဒပ်၏အိမ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည် (၁ ရှမွေလ ၇:၁–၂)။ ထိုနေရာသည် ကိရယတ်ယာရိမ်/ဗာလမြို့ ဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၃:၆)။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော ဤအရာကို ယေရုရှလင်သို့ ယူဆောင်လာလိုခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ နိုင်ငံသည် ဘာသာရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအရ အမှန်တကယ် စည်းလုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို စောင့်ရှောက်ခြင်းသည်လည်း ဒါဝိဒ်၏ အုပ်စိုးမှုတွင် ကြီးမားသောအောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောပဋိညာဉ်သေတ္တာ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ ယေရုရှလင်သည် သန့်ရှင်းသောမြို့နှင့် အစ္စရေး၏ ဘာသာရေးဗဟိုဌာန ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စစ်တပ်ကြီး၏ ချီတက်ပွဲသည် အစီအစဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ကောင်းကင်ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေများကို အမိန့်ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ဂုဏ်ပြုသည့် ဤဖြစ်ရပ်၏ အရေးပါမှုကို သက်သေပြသည်။ ထိုအခမ်းအနားအတွက် သင့်လျော်သော တေးဂီတကိုလည်း တီးခတ်ခဲ့ကြသည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာသည် အလွန်သန့်ရှင်းသောကြောင့် အာရုန်၏သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိလူများသာ ကိုင်တွယ်ရန် တာဝန်ပေးခံရသည်။ အခြားမည်သူမျှ ထိတွေ့ခွင့်မရှိပေ (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၁၂–၁၅၊ တောလည်ရာ ၄:၁၅၊ တရားဟောရာ ၁၀:၈)။ တုတ်များဖြင့် ထမ်းဆောင်မည့်အစား အဘိနဒပ်၏သားနှစ်ဦးသည် ဖိလိတ္တိလူများ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို လှည်းသစ်ပေါ်တင်ပြီး (၁ ရှမွေလ ၆:၇) နေရာသစ်သို့ ဦးဆောင်သွားကြသည်။

ပဋိညာဉ်သေတ္တာ လှုပ်ရှားသွားသောအခါ အဘိနဒပ်၏သား ဩဇသည် ထိန်းထားရန် လက်လှမ်းလိုက်သဖြင့် အသတ်ခံရသည်။ ထိုအပြစ်ပေးခြင်းအတွက် စာသားတွင် ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းပြချက်မှာ ဩဇသည် ရိုသေလေးစားမှုမရှိသော အမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရိုသေလေးစားမှုမရှိခြင်းအတွက် အသုံးပြုသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို ဤနေရာတစ်ခုတည်းတွင်သာ တွေ့ရသည်။ ထိုနေရာကို “ဩဇ၏ ပေရက်ဇ်” ဟု အမည်ပေးခဲ့ပြီး (ငယ် ၈) “ဩဇအပေါ် အမျက်တော် ပေါက်ကွဲခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အစောပိုင်းတွင် ဗက်ရှေမက်မြို့မှ လူအချို့သည်လည်း ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ရိုသေလေးစားမှုမရှိဘဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့သောကြောင့် ခံစားခဲ့ကြရသည် (၁ ရှမွေလ ၆:၁၉)။

ဩဇသည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာ မလဲကျစေရန် ကြိုးစားခြင်းသာရှိသော်လည်း အပြစ်ပေးခံရသောကြောင့် ဘုရင်ဒါဝိဒ်သည် အလွန်စိတ်ဆင်းရဲခဲ့သည်။ သုံးလကြာ ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ဂိတ္တိလူ အောဗက်ဧဒုံ၏အိမ်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဂါသမြို့မှ ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ လာခဲ့သော ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခု ဒါဝိဒ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိလူများက ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ပါက ပဋိညာဉ်သေတ္တာ၏ ရှိနေခြင်းသည် ကောင်းချီးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလာခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၇:၉၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၅:၂)။ ထို့ကြောင့် ပဋိညာဉ်သေတ္တာသည် ယေရုရှလင်သို့ ထပ်မံ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ထမ်းဆောင်၍ မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အလွန်ကြီးမားသော အခမ်းအနားပြုလုပ်ပြီး ဒါဝိဒ်သည် သခင်ဘုရားအား ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ သူသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လေဝိအနွယ်ဝင် မဟုတ်သောကြောင့် သာမန်ဝတ်ပြုသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြုမူခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မီးရှို့ရာယဇ်များ အများအပြားကိုလည်း ပူဇော်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အပြည့်အဝ မီးလောင်ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ မိတ်သဟာယယဇ်များသည် နန်းတက်ပွဲများ သို့မဟုတ် ဗိမာန်တော်အပ်နှံပွဲများကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခမ်းအနားများတွင် စုပေါင်းစားသောက်ပွဲ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယေရုရှလင်၌ သခင်ဘုရား နန်းတက်ခြင်းသည် အခမ်းအနားကျင်းပရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခမ်းအနားသည် ဒါဝိဒ်ကို ဘုရင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်းကိုလည်း ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ဆော်လမွန်အုပ်စိုးပြီး ယေရုရှလင်တွင် ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်သည့်အချိန်အထိ အထူးတဲတော်တစ်ခုတွင် ထားရှိခဲ့သည် (ယောရှု ၁၈:၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ ၁ ဘုရင်များ ၆)။

ပျော်ရွှင်ပွဲခံနေသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် ဘုရင်သည် လူများအား အစားအစာနှင့် လက်ဆောင်များ ဖြန့်ဝေပေးပြီး သခင်ဘုရား၏ရှေ့တော်တွင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ဘုရင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်မည့်အစား သခင်ဘုရားထံ တိုင်ပင်ရန် အသုံးပြုသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး တေးဂီတသံနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်စွာ “ကခုန်” ခဲ့သည် (ငယ် ၁၄)။ “ကခုန်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဤနေရာ၌သာ တွေ့ရသည်။ အခြားဆီးမစ်ဘာသာစကားများမှ နှိုင်းယှဉ်လေ့လာချက်များအရ ၎င်း၏အသုံးအနှုန်းသည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ချီတက်ပွဲကို ရည်ညွှန်းပြီး ခြောက်လှမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း သိရသည် (၂ ရှမွေလ ၆:၁၃)။ ဤအရာသည် ယနေ့ခေတ်တွင် နားလည်သော ကခုန်ခြင်းနှင့် မတူပေ။ ယင်းသည် ရိုသေလေးစားခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရာသည် နောက်ဆုံးတွင် “အိမ်သို့ပြန်လာခြင်း” ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည့် ဘာသာရေးထုံးတမ်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းသည် နောက်ထပ်ဝမ်းနည်းစရာအဖြစ် ဒါဝိဒ်နှင့် မိခါလတို့အကြား အငြင်းပွားမှုဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ မိခါလသည် သခင်ဘုရားရှေ့တွင် ဒါဝိဒ် ဝမ်းမြောက်စွာပြုမူသည့်ပုံစံကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ ထိုအရာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးအကြား တစ်သက်တာကွဲကွာမှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ဆက်ဆံရေးအစတွင် မိခါလသည် ဒါဝိဒ်ကို ချစ်ပြီး သူ၏တစ်ဦးတည်းသော ဇနီးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ဇနီးများနှင့် မယားငယ်များစွာထဲမှ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိခါလသည် ဒါဝိဒ်အတွက် သားသမီးမမွေးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှောလု၏အိမ်တော်နှင့် ဒါဝိဒ်၏အိမ်တော်အကြား ကွဲပြားမှုကို ပေါင်းစည်းပေးနိုင်မည့် တော်ဝင်သားတစ်ဦး မရှိခဲ့ပေ။