အခန်း ၁၁ — ဆင်းရဲဒုက္ခကြားတွင် ရဲရင့်ခိုင်မာခြင်း

 

အခန်း ၁၁—ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း၌ ရဲရင့်ခိုင်ခံ့ခြင်း

[၁၈၉၁ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် Ellen G. White သည် General Conference ၏ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်၍ အသစ်တည်ထောင်ထားသော ထိုနေရာရှိလုပ်ငန်းကို ခိုင်ခံ့စေရန် ကူညီပေးဖို့ Australia သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ကိုးနှစ်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီပင် ရှည်လျား၍ နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤအပိုင်းရှိ ကိုးကားချက်များသည် ထိုဒုက္ခဝေဒနာအတွင်း သူမ၏ ရဲရင့်ခိုင်ခံ့မှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ [Selected Messages ၂:၂၃၃-၂၄၂] ကိုကြည့်ပါ။]

ရှည်လျားသော ရောဂါဝေဒနာအတွင်း

စာတိုက်မှ ရောက်လာသော စာတိုင်းအတွက် ကျွန်မလက်ဖြင့် စာမျက်နှာ တစ်ရာမှ နှစ်ရာအထိ ရေးပေးခဲ့ရပြီး၊ အများစုကို ယခုကဲ့သို့ပင် ခေါင်းအုံးများဖြင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် ကျွန်မကို ထောက်ပံ့ထားကာ တစ်ဝက်လဲလျောင်း၍ဖြစ်စေ၊ တစ်ဝက်ထိုင်၍ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မသက်မသာဖြစ်သော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထောက်ကူပေးထား၍ ထိုင်ကာဖြစ်စေ ရေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသို့ထိုင်နေခြင်းသည် ကျွန်မ၏ တင်ပါးနှင့် ကျောရိုးအောက်ပိုင်းအတွက် အလွန်နာကျင်စေသည်။ သင်တို့ Sanitarium တွင် ရှိသကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ကုလားထိုင်များကို ဤနိုင်ငံ [Australia] တွင် ရနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ ဒေါ်လာ သုံးဆယ် ကုန်ကျသော်လည်း ကျွန်မက အလွယ်တကူ ဝယ်ယူမည်ဖြစ်သည်.... ကျွန်မသည် များစွာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှသာ ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထိုင်၍ ခေါင်းကို ထောင်ထားနိုင်သည်။ ခေါင်းအုံးများပေါ်တွင် မှီ၍ ကုလားထိုင်နောက်မှီကို ကျောမှီထားကာ တစ်ဝက်လဲလျောင်းနေရသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်မ၏ အခြေအနေမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျွန်မသည် လုံးဝ စိတ်မပျက်ပါ။ နေ့စဉ် ကျွန်မကို ထောက်မပေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ညအချိန်၏ ရှည်လျား၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ကောင်းသော နာရီများအတွင်း အိပ်စက်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည့်အခါ၊ ဆုတောင်းခြင်း၌ အချိန်များစွာကို ကျွန်မ အသုံးပြုခဲ့သည်။ အာရုံကြောတိုင်း နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသောအခါ၊ ကိုယ့်အခြေအနေကိုသာ စဉ်းစားမိလျှင် ရူးသွပ်သွားမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ကျွန်မ၏နှလုံးထဲသို့ အလွန်အမင်း ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်မကို ချစ်တော်မူကြောင်း သိသည်၊ ကျွန်မလည်း ယေရှုကို ချစ်သည်။ အချို့ညများတွင် သုံးနာရီ အိပ်ခဲ့သည်၊ အချို့ညများတွင် လေးနာရီ အိပ်ခဲ့သည်၊ အချိန်အများစုမှာ နှစ်နာရီသာ အိပ်ခဲ့ရသော်လည်း ဤရှည်လျားသော Australian ညများ၏ အမှောင်ထုအတွင်း၌ပင် ကျွန်မပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် အလင်းရောင်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် ချိုမြိန်သော မိတ်သဟာယကို ခံစားရသည်။

ကျွန်မသည် မိမိကိုယ်ကို မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေ၌ ရှိနေကြောင်း ပထမဆုံး သိရှိသောအခါ၊ ဤကျယ်ပြန့်သော ပင်လယ်ရေများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ခြင်းအတွက် အလွန်နောင်တရခဲ့သည်။ အမေရိကတွင် ဘာကြောင့် မရှိခဲ့ရသနည်း။ ဤမျှကုန်ကျစရိတ်များစွာဖြင့် ဤနိုင်ငံသို့ ဘာကြောင့် ရောက်နေခဲ့ရသနည်း။ အကြိမ်ကြိမ်ပင် အိပ်ရာခင်းများထဲသို့ မျက်နှာကို မြှုပ်ကာ ကောင်းစွာ ငိုချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မျက်ရည်ကျခြင်း၏ အရသာကို အချိန်ကြာကြာ မခံစားခဲ့ပါ။

ကျွန်မကိုယ်ကို “Ellen G. White၊ မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်းသွားရမည့်နေရာကို conference က အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်သည့်နေရာသို့ သွားရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့သောကြောင့် Australia သို့ လာခဲ့သည်မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ မင်း၏ အစဉ်အလာမဟုတ်လော” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျွန်မက “ဟုတ်သည်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဒါဆို မင်းကိုယ်မင်း စွန့်ပစ်ခံရသကဲ့သို့နှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့သကဲ့သို့ ဘာကြောင့် ခံစားနေရတာလဲ။ ဒါဟာ ရန်သူရဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူးလား။”

ကျွန်မက “အဲဒီလိုပဲလို့ ယုံကြည်တယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် မျက်ရည်များကို အမြန်ဆုံးသုတ်ပစ်ပြီး “တော်ပြီ။ အမှောင်ဘက်ကို နောက်ထပ် မကြည့်တော့ဘူး။ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်မအတွက် အသေခံတော်မူသောသူထံ ကျွန်မ၏ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် အပ်နှံမည်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် အရာအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်တော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဤသို့ မလုပ်နိုင်မကိုင်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သော ရှစ်လအတွင်း စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း သို့မဟုတ် သံသယတစ်စုံတစ်ရာကို ကျွန်မ မခံစားခဲ့ရပါ။ ယခု ဤကိစ္စကို ဤနိုင်ငံရှိ ကိုယ်တော်၏လူတို့အတွက်၊ အမေရိကရှိသူတို့အတွက်နှင့် ကျွန်မ၏အကျိုးအတွက် သခင်ဘုရား၏ ကြီးမြတ်သောအစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျွန်မ မြင်သည်။ ဘာကြောင့်၊ ဘယ်လိုဖြစ်သည်ကို မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ကျွန်မ ယုံကြည်သည်။ ကျွန်မ၏ဒုက္ခဝေဒနာအတွင်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကျွန်မ၏အဖအား ယုံကြည်ကိုးစားနိုင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းကို သံသယမဝင်ပါ။ နေ့ရောညပါ အမြဲသတိရှိသော အုပ်ထိန်းသူတစ်ပါး ကျွန်မ၌ ရှိနေပြီး၊ ကျွန်မ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ချီးမွမ်းခြင်း ရှိနေသောကြောင့် သခင်ဘုရားကို ချီးမွမ်းမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုချီးမွမ်းခြင်းသည် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ပြည့်နေသောနှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။—[Letter 18a, 1892]

ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆီလိမ်းခြင်း—သို့သော် ချက်ချင်း မကျန်းမာလာခဲ့ပါ

၁၈၉၂ ခုနှစ် မေလ ၂၁ ရက်။ စမ်းသပ်မှုများနှင့် အိပ်မပျော်သလောက်ဖြစ်သော ညသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ မနေ့နေ့လည်ပိုင်းတွင် Elder [A. G.] Daniells နှင့် သူ၏ဇနီး၊ Elder [G. C.] Tenney နှင့် သူ၏ဇနီး၊ Brethren Stockton နှင့် Smith တို့သည် ကျွန်မအား အနာရောဂါမှ သခင်ဘုရားက ကုသပေးရန် ဆုတောင်းပေးကြရန် ကျွန်မတောင်းဆိုသဖြင့် ကျွန်မတို့အိမ်သို့ လာခဲ့ကြသည်။ အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းသည့်အချိန်ကို ကျွန်မတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်မတို့အားလုံး အလွန်ကောင်းချီးခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ သက်သာလာခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ မကျန်းမာလာခဲ့ပါ။ ယခု ကျမ်းစာ၏ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရန် ကျွန်မ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးပြီဖြစ်၍၊ သခင်ဘုရား အလုပ်လုပ်တော်မူမည့်အချိန်ကို စောင့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ကျွန်မကို ကုသပေးတော်မူမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ကျွန်မ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် “တောင်းကြလော့၊ ရကြလိမ့်မည်” ([ယောဟန် ၁၆:၂၄]) ဟူသော ကတိတော်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ကျွန်မတို့၏ဆုတောင်းချက်များကို သခင်ဘုရား ကြားတော်မူသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ကျွန်မ၏သုံ့ပန်းဘဝသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော အမြင်အရ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဘုန်းတော်ထင်ရှားမည်ဟု ထင်ရသည်။ ကျွန်မတို့ ဆုတောင်းနေစဉ်အတွင်း အလွန်ကောင်းချီးခံစားခဲ့ရပြီး၊ ထိုအချိန်၌ ကျွန်မအား ပေးခဲ့သော အာမခံချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမည်—“ငါသည် သင်၏ရွေးနုတ်ရှင်ဖြစ်၏။ သင့်ကို ငါကုသပေးမည်။”—[Manuscript 19, 1892]

ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများကို သိတော်မူသည်

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၆ ရက်။ နေ့အလင်းရောင် ရောက်လာသောအခါ ကျွန်မ ဝမ်းသာသည်။ အကြောင်းမှာ ညများသည် ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်မပျော်နိုင်သောအခါ အိပ်စက်ခြင်းမရှိသောသူတစ်ဦးက ကျွန်မ၏ကောင်းကျိုးအတွက် စောင့်ကြည့်နေတော်မူသည်ဟု စဉ်းစားမိသောအခါ ကျေးဇူးတင်ခြင်းသည် ကျွန်မ၏နှလုံးကို ပြည့်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားနေရသော နာကျင်ခြင်းများနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းများအားလုံးကို ယေရှု သိတော်မူသည်ဟူသော အတွေးသည် အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းအားလုံး၌ ကိုယ်တော်လည်း ဒုက္ခခံတော်မူခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေအချို့သည် လူသားတို့၏ ဝမ်းနည်းဒုက္ခ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာနာကျင်မှုကို ဘာမျှ မသိကြပါ။ သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ မဖျားနာကြသောကြောင့် ဖျားနာသူတို့၏ ခံစားချက်များကို အပြည့်အဝ မဝင်စားနိုင်ကြပါ။ သို့သော် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းခြင်းကို ခံစားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကြီးမြတ်သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သာသနာပြုရှင်ဖြစ်တော်မူသည်။ လူသားသဘောသဘာဝကို မိမိအပေါ်၌ ခံယူတော်မူပြီး၊ တရားမျှတခြင်းနှင့် သနားကြင်နာခြင်းတို့ကို ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် ခေတ်သစ်တစ်ရပ်၏ ဦးဆောင်သူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ခန့်ထားတော်မူခဲ့သည်။—[Manuscript 19, 1892]

“ကျွန်မကို ကျန်းမာ၍ အသီးသီးသော အကိုင်းအခက်ဖြစ်စေတော်မူပါ”

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၉ ရက်။ အိပ်ရာနိုးသောအခါ ကျွန်မ၏ဆုတောင်းချက်မှာ “ယေရှု၊ ယနေ့ ကိုယ်တော်၏သားသမီးကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။ ကျွန်မကို ကိုယ်တော်၏အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ထားတော်မူပါ။ အသက်ရှင်သောစပျစ်နွယ်ပင်၏ ကျန်းမာ၍ အသီးသီးသော အကိုင်းအခက်တစ်ခု ဖြစ်စေတော်မူပါ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်က “ငါမရှိလျှင် သင်တို့သည် အဘယ်အမှုကိုမျှ မပြုနိုင်ကြ” ([ယောဟန် ၁၅:၅]) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်၌လည်းကောင်း၊ ခရစ်တော်အားဖြင့်လည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် အရာအားလုံးကို ပြုနိုင်သည်။

ကောင်းကင်တမန်တို့၏ မြတ်နိုးအပ်သူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်သံစုံတီးဝိုင်း၏ ဂီတကို နားထောင်ခဲ့ဖူးသောသူသည် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် ကလေးသူငယ်တို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်းများကို အမြဲခံစားတော်မူပြီး၊ သူတို့၏ ကလေးဘဝဒုက္ခအကြောင်းကို နားထောင်ရန် အမြဲအသင့်ရှိတော်မူသည်။ သူတို့၏မျက်ရည်များကို မကြာခဏ သုတ်ပေးတော်မူပြီး၊ သူတို့၏ဝမ်းနည်းခြင်းကို ငြိမ်သက်စေသကဲ့သို့ သူတို့၏ဒုက္ခကို မေ့လျော့စေသည့် နူးညံ့သော စကားတော်များ၏ ကိုယ်ချင်းစာနာမှုဖြင့် သူတို့ကို အားပေးတော်မူသည်။ ယေရှု၏ ဗတ္တိဇံခံယူစဉ် ကိုယ်တော်အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေခဲ့သော ချိုးငှက်ပုံသဏ္ဌာန်သည် ကိုယ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စရိုက်လက္ခဏာကို ကိုယ်စားပြုသည်။—[Manuscript 19, 1892]

“ကျွန်မ၏နှုတ်မှ မကြင်နာသော စကားများ မထွက်ပါစေနှင့်”

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇွန်လ ၃၀ ရက်။ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ထပ်ညတစ်ညသည် ကုန်ဆုံးလုနီးပြီ။ နာကျင်မှုများစွာကို ဆက်လက်ခံစားနေရသော်လည်း ကျွန်မ၏ကယ်တင်ရှင်သည် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်တော်မမူကြောင်း သိသည်။ ကျွန်မ၏ဆုတောင်းချက်မှာ “ယေရှု၊ ကျွန်မ၏နှုတ်ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို အရှက်မရစေရန် ကူညီတော်မူပါ။ ကျွန်မ၏နှုတ်မှ မကြင်နာသော စကားများ မထွက်ပါစေနှင့်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။—[Manuscript 19, 1892]

“ကျွန်မ မညည်းညူပါ”

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၆ ရက်။ ကျွန်မ၏ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံးကို သခင်ဘုရားအား ပြောပြနိုင်သည့်အတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်သည်။ ကိုယ်တော်၏အတောင်များ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ တစ်ခါက ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော လူငယ်တစ်ဦးအား ဘုရားမဲ့သူတစ်ဦးက “မင်းကိုးကွယ်တဲ့ ဘုရားသခင်က ဘယ်လောက်ကြီးမြတ်သလဲ” ဟု မေးခဲ့သည်။ “အလွန်ကြီးမြတ်သဖြင့် အဆုံးမဲ့ကျယ်ဝန်းခြင်းကို ပြည့်စေတော်မူသော်လည်း၊ အလွန်သေးငယ်သဖြင့် သန့်ရှင်းစေထားသော နှလုံးသားတိုင်း၌ နေတော်မူသည်” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

အို အဖိုးထိုက်သော ကယ်တင်ရှင်၊ ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ကျွန်မ တောင့်တပါသည်။ “သမင်သည် ရေစီးချောင်းများကို တောင့်တသကဲ့သို့၊ ကျွန်မ၏ဝိညာဉ်သည် ကိုယ်တော်ကို တောင့်တပါသည်” ([ဆာလံ ၄၂:၁])။ ယေရှုကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရရန် ကျွန်မ တောင့်တပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ကင်းစင်သောအသက်တာကို တွေးတောခြင်း၊ ကိုယ်တော်၏သွန်သင်ချက်များကို ဆင်ခြင်ခြင်းတို့ကို ကျွန်မ နှစ်သက်ပါသည်။ “ပင်ပန်း၍ ဝန်လေးသောသူအပေါင်းတို့၊ ငါ့ထံသို့ လာကြလော့။ ငါသည် သင်တို့ကို ငြိမ်သက်ခြင်းပေးမည်” ([မဿဲ ၁၁:၂၈]) ဟူသော စကားများကို ကျွန်မ အကြိမ်မည်မျှ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောမိသည်မသိ။

အချိန်အများစုတွင် ကျွန်မ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် နာကျင်မှုနှင့် ပြည့်နေသော်လည်း ညည်းညူခြင်းအားဖြင့် ခရစ်ယာန်ဟူသော အမည်နှင့် မထိုက်တန်သူ မဖြစ်လိုပါ။ ဤဒုက္ခခံစားရခြင်းသင်ခန်းစာသည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်အတွက် ဖြစ်မည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးအတွက် အလွန်မသင့်လျော်သော ခက်ခဲသည့်အခြေအနေများအောက်တွင် မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် အခြားသူများအား သတိပေးသည့်နည်းလမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်မ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သည်။—[Manuscript 19, 1892]

“သခင်ဘုရားသည် ကျွန်မကို ခွန်အားပေးတော်မူသည်”

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၇ ရက်။ အရေးကြီးသောစာများကို ရေးသားနိုင်ရန် သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကျွန်မကို ခွန်အားပေးတော်မူသည်။ ညီအစ်ကိုများသည် အကြံဉာဏ်တောင်းရန် မကြာခဏ ကျွန်မထံသို့ လာကြသည်။ ဤငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဒုက္ခဝေဒနာသည် သခင်ဘုရား၏ဘုန်းတော်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။ ကျွန်မ မညည်းညူပါ။ အကြောင်းမှာ ညအချိန် နိုးလာသောအခါ ယေရှုသည် ကျွန်မကို ကြည့်ရှုနေတော်မူသည်ဟု ထင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟေရှာယအခန်း ၅၁ သည် ကျွန်မအတွက် အလွန်အဖိုးထိုက်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို ထမ်းတော်မူသည်။ ဤအခန်းကို အာမခံချက်နှင့် မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ဖတ်သည်။—[Manuscript 19, 1892]

နောက်ဆုတ်ရန် အတွေးလုံးဝမရှိ

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၀ ရက်။ မနက်ငါးနာရီတွင် Emily [Emily Campbell, Mrs. White ၏ ခရီးသွားဖော်နှင့် အတွင်းရေးမှူး] ကို ကျွန်မ၏မီးဖို မီးထွန်းပေးရန်နှင့် အဝတ်အစားဝတ်ရာတွင် ကူညီပေးရန် နိုးလိုက်သည်။ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ညအိပ်စက်အနားယူခွင့် ရခဲ့သည့်အတွက် သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်သည်။ ကျွန်မ နိုးနေသောနာရီများကို ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်ခြင်း၌ အသုံးပြုသည်။ “ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ရရှိစေမည့် ကောင်းချီးကို အဘယ်ကြောင့် မရရှိသနည်း” ဟူသော မေးခွန်းသည် မိမိအလိုလို ကျွန်မရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ဤရှည်လျားသော လအတော်ကြာ ဖျားနာနေခြင်းကို Australia သို့ ကျွန်မလာခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင် မနှစ်သက်ကြောင်း သက်သေပြချက်အဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ကောက်ရမည်လော။ ကျွန်မ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေသည်—မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ မလုပ်ဝံ့ပါ။ အမေရိကမှ မထွက်ခွာမီ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်မ၏အသက်အရွယ်နှင့် အလုပ်အလွန်အကျွံလုပ်ခြင်းကြောင့် အင်အားကုန်ခမ်းနေချိန်တွင် ဤမျှဝေးကွာသောနိုင်ငံသို့ သွားရန် သခင်ဘုရားက ကျွန်မအား မတောင်းဆိုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းသောအလင်းမရရှိသည့် အချိန်များတွင် အမြဲကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ [General] Conference ၏အသံကို လိုက်နာခဲ့သည်။ Australia သို့ ရောက်လာပြီး ဤနေရာရှိ ယုံကြည်သူများသည် အကူအညီလိုအပ်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက် ရက်သတ္တပတ်များစွာ ကျွန်မ၏ဘဝတစ်လျှောက် အလုပ်လုပ်ခဲ့သမျှထဲတွင် အလွန်အားထုတ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ အားထုတ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင်ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှု လိုအပ်ကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောဆိုရန် စကားများကို ကျွန်မအား ပေးခဲ့သည်....

ကျွန်မသည် Australia တွင် ရှိနေပြီး သခင်ဘုရားက ကျွန်မကို ရှိစေလိုသောနေရာ၌ပင် ရှိနေသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ကျွန်မ၏ဝေစုဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုတ်ရန် အတွေးလုံးဝမရှိပါ။ ယေရှုသည် ကျွန်မ၏ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်ပြီး ကျွန်မသည် ကိုယ်တော်၏သားသမီးဖြစ်သည်ဟူသော မင်္ဂလာရှိသော အာမခံချက်ကို ပေးထားသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ နေသည် တောက်ပသောရောင်ခြည်များဖြင့် အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းအားလုံး၌ ကိုယ်တိုင်ဒုက္ခခံတော်မူသောသူမှတစ်ပါး ကျွန်မခံစားရသော နာကျင်မှုကို မည်သူ နားလည်နိုင်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းခြင်းကို ခံစားတော်မူပြီး စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခံရသူတို့ကို မည်သို့ကူညီကယ်တင်ရမည်ကို သိတော်မူသောသူမှတစ်ပါး မည်သူ့ကို ကျွန်မ ပြောပြနိုင်မည်နည်း။

ကျွန်မ ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းသောအခါ သခင်ဘုရားက အဖြေမပေးသကဲ့သို့ ထင်ရလျှင် ကျွန်မ၏ဝိညာဉ်သည် အတွင်း၌ အားနည်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချစ်ခင်ဖွယ်ကယ်တင်ရှင်က မိမိ၏တည်ရှိခြင်းကို ကျွန်မအား သတိရစေတော်မူသည်။ “သင့်ကို မိမိအသွေးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သောသူကို မယုံကြည်နိုင်ဘူးလား။ ငါသည် သင့်ကို ငါ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ထွင်းရေးထားပြီ” ဟု ကိုယ်တော်က ကျွန်မအား မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ ကျွန်မ၏ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းဖြင့် အာဟာရရရှိသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီး ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်သို့ ရောက်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။—[Manuscript 19, 1892]

ဘုရားသခင်သည် အကောင်းဆုံးအရာကို သိတော်မူသည်

၁၈၉၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၄ ရက်။ လပေါင်းများစွာ ကျွန်မခံစားနေရသော ဒုက္ခဝေဒနာသည် ကျွန်မအပေါ်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဆုတောင်းချက်ကို ဖြေကြား၍ ချက်ချင်း ဖယ်ရှားမပေးခြင်းအတွက် ကျွန်မ အံ့ဩခဲ့သည်။ သို့သော် “ငါ၏ကျေးဇူးသည် သင့်အတွက် လုံလောက်သည်” ([၂ ကောရိန္သု ၁၂:၉]) ဟူသော ကတိတော်သည် ကျွန်မ၏အမှုတွင် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ ကျွန်မဘက်မှ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါ။ နာကျင်မှုခံစားရသော ကျွန်မ၏နာရီများသည် ဆုတောင်းခြင်းနာရီများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မိမိ၏ဝမ်းနည်းခြင်းများကို မည်သူ့ထံ ယူဆောင်သွားရမည်ကို သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဆုံးမဲ့သောတန်ခိုးကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်မ၏ အားနည်းသောခွန်အားကို ထပ်မံခိုင်ခံ့စေနိုင်သည့် အခွင့်ထူးကို ရရှိထားသည်။ နေ့ရောညပါ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များ၏ ခိုင်ခံ့သောကျောက်ပေါ်တွင် ကျွန်မ ရပ်တည်နေသည်။

ကျွန်မ၏နှလုံးသည် ချစ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းဖြင့် ယေရှုထံသို့ လှည့်လည်သည်။ ကျွန်မအတွက် အကောင်းဆုံးအရာကို ကိုယ်တော် သိတော်မူသည်။ “ဒုက္ခရောက်သောနေ့၌ ငါ့ကိုခေါ်လော့။ ငါသည် သင့်ကို ကယ်တင်မည်။ သင်သည် ငါ့ကို ချီးမွမ်းလိမ့်မည်” ([ဆာလံ ၅၀:၁၅]) ဟူသော ကတိတော်ကို မတောင်းခံနိုင်လျှင် ကျွန်မ၏ညများသည် အထီးကျန်နေမည်ဖြစ်သည်။—[Manuscript 19, 1892]

ဒုက္ခဝေဒနာခံစားခဲ့ရသော လများမှ သင်ခန်းစာများ

ကျွန်မသည် နာကျင်ခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် မလုပ်နိုင်မကိုင်နိုင်ဖြစ်ခြင်းတို့ဖြင့် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာအားလုံးမှတစ်ဆင့် ရွှေထက်ပင် ကျွန်မအတွက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသော အဖိုးထိုက်သည့် အတွေ့အကြုံတစ်ရပ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ Australia နှင့် New Zealand ရှိ အသင်းတော်များသို့ သွားရောက်ရန် မြတ်နိုးထားသော အစီအစဉ်များကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု ပထမဆုံး ယုံကြည်လာသောအခါ၊ အမေရိကမှ ထွက်ခွာ၍ ဤဝေးလံသောနိုင်ငံသို့ လာရန်မှာ ကျွန်မ၏တာဝန် ဟုတ်မဟုတ်ကို အလေးအနက် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ကျွန်မ၏ဒုက္ခများသည် ပြင်းထန်လှသည်။ ညများတွင် အိပ်မပျော်သော နာရီများစွာကို Europe မှ အမေရိကသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ချိန်မှစ၍ ကျွန်ုပ်တို့၏အတွေ့အကြုံကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးထမ်းခြင်းတို့၏ မြင်ကွင်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် “ဒါတွေအားလုံးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု ကျွန်မ ပြောခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်၏ သမိုင်းနှင့် သခင်ဘုရားက ကျွန်မအား ပေးအပ်ခဲ့သော အလုပ်ကို ကျွန်မ သေချာစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ကြိမ်မျှ ကျွန်မအား မစွန့်ပစ်ခဲ့ပါ။ မကြာခဏဆိုသလို ထူးခြားစွာ ကိုယ်တော်၏တည်ရှိခြင်းကို ကျွန်မအား ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မ၌ ညည်းညူစရာ ဘာမျှမရှိကြောင်း၊ ထိုအစား ကျွန်မ၏အတွေ့အကြုံတစ်လျှောက် ရွှေကြိုးမျှင်များကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းနေသော အဖိုးထိုက်သည့်အရာများ ရှိနေကြောင်း တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မလိုအပ်သောအရာများကို သခင်ဘုရားသည် ကျွန်မထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မကို မိမိထံသို့ အလွန်နီးကပ်စွာ ဆွဲယူနေသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ ကျွန်မအပေါ် မည်သို့ပြုလုပ်သင့်သည်ကို ဘုရားသခင်အား ကိုယ်တိုင်ညွှန်ကြားရန် မကြိုးစားမိဖို့ သတိထားရမည်ဟု ခံစားခဲ့သည်။ ဤသဘောမတူညီမှုသည် ကျွန်မ၏ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် မလုပ်နိုင်မကိုင်နိုင်ဖြစ်ခြင်းတို့၏ အစပိုင်းတွင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီပင် ကျွန်မ၏ဒုက္ခဝေဒနာသည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခံစားလာခဲ့သည်။ တစ်ဝက်လဲလျောင်း၍ တစ်ဝက်ထိုင်နေခြင်းဖြင့် ကျွန်မ၏ မသန်စွမ်းသောလက်များကို အသုံးပြုနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ကိုယ်ကိုထားနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ နာကျင်မှုများစွာ ခံစားနေရသော်လည်း စာအတော်အတန် ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤနိုင်ငံသို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက ဤအရွယ်အစားရှိ စာရွက်ပေါ်တွင် စာမျက်နှာ တစ်ထောင်ခြောက်ရာ ရေးသားခဲ့ပြီးပြီ။

လွန်ခဲ့သော ကိုးလအတွင်း ညများစွာတွင် တစ်ညလျှင် နှစ်နာရီသာ အိပ်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှောင်ထုသည် ကျွန်မပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုဝေးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ထံ နီးကပ်လာခြင်း၌ အလွန်ချိုမြိန်သော နှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားရကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြလော့။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူလိမ့်မည်” ([ယာကုပ် ၄:၈])၊ “ရန်သူသည် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ဝင်လာသောအခါ သခင်ဘုရား၏ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့ကိုဆန့်ကျင်ရန် အလံတော်ကို မြှောက်တော်မူလိမ့်မည်” ([ဟေရှာယ ၅၉:၁၉]) ဟူသော ကတိတော်များသည် ကျွန်မအတွက် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သခင်ဘုရား၌ အလင်းအပြည့် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် မြင့်မြတ်စွာ အနီးတွင်ရှိတော်မူသည်။ ကျွန်မ၏ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုနေသောကြောင့် ပေးထားသောကျေးဇူးတော်သည် လုံလောက်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မကို ချစ်၍ မိမိကိုယ်ကို ကျွန်မအတွက် ပေးအပ်တော်မူသောသူအား ကျေးဇူးတင်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် နှလုံးသားအပြည့်ဖြင့် “ကျွန်မယုံကြည်ထားသောသူကို သိပါသည်” ([၂ တိမောသေ ၁:၁၂]) ဟု ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်သည် သစ္စာရှိတော်မူ၏။ သင်တို့တတ်နိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်၍ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံစေတော်မမူဘဲ၊ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့်အတူ လွတ်မြောက်ရန်လမ်းကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးတော်မူမည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်တို့သည် ထိုအရာကို ခံနိုင်ကြမည်” ([၁ ကောရိန္သု ၁၀:၁၃])။ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကျွန်မသည် အောင်နိုင်သူထက်ပင် ပို၍ အောင်မြင်လာခဲ့ပြီး အသာစီးရသောနေရာကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ဒုက္ခဝေဒနာအတွင်း ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်မ မဖတ်နိုင်ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် အကောင်းဆုံးအရာကို သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မ၏ဝိညာဉ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သစ္စာရှိသော ဖန်ဆင်းရှင်ထံ အပ်နှံမည်။ “အကြောင်းမူကား ငါယုံကြည်ထားသောသူကို ငါသိ၏။ ထိုနေ့ရက်တိုင်အောင် ငါအပ်နှံထားသောအရာကို ကိုယ်တော်သည် စောင့်ရှောက်နိုင်တော်မူသည်ဟု ယုံမှားခြင်းမရှိ” ([၂ တိမောသေ ၁:၁၂])။—[Letter 7, 1892]

ကာလတိုမှတ်ဉာဏ်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို မျှော်လင့်ထားပါ

ဘုရားသခင်၏အမှုတော်တွင် အသက်ကြီးရင့်လာသူတစ်ဦးသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများနှင့်ပတ်သက်၍ မိမိ၏စိတ်ထဲတွင် ဘာမျှမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအကြောင်းအရာများသည်လည်း မကြာမီ သူ၏မှတ်ဉာဏ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ငယ်ဘဝက မြင်ကွင်းများနှင့် ဖြစ်ပျက်မှုများအပေါ်တွင်မူ သူ၏စိတ်သည် လုံးဝနိုးကြားနေဆဲဖြစ်သည်။—ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ၊ ၇၈။

သူ၏မေတ္တာ၌ အနားယူပါ

ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏မေတ္တာ၌ အနားယူသောအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏သခင် ယေရှုခရစ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။ သင်သည် သခင်ဘုရား၏သက်သေခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် သင့်ကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်၊ ပစ်ထားမည်လည်းမဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် သင်၏အပြစ်ရှိသမျှကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းအဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို သင့်အပေါ် ဝတ်ဆင်ပေးတော်မူပြီဟု သင့်အား ပြောရန် ကျွန်ုပ်အား ညွှန်ကြားထားပါသည်။ ယခု ကိုယ်တော်တောင်းဆိုသမျှသည် ကိုယ်တော်၏မေတ္တာ၌ အနားယူရန်သာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သင့်ကို မိမိ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားတော်မူပြီ။ သင်သည် သခင်ယေရှုခရစ်တော်၏ တိုက်ပွဲများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီ၊ ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခုမှစ၍ ထိုနေ့ရက်တွင် သင်ရရှိမည့် အသက်သရဖူသည် သင့်အတွက် သိုထားလျက်ရှိသည်။ ထိုနေ့တွင် ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းပြီး ကယ်တင်ရှင်၏နာမတော်ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ကြသူအားလုံးအား အသက်နှင့် မသေနိုင်ခြင်းကို ပေးအပ်လိမ့်မည်။

သင်၏စိတ်သည် မရှင်းလင်းဖြစ်နေခြင်းသည် ခရစ်တော်သည် သင်၏အဖိုးထိုက်သော ကယ်တင်ရှင်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေမဟုတ်ပါ။ ယခု သင့်အပေါ် အသက်အရွယ်၏ ငယ်ဘဝကာလ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် သင့်ကို မိမိ၏သားသမီးအဖြစ် အနည်းငယ်မျှပင် လျော့နည်းစွာ မယူမှတ်ပါ။ သင်၏ဘာသာရေးအသက်တာသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ယခုလည်း သက်သေခံလျက်ရှိသည်။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် စမ်းသပ်မှုများကြားတွင် ထိုနှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်။ တမန်တော်ကဲ့သို့ သင်ကလည်း “ငါသည် ကောင်းသောတိုက်ပွဲကို တိုက်ပြီးပြီ၊ ငါ၏ပြေးရမည့်လမ်းကို အဆုံးတိုင်အောင် ပြေးပြီးပြီ၊ ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းပြီးပြီ။ ယခုမှစ၍ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသရဖူသည် ငါ့အတွက် သိုထားလျက်ရှိ၏။ ဖြောင့်မတ်သောတရားသူကြီးဖြစ်တော်မူသော သခင်ဘုရားသည် ထိုနေ့တွင် ငါ့အား ထိုသရဖူကို ပေးတော်မူမည်။ ငါ့အားသာမက ကိုယ်တော်၏ကြွလာခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသောသူအပေါင်းတို့အားလည်း ပေးတော်မူမည်” ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ (တိမောသေဩဝါဒစာဒုတိယစောင် ၄:၇၊ ၈)။—စာ ၂၉၉၊ ၁၉၀၄။

•  

 

•