အခန်း ၂၃—ငုံးများ

 

အခန်း ၂၃—ငုံးများ

ဘုရားသခင်သည် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ အစုအဝေးကို ကောင်းကင်မှ မိုးအဖြစ်ရွာချသော မုန့်ဖြင့် ဆက်လက်ကျွေးမွေးတော်မူ၏။ သို့သော် သူတို့သည် မကျေနပ်ကြပေ။ သူတို့၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အစာစားချင်စိတ်သည် အသားကို တောင့်တခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာတော်အရ အသားကို သူတို့ထံမှ အတော်အတန် တားမြစ်ထားတော်မူခဲ့သည်။ “ထိုသူတို့နှင့်အတူရှိသော ရောနှောလူအစုအဝေးတို့သည် တပ်မက်လိုသောစိတ်ရှိလာကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့လည်း တဖန်ငိုကြွေး၍ ‘ငါတို့စားစရာ အသားကို အဘယ်သူပေးမည်နည်း။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ငါတို့သည် အခမဲ့စားခဲ့သော ငါးများ၊ သခွားသီးများ၊ ဖရဲသီးများ၊ ကြက်သွန်မြိတ်များ၊ ကြက်သွန်နီများနှင့် ကြက်သွန်ဖြူများကို ငါတို့မှတ်မိကြ၏။ ယခုမူကား ငါတို့အသက်သည် ခြောက်သွေ့သွားပြီ။ ဤမန္နမှတပါး ငါတို့မျက်စိရှေ့၌ အဘယ်အရာမျှမရှိ’ ဟု ဆိုကြ၏။” သူတို့သည် ကောင်းကင်တမန်များပြင်ဆင်၍ ကောင်းကင်မှ ပို့ပေးသော အစာကို ငြီးငွေ့လာကြ၏။ ထိုအစာသည် ဘုရားသခင်က သူတို့စားရန် အလိုရှိသောအစာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့နှင့် သူတို့၏သားသမီးများအတွက် ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်ကြောင်း သူတို့သိကြ၏။ တော၌ အခက်အခဲများစွာရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့၏အနွယ်အားလုံးတွင် အားနည်းသူတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ရောဂါနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတို့ကို ဖြစ်စေသူ စာတန်သည် အောင်မြင်မှုအများဆုံးရနိုင်မည့်နေရာတွင် ဘုရားသခင်၏လူတို့ထံ ချဉ်းကပ်တတ်သည်။ ဧဝကို တားမြစ်ထားသောအသီးကို စားစေရန် အောင်မြင်စွာ စမ်းသပ်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် အစာစားချင်စိတ်ကို အတော်အတန် ထိန်းချုပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပထမဦးစွာ ရောနှောလူအစုအဝေး၊ ယုံကြည်သော အဲဂုတ္တုလူတို့ထံ မိမိ၏သွေးဆောင်မှုများဖြင့် လာရောက်ပြီး၊ သူတို့ကို ဆူပူပုန်ကန်သော ညည်းတွားမှုများဖြစ်ပေါ်လာအောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သည့် အစာကို သူတို့မကျေနပ်ကြပေ။ သူတို့၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အစာစားချင်စိတ်သည် အထူးသဖြင့် အသားအမျိုးမျိုးကို ပို၍တောင့်တခဲ့သည်။

ဤညည်းတွားမှုသည် မကြာမီ လူထုတစ်ရပ်လုံးနီးပါးကို ကူးစက်သွားခဲ့သည်။ အစတွင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ တပ်မက်သောအစာစားချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းမပေးဘဲ၊ သူတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများကို သက်ရောက်စေပြီး အပြစ်အများဆုံးသူတို့ကို ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးဖြင့် သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။ သို့သော် ဤအရာသည် သူတို့ကို နှိမ့်ချစေမည့်အစား သူတို့၏ညည်းတွားမှုကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မောရှေသည် လူတို့ မိမိတို့၏တဲတံခါးဝ၌ ငိုကြွေးနေကြပြီး၊ မိသားစုတိုင်းတွင် ညည်းတွားနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏အခြေအနေ၏ အခက်အခဲများ၊ ဣသရေလလူတို့၏ မနာခံလိုသောစိတ်နှင့်၊ လူတို့အတွက် ဘုရားသခင်က မိမိအား သားသမီးများကို နို့တိုက်ကျွေးသောဖခင်ကဲ့သို့ ထားရှိသည့်အနေအထားကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်တွင် တင်ပြခဲ့သည်။ ထိုဖခင်သည် လူတို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို မိမိ၏ဆင်းရဲဒုက္ခအဖြစ် ခံယူရမည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလတို့၏ မနာခံမှုကို အစဉ်မပြတ်မြင်တွေ့ရခြင်းနှင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်များ၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ညည်းတွားနေကြသည်ကို ကြားရခြင်းဟူသော ဤကြီးမားသည့်ဝန်ကို မည်သို့ထမ်းနိုင်မည်နည်းဟု သူသည် ထာဝရဘုရားကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ရန်သူများက သူတို့၏ပျက်စီးခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်နေကြစဉ်၊ ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏ခေါင်းမာမှုကြောင့် မိမိတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများ ကျရောက်စေသည်ကို မြင်ရခြင်းထက် မိမိသေဆုံးခြင်းကိုသာ လိုလားကြောင်း သူသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ကြေညာခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၌ “ဤတာဝန်အလုံးစုံကို တစ်ယောက်တည်း မထမ်းနိုင်ပါ။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန်လေးလံပါသည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား လူတို့၏အကြီးအကဲများဖြစ်ကြောင်း သူသိသော အကြီးအကဲ ခုနစ်ဆယ်ကို မိမိရှေ့သို့ စုဝေးစေရန် ညွှန်ကြားတော်မူ၏။ သူတို့သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူများသာမက ဂုဏ်သိက္ခာရှိ၍ မှန်ကန်သောဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသူများ၊ တရားသူကြီးများ သို့မဟုတ် အရာရှိများဖြစ်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများ ဖြစ်ရမည်။ “သူတို့ကို ပရိသတ်စည်းဝေးရာ တဲတော်သို့ ဆောင်ခဲ့၍၊ ထိုအရပ်၌ သင်နှင့်အတူ ရပ်နေစေပါ။ ထိုအရပ်သို့ ငါဆင်းသက်၍ သင်နှင့် စကားပြောမည်။ သင့်အပေါ်၌ရှိသော ဝိညာဉ်တော်ထဲမှ အချို့ကို ယူ၍ သူတို့အပေါ်၌ တင်မည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်တစ်ယောက်တည်း မထမ်းရဘဲ လူတို့၏ဝန်ကို သူတို့သည် သင်နှင့်အတူ ထမ်းကြလိမ့်မည်။ လူတို့အားလည်း ‘မနက်ဖြန်အတွက် ကိုယ်ကိုသန့်ရှင်းစေကြလော့။ သင်တို့သည် အသားကိုစားရကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား သင်တို့က ထာဝရဘုရား၏နားတော်တွင် ‘ငါတို့စားရန် အသားကို အဘယ်သူပေးမည်နည်း။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ငါတို့အတွက် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်’ ဟု ငိုကြွေးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အား အသားပေး၍ သင်တို့စားရကြလိမ့်မည်။ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ ငါးရက်၊ ဆယ်ရက်၊ နှစ်ဆယ်ရက်မျှသာ စားရမည်မဟုတ်။ သင်တို့နှာခေါင်းမှ ထွက်လာ၍ သင်တို့အတွက် ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်လာသည်အထိ တစ်လပတ်လုံး စားရကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား သင်တို့အလယ်၌ရှိသော ထာဝရဘုရားကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍၊ ‘အဲဂုတ္တုပြည်မှ ငါတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထွက်လာကြသနည်း’ ဟု ကိုယ်တော်ရှေ့၌ ငိုကြွေးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏’ ဟု ဆိုလော့။” မောရှေကလည်း “ကျွန်ုပ်အလယ်၌ရှိသော လူတို့သည် ခြေလျင်သွားသောသူ ခြောက်သိန်းရှိပါသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်က ‘သူတို့တစ်လပတ်လုံး စားနိုင်ရန် ငါသည် သူတို့အား အသားပေးမည်’ ဟု မိန့်တော်မူပါသည်။ သူတို့အတွက် လုံလောက်စေရန် သိုးစုနှင့် နွားစုတို့ကို သတ်ရမည်လော။ သို့မဟုတ် သူတို့အတွက် လုံလောက်စေရန် ပင်လယ်၌ရှိသော ငါးအပေါင်းတို့ကို စုဝေးရမည်လော” ဟု ဆို၏။ ထာဝရဘုရားက မောရှေအား “ထာဝရဘုရား၏လက်တော်သည် တိုတောင်းသွားပြီလော။ ယခု သင့်အား ငါပြောသောစကား ဖြစ်လာမည်၊ မဖြစ်လာမည်ကို သင်မြင်ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

မောရှေကိုယ်တိုင်လည်း ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကို ထင်ရှားစွာ မယုံကြည်ခဲ့သဖြင့် ထာဝရဘုရားက သူ့ကို ဆုံးမတော်မူ၏။ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ဤမေးခွန်းမေးခြင်းအားဖြင့် စကြဝဠာ၏ ကြီးမြတ်သောအုပ်စိုးရှင်အတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မရှိကြောင်း နားလည်စေတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား မိမိ၏အံ့ဖွယ်အမှုများကို မေ့လျော့နေခြင်းအတွက် ဆုံးမတော်မူ၏။ ပင်လယ်နီကို ပိုင်းခြား၍ ရေများကို ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဣသရေလလူတို့သည် ခြောက်သွေ့သောမြေပေါ်၌ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူတို့၏နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နံရံကဲ့သို့ ရေများရပ်တည်စေနိုင်တော်မူသောသူ၊ ကောင်းကင်မှ သူတို့အတွက် မုန့်ကို မိုးရွာစေနိုင်တော်မူသောသူ၊ မာကျောက်မှ ရေကို ထုတ်ပေးနိုင်တော်မူသောသူသည် ဣသရေလတပ်သားအစုအဝေးကို ဖြည့်ဆည်းရန် အသားကိုလည်း ပေးနိုင်တော်မူ၏။

“မောရှေသည် ထွက်သွား၍ ထာဝရဘုရား၏စကားကို လူတို့အား ပြောပြပြီး၊ လူတို့၏အကြီးအကဲ ခုနစ်ဆယ်တို့ကို စုဝေးစေကာ တဲတော်ပတ်လည်တွင် သူတို့ကို နေရာချထား၏။ ထာဝရဘုရားသည် မိုးတိမ်၌ ဆင်းသက်၍ မောရှေနှင့် စကားပြောတော်မူပြီး၊ သူ့အပေါ်၌ရှိသော ဝိညာဉ်တော်ထဲမှ အချို့ကိုယူ၍ အကြီးအကဲ ခုနစ်ဆယ်တို့အပေါ်၌ တင်တော်မူ၏။ ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့အပေါ်၌ ကျရောက်သောအခါ သူတို့သည် ပရောဖက်ပြုကြပြီး ထိုအမှုကို မရပ်ကြပေ။” ဤပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးသည် တရားသူကြီးများနှင့် အကြီးအကဲများအပေါ်၌ ကျရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ လူတို့၏ယုံကြည်မှုကို သူတို့အပေါ်၌ တည်စေရန်နှင့်၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့ပြီး သူတို့၏အာဏာကို မောရှေ၏အာဏာနှင့် ပေါင်းစပ်၍၊ တော၌ နေထိုင်ရသောကာလအတွင်း လူတို့၏ညည်းတွားမှုများကို နှိမ်နင်းရာတွင် မောရှေအား ကူညီရန် ရွေးချယ်တော်မူကြောင်း အမှတ်အသားဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် မောရှေအပေါ်ရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးစေရန် ဖြစ်သည်။

“ထာဝရဘုရားထံမှ လေတစ်ခုထွက်လာ၍ ပင်လယ်မှ ငုံးများကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် တစ်ရက်ခရီးခန့်၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း တစ်ရက်ခရီးခန့်၊ တပ်ပတ်လည်၌ မြေပေါ်မှ နှစ်တောင်ခန့်အမြင့်တွင် ငုံးများကို ကျစေ၏။ လူတို့သည် ထိုနေ့တစ်နေ့လုံး၊ ထိုညတစ်ညလုံးနှင့် နောက်တစ်နေ့တစ်နေ့လုံး မတ်တတ်ရပ်၍ ငုံးများကို စုဆောင်းကြ၏။ အနည်းဆုံးစုဆောင်းသူပင် ဆယ်ဟောမားကို စုဆောင်းရ၏။ သူတို့သည် ငုံးများကို တပ်ပတ်လည်၌ မိမိတို့အတွက် ဖြန့်ခင်းထားကြ၏။ အသားသည် သူတို့သွားကြား၌ရှိနေသေး၍ မဝါးရသေးမီမှာပင် ထာဝရဘုရား၏အမျက်တော်သည် လူတို့အပေါ်၌ ထွက်၍၊ ထာဝရဘုရားသည် လူတို့ကို အလွန်ကြီးမားသော ဘေးဒဏ်ဖြင့် ဒဏ်ခတ်တော်မူ၏။”

ဤအဖြစ်အပျက်တွင် လူတို့သည် မိမိတို့လိုချင်သောကြောင့် မိမိတို့၏အကောင်းဆုံးအကျိုးအတွက် မဟုတ်သောအရာကို ထာဝရဘုရားက သူတို့အား ပေးတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့၏အကျိုးအတွက် ဖြစ်လာမည့်အရာများကိုသာ ထာဝရဘုရားထံမှ လက်ခံရယူရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို မအပ်နှံကြပေ။ သူတို့အတွက် ထိခိုက်နစ်နာစေမည့်အရာများကို မရရှိသောကြောင့် မောရှေကိုလည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရားကိုလည်းကောင်း ဆန့်ကျင်၍ ဆူပူပုန်ကန်သော ညည်းတွားမှုများတွင် မိမိတို့ကိုယ်ကို အပ်နှံကြ၏။ သူတို့၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အစာစားချင်စိတ်က သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့တပ်မက်သည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား အသားကို ပေးတော်မူကာ၊ သူတို့၏တပ်မက်သော အစာစားချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို ခံစားစေတော်မူ၏။ ပူလောင်သောဖျားနာခြင်းများကြောင့် လူအမြောက်အမြား လဲကျသေဆုံးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ညည်းတွားမှုများတွင် အပြစ်အများဆုံးသူတို့သည် မိမိတို့တပ်မက်ခဲ့သော အသားကို မြည်းစမ်းသည်နှင့် တပြိုင်နက် သတ်ခြင်းခံကြရ၏။ အကယ်၍ သူတို့အတွက် မည်သည့်အစာကို ရွေးချယ်ပေးရမည်ကို ထာဝရဘုရားအား ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးခဲ့ကြပြီး၊ ကျေးဇူးတင်၍ ထိခိုက်နစ်နာမှုမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာစားနိုင်သော အစာကို ကျေနပ်စွာ စားခဲ့ကြပါက၊ ဘုရားသခင်၏မျက်နှာသာကို ဆုံးရှုံးကြမည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ ထိုသို့ပုန်ကန်သော ညည်းတွားမှုကြောင့် လူအမြောက်အမြား သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးခံရမည်လည်း မဟုတ်ပေ။