အခန်းကြီး - (၄၁ - ၄၂)

 

၄၁:၁–၃၄။ ဘေဟမုတ်ကို ကျော်လွန်၍—လေဝိသန်။ ဘေဟမုတ်သည် ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသ၏ စာပေများတွင် မသိရှိရသော်လည်း လေဝိသန်သည် လူသိများသော ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် သတ္တဝါဖြစ်သည်။ ဘေဟမုတ်ကို ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သော သတ္တဝါအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်နှစ်ခုစလုံးသည် ဘေဟမုတ်၏ အမှန်တကယ်ရှိမှု၊ ယောဘကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသော ခွဲခြားသိနိုင်သည့် ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် နောက်တွင်ပါလာသော လေဝိသန်သည် ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသတွင် ပို၍လူသိများသော်လည်း ပို၍မတိကျသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လောတန်ဟုလည်း ခေါ်သော ခေါင်းများစွာရှိသည့် နဂါးဖြစ်ပြီး ပင်လယ်နက်၏ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို အုပ်စိုးကာ ခါနာန်နတ်ဘုရားများ၏ တိုက်ခိုက်အနိုင်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ယောဘ ၄၁ တွင် ၎င်း၏ဖော်ပြချက်အများစုသည် မိကျောင်း၏ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ရေမြင်းကဲ့သို့ မိကျောင်းသည်လည်း အီဂျစ်နိုင်ငံ နိုင်းမြစ်ရေပြင်၏ အမြဲရှိနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို မိကျောင်းအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် အလွန်အကျိုးရှိပုံမရပေ။

ငယ် ၁–၂ တွင် ဖော်ပြထားသော ငါးဖမ်းနည်းများသည် လေဝိသန်အပေါ် အသုံးမဝင်ပေ။ ယောဘ ၄၁ တွင် လေဝိသန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်တန်ခိုးအကြောင်း ဖော်ပြချက်သည် ဘေဟမုတ်ထက်ပင် ပို၍ ကျော်လွန်သွားသည်။ လေဝိသန်ကို ချိတ်တံ သို့မဟုတ် ငါးဖမ်းလှံများဖြင့် အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်ပေ (ငယ် ၇)။ ၎င်းနှင့် မကစားသင့်ပေ (ငယ် ၅–၈)၊ သဘောတူညီချက်တစ်ခုတွင်လည်း ယုံကြည်အားကိုး၍ မရပေ (ငယ် ၄)။ ၎င်းနှင့်တွေ့ဆုံဖူးသူ မည်သူမျှ ထပ်မံရင်ဆိုင်ရန် မကြိုးစားကြပေ (ငယ် ၈)။ လေဝိသန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုက ဘုရားသခင်၏ အထွတ်အထိပ်အာဏာနှင့်ပတ်သက်၍ အရှင်းလင်းဆုံး ဖော်ပြချက်ကို ပေးသည်။ ငယ် ၁၀ နှင့် ဒုတိယမိန့်ခွန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပါရှိသော စကားလှည့်မေးခွန်း၏ မမှားနိုင်သော သတင်းစကားမှာ ဤသတ္တဝါ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှု မည်မျှရှိပါစေ၊ ဘုရားသခင်သည် အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး လေဝိသန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တန်ခိုးနှင့် အင်အားကို ကျော်လွန်တော်မူသောအရှင် ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ လေဝိသန်၏ ခြိမ်းခြောက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖော်ပြချက်အလယ်တွင်ပင် ဘုရားသခင်က မိမိသည် အရာအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း အလေးအနက်ပြုခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ ဤအချက်သည် လေဝိသန်၏ပုံရိပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အားပေးမှုတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၁)။ ငယ် ၁၈ မှစ၍ သဘာဝအရာများနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်ဘက်သို့ ဖော်ပြချက်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နှာခေါင်းမှ မီးခိုးထွက်ခြင်း၊ မီးခဲများကို မီးတောက်စေခြင်းနှင့် မီးလျှံထွက်သော ပါးစပ် (ငယ် ၁၉–၂၁) တို့ကို ဖော်ပြသည်။ ဘေဟမုတ်ကို မြက်စားသော သတ္တဝါအဖြစ်၊ လေဝိသန်ကို မီးပစ်ထုတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်သတ္တဝါအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယောဘနေထိုင်၊ ခံစား၊ မိတ်ဆွေများနှင့် အငြင်းပွားခဲ့သော သဘာဝလောကမှ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံး စတင်ခဲ့ပြီး ယောဘ၏အကျပ်အတည်းအတွက် အပြည့်စုံဆုံးအဖြေကို တွေ့နိုင်သည့် သဘာဝလွန်လောကသို့ သူ့အား ရွှေ့ပြောင်းတော်မူသည်။

လေဝိသန်

လေဝိသန်၏ပုံရိပ်သည် ဘေဟမုတ်ထက် များစွာပို၍ ရှုပ်ထွေးပြီး အနည်းငယ်ပိုမိုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် လိုအပ်မည်မှာ သေချာသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ၎င်း၏ ပိုမိုအသေးစိတ်သော ဖော်ပြချက်ကို ပေးထားပြီး၊ ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်သည့် သက်ဆိုင်ရာ ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသ စာပေအချို့လည်း ကျွန်ုပ်တို့၌ ရှိသည်။

၁။ ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသ၏ နောက်ခံ။ ရှေးခါနာန်စာပေများတွင် လောတန် သို့မဟုတ် လီတာနူသည် ကမ္ဘာ့စည်းစနစ်ကို ခြိမ်းခြောက်သော ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် မြွေကဲ့သို့သော သတ္တဝါဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ဗာလ သို့မဟုတ် သူ၏ညီမက ၎င်းကို တိုက်ခိုက်၍ အနိုင်ယူရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်း၏အမည်သည် “ထွက်ပြေးသော မြွေ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သေမင်း၏ဘုရား မုတ်နှင့် ပင်လယ်၏ဘုရား ယမ်တို့နှင့်အတူ လောတန်သည် ပရမ်းပတာတန်ခိုးများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မက်ဆိုပိုတေးမီးယားဒဏ္ဍာရီများတွင်လည်း အလားတူအယူအဆများကို တွေ့ရပြီး၊ ခေါင်းခုနစ်လုံးရှိသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို ဉာဏ်ပညာ၏ဘုရား နာဗူက အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ပညာရှင်များသည် နတ်ဘုရားများကြား ဒဏ္ဍာရီဆန်သော ပဋိပက္ခကို စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်လေ့ရှိကြသည်။ ထိုသို့သော ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အယူအဆများတွင် ပရမ်းပတာနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ခြင်း၏ အဓိကပုံစံမှာ ရန်လိုသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ၎င်းကို အနိုင်ယူခြင်းနှင့် ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ လေဝိသန်သည် ဤရှေးအနီးအရှေ့ဒေသအယူအဆများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သတ္တဝါဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် လေဝိသန်ကို ဖော်ပြထားသော ကျမ်းပိုဒ်များကို လေ့လာရာတွင် ၎င်းတို့သည် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် စာသား၏အဓိပ္ပာယ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးခြင်း မပြုသင့်ပေ။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် သတင်းစကားကို ရှင်းလင်းစေရန် အမှန်ပင် ကူညီနိုင်သည်။

၂။ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ရန်သူအဖြစ် လေဝိသန်။ သမ္မာကျမ်းစာသည် လေဝိသန်ကို ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဆာလံ ၁၀၄:၂၆ အရ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူပြီး အကြီးအငယ် အခြားသတ္တဝါများစွာနှင့်အတူ ပင်လယ်ထဲတွင် နေထိုင်စေတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော သတ္တဝါမဟုတ်ပေ။ ယနေ့အထိ အသက်ရှင်နေသော လူသိများသည့် တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးနှင့် အတိအကျခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် စာသားတွင် လုံလောက်သော အချက်အလက် မရှိပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ပြောနိုင်သည်မှာ ၎င်းကို ကြီးမားသော ပင်လယ်သတ္တဝါအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယောဘနှင့် ဆွေးနွေးရာတွင် ဘုရားသခင်သည် လေဝိသန်နှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများစွာကို သူ့အား မေးတော်မူသည် (၄၁:၁၀)။ စာသားတွင် ပေးထားသော ဤသတ္တဝါ၏ လက္ခဏာအချို့သည် မိကျောင်းနှင့် ကိုက်ညီသည် (ငယ် ၁၃–၁၇၊ ၃၀)၊ အချို့မှာ ဝေလငါးနှင့် ကိုက်ညီသည် (ငယ် ၁၉–၂၀)၊ သို့သော် အခြားအချို့မှာ သိရှိထားသော သတ္တဝါမည်သည့်မျိုးနှင့်မျှ မကိုက်ညီပေ။ လူသားများနှင့် သူတို့၏ စစ်လက်နက်များသည် ၎င်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အင်အားမရှိ၍ အကျိုးမရှိကြပေ (ငယ် ၇၊ ၂၆–၂၉)။ ၎င်းသည် လူသားတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်၊ ရင်မဆိုင်နိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည် (ငယ် ၉)။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် မိကျောင်းတစ်ကောင်မျှသာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ၎င်းကို အနိုင်ယူ၍ ထိန်းချုပ်နိုင်တော်မူသည်။ ဤသတ္တဝါ၏ အကြမ်းဖက်သည့် သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြထားခြင်းက ၎င်းသည် မူလတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သော်လည်း (ကမ္ဘာဦး ၁:၃၁) နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်း၏သဘောသဘာဝ ပျက်စီးယိုယွင်းလာကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ယခု ၎င်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှု၏ အသုံးဝင်သော သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

၃။ အနိုင်ယူပြီးသော တန်ခိုးအဖြစ် လေဝိသန်။ ခေါင်းများစွာရှိသော သတ္တဝါကြီးအဖြစ် လေဝိသန်၏ပုံရိပ်ကို သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးအတွက် အနိုင်ယူပြီးသော သမိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ တန်ခိုးများ၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။ ဣသရေလလူတို့ ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည့် ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုတွင် ဆာလံဆရာသည် ပင်လယ်သတ္တဝါကြီးကို ဘုရားသခင် အနိုင်ယူတော်မူခြင်းနှင့် လေဝိသန်၏ ခေါင်းများကို ချိုးဖျက်တော်မူခြင်းကို ကြွေးကြော်သည် (ဆာလံ ၇၄:၁၃–၁၄)။ ပင်လယ်သတ္တဝါကြီးနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသပုံရိပ်ကို အီဂျစ်စစ်တပ်များ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့၏ ရန်သူများကို ထာဝရဘုရားက အနိုင်ယူခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသည်။ သမ္မာကျမ်းစာရေးသားသူသည် အယူမှားဒဏ္ဍာရီနောက်ကွယ်တွင် အမှန်တရား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပုံရသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို ဆန့်ကျင်သော မကောင်းသော ဝိညာဉ်တန်ခိုးတစ်ရပ် ရှိပြီး ၎င်းကို အနိုင်ယူနိုင်သူမှာ ယဟွေတစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤအယူအဆကို ယောဘကျမ်း၏ အစပိုင်းတွင် စာတန်က ဘုရားသခင်၏ လုပ်ရပ်များကို စိန်ခေါ်၍ ဆန့်ကျင်ခဲ့သောအခါ အတိအလင်း ဖော်ပြထားသည်။

၄။ ဘုရားသခင် ဖျက်ဆီးတော်မူမည့် တန်ခိုးအဖြစ် လေဝိသန်။ ဟေရှာယ ၂၇:၁ ၏ ဘာသာစကားသည် လောတန်ကို “ထွက်ပြေးသော/လျှောသွားသော မြွေ”၊ “လိမ်ကောက်နေသော/ခွေကောက်နေသော” သတ္တဝါဟု ခေါ်သည့် ခါနာန်စာသားတစ်ခု၏ ဘာသာစကားနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ဤအချက်သည် ပရောဖက်သည် ထိုစာသားကို ကူးယူခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ မကောင်းသောတန်ခိုးကို သတ်မှတ်ရန် ထိုအချိန်က ထိုသို့သော ဘာသာစကားကို အများအားဖြင့် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်းသာ ဆိုလိုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ သတင်းစကားမှာ မြွေနှင့်တူသော သတ္တဝါဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည့် တန်ခိုးကို ဗာလကမဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားက အစဉ်အမြဲ ဖျက်ဆီးတော်မူမည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာတွင် လေဝိသန်သည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးကာလ၌ ရင်ဆိုင်တော်မူမည့် ရန်သူများ၏ သင်္ကေတဖြစ်လာသည်။ ယောဘကျမ်းတွင် စာတန်ကို ရင်ဆိုင်တော်မူသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏လူတို့သည် မိမိတို့၏ စပျစ်ဥယျာဉ်များအနီးတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ကြမည် (၂၇:၁–၅)။ မြွေ၏ နောက်ဆုံးအနိုင်ယူခံရခြင်းကို ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ကြေညာထားပြီး၊ ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် လူသားတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်ကြမည် (ဗျာဒိတ် ၂၀:၁–၃၊ ၇–၁၀; ၂၁:၄)။

လူသားတို့ကို မဖန်ဆင်းမီကတည်းက ဘုရားသခင်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး အနိုင်ယူခဲ့ရသော ရှေးဦးရန်သူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ ထိုတန်ခိုးသည် ဘုရားတစ်ပါးမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ နတ်ဆိုးဖြစ်လာသူ ဖြစ်သည်။ သမိုင်းသည် ထိုမကောင်းသော တန်ခိုးက ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့အပေါ် မိမိ၏မုန်းတီးမှုကို ဖော်ပြသည့် နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယောဘကို ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုတန်ခိုးသည် အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ယူခံခဲ့ရပြီး တစ်နေ့တွင် ထာဝရဘုရားက အပြီးအပိုင် ဖျက်ဆီးတော်မူမည်။ ဘုရားသခင်က ယောဘအား ဤမကောင်းသောတန်ခိုးများ မည်သို့လုပ်ဆောင်သည်ကို သူနားမလည်သော်လည်း ကိုယ်တော်၊ ထာဝရဘုရားသည် သိတော်မူပြီး ထိုတန်ခိုးများအပေါ် အာဏာရှိတော်မူကြောင်း ပြောတော်မူနေသည်။ ထို့ကြောင့် ယောဘသည် ယဟွေကို စကြဝဠာ၏ ပညာရှိပြီး အမြင့်ဆုံးသော အရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသင့်သည်။ ထိုအရှင်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ စစ်မှန်သော ဖိနှိပ်သူများဖြစ်သော မကောင်းသောတန်ခိုးများ၏ လုပ်ရပ်ကို အဆုံးသတ်တော်မူမည်။

ဘေဟမုတ်၏ ဖော်ပြချက်တွင် သဘာဝမဟုတ်သော အရာမရှိသော်လည်း ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ မသတ်မှတ်နိုင်သေးသော အရာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏အဆိုအရ မြေကြီးပေါ်တွင် တန်းတူမရှိသော (ငယ် ၃၃) မီးထုတ်သော လေဝိသန်တွင် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နိုင်သည့်အရာ လုံးဝမရှိပေ။ သမ္မာကျမ်းစာက ဤသဘာဝလွန် လေဝိသန်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တန်းတူမရှိသူ (ငယ် ၃၃)၊ မာန၏ဘုရင် (ငယ် ၃၄)၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်သူ (ငယ် ၁၀–၁၁) ဖြစ်ပြီး၊ ဘေဟမုတ်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည် (ဆာလံ ၁၀၄:၂၆)။ ယောဘသည် ဤအရာအားလုံးကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာကို လေ့လာသူများလည်း ထိုအရာအားလုံးကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်ကြသည်။ လေဝိသန်ကို ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသော အမှန်တကယ်ရှိသည့် သတ္တဝါတစ်ဦးအဖြစ် မြင်နိုင်ပြီး၊ ယခုအခါ မကောင်းမှုရှိသမျှ၏ ပုံဆောင်ကိုယ်စားပြုသူ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည် သဘာဝအာရုံများထက် ကျော်လွန်သော နယ်ပယ်များတွင် လုပ်ဆောင်နေသော အမှန်တကယ်နှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်လုပ်ဆောင်သော တန်ခိုးတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ မာနအားဖြင့် မြှောက်တင်ခံထားရကာ မာနကြီးသူအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် အရှင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း သိရှိပြီး ကိုယ်တော်၏ရှေ့မှောက်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သူ ဖြစ်သည် (ယောဘ ၉:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် တန်းတူမရှိလောက်အောင် တန်ခိုးကြီးသော တန်ခိုးတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မကောင်းမှုနှင့် တန်ခိုးအားလုံးကြားတွင်ပင် ဘုရားသခင်ထက် နိမ့်ကျသူဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်က ဖျက်ဆီးတော်မူမည့်သူ ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၂၇:၁)။

လေဝိသန်က ကိုယ်စားပြုသည့် မကောင်းသောတန်ခိုးကို ဘုရားသခင်၏ ယောဘထံ ပေါ်လွင်ထင်ရှားစေတော်မူသော ဖော်ပြချက်တွင် အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြခဲ့ခြင်း မရှိနိုင်သော်လည်း ယောဘ၏ တုံ့ပြန်မှုများက သူနားလည်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည်။ ထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်များ၏ ပုံရိပ်များမှတစ်ဆင့် သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာရုံများဖြင့် သိမြင်နိုင်သည့်အရာ၏ အပြင်ဘက်နှင့် နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော အမှန်တရားများကို ကြည့်မြင်လာခဲ့သည်။ သဘာဝလောကနှင့် သဘာဝလွန်နယ်ပယ်တွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ရုန်းကန်မှုများ မည်မျှပြင်းထန်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုနယ်ပယ်များတွင် တိုက်ခိုက်နေကြသော အရိုင်းဆုံးသော တန်ခိုးများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးစွန်နှင့် မမှားနိုင်သော တန်ခိုးနှင့် အထွတ်အထိပ်အာဏာကိုလည်းကောင်း ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်လာခဲ့သည်။ အမည်များကို မဖော်ပြဘဲ ဘုရားသခင်သည် ယောဘ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း ယောဘကျမ်း၏ အစပိုင်းတွင် ပါရှိသော အမှန်တရားအချို့ကို သူနှင့်မျှဝေတော်မူသည်။ စာဖတ်သူများစွာက ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အဖြေမရခဲ့ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ယောဘ၏ ကိုယ်ပိုင်သက်သေခံချက်သည် ထိုသို့သော စိတ်ပျက်မှုများနှင့် မကိုက်ညီပုံရသည်။ သူမြင်ခဲ့သည့်အရာကို ကျွန်ုပ်တို့ မမြင်နိုင်ပေ။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် သူသိခဲ့သည်ထက် ပို၍သိနိုင်သည်။ သို့သော် မိမိ၏ဘုရားသခင်နှင့် ပရိသတ်တွေ့ဆုံခွင့်ရရန် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့သော ယောဘသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်နှင့် ရရှိခဲ့သော တွေ့ဆုံမှုနှင့် ထိုပရိသတ်တွေ့ဆုံမှုမှ ရရှိခဲ့သောအရာများကြောင့် အံ့သြရိုသေခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ဆွေးနွေးမှုကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

၄၂:၁–၆

ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့၏ ဆွေးနွေးမှု—ယောဘ၏ အပြည့်အဝအပ်နှံခြင်း

အခန်းကြီး နှစ်ဆယ့်ရှစ်ခန်းတစ်လျှောက် ယောဘ၏မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း (အခန်း ၄–၃၁)၊ ဧလိဟု၏ မိန့်ခွန်း (အခန်း ၃၂–၃၇) နှင့် ဘုရားသခင်၏ ရင်ဆိုင်ခြင်း (အခန်း ၃၈–၄၁) တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီးနောက် ယောဘ၏ ဒုတိယအကြိမ် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၄၀:၃–၅)။ သို့သော် ထိုကိုယ်ကိုနှိမ့်ချခြင်းသည် ရှက်ကြောက်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အံ့အားသင့်ရိုသေသော ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ် အပ်နှံခြင်းတွင် မိမိ၏အတွေ့အကြုံနှင့် ယဟွေ၏ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ အပ်နှံခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသင်ယူခဲ့သည့် အခြားအရာတစ်စုံတစ်ရာက သူ့အား ကျေးဇူးတင်စိတ်သို့ ရွှေ့ဆောင်ခဲ့သည်။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်နိုင်တော်မူကြောင်း အမြဲသိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဝန်ခံချက်သည် ဆွေးနွေးမှုတစ်လျှောက် သူပြောဆိုခဲ့သော အတွေးများနှင့် ကွဲပြားသည်။ ဤဝန်ခံချက်သည် ဒေါသနှင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ခြင်း၏ စကားမဟုတ်ဘဲ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အလျှော့ပေးနာခံမှု၏ စကားဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဘုရားသခင်အလိုရှိတော်မူသည့်အရာကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေတော်မူမည်ဟု ယောဘက ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည် (ငယ် ၂)။ သူ၏မိတ်ဆွေများကလည်း ဤအချက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် ယောဘ၏စကားကို သူတို့ဘက်သို့ လက်လျှော့လိုက်ခြင်းအဖြစ် ကောင်းစွာနားလည်နိုင်သည်။

သို့သော် နိဂုံးပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ရှင်းလင်းဖော်ပြချက်များက ထိုသို့သော နားလည်မှုမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးသည်။ ဤအချက်က ယောဘကျမ်း၏ မည်သည့်အပိုင်းကိုမျှ မလိုအပ်သောအရာအဖြစ် ဖယ်ရှား၍မရကြောင်းကိုလည်း သတိပေးသည်။ သူ့အား အမြဲနှောင့်ယှက်နေသော သံသယများသည် နားလည်သိမြင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မိမိနားမလည်သောအရာကို ပြောဆိုခဲ့ပြီး မိမိမသိသော အလွန်အံ့ဩဖွယ်အရာများထဲသို့ ဝင်ရောက်စူးစမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်း သူသဘောပေါက်လာသည် (ငယ် ၃)။ ယခုအခါ ထိုအရာများ မည်မျှအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်နှင့် မိမိ၏ဘုရားသခင်သည် မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ သိလာခဲ့သည်။ ယောဘသည် နောင်တရခြင်းကို ဖော်ပြပြီး မိမိနားမလည်နိုင်သော အရာများနှင့်ပတ်သက်၍ မိမိပြောခဲ့သော စကားအချို့ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အချို့ဘာသာပြန်များအရ မိမိကိုယ်ကို စက်ဆုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ငယ် ၆ ၏အစတွင် ပါသော ယောဘ၏ “ထို့ကြောင့်” ဟူသောစကားသည် သူ၏ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို နားလည်မှုလွဲခြင်းမှ ဖယ်ရှားပေးသင့်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရှင်းပြသည်မှာ ယခင်က မမြင်ခဲ့သည့်အရာကို ယခုမြင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အယူအဆအရ “အံ့ဩဖွယ်” အရာများကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားပေါ်လာခြင်း၌ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရသည့်အရာကိုလည်းကောင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို ယောဘထံ ထင်ရှားဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ယောဘသည် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချခဲ့သည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်တွင် ခေတ်အဆက်ဆက် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူများ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် တူညီသည်။ မောရှေသည် မိမိ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၆)၊ ဟေရှာယသည် “အမင်္ဂလာရှိ၏၊ ငါသည် ပျက်စီးပြီ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၆:၅)၊ ဒံယေလသည်လည်း သေမင်းနှင့်တူအောင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည် (ဒံယေလ ၁၀:၈)။ ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားပေါ်လာခြင်းများသည် အရှက်ရစေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဂုဏ်အသရေဖြစ်သည်။ ယောဘသည် အရှက်ရစေခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ သူသည် အံ့အားသင့်၍ လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသည်။

၄၂:၇–၁၇

နိဂုံးပိုင်း—နောက်ဆုံးဖြေရှင်းချက်

ကဗျာဆန်သော ဆွေးနွေးမှုများသည် အဆုံးသတ်သွားပြီး ယခုအခါ စာအုပ်အစတွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြကာ ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယောဘ၏မိတ်ဆွေများအပေါ် စိတ်ဆိုးတော်မူသည် (၄၂:၇–၈)၊ ယောဘက သူတို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးသည် (ငယ် ၉)။ ထို့နောက် ကျန်ရှိသည့်အရာမှာ ယောဘ၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၀–၁၇)။

၄၂:၇–၉

ဘုရားသခင်နှင့် ကျေးဇူးကင်းမဲ့သော ဘာသာရေးအယူဝါဒ

နိဂုံးပိုင်းသည် လိုအပ်ပါက ထပ်မံအတည်ပြုသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို ဆက်လက်နှစ်သက်တော်မူကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ ယောဘ၏မိတ်ဆွေများအပေါ် ဒေါသတော် ပေါ်လာသည်။

၄၂:၇–၈။ ယောဘ၏မိတ်ဆွေများကို ဘုရားသခင် ဆုံးမတော်မူခြင်း။ ဘုရားသခင်နှင့် ဧလိဖတ်တို့ကြား တိုတောင်းသော ဆွေးနွေးမှုတွင် ကျမ်းစာ၏ အခြားနေရာများတွင်ပင် ရှားပါးလောက်အောင် ဘုရားသခင်၏ အလွန်ပြင်းထန်သော ဒေါသကို ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ စကားများသည် ယောဘထံ ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားဖော်ပြခြင်းနှင့် ယခု မိတ်ဆွေများထံ ပြန်လည်ဆက်ဆံခြင်းကြား အမျိုးအစားကွာခြားမှုကို ဖော်ပြသည်။ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ ဆုံးမခြင်းနှင့် ကိုယ်ချင်းစာခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးပါဝင်သော်လည်း ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာ ရန်လိုမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘုရားသခင်သည် ဧလိဖတ်ကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခြင်းက သူ့ကို အုပ်စု၏ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြောင်း ပြသသည် (ငယ် ၇)။ ဧလိဖတ်ထံ ဘုရားသခင်၏ ပထမဆုံးစကားမှာ သူနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများအပေါ် အလွန်ဒေါသထွက်နေကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ပြစ်မှု၏ သဘောသဘာဝကို နှစ်ကြိမ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို မှားယွင်းစွာ ကိုယ်စားပြုခဲ့ကြပြီး အမှန်မှာ ဂရုမစိုက်သော၊ အလိုအလျောက် ဆုံးဖြတ်သောဘုရားအဖြစ် ပုံပျက်စေခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အထက်မြင့်မြတ်မှုနှင့် အလုံးစုံတန်ခိုးကို သက်သေပြသည့် အငြင်းအခုံကို အသုံးပြု၍ စာတန်၏ ရက်စက်မှုကို ဘုရားသခင်၏ မမှားနိုင်သော သမာဓိအဖြစ် အကြောင်းပြခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဧလိဖတ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့အား အဆင့်ဆင့် အမိန့်သုံးချက် ပေးတော်မူသည်။ ယူကြ၊ သွားကြ၊ ယဇ်ပူဇော်ကြ။ ဤအရာကို လုပ်ဆောင်မှသာ ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ပေးအပြစ်ဒဏ်၏ အပြည့်အဝသက်ရောက်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် (ငယ် ၈)။ ငယ်နှစ်ခုအတွင်း ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို မိမိ၏ကျွန်ဟု လေးကြိမ် ခေါ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏စိတ်တော်၌ ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများကြား ကြီးမားသော ကွာဟချက်ရှိကြောင်း ဤဘာသာစကားက ဖော်ပြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မည့်အရာမှာ ယောဘ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည် (ငယ် ၈)။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်း၏ တန်ဖိုးနှင့် အကန့်အသတ် နှစ်ရပ်စလုံးကို အလေးပေးဖော်ပြတော်မူသည်။ မိမိတို့၏အချိန်နှင့် နေရာတွင် ထိုသို့သော ဆုတောင်းခြင်းပင် ပျက်စီးရန် သတ်မှတ်ထားသော ယေရုရှလင်မြို့ကို ကယ်တင်ရန် မလုံလောက်ကြောင်း ယေဇကျေလအား အကြံပေးတော်မူသည် (ယေဇကျေလ ၁၄:၁၃–၂၀)။ ဘုရားသခင်သည် ဧလိဖတ်အား အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ရပ် ပေးတော်မူသည်။ ယောဘ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်းမရှိပါက မိတ်ဆွေများ၏ မိုက်မဲမှုနှင့်အညီ သူတို့ကို ဆက်ဆံရန် ဘုရားသခင်သည် ရည်ရွယ်တော်မူခဲ့သည်။ လူသားများက ဘုရားသခင်၏နာမကို အသုံးပြု၍ စာတန်ဆန်သော ရက်စက်မှုကို သမာဓိနှင့် တရားမျှတမှုအဖြစ် အကြောင်းပြသောအခါ ဘုရားသခင်သည် အလွန်အမျက်ထွက်တော်မူသည်။ ထိုအရာသည် မိုက်မဲခြင်းဖြစ်သည်။

၄၂:၉။ ယောဘနှင့် ကျေးဇူးတော်—ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်း။ ဤရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ဇာတ်လမ်းကြီး၏ အဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို အစပိုင်းကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်အားထားနိုင်တော်မူသည်။ မိမိအား မကောင်းပြောရှုတ်ချခဲ့သူများအတွက် ဆုတောင်းပေးရန် သူ့ကို ယုံကြည်အားထားတော်မူပြီး သူတို့အတွက် ယောဘ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်းကိုလည်း ဂုဏ်ပြုတော်မူသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့အား ဤမျှစော်ကားခဲ့ပြီး မိမိတို့၏ ဘာသာရေးအငြင်းအခုံကို အနိုင်ရရန် သူ့အပေါ် မုသားများ ဖန်တီးပြောဆိုခဲ့သော လူတစ်ဦးရှေ့တွင် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချရန် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တစ်ရပ် လိုအပ်ခဲ့နိုင်သည်။ သို့သော် ယောဘ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသကြားတွင် ရွေးချယ်စရာများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် နာခံစွာဖြင့် မိမိတို့အတွက် ယောဘ၏ ဆုတောင်းခြင်းကို လက်ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ငယ် ၉ အဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ လက်ခံခြင်းကို ဖော်ပြသည့် ဟေဗြဲစကားအသုံးအနှုန်းမှာ “ထာဝရဘုရားသည် ယောဘ၏မျက်နှာကို မြှောက်တော်မူသည်” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်သည် ယောဘကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံတော်မူသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် ယောဘကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံခြင်းဆိုသည်မှာ သူ၏မိတ်ဆွေများကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသော သူ၏အသနားခံချက်ကို နားထောင်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေများအတွက် ယောဘ၏ဆုတောင်းခြင်းသည် ကျေးဇူးတော်နှင့် ပြည့်သော သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်၏ လုပ်ဆောင်မှုဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကရုဏာရှိရန် အသင့်မဖြစ်ပါက သူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာကို တောင်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကရုဏာရှိသူတို့သည် ကရုဏာကို ခံရကြမည်ဟု ယေရှုက ကတိပေးတော်မူသည် (မဿဲ ၅:၇)။ ယောဘ၏မိတ်ဆွေများအတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းနှင့် သူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းတို့သည် အခြားသော ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုတစ်ရပ်ကို ပြန်လည်သတိရစေသည့် ဥပမာများဖြစ်သည်။ ထိုကြားဝင်ဆောင်ရွက်သူမှာ အပြည့်အဝဖြောင့်မတ်တော်မူသော တစ်ပါးတည်းသောအရှင်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရှင်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း မိမိတို့ခံထိုက်သော ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသပြစ်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ခြင်းခံရကြသည် (ရောမ ၅:၉; သက်သာလောနိတ်ပထမ ၁:၁၀)။

၄၂:၁၀–၁၇။ ယောဘ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခြင်း။ ယောဘ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးခြင်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူ၏သစ္စာရှိမှုကဲ့သို့ပင် အတုအယောင်မဟုတ်ပေ။ သူသည် မည်သည့်ကတိတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ အလဲအလှယ်အဖြစ် မမျှော်လင့်ဘဲ သစ္စာရှိခဲ့သကဲ့သို့ မိမိ၏မိတ်ဆွေများအတွက်လည်း ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ ယောဘသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာရရှိရန်အတွက် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုသည်ဟူသော ရန်သူ၏ ကနဦးတောင်းဆိုချက်သည် ယောဘ၊ သူ၏သားသမီးများ၊ သူ၏ကျွန်များနှင့် သူ၏တိရစ္ဆာန်များအပေါ် သူပြုခဲ့သော ရက်စက်မှုကဲ့သို့ပင် အခြေအမြစ်မရှိပေ။ သူသည် လုပ်ဆောင်မှုနှင့် နှိပ်စက်မှုနေရာမှ ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သား၊ မိမိ၏ကျွန်ကို ဘုရားသခင်၏ကိုယ်ပိုင်သဘောသဘာဝအလိုအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ဆက်ဆံနိုင်တော်မူသည်။ ဂရုစိုက်ခြင်းနှင့် ပေးကမ်းခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏သဘောသဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏လက်ကို ဖွင့်၍ မိမိဖန်ဆင်းသော သတ္တဝါများ၏ အလိုဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေတော်မူသည် (ဆာလံ ၁၀၄:၂၈; ၁၄၅:၁၆)။ သစ္စာရှိခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်မှာလည်း ကိုယ်တော်၏အလိုတော် ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၂:၁၀)။ ယောဘသည် မိမိ၏ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သည်။

၄၂:၁၀ တွင် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည့် စကားအသုံးအနှုန်းမှာ ဘုရားသခင်သည် “ယောဘ၏သုံ့ပန်းဘဝကို ပြန်လှည့်စေတော်မူသည်” ဟု ဆိုထားပြီး၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရပြီးနောက် လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်သော ဘာသာစကားဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၄:၇; ၅၃:၆)။ ယောဘ၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းက သူ့အား ရှည်လျား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြည်နှင်ဒဏ်မှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိသားစုနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းထံမှလည်းကောင်း၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဘုရားသခင်နှင့် အဆက်မပြတ် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းမှလည်းကောင်း ပြည်နှင်ခံထားရသည်။ သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကာလတွင် ယောဘသည် မိသားစု၊ မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများကို မိမိအား စွန့်ပယ်သွားသူများအဖြစ် စာရင်းပြုခဲ့သည် (၁၉:၁၃)။ သူ၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းသည် သူ၏စွန့်ပယ်ခံရခြင်းကဲ့သို့ပင် အပြည့်အဝ ဖြစ်ခဲ့သည် (၄၂:၁၁)။

အတူတကွ စားသောက်ခြင်း—စကားအသုံးအနှုန်းအရ “သူနှင့်အတူ မုန့်ကိုစားကြသည်”—သည် အပြည့်အဝ လက်ခံခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုတို့၏ အခိုင်မာဆုံးလက္ခဏာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည် (ငယ် ၁၁)။ သူ၏ အနံ့အသက်ဆိုးသော အနာများသည် အတိတ်ကအရာများ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ကျိန်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်ဟူသော ကြောက်ရွံ့မှုလည်း အဆုံးသတ်သွားသည်။ ယောဘ၏သားသမီးများ တစ်ဦးစီက သူ့အား ပေးခဲ့သော ငွေပြားအပိုင်းအစကို ဖော်ပြရာတွင် အသုံးပြုထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးမှာ အရေးကြီးသည်။ “ကေစီတာ” ဟူသော စကားလုံးကို ဘိုးဘေးများခေတ်တွင်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် ဇာတ်လမ်း၏ ရှေးကျမှုသာမက ယောဘကျမ်းကို ရေးသားခဲ့ခြင်း၏ ရှေးကျမှုကိုပါ ထောက်ခံသော အတွင်းပိုင်းအထောက်အထားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ယောဘ၏သမီး သုံးဦး၏အမည်များကို ထူးခြားစွာ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်း (အမည်မဖော်ပြထားသော သားများနှင့် ကွဲပြားသည်) နှင့် သူတို့ကို မိမိ၏အမွေတွင် ထည့်သွင်းပေးခဲ့ကြောင်း အတိအကျ ဖော်ပြထားခြင်း (ငယ် ၁၃–၁၅) သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် လူသားအားလုံး တန်းတူညီမျှမှုရှိကြောင်း ယောဘ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ၊ ကျွန်ဖြစ်စေ သခင်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးပြောဆိုစရာ ကျွန်ုပ်တို့၌ မည်သည့်အရာမျှ မရှိကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်မှလွဲ၍ မရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အသိအမှတ်ပြုသည် (ငယ် ၂–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ယောဘသည် အသက်ကြီးရင့်သောအရွယ်တွင် သေဆုံးခဲ့သည် (ငယ် ၁၇)။ ယောဘ၏ အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခြင်းသည် သူ၏ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကဲ့သို့ပင် အပြည့်အဝ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ကိုစွပ်စွဲသော မိတ်ဆွေများအနက် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သော ဗိလဒဒ်၏ ကြိုတင်ဟောပြောချက်များကို ဆန့်ကျင်သည်။ သူ၏အမှတ်တရကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဂုဏ်ပြုမှတ်သားခဲ့ကြသည် (၁၈:၁၇ နှင့် ဆန့်ကျင်သည်)။ ထို့အပြင် သူသည် မိမိ၏သားသမီးများနှင့် နောင်လာနောက်သားများ ဝန်းရံလျက် သေဆုံးခဲ့သည် (၁၈:၁၉ နှင့် ဆန့်ကျင်သည်)။

ယောဘ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကဲ့သို့ပင် ရှုပ်ထွေးပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ယောဘ၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေသည် အခြေအနေများနှင့် လူအများစု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အခြေခံ၍ အပြစ်ရှိကြောင်း သတ်မှတ်သော တရားစီရင်ချက်များစွာကို ဆုံးမပြစ်တင်သည်။ သူ၏ ထူးခြားသော သစ္စာရှိမှုအကြောင်း ဇာတ်လမ်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ဘုရားသခင်လက်ခံနိုင်စေပြီး ကိုယ်တော်၏ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ယုံကြည်နိုင်စေသော တစ်ခုတည်းသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အတွက် အမြဲတမ်း အထောက်အကူပြုသက်သေတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်သည် ကောင်းသောအရာနှင့် မကောင်းသောအရာ ရောနှောထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းသောအရာမှာ ယောဘသည် အသက်ရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မကောင်းသောအရာမှာ ယောဘသည် သေဆုံးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည် (၄၂:၁၇)။ စစ်မှန်သောအဆုံးသတ်သည် သင်္ချိုင်းကိုကျော်လွန်၍ ရွေးနုတ်ရှင်ကို မြင်တွေ့နိုင်စေမည့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသည့် ယောဘ၏မျှော်လင့်ချက်တွင် တွေ့ရသည် (၁၉:၂၅–၂၇)။ ထိုနေရာတွင် ယောဘ၏မျှော်လင့်ချက်နှင့် ခရစ်ယာန်တို့၏မျှော်လင့်ချက်တို့ ဆုံစည်းကြသည်။