အခန်းကြီး - (၃၈ - ၃၉ - ၄၀)

 

၃၈:၁–၄၂:၆

ဘုရားသခင် ထင်ရှားပေါ်လာခြင်း—ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို ရင်ဆိုင်တော်မူခြင်း

အခန်းကြီး ၃၇ နှင့် ၃၈ ကြား အကူးအပြောင်းသည် အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အခြားအချိန်များအားလုံးနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် ဧလိဟု စကားပြောပြီးသောအခါ ယောဘက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ယောဘသည် မိမိ၏နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်းတွင် မိမိအပြစ်ကင်းကြောင်း အထောက်အထား၊ ဆိုလိုသည်မှာ သမာဓိရှိကြောင်း ကျိန်ဆိုချက်ကို ဘုရားသခင်ရှေ့၌ တင်ပြပြီးနောက်၊ ထာဝရဘုရားက စကားပြော၍ မိမိအပေါ် အပြစ်ရှိကြောင်း အထောက်အထားကို တင်ပြမည်ကို စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးက ဘုရားသခင်ကို စကားပြောစေလိုသည့်အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်ကို စကားပြောရန် အတင်းအကျပ် မပြုနိုင်ပေ။ မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြေကြားမည်ကို ဆုံးဖြတ်သူမှာ ကိုယ်တော်တိုင်ဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ယောဘ၏နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်းနှင့် ဘုရားသခင်၏တုံ့ပြန်မှုကြားကာလကို မမျှော်လင့်ထားသော ဧလိဟု၏မိန့်ခွန်းက ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို စကားပြောရန် ပေါ်လာသောအခါ ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများ၏ ဆွေးနွေးမှု အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ပြောခဲ့သော ဧလိဟု၏မိန့်ခွန်းကို လုံးဝလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် လေဘွေထဲမှ ဝင်ရောက်လာပြီး စကားပြောနေသော ဧလိဟုကို လမ်းဖယ်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိတ်ဆွေသုံးဦးကို ဆုံးမတော်မူသောအခါတွင်လည်း ဘုရားသခင်က ဧလိဟုကိုပင် ဖော်ပြခြင်းမရှိခဲ့ပေ (၄၂:၆–၉)။ အချို့က ဘုရားသခင်သည် သဘာဝအပေါ် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးနှင့်ပတ်သက်သော ဧလိဟု၏အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဖော်ပြတော်မူသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ ထို့ကြောင့် ဧလိဟု ပြောခဲ့သမျှသည် အခြေခံအားဖြင့် မှန်ကန်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဤအချက်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဧလိဟု၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အစီအစဉ်သည် ဘုရားသခင်၏အရာနှင့် အလွန်ကွာခြားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်သည် လေဘွေထဲမှ မိန့်ခွန်းကြီး နှစ်ခုကို ပြောကြားတော်မူပြီး၊ တစ်ခုစီ၏နောက်တွင် တိုတောင်းသော ဆွေးနွေးမှုများ ပါရှိသည်။ ပထမဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းမှာ ၃၈:၁–၃၉:၃၀၊ ဘုရားသခင်နှင့် ယောဘ၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ ၄၀:၁–၅၊ ဒုတိယဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းမှာ ၄၀:၆–၄၁:၃၄၊ ထို့နောက် ဘုရားသခင်နှင့် ယောဘ၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ ၄၂:၁–၆ ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝဖြစ်ရပ်များ (ငယ် ၁) သည် သဘာဝတရားအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် အရှင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်တိုင်ကို ထင်ရှားဖော်ပြခြင်းများတွင် ပုံမှန်တွေ့ရသော လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၁၆–၂၀; ဆာလံ ၅၀:၃–၄; ယေဇကျေလ ၁:၄; နာဟုံ ၁:၃; ဟဗက္ကုတ် ၃:၃–၁၅; ဇာခရိ ၉:၁၄)။

၃၈:၁–၃၉:၃၀

ယဟွေ၏ ပထမမိန့်ခွန်း—ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံတန်ခိုး

ပထမဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ပေါ်လာတော်မူပြီး ယောဘအား ကိုယ်တော်နှင့် ဆွေးနွေးရန် ခေါ်တော်မူသည် (၃၈:၁–၃)။ ယောဘသည်လည်း ဤအရာကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည် (၁၃:၂၂; ၂၃:၅)။ ဘုရားသခင်သည် သက်မဲ့အရာဝတ္ထုများ (၃၈:၄–၃၈)၊ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုနှင့် တိရစ္ဆာန်များ (၃၈:၃၉–၃၉:၃၀) အကြောင်း ယောဘအား မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည်။ ဤမေးခွန်းများသည် ဖြေဆိုရန် မျှော်လင့်ထားသော မေးခွန်းများမဟုတ်ဘဲ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယောဘအနေဖြင့် ဖြေနိုင်မည်မဟုတ်သော စကားပြောနည်းဖြင့် မေးထားသော မေးခွန်းများဖြစ်သည်။

၃၈:၁–၃။ ယောဘ၏ အံ့အားသင့်ခြင်း—ယဟွေ ပေါ်လာခြင်းနှင့် ခေါ်တော်မူခြင်း။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မိမိအမှုကို ကြားနာပေးရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုအရာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသောအခါ လုံးဝအသင့်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်က သူ့အား ရင်ဆိုင်ရန် စိန်ခေါ်သောအခါ၌ပင် သူသည် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် မေးခွန်းများစွာကို သူ့အပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ချတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကနဦးစိန်ခေါ်မှုအရ ယောဘ၏ အသိပညာမရှိသော စကားများသည် အဓိကအကြောင်းအရာကို မှောင်မိုက်စေခဲ့သည် (ငယ် ၂)။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်က မိမိနှင့်ပတ်သက်၍ ယောဘကဲ့သို့ မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသူ မည်သူမျှမရှိကြောင်း ပြောတော်မူမည် (၄၂:၇၊ ၉)။ ယောဘနှင့် အခြားစကားပြောသူများအနက် မည်သူမျှ အဓိကပြဿနာကို အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စာတန်၏ အပြစ်ရှာဖွေသော တောင်းဆိုချက်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် မုန်တိုင်းထန်သော ဆွေးနွေးမှုအတွင်း ယောဘ၏စကားနှင့် စိတ်သဘောထား နှစ်ခုစလုံးထဲတွင် ဂုဏ်ပြုထိုက်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာကို တွေ့တော်မူခဲ့သည်။ ငယ် ၃ တွင် “သင်၏ခါးကို စည်းလော့” ဟု စာသားအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။ မူလအားဖြင့် ဤစကားသည် ရှည်လျားသောအဝတ်ကို ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားသို့ ဆွဲတင်ပြီး ခါးပတ်ထဲတွင် ထည့်သွင်း၍ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ရန် သို့မဟုတ် ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင် ၁၈:၄၆; ယေရမိ ၁:၁၇)။

၃၈:၄–၃၉:၃၀။ ယဟွေ၏ အထက်မြင့်မြတ်မှု—ယောဘအား မေးသော စကားလှည့်မေးခွန်းများ။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် ယောဘအား မေးခွန်းများစွာဖြင့် စမ်းသပ်တော်မူသည်။ ပထမတွင် သက်မဲ့အရာများ (၃၈:၄–၃၈) နှင့် ထို့နောက် တိရစ္ဆာန်များ (၃၈:၃၉–၃၉:၃၀) ကို ဖော်ပြသည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဥပမာပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မိန့်ခွန်းမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် သက်ရှိနှင့် သက်မဲ့ဖန်ဆင်းခြင်း နှစ်ရပ်စလုံးကို မိမိသိရှိတော်မူကြောင်းနှင့် ကျဆုံးနေသော ဖန်ဆင်းခြင်းကိုလည်း စောင့်ရှောက်တော်မူကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြတော်မူသည်။ ရက်စက်သော ခြင်္သေ့၊ အကြွင်းအကျန်များကို စားသော လင်းတ၊ နူးညံ့သော တောင်ဆိတ်၊ အကာအကွယ်မဲ့သော ငှက်ကုလားအုတ်နှင့် စစ်မြင်းပေါ်ရှိ လူတို့အထိ အားလုံးပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ မေးခွန်းများနှင့် စစ်ဆေးဖော်ပြမှုများက ကိုယ်တော်သည် အရာအားလုံးကို အလွန်သိရှိတော်မူကြောင်း ပြသသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်သည် သိရုံမျှမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှိသမျှနှင့် သဘာဝတရားအားလုံးကို လည်ပတ်စေခြင်း၊ စီမံခန့်ခွဲခြင်း၊ ထိန်းချုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုတော်မူနေသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို ယောဘလည်း မသိသူမဟုတ်ပေ (၁၂:၉–၁၀)။

နံနက်ခင်းကြယ်များနှင့် ဘုရားသခင်၏သားများကို အပြိုင်ဖော်ပြထားခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ “ကောင်းကင်တမန်များ” ဟု ဘာသာပြန်ထားခြင်း (၃၈:၇) သည် ယောဘ ၁:၆ တွင် ပထမဆုံးဖော်ပြခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ နန်းတော်တော်ဝင်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်သည့် အသိဉာဏ်ရှိသော၊ ဘုရားမဟုတ်သော အဖွဲ့ဝင်များကို ရည်ညွှန်းကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တံခါးများ၊ ဝမ်းဗိုက်၊ အမှောင်ထဲတွင် ပတ်ရစ်ခြင်း (၃၈:၈–၉) တို့သည် ပင်လယ်ရေကို ကန့်သတ်ထားသော ကမ်းရိုးတန်းများအတွက် ဥပမာများဖြစ်ကြသည်။ ဤပုံရိပ်များသည် ပင်လယ်၏ မထိန်းချုပ်နိုင်လုနီးပါးသော သဘောသဘာဝနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ဖန်ဆင်းပိုင်ခွင့်နှင့် ထိန်းချုပ်မှု နှစ်ခုစလုံးကို ထင်ရှားစေသည်။ နံနက်ကို အမိန့်ပေးခြင်းသည် နေထွက်ရန်နှင့် အလင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဖြန့်ကျက်ရန် နေကို အမိန့်ပေးခြင်းနှင့် တူသည် (ငယ် ၁၃)။ ငယ် ၁၃ တွင် ဘုရားသခင်သည် မှောင်မိုက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ ယောဘ၏ ကိုယ်ပိုင်စိုးရိမ်မှုကို ရည်ညွှန်းတော်မူသည် (၂၄:၁၃–၁၇)။ အလင်းကို အမိန့်ပေးခြင်းအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များကို ဘုရားသခင် ထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း သူ့အား သတိပေးတော်မူသည်။ အလင်းသည် မြေကြီး၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်၊ အနေအထားနှင့် အလှအပကို ပေး၍ ဖော်ပြသည်။ မတရားသောသူတို့ထံမှ အလင်းကို ဖယ်ထားသောကြောင့် (၃၈:၁၅) သူတို့၏ မတရားမှုသည် ခိုင်မာလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အပြီးသတ်ကျဆုံးခြင်းသို့ ရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။ နှင်း၏သိုလှောင်ရာနေရာကို ယောဘမသိသောကြောင့် ၎င်းသည် သူ့အနေဖြင့် ထိုအရာကို အုပ်စိုးနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ပြသသည် (ငယ် ၂၂)။ ကောင်းကင်အလင်းအိမ်များကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံးအချို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မသေချာသေးသော်လည်း ယောဘသည် ထိုကြယ်များနှင့်ပတ်သက်သော အရာများကို မသိသူမဟုတ်ပေ (ငယ် ၃၁–၃၂)။ ဖန်ဆင်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို ဖော်ပြသော သူတို့၏သက်သေကို သူသည် ယခင်ကပင် ကိုးကားခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၉:၉)။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် ယောဘအား မြေကြီးပေါ်ရှိအရာများနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို သူသိသလောဟု မေးတော်မူသည် (၃၈:၃၃)။

ငယ် ၃၆ နှင့်ပတ်သက်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများအကြား သဘောထားကွဲပြားကြသည်။ အချို့က ဤငယ်တွင် “စိတ်” နှင့် “နှလုံးသား” ဟု ဘာသာပြန်ကြပြီး၊ အချို့က ထိုရှားပါးသော စကားလုံးများကို “ငှက်ကြီးတစ်မျိုး” နှင့် “ကြက်ဖ” ကဲ့သို့သော သဘာဝတိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ငယ် ၃၉ တွင် မေးခွန်းစီးရီးအသစ်တစ်ခု စတင်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တိရစ္ဆာန်များ၊ အထူးသဖြင့် ခြင်္သေ့ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် “ငှက်ကြီး” နှင့် “ကြက်ဖ” တို့သည် ငယ် ၄–၃၈ အတွင်း မသင့်လျော်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် လူ့နှလုံးသားထဲတွင် ထည့်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ ကြက်ဖ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်ဖြစ်စေ ဉာဏ်ပညာသည် အမြဲတမ်း ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်။ ဘုရားသခင်၏အဆိုအရ ငှက်ကလေးများသည် အစာအတွက် ကိုယ်တော်ထံ အော်ဟစ်တောင်းကြပြီး ကိုယ်တော်က သူတို့အတွက် ပေးတော်မူသည် (ငယ် ၄၁)။

“ပေရေ” ဟု ဟေဗြဲဘာသာစကားတွင် ခေါ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ “တောမြည်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (၃၉:၅) သည် လူနေထူထပ်သော နေရာများထက် ပွင့်လင်းသော ကျေးလက်ဒေသကို နှစ်သက်သော တောမြည်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ငှက်ကုလားအုတ်နှင့် ပတ်သက်၍ စာသားအတိုင်း “ဘုရားသခင်သည် သူမအား ဉာဏ်ပညာကို မေ့စေတော်မူသည်” ဟု ဆိုထားသည်။ ထိုအရာသည် သူမ၌ တစ်ချိန်ကရှိခဲ့သောအရာကို ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ (ငယ် ၁၇)။ အခြားသူများ၌ ရှိနိုင်သောအရာကို သူမ၌ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မရှိခြင်းသာဖြစ်သည်။ ငှက်ကြီးသည် လှုပ်ရှားရာတွင် ပို၍လှပသကဲ့သို့ (ငှက်ကုလားအုတ်များ မပျံနိုင်ကြ) ဉာဏ်ရည်အတွက်လည်း လေးစားခံရသည် (ယေရမိ ၈:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူမ၌ မည်သည့်ချို့တဲ့မှုရှိပါစေ၊ ငှက်ကုလားအုတ်တွင်လည်း မိမိ၏ခွန်အား ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူမအား အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးနိုင်သော တိရစ္ဆာန်အဖြစ် ဖန်ဆင်းတော်မူသည် (၃၉:၁၈)။ ထိုငှက်၏ အရွယ်အစားကြောင့် “အမြင့်၌” ဟူသော စကားအသုံးအနှုန်းသည် သင့်လျော်သည်။ ဟေဗြဲစကားလုံး “ရာအမာ” (ငယ် ၁၉) ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မသေချာပေ။ ၎င်းသည် “မိုးချုန်းသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော “ရာအမ်” မှ ဆင်းသက်လာနိုင်သည်။ အချို့က မြင်း၏ “လည်ဆံ” ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ သို့သော် “တုန်ခါခြင်း” သို့မဟုတ် “တုန်လှုပ်ခြင်း” ဟုလည်း ဖတ်ရှုနိုင်ပြီး ဤအခြေအနေတွင် အရှိန်နှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော စစ်မြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။

ထာဝရဘုရား၏ ပထမမိန့်ခွန်းသည် မြေကြီး၏အုတ်မြစ်ချခြင်းနှင့် ပင်လယ်၏နယ်နိမိတ်များမှ အလင်းနှင့်မိုး၊ ခြင်္သေ့ပေါက်၊ တောနွားနှင့် တောမြည်း၊ ငှက်ကုလားအုတ်နှင့် သွေးစုပ်သော လင်းယုန်ငှက်အထိ အလွန်ကျယ်ပြန့်သော နယ်ပယ်တစ်လျှောက် လှည့်လည်ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က ဖော်ပြနိုင်သော အခြားဥပမာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိမည်မှာ သေချာသည်။ ဤဥပမာများကို ရွေးချယ်တော်မူခြင်းမှာ ယောဘအတွက် အရေးကြီးပြီး ထိုကမ္ဘာ့ဒေသ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရာများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဇာတ်လမ်း၏ သမာဓိနှင့် အဓိကဇာတ်ကောင်၏ ဉာဏ်ရည်ကို မှန်ကန်စွာ အသိအမှတ်မပြုသူတစ်ဦးသည် ဤအစီအစဉ်သည် ယောဘ၏ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းခြင်းအဖြစ်ဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေများ သို့မဟုတ် ဧလိဟု၏ ဘာသာရေးအမြင်ကို အတည်ပြုခြင်းအဖြစ်ဖြစ်စေ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။

ဤမိန့်ခွန်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်ရန် အစပြုအပိုင်းသို့ ပြန်သွားရန် လိုအပ်သည်။ ထိုနေရာတွင် စာတန်က ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာကို မည်သို့အုပ်ချုပ်တော်မူသည်နှင့် ဆက်စပ်၍ ဘုရားသခင်၏ သမာဓိကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေတွင် ဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းများသည် ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းထားသော စကြဝဠာကို မည်သို့လည်ပတ်စေတော်မူသည်နှင့်ပတ်သက်သော သက်သေကို ပေးသည်။ ပဋိပက္ခများနှင့် ရုန်းကန်မှုများကြားတွင်ပင် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးကို ဆက်လက်ဂရုစိုက်ပြီး ပေးကမ်းထောက်ပံ့တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ စာတန်က ဆိုသကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ထောက်ပံ့ပေးရန် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိပေ။ ကိုယ်တော်သည် မိမိပိုင်ဆိုင်သောအရာကို သဘာဝအားဖြင့် ဂရုစိုက်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤမိန့်ခွန်းများသည် ဘုရားသခင်သည် ယောဘထက် ကြီးမြတ်တော်မူကြောင်းကို သံသယမရှိဘဲ ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းခြင်းကို လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းပြီး ဂရုစိုက်တော်မူခြင်းမှာ ကိုယ်တော်၏သဘောသဘာဝပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပယ်ခဲ့သော ယောဘ၏အတွေ့အကြုံက လူသားနှင့် ဘုရားသခင်ကြား ဆက်ဆံရေးသည် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပေါ်တွင် အခြေခံကြောင်း ပြသသည်။

၄၀:၁–၅

ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့၏ ဆွေးနွေးမှု—ယောဘ၏ ပထမအကြိမ် ဝန်ခံလျှော့ချခြင်း

ဘုရားသခင်၏ ပထမမိန့်ခွန်းသည် ယောဘ၏အသိပညာ၏ အကန့်အသတ်ကို လုံလောက်စွာ ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်စပ်၍ မိမိ၏နေရာကိုသာမက ဖန်ဆင်းခြင်းအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုကိုလည်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ယခု ဘုရားသခင်သည် မိမိအပေါ် တရားစွဲဆိုမှုတစ်ရပ်ကို တင်ပြခဲ့သူထံမှ အဖြေတစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ တောင်းဆိုတော်မူသည် (ငယ် ၂)။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏အမှုကို တင်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ယောဘက တုံ့ပြန်ရမည်။

ယောဘက မိမိသည် “ကာလိုတီ” ဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ “အရေးမပါသူ” ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံသည် (အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “ယုတ်ညံ့သူ” ဟု ဖော်ပြထားသည်၊ ငယ် ၄)။ အမှန်တွင် သူစကားပြောခဲ့ခြင်းထက် သူ၏အဖြေ၏ သဘောသဘာဝနှင့် အကြောင်းအရာက ပို၍ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ မေးခွန်းများကို မိမိဖြေနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း သူဝန်ခံသော်လည်း မိမိ၏တောင်းဆိုချက်ကို လက်လွှတ်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးပေ။ ထိုအချက်ကြောင့် ဒုတိယဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်း လိုအပ်လာသည်။

၄၀:၆–၄၂:၆

ယဟွေ၏ ဒုတိယမိန့်ခွန်း—ဘုရားသခင်၏ အထွတ်အထိပ်အာဏာ

ဤဒုတိယမိန့်ခွန်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ယောဘအား ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို အမှန်တကယ် စိန်ခေါ်ရန် သို့မဟုတ် ချေပရန် ဆန္ဒရှိသလောဟု မေးတော်မူသည် (ငယ် ၈)။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ကို စိန်ခေါ်လိုပါက ဘုရားသခင်က အထွတ်အထိပ်အာဏာဖြင့် အုပ်စိုးထားသော အင်အားအကြီးဆုံး ဖန်ဆင်းခြင်းများကို ဦးစွာ စိန်ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ စည်းစနစ်၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ဘေဟမုတ် (၄၀:၁၅–၂၄) နှင့် လေဝိသန် (၄၁:၁–၃၄) တို့ကို ထိန်းချုပ်တော်မူပြီး၊ လိုအပ်သည့်အခါ စည်းစနစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်တော်မူသည်။

၄၀:၆–၁၄။ စိန်ခေါ်မှုကို ထပ်မံပြုခြင်း—ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာများကို ပေးအပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခြင်း။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်၏ မေးခွန်းများကို ဖြေနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း သင်ခန်းစာသည် မပြီးဆုံးသေးပေ။ ဖန်ဆင်းခံများက မိမိတို့၏ အကန့်အသတ်ရှိမှုကို ဝန်ခံခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းကင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်စုံသွားခြင်း မရှိပေ။ အမှန်မှာ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ယောဘ၏အဖြစ်အပျက်ကို အစပြုစေခဲ့သော ရန်သူ၏ အဆိုးမြင်လှောင်ပြောင်မှုများကို အံ့ဩဖွယ်ရာ အတည်ပြုပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်။ ထိုအရာက ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အသိဉာဏ်ရှိသော ဖန်ဆင်းခံများကြား ဆက်ဆံရေးသည် ကျွန်နှင့်သခင် ဆက်ဆံရေးဖြစ်ပြီး ဖန်ဆင်းခံ၏ သစ္စာရှိမှုသည် အမှန်တကယ်မဟုတ်ဘဲ အပြင်ပန်းမျှသာဖြစ်သည်ဟူသော သူ၏တောင်းဆိုချက်ကို အားပေးထောက်ခံမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အလုံးစုံသိတော်မူပြီး အလုံးစုံပညာရှိတော်မူသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် အားလုံးကို ဂရုစိုက်တော်မူသော ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်သည်။ ယောဘသည် ကိုယ်တော်၏ ဤအခြေခံသဘောသဘာဝအမှန်တရားကို နားလည်ခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်က သူ့ကို အခိုင်အမာ ချီးကျူးအတည်ပြုတော်မူမည်။ မိတ်ဆွေသုံးဦးသည် ထိုအချက်ကို မတွေ့မြင်ရုံမက ရှုတ်ချခဲ့ကြသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်က သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချတော်မူမည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ဆက်လက်ပြောဆိုရန် လိုအပ်သည်။

ဘုရားသခင်သည် ယောဘအား မိမိ၏စိန်ခေါ်မှုကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်လည်ပြောကြားပြီးနောက် ခါးကိုစည်းခြင်းဟူသော အယူအဆကို အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ယောဘအား ခေါ်တော်မူနေသော တာဝန်၏ သဘောသဘာဝကို ဘုရားသခင် ရှင်းပြတော်မူသည်။ အမှန်အားဖြင့် ကိုယ်တော်က ယောဘအား မြင်စေလိုသည်မှာ သူ၏ကံကြမ္မာ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် တရားမျှတမှုကို မေးခွန်းထုတ်သည့်သဘောထားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရန်လိုဆန်သော သူ၏ပြောဆိုပုံကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် အပြစ်ရှိရန် မလိုဘဲ ယောဘက မှန်ကန်နိုင်သည် (ငယ် ၈)။

ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားပေါ်လာခြင်းကို အနက်ဖွင့်ဆိုရာတွင်၊ အထူးသဖြင့် လေဝိသန်၏ အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်ရာတွင်၊ မတရားသောသူတို့၏ သဘောထားနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွှယ်သော မာနအကြောင်းအရာထက် ပို၍ အရေးကြီးသော အရာမရှိပေ (ငယ် ၁၁–၁၄)။ ယခုဆွေးနွေးနေသည်မှာ မာနကြီးသူများကို အရှက်ရစေပြီး မတရားသောသူများကို အနိုင်ယူရန် မည်သူက လုံလောက်စွာ တန်ခိုးရှိသနည်းဆိုသည့် အကြောင်းဖြစ်သည်။ ယောဘသည် ထိုသို့သောအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မကောင်းမှု၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါက၊ ဘုရားသခင်သည် ယောဘ၏ ကယ်တင်နိုင်သော တန်ခိုးကို အသိအမှတ်ပြုတော်မူမည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ယောဘသည် ထိုတာဝန်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် သူ့အတွက် အလွန်များပြားလွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏မိန့်ခွန်းထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကြီး နှစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ဘေဟမုတ်နှင့် လေဝိသန်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခြင်းအားဖြင့် ဤအချက်ကို ယောဘအား လုံးဝရှင်းလင်းစေတော်မူသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများနှင့်ပင် ရင်ဆိုင်ကစားဝံ့သူမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှမရှိပေ။ မာနကြီးသူအားလုံးအပေါ် ဘုရင်ဖြစ်သော လေဝိသန်ပင် ဖြစ်သည် (စာသားအရ “မာန၏သားများ”၊ ၄၁:၃၄)။

၄၀:၁၅–၂၄။ ဖန်ဆင်းခြင်းစနစ်ကို စီမံထိန်းသိမ်းခြင်း—ဘေဟမုတ်။ ဒုတိယဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းတွင် ပထမဆုံးဖော်ပြသော သတ္တဝါကြီးမှာ ဘေဟမုတ်ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၅၊ အောက်တွင် “ဘေဟမုတ်” ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုစကားလုံးသည် “တိရစ္ဆာန်၊ နွား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော “ဗဟီမာ” မှ ဆင်းသက်လာသော ဣတ္ထိယဗဟုဝုစ်ပုံစံဖြစ်ပြီး၊ ထိုသတ္တဝါကို ပုလ္လိင်ဖြင့် ပြောဆိုထားသောကြောင့် အမည် သို့မဟုတ် ဘွဲ့အမည်အဖြစ် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ကဗျာဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဤသတ္တဝါ၏ အတိအကျ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို အနည်းငယ် မရှင်းလင်းအောင် ထားထားသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ၎င်းကို ထူးခြားထင်ရှားသော သတ္တဝါအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည် (ငယ် ၁၉)။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိသည်။ ဤဖော်ပြချက်၏ အဓိကအချက်မှာ သတ္တဝါ၏ တန်ခိုးနှင့် မကြောက်မရွံ့မှုဖြစ်သည် (ငယ် ၂၃)။ ငယ် ၂၄ သည် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း ၎င်းကို စကားလှည့်မေးခွန်းအဖြစ် ဖတ်ရှုခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ “သူ့ကို သူ၏မျက်စိဖြင့် [သို့မဟုတ် မျက်စိထဲတွင်] မည်သူက ဖမ်းနိုင်သနည်း။” “သူ၏မျက်စိဖြင့် [သို့မဟုတ် မျက်စိထဲတွင်]” ဆိုသည်မှာ “သူသတိရှိနေစဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် မျက်စိထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာ ထိုးသွင်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်ပြီး၊ ငယ်၏ ဒုတိယပိုင်းတွင် နှာခေါင်းထဲသို့ ချိတ်ထည့်ခြင်းနှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။

ဘေဟမုတ်

ဘေဟမုတ်၏ အတိအကျ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ဆိုသော အချက်သည် ဆွေးနွေးမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အဓိကရှင်းလင်းချက် သုံးမျိုးကို အကြံပြုထားကြသည်။ ပထမအုပ်စုသည် ဖော်ပြချက်နှင့် ယနေ့သိရှိထားသော သက်ရှိသတ္တဝါတစ်မျိုးကို ကိုက်ညီစေရန် ကြိုးပမ်းသည်။ ဒုတိယအုပ်စုသည် မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားသော သတ္တဝါတစ်မျိုးအဖြစ် ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းသည်။ တတိယအုပ်စုသည် ၎င်းကို ဒဏ္ဍာရီနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ကဗျာဆန်သော တီထွင်ဖန်တီးမှုနယ်ပယ်သို့ ပို့ထားသည်။ ပထမအုပ်စုဝင်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဘေဟမုတ်ကို ရေမြင်းအဖြစ် ဖော်ထုတ်ကြသည်။ ဒုတိယအုပ်စုဝင်များက ပုံမှန်အားဖြင့် ဒိုင်နိုဆောတစ်မျိုး၊ အထူးသဖြင့် လေးခြေရှိ အပင်စားသတ္တဝါများ သို့မဟုတ် နှစ်ခြေရှိ အပင်စားသတ္တဝါများအနက် တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ သို့သော် ဤအချက်ကို သက်သေပြရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ဘေဟမုတ်ကို ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသ၏ စာပေများတွင် လုံးဝမတွေ့ရခြင်းကြောင့် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် အလွန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ အထွတ်အထိပ်အာဏာကို ဖော်ပြသည့် နောက်ဆုံးမတိုင်မီ ဥပမာအဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ဘုရားသခင်က အဘယ်ကြောင့် ညွှန်ပြတော်မူမည်ကိုလည်း စဉ်းစားရန် ခက်ခဲသည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဘေဟမုတ်ကို ဟေဗြဲဖန်ဆင်းခြင်းမှတ်တမ်း (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၄) တွင် ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသော သတ္တဝါအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် တတိယအကြံပြုချက်သည် အခြေခံအားဖြင့် အားနည်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ ဤသတ္တဝါနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ပြောနိုင်သော အရာများစွာ ရှိသည်။

၁။ သတ္တဝါ၏ ဖော်ပြချက်။ ဘေဟမုတ်၏ နောက်ဆုံးအတိအကျ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မရှင်းလင်းသေးသော်လည်း ၄၀:၁၅–၂၄ တွင် တွေ့ရသော ဤသတ္တဝါ၏ ကျမ်းစာဖော်ပြချက်သည် ၎င်း၏အမြီးမှလွဲ၍ ရေမြင်းနှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည်။ အမြီးကို အာရဇ်ပင်ကဲ့သို့ ဖော်ပြထားသည် (ငယ် ၁၇)။ ရေမြင်း၏ အမြီးသည် တိုတောင်းသော်လည်း အာရဇ်ပင်များမှာ မြင့်မားသော သစ်ပင်များဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် အရွယ်အစားအရ မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာမှု သို့မဟုတ် တောင့်တင်းမှုအရ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားပြီး၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရေမြင်း၏အမြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် ကိုက်ညီသည်။ သတ္တဝါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြရာတွင် ကဗျာဆန်သော ချဲ့ကားသည့် ဘာသာစကားကို အသုံးပြုထားပြီး ၎င်း၏ ထူးခြားမှုနှင့် ခွန်အားကို အလေးပေးထားသည်မှာ သေချာသည်။

၂။ အကြမ်းဖက်မှု မရှိခြင်း။ ဘုရားသခင်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ အကြမ်းဖက်မှုကို လုံးဝအလေးမထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ခင်မင်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပုန်းကွယ်တတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိပြီး တန်ခိုးကြီးသည် (ငယ် ၂၃)။ လူသားများက ၎င်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် တန်ခိုးကြီးပြီး ယောဘကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ (ငယ် ၂၄)။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ၎င်းထံသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်လောက်အောင် တန်ခိုးရှိပြီး ကိုယ်တော်သည် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားရန် မိမိ၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ချဉ်းကပ်တော်မူသည် (ငယ် ၁၉)။ ဤအချက်က နောက်ဆုံးတွင် ထိုသတ္တဝါကို ထာဝရဘုရားက အနိုင်ယူရန် ရုန်းကန်မှုတစ်ရပ် လိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

၃။ ထာဝရဘုရား ဖန်ဆင်းတော်မူခြင်း။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဘေဟမုတ်သည် ထာဝရဘုရား၏ အရေးကြီးဆုံးဖန်ဆင်းခြင်းများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းတော်မူသော သတ္တဝါဖြစ်သည် (ငယ် ၁၉၊ ဦးဆောင်သူ သို့မဟုတ် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်)။ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသော်လည်း မသိရသည့်အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပုံရပြီး ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ဓားကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရသည်။ ၎င်းကို မည်သို့ဖန်ဆင်းခဲ့သည်နှင့် ယခုဖြစ်လာသော အရာကြား ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် မြင်နိုင်သည်။ “ရေရှစ်” (ငယ် ၁၉) သည် “အစ” သို့မဟုတ် “အကြီးအကဲ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ၁:၆ တွင်ရှိသော စာတန်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏သားများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို စိန်ခေါ်ခဲ့ကာ ထာဝရဘုရား၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုသို့သော ရန်သူအပေါ် ယောဘ၌ တန်ခိုးမရှိသော်လည်း ထာဝရဘုရား၌ ရှိသည်။ မကောင်းသော တန်ခိုးတစ်ရပ်ကို သတ္တဝါများအား ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းသည် ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသ ယဉ်ကျေးမှုများတွင် အထောက်အထားများဖြင့် တွေ့ရသော အလေ့အထတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

ပို၍တိကျစွာဆိုရလျှင် ရေမြင်းသည် ရှေးအီဂျစ်နိုင်ငံတွင် မကောင်းသောတန်ခိုးများ၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ အီဂျစ်နိုင်ငံတွင် ရေမြင်းကို အမဲလိုက်ခြင်းသည် ဘာသာရေးထုံးတမ်းတစ်ရပ်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ ဟောရပ်စ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ဖာရောဘုရင်က ဆက်သ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ရေမြင်းကို သတ်ခြင်းအားဖြင့် မကောင်းမှုကို သင်္ကေတအရ အနိုင်ယူခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းတွင် မာနကြီးသော မတရားသောသူတို့ကို မည်သူက အဆုံးသတ်နိုင်မည်နည်း၊ ထိုသို့ဖြင့် မကောင်းမှု၏ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်းဟူသော မေးခွန်းကို ဘုရားသခင်က တင်ပြထားသောကြောင့် (၄၀:၁၁–၁၃) ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မကောင်းမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူမှာ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်က ရှင်းလင်းနေသည်။ ယောဘတွေ့ကြုံနေရသည့် မကောင်းမှု မည်သည့်အရာဖြစ်ပါစေ၊ ၎င်းသည် အနိုင်ယူ၍မရသော အရာမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် ၎င်းအပေါ် တန်ခိုးရှိပြီး ၎င်း၏ ပျက်စီးစေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ထိန်းချုပ်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၂:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။