အခန်းကြီး - (၁၉ - ၂၀ - ၂၁ )

 

၁၉:၁–၂၉။ ယောဘ၏ ဆုံးမပြောဆိုခြင်း၊ ဒုက္ခအခြေအနေ၊ ဖြောင့်မတ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ထင်ရှားစေခံရမည့် ရူပါရုံ

ဤအခန်းတွင် ယောဘ၏ မိန့်ခွန်းများအနက် အတိုဆုံးမိန့်ခွန်းနှင့် ဤကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး၏ ဝိညာဉ်ရေးနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အထွတ်အထိပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဘုရားသခင်က သူ့အပေါ် ပြုမူဆက်ဆံပုံကြောင့် အလွန်နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲမှ (အခန်းငယ် ၆–၁၃)၊ ကျွန်များ၊ အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေများနှင့် မိသားစုတို့၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရခြင်းထဲမှ (အခန်းငယ် ၁၄–၂၂) ယောဘသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခံရမည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို သက်သေခံပြောဆိုခြင်းသို့ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၃–၂၇)။ “ဆယ်ကြိမ်” (အခန်းငယ် ၃) ဟူသောစကားသည် “အမြင့်ဆုံးအတိုင်းအတာ” သို့မဟုတ် “အဆုံးစွန်အတိုင်းအတာ” ဟူသော အလွန်အမင်း ပြင်းထန်မှုကို ဖော်ပြသည့် စကားလုံးဖြစ်နိုင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၁:၇၊ ၄၁; တောလည်ရာ ၁၄:၂၂; နေဟမိ ၄:၁၂; ဒံယေလ ၁:၂၀)။ ယောဘက မိမိ၏အမှားသည် မိမိကိုယ်ပိုင်ပြဿနာသာဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏မိတ်ဆွေများက မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်စွာ အပြစ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှုတ်ချခြင်းတို့အတွက် အခြေခံမဟုတ်ကြောင်း အကြံပြုခဲ့သည် (ယောဘ ၁၉:၄)။ သူ၏ ပထမဆုံးပြင်းထန်သော ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုတွင် ယောဘ၏ အဓိကဆွေးနွေးဖက်ဖြစ်သော Bildad က ဘုရားသခင်သည် “တရားစီရင်ခြင်း သို့မဟုတ် တရားမျှတခြင်းကို ဖျက်ဆီးသလော” ဟု မေးခဲ့သည် (၈:၃)။ ဆယ့်တစ်ခန်းကြာပြီးနောက် ယောဘက ထိုစကားလုံး၏ တူညီသောပုံစံကို တိတိကျကျ အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်သည် မိမိအား မှားယွင်းစွာ ပြုမူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၆)။ တရားမျှတမှုသည် မည်သို့ဖြစ်သင့်သည်ကို သူအနည်းငယ် နားလည်ထားသော်လည်း မိမိ၏အမှုတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။

ယောဘသည် အလွန်အမင်း ပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ Joshua နှင့် David တို့က သေခြင်းကို “လူတိုင်းသွားရမည့်လမ်းသို့ သွားခြင်း” အဖြစ် ပြောဆိုခဲ့ကြသည် (Joshua ၂၃:၁၄; ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၂)။ ယောဘသည်လည်း သေခြင်း၏ နောက်ဆုံးဖြစ်ပုံရသော အခြေအနေကို စိုးရိမ်ခဲ့သည် (ယောဘ ၁၀:၂၁)။ ဆာလံဆရာကလည်း ထိုသို့ပင် ပြောခဲ့သည် (ဆာလံ ၃၉:၁၃)။ ဘုရားသခင်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခပေးခြင်းကြောင့် မိသားစု၊ မိတ်ဆွေများနှင့် အသိအကျွမ်းများက မိမိနှင့် ကင်းကွာသွားကြောင်းကိုလည်း ယောဘက ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယောဘ ၁၉:၁၃–၁၉)။ ယောဘ၏ ဆွေမျိုးများသည် “ပျက်ကွက်သွားသည်” သို့မဟုတ် “ထွက်ခွာသွားသည်” ဟု ဆိုထားသည် (စာသားအတိုင်း “ငါ၏ဆွေမျိုးများသည် ရပ်တန့်သွားကြပြီ”)။ ထိုသို့ဆိုခြင်းသည် ယောဘ၏ ဆွေမျိုးအားလုံး သေဆုံးသွားကြသကဲ့သို့ ထင်ရစေသည် (၃:၁၇; ၁၄:၇)။ ထို့အပြင် မိမိချစ်ရသူများပင် မိမိဘက်မှ မရပ်တည်ပေးသောကြောင့် မည်မျှအထီးကျန်နေသည်ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ယောဘက မိမိသည် “သွား၏အရေဖြင့်သာ လွတ်မြောက်လာသည်” ဟု ဆိုခဲ့သည် (၁၉:၂၀)။ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိသည် အသက်ရှင်နေသည်ဆိုသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရလည်း အထီးကျန်ကင်းမဲ့နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် မိတ်ဆွေများ၏ ကိုယ်ချင်းစာမှုကို လိုလားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလွန်ခက်ခဲသော ဆက်ဆံမှုအပေါ် မိတ်ဆွေများက အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ၍ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေကြသနည်းဟု မေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂)။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်က မိမိကို တိုက်ရိုက်ရိုက်နှက်နေသည်ဟု ထပ်မံရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ မိမိ၏ဝိညာဉ်သည် အလွန်ပဋိပက္ခဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ မိတ်ဆွေများ၏ ကိုယ်ချင်းစာမှုကို မျှော်လင့်၍မရနိုင်သကဲ့သို့ သူတို့၏ဘုရားသခင်ကို အကြမ်းဖက်သူအဖြစ် စွပ်စွဲနေခြင်း၊ သို့မဟုတ် သူတို့သည် ယောဘ၏အသားကို မစားဝဘဲ မကျေနပ်သေးဟု စွပ်စွဲနေခြင်းတို့ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ ဤစကားသည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသေကောင်ကို အခြားတိရစ္ဆာန်များက စားသုံးနေသည့် အယူအဆကို ရည်ညွှန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ထိုအသုံးအနှုန်းကို လူသားစားခြင်းဟူသော စာသားအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အသုံးပြုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယောဘ၏မိတ်ဆွေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မိမိကို အသက်ရှင်လျက် စားနေကြသကဲ့သို့ ခံစားရကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစကားစုသည် “ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုခြင်း/အနိုင်ကျင့်ပြောဆိုခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် စကားအသုံးအနှုန်းတစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်ပြီး နှုတ်ဖြင့်တိုက်ခိုက်မှုများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည် (ဒံယေလ ၃:၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ယောဘသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေမည့် အမြဲတမ်းတည်ရှိသော မှတ်တမ်းတစ်ခုကို လိုလားခဲ့သည် (ယောဘ ၁၉:၂၃)။ သံ၊ ခဲနှင့် ထွင်းထုခြင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၂၄) သည် ကျောက်ပေါ်တွင် သံတံဖြင့် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးများအတွင်း ခဲဖြည့်သည့် အလေ့အထကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယေရမိ ၁၇:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤနေရာတွင် အလေးပေးထားသည်မှာ ယောဘ၏ ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခြင်းထက် မှတ်တမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဘ ၁၉:၂၅ ၏ မူရင်းစာတွင် “ငါ” ဟူသော စကားကို အထူးအလေးပေးထားသည်။ ယောဘသည် မိမိ၏ ရွေးနုတ်သူ၏ သစ္စာရှိခြင်းကို ယုံကြည်သောကြောင့် မိမိ၏အနာဂတ်အကြောင်း သေချာယုံကြည်ခဲ့သည်။ သေခြင်းကို ကျော်လွန်သည့်အချိန်တစ်ခုတွင် ပထမဆုံးသောသူနှင့် နောက်ဆုံးသောသူဖြစ်သည့် မိမိ၏ရွေးနုတ်သူ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံရမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၄:၆ ကိုကြည့်ပါ)။

ဤနေရာတွင် ယောဘ၏စကားများ (၁၉:၂၅–၂၇) သည် ဤကျမ်းစာအုပ်၏ ကြီးမားသော စကားအသုံးအနှုန်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများအနက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုစကားများသည် ယခုအချိန်အထိ သူပြောဆိုခဲ့သည့်အရာများမှ ယုတ္တိရှိရှိ သို့မဟုတ် စိတ်ခံစားမှုအရ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ရှင်းပြ၍မရပါ။ သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေးနွေးမှုအတွင်း အရေးကြီးသောနေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး Eliphaz နှင့် Bildad တို့၏ မမှန်ကန်သောစွပ်စွဲချက်များအပေါ် သူ၏တုံ့ပြန်မှု၏ ဝိညာဉ်ရေးရာအထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယောဘ၏ ဘုရားသခင်မှုတ်သွင်းပေးသော အဖြေအရ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသောသားသမီးများအပေါ် သစ္စာစောင့်သိခြင်းသည် သေခြင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာပျက်စီးခြင်းထက် ပိုမိုအားကောင်းသည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ ယောဘ၏မိတ်ဆွေများသည် ယောဘကို ပြုပြင်ပေးရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြဿနာအမှန်မှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်ဟု ထင်နေကြသည်။ ထိုသူတို့အား ယောဘက ဖြောင့်မတ်သောတရားသူကြီးဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကိုသာ ပြုပြင်ပေးမည်ဟု သတိပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၈–၂၉)။

၂၀:၁–၂၉။ Zophar: ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို အခိုင်အမာပြောဆိုခြင်း

ဤမိန့်ခွန်းတွင် Zophar သည် လူဆိုးတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအဆုံးသတ်ကို ပြသ၍ ယောဘအား နောင်တရလာစေရန် ကြောက်ရွံ့စေဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏အကြောင်းပြချက်မှာ ယောဘသည် ယခုအချိန်အထိ ခံစားခဲ့ရသည့်အရာများထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာများကိုပင် ခံစားရမည်ဟု ထင်ရသည်။ သူ၏ပထမမိန့်ခွန်းတွင် Zophar က ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို သူအမှန်တကယ် ထိုက်တန်သလောက် မဆက်ဆံသေးသောကြောင့် ယောဘသည် ခံသင့်သလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခမခံရသေးဟု အကြံပြုခဲ့သည် (၁၁:၆)။ ယောဘ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မိမိအပြစ်ကင်းကြောင်းအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုက Zophar ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည် (၂၀:၂)။ စစ်မှန်သော ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရစေရန် Zophar သည် ရှေးခေတ်ပညာကို အမှန်တကယ်သိရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သည်။ Bildad၊ ယောဘနှင့် Eliphaz တို့သည် ထိုပညာကို ကိုယ်စားပြုသူများဖြစ်သောကြောင့် ရှေးခေတ်ပညာအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည် (၈:၈–၁၀; ၁၂:၁၂)။

Zophar သည် လူဆိုးတို့၏ မာနထောင်လွှားမှုကို ကောင်းစွာဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ထိုအရာသည် ယောဘနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့လျှင် မှားယွင်းစွာ အသုံးချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၂၀:၆)။ ဤအခန်းငယ်သည် မာနထောင်လွှားသော ပုန်ကန်မှုကို ကောင်းစွာဖော်ပြသော်လည်း (ကမ္ဘာဦး ၁၁:၄; ဟေရှာယ ၁၄:၁၄) ယောဘနှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။ Zophar သည် (ယောဘ ၂၀:၇–၉) လူဆိုးတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမည်အကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ယောဘကိုယ်တိုင်လည်း သေခြင်းကြောင့် မိမိပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သိထားသည် (၇:၈–၁၀)။ Zophar သည် လူဆိုးတို့၏ ခဏတာဖြစ်မှုကို ရည်ညွှန်းရန် Bildad ၏ ပထမမိန့်ခွန်းကို ပြန်လည်အသုံးပြုနေနိုင်သည် (၂၀:၇; ၈:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မကောင်းမှု၏ ချိုမြိန်သောအရသာကို ရည်ညွှန်းခြင်း (၂၀:၁၂) သည် ယေဘုယျအားဖြင့် လူဆိုးတို့နှင့် သက်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ယောဘနှင့် မသက်ဆိုင်နိုင်ပါ။ အကြောင်းမှာ ယောဘသည် မကောင်းမှုကို မစားသုံးခဲ့သကဲ့သို့ ချိုမြိန်သောအရာကိုလည်း မမြည်းစမ်းခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် အရသာမကောင်းသောအရာ (၆:၆–၇၊ ၃၀) သို့မဟုတ် ခါးသီးသောဒုက္ခ (၉:၁၈) ကိုသာ မြည်းစမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် ခါးသီးခဲ့သည် (၇:၁၁; ၁၀:၁)။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အပေါ် ခါးသီးသောအရာများကို ရေးသားထားခဲ့သည် (၁၃:၂၆)။ ယောဘ၏ဘဝတွင် “ချိုမြိန်ခြင်း” လုံးဝမရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် Zophar ၏မိန့်ခွန်းပြီးနောက် ယောဘသည် ချိုမြိန်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်—လူဆိုးတစ်ဦး၏ဘဝအဆုံးတွင် ရရှိသည့် မေ့လျော့ခြင်း၏ ချိုမြိန်ခြင်းဖြစ်သည် (၂၁:၃၃)။

ရွေးနုတ်သူ

ဓမ္မဟောင်းခေတ်က ရွေးနုတ်သူများတွင် ကျယ်ပြန့်သော တာဝန်ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ဆွေမျိုးတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပြန်လည်ရယူပေးနိုင်ကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၂၅) သို့မဟုတ် သူ့ကို ကျွန်ဘဝမှ ငွေပေး၍ ပြန်လည်လွတ်မြောက်စေနိုင်ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၇–၄၉)။ သူတို့၏ တာဝန်သည် သင်္ချိုင်းအထိပင် ကျော်လွန်သွားသည်။ ဆွေမျိုးတစ်ဦး သေဆုံးပြီးနောက်၌ပင် ရွေးနုတ်သူသည် ထိုဆွေမျိုးကို သတ်သူအား သတ်ခြင်းဖြင့် သူ၏သွေးကို လက်စားချေပေးနိုင်သည် (တောလည်ရာ ၃၅:၁၉၊ ၂၁) သို့မဟုတ် မုဆိုးမနှင့် ဆွေမျိုးအမျိုးသားတစ်ဦး လက်ထပ်သည့် အထူးအိမ်ထောင်ရေးပုံစံမှတစ်ဆင့် သူ၏အမည်နှင့် အမွေကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည် (တရားဟောရာ ၂၅:၅–၆; ရုသ ၃–၄)။ Jacob က မိမိအား မကောင်းမှုအပေါင်းမှ ကယ်နုတ်ပေးခဲ့သော ရွေးနုတ်သောကောင်းကင်တမန်အကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ခြင်းက ရွေးနုတ်သူ၏ လုပ်ငန်းသည် မည်မျှအပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံနိုင်သည်ကို ဖော်ပြသည် (ကမ္ဘာဦး ၄၈:၁၆)။ ယောဘ၏အမှုတွင် သူ၏ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုသည် အလွန်ပြည့်စုံခဲ့သောကြောင့် မိမိ၏အမည်ကို ရှင်းလင်းပေးမည့်သူတစ်ဦးသာမက လုံးဝပြည့်စုံသော ရွေးနုတ်ခြင်းကိုပင် လိုအပ်ခဲ့သည်။

Zophar သည် ဆင်းရဲသားများကို ဖိနှိပ်ခြင်း၏ မကောင်းမှုကိုလည်း ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (၂၀:၁၉)။ ထိုစကားကို ယောဘနှင့် သက်ဆိုင်အောင် ပြောရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက Eliphaz က ယောဘအကြောင်း ပထမဆုံးပြောခဲ့သည့်အရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ Eliphaz က ယောဘသည် အားနည်းသူများကို ခွန်အားပေးသူဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည် (၄:၃–၄)။ လူမှုရေးမတရားမှုကို ပြုလုပ်သော လူဆိုးများကို ဘုရားသခင်က အပြစ်ပေးခြင်းသည် မှန်ကန်ပြီး၊ Zophar သည် ယောဘသည် ထိုသို့သောအပြစ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုနေနိုင်သည် (၂၂:၆–၁၁)။ Zophar က လူဆိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (၂၀:၂၄)။ သူ၏ ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာမှာ ထင်ရှားပြတ်သားသည်။ Bildad နှင့် Zophar နှစ်ဦးစလုံးသည် အမွေ၏ပုံရိပ်ကို အသုံးပြု၍ နိဂုံးချုပ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ Bildad က ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် လူတို့ဆုံးရှုံးရမည့်အရာများ—ဂုဏ်သတင်း၊ အမည်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ—ကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း Zophar က လူဆိုးတို့ ရရှိမည့်အရာကို ဖော်ပြခဲ့သည်—ပုံဖော်ပြောဆိုထားသည့်အတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆုံးသတ်ဖြစ်သည်။ Zophar အတွက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အဆုံးသတ်သည် မတော်တဆဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် အမွေအဖြစ် ပေးအပ်သောအရာဖြစ်သည်။

၂၁:၁–၃၄။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကြောင်း ပုံပြင်များအပေါ် ယောဘ၏တုံ့ပြန်ချက်

ထို့နောက် ယောဘသည် လူဆိုးတို့၏ဘဝကို မိမိ၏မိတ်ဆွေများနှင့် လုံးဝကွဲပြားစွာ ပုံဖော်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ဘဝသည် ရှည်လျား၍ ကြွယ်ဝပြီး လုံခြုံသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ မိမိ၏တိုင်ကြားချက်သည် အခြားလူသားများနှင့် ပတ်သက်ခြင်းရှိသလားဟု အမေးပုံစံဖြင့် မေးခဲ့ပြီး အဖြေမှာ မဟုတ်ကြောင်းကို အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်စေသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ဤအရာက ယောဘ၏အဖော်များကို စိတ်ချစေသကဲ့သို့ သူ၏အာရုံစိုက်ရာကိုလည်း ရှင်းလင်းစေသည်။ သူသည် မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူတို့က သူ့ကို ဒေါသထွက်စေပြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည် (၁၅:၁၂; ၁၉:၃; ၂၁:၃)။ သူတို့က သူ့ကို မိတ်ဆွေဟု မခေါ်ခဲ့ကြပါ။ သို့သော် ယောဘက သူတို့ကို မိတ်ဆွေများအဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် သတ်မှတ်ပြောဆိုခဲ့သည်—တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်စွာဖြစ်စေ (၆:၂၇; ၁၆:၂၀; ၁၉:၁၉၊ ၂၁)။ ထို့အပြင် ညီအစ်ကိုများဟုပင် ခေါ်ခဲ့သည် (၆:၁၅)။ သူ၏မေးခွန်းက မိတ်ဆွေများအပေါ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သူ၏အငြင်းပွားမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် လူသားများနှင့် မဟုတ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အတွေ့အကြုံရှိ မတရားမှုနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုနိုင်သူမှာ ဘုရားသခင်မှတစ်ပါး မည်သူမျှမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကို ပြန်လည်သတိရရုံဖြင့်ပင် သူတုန်လှုပ်ခဲ့သည် (၂၁:၆)။

ထို့နောက် လူဆိုးတို့ မည်သို့နေထိုင်ပြီး မည်သို့သေကြသည်အကြောင်း ဖော်ပြချက်သည် တရားမျှတသည်ဟု ထင်ရသမျှအရာအားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ သူ၏မိတ်ဆွေများက ထောက်ခံအားပေးနေသော အကြောင်းနှင့်အကျိုးအပေါ် အခြေခံသည့် လူကြိုက်များသော ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆနှင့်လည်း အရာအားလုံး ဆန့်ကျင်နေသည်။ အမှန်အားဖြင့် ယောဘသည် မိမိ၏အတွေးများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှန်ကန်သည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏သားစဉ်မြေးဆက်များ တည်တံ့ကြောင်း ပြောသောအခါ (၂၁:၈) Bildad က လူဆိုးတို့တွင် သားစဉ်မြေးဆက်၊ သားသမီး သို့မဟုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိဟု ဆိုခဲ့သည့်အချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၈:၁၉)။ ထို့အပြင် သူတို့၏နွားထီးများ မျိုးပွားကြောင်းကိုလည်း သတိပြုခဲ့သည် (၂၁:၁၀)—ဤအရာသည် အထွက်နှုန်းကောင်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဆိုလိုသည်။ လူဆိုးတို့၏ စည်းစိမ်သည် တိုးပွားလာသည်။ အခန်းငယ် ၁၃ တွင် လူဆိုးတို့၏ သေခြင်းအကြောင်း ယောဘပြောခဲ့ခြင်းက သူတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခမခံစားဘဲ သေကြကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အခြားနေရာတွင် တရားဟောရာ ၇:၄ က ရုတ်တရက်သေခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးခြင်းအဖြစ် ရည်ညွှန်းထားပြီး ယောဘကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုအရာကို ဘဝမတည်မြဲခြင်း၏ သက်သေအဖြစ် ပြောခဲ့သည် (ယောဘ ၉:၂၃)။ လူဆိုးတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် သူတို့လက်ထဲတွင် မရှိဟု ဆိုသည် (၂၁:၁၆)။ အချို့က ဤစကားကို မေးခွန်းအဖြစ် ဖတ်ကြသည်—“သူတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိသည်မဟုတ်လော” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏အောင်မြင်မှုသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရမည်။ အငြင်းပယ်သဘောဖြင့် ယူလျှင် ထိုဝါကျသည် လူဆိုးတို့သည် မိမိတို့၏အောင်မြင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ထိုအခါ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော အသက်ရှူခြင်းနှင့်အတူ မိမိကိုယ်ကိုသာ ဗဟိုပြု၍ အသက်ရှင်ခြင်း၏ အယူအဆကို ငြင်းပယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၁၇ ရှိ မေးခွန်းများသည် မကောင်းမှုသည် အလိုအလျောက် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖြစ်စေသည်ဟူသော အဆိုကို ထိရောက်စွာ ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁၉ ၏ ဘာသာပြန်ခြင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ခြင်းမှာ ခက်ခဲသည်။ အချို့ဘာသာပြန်ချက်များအရ ယောဘက မိဘများ၏ အပြစ်ကြောင့် သားသမီးများ အပြစ်ပေးခံရမည့်အစား ဘုရားသခင်သည် လူဆိုးတို့ကို တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ပေးဆပ်သင့်သည်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူများက ယောဘသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေများ ပြောခဲ့သည့်အရာ—သားသမီးများသည် မိဘများ၏အပြစ်ကြောင့် အပြစ်ပေးခံရကြသည်—ကို ငြင်းပယ်နေခြင်းဟု ယူဆကြသည်။ အခြားသူများကတော့ ယောဘသည် သားသမီးများနှင့် မိဘများ နှစ်ဖက်စလုံး အပြစ်ပေးခံရသင့်သည်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သားသမီးများ အပြစ်ပေးခံရလျှင်ပင် မိဘများသည် ထိုအကြောင်းကို မသိကြတတ်ကြောင်း ဆိုနေခြင်းဟု ယူဆကြသည်။ ယောဘသည် ဤအပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြောခဲ့သကဲ့သို့ လူဆိုးတို့သည် ဤဘဝအတွင်း အမြဲတမ်းအပြစ်ဒဏ်ကို မခံရကြကြောင်း ဆိုနေခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် သူတို့၏အမှားကြောင့် သူတို့၏သားသမီးများသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၁; ၂၇:၁၄–၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တစ်နည်းအားဖြင့် ယောဘသည် သေဆုံးပြီးသော လူများအတွက် သူတို့၏သားသမီးများကို အပြစ်ပေးခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးရှိမည်နည်းဟု တွေးခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်ကို အသိပညာ သင်ပေးနိုင်သူ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိသလော” ဟူသော မေးခွန်းသည် မြင့်မြတ်သူများ၊ အထက်၌ရှိသူများ သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးသောသူများကို အုပ်စိုးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့နှင့်ပတ်သက်၍ မိမိပြုနေသောအရာကို သေချာစွာ သိတော်မူကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ထို့နောက် ယောဘက အချို့လူများသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအတွင်း သေကြပြီး အချို့မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း သေကြကြောင်း သတိပြုခဲ့သည်။ ၂၁:၂၄ ၏ ပထမဆုံးစကားလုံးသည် ကျမ်းစာထဲတွင် တစ်ကြိမ်တည်းသာ ပေါ်လာပြီး ဘာသာပြန်ရန် မသေချာသော စကားလုံးဖြစ်သည်။ ယောဘက ထိုအရာသည် နို့နှင့်ပြည့်ကြောင်း ပြောသောကြောင့် “ရင်သားများ” ဟု အများအားဖြင့် ဘာသာပြန်ကြသည်။ ထိုစကားစုသည် ပုံဆောင်သဘောအရ “အာဟာရပြည့်ဝခြင်း” သို့မဟုတ် “အစာကောင်းစွာ စားထားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်ပြီး ထိုအခန်းငယ်၏ အခြေခံအဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြပေးသည်။ အခန်းငယ် ၂၇ တွင် အတွေး သို့မဟုတ် စဉ်းစားခြင်းအတွက် အသုံးပြုထားသော သီးခြားစကားလုံးသည် အကဲဖြတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး အကြံအစည်များအတွက် အသုံးပြုသော စကားလုံးသည် မကောင်းသောအစီအစဉ်များကိုလည်း မကြာခဏ ရည်ညွှန်းသည်။ ယောဘသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေများက မိမိသည် လူဆိုးများအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ဒဏ်များကို ခံနေရသည်ဟု ကောက်ချက်ချထားကြောင်း သိသည်။ မိတ်ဆွေများသည် ဘဝကို အပြည့်အဝ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ခရီးသွားလာသောသူများ၏ သက်သေခံချက်မှ သင်ယူသင့်ကြောင်း ယောဘက အကြံပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုသူတို့သည် ယောဘ၏အမြင်ကို ထောက်ခံပေးကြမည်။ အချို့ဘာသာပြန်ချက်များက အခန်းငယ် ၃၀ တွင် လူဆိုးတို့ကို ဒုက္ခနေ့အတွက် “သိုထားခြင်း” ဟု ဖော်ပြကြပြီး အခြားသူများက ထိုဒုက္ခမှ “လွတ်မြောက်စေခြင်း” ဟု ဖော်ပြကြသည်။ ယောဘက လူဆိုးတို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ကြပြီး၊ အနည်းဆုံး ယခုအချိန်တွင် ပျက်စီးခြင်းနှင့် အမျက်တော်မှ လွတ်မြောက်နေကြကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။