အခန်းကြီး - (၇ - ၈ - ၉)

 

၇:၁–၇၂

လူသူနည်းပါးသော မြို့ — ပြန်လာသူများ၏ စာရင်း

ဤအခန်းကို အဓိကအပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ နေဟမိ ၇:၁–၃ တွင် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ယေရုရှလင်မြို့၏ ဘာသာရေးနှင့် လူမှုရေးဘဝကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး၊ အခန်းငယ် ၄–၇၂ တွင် ဧဇရ ၂ တွင် သိရှိပြီးသားဖြစ်သော မူလပြန်လာသူများ၏ စာရင်းကို မိတ္တူပြုထားသည်။ ဤမျှရှည်လျားသော စာရင်းကို ဒုတိယအကြိမ် ထည့်သွင်းရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းကို ၇:၄ တွင် တွေ့ရသည်။ မြို့ထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိနေသည်။ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်း (သို့မဟုတ် ဖန်ဆင်းခြင်းဆိုင်ရာ စကားအသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုပါက “ပုံဖော်ခြင်း”၊ ကမ္ဘာဦး ၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ပြီးနောက် မြို့ကို လူများဖြင့် ပြည့်စေရန် လိုအပ်လာသည်။

၇:၁–၃။ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း။ နေဟမိ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် မြို့ရိုးပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းဖြင့် မပြီးဆုံးခဲ့ပါ။ အခန်းငယ် ၁ တွင် မြို့ရိုးတည်ဆောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားပြီး၊ ထိုအရာသည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ပြီးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤရည်ညွှန်းချက်သည် ဇာတ်လမ်းကို ရှေ့သို့ ရွှေ့ပေးသည်။ တံခါးစောင့်များနှင့် အဆိုတော်များ ခန့်အပ်ခြင်းသည် အစောပိုင်းကတည်းက လုပ်ဆောင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ယူဆရပြီး (ဧဇရ ၆:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ နေဟမိသည် စီမံခန့်ခွဲရေးကျွမ်းကျင်မှုနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သော ခေါင်းဆောင်မှုကို လိုအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် သူခန့်အပ်မည့်သူများ၌ သစ္စာရှိမှုနှင့် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မိမိတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်မှု ရှိရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်များကို ခန့်အပ်ပြီးနောက် နေဟမိသည် အခြေခံအစောင့်တာဝန်များကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်က ယေရုရှလင်မြို့သည် အန္တရာယ်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူယူဆနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြသည် (နေဟမိ ၇:၃)။

၇:၄–၅။ လူသူနည်းပါးသော မြို့။ ယခင်က သိရှိပြီးသားဖြစ်သော ပြန်လာသူများ၏ စာရင်းကို မိတ်ဆက်ပေးသည့် ဤအခန်းငယ်နှစ်ခုသည် ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် လူဦးရေ အလွန်နည်းပါးသဖြင့် ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ ဤမှတ်ချက်သည် ယေရုရှလင်မြို့သည် ဗိမာန်တော်မြို့ဖြစ်ခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသန သုတေသနများအရ ယေရုရှလင်မြို့၏ တောင်ဘက် သုံးမိုင်ခွဲ (၆ ကီလိုမီတာ) ခန့်အကွာတွင်ရှိသော ရာမတ်ရာဟေလသည် ယေဟုဒ်၏ အမှန်တကယ် အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုဌာနအဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့နိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ ထိုနေရာတွင် အလွန်ခမ်းနားသော နန်းတော်တစ်ခုနှင့် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ရေပေးဝေမှုစနစ်တစ်ခု ရှိသည်။ ဘီစီ ရှစ်ရာစုမှ ပါရှားခေတ်အထိ စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန် အခွန်အခများ ထည့်သွင်းသည့် သိုလှောင်အိုးများအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သော တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် သိုလှောင်အိုး ရာနှင့်ချီကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ယုဒနိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံး ဗာဗုလုန်အောင်နိုင်ခြင်းကာလအတွင်း ထိုနေရာသည် မည်သည့်အခါမျှ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရခြင်း မရှိပါ။

နေဟမိ၏ ဖြေရှင်းချက်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည် (နေဟမိ ၇:၅)။ ဤအချက်သည် နောက်ဆက်တွဲ သန်းခေါင်စာရင်းကောက်ယူခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အစပြုလုပ်ဆောင်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ အခြားအခါတစ်ရံတွင် သန်းခေါင်စာရင်းကောက်ယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည် (၂ ရှမွေလ ၂၄၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၁၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၁–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် နေဟမိသည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းမှ ပထမဆုံး ပြန်လာသူများ၏ မျိုးရိုးစာရင်းကို အဘယ်ကြောင့် ထည့်သွင်းခဲ့သည်ကို လူများစွာက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည် (နေဟမိ ၇:၅)။ နေဟမိသည် မြို့နှင့် မိမိတို့၏ ဘိုးဘွားအမြစ်အနွယ်ကို အတည်ပြုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် မူလစာရင်းတွင် ပထမဆုံးပြန်လာသူများ အခြေချနေထိုင်ခဲ့သော ယေရုရှလင်မြို့ပြင်ရှိ နေရာများစွာလည်း ပါဝင်သည်။

၇:၆–၇၂။ စာရင်း။ စုစုပေါင်းအရေအတွက်များ ကွာခြားခြင်းအတွက် — ဧဇရ ၂ တွင် ၂၉,၈၁၈ နှင့် နေဟမိ ၇ တွင် ၃၁,၀၈၉ — ဧဇရ ၂:၁–၃၅၊ ၆၅–၇၀ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ။ နေဟမိ ၇:၇၀–၇၂ တွင် နောက်ဆုံးလှူဒါန်းမှုစာရင်း၌လည်း ဧဇရ ၂ တွင်တွေ့ရသော အရေအတွက်များနှင့် မတူညီသော အရေအတွက်များ ပါဝင်သည်။ ဧဇရ ၂:၆၈ တွင် လှူဒါန်းမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထာဝရဘုရား၏ အိမ်တော်ဖြစ်သော်လည်း နေဟမိ ၇:၇၀–၇၂ တွင် “အမှုတော်” နှင့် အမှုတော်အတွက် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ကြောင့် နေဟမိသည် အလားတူဖွဲ့စည်းပုံတစ်ရပ် — စာရင်းပြီးနောက် လှူဒါန်းမှုစာရင်း — ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ခေတ်ရှိ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ သီးခြားလိုအပ်ချက်များ၊ မြို့ရိုးနှင့် မြို့တံခါးများအပါအဝင် လိုအပ်ချက်များကို အာရုံစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုမြို့ရိုးနှင့် တံခါးများကို ၆:၁၆ တွင် “ဤအမှု” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်က စာရင်းထဲတွင် အရေအတွက်များ ကွဲပြားခြင်းနှင့် အခန်းငယ် ၇၀ တွင် “အုပ်ချုပ်ရေးမှူး” ဟူသော ရည်ညွှန်းချက် ပါဝင်ခြင်းကိုလည်း ရှင်းပြနိုင်သည်။

၇:၇၃–၁၃:၃၁

ပဋိညာဉ်၊ နိုးကြားခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်လူ့အဖွဲ့အစည်း

၇:၇၃ တွင် ယေရုရှလင်မြို့ကို “ဖြည့်တင်းခြင်း” ဟူသော အရေးကြီးသည့် အကြောင်းအရာမှ စတင်၍ ဧဇရကျမ်း၏ ဒုတိယပိုင်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသော နေဟမိကျမ်း၏ ဒုတိယပိုင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၏ နိုးကြားခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြားအရေးကြီးသည့် အချက်တစ်ရပ်ကို အာရုံစိုက်သည်။ ရေရှည်တိုးတက်မှုကို ရရှိနိုင်ရန် အစပြုခြင်းအသစ်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အတိုင်းအတာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ သို့သော် အစပြုခြင်းအသစ်များသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းပြတ်သားပြီး လွယ်ကူသည်မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ပဋိညာဉ်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အဖြစ်မှန်မှာ ဥပုသ်နေ့ စောင့်ထိန်းခြင်း (၁၃:၁၅–၂၂)၊ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးခြင်း (၁၃:၁၀–၁၃) နှင့် လူမျိုးခြားများနှင့် ထိမ်းမြားခြင်း (၁၃:၂၃–၂၈) အပါအဝင် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်များကို ဆက်လက်လျစ်လျူရှုခြင်းဖြင့် လက္ခဏာပြခဲ့သည်။

၇:၇၃–၈:၁၈

နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဝတ်ပြုခြင်းကြား

အခန်း ၇ ၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်နောက်တွင် လူသူနည်းပါးသော ယေရုရှလင်မြို့၏ အရေးကြီးသောအကြောင်းအရာကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် အခန်း ၈ သည် အများပြည်သူ စုပေါင်းဝတ်ပြုခြင်း၏ အဓိကအချက်နှစ်ရပ်ကို အာရုံစိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ နှုတ်ကပတ်တော်၏ တန်ခိုးကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်မှ လှုံ့ဆော်ပေးသော ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

၇:၇၃ ၏ ပထမပိုင်းရှိ အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြချက်သည် ၇:၄–၅ နှင့် ဆက်စပ်ပြီး ၁၁:၁–၃ တွင် ထပ်မံဖော်ပြမည့် “လူသူနည်းပါးသော” မြို့ပြဿနာကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။ အစ္စရေးလူများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မြို့များနှင့် ရွာများတွင် အခြေချနေထိုင်ကြခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ပြည်နှင်ခံရသူများကို သူတို့၏ ဘိုးဘွားပိုင်မြေများသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (ယေရမိ ၁၆:၁၅၊ ၃၀:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ထိုအချက်သည် ပြဿနာကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ မြို့နယ်အတွင်း နေထိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသောကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့သည် ယေဟုဒ်၏ အမှန်တကယ် မြို့တော်အဖြစ် ရပ်တည်ရန် ပိုမိုခက်ခဲပြီး ကာကွယ်ရန်လည်း ခက်ခဲလာသည်။ ခုနစ်လမြောက်လ (နေဟမိ ၇:၇၃ခ) သည် ဂျူးဘာသာရေးစနစ်တွင် အလွန်အရေးကြီးသောလ ဖြစ်သည် (ဧဇရ ၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ “လူအပေါင်းတို့” (နေဟမိ ၈:၁) ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ၇:၇၃ တွင် “အစ္စရေးအပေါင်းတို့” ဟု ဖော်ပြထားခြင်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ထိုဖော်ပြချက်တွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ ပါဝင်သည် (၈:၂–၃)။ ဘာသာရေးအစည်းအဝေးသည် မောရှေ၏ပညတ်တရားကို အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး သီးခြားခေါ်ယူသူကို မဖော်ပြထားသောကြောင့် လူထုအခြေပြု လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုအစား လူတို့သည် တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း စုဝေးခဲ့ကြသည်။ စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဤနိုးကြားခြင်း၏ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းနှစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ လူတို့က ဧဇရအား မောရှေ၏ပညတ်တရားကို ယူဆောင်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းက ထိုအချက်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဤ “အခြေခံသို့ ပြန်သွားခြင်း” နည်းလမ်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဧဇရကျမ်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့မြင်ပြီးဖြစ်သည်။ ခုနစ်လမြောက်လ၏ ပထမနေ့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း (၈:၂) သည် တံပိုးမှုတ်ပွဲကို ရည်ညွှန်းကြောင်း ဖော်ပြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၂၄)။

နေဟမိ ၈:၄–၈ တွင် ပညတ်တရားကို လူထုရှေ့တွင် ဖတ်ကြားခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြရာ၌ ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ အချက်များစွာ ပါဝင်ကြောင်း သတိပြုသင့်သည်။ ဧဇရ စတင်ဖတ်သောအခါ လူတို့သည် မတ်တပ်ရပ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၅)၊ တညီတညွတ်တည်း ကျယ်လောင်စွာ “အာမင်” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ တုံ့ပြန်ကြသည်၊ မိမိတို့၏လက်များကို မြှောက်ကြသည်၊ ထို့နောက် ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ပျပ်ဝပ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၆)။ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် “အာမင်” ဟု ပြောခြင်းကို ကျမ်းစာ၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း တွေ့ရပြီး ပြည့်စုံသော သဘောတူညီမှုနှင့် ကတိကဝတ်ကို ဖော်ပြသည် (ဆာလံ ၄၁:၁၃၊ ၇၂:၁၉)။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဝန်းရံထားသော ဧဇရသည် တစ်ဦးတည်း ဦးဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူသည် ဖတ်သည် (နေဟမိ ၈:၃)၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းချီးပေးသည် သို့မဟုတ် ချီးမွမ်းသည် (အခန်းငယ် ၆)၊ ထို့နောက် လေဝိသားများနှင့်အတူ လူတို့အား နားလည်စေရန် ကူညီပေးသည် (အခန်းငယ် ၇–၈)။ “ကြီးမြတ်သော ဘုရားသခင်” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ဘွဲ့နာမ (၈:၆၊ ၁:၅၊ ၉:၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို ကျမ်းစာ၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း အသုံးပြုထားသည် (ဥပမာ၊ တရားဟောရာ ၁၀:၁၇၊ ယေရမိ ၃၂:၁၈၊ ဒံယေလ ၉:၄)။ နေဟမိ ၈:၈ တွင် “ခွဲထုတ်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ကြိယာပုံစံတစ်ခု ပါဝင်ပြီး၊ ဗာဗုလုန် သို့မဟုတ် မက်ဆိုပိုတေးမီးယားမှ ပြန်လာသူအများစုသည် ဟေဗြဲစကားမဟုတ်ဘဲ ပါရှားခေတ်တွင် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကုန်သွယ်ရေးနှင့် သံတမန်ရေးအတွက် အသုံးပြုသော ဘာသာစကားဖြစ်သည့် အာရမိတ်စကားကို ပြောဆိုကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဆက်လက်ဘာသာပြန်ပေးခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဧဇရနှင့် လေဝိသားများသည် ဘာသာပြန်ပေးရုံသာမက အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း ဖော်ပြပေးပြီး မောရှေ၏ပညတ်တရားကို ပရိသတ်များ နားလည်စေရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ဤအချက်သည် ဘာသာပြန်ခြင်းနှင့် နှုတ်ကပတ်တော်ကြေညာခြင်းသည် အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်းလည်း ပါဝင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သတိပေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဓမ္မဟောင်း၏ ဟေဗြဲစာသားကို အာရမိတ်ဘာသာဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြထားသော တာဂူမ်များကလည်း ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်မံဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

လူတို့သည် ပညတ်တရားကို ဖတ်ကြားသည်ကို နားထောင်နေစဉ် စိတ်နှလုံးထိမိပြီး ငိုကြွေးကြသော်လည်း ခေါင်းဆောင်များက ဝမ်းမြောက်ရန် အားပေးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၉–၁၀)။ ဤအကြောင်းအရာသည် ဧဇရနှင့် နေဟမိတို့ကို အဖြစ်အပျက်တစ်ခုတည်းတွင် အတူတကွ ဖော်ပြထားခြင်းဖြင့် အရေးကြီးသော သမိုင်းအချက်အလက်ကို ပေးသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ပါရှားအုပ်ချုပ်ရေးဘွဲ့ “အုပ်ချုပ်ရေးမှူး” ဟူသော စကားလုံးကို ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းများတွင်သာ တွေ့ရပြီး (ဧဇရ ၂:၆၃၊ နေဟမိ ၇:၆၅၊ ၇၀၊ ၁၀:၁) သမိုင်းနောက်ခံကို သတ်မှတ်ရာတွင် ကူညီပေးသည်။ နေဟမိ ၈:၁၀ တွင် “ထာဝရဘုရား၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း” သည် ခွန်အား၏ အရင်းအမြစ် (သို့မဟုတ် “ခိုလှုံရာ၊ ခံတပ်၊ အားကိုးရာ၊ ကာကွယ်မှု”) ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းသည် ဧဇရ ၆:၂၂ နှင့် ပဲ့တင်ထပ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်နှင့် စုပေါင်းဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ လှုံ့ဆော်ချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် ပညတ်တရားကို ပေးတော်မူသောအရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်အပိုင်းတွင် တဲတော်ပွဲ ကျင်းပခြင်းကို ဖော်ပြထားသည် (နေဟမိ ၈:၁၃–၁၈)။ ၈:၁၇ တွင် ထိုပွဲကို အခြေချနေထိုင်သည့် ကာလကတည်းက မကျင်းပခဲ့ကြောင်း ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ထိုပွဲ၏ အထူးရည်ရွယ်ချက်၊ ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ စိတ်ဓာတ်နှင့် “တောကန္တာရ” အတွေ့အကြုံကို အောက်မေ့ခြင်းဟူသော အရေးကြီးသည့် အစိတ်အပိုင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရိတ်သိမ်းခြင်းနှင့် ဆိုင်သော အဓိပ္ပာယ်များကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဧဇရ ၃:၄ တွင် ၈:၁၇ မတိုင်မီ ပွဲကျင်းပခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသောကြောင့် ထိုပွဲကို လုံးဝမကျင်းပခဲ့ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၈:၁၃၊ ၃၁:၃၊ ၃၅:၁၈ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဘာသာပြန်ချက်အချို့တွင် ယောရှုလက်ထက်ကတည်းက ထိုပွဲကို “ဤကဲ့သို့” မကျင်းပခဲ့ကြဟု ဖော်ပြကြသည်။ သစ်ပင်ကိုင်းများဖြင့် အမိုးအကာများ (သို့မဟုတ် တဲများ) တည်ဆောက်ခြင်းကို ဧဇရ ၃:၄ တွင် မဖော်ပြထားပါ။ ထိုတဲများသည် အစ္စရေးတို့၏ အတိတ် — တောကန္တာရအတွေ့အကြုံ၏ ရှေးအတိတ်နှင့် ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံရခြင်း၏ မကြာသေးမီကာလ — နှစ်ခုစလုံးကို ထင်ရှားစွာ အောက်မေ့စေသော အရာများ ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်မိုးများ၊ ဝင်းများ၊ ဗိမာန်တော်ဝင်းနှင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ ပွင့်လင်းနေရာများတွင် တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ဘုရားသခင်၏ ရှင်းလင်းသော အမိန့်များကို နာခံခြင်းနှင့် ပေါများသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြား ဆက်နွယ်မှုသည် တရားဟောရာ ၁၆:၁၃–၁၅ နှင့် ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ထိုအပိုင်းသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို အဆက်မပြတ် ဖတ်ရှုခြင်းသည် ဝတ်ပြုခြင်းအတွေ့အကြုံ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည် (နေဟမိ ၈:၁၈၊ တရားဟောရာ ၃၁:၁၂–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သမ္မာကျမ်းစာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းသည် အသက်ရှင်သော နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ နေဟမိ ၈ တွင် ဖော်ပြထားသော အစ္စရေးတို့၏ အတွေ့အကြုံသည် နှုတ်ကပတ်တော်၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ရှင်ကို နာခံအသိအမှတ်ပြုခြင်းမှ ရရှိလာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းအတွက် နက်ရှိုင်းသော ဆာလောင်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ယနေ့တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

၉:၁–၃၈

ဘုရားသခင်၏ အတိတ်က လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် လူတို့၏ လက်ရှိဝန်ခံခြင်း

တဲတော်ပွဲ ကျင်းပပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ ထိုလ၏ နှစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်နေ့တွင် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တစ်ဖန် စုဝေးခဲ့သည်။ စုဝေးရသည့် အကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ဝန်ခံခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အခြေခံအသံနေအသံထားသည် နှုတ်ကပတ်တော် ဖတ်ကြားခြင်းကို အစောပိုင်းက တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (၈:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူမျိုးခြားများနှင့် ခွဲခြားနေခြင်းသည် ဘုံသမိုင်းနှင့် ဘုံကျရှုံးမှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ပါဝင်သူများသည် မတ်တပ်ရပ်၍ တစ်နေ့တာ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သုံးနာရီခန့် ပညတ်တရားမှ ဖတ်ကြားခဲ့ကြသည် (သို့မဟုတ် “ဖတ်ကြားခြင်းကို နားထောင်ခဲ့ကြသည်” ဖြစ်နိုင်သည်)။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်နေ့တာ၏ လေးပုံတစ်ပုံကို ဝန်ခံခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းတွင် အသုံးပြုခဲ့ကြသည် (၉:၃)။ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဆုတောင်းခြင်းကို လေဝိသား ရှစ်ဦးက ဦးဆောင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ သူတို့သည် ဝန်ခံဆုတောင်းခြင်းကို အလှည့်ကျ ဦးဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ဤဆုတောင်းချက်သည် ဧဇရကျမ်း သို့မဟုတ် နေဟမိကျမ်းတွင် အရှည်ဆုံးသော ဆုတောင်းချက် ဖြစ်သည်။ ဤစာသားတွင် အမည်ဖော်ပြထားသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင် ရှစ်ဦးပါဝင်သည့် အုပ်စုနှစ်စုကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အမည်ငါးခုသည် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တူညီသည် (အခန်းငယ် ၄–၅)။ ပထမအုပ်စုသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ထိုအရာသည် အစောပိုင်းဗိမာန်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သူများ၏ ငိုကြွေးခြင်း (ဧဇရ ၃:၁၂) နှင့် ဧဇရ ၁၀:၁၂ တွင် လူတို့၏ ဝန်ခံခြင်းကို ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။ ဒုတိယအုပ်စုက အမှန်တကယ် ဆုတောင်းချက်ကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည် (နေဟမိ ၉:၅)။

ဤဆုတောင်းချက်သည် ဆာလံကျမ်းမှ စကားအသုံးအနှုန်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျမ်းစာစာသားများစွာကို ပဲ့တင်ထပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုးကားခြင်းများ ပါဝင်သည်။ နေဟမိ ၉:၅ ၏ အစသည် ဆာလံ ၄၁:၁၃ နှင့် ၁၀၆:၄၈ ကို ပဲ့တင်ထပ်သည်။ သို့သော် “ကောင်းချီးနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းအပေါင်းတို့ထက် ချီးမြှောက်တော်မူခြင်း” ဟူသော စကားရပ်သည် ဤဆုတောင်းချက်တွင်သာ ထူးခြားစွာ တွေ့ရသည်။ ဤအခြေအနေသည် မျိုးဆက်တိုင်းအနေဖြင့် ဝတ်ပြုခြင်း၏ အနှစ်သာရကို ဆက်သွယ်ဖော်ပြရန် “အသစ်သော” စကားလုံးများကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဤဆုတောင်းချက်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ထားပြီး ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် လူတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းတို့၏ ပုံစံကို ဖော်ပြသည် (ဆာလံ ၁၀၅၊ ၁၀၆၊ ၁၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဖန်ဆင်းခြင်းမှ စတင်သည် (နေဟမိ ၉:၆)၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သို့ ဆက်သွားသည် (အခန်းငယ် ၇–၈)၊ အဲဂုတ္တုပြည်၌ အစ္စရေးတို့၏ အတွေ့အကြုံနှင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၉–၁၂)၊ ထို့နောက် သိနာတောင်နှင့် ပညတ်တရားပေးခြင်းတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သည် (၉:၁၃–၁၄)။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့ကို အထူးရည်ညွှန်းထားသည် (၉:၁၄)။ ဥပုသ်နေ့သည် သိနာတောင်တွင် စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ (ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၆) ထိုအချိန်တွင် ထပ်မံကြေညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နေဟမိ ၉:၂၅ နှင့် ခါနန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

အိမ်များတွင် ပစ္စည်းဥစ္စာများ ပြည့်နှက်နေခြင်း၊ တူးပြီးသား ရေတွင်းများ၊ စပျစ်ဥယျာဉ်များ၊ သံလွင်ဥယျာဉ်များနှင့် အသီးပင်များ ရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက် (အခန်းငယ် ၂၅) သည် ခေတ်သစ်ပညာရှင်များက အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ခဲ့သော ခါနန်ပြည် သိမ်းပိုက်ခြင်း၏ သမိုင်းမှန်ကန်မှုကို အလင်းပေးသည်။ ယောရှုကျမ်း၏ စာသားကို သေချာဖတ်ရှုပါက အရေးကြီးသော အချက်တစ်ရပ်ကို တွေ့ရသည်။ အစ္စရေးတို့သည် ခါနန်ပြည်တွင် မြို့သုံးမြို့ကိုသာ လုံးဝဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့များမှာ ယေရိခေါ (ယောရှု ၆)၊ အိုင် (ယောရှု ၈) နှင့် ဟာဇော် (ယောရှု ၁၁) တို့ဖြစ်ပြီး၊ အခြားမြို့ပြနိုင်ငံအများစုကိုမူ ပိုမိုနည်းပါးသော ဖျက်ဆီးမှုနည်းလမ်းများဖြင့် သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်က မိမိလူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးရန် အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး နှောင်းပိုင်းကြေးခေတ် ခါနန်ပြည်တွင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲမှုများ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းကိုလည်း ရှင်းပြပေးသည်။

နေဟမိကျမ်း၏ နောက်အပိုင်းသည် အရှည်ဆုံးအပိုင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အစ္စရေးတို့၏ တောကန္တာရအတွေ့အကြုံကို ဆွေးနွေးသည် (၉:၁၆–၂၁)။ ကောင်းကင်မှ ဘုရားသခင်ပေးသော မုန့် (သို့မဟုတ် မန္န) (ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၄–၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ကျောက်ထဲမှ ရေထွက်ခြင်း (၉:၁၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၇:၁–၇) တို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သို့သော် နေဟမိ ၉:၁၆ ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် “သို့သော်” ဟူသော စကားသည် တောကန္တာရဘဝ၏ အဖြစ်မှန်ကို စတင်ဖော်ပြပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပုန်ကန်မှုများ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဟေဗြဲစာသားအရ သူတို့သည် “လည်ပင်းကို ခိုင်မာစေခဲ့ကြသည်” ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် တောကန္တာရ၏ ဘုရားသခင်သည် ဒုတိယအကြိမ် ထွက်မြောက်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ပင် မနေ့က၊ ယနေ့နှင့် မနက်ဖြန်တို့တွင် တူညီတော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၈ တွင် ဤအရည်အသွေးများကို ခရစ်တော်ထံ အသုံးချထားသည်)။ နေဟမိ ၉:၁၇ တွင် ဘုရားသခင်၏ အရည်အသွေးများသည် ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆၊ တောလည်ရာ ၁၄:၁၈–၂၀ နှင့် ဒံယေလ ၉:၉ တို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သနားခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်သည် ပဋိညာဉ်၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး (နေဟမိ ၉:၁၉၊ ၃၁–၃၂) လုံးဝမထိုက်တန်ဘဲ ရရှိသည့်အရာနှင့် အလုံးစုံ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော အရာ ဖြစ်သည်။ ကျမ်းဂန်အစီအစဉ်အတိုင်း နေဟမိ ၉:၂၂–၂၅ တွင် အစ္စရေးတို့၏ ကတိထားရာပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီးနောက် တရားသူကြီးများခေတ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည် (အခန်းငယ် ၂၆–၃၁)။ ထိုသူတို့ကို အခန်းငယ် ၂၇ တွင် ကယ်တင်သူများဟု ဖော်ပြထားသည် (တရားသူကြီး ၃:၉၊ ၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် ဘာသာရေးအရ အရေးကြီးပြီး “ကယ်တင်သည်” ဟူသော အမြစ်စကားလုံးမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုအမြစ်စကားလုံးသည် “ယောရှု” ဟူသော ဟေဗြဲအမည်နှင့် ဂရိဘာသာတွင် “ယေရှု” ဟူသော အမည်တို့၏ အမြစ်စကားလုံးလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နေဟမိ ၉:၂၈ တွင် “ငြိမ်ဝပ်ခြင်း” ဟု ဖော်ပြထားသော စကားသည် စာသားအရ “သူတို့ ငြိမ်ဝပ်သောအခါ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ဥပုသ်ပညတ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်ဝပ်ခြင်းကို ပဲ့တင်ထပ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၁)။ အစ္စရေးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံး ဥပုသ်ငြိမ်ဝပ်ရာသို့ အမှန်တကယ် မဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် ထိုအရာသည် အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်တစ်ရပ်အဖြစ် ကျန်ရှိနေသည် (ဟေဗြဲ ၄:၁–၁၀)။

နေဟမိ ၉:၃၂ တွင် “ယခုထို့ကြောင့်” ဟူသော စကားဖြင့် အရေးကြီးသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ်ကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ဤစကားသည် အတိတ်နှင့် ထိုအတိတ်ကို လက်ရှိအခြေအနေတွင် အသုံးချခြင်းကြားရှိ အကွာအဝေးကို ပေါင်းကူးပေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်သည် ပုန်ကန်သောလူများ ဖြစ်နေကြသည်။ ကြီးမြတ်သော၊ တန်ခိုးကြီးသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘုရားသခင် (တရားဟောရာ ၁၀:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် အတိတ်၏ ဘုရားသခင်သာ မဟုတ်ပါ။ ထိုဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်တော်ကို ထိန်းသိမ်းသော “ခေစက်” — “ကရုဏာ၊ ချစ်ခြင်း၊ ကြင်နာခြင်း” — နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၇:၉၊ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၈:၂၃)။ အတိတ်တွင် အစ္စရေးတို့အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို တစ်ဖန် မိမိလူတို့အတွက် ကြားဝင်လုပ်ဆောင်ပေးရန် ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည် (နေဟမိ ၉:၃၃)။ အခန်းငယ် ၃၆ တွင် လူတို့က ဘုရားသခင်အား မိမိတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးရန် တောင်းဆိုသော ဆုတောင်းချက်သည် ဟေရှာယ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ပဲ့တင်ထပ်သည် (ဟေရှာယ ၆:၈)။ ထိုအချက်သည် ပဋိညာဉ်ကတိကဝတ်ကို ဖော်ပြပြီး (နေဟမိ အခန်း ၁၀ တွင် တရားဝင် အတည်ပြုထားပြီး၊ ၉:၃၈ တွင် အစပျိုးဖော်ပြထားသည်) အချို့သော ဘာသာပြန်ချက်များတွင် “စည်းနှောင်ထားသော သဘောတူညီချက်” ဟု ဖော်ပြကြသည်။ ဤစကားလုံးသည် ဤနေရာနှင့် ၁၁:၂၃ တွင်သာ တွေ့ရပြီး ထိုနေရာတွင် ဘုရင်၏ အမိန့်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။