အခန်းကြီး - (၄ - ၅ - ၆)

 

၄:၁–၂၃

တံတိုင်းတည်ဆောက်ခြင်းကို ပြင်ပမှ ဆန့်ကျင်ခြင်း

ဤအခန်းသည် ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သော ဆန့်ကျင်မှုများ (၂:၁၀၊ ၁၉) ကို ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ယေရုရှလင်၏ တံတိုင်းနှင့် တံခါးများကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ စံဗလတ်နှင့် တောဗိယတို့ ဦးဆောင်သော ဆန့်ကျင်သူများသည် စီမံကိန်း၏ အချည်းနှီးဖြစ်မှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်သည့် အပြောအဆိုမေးခွန်းများစွာဖြင့် ယေရုရှလင်နှင့် ယေဟုဒ်လူထုကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည် (၄:၂)။ စံဗလတ်နှင့် တောဗိယတို့သည် ယေရုရှလင်ရှိ တည်ဆောက်သူများကို ခြောက်လှန့်ရန် ရည်ရွယ်သော ဝါဒဖြန့်မှုတစ်ရပ်ကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ စံဗလတ်၏ မေးခွန်း ငါးခုနောက်တွင် (အခန်းငယ် ၃) တောဗိယ၏ ရယ်စရာသဘော ပါသော ပြောဆိုချက် ရှိလာသည်။ မြေခွေးငယ်တစ်ကောင်ပင် တံတိုင်းပေါ်တက်လျှင် တံတိုင်းကို ပြိုကျစေနိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။ အချို့သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများက မြေခွေးကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ရှေးခေတ် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရေးစက်တစ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ရယ်စရာ သို့မဟုတ် သရော်သော ပြောဆိုချက်ကို ရှင်းလင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်ဟု အကြံပြုခဲ့ကြသည်။

ကျမ်း၏ အရေးကြီးသောအချိန်တိုင်းတွင် ဖြစ်လေ့ရှိသကဲ့သို့ ပြင်ပမှ စိန်ခေါ်မှုများကို မတုံ့ပြန်မီ နေဟမိသည် ပထမဦးစွာ ဆုတောင်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၊ ဟေရှာယ ၃၇:၁၄–၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စံဗလတ်နှင့် တောဗိယတို့၏ ရန်လိုမှုသည် နေဟမိကိုသာ ဆန့်ကျင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားကိုလည်း စော်ကားခြင်း ဖြစ်သည်။

နေဟမိနှင့် တည်ဆောက်သူများသည် မမောမပန်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နေဟမိ ၄:၆ တွင် အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ တံတိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ပြီး တည်ဆောက်ထားကာ ၎င်း၏အမြင့် တစ်ဝက်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လူတို့သည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည် (စာသားအတိုင်း “လူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် အလုပ်လုပ်ရန် ရှိသည်”)။ သို့သော် နေဟမိနှင့် ယေရုရှလင်မြို့သားများအတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်သည့်အရာသည် ၎င်းတို့၏ ရန်သူများအတွက် ကွဲပြားသော အဓိပ္ပာယ် ရှိပြီး သူတို့သည် ကြားသိကာ အလွန်ဒေါသထွက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အာရှဒေါဒ်လူများကို ဖော်ပြထားပြီး ၎င်းတို့သည် အစ္စရေး၏ မြေထဲပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းရှိ အာရှဒေါဒ်မြို့သားများ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ထို့နောက် ဆန့်ကျင်သူများသည် အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ စစ်ရေးနည်းလမ်းများပါဝင်သော ပြင်းထန်သည့် လုပ်ဆောင်မှုကို ကြံစည်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၈)။ နောက်ထပ် ဆုတောင်းချက် (အခန်းငယ် ၉) ကို တက်ကြွသော အစောင့်တာဝန်နှင့်အတူ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ခုက တစ်ခုကို မပယ်ဖျက်ပါ။

သတင်းမှားများနှင့် ကောလာဟလများသည် အခိုင်အမာ စစ်ရေးလုပ်ဆောင်မှုထက် ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိတတ်သည်။ လူတို့သည် အပျက်အစီးအမှိုက်များ အလွန်များပြားနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိမိတို့၏ အင်အားကုန်ခန်းလာသည်ဟု ခံစားလာကြပြီး အားနည်းလာကြသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ဤအခက်အခဲကို နေဟမိ တုံ့ပြန်ရာတွင် တိကျသော စစ်ရေးအစီအစဉ်များကို ချမှတ်ရင်း တံတိုင်းပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို မမောမပန်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မကြောက်ရွံ့ရန် ခေါ်ဆိုခြင်း (အခန်းငယ် ၁၄) သည် နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ရန် ခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်သည်။ ကြီးမြတ်၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ထာဝရဘုရားကို သတိရရန် နောက်ထပ်ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ခါနာန်ပြည်တွင် အင်အားကြီးသော မြို့များနှင့် လူဦးရေများစွာကို ဣသရေလရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် တရားဟောရာ ၇:၂၁ ကို စာဖတ်သူများအား သတိရစေသည်။ သတ္တိရှိရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို သတိရရန် ခေါ်ဆိုမှုများနောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှု၏ အဓိကလက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် သူတို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်မည်ဟူသောအချက် ပါလာသည် (နေဟမိ ၄:၂၀)။

နေဟမိ၏ ခေါင်းဆောင်မှုတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်စု၏ ဥပမာလည်း ပါဝင်သည်။ ၄:၁၆ တွင် သူ၏ အလုပ်သမားတစ်ဝက်ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်း (အခန်းငယ် ၂၃ တွင်လည်း ပါသည်) သည် “လူငယ်များ” ဟု မကြာခဏ အဓိပ္ပာယ်ရသော ဟေဗြဲဝေါဟာရကို အသုံးပြုထားသည် (၅:၁၀၊ ၁၆၊ ၁၃:၁၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုအုပ်စုတွင် နေဟမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်စုမှ လူများ သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များ ပါဝင်နိုင်သည် (၂:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအုပ်စု၏ တစ်ဝက်သည် စစ်ရေးတာဝန်များ ထမ်းဆောင်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်သည် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်အခန်းငယ်များ (၄:၁၇–၁၈) သည် စစ်ရေးအသင့်ပြင်ဆင်ထားမှုကို မြင်ကွင်းသဖွယ် ဖော်ပြသည်။ တံတိုင်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်နေသော အလုပ်သမားများသည် ရန်သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို တုံ့ပြန်ရန် လက်နက်နှင့် ဒိုင်းများကို အနီးတွင် ထားရှိခဲ့ကြပြီး နေဟမိ၏ နောက်တွင် လိုက်ပါနေသူက တံပိုးမှုတ်၍ အချက်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် လူသားတို့၏ အသင့်ပြင်ဆင်မှုနှင့် အရေးပေါ်အစီအစဉ်များ ရှိနေသော်လည်း နေဟမိက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်မည့်သူမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ အလွန်အမင်း သတိထား၍ နိုးနိုးကြားကြား ရှိခြင်း၏ နောက်ဆုံးအရိပ်အမြွက်ကို အခန်းငယ် ၂၃ တွင် တွေ့ရသည်။ နေဟမိနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများ (နေဟမိ၏ မျိုးနွယ်စု သို့မဟုတ် “အဖေ့အိမ်” မှ လူများ ဖြစ်နိုင်သည်) မှ စတင်ကာ သူ၏ အလုပ်သမားများ (“လူငယ်များ”) နှင့် အစောင့်များအထိ ပါဝင်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာသည်။ အစောင့်များသည် အိပ်သောအခါပင် အဝတ်အစားအပြည့်ဖြင့် ရှိနေကြသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း ဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားရမည့် ဤအကြောင်းအရာကို နေရာများစွာတွင် ပဲ့တင်ထပ်ထားသည် (ရောမ ၁၃:၁၂၊ ၂ ကောရိန္သု ၁၀:၄၊ ဧဖက် ၆:၁၀–၁၈)။

၅:၁–၁၉

မြို့ရိုးတည်ဆောက်ခြင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေသော အတွင်းပိုင်းတင်းမာမှု

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် ဤအခန်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၏ မြို့ရိုးများနှင့် တံခါးများ တည်ဆောက်ခြင်းအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ဆက်လက်ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသောကြောင့် နေရာမကျသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သေချာစွာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ပဋိပက္ခသည် အမြဲတမ်း ပြင်ပမှလာသည်မဟုတ်ကြောင်း ဤအကြောင်းအရာက ဖော်ပြသည်။ လူမှုရေးမမျှတမှုနှင့် ပတ်သက်သော အတွင်းပိုင်းတင်းမာမှုသည် တစ်ဦးချင်းများနှင့် အုပ်စုများကိုသာ ထိခိုက်စေသည်မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကြီးမားသော မြို့ရိုးတည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကိုလည်း စိန်ခေါ်မှုဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတခြင်းသည် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်း၏ ဆက်လက်ဖော်ပြချက်တစ်ရပ် ဖြစ်လာသည်။

၅:၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ကြီးမားသော အော်ဟစ်တိုင်ကြားသံသည် ကြီးမားသော ငွေကြေးအခက်အခဲများနှင့် ပတ်သက်သည့် ဆန္ဒပြတိုင်ကြားသံ ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲစကားလုံးသည် တရားမျှတမှုကို စီရင်ပေးရန် လိုအပ်သည့် တရားရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများတွင် တွေ့ရသည် (ဥပမာ၊ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၀:၃၉၊ ၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၂၆၊ ၈:၃၊ ၅၊ ဟေရှာယ ၅:၇)။ ဤကြီးမားသော တိုင်ကြားသံသည် အစာခေါင်းပါးမှု (သို့မဟုတ် အခြားသော ဘေးအန္တရာယ်) နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြွေးကျွန်ဘဝနှင့် ပတ်သက်ပုံရသည်။ လူတို့သည် စားစရာအတွက် စပါးရရှိရန် (နေဟမိ ၅:၂)၊ မျိုးစေ့ရရှိရန် (အခန်းငယ် ၃) နှင့် ဘုရင်၏အခွန်ကို ပေးဆောင်ရန် (အခန်းငယ် ၄) မိမိတို့၏ သားသမီးများကိုပင် အပေါင်ထားရသည်။ အစာခေါင်းပါးမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၃) သည် ထိုဒေသတွင် ကောင်းစွာသိရှိထားရမည့် အမှန်တရားတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ အစာခေါင်းပါးမှုတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ထိုအချိန်က လူသိများသော အစာခေါင်းပါးမှု ဖြစ်သည်။ ဂရိရင်းမြစ်များအရ ယေဟုဒ်ပါဝင်သော အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေသည် နှစ်စဉ် အခွန်တော်ဆယ်တစ်ဆယ် ၃၅၀ ပမာဏ ပေးဆောင်ရပြီး၊ ထိုအရာသည် ဒေသခံလူထုအတွက် သိသိသာသာ ကြီးမားသော ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ငိုကြွေးတိုင်ကြားသံနှင့် ဆင်တူသော ဤအော်ဟစ်သံသည် အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေကို ပုံဖော်ထားသည်။ တိုးပွားလာသော အကြွေးသံသရာကြောင့် တိုင်ကြားနေသူတို့၏ သားသမီးများသည် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချခံရခြင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ စိုက်ပျိုးရေးအခြေပြု လူ့အဖွဲ့အစည်းတိုင်းတွင် မြေယာသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သောကြောင့် ဤကြီးမားသော တိုင်ကြားသံသည် အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ လူမှုရေးဖွဲ့စည်းပုံသည် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည်။ မြေယာမရှိသောအခါ အမျိုးသားများနှင့် သူတို့၏ဇနီးများ (အခန်းငယ် ၁) က မိမိတို့၏ မိသားစုဝင်များကို ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြောဆိုကြသည် (အခန်းငယ် ၅)။ ခက်ခဲသော ဟေဗြဲစကားရပ်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေရန် ဘာသာပြန်အချို့တွင် “သူတို့ကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ရန်” ဟူသော စကားကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ထိုစကားရပ်သည် လူတို့သည် မိမိတို့၏ မိသားစုဝင်များကို အကြွေးများပေးဆပ်၍ ပြန်လည်ရွေးနုတ်ပေးနိုင်သည့် အင်အားမရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နေဟမိ၏ ဒေါသထွက်တုံ့ပြန်မှုသည် အကြွေးကျွန်ဘဝကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်းအပေါ် အစောပိုင်းက ပရောဖက်ပြုဝေဖန်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည် (အာမုတ် ၂:၆၊ ၈:၄၊ ၆)။ သူ၏ဒေါသကို အရင်ဆုံး သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်မှသာ ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည် (နေဟမိ ၅:၆–၇)။ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ပထမခြေလှမ်းမှာ လူထုအများအပြား ပါဝင်သော အစည်းအဝေးကြီးတစ်ရပ် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်လုံးကို ထိခိုက်စေသော ပြဿနာများ၏ ဖြေရှင်းချက်ကို လူအများနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့်သာ ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယေဟုဒ်၏ ခေါင်းဆောင်များကို နေဟမိ ပြစ်တင်ဆုံးမရာတွင် အတိုးဖြင့် ငွေချေးခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ အတိုးကောက်ခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်းငယ် ၇)။ ယေဟုဒ်၏ ခေါင်းဆောင်များကို သီးသန့်ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်း မအောင်မြင်ပြီးနောက် နေဟမိသည် ထိုအကြွေးပေးသူများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြေရှင်းရန် ခေါ်ယူထားသော အစည်းအဝေးတစ်ရပ်လုံးကို မိန့်ခွန်းပြောကြားခဲ့သည်။ သူက သူတို့၏ အစ္စရေးအမျိုးသားချင်းများ (စာသားအရ “ညီအစ်ကိုများ”) သည် အခြားလူမျိုးများထံမှ ပြန်လည်ရွေးနုတ်ခံရပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို အကြွေးကျွန်ဘဝသို့ ပြန်မပို့သင့်ကြောင်း တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ “ငါတို့ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၌ လျှောက်လှမ်းကြ” ဟူသော နေဟမိ၏ သတိပေးချက် (၅:၉၊ အခန်းငယ် ၁၅ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ဓမ္မဟောင်း၏ ဉာဏ်ပညာစာပေများတွင် အလွန်ထင်ရှားသော အရေးကြီးသည့် ကျမ်းစာအယူအဆတစ်ရပ်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အများအားဖြင့် ရိုသေလေးစားခြင်းနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆက်ဆံရေးကို ဆိုလိုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ထိုက်သူတစ်ဦးကို သိရှိပြီး ထိုသူကို နှစ်သက်စေရန် ကြိုးစားသောအခါ ထိုသူကို “ကြောက်ရွံ့” သည် (သို့မဟုတ် လေးစားသည်) (သုတ္တံကျမ်း ၈:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နေဟမိသည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပိုမိုခိုင်မာသော အခြေအနေတစ်ရပ်အတွင်း ထားရှိသည်။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၌ လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို လူမျိုးတို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားစေခြင်းနှင့် လူမျိုးတို့ရှေ့တွင် ယေရုရှလင်မြို့ အရှက်ကွဲခြင်းဟူသော ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း သူက အကြံပြုသည် (နေဟမိ ၅:၉)။

အခန်းငယ် ၁၀ တွင် နေဟမိ၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုဆောင်ခြင်းကို ထပ်မံအလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ သူသည် လိုအပ်နေသူများထံ စပါးနှင့် ငွေ (စာသားအရ “ငွေသား”) ကို ချေးပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်က ငွေချေးခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ကြောင်း၊ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အကြွေးကျွန်ဘဝသို့ ဦးတည်စေသော အတိုးကောက်ခံခြင်းကသာ ပြဿနာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်အခန်းငယ်တွင် ထိုနည်းပညာဆိုင်ရာ စကားလုံးကို တိတိကျကျ မသုံးထားသော်လည်း ယုဗလပွဲနှစ်၏ ကြွေးကြော်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၅:၈–၁၇)။ မောရှေ၏ပညတ်တရားအရ နှစ်ငါးဆယ်မြောက်နှစ်တိုင်းကို ယုဗလပွဲနှစ်ဟု သတ်မှတ်ပြီး မြေယာ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာများ ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းနှင့် ကျွန်များကို လွှတ်ပေးခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ အကြွေးပေးသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က သိမ်းယူထားခဲ့သော ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် ငွေများကို ပြန်လည်ပေးအပ်မည်ဟု ဆိုကြသည် (နေဟမိ ၅:၁၂)။ အကြွေးကျွန်ဘဝနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း ကြေညာချက်တို့သည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။ အမှန်မှာ၊ ဘုရားသခင်က သတ်မှတ်ထားသော ပဋိညာဉ်တရားကို မနာခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်၊ ယေရုရှလင်မြို့၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဂျူးလူမျိုး အကြွေးကျွန်များကြားရှိ ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာကြောင့် မြို့တော်နောက်ဆုံး ဖျက်ဆီးခံရမီ ယုဒနိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံးဘုရင် ဇေဒကိမင်းလက်ထက်တွင် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း ကျရောက်ခဲ့သည် (ယေရမိ ၃၄:၈–၂၂)။

နေဟမိသည် မိမိ၏အဝတ်အဖျားကို သင်္ကေတအဖြစ် ခါယမ်းခြင်းအားဖြင့် ထိုကတိကို ဖောက်ဖျက်သူများသည် မိမိတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများထဲမှ ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်ဖြင့် ခါထုတ်ခံရမည်ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (နေဟမိ ၅:၁၃)။ အစည်းအဝေး၏ “အာမင်” ဟူသော တုံ့ပြန်မှုသည် တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခြင်းကို ဖော်ပြပြီး၊ သူတို့က မိမိတို့ ကတိပြုထားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြချက်က ထိုအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးသည်။

နောက်ဆက်တွဲအပိုင်း (အခန်းငယ် ၁၄–၁၉) သည် နေဟမိ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် ဆယ့်နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူ၏ခေါင်းဆောင်မှုကို အထူးဖော်ပြသည်။ ထိုကာလအတွင်း သူသည် မိမိ၏အိမ်ထောင်စုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် အခွန်ဝင်ငွေကို အသုံးမပြုခဲ့သကဲ့သို့ ဒေသခံလူထုထံမှ အခြားအခွန်အခများကိုလည်း မကောက်ခံခဲ့ပါ (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)။ ယေရုရှလင်မြို့နှင့် မြို့သားတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် နေဟမိ၏ အလေးထားမှုသည် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် အမြတ်အစွန်းများစွာရရှိနိုင်သော အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းတို့ဖြင့်လည်း ထင်ရှားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ဤအပိုင်း၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်သည် “အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့တော်မူပါ” ဟူသော တောင်းပန်ချက်များ၏ ပထမဆုံးတစ်ခု ဖြစ်သည် (၁၃:၁၄၊ ၂၂၊ ၃၁)။ ဤဖော်ပြချက်များသည် ဘုရားသခင် အောက်မေ့တော်မူသောအခါ မိမိလူတို့အတွက် လုပ်ဆောင်တော်မူကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည် (ကမ္ဘာဦး ၈:၁၊ ၁၉:၂၉၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂:၂၄)။

၆:၁–၁၉

ထပ်မံခြိမ်းခြောက်ခြင်း

အခန်း ၆ သည် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း အာရုံစူးစိုက်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ပဋိပက္ခများကြားတွင် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းနေသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး (နေဟမိ ၆:၉၊ ၁၄) ကို တွေ့ရပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော တာဝန်မှ အာရုံမလွဲစေရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ နေဟမိသည် ဘုရားသခင်က သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသောအရာကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အတားအဆီးများ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် အာရုံလွဲစေမှုများအကြောင်း အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသော အခန်းသုံးခန်းပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် တစ်ဖန် အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်တော်မူခဲ့သည်။ အစ္စရေးတို့အား မြေကို ပေးတော်မူခဲ့သောအရှင်သည် မြို့ရိုးပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကို အောင်မြင်စေတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ယေဟုဒ်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့က ထိုအမှုကို အောင်မြင်စေသူမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။

နေဟမိ ၆:၁ သည် အခန်း ၄ ၏ အကြောင်းအရာကို အဆက်မပြတ် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်။ ထိုအချက်ကို ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိဆန်သော “ငါ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကလည်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ အခန်း၏ ပထမဆယ့်လေးခန်းငယ်တွင် စကားပြောဆိုမှုများနှင့် စာဖြင့် ဆက်သွယ်မှုများစွာ ပါဝင်သော်လည်း တိကျသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို အနည်းငယ်သာ တွေ့ရသည်။ အခန်းငယ် ၄ သည် ယေဟုဒ်၏ ရန်သူများက နေဟမိထံ ခြိမ်းခြောက်သည့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သတင်းစကားတစ်စောင်ကို လေးကြိမ် ပေးပို့ခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဤအချက်သည် အရေးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အတွေးအခေါ်များနှင့် စကားလုံးများမှ အစပြုကြောင်း စာဖတ်သူကို သတိပေးသည်။ နေဟမိ၏ တုံ့ပြန်ချက်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ သူက ကြီးမားသောလုပ်ငန်းတစ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်နေပြီး သူတို့ထံ ဆင်းသွား၍ မရကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃)။ ဤတုံ့ပြန်ချက်သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း ပြတ်သားသည်။ အာရုံလွဲစေခြင်းသည် အောင်မြင်မည်မဟုတ်ပါ။

တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်ခြင်းသည် ထိရောက်မှုမရှိကြောင်း သိရှိပြီးနောက် နေဟမိ၏ ရန်သူများသည် ဂျူးလူမျိုးများ ပုန်ကန်ရန် စီစဉ်နေကြပြီး နေဟမိသည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ရန် စီစဉ်နေသည်ဟူသော မဟုတ်မမှန်သတင်းကို ဖြန့်ဝေခြင်းအားဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဂုဏ်သိက္ခာကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၆)။ အခန်းငယ် ၅ တွင် ဖော်ပြထားသော ဖွင့်ထားသည့် သို့မဟုတ် တံဆိပ်မခတ်ထားသော စာသည် ဤစွပ်စွဲချက်များကို လူသိရှင်ကြား ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ စန်ဗလတ်၏ တမန်သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားရာလမ်းတွင် ထိုစာကို အသံကျယ်ကျယ် ဖတ်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၇ သည် ရှင်းလင်းစွာ ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်မှုကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် နေဟမိသည် တိုးပွားလာသော ဖိအားအောက်တွင် အရှုံးမပေးခဲ့ပါ။ ထိုအစား သူသည် မိမိ၏ နာမည်ဂုဏ်သိက္ခာကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈)၊ ထို့နောက် ဆုတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။

နောက်အပိုင်း (အခန်းငယ် ၁၀–၁၄) သည် အတွင်းပိုင်းစိန်ခေါ်မှုများကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၀ တွင် အသုံးပြုထားသော ဟေဗြဲကြိယာသည် တစ်ခါတစ်ရံ “လျှို့ဝှက်သတင်းပေးသူ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ထိုစကားလုံး၏ အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာ “တားဆီးသည်” ဖြစ်သောကြောင့် အခြားဘာသာပြန်ချက်များတွင် “မိမိအိမ်၌ ပိတ်လှောင်ထားသည်” သို့မဟုတ် “အိမ်တွင် ချုပ်နှောင်ထားသည်” ဟု ဖော်ပြထားကြသည်။ ရှေမယသည် မိမိကိုယ်ကို ချုပ်နှောင်ထားခြင်းသည် နေဟမိထံသို့ လာမည့်အရာကို ကြိုတင်ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှေမယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် ထာဝရဘုရားထံမှ မဟုတ်သောကြောင့် သူသည် ငှားရမ်းထားသော ပရောဖက်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည် (တောလည်ရာ ၂၂–၂၄၊ တရားဟောရာ ၁၃:၁–၅၊ ယေရမိ ၂၃:၉–၃၂၊ ယေဇကျေလ ၁၃၊ ၁ ယောဟန် ၄:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခြားပရောဖက်များလည်း နေဟမိကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည် (နေဟမိ ၆:၁၄)။ ဤအပိုင်းသည် ဘုရားသခင်ကို တစ်ဖန် အောက်မေ့တော်မူရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ဤနေရာတွင် ၅:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို အနုတ်သဘောဖြင့် ဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆက်မပြတ် ခြိမ်းခြောက်မှုများ၊ အာရုံလွဲစေမှုများနှင့် အတွင်းပိုင်းစိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း မြို့ရိုးပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းသည် ငါးဆယ့်နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးစီးခဲ့သည် (၆:၁၅)။ ဤကန့်သတ်ထားသော အချိန်ကာလသည် မြို့ရိုးများကို ယခင်က ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဧဇရလက်ထက်က ညွှန်ကြားချက်၏ ကျယ်ပြန့်သော ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ခိုင်မာစွာ ဖော်ပြသည် (ဧဇရ ၇:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ နေဟမိ ၆:၁၅ တွင် ဖော်ပြသော ဧလုလလသည် အောက်တိုဘာလအစ ဖြစ်သည်။ “အလုပ်” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို ကမ္ဘာဦး ၂:၂–၃ တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ဘုရားသခင်၏ အမှုအတွက်လည်းကောင်း၊ ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၃ တွင် သန့်ရှင်းရာဌာန တည်ဆောက်ခြင်းအတွက်လည်းကောင်း အသုံးပြုထားသည်။ ထိုအရာက ယေရုရှလင်မြို့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းလုပ်ရပ်တစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤအယူအဆကို ထောက်ခံသည့် အရေးကြီးသော တိကျရှင်းလင်းသည့် ဖော်ပြချက်နှစ်ရပ်ကို ကျမ်းရေးသူက ပြုလုပ်ထားသည်။ ပထမအချက်မှာ ယေဟုဒ်၏ ရန်သူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားကြသည် (စာသားအရ “မိမိတို့မျက်စိတွင် အလွန်ကျဆင်းသွားကြသည်”၊ နေဟမိ ၆:၁၆)။ ဒုတိယအချက်မှာ အလုပ်ကို အောင်မြင်စေသူမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိရှိခဲ့ကြသည်။ ယောရှုကျမ်းတွင်ရှိသော အောင်နိုင်ခြင်းအကြောင်းအရာနှင့် ဆင်တူစွာ ပဋိညာဉ်လူမျိုးတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများသည် ကြားသိနားလည်ခဲ့ကြသည် (ယောရှု ၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအခန်း၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်အနည်းငယ်တွင် အာရုံစူးစိုက်မှုသည် စန်ဗလတ်ထံမှ တောဘိယထံသို့ ပြောင်းသွားသည် (နေဟမိ ၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မြို့၏ခေါင်းဆောင်များကို အမည်တပ်ဖော်ပြထားသော စာများစွာ ရှိခြင်းက ဤအချက်ကို သက်သေပြသည် (၁၃:၄ တွင် တောဘိယသည် ဧလျာရှိပ်အမည်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦး၏ အိမ်ထောင်ရေးအားဖြင့် ဆွေမျိုးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။