အခန်းကြီး - (၁၀ - ၁၁ - ၁၂ - ၁၃)

 

၁၀:၁–၃၉

ပဋိညာဉ်ကတိကဝတ်

အခန်း၏ ပထမပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ပညတ်တရားကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကတိပြုသူများ၏ အမည်စာရင်း ပါဝင်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းသည် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်သစ်လွင်စေခြင်း ဖြစ်ပြီး စာရွက်စာတမ်းပေါ်တွင် မိမိတို့၏ အမည်များဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် လူတို့၏ ဘာသာရေးနှင့် လူမှုရေးခေါင်းဆောင်များဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြင့် လူအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ ပဋိညာဉ်၏ သတ်မှတ်ချက်များကို အခန်းငယ် ၂၈–၃၉ တွင် အထူးဖော်ပြထားသည်။ ဤသတ်မှတ်ချက်များသည် ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးဒေသရှိ ပဋိညာဉ်အခမ်းအနားများနှင့် တူညီသည့် အချက်တစ်ရပ် ရှိသည်။ ၎င်းတို့တွင် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် ကျိန်ခြင်းများ (တရားဟောရာ ၂၈:၁–၁၄၊ ၂၇:၁၁–၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် သီးခြားပဋိညာဉ်သတ်မှတ်ချက်များ ပါဝင်သည်။ အချို့ကို နေဟမိ ၁၀:၃၀–၃၉ တွင် တိတိကျကျ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအရာများမှာ (၁) လူမျိုးခြားများနှင့် ရောနှောထိမ်းမြားခြင်းကို တားမြစ်သည့် ပညတ် (၁၀:၃၀)၊ (၂) ဥပုသ်နေ့ကို မှန်ကန်စွာ စောင့်ထိန်းရန် သတိပေးချက် (၁၀:၃၁က၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၈–၁၁၊ ၃၄:၂၁၊ တရားဟောရာ ၅:၁၂–၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ (၃) အကြွေးများကို ပယ်ဖျက်ခြင်းနှင့် ဥပုသ်နှစ်ကို ကျင်းပခြင်း (နေဟမိ ၁၀:၃၁ခ၊ တရားဟောရာ ၁၅:၁–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ (၄) ဗိမာန်တော်အခွန် (နေဟမိ ၁၀:၃၂–၃၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ ထိုနေရာတွင် ရှေကလ်တစ်ဝက် လိုအပ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ရှေကလ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ပါရှား၏ ငွေကြေးစနစ် ကွဲပြားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်)၊ (၅) ဗိမာန်တော်တွင် အသုံးပြုရန် ထင်း (နေဟမိ ၁၀:၃၄)၊ (၆) ဦးဦးဖျားဖျားအသီးအနှံနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပူဇော်သက္ကာများ (နေဟမိ ၁၀:၃၅–၃၉၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၉၊ ၃၄:၂၆၊ တရားဟောရာ ၂၆:၁–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တို့ ဖြစ်သည်။

၁၁:၁–၃၆

ယေရုရှလင်မြို့ကို လူများဖြင့် ဖြည့်တင်းခြင်း

ဤအခန်းတွင် တွေ့ရသော စာရင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ မိမိတို့ဆန္ဒအလျောက် နေထိုင်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သူများ၏ အမည်များကို ဖော်ပြထားပြီး ၇:၄၊ ၇၃ နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်သည်။ ၁၁:၁ တွင် “စာရေးတံချခြင်း” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် အစောပိုင်းအသုံးပြုမှုများကို ပဲ့တင်ထပ်သည်။ ဥပမာ၊ ခါနန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုများ၏ မြေယာများကို သတ်မှတ်ရန် စာရေးတံချခဲ့ကြသည် (ယောရှု ၁၄:၂၊ ၁ ရာဇဝင် ၁၄:၄၁–၄၂၊ ယောန ၁:၇၊ တမန်တော် ၁:၂၄–၂၆ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ စာရေးတံချခြင်းသည် လူ့သမိုင်းတွင် ဘုရားသခင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်လုပ်ဆောင်နေသည်ဟူသော အယူအဆကို အခြေခံထားပြီး၊ ထိုအယူအဆသည် ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းတို့တွင် နေရာအနှံ့ တွေ့ရသည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် နေထိုင်ရန် စာရေးတံဖြင့် ရွေးချယ်ခံရသူများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသတွင် နေထိုင်သူများ၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေသည် နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု၏ မြို့ပြလူဦးရေ အလွန်မြန်ဆန်စွာ တိုးပွားလာခြင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ဤအရေအတွက်သည် ကျမ်းစာ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးခြင်းဆိုင်ရာ မူအပေါ် အခြေခံထားပြီး ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် ယဇ်ပလ္လင်နှင့် သက်ဆိုင်သော လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် ပုံမှန်အသုံးပြုသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ စကားအသုံးအနှုန်းများဖြင့် တွဲဖက်ထားသည်။ “သန့်ရှင်းသောမြို့” (နေဟမိ ၁၁:၁၈၊ ဟေရှာယ ၄၈:၂၊ ၅၂:၁၊ ဒံယေလ ၉:၂၄ တွင်လည်း တွေ့ရပြီး၊ ဧဇရ ၉:၂ တွင် “သန့်ရှင်းသောလူများ”၊ စာသားအရ “သန့်ရှင်းသောမျိုးစေ့၊ သားစဉ်မြေးဆက်၊ အမျိုးအနွယ်” ဟု ဖော်ပြထားသည်) နှင့် “ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ချီးကျူးထိုက်ခြင်း” ဟူသော စကားများနှင့် မိမိတို့ဆန္ဒအလျောက် ပူဇော်ခြင်း (နေဟမိ ၁၁:၂၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၅–၆၊ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၇:၁၆၊ ဧဇရ ၂:၆၈၊ ၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တို့သည် ယေရုရှလင်မြို့ကို “ဖြည့်တင်းခြင်း” သို့မဟုတ် ပြန်လည်လူနေထူထပ်စေခြင်း၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြသည် (နေဟမိ ၁၁:၁–၂)။ ဧဇရနှင့် နေဟမိတို့တွင် သန့်ရှင်းစေခြင်းနှင့် ပူဇော်သက္ကာများ၏ အစီအစဉ်သည် ယဇ်ပလ္လင်မှ စတင်သည် (ဧဇရ ၃:၂)၊ ထို့နောက် ဗိမာန်တော် (ဧဇရ ၆:၁၃–၁၈)၊ မြို့ရိုး (နေဟမိ ၆:၁၅–၁၉၊ ၁၂:၂၇–၄၃) နှင့် နောက်ဆုံး လူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိပြီး “သန့်ရှင်းသောမြို့” ဖြစ်လာသည် (အခန်းငယ် ၁)။

ဤစာရင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများ (၁၁:၁၀–၁၈)၊ တံခါးစောင့်များ (၁၁:၁၉)၊ ယုဒအမျိုးနှင့် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးမှ အုပ်စုများ (၁၁:၄–၆၊ ၇–၉) ပါဝင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းသည် ယေရုရှလင်မြို့ပြင်တွင် နေထိုင်သူများ၏ အခြားစာရင်းတစ်ရပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၁၁:၂၅–၃၀)။ ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ ရည်ညွှန်းချက်များစွာသည် သိမ်းပိုက်ခြင်းနောက်ပိုင်း မျိုးနွယ်စုများကို ခွဲဝေသတ်မှတ်သည့် စာရင်းများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်သည်။ ဥပမာ၊ ၁၁:၂၅ တွင် ကိရိယသအာရဗကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ယောရှု ၁၅:၁၃–၁၄ ကို ရှင်းလင်းစွာ ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရင်စနစ်နှင့် နောက်ပိုင်းကာလများတွင် အသုံးပြုသော အမည်မှာ “ဟေဗြုန်” ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသဘောအရ ပထဝီဝင်သည် ဘာသာရေးအယူအဆ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင်သည် သိမ်းပိုက်ခြင်းကာလအတွင်း အစ္စရေးတို့၏ မြေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှုကို တိုးချဲ့ပေးတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ ဗာဗုလုန်မှ ပြန်လာချိန်တွင်လည်း ထိုသို့ ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ဒိဗုန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ခက်ခဲသည်။ အခြားကျမ်းစာနေရာများတွင် ၎င်းသည် မောဘပြည်ရှိ မြို့တစ်မြို့ကို ကိုယ်စားပြုသည် (တောလည်ရာ ၂၁:၃၀၊ ဟေရှာယ ၁၅:၉၊ တူညီသောနေရာဟု ယူဆထားသော ဒိမုန်)။ ဤနေရာတွင်မူ ယခင်က ယုဒပိုင်နက်ဖြစ်ခဲ့သော နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည့် အခြားမြို့တစ်မြို့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

၁၂:၁–၂၆

အမှုတော်ဆောင်သူများ

ဤအပိုင်းတွင် ဇေရုဗဗေလနှင့်အတူ ပြန်လာချိန်မှ စ၍ နေဟမိလက်ထက်အထိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများ၏ နောက်ထပ်စာရင်းတစ်ရပ် ပါဝင်သည်။ အခန်း ၁၂ တွင် ဝတ်ပြုခြင်းသည် အဓိကအကြောင်းအရာတစ်ရပ် ဖြစ်သောကြောင့် ဝတ်ပြုခြင်းကို ဦးဆောင်သူများ၏ မျိုးရိုးကို ပြန်လည်ခြေရာခံရန် အရေးကြီးသည်။ ပထမပိုင်း (အခန်းငယ် ၁–၇) တွင် ဇေရုဗဗေလနှင့်အတူ ပြန်လာသူများကို ပိုမိုအသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည် (ဧဇရ ၂:၃၆–၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့နောက် လေဝိသားများ၏ စာရင်း (နေဟမိ ၁၂:၈–၁၀) နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၏ စာရင်းကို ယေရှုအမည်ရှိသူမှ စတင်ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁)။ အခန်းငယ် ၁၂ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဆက်အနွယ်များကို ပိုမိုအသေးစိတ် ဖော်ပြပြီး၊ ဇေရုဗဗေလနှင့်အတူ ပြန်လာစဉ် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်ခဲ့သော ယေရှု၏သား ယောယကိမ်မှ စတင်သည် (ဧဇရ ၂:၂၊ ၃:၂)။ စုစုပေါင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်အုပ်စု နှစ်ဆယ့်တစ်စုကို စာရင်းပြုစုထားသည်။

နေဟမိ ၁၂:၂၂ တွင် ပါရှားဘုရင် ဒါရိမင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် လုံးဝရှင်းလင်းခြင်း မရှိပါ။ အကြောင်းမှာ “ဒါရိမင်း” အမည်ရှိ ပါရှားဘုရင် အနည်းဆုံး သုံးဦးရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါရိမင်း ဒုတိယ (ဘီစီ ၄၂၃–၄၀၅) နှင့် ဒါရိမင်း တတိယ (ဘီစီ ၃၃၅–၃၃၁) နှစ်ဦးစလုံး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း နေဟမိ၏ အချိန်ကာလနှင့် ဒါရိမင်း ဒုတိယက ပိုမိုကိုက်ညီသည်။ ဤဒါရိမင်းလက်ထက်တွင် လေဝိသားများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ နောက်ထပ်စာရင်းတစ်ရပ် ထည့်သွင်းထားခြင်း (အခန်းငယ် ၂၂–၂၃) သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့နှင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ဂျူးဘာသာအတွက် ဤစာရင်းများ၏ အရေးကြီးမှုကို အလေးပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းငယ် ၂၄–၂၅ တွင် လေဝိသားများ၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ စာရင်းတွင် တစ်လှည့်စီသီဆိုသော အဖွဲ့များနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းအကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြထားပြီး မြို့ရိုးအပ်နှံပွဲတွင် ပြုလုပ်မည့် စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည် (အခန်းငယ် ၂၇–၄၃)။

၁၂:၂၇–၄၇

မြို့ရိုးအပ်နှံခြင်း

အချိန်အတော်ကြာ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့သော အရာသည် နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နောက်ကျနေခဲ့သော ယေရုရှလင်မြို့ရိုး အပ်နှံခြင်းသည် နေဟမိ၏ အမှုတော်၏ ကြီးကျယ်သော နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ထပ်လုပ်စရာများ ရှိနေသေးသည်။ ယေရုရှလင်မြို့ရိုးကို အပ်နှံခြင်းကို အလွန်ကြီးမားသော ပွဲတော်ဖြင့် ကျင်းပခဲ့သည်။ ၁၂:၂၇ တွင် အသုံးပြုထားသော “ခနုက္ကာ” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို ဗိမာန်တော်အပ်နှံခြင်းကို ဖော်ပြရန်လည်း အသုံးပြုထားသည် (ဧဇရ ၆:၁၆–၁၇)။ ရာစုနှစ်များစွာကြာပြီးနောက် အန္တိအုတ်ဧပိဖန်နိက ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညမ်းစေပြီးနောက် ထိုစကားလုံးသည် ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်သန့်ရှင်းအပ်နှံခြင်း ဂျူးပွဲတော်၏ အမည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤအခမ်းအနား၏ သန့်ရှင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ လေဝိသားများ၊ လူများ၊ တံခါးများနှင့် မြို့ရိုးတို့ကို သန့်ရှင်းစေခြင်းအားဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (နေဟမိ ၁၂:၃၀)။ အဓိက ဘာသာရေးပွဲတော်များမတိုင်မီ သန့်ရှင်းစေခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းတွင် အများအားဖြင့် တွေ့ရသော အရာဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၁၀၊ ၁၄–၁၅၊ ဝတ်ပြုရာ ၈:၆၊ ၁၆:၂၈၊ တောလည်ရာ ၈:၅–၈၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၉)။ ထိုအရာက သန့်ရှင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စရိုက်၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်တို့ ချဉ်းကပ်လိုသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဦးစွာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခွင့် ပေးရမည်။

ဤအခမ်းအနား၏ စီစဉ်ပုံတွင် ကြိုတင်စီမံမှုများစွာ ပါဝင်ပြီး၊ တူရိယာများနှင့်အတူ (အခန်းငယ် ၂၇) ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုအဖွဲ့ကြီးနှစ်ဖွဲ့ (နေဟမိ ၁၂:၃၁) ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုအဖွဲ့များသည် ယေရုရှလင်မြို့ပတ်လည်တွင် စီတန်းလှည့်လည်ခဲ့ကြပြီး မြို့ရိုးအနီး သို့မဟုတ် မြို့ရိုးပေါ်တွင် လှည့်လည်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စာရေးဆရာနှင့် ပညတ်တရားဆရာ ဧဇရက ဦးဆောင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၆)။ အခန်းငယ် ၃၈ တွင် အသုံးပြုထားသော “ငါ” သည် နေဟမိကိုယ်တိုင်ကို ရည်ညွှန်းရမည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် တစ်ချိန်တည်း ရှိနေကြသည်။ ထိုအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကြီးမားသော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများ (အများအပြား ပူဇော်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်) ကို ပူဇော်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၃)။ ဝမ်းမြောက်နေသော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ ပါဝင်ခြင်းသည် မြို့၏ လုံခြုံမှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ တစ်ဖန် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ပြည့်နှက်ခဲ့ပြီး (ဧဇရ ၃:၁၃) အဝေးမှပင် ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

အခန်း ၁၂ သည် ပူဇော်သက္ကာများ၊ ဦးဦးဖျားဖျားအသီးအနှံများနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့များကို စုဆောင်းပြီး လေဝိသားများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား ဖြန့်ဝေရန် ဗိမာန်တော်၌ သိုလှောင်ထားခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ခေါင်းဆောင်များနှင့် လူများသည် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တရားကို နာခံနေကြသောကြောင့် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းနှင့် စနစ်တကျရှိခြင်းတို့ ရှိခဲ့သည်။ လေဝိသားများသည် အဓိကအားဖြင့် လူတို့၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့မှ အကျိုးခံစားရပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် လေဝိသားများ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့မှ အကျိုးခံစားရသည် ( “ပဋိညာဉ်ပြန်လည်သစ်လွင်ခြင်းနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးခြင်း” ကို ကြည့်ပါ)။

၁၃:၁–၃၁

နေဟမိ၏ ဒုတိယအုပ်ချုပ်ရေး — ပြဿနာများနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ

နေဟမိကျမ်း၏ နောက်ဆုံးအခန်းသည် ဧဒင်၏ ဤဘက်ခြမ်းတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်များ ရှိမည်ဟူသော အယူအဆသည် အများအားဖြင့် အတုအယောင်နှင့် ဆန္ဒစိတ်ကူးသာ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ “သူတို့သည် ထာဝရသစ္စာရှိစွာ အသက်ရှင်ကြသည်” ဟူသော အဆုံးသတ်မျိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ လိုချင်ကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားသည် “အရာခပ်သိမ်းထက် လှည့်စားတတ်သည်” ဟု သိရှိကြသည် (ယေရမိ ၁၇:၉)။

အခန်း ၁၃ ၏ အစသည် ယခင်အကြောင်းအရာနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်ခြင်း မရှိသော အပိုင်းအသစ်တစ်ရပ်ကို အမှတ်အသားပြုသည်။ ဤစာသားတွင် မောရှေ၏စာအုပ်မှ တစ်ဖန် ဖတ်ကြားခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖတ်ရှုခြင်းပါဝင်သော ပုံမှန်ပွဲတော်တစ်ရပ်နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည် (တရားဟောရာ ၃၁:၁၀–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “ဘုရားသခင်၏ အစည်းအဝေး” ဟူသော စကားသည် တစ်ခါတစ်ရံ “အသင်းတော်” သို့မဟုတ် “လူ့အဖွဲ့အစည်း” ဟု ဘာသာပြန်ကြပြီး၊ ပင်တေကျုကျမ်းများတွင် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်လူတို့ကို အတိုချုံးရည်ညွှန်းသည့် စကားဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၆၊ ၁၆:၃၊ ဝတ်ပြုရာ ၄:၁၃၊ တောလည်ရာ ၁၀:၇၊ တရားဟောရာ ၂၃:၁–၃၊ ၈)။ ဤနေရာတွင် အများဆုံးရည်ညွှန်းထားသော ကျမ်းပိုဒ်မှာ တရားဟောရာ ၂၃:၄–၅ ဖြစ်နိုင်သည်။ အမ္မုန်လူမျိုးနှင့် မောဘလူမျိုးတို့သည် အစ္စရေးနှင့် ဆက်နွယ်သော လူမျိုးများဖြစ်သော်လည်း (ကမ္ဘာဦး ၁၉:၃၆–၃၈) အစ္စရေး၏ ရန်သူများ၏ မူလပုံစံအဖြစ် မကြာခဏ ကိုယ်စားပြုကြသည် (တောလည်ရာ ၂၂–၂၄)။ ယခင်အခါများကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ပြဿနာမှာ လူမျိုးခြားများနှင့် ရောနှောထိမ်းမြားခြင်း ဖြစ်သည် (ဧဇရ ၉:၂၊ ၆၊ ၁၀:၂၊ ၆)။ လူတို့သည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားနာခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖန် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး လုပ်ဆောင်ချက်အဖြစ် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အစ္စရေးထဲမှ လူမျိုးခြားအားလုံးကို ခွဲထုတ်ခဲ့ကြသည် (နေဟမိ ၁၃:၃)။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော ကြိယာသည် “ခွဲခြားသည်” သို့မဟုတ် “ပိုင်းခြားသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ကမ္ဘာဦး ၁ တွင် ဘုရားသခင်က အတူမဖြစ်နိုင်သော အရာများကို ခွဲခြားတော်မူသည့်နေရာများတွင်လည်း ထိုစကားလုံးကို အသုံးပြုထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၄၊ ၆–၇၊ ၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာတွင်မူ အယူမှားလူမျိုးခြားများကို ဖယ်ရှားခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ နယ်နိမိတ်များသည် သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ဗိမာန်တော်တွင်လည်း အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ပြီး သန့်ရှင်းမှုအဆင့်အမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုစကားသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းအကြောင်း (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၈) ကို ပဲ့တင်ထပ်စေပြီး ထိုနေရာတွင်လည်း ဟေဗြဲစကားလုံးတစ်ခုတည်းကို အသုံးပြုထားသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း နှစ်ခုစလုံးသည် နယ်နိမိတ်များကို သတိပေးသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်နှင့် ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာကို ဆွဲဆောင်ရန် လူမျိုးတစ်မျိုးကို ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ အစ္စရေးသည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် မတူကွဲပြားရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ထိုသို့ဖြစ်ခဲကြသည်။

နေဟမိက စတင်ခဲ့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွင် တောဘိယကို ဗိမာန်တော်အခန်းထဲမှ နှင်ထုတ်ခြင်း (နေဟမိ ၁၃:၇–၉) နှင့် လူတို့ကို ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့နှင့် ပူဇော်သက္ကာများကို ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ နိုးကြားခြင်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည် (“ပဋိညာဉ်ပြန်လည်သစ်လွင်ခြင်းနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးခြင်း” ကို ကြည့်ပါ)။

ပဋိညာဉ်ပြန်လည်သစ်လွင်ခြင်းနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးခြင်း

ဗာဗုလုန်မှ ပြန်လာသူများက ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်သစ်လွင်စေရာတွင် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့နှင့် ပတ်သက်သော ပညတ်များအပေါ် သစ္စာရှိခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။

၁။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့၏ အရင်းအမြစ်များ။ အစ္စရေးလူတို့သည် စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန်များမှ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးရန် ကတိပြုခဲ့ကြသည် (၁၀:၃၉)။ သိုးနွားများမှ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ (ဝတ်ပြုရာ ၂၇:၃၂–၃၃) ကို အထူးတလည် မဖော်ပြထားသော်လည်း လူတို့သည် ပညတ်တရား၏ လိုအပ်ချက်များကို သိရှိပြီး လုံ့လဝီရိယရှိစွာ လိုက်နာခဲ့ကြပုံရသောကြောင့် ထိုအရာလည်း ပါဝင်ခဲ့မည်ဟု အများဆုံးယူဆနိုင်သည် (နေဟမိ ၁၂:၄၄)။

၂။ စနစ်။ နေဟမိ ချမှတ်ထားသော စနစ်အရ ယေရုရှလင်မြို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်သူများသည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ဗိမာန်တော်ရှိ သိုလှောင်ရုံသို့ ယူဆောင်လာရမည်ဖြစ်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့ပြင်တွင် နေထိုင်သူများက လေဝိသားများနေထိုင်သော မြို့များရှိ လေဝိသားများထံ ယူဆောင်ရမည် ဖြစ်သည် (၁၀:၃၇)။ လူတို့ထံမှ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို လက်ခံယူစဉ် စနစ်၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးသည် လေဝိသားများနှင့်အတူ လိုက်ပါရမည် ဖြစ်သည် (၁၀:၃၈)။ မြို့များမှ လေဝိသားများသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ဗိမာန်တော်ရှိ သိုလှောင်ရုံသို့ ပို့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိတို့၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ဝေစုကို ယူပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို အခြားလေဝိသားများအတွက် ထားရှိရမည် (၁၂:၄၄)။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ စုဆောင်းခြင်းနှင့် ဖြန့်ဝေခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ်များကို လိုက်နာပြီးနောက် ထိုစနစ်ကို ဗဟိုပြုထားခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရားကို အမှုဆောင်နေသော လေဝိသားများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအားလုံး အကျိုးခံစားနိုင်စေရန် ပြုလုပ်ထားသည်။

၃။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့၏ သဘောသဘာဝ။ နေဟမိသည် ပါရှားသို့ ပြန်သွားသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့နှင့် လူတို့သည် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးလာကြသည်။ ဗိမာန်တော်ရှိ သိုလှောင်ခန်းများကို တာဝန်ယူထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ် ဧလျာရှိပ်သည် အမ္မုန်လူမျိုး တောဘိယအား ဗိမာန်တော်၏ သိုလှောင်ခန်းတစ်ခန်းတွင် နေထိုင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကြောင့် လူတို့သည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ နေဟမိ ပြန်လာသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည် (၁၃:၆–၉)။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ မပေးသောကြောင့် လူတို့ကိုလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ မပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည် (၁၃:၁၀–၁၂)။ နေဟမိ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ဆိုင်ရာ ပညတ်သည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့၏ သန့်ရှင်းခြင်း၊ ထာဝရဘုရား၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ခြင်း (ဝတ်ပြုရာ ၂၇:၃၀) နှင့် ကိုယ်တော်က ထိုအရာကို လေဝိသားများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား ပေးတော်မူခြင်း (တောလည်ရာ ၁၈:၂၁၊ ၂၆–၂၈) တို့ကို အခြေခံထားသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ပဋိညာဉ်ပညတ်တရားကို ပြည့်စုံစေရန် ထိုအရာကို ကိုယ်တော်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် မျှော်လင့်ခံရသည်။

ဤအပိုင်းသည် “အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့တော်မူပါ” ဟူသော တောင်းပန်ချက်ဖြင့် တစ်ဖန် အဆုံးသတ်သည် (နေဟမိ ၁၃:၁၄)။ ဤတောင်းပန်ချက်သည် အထူးဆက်ဆံမှု၊ ဘုရားသခင်၏ အထူးကျေးဇူးတော် သို့မဟုတ် မိမိ၏ အထင်ကြီးဖွယ် အောင်မြင်မှုများကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းအတွက် ကိုယ်ကျိုးရှာသော တောင်းဆိုချက် မဟုတ်ပါ။ ထိုအစား ဘုရားသခင်သည် သိတော်မူပြီး အောက်မေ့တော်မူသည်ဟူသော ခေတ်အဆက်ဆက် ဘုရားသခင်၏ လူတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုတောင်းပန်ချက်သည် လူ့ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် နက်ရှိုင်းစွာ ပါဝင်ပတ်သက်တော်မူကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ အသိအမှတ်ပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေဟမိသည် အမှန်တကယ် ဥပုသ်ဝတ်ပြုခြင်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် လူမျိုးခြားများအတွက် ဥပုသ်နေ့ ငြိမ်ဝပ်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၀)။

လူမျိုးခြားများနှင့် ရောနှောထိမ်းမြားခြင်းပြဿနာ (နေဟမိ ၁၃:၂၃–၂၉) သည် ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းများတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုပြဿနာကို နေဟမိက တစ်ဖန် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရပုံရသည်။ ဤထိမ်းမြားမှုများမှ မွေးဖွားသော ကလေးများ၏ တစ်ဝက်သည် “ယုဒဘာသာစကား” ကို မပြောတတ်ကြောင်း ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၂၄) သည် မှတ်သားစရာ ဖြစ်သည်။ လူတို့၏ ဘာသာစကားကန့်သတ်ချက်အပေါ် နေဟမိ၏ စကားနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတုံ့ပြန်မှုများကို နားလည်ရန် မိခင်ဘာသာစကားသည် လူမျိုးတစ်မျိုး၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်လက္ခဏာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုတို့နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်ပြီး ဘာသာရေးတန်ဖိုးများကို မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှ တစ်ဆက်သို့ ပို့ဆောင်ရာတွင် အလွန်အထောက်အကူပြုကြောင်း စိတ်ထဲတွင် ထားရှိရမည်။ သူသည် ဤပြဿနာတွင် အစ္စရေးတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ရပ်ကို မြင်ခဲ့သည်။

ရှောလမုန်ကို လူမျိုးခြားများနှင့် ရောနှောထိမ်းမြားခြင်း၏ အနုတ်လက္ခဏာ ဥပမာအဖြစ် ထည့်သွင်းခြင်း (အခန်းငယ် ၂၆၊ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၁:၁–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရှောလမုန်သည် ဒါဝိဒ်၏ မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်သူဖြစ်ပြီး ပထမဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်သူလည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းသည် ရှောလမုန်အပေါ် အနုတ်လက္ခဏာ သက်ရောက်စေသော်လည်း နေဟမိသည် ထိုကိစ္စကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ နေဟမိ၏ အငြင်းအခုံ၏ အနှစ်သာရမှာ လူမျိုးခြားများနှင့် ရောနှောထိမ်းမြားခြင်းသည် အပြစ်သို့ ဦးတည်စေသည်ဟူသော အချက် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်မှု၏ စံပြလုပ်ဆောင်ချက်ကို နေဟမိက အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ မိသားစုကိုယ်တိုင်ပင် အစ္စရေးပြင်ပမှ လူမျိုးများနှင့် ထိမ်းမြားပြီး ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းတို့တွင် ဆန့်ကျင်မှု၏ ပုံစံအဖြစ် ရပ်တည်သော စန်ဗလတ်နှင့် မဟာမိတ်ပြုခဲ့သည် (နေဟမိ ၁၃:၂၈)။

ကျမ်းသည် နေဟမိ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၃၀–၃၁)။ ထိုနေရာတွင် ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ စကားလုံးများကို တစ်ဖန် အသုံးပြုပြီး အောက်မေ့ခြင်းနှစ်မျိုးကို ဆန့်ကျင်ဖော်ပြထားသည်။ “သူတို့ကို အောက်မေ့တော်မူပါ” (အခန်းငယ် ၂၉) ဟူသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ နေဟမိက မိမိကို ကောင်းသောအမှုအတွက် (“ကောင်းသောအကျိုးအတွက်”) အောက်မေ့တော်မူရန် တောင်းဆိုခြင်း (အခန်းငယ် ၃၁) သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အပေါ် လုံးဝမှီခိုအားထားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (အခန်းငယ် ၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နေဟမိ၏ အစပိုင်းဆုတောင်းချက်ကို မြင်တော်မူပြီး နားညောင်းတော်မူသော ဘုရားသခင် (၁:၅–၁၁) နှင့် နန်းတော်၌ တံခါးများကို ဖွင့်ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် အောက်မေ့တော်မူမည်။ ထို့ထက်ပို၍လည်း မဟုတ်၊ ထို့ထက်လျော့၍လည်း မဟုတ်။ အောက်မေ့တော်မူရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် ဤနေရာတွင် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။