အခန်းကြီး - (၁ - ၂ - ၃)

 

၁:၁–၂:၁၃

အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်း–ယောဘ၏ ကနဦးစမ်းသပ်ခြင်း

ယောဘ ၁:၁–၂:၁၃ တွင် ဘိုးဘေးယောဘကိုသာမက ဧလိဟုမှလွဲ၍ ဤကျမ်း၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးထားသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခန်းများ (၁:၁–၅၊ ၁၃–၂၂၊ ၂:၇–၁၃) နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခန်းများ (၁:၆–၁၂၊ ၂:၁–၆) ဟူ၍ အပိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်း၏ အစတွင် သမိုင်းနောက်ခံအခြေအနေတစ်ရပ် (၁:၁–၅) နှင့် အဆုံးတွင်လည်း သမိုင်းနောက်ခံအခြေအနေတစ်ရပ် (၂:၁၁–၁၃) ရှိပြီး၊ ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ဇာတ်ကြောင်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အထောက်အကူပြုသော ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုနှစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် စမ်းသပ်မှုနှစ်ရပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

၁:၁–၂၂

ယောဘ၏ ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှု

အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းတွင် စာတန်က ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စရိုက်ကိုလည်းကောင်း၊ ယောဘ၏ သမာဓိကိုလည်းကောင်း ဆန့်ကျင်၍ စိန်ခေါ်မှုနှစ်ရပ် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဤစိန်ခေါ်မှုများသည် ကျမ်း၏နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အရာများအတွက် အခြေခံအခြေအနေကို ခင်းကျင်းပေးသည်။ အခန်းကြီး ၁ တွင် ယောဘမသိရှိခဲ့သော ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုကို မိတ်ဆက်ထားပြီး၊ နာကျင်မှုကို တွေ့ကြုံရသည့်အပေါ် ယောဘ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။

၁:၁–၅။ ယောဘကို မိတ်ဆက်ခြင်း။ အခန်းငယ် ၁–၃ တွင် ယောဘ၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် လူမှုရေးအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤမိတ်ဆက်မှုတွင် ကျမ်း၏အဆုံး၌ ပြောင်းပြန်အစီအစဉ်ဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြမည့် အချက်လေးချက် ပါဝင်သည်။ ယင်းတို့မှာ အကျင့်စရိုက်၊ သားသမီးများ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် အဆင့်အတန်းတို့ဖြစ်သည်။ ယောဘကို ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတစ်ဦးအဖြစ် မိတ်ဆက်ထားပြီး၊ ပထမဦးစွာ သူ၏ဝိညာဉ်ရေးရာကြွယ်ဝမှု၊ ထို့နောက် မိသားစုရှိခြင်း၏ ကြွယ်ဝမှုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများအားလုံးကို စာရင်းပြုစုဖော်ပြထားသည်။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ပြည့်စုံသူနှင့် ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်သည်။ “ပြည့်စုံသူ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အသုံးပြုထားသော စကားလုံးသည် “အပြစ်ကင်းသူ”၊ “ပြည့်စုံသူ” သို့မဟုတ် “အပြစ်အနာအဆာကင်းသူ” ဟူ၍ အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ပြီး၊ သူ၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုအားထားမှုကို အထူးအလေးပေးဖော်ပြသည်။ ထိုစကားလုံးသည် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် အပြစ်အနာအဆာကင်းခြင်းဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်များကို ဖော်ပြပြီး၊ အီဂုတ္တုပြည်မှထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၅ တွင် ပသခါသိုးသငယ်ကို ဖော်ပြရာ၌လည်းကောင်း၊ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁:၃၊ ၃:၆၊ ၄:၂၃ စသည့်နေရာများတွင် ထာဝရဘုရားထံ ယူဆောင်လာသော မီးရှို့ရာယဇ်၊ မိတ်သဟာယယဇ် သို့မဟုတ် အပြစ်ဖြေရာယဇ်တိုင်းကို ဖော်ပြရာ၌လည်းကောင်း အသုံးပြုထားသည်။ ဤယဇ်များသည် “လောကီအပြစ်ကို ဆောင်သွားသော” အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ဘုရားသခင်၏သိုးသငယ် ယေရှုကို ပုံဆောင်သော ယဇ်များဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၂၉)။ ကိုယ်စားပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပူဇော်သော ကိုယ်တော်၏ အပြစ်အနာအဆာလုံးဝမရှိသည့် ယဇ်အားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဖြောင့်မတ်လာနိုင်သည်။ ယောဘသည်လည်း ဖြောင့်မတ်သူ—“မှန်ကန်သောသူ” သို့မဟုတ် “ဖြောင့်မတ်သောသူ”—ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခြေခံမူများနှင့်အညီ ပြုမူသူဖြစ်သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ ကိုယ်တော်ကို လေးစားရိုသေခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်နှင့် မိမိ၏ဆက်ဆံရေးကို အလွန်တန်ဖိုးထားခြင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ထိတွေ့စေခြင်းမပြုဘဲ အပြစ်ကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်—ယင်းအစား အပြစ်ထံမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းမှုသည် သားသမီးများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအသက်တာအပေါ် သူစိုးရိမ်ပူပန်မှုတွင် ထင်ရှားလာသည် (အခန်းငယ် ၄–၅)။ ဤဖြစ်ရပ်က သူ၏အကျင့်စရိုက်နှင့်ပတ်သက်သော ဖော်ပြချက်သည် အခြေအမြစ်မဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။ သားသမီးများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေအတွက် သူ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးခြင်းနှင့် ဂရုစိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏ပွဲများကျင်းပခြင်းကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၅ သည် အခန်းငယ် ၁ တွင် ဖော်ပြထားသော သမာဓိကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီး ယောဘ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို အခြားသူများထက် ပိုမိုသန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သည်ဟု ထင်မြင်သော အတ္တဗဟိုပြုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများ၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အပ်နှံထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ထို့အပြင် ယောဘ၏ နှိမ့်ချနာခံ၍ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အစားထိုးအပြစ်ဖြေခြင်းအပေါ် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

၁:၆–၁၂။ ဘုရားသခင်၏ တရားရုံးနှင့် စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခ။ ဤအခန်းသစ်သည် ဘုရားသခင်၏ စည်းဝေးရာအရပ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အခြားသော ဘုရားသခင်၏ အကြံပေးအဖွဲ့ စည်းဝေးပွဲမြင်ကွင်းများမှာ ၁ ရာဇဝင် ၂၂:၁၉ တွင် မိက္ခာယ၏ ရူပါရုံနှင့် ဆာလံ ၈၂:၁ တို့ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၆ တွင် စာတန်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ရောက်လာကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာတွင် စာတန်၏အမည်ရှေ့တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြသော စကားလုံးကို အသုံးပြုထားခြင်းက သူ့ကို အခြေခံပုံစံဖြင့် ရန်သူဖြစ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဇာခရိ ၃ တွင်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည်။ စာသားတွင် “နှင့်” ဟူသော ဆက်စပ်စကားလုံး၊ “လည်း” ဟူသော ကြိယာဝိသေသနနှင့် “သူတို့အလယ်တွင်” သို့မဟုတ် “သူတို့နှင့်အတူ” ဟူသော ဝိဘတ်စကားစုတို့ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြု၍ စာတန်သည် ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားပြထားသည်။ တရားရုံးသည် စည်းဝေးလာသည်၊ နှင့် စာတန်သည် လည်း သူတို့ အလယ်တွင် ရောက်လာသည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ရာနေရာနှင့် စိတ်ဝင်စားရာအရာမှာ မြေကြီးဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်က လူသားများနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံသည်၊ အထူးသဖြင့် ယောဘနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံသည်ကို သူစောင့်ကြည့်နေခဲ့ပုံရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စည်းဝေးရာအဖွဲ့ထဲသို့ စာတန်ရောက်ရှိလာခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း လူသားတို့ကိုယ်စား ပြောဆိုရန် သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ သမာဓိကို ထောက်ခံသက်သေခံရန် သူရောက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။

စကားပြောရန် အခွင့်အရေးရသောအခါ စာတန်သည် ကောင်းသောအပြုအမူအတွက် ဆုချီးမြှင့်ခြင်း—တစ်နည်းအားဖြင့် ကောင်းသောအပြုအမူအတွက် ပေးချေခြင်း—အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းခံများအတွင်း အတ္တဆန်သော လောဘကို မွေးမြူပေးနေသည်ဟု ဘုရားသခင်ကို စွပ်စွဲခဲ့သည်။ စာတန်က ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်ပုံသည် လူသားတို့၏ အမှုဆောင်ခြင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝယ်ယူခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုနေသည်။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ကိုယ်တော်အား အမှုဆောင်နေသရွေ့ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် ဆက်လက်ထောက်ပံ့ပေးမည်ကို သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်အပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ချစ်ခြင်းသည် စင်ကြယ်သောချစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ဖြည့်ဆည်းပေးနေသော လောဘကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ စာတန်၏အမြင်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ယောဘတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ကျိုးရှာသူများဖြစ်သည်။ တစ်ဦးက တစ်ဦး၏ ကောင်းမွန်ဟန်ဆောင်မှုကို ပေးချေခြင်းအားဖြင့် အပြန်အလှန် ခိုင်မာစေကြသည်။ ဘုရားသခင်က ယောဘအား အလွန်များပြားသော ဆုကျေးဇူးများဖြင့် ပေးချေခဲ့ပြီး၊ ယောဘကလည်း ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းမှုဖြင့် ကိုယ်တော်အား ပြန်လည်ပေးချေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ အမှုဆောင်ခြင်းကို ဝယ်ယူခြင်းကို ရပ်လိုက်ပါက လူသားတို့၏ စစ်မှန်သောအကျင့်စရိုက်သည် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့် ပေါ်ထွက်လာမည်ဟု စာတန်ဆိုသည်။ ဤနေရာတွင် “ကျိန်ဆဲမည်” ဟူသော စကားကို ဖော်ပြသောအခါ စာသားအရ “သင့်ကို အမှန်ပင် ကောင်းချီးပေးလိမ့်မည်” ဟု ဆိုထားခြင်းဖြစ်ပြီး “ကျိန်ဆဲမည်” ဟု ဆိုလိုသည့် နူးညံ့၍ သတ်မှတ်ထားသော ပြောဆိုနည်းဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင် ၂၁:၁၀၊ ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ စာတန်၏စကားအရ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ရန် တောင်းဆိုခြင်း (အခန်းငယ် ၁၁) သည် “လက်” သည် တန်ခိုးကို ရည်ညွှန်းသောကြောင့် ပျက်စီးခြင်းနှင့် အရှုပ်အထွေးတို့သည် ထာဝရဘုရားထံမှ လာမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ လူသားတို့အတွက် ထင်ရှားမနေခဲ့သော်လည်း၊ အစေခံတစ်ဦးက ကောင်းကင်မှ “ဘုရားသခင်၏မီး” ကြောင့် ပျက်စီးခြင်းဖြစ်သည်ဟု အစီရင်ခံခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၁၆) ဘုရားသခင်၏ စကားတော်က ယောဘကို ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်ခြင်း၏ အရင်းမြစ်နှင့် နည်းလမ်းမှာ ဘုရားသခင်မဟုတ်ဘဲ စာတန်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

၁:၁၃–၂၂။ စာတန်၏ ပထမဆုံးထိုးနှက်ချက်များ—ဘေးဒုက္ခလေးရပ်နှင့် ယောဘ၏ တုံ့ပြန်မှု။ ထိတ်လန့်စရာအခြေအနေသည် အထွတ်အထိပ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။ ယောဘအား ပြန်လည်နာလန်ထူရန် အချိန်မပေးခဲ့ဘဲ ပုံစံမှာ သေးငယ်သော ဆုံးရှုံးမှုမှ ပိုကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုသို့၊ သေးငယ်သောဝမ်းနည်းမှုမှ မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသို့ တိုးမြင့်သွားသည်။ အခြေအနေသည် အပေါ်၊ အောက်၊ အပေါ်ဟူ၍ လှုပ်ခါနေသော ပုံစံဖြစ်သည်—ပထမဦးစွာ ရာနှင့်ချီသော နွားများနှင့် မြည်းများ (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)၊ ထို့နောက် သိုးများ (၇,၀၀၀၊ အခန်းငယ် ၁၆)၊ ထို့နောက် ကုလားအုတ်များ (၃,၀၀၀၊ အခန်းငယ် ၁၇) ဖြစ်သည်။ ထိုလှုပ်ခါနေသော အခြေအနေသည် ယောဘ၏ စိတ်ခံစားချက်များ မတည်ငြိမ်ဘဲ အတက်အကျဖြစ်နေမှုနှင့် အထွတ်အထိပ်တွင် သူ၏ဘဝ လုံးဝပျက်စီးသွားမှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ နွားများနှင့် မြည်းများ ဆုံးရှုံးခြင်းမှ စတင်ခဲ့သော သတင်းများသည် စောင့်မျှော်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ယောဘ၏ သားသမီးအားလုံး သေဆုံးခြင်းဖြင့် နာကျင်မှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ယောဘသည် မြေပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်ကို မကျိန်ဆဲခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်သည် အရာခပ်သိမ်းကို အုပ်စိုးတော်မူသူဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်တော်မူကြောင်း သူသိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်အလိုတော်ရှိသည့်အတိုင်း ပြုတော်မူရန် လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကိုယ်တော်အား ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၂)။ မည်သည့်လူသားမျှ မိမိကိုယ်တိုင်အားဖြင့် စာတန်၏ တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှုကြား ကွာခြားချက်ကို သိရှိနိုင်စွမ်းမရှိသကဲ့သို့ ယောဘလည်း မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ မှတ်ချက်သည် စာတန်၏ စွပ်စွဲချက်ကို တိုက်ရိုက်ဖြေကြားထားသည်။ စာတန်၏အမြင်သည် မှားယွင်းကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။

 

၂:၁–၁၂

ယောဘ၏ ဒုတိယစမ်းသပ်မှု

ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုကို မြေကြီးပေါ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းဖြင့် စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သည် (၁:၁–၅)။ ဒုတိယစမ်းသပ်မှုသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းပြီးနောက် စတင်ခဲ့သည် (၁:၁၃–၂၂)၊ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်သောအရာများဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သည် (၂:၇–၁၀)။ ယောဘသည် စမ်းသပ်မှုနှစ်ရပ်စလုံးတွင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။

၂:၁–၆။ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံး—မတရားယူဆချက်၏ မဆုတ်မနစ်တည်ရှိမှု။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထာဝရဘုရားက စာတန်ကို ဆုံးမတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁–၃)၊ အကြောင်းမှာ သူ၏စွပ်စွဲချက်သည် အခြေအမြစ်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ စာတန်သည် သူ၏စိန်ခေါ်မှုကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄–၅)။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယောဘ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (“အရေပြားအတွက် အရေပြား”)။ လူတို့သည် မိမိတို့အသက်ရှင်နိုင်ရန် မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် သေစေနိုင်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ရပ်ဟု ယူဆနိုင်သည့် ပြင်းထန်သောရောဂါသည် ယောဘ၏ မရိုးသားမှုကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် သူ့ကို ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲထုတ်ရန် လုံလောက်မည်ဟု သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ဘုရားသခင်အတွက် အကျပ်အတည်းတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော သားသမီးများထံသို့ မကောင်းဆိုးဝါးအား ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးပါက သူတို့နှင့် ဘုရားသခင်တို့သည် အပြန်အလှန် ပူးပေါင်း၍ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူပြုနေကြသည်ဟု အလွယ်တကူ စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သန့်ရှင်းသူများကို ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ရန် ဆုကြေးပေးထားသည်ဟု စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးမှုသည် ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သဘာဝကျသော လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သကဲ့သို့ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်လည်း ဖြစ်သည်။ ရန်သူအား မိမိ၏သားသမီးများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းသည် ရန်သူ၏ ရန်လိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများအတွက် အပြစ်တင်ခံရမည့် အခြေအနေကို ကိုယ်တော်အပေါ် ကျရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယောဘ၏ နာကျင်မှုကို ကိုယ်တော်၏လက်မဟုတ်သော အခြားလက်တစ်ဖက်က ဖြစ်စေခဲ့ကြောင်း ဘုရားသခင်က ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

၂:၇–၁၀။ စာတန်၏ ဒုတိယအကြိမ် ထိုးနှက်မှု—အနာစိမ်းများနှင့် ဇနီး။ ယောဘအပေါ် ကျရောက်စေခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၏ လုပ်ဆောင်သူမှာ စာတန်ဖြစ်ကြောင်း အတိအလင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဘိုးဘေးယောဘ၏ အရှက်ရစေပြီး နာကျင်စေသော အခြေအနေသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ယောဘ၏ဇနီးထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စကားကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ ထိုစကားသည် နားလည်နိုင်သော စိတ်ပျက်အားလျော့မှုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် သူမသည်လည်း မိမိ၏ခင်ပွန်းနည်းတူ အရာများစွာ ဆုံးရှုံးထားပြီး မိမိ၏ခံစားချက်များကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း မိမိပြောသောစကားများ၏ စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို မသိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အော်ဟစ်ပြောဆိုမှုနှင့် ထိုစကားများ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများသည် စကားပြောရာတွင် မမှားယွင်းသောသူသည် မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ပြည့်စုံသောသူဖြစ်ကြောင်း ယာကုပ်က ပြောဆိုထားသည့်အချက်ကို သတိရစေသည် (ယာကုပ် ၃:၂)။ သူမ၏စကားများသည် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သံသယမရှိပေ။

ယောဘ၏ တုံ့ပြန်မှု (အခန်းငယ် ၁၀ က၊ ခ) သည် သူ့ဇနီးထက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများကို ပိုမိုသိရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား အခြားအရာများထက် စွပ်စွဲသူ၏ အရှက်ရစေခြင်းနှင့် မိမိ၏ကျွန်အပေါ် ဘုရားသခင်ထားရှိသော ယုံကြည်မှု မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဘ၏ဇနီးသည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူရှိသော ဘဝသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှလွဲ၍ အခြားအရာ မဖြစ်သင့်ဟု ယူဆပုံရသည်။ သူမ၏စကားသည် ဉာဏ်ပညာမှမဟုတ်ဘဲ မိုက်မဲမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဟု သူမ၏ခင်ပွန်းက ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ယောဘသည် အများအားဖြင့် ဉာဏ်ပညာရှိသောအရာနှင့် မိုက်မဲသောအရာတို့ကြား ခွဲခြားဖော်ပြသော သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ တန်ဖိုးစနစ်နှင့်အညီ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယောဘ၏ဇနီးသည် စာတန်၏ ကဲ့ရဲ့စကားများကို ပြန်လည်ထပ်ခါပြောဆိုခဲ့ပြီး ထိုစကားများကို မိုက်မဲမှုအဖြစ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သည်။ ယောဘက သူမ၏စကားကို “မိုက်မဲသော” မိန်းမများ၏ စကားနှင့်တူသည်ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် မိုက်မဲသောမိန်းမ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထိုအချက်က သူမသည် မိမိ၏ပုံမှန်အကျင့်စရိုက်နှင့် မကိုက်ညီဘဲ ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကလည်း ယောဘ၏ဆုံးမမှုကို ကောင်းစွာလက်ခံခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

၂:၁၀ က–၁၂။ ယောဘနှင့်ပတ်သက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများ ရောက်ရှိလာခြင်း။ ၁:၂၂ တွင်ကဲ့သို့ပင် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ မှတ်ချက်သည် ဘုရားသခင်က မိမိ၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက ယောဘသည် မိမိနှုတ်ဖြင့် အပြစ်ပြုလိမ့်မည်ဟူသော စာတန်၏ စွပ်စွဲချက်ကို အပျက်သဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ထားသည်။ ယောဘသည် ထာဝရဘုရားထံမှ ရရှိခဲ့သော ကောင်းသောအရာများကိုသာမက မိမိထံသို့ ရောက်လာသော နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုပါ ကိုယ်တော်အတွက် လက်ခံခံယူရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားနှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးသည် အကျိုးအမြတ်မမျှော်လင့်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် အခြေခံထားသည်။

ထို့နောက် မိတ်ဆွေများ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏အမည်များနှင့် မူလနေရာများက ထိုမိတ်ဆွေများသည် စစ်မှန်သောမိတ်ဆွေများဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သူတို့လာရောက်ခြင်းသည် ယောဘအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုနှင့် ချစ်ခင်မှုရှိကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုများကလည်း ထိုစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို ပြသခဲ့သည်။ သူတို့ပြုလုပ်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းဆိုင်ရာ အလေ့အထများသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ လိုက်နာခြင်းသက်သက်ထက် ပိုမိုနက်နဲသည်။ သူတို့သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသည်။ ယောဘသည် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခြင်းမှာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးရုပ်ပျက်သွားခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ တစ်ချိန်က မိမိ၏တပ်ဖွဲ့များအကြား ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သော အရှေ့ပြည်၏ အကြီးမြတ်ဆုံးသူသည် ယခုအခါ ပြာပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၂၉:၂၅)။

၃:၁–၃၇:၂၄

ဆွေးနွေးပြောဆိုခြင်း—ယောဘနှင့် သူ၏အကြံပေးသူများ

ကျမ်း၏ အဓိကအပိုင်းမှာ ယောဘ၏အတွေ့အကြုံ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အရေးပါမှုကို စူးစမ်းလေ့လာရန် ကြိုးပမ်းသည့် ဆွေးနွေးပြောဆိုမှု သို့မဟုတ် အချေအတင်ဆွေးနွေးမှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ယင်းကို ယောဘ၏ တစ်ကိုယ်တော်ပြောဆိုချက် (၃:၁–၂၆) ဖြင့် စတင်မိတ်ဆက်ပြီးနောက် မိန့်ခွန်းသုံးလှည့်ဖြင့် ဆက်လက်ထားသည် (၄:၁–၁၄:၂၂၊ ၁၅:၁–၂၁:၃၄၊ ၂၂:၁–၂၇:၂၃)။ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှု၏အဆုံးတွင် ဉာဏ်ပညာအတွက် ဓမ္မသီချင်းတစ်ပုဒ် (၂၈:၁–၂၈) ပါရှိပြီး၊ ထို့နောက် ယောဘ၏ နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်း (၂၉:၁–၃၁:၄၀) ကို ကြားရသည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုံးလူသား၏ မိန့်ခွန်းဖြစ်သော ဧလိဟု၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားရသည် (၃၂:၁–၃၇:၂၄)။ ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် လူသားတို့၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုတော်မူရန် အခြေအနေကို ခင်းကျင်းပေးသည်။

၃:၁–၂၆

ယောဘ၏ အစပြုတစ်ကိုယ်တော်ပြောဆိုချက်

ဤကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆင်ခြင်ပြောဆိုမှုတွင် ယောဘသည် မိမိ၏နှလုံးသားကို မိတ်ဆွေများ (နှင့် စာဖတ်သူများ) ရှေ့တွင် ဖွင့်ဟခဲ့ပြီး၊ မိမိခံစားနေရသော ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှု၏ ပြင်းထန်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မျှဝေခဲ့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို မေ့ပျောက်ပျောက်ကွယ်သွားလိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁–၁၀)။ ထို့အပြင် လက်ရှိခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခထက် မွေးဖွားချိန်တွင်ပင် သေဆုံးခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု မြင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁–၂၆)။

၃:၁–၁၀။ မေ့ပျောက်ပျောက်ကွယ်သွားလိုခြင်း။ ယောဘ၏ မိန့်ခွန်းသည် ပေးတော်မူ၍ ပြန်လည်ယူတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲခြင်းဖြင့် မစတင်ဘဲ မိမိမွေးဖွားခဲ့သောနေ့ကို ကျိန်ဆဲခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ယောဘသည် မိမိမွေးဖွားသောနေ့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလက ဘာမျှမရှိသောအခြေအနေထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကာ ပြက္ခဒိန်ထဲမှ ဖျက်ပစ်ခံရလိုခဲ့သည်။ ပြောင်းပြန်ဖြစ်စေလိုသော သူ၏ လက်တွေ့မကျသည့် တောင့်တမှု (အခန်းငယ် ၇) သည် အသက်ရှင်နေရခြင်းအပေါ် သူ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့မှု မည်မျှနက်ရှိုင်းကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူ၏မွေးနေ့ကို ပြက္ခဒိန်ထဲမှ ဖျက်ပစ်၍မရပါက ထိုနေ့ညသည် မွေးဖွားခြင်းမရှိသောည ဖြစ်သင့်သည်။ ထိုနေ့တွင် မွေးဖွားမှုတစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပါက ယောဘသည်လည်း ရှိလာမည်မဟုတ်ဘဲ ယခုခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကိုလည်း ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ ယောဘက ညကို နေ့၏မိခင်အဖြစ် ပြောဆိုထားခြင်းတွင် ညနေသည် နံနက်မတိုင်မီ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ အစီအစဉ်ကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

၃:၁၁–၂၆။ သေခြင်းကို စံပြုတင်စားခြင်း။ ယောဘသည် မိမိအသေမွေးခြင်း မဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် ညည်းတွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂)၊ ထို့အပြင် သေခြင်း၏ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုကို တောင့်တခဲ့သည်။ သေခြင်းသည် လူသားတို့၏ အဆင့်အတန်းအမျိုးမျိုး မရှိတော့သော မေ့ပျောက်ခြင်းနေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူသိခဲ့သည်။ ဖြောင့်မတ်သူ၊ မတရားသောသူ၊ ကျွန်၊ လွတ်လပ်သူ၊ ချမ်းသာသော အုပ်စိုးသူများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အလုပ်သမားများအားလုံး ထိုနေရာတွင် တန်းတူညီမျှကြသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် အသက်ရှင်နေရခြင်းသည် သေခြင်း၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သကဲ့သို့ မလွတ်မြောက်နိုင်သော အခြေအနေတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၆)။ ယောဘသည် သေခြင်းကို ကြိုဆိုလိုခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် မိမိအသက်ကို အဆုံးစီရင်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြောင်း မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။