အခန်းကြီး - (၄ - ၅ - ၆ - ၇)

 

၄:၁–၁၄:၂၂

ပထမအကြိမ် မိန့်ခွန်းများ

ပထမအကြိမ်သည် မိတ်ဆွေများ၏ မိန့်ခွန်းများနှင့် ယောဘက တစ်ဦးချင်းစီ၏ မိန့်ခွန်းကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဧလိဖတ် (၄:၁–၅:၂၇) နှင့် ယောဘ (၆:၁–၇:၂၁)၊ ဗိလဒဒ် (၈:၁–၂၂) နှင့် ယောဘ (၉:၁–၁၀:၂၂)၊ ဇောဖာ (၁၁:၁–၂၀) နှင့် ယောဘ (၁၂:၁–၁၄:၂၂) တို့ဖြစ်သည်။

၄:၁–၅:၂၇။ ဧလိဖတ်၏ ဆင်ခြင်ချက်နှင့် လှည့်ဖြားသော ဗျာဒိတ်။ ဧလိဖတ်၏ အစပြုမိန့်ခွန်း (၄:၁–၅) သည် သတိထားပြောဆိုသော်လည်း စွပ်စွဲသည့်သဘော ရှိသည်။ သူသည် အတွင်းစိတ်ပဋိပက္ခဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ယောဘ၏ ဒုက္ခကို သိမြင်နားလည်ပုံရသော်လည်း ယောဘ၏ စိတ်မရှည်မှုဟု သူသတ်မှတ်ထားသည့်အရာနှင့် ပတ်သက်၍ မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ ယောဘသည် ယခင်က ထိုသို့သောအချိန်များတွင် အခြားသူများကို ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် ယခုမိမိကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နိုင်သင့်သည်ဟု သူယူဆသည်။ အခန်းငယ် ၆–၁၁ တွင်ပင် သူ၏ ဝေဖန်တတ်သောစိတ်ဓာတ် ပေါ်လွင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမေးသော အပြောအဆိုဆန်သည့် မေးခွန်းများ၏ (၄:၇) သွယ်ဝိုက်သောအဖြေမှာ “မည်သူမျှမရှိ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဧလိဖတ်၏အမြင်တွင် ယောဘသည် သေချာပေါက် ပျက်စီးဆုံးရှုံးရမည့်သူ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မည်၊ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူ့အပြစ်ကြောင့် ထိုက်တန်စွာ ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ဧလိဖတ်၏ ဗျာဒိတ်ရရှိသော အတွေ့အကြုံ (၄:၁၂–၂၁) သည် ယောဘ၏ မိတ်ဆွေများ၏ အမြင်များတွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ပုံရသည် (အောက်တွင် “ဧလိဖတ်၏ ရူပါရုံ/အိပ်မက်” ကိုကြည့်ပါ)။ ဧလိဖတ်သည် အိပ်မက်ရရှိခဲ့ခြင်းလော၊ ရူပါရုံရရှိခဲ့ခြင်းလော၊ ထိုအရာသည် မည်သည့်နေရာမှလာသည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာသည်ကို ထိုမှတ်တမ်းက ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြပေ။ သူနှင့် စကားပြောသော ဝိညာဉ်၏ သတင်းစကားသည် လူသားများသည် ဘုရားသခင်ထက် ပို၍ဖြောင့်မတ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိဟူသော အပြောအဆိုဆန်သည့် မေးခွန်းဖြင့် စတင်သည်။ ထိုမေးခွန်းကို “ရှေ့တော်၌ ဖြောင့်မတ်နိုင်သလော” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်၏အမြင်၌ ဖြောင့်မတ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရနိုင်သလော” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ “ဘုရားသခင်ထက် ပို၍ဖြောင့်မတ်သည်” ဟူသော ဘာသာပြန်ချက်သည် ဤအခြေအနေတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ယောဘသည် ထိုသို့သောအမြင်မျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ မတင်ပြခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်သည် သေမျိုးလူသားတစ်ဦးကိုသာ ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ အခန်းငယ်၏ နောက်ပိုင်းတွင် “လူ” ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုထားပြီး၊ ယင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသူကို ရည်ညွှန်းသော စကားလုံးဖြစ်သည်။ ယောဘသည် မိမိကိုယ်ကို ထိုသို့သော လူ သို့မဟုတ် ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည် (၃:၂၃၊ ၁၆:၂၁)၊ ဘုရားသခင်ကလည်း ထိုအချက်ကို အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည် (၄၀:၇)။ သို့သော် မိတ်ဆွေများက ယောဘ၏ ထိုအဆိုကို ပယ်ချခဲ့ကြသည် (၁၅:၇–၁၀၊ ၃၄:၇)။ ဤမေးခွန်းသည် အပြစ်ရှိသော လူသားများအကြောင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ အလွန်မြင့်မားကျော်လွန်တော်မူခြင်းနှင့် လူသားတို့၏ အခြေအနေအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ဟူသော ကြိယာသည် “သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရခြင်း” ဟူသော ကြိယာနှင့် အပြိုင်တည်ရှိပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုဝိညာဉ်က ဖန်ဆင်းခံအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ဒီဇိုင်းအရ မပြည့်စုံကြဘဲ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် အပြစ်ကင်းသူများအဖြစ် မရပ်တည်နိုင်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် ကျမ်း၏အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းတွင် ဘုရားသခင်ဖော်ပြထားသည့်အရာနှင့် ဆန့်ကျင်သည်။ ထို့အပြင် ဧလိဖတ်သည် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကောင်းကင်တမန်များကိုပင် မယုံကြည်ဟု ဆိုထားခြင်း (၄:၁၈) နှင့် အထူးသဖြင့် ရွှံ့ဖြင့်ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်များတွင် နေထိုင်သူ လူသားဖန်ဆင်းခံများကို မထီမဲ့မြင်ပြုတော်မူသည်ဟု ဆိုထားခြင်း (၄:၁၉) တို့နှင့် ၄:၇–၈ ကို မည်သို့ညှိနှိုင်းနိုင်မည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူ၏ ဗျာဒိတ်အကြောင်းပြောဆိုမှုသည် ယောဘအား ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန် တိုက်တွန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း (၅:၈)၊ လူသားအားလုံးကို ထိုသို့သတ်မှတ်ထားသော အမြင်အတွင်း မိမိကိုယ်ကို သူမည်သို့ ထည့်သွင်းထားမည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်။

ဧလိဖတ်၏ ရူပါရုံ/အိပ်မက်

ယောဘ ၄:၁၂ မှစ၍ ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများကြား ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုတစ်ခုလုံးသည် ဧလိဖတ်၏ ၄:၁၂–၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသော အလွန်ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံအကြောင်းကို အခြေခံ၍ လည်ပတ်နေပြီး၊ ထိုအကြောင်းအရာကို ပတ်လည်ဝိုင်းဆွေးနွေးကာ နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာသည်—အနည်းဆုံး မိတ်ဆွေသုံးဦးအတွက် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေ့အကြုံ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် သဘောသဘာဝကို ဆွေးနွေးခြင်းသည် အထောက်အကူဖြစ်မည်။

၁။ ကိုယ်ပိုင်ဗျာဒိတ်ရရှိသော အတွေ့အကြုံ။ ဧလိဖတ်၏ အတွေ့အကြုံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သတိပြုသင့်သည့် အရေးကြီးသောအချက် နှစ်ရပ်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ သူနှင့် စကားပြောသော ဝိညာဉ်တစ်ပါးနှင့် ကိုယ်ပိုင်သဘာဝလွန် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့ခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသောကြောင့် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမှာ လုံးဝမေးခွန်းထုတ်စရာမရှိဟု သူအခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ ဧလိဖတ်အား ပေးခဲ့သော ဗျာဒိတ်သည် ဝိညာဉ်တစ်ပါးထံမှ လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူကြားခဲ့သော ဝိညာဉ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မဖော်ပြထားပေ။ ထိုအရာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုအတွင်း ဖုံးကွယ်နေသည်။ သူသည် မျက်နှာမရှိ၊ အမည်မရှိသော တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ အသံကို ကြားခဲ့သည်။ ဧလိယသည်လည်း အသံတစ်သံကို ကြားခဲ့သော်လည်း ထိုအသံကို ထာဝရဘုရား၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင် ၁၉:၁၂–၁၅)။ ထိုဗျာဒိတ်၏ အကြောင်းအရာက ထိုဝိညာဉ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

၂။ မေးခွန်း။ ထိုဝိညာဉ်က ဧလိဖတ်အား ပေးခဲ့သော သတင်းစကားကို အပြောအဆိုဆန်သော မေးခွန်းတစ်ရပ်ဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင်၊ ဘုရားသခင်အားဖြင့် သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ထက် ပို၍ ဖြောင့်မတ်နိုင်သလော။ လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းရှင်ရှေ့တွင် သို့မဟုတ် ဖန်ဆင်းရှင်ထက် ပို၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နိုင်သလော။ မျှော်လင့်ထားသော အဖြေမှာ “မဖြစ်နိုင်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် “ဖြောင့်မတ်သည်” ဟူသည်မှာ အပြစ်ကင်းသည် သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အကြောင်းမှာ ယင်းသည် “သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်” ဟူသော စကားနှင့် အပြိုင်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ပြည့်စုံခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၉:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ဖန်ဆင်းခံတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ လူသားတစ်ဦးသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ဖြောင့်မတ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သလော။ ဧလိဖတ်အား စကားပြောသော ဝိညာဉ်၏အဆိုအရ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကြား သဘာဝအရ ကွာဟချက်သည် ဤအရာကို မဖြစ်နိုင်စေသည်။ ထိုဝိညာဉ်သည် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါများအထိပင် သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကောင်းကင်တမန်များ၊ ကောင်းကင်တမန်တော်များကိုပင် မယုံကြည်ဘဲ သူတို့ကို မပြည့်စုံသူများဟု သတ်မှတ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ ဤအရာသည် သူတို့၏ဖြစ်တည်မှုနှင့် အထူးသဖြင့် လူသားတို့၏ သဘာဝအခြေအနေဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ရွှံ့ဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ရှိပြီး မနက်ဖြန်မရှိတော့နိုင်သော၊ မည်သူမျှ သတိမထားမိသည့် အားနည်းပြီး ခဏတာတည်ရှိသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းထားသော လူသားတို့၏ သဘာဝအခြေအနေဖြစ်သည်။ လူသားအားလုံး ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားကြရပြီး ယောဘသည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ ဤဆွေးနွေးမှုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ရန် လိုအပ်ခြင်းအကြောင်း မဟုတ်ပေ။

၃။ ဝိညာဉ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှု။ အထက်တွင် ဆွေးနွေးခဲ့သောအရာများကို အခြေခံ၍ ဧလိဖတ်သည် အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းထဲရှိ ရန်သူ၏အသံကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့အကြံပြုသည်။ ပထမဦးစွာ စာတန်က ထိုနေရာတွင် လူသားတစ်ဦးသည် ကိုယ်ကျိုးရှာသော ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရခြင်းမရှိလျှင် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုခဲ့သည် (၁:၉)။ သို့သော် ဘုရားသခင်က သူ့ရှေ့တွင် အပြစ်ကင်း၍ ဖြောင့်မတ်ပြီး ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့သော လူသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယောဘကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈)။ ဧလိဖတ်အား စကားပြောသော ဝိညာဉ်သည် ယောဘနှင့်ပတ်သက်၍ ကျမ်း၏အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းတွင် ဘုရားသခင်ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည့်အရာကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လူသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသည်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကိုလည်း ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းက လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ဖန်ဆင်းရှင်ထံမှမဟုတ်ဘဲ ရန်သူ၊ စာတန်ထံမှ အစပြုကြောင်း ပြသသည်။ တတိယအချက်မှာ ထိုဝိညာဉ်၏ သတင်းစကားသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် လူသားတို့ကို အလွန်နိမ့်ကျစွာ မြင်သည့်အမြင်ကို ဖော်ပြကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ဖန်ဆင်းခံရပြီး ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးအပေါ် အုပ်စိုးရန် ခန့်အပ်ခံရသော လူသားတို့၏ အခြားသော ကျမ်းစာဆိုင်ရာပုံရိပ်များနှင့် ဆန့်ကျင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၆–၂၉)။ ဧဒင်ဥယျာဉ်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကျဆုံးမှုနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ထိုအမြင်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားဆဲဖြစ်သည် (ဆာလံ ၈)။ ဧလိဖတ်သည် သူနှင့် စကားပြောသော ဝိညာဉ်၏ သဘောသဘာဝအကြောင်း ဘာမျှမပြောခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုဝိညာဉ်သည် ရန်သူ၏ တမန်တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သံသယမရှိဘဲ သိရှိနိုင်သည်။

၄။ ဗျာဒိတ်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှု။ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဧလိဖတ်၏ ဒုတိယမိန့်ခွန်းတွင် မိမိရရှိခဲ့သော ဗျာဒိတ်အတွေ့အကြုံ၏ အကြောင်းအရာသည် မှန်ကန်ကြောင်း အခိုင်အမာပြောဆိုခဲ့သည် (၁၅:၁၄–၁၆)။ ထိုအခိုင်အမာပြောဆိုမှုသည် သူ၏နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ပြောဆိုမှု၏ အစတွင်လည်း ထပ်မံပေါ်လာသည် (၂၂:၂–၃)။ ဇောဖာ၏ ပထမမိန့်ခွန်းတွင်လည်း ထိုဗျာဒိတ်ကို ရည်ညွှန်းထားသည် (၁၁:၂–၃)။ ဒုတိယမိတ်ဆွေဖြစ်သော ဗိလဒဒ်သည် သူ၏တိုတောင်းသော တတိယမိန့်ခွန်းအထိ ထိုအမြင်ကို လက်မခံခဲ့ပေ။ ထိုမိန့်ခွန်းတွင် ဧလိဖတ်က ပထမဆုံးတင်ပြခဲ့သော ဗျာဒိတ်ကို လုံးဝအရှုံးပေးလက်ခံလိုက်သည် (၂၅:၄–၆)။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ထိုမမှန်သောအရာကို နီးပါးတူညီစွာ ထပ်မံပြောဆိုခဲ့ပြီး ဆွေးနွေးပြောဆိုမှု လုံးဝပြိုကွဲသွားကြောင်း အချက်ပြခဲ့ကာ မိန့်ခွန်းလှည့်များလည်း အဆုံးသတ်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော လှည့်ဖြားမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဗိလဒဒ်၏အခြေအနေတွင် ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ် အခြေခံသော အငြင်းအခုံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပုံရသည်ဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေသုံးဦးစလုံးသည် ဗျာဒိတ်မှ အခြေခံလာသည်ဟု ဆိုသော ဘုရားသခင်အကြောင်း မမှန်ကန်သောစကားကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံထောက်ခံပြီး ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော် ကျမ်း၏အစတွင် စတင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏အသံကိုလည်း အဆုံးတွင် ထပ်မံကြားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုအတွင်း မိတ်ဆက်ခဲ့သော မမှန်ကန်သည့် ဗျာဒိတ်ကို တုံ့ပြန်ပြောဆိုမည်ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်ဇာတ်ကြောင်းက ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စရိုက်ကို ထိုသို့အဆက်မပြတ် လွဲမှားဖော်ပြခြင်းသည် ကိုယ်တော်အား အမျက်ထွက်စေခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ စိုးရိမ်ရုံ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရုံ၊ စိတ်ဆိုးရုံမျှမက ပြင်းထန်စွာ အမျက်ထွက်တော်မူခဲ့သည် (၄၂:၇)။ သူတို့၏ နောင်တရခြင်းနှင့် ယောဘ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးခြင်းတို့သာ သူတို့နှင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်၏ မသင့်လျော်သော ဆက်ဆံခြင်းကြားတွင် တားဆီးပေးနေကြောင်း ဘုရားသခင် ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈)။

၅။ ယောဘ၏ မဆုတ်မနစ်ရပ်တည်မှု။ နွားအုပ်များ၊ သိုးစုများနှင့် ကျွန်များပါဝင်သော ယောဘ၏ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းကြွယ်ဝမှုကို အစပိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းများ၊ ထို့အပြင် မိမိ၏သားသမီးအားလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မတွေးဝံ့စရာအဖြစ် ဆုံးရှုံးရခြင်းပင်လျှင် သူ့ကို ဘုရားသခင်ကို စော်ကားကျိန်ဆဲသည့်အဆင့်သို့ မကျဆင်းစေနိုင်ခဲ့ပေ။ ယောဘအား မိသားစုအတွက်ပင် ရွံရှာစရာဖြစ်စေခဲ့သော ရောဂါ (၁၉:၁၇)၊ ထို့အပြင် အသိမိတ်ဆွေများက အထင်သေးရွံရှာခြင်း (၁၉:၁၃–၁၉၊ ၃၀:၉–၁၀) တို့သည်လည်း ရန်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မအောင်မြင်စေခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုက ရန်သူသည် အခန်းကြီး ၁ တွင် အသုံးပြုခဲ့သော မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် နည်းဗျူဟာသို့ ပြန်လည်လှည့်သွားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် မမြင်ရသော်လည်း သေစေနိုင်သော လက်တစ်ဖက်၏ အန္တရာယ်ပြုလုပ်မှုကြောင့် အစေခံများက သိုးထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် အစေခံများကို ပျက်စီးစေသောအရာမှာ ဘုရားသခင်၏မီးဖြစ်သည်ဟု အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည် (၁:၁၆)။ ဧလိဖတ်၏ စကားက ရန်သူသည် မမြင်ရသော်လည်း ဆက်လက်ရှိနေပြီး ယောဘအား ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲရန် ဖိအားပေးသည့် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆက်လက်အကောင်အထည်ဖော်နေကြောင်း ပြသသည်။ ဧလိဖတ်၏ ဗျာဒိတ်သည် လူသားများ၏တန်ဖိုးကို လျော့ချခဲ့ပြီး ယောဘအား မိမိ၏သမာဓိအပေါ် အခိုင်အမာပြောဆိုမှုကို စွန့်လွှတ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဘုရားသခင်အပေါ် မဟုတ်မမှန်စွပ်စွဲမှုကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် လိမ်လည်သောဝိညာဉ်၏ နည်းဗျူဟာသည် သစ္စာရှိသောယောဘအား ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူမဟုတ်ဟု ယုံကြည်လာစေရန် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျက်စီးစေခြင်း၏ နည်းဗျူဟာထက်ပင် အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ပေ။ လိမ်လည်သောဝိညာဉ်များသည် လှည့်ဖြားခံရန် ရွေးချယ်သူများနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ယောဘသည် ထိုသို့ရွေးချယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဧလိဖတ်၏ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ် ဗျာဒိတ်ကို ဘောင်ခတ်ထားသော အခန်းငယ်များဖြစ်သည့် ၄:၇ နှင့် ၅:၁ တို့တွင် တစ်ခုစီ၌ မဖြစ်မနေပြုရန် တိုက်တွန်းချက်တစ်ရပ်နှင့် အပြောအဆိုဆန်သော မေးခွန်းတစ်ရပ်စီ ပါဝင်ပြီး ထိုမေးခွန်းများ၏ သွယ်ဝိုက်သောအဖြေမှာ “မည်သူမျှမရှိ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယောဘ ၅:၁ တွင် ယောဘသည် နောင်တရရန် အလွန်လိုအပ်နေကြောင်း ပြသရန် ရည်ရွယ်ထားသော တိုက်တွန်းချက်တစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံး အစပိုင်းတွင်မူ ထိုအမိန့်သည် အတော်ပင် ကြမ်းတမ်းသောသဘော ရှိသည်။ ဧလိဖတ်က အပြစ်ကင်းသူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခဟူ၍ မရှိကြောင်း အခိုင်အမာပြောဆိုခဲ့သကဲ့သို့ ယခုအခါ ယောဘ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဒုက္ခများတွင် ကူညီပေးနိုင်မည့် “သန့်ရှင်းသူ” (အများအားဖြင့် ကောင်းကင်တမန်ဟု ယူဆရသည်) တစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုသို့ပြောခြင်းသည် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ကူညီနိုင်ကြောင်း အလေးပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၅:၈)။ အခန်းငယ် ၂–၇ သည် လူသားတို့၏ မလုံလောက်မှုနှင့် ပတ်သက်သော သူ၏အချက်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ မိုက်မဲသူနှင့် ရိုးအသူကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသူကို ဖော်ပြသည့် အမည်များ (၅:၂) သည် ဉာဏ်ပညာစာပေများတွင် ပုံမှန်အသုံးပြုသော စကားလုံးများဖြစ်ကြောင်း သတိပြုပါ။ ထို့အပြင် သူအမည်တပ်ထားသူများအပေါ် ဧလိဖတ်၏ ဆန့်ကျင်မှု မည်မျှပြင်းထန်ကြောင်းလည်း သတိပြုပါ။ ဤမိန့်ခွန်း၏ အနည်းဆုံး အခန်းငယ် ၁၈ ခန့်သည် သူ၏ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအာဏာနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချမှုအပေါ် အခြေခံထားပြီး၊ သူပြောသောစကားများ၏ အမှန်တရားသည် ပြောသူအပေါ် မမူတည်သည့် အခန်းငယ်မှာ သုံးခန်းသာရှိသည် (အခန်းငယ် ၂၊ ၆၊ ၇)။

ဧလိဖတ်သည် လူသားတို့သည် “ဒုက္ခအတွက် မွေးဖွားလာကြသည်” ဟု အတည်ပြုရာတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မှန်ကန်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၇)။ သို့သော် လူသားတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်သည် ဒုက္ခဖြစ်ပါက ယောဘ၏ ဒုက္ခသည် သီးခြားအပြစ်တစ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူမည်သို့ အခိုင်အမာပြောနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ၅:၈–၁၆ တွင် ဧလိဖတ်သည် မိမိ၏ အတိအကျစွပ်စွဲပြစ်တင်မှုများပြီးနောက် အသံနေအသံထားကို ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ယောဘအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ထံ လှည့်သင့်သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်၍ တန်ခိုးကြီးတော်မူပြီး၊ သဘာဝတရားကို အုပ်စိုးတော်မူကာ မည်သူမဆို၏ အခြေအနေများကို ပြောင်းလဲပြန်လည်ပေးနိုင်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အပြစ်တင်ဆုံးမခြင်း၊ ဗျာဒိတ်နှင့် ပြင်းထန်သော မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းတို့ ပါဝင်ခဲ့သော အဖွင့်မိန့်ခွန်းပြီးနောက် ဧလိဖတ်သည် ၅:၁၇–၂၇ တွင် စိတ်သက်သာစေသော နှစ်သိမ့်မှုဆီသို့ ဆက်လက်ပြောင်းလဲသွားသည်။ အလုံးစုံအတွက် ပြဿနာဖြစ်စေသောအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ ဆုံးမပြုပြင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ယေဘုယျအမှန်တရား မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို အပြစ်ပေးနေသည်ဟူသော သူ၏ သီးခြားဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည် (၅:၁၃–၁၄၊ ၁၇–၁၉)။

 

 

၆:၁–၇:၂၁။ ယောဘ — မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်း၊ မိတ်ဆွေများကြောင့် စိတ်ပျက်ခြင်း

ဆွေးနွေးမှုတစ်လျှောက်တွင် ယောဘသည် မိမိကို တန်ဖိုးထားကြောင်း သိရှိလိုစိတ် မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ မနှစ်မြို့ဖွယ်အစားအစာကို မစားဘဲ ငြင်းပယ်နိုင်သော်လည်း မကြာသေးမီက မိမိကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံကို ဖြတ်သန်းရခြင်းမှာ လုံးဝအရသာမရှိသော အစားအစာကို အတင်းအကျပ် စားသုံးရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မပြတ်မလပ် နာကျင်မှုအတွင်း အသက်ရှင်နေရစဉ် ယောဘက မိမိသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ကြောင်း အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ယောဘသည် လူသားထက်လွန်ကဲသောသူ မဟုတ်ခဲ့ပါ (၆:၁၁–၁၃)။ ဆက်လက်အသက်ရှင်နေရခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု သူမြင်ခဲ့သည်။ အသက်ရှင်နေခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ (၆:၁၄) သည် ယောဘကျမ်းတွင် “အနန္တတန်ခိုးရှင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” ဟူသော စကားရပ် ပါဝင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနေရာဖြစ်ပြီး၊ ၂၈:၂၈ တွင်ပါသော “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ ထိုစကားရပ်သည်လည်း တစ်ခုတည်းသာ တွေ့ရသည်။ ယောဘက မိတ်ဆွေများ၏ သစ္စာရှိမှုသည် ဝိညာဉ်ရေးအကျပ်အတည်းများကိုပင် ကျော်လွန်၍ တည်မြဲသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ချောင်းများနှင့် ရေစီးကြောင်းများကို ရည်ညွှန်းခြင်း (၆:၁၅) သည် မိမိ၏မိတ်ဆွေများ၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ယောဘ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ဖော်ပြသည် (၆:၁၄–၂၁)။ အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် နွေဦးကာလ၌ အချိန်အခါလိုက် ရွာသွန်းသောမိုးများကြောင့် ချောင်းများသည် ရေပြည့်လျှံနေတတ်သည်။ နွေရာသီ၏ အပူရှိန်တွင်မူ ခြောက်သွေ့သွားတတ်သည်။ ရေစီးကြောင်းများရှိသည်ကို မြင်ရ၍ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သဲကန္တာရကို ဖြတ်သန်းလာသော ခရီးသွားများသည် ချိုင့်ဝှမ်းများ လုံးဝခြောက်သွေ့နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက်ကြရသည် (အခန်းငယ် ၁၆–၁၉)။ ယောဘ၏မိတ်ဆွေများသည် မိမိ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်လန်းဆန်းစေမည့်သူများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်သော်လည်း အမှန်တွင် ထိုခြောက်သွေ့သောချောင်းများကဲ့သို့ သစ္စာဖောက်၍ စိတ်ပျက်စေခဲ့ကြသည်။ အခန်းငယ် ၂၀ သည် ခရီးသွားများ၏ခံစားချက်နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သော ယောဘကိုယ်တိုင်၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ ယောဘသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေများ၏ သဘောထားကို “ရှက်ကြောက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “စိတ်ဒုက္ခရောက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “စိတ်ပျက်စေခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် စကားလုံးနှင့် “ရှက်ကြောက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် စကားလုံးတို့ဖြင့် ဆင်တူစွာ ရည်ညွှန်းသည်။ အခန်းငယ် ၂၁ ၏ ပထမစကားစုကို “သင်တို့သည် အချည်းနှီးဖြစ်ကြ၏”၊ “သင်တို့သည် ထိုအရာပင်ဖြစ်ကြ၏” သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆို၍ “သင်တို့သည် အကူအညီမပေးနိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ကြပြီ” ဟု အမျိုးမျိုးပြန်ဆိုထားကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အပူရှိန်ကြောင့် ရေငွေ့ပျံသွားသော ခြောက်သွေ့သည့်ချောင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပြီး စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့နောက်ဆုတ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ယောဘသည် မိမိတို့အပြစ်ကို ဖော်ပြနိုင်လျှင် မိတ်ဆွေများက မိမိကို တိတ်ဆိတ်စေနိုင်ကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၆:၂၂–၃၀)။ မိတ်ဆွေများအား မိမိ၏အမှားကို ပြသရန် ပို၍တက်ကြွစွာ စိန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အလျှော့ပေးစေရန် သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ်လုပ်ရန် ကြိုးစားမည့်အစား အမှန်တရားကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောသင့်သည်။ ယောဘသည် သူတို့ထံတွင် မည်သည့်အကြွေးမျှ မရှိသောကြောင့် မည်သည့်သဘောတူညီချက်မျှ ပြုလုပ်ရန် သူတို့က သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ကြပါ။ မိမိကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသောသူတို့၏ စကားများကို “လေ” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၂၆) ဖြင့် ယောဘသည် မိမိ၏စကားများကို တာဝန်မဲ့စွာ ပြောဆိုခြင်းအတွက် ပြစ်တင်ခံရမည့်အခြေအနေကို ကြိုတင်တားဆီးခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏စိတ်ပျက်မှုကို ဖွင့်ဟရာတွင် နှုတ်မှထွက်လာသမျှကို အကြောင်းပြချက်ရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် မည်သည့်ဆုံးမမှုကိုမျှ သူလက်မခံလိုပါ။ မိတ်ဆွေများသည်လည်း ဖြောင့်မတ်မှုမရှိကြပါ။ သူတို့သည် မိဘမဲ့သူများကို ကျစေလိုသော အပြုအမူရှိကြသည်။ ထိုစကားလုံး၏ အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာ “ကျခြင်း” ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာပြန်အချို့က မိဘမဲ့သူများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ လွှမ်းမိုးခြင်း သို့မဟုတ် ကျစေခြင်းဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ ထိုစကားလုံးသည် “မဲချခြင်း” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်ပြီး “မဲကျစေခြင်း”၊ “အန်စာတုံးပစ်ခြင်း” သို့မဟုတ် အလောင်းအစားပြုခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း အကာအကွယ်အနည်းဆုံးသူများကိုပင် ထိုသို့ပြုကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ မိတ်ဆွေတစ်ဦးအပေါ်ပင် ထိုသို့ပြုရန် အသင့်ရှိပြီး အမြတ်အတွက် အသုံးချခြင်းနှင့် အမြတ်ထုတ်ခြင်းတို့ကို ပြုမူကြောင်း ယောဘက သူတို့ကို စွပ်စွဲခဲ့သည်။ အမှန်မှာ သူတို့သည် သစ္စာရှိစွာ ထောက်ပံ့ပေးသင့်သောသူကိုပင် ထိုသို့ပြုရန် အသင့်ရှိကြသည်။

အခန်းကြီး ၇ သည် ယောဘ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသော အသက်တာအကြောင်းအရာကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ယောဘသည် စိတ်ဖိစီးမှုများသော နေ့ရက်များနှင့် မငြိမ်မသက် လူးလှိမ့်နေရသော ညများမှ အနားယူခွင့်ရရန် တောင့်တခဲ့သည် (၇:၁–၆)။ သို့သော် သင်္ချိုင်း၏ အဆုံးသတ်မလွဲမရှောင်နိုင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည် (၇:၇–၁၀)။ အခန်းကြီး ၃ ကဲ့သို့ သေခြင်းကို စံပြအဖြစ် မမြှောက်တင်ဘဲ၊ သေခြင်းသည် လာမည့်အရာအဖြစ် မျှော်မှန်းထားသည်။ အခန်းငယ် ၉–၁၀ သည် ယောဘသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မယုံကြည်ခဲ့ဟု ထင်ရစေသော်လည်း စာသားအရ ထိုသို့ သက်သေပြနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏အတည်ပြုချက် (၁၉:၂၃–၂၇) ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ သူသည် ကဗျာဆန်၍ ထိရောက်သောစကားဖြင့် သေဆုံးသူတို့သည် ယခင်မြေကြီးပေါ်ရှိ အသက်တာသို့၊ ဥပမာ မိမိတို့အိမ်များသို့ ပြန်မလာနိုင်ကြောင်းသာ အတည်ပြုနေခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ သူသည် မိမိ၏စကားကို ချုပ်တည်းမထားတော့ပါ (၇:၁၁–၁၅)။ သေခြင်းသည် နီးကပ်နေသောကြောင့် မိမိစိတ်ထဲရှိသမျှကို ပြောမည်ဟု ဆိုသည်။ လက်ရှိ “ကိုယ်ခန္ဓာ”၊ “အရိုးများ” သို့မဟုတ် “နာကျင်မှုများ” ဟု အမျိုးမျိုးပြန်ဆိုထားသော အရာကို ယောဘသည် သေခြင်းထက် ပို၍မနှစ်မြို့ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ထို့အပြင် အသက်ရှင်ခြင်း၏ ညှဉ်းပန်းမှုများကြောင့် ယောဘသည် သေခြင်းကို ပို၍လိုလားခဲ့သည်။ “ကျွန်ုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားပါ” ဟူသောစကားသည် အခန်းငယ် ၁၆–၂၁ ၏ အစပိုင်းဖြစ်ပြီး စွန့်ပစ်ခံရခြင်း၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို တောင်းခံခြင်းဖြစ်သည်။ စာတန်က ဘုရားသခင်သည် ယောဘပတ်လည်၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော ခြံစည်းရိုးထားရှိကြောင်း (၁:၁၀) စွပ်စွဲခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ဘုရားသခင်သည် ယောဘအတွက် သတိထားစောင့်ကြည့်သော ဖခင်တစ်ဦးထက် မိမိကိုယ်တိုင် လက်စားချေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အခန်းငယ် ၂၁ က ယောဘသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းလိုအပ်ကြောင်း သိရှိနေကြောင်း ဖော်ပြပုံရသော်လည်း မိမိခံစားနေရသော ပြင်းထန်သည့်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည့် မည်သည့်အပြစ်ကိုမျှ သူမသိခဲ့ပါ (အခန်းငယ် ၂၀)။ ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏ဆက်ဆံရေးသည် မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိ၍ ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးလိုခဲ့သည်။