ယောဘဝတ္ထု - နိဒါန်း

 

ယောဘဝတ္ထု

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ ယောဘကျမ်းတွင် စာရေးသူနှင့်ပတ်သက်၍ တိကျသော အထောက်အထားကို အထူးဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဤကျမ်းကို လေ့လာသူများစွာက သမ္မာကျမ်းစာ၏ အခြေခံကျမ်းစာများကို ရေးသားသူဟု ယူဆကြသော မောရှေ၏ လက်ရာဖြစ်သည်ဟု ကာလရှည်ကြာစွာ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယောဘကျမ်းသည် သမ္မာကျမ်းစာဖွဲ့စည်းရေး၏ အစောပိုင်းကာလများနှင့် သက်ဆိုင်ပုံရသောကြောင့် ၎င်းကျမ်းကို မောရှေနှင့် ဆက်စပ်ရန် အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိသည်။ ယောဘကျမ်းတွင် စာရေးသူ၏အမည်ကို မဖော်ပြထားခြင်းသည် ထူးခြားသောအရာမဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ပရောဖက်ကျမ်းမဟုတ်သော ကျမ်းများစွာတွင် စာရေးသူ၏အမည်ကို အတိအလင်း မဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းများထဲတွင် သုံးကျမ်းသာလျှင်—သုတ္တံကျမ်း၊ ဒေသနာကျမ်း၊ ရှောလမုန်သီချင်းကျမ်း—တိကျသော စာရေးသူတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဟေဗြဲကျမ်းစာ၊ စက်ပ်တူအဂျင့် သို့မဟုတ် ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်ကျမ်းများတွင်ဖြစ်စေ ယောဘကျမ်းကို ဤဇာတ်လမ်း၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်သော ယောဘ၏အမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ထားသည်။ ထိုအမည်သည် ဇာတ်လမ်း၏ ပထမဆုံးအခန်းငယ်မှ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်အထိ ကျမ်းထဲတွင် ငါးဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ပါဝင်သည် (၁:၁၊ ၄၂:၁၇)။

ရေးသားသည့်ကာလ။ ဤကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သည့်ကာလနှင့်ပတ်သက်၍ အဆိုပြုထားသော ရက်စွဲများသည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဒုတိယထောင်စုနှစ်မှ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ဗိမာန်တော်ကာလအထိ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ကျယ်ပြန့်စွာ ကွာခြားကြသည်။ အမြင်များကွဲပြားနေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းအထောက်အထားများက ဇာတ်လမ်း၏ နောက်ခံအခြေအနေသည် အစောပိုင်းကာလဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံသည်။ ယောဘသည် မိမိကိုယ်တိုင် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ခြင်းက ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့အစည်း မတည်ထောင်ရသေးကြောင်းနှင့် ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် တဲတော် မတည်ဆောက်ရသေးကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁:၅)။ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိုး၊ ကုလားအုတ်၊ နွား၊ မြည်းနှင့် ကျွန်များဖြင့် ရေတွက်ဖော်ပြထားသည် (၁:၃)။ ဤအချက်သည် အာဗြဟံ၏အခြေအနေနှင့် ဆင်တူသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁၆)။ ယောဘ၏ အသက်ရှည်မှုမှာ ၁၄၀ နှစ်ဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးများ၏ခေတ်တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အသက်ရှည်မှုနှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည် (၄၂:၁၆)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် အလွန်ရှေးကျသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ စာဖြင့်မရေးသားမီ နှစ်ပေါင်းများစွာ နှုတ်ဖြင့် လက်ဆင့်ကမ်းပြောဆိုလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်ခံအကြောင်းအရာများ။ ယောဘ၏ ဇာတ်ကြောင်းနောက်ခံတွင် ရှိနေသောအရာမှာ လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့်ပတ်သက်၍ ကာလရှည်ကြာစွာ ခံစားလာရသော မသက်မသာဖြစ်မှုဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် အပြစ်ကင်းသောသူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့်ပတ်သက်သော မသက်မသာဖြစ်မှုဖြစ်သည်။ အပြစ်ကင်းသော နွားများ၊ မြည်းများ၊ သိုးများ၊ ကုလားအုတ်များ၊ ကျွန်များ၊ ကလေးများသာမက အထူးသဖြင့် ဖြောင့်မတ်၍ အပြစ်ကင်းသော ထာဝရဘုရား၏ကျွန် ယောဘ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခပင် ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းသည် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြား ဖြစ်ပွားနေသော စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခကြီး၏ လုပ်ဆောင်ပုံအချို့ကို လူသားတို့အား သိမြင်ခွင့်ရစေရန် ဖုံးအုပ်ထားသော ကန့်လန့်ကာတစ်ခုကို ပြန်လည်ဖွင့်ပေးသည်။ ပထဝီဝင်အရ ဤဖြစ်ရပ်များသည် ဥဇပြည်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဤအမည်ကို လူပုဂ္ဂိုလ်အမည်အဖြစ် ငါးကြိမ်နှင့် နယ်မြေအမည်အဖြစ် သုံးကြိမ် အသုံးပြုထားသည်။ ယေရမိ၏ ဥဇပြည်သည် ဖိလိတ္တိပြည်ကဲ့သို့ပင် တိုင်းတစ်ပါးသားများနေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည် (ယေရမိ ၂၅:၂၀)။ မြည်တမ်းစကား ၄:၂၁ အရ ထိုသူတို့သည် ဧဒုံလူမျိုးများဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ပထမဆုံးဖော်ပြသော ဥဇသည် ရှေမအမျိုးသားဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၀:၂၃)။ ဒိရှန်၏သား ဥဇဟူ၍ အခြားတစ်ဦးလည်း ရှိပြီး၊ သူသည် စိရတောင်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၆:၂၈)။ ထိုစိရတောင်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ဧဒုံလူမျိုးများက ဟောရိလူမျိုးများထံမှ သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဥဇပြည်သည် အစ္စရေးဟု အမည်ရှိသော လူတစ်ဦး၏အမည်ဖြင့် အစ္စရေးပြည်ဟု ခေါ်ဝေါ်လာသကဲ့သို့ သူ၏အမည်ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ သမာဓိသည် ဤကျမ်း၏ အဓိကအာရုံစိုက်ရာဖြစ်သည်။ ပြောဆိုသူများသည် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်စေ၊ အသက်ကြီးသူဖြစ်စေ၊ ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ၊ လူသားဖြစ်စေ၊ သဘာဝလွန်သတ္တဝါဖြစ်စေ၊ အကြံအစည်ဆိုးသူဖြစ်စေ၊ စေတနာကောင်းသူဖြစ်စေ သမာဓိသည် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ယောဘဟူသော လူတစ်ဦးကို အထူးအာရုံစိုက်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဤကျမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ရည်ရှိသော ဖန်ဆင်းခံအားလုံး၏ သမာဓိအကြောင်းကို ဆွေးနွေးထားသည်။ ထိုကျမ်းထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့ကြား ဆက်ဆံရေးသည် အကျိုးအမြတ်မမျှော်လင့်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပေါ်တွင် အခြေမခံကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ထိုဆက်ဆံရေးတွင် သမာဓိမရှိကြောင်း စွပ်စွဲသည်။ ရန်သူ၏အခန်းကဏ္ဍသည် ယောဘကျမ်းအတွက်သာမက ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြား စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ စစ်ပွဲနှင့်ပတ်သက်သော သမ္မာကျမ်းစာ၏ အကြောင်းအရာအတွက်လည်း အလွန်အရေးပါသည်။ ယောဘကျမ်းသည် ရန်သူ၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် အခန်းကဏ္ဍကို သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် အထင်ရှားဆုံး ဖော်ထုတ်ပြသထားသော ကျမ်းများထဲမှ တစ်ကျမ်းဖြစ်သည်။

၁။ ဘုရားသခင်နှင့် ရန်သူကြား ဆက်ဆံရေး။ အချို့က အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ယောဘ ၁:၆–၂:၇ သည် ဘုရားသခင်သည် ရန်သူ စာတန်နှင့် ရန်ဘက်ပြုခြင်းမရှိဘဲ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ဖော်ပြထားကြောင်း ဆိုကြသည်။ သူတို့၏အဆိုအရ စာတန်သည် အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၊ ကိုယ်တော်၏ တရားစွဲဆိုသူဖြစ်ပြီး မကောင်းမှု၏ မူလရင်းမြစ် သို့မဟုတ် အကြောင်းရင်းအဖြစ် မယူဆသင့်ပေ။ စာတန်ကို ဘုရားသခင်၏ ရန်သူအဖြစ် နားလည်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ဓမ္မဟောင်း၏ အစောပိုင်းကာလများတွင် သူ၏အခန်းကဏ္ဍကို နားလည်ခြင်းသည် သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာသူများ၏ ဆက်လက်အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အစ္စရေးလူမျိုးသည် ပါရှန်းဘာသာတရားဖြစ်သော ဇိုရိုအက်စထရီးယန်ဘာသာ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ယူဆသူများသည် ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၁:၁ နှင့် ၂ ရာဇဝင် ၂၄:၁ တို့အကြား ကွာခြားချက်ကို ထောက်ပြကြသည်။ သူတို့၏အဆိုအရ ထိုကွာခြားချက်သည် အင်အားနှစ်ရပ်ကြား ပဋိပက္ခဖြစ်သော နှစ်ဖက်ဆန့်ကျင်ရေးအယူအဆသည် ပါရှန်းတို့က ဗာဗုလုန်အင်ပါယာကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ခြောက်ရာစုတွင် ဂျူးတို့၏အတွေးအခေါ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြောင်း သက်သေပြသည်။ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ရေးသားခဲ့သည်ဟု လက်ခံထားသော ၁ ရာဇဝင်ချုပ်တွင် စာတန်သည် ပြည်နှင်ခံရမီကာလ ၂ ရာဇဝင်တွင် ဘုရားသခင်လုပ်ဆောင်သည်ဟု ဖော်ပြထားသောအရာကို လုပ်ဆောင်နေသည်။ ၁ ရာဇဝင်ချုပ်တွင် စာတန်သည် ဒါဝိဒ်အား ပြုလုပ်ရန် စုံစမ်းသွေးဆောင်သည်။ ၂ ရာဇဝင်တွင်မူ ဘုရားသခင်က သူ့အား ထိုအရာပြုလုပ်ရန် တွန်းအားပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။ အချို့သော ပညာရှင်များက ဤအချက်သည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းမတိုင်မီက အစ္စရေးလူမျိုးသည် ထာဝရဘုရားနှင့် စာတန်ဟုခေါ်သော ကိုယ်ပိုင်ရန်သူကြီးတစ်ဦးကြား ပဋိပက္ခရှိကြောင်း မသိခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်ဟု ဆိုကြသည် (စာမျက်နှာ ၅၃၆ ရှိ “စာတန်နှင့် ဒါဝိဒ်” ကိုကြည့်ပါ)။

သို့သော် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ခြောက်ရာစုနှင့် ငါးရာစုတို့၏ သမ္မာကျမ်းစာကျမ်းများက ဇိုရိုအက်စထရီးယန်ဘာသာ၏ လွှမ်းမိုးမှုရှိသည်ဟူသော အယူအဆကို အပြင်းထန်ဆုံး စိန်ခေါ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလွှမ်းမိုးမှုကို အများဆုံးပြသသင့်သည်ဟု ယူဆရသော ကျမ်းများတွင် ထိုသို့သော လွှမ်းမိုးမှု၏ သက်သေအထောက်အထား မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နေဟမိ၊ ဧဇရနှင့် ဧသတာကဲ့သို့ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ရေးသားသော သမိုင်းကျမ်းများတွင် နှစ်ဖက်ဆန့်ကျင်ရေးသဘောထားများ မတွေ့ရပါ။ ဇာခရိ၏ တတိယအခန်းသည်သာ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက်ကာလ ပရောဖက်ကျမ်းများတွင် စာတန်ကို ရည်ညွှန်းဖော်ပြထားသော တစ်ခုတည်းသောအပိုင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလင်း၏သားများနှင့် အမှောင်၏သားများ၊ အလင်း၏အရှင်နှင့် အမှောင်၏ကောင်းကင်တမန်တို့ကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို ဖော်ပြသော ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကြားကာလ ကုမ္ရန်းကျမ်းစာများတွင်ပင် စာတန်ကို ကိုယ်ပိုင်အမည်အဖြစ် အသုံးမပြုကြပါ။

သမ္မာကျမ်းစာပြင်ပရှိ ကျမ်းစာများ၊ ဇိုရိုအက်စထရီးယန်ဘာသာ၏ အစောဆုံးကျမ်းစာများကဲ့သို့ ရှေးကျသောကျမ်းများပင်လျှင် ယောဘကျမ်း၏ ရေးသားသည့်ကာလကို သတ်မှတ်ရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်သလို မဖြစ်နိုင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ဘာသာဗေဒသည်လည်း အထောက်အကူမဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ရှေးခေတ် ရှေမိဘာသာစကားများအတွင်း ဟေဗြဲစကားလုံး “စာတန်” နှင့် အရင်းတူသော စကားလုံးများကို တွေ့ရမှုမှာ အလွန်နည်းပါးခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝမရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားအရာများထက် ဤအချက်သည် သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများသည် ထိုခေတ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျမ်းစာများနှင့် ဘာသာရေးအယူအဆများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မည်မျှထူးခြားကြောင်း ပြသသည်။ စာတန်ကို အခြားသော သမ္မာကျမ်းစာထဲမှ ရန်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ အထူးဖော်ထုတ်ပြသသောအခါ သူသည် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသူဖြစ်သကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်သူလည်းဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် စာဖတ်သူနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများစွာအတွက် သူသည် နားမလည်နိုင်သော နက်နဲသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

၂။ စာတန်/ရန်သူ၏ အခန်းကဏ္ဍ။ ယောဘကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ယောဘကို ဆန့်ကျင်သူကို “စာတန်/ရန်သူ” ဟု ခေါ်သည်။ ဤဟေဗြဲစကားလုံးကို ဓမ္မဟောင်း၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း အသုံးပြုထားသည် (ဥပမာ ၁ ရှမွေလ ၂၉:၄၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၁:၁၄၊ ၂၃)။ သို့သော် ဤနေရာတွင် သတ်မှတ်အဓိပ္ပာယ်ပြုသော ရှေ့ဆက်စကားလုံးကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် သူ့ကို “ထိုစာတန်” ဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားမည်သည့်သတ္တဝါထက်မဆို စာတန်ဟု ခေါ်ဆိုရန် ပိုမိုထိုက်တန်သူဖြစ်လာသည်။ ယောဘကျမ်း၏ အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းတွင် သူ့ကို ချက်ချင်းသိရှိစေသော အရာလေးခုရှိသည်။ (၁) သူ၏အမည်မှာ “ထိုစာတန်” ဖြစ်ခြင်း၊ (၂) သူဆန့်ကျင်သူများမှာ ထာဝရဘုရားနှင့် ဘုရားသခင်က ကာကွယ်လိုသော ယောဘကဲ့သို့ လူများဖြစ်ခြင်း—ဥပမာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ယောရှု (ဇာခရိ ၃:၁၊ ၂)၊ (၃) သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဖော်ပြထားခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ တိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားများအပေါ် မတရားသဖြင့် ဖျက်ဆီးသော တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ (၄) ယောဘကို ကာကွယ်ပေးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မတရားပြုခဲ့သည်ဟု စောဒကတက်ရန် ပြန်လာသောအခါ သူ၏ အရှက်ကင်းမဲ့သော ယူဆချက်တို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယောဘ၏ တိရစ္ဆာန်များ၊ ကျွန်များနှင့် သားသမီးများကို မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှမရှိဘဲ ဖျက်ဆီးခဲ့သူသည် တရားမျှတမှုအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် မည်သို့ပင် အရည်အချင်းရှိနိုင်မည်နည်း။ သူ၏အရိပ်အယောင်ကို ယောဘ၏မိတ်ဆွေများ၏ မိန့်ခွန်းများထဲတွင်လည်း တွေ့ရပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဧလိဖတ်၏ ပထမဆုံးမိန့်ခွန်းတွင် တိတိကျကျ ဖော်ပြထားသည် (၄:၁၂–၁၆)။ သူသည် ဝိညာဉ်သတ္တဝါတစ်ဦး လာရောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့သော သဘာဝလွန်ဗျာဒိတ်တော်အတွေ့အကြုံအကြောင်း ပြောပြသည်။ သူ၏အခြားမိတ်ဆွေများကလည်း ထိုဗျာဒိတ်တော်ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဤဗျာဒိတ်တော်၏ အကြောင်းအရာသည် အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းနှင့် နိဂုံးပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏အသံမှ ပြောဆိုသောအကြောင်းအရာနှင့် ဆန့်ကျင်နေပြီး၊ အဖွင့်ဇာတ်ကြောင်းတွင် ဖော်ပြထားသော ရန်သူနှင့် ထိုဝိညာဉ်ကို တစ်သားတည်းဖြစ်စေသည် (စာမျက်နှာ ၆၃၀ ရှိ “ဧလိဖတ်၏ ရူပါရုံ/အိပ်မက်” ကိုကြည့်ပါ)။

ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ ၁ ပေတရု ၅:၈၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၂:၉ နှင့် ၂၀:၂ အပါအဝင် ကျမ်းပိုဒ်များသည် စာတန်မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူဘာလုပ်ဆောင်ကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သံသယဖြစ်စရာ အနည်းငယ်သာ ချန်ထားသည်။ သူသည် မာရ်နတ်ဖြစ်သည်၊ ရှေးမြွေဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို စွပ်စွဲသူဖြစ်သည်၊ စကြဝဠာအတွင်း ဒုက္ခနှင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အစပြုသူနှင့် အဓိကလုပ်ဆောင်သူဖြစ်သည်။ ယောဘကျမ်းရှိ စာတန်သည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲမှ ဒုက္ခပေးသော မြွေ၏ သင့်လျော်သောအမည်နှင့် အမှတ်အသားမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဇာခရိကျမ်းရှိ စာတန်ကိုလည်း ယောဘကျမ်းကို သိရှိထားသူသည် အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် သူ့ကို ကောင်းကင်၏ ကြီးမားသောရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ဖော်ပြထားခြင်း (ဗျာဒိတ် ၁၂:၇–၉) ကြောင့် ဓမ္မဟောင်းကာလတွင် သူလုံးဝမရှိခဲ့ဟု ငြင်းခုံခြင်းထက် သူသည် ထိုကာလတွင် မည်သို့ အလွန်ကောင်းစွာ ပုန်းကွယ်နိုင်ခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းခြင်းက ပို၍သင့်လျော်သည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ပြည်နှင်ခံရခြင်းမတိုင်မီ သို့မဟုတ် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများတွင် စာတန်ကို မသိရှိခဲ့ကြောင်း သို့မဟုတ် မရှိခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုခြင်းသည် လွဲမှားစေနိုင်သည်။

၃။ ပဋိပက္ခ၏ မူလအစ။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ သတင်းစကားမှာ အာဒံနှင့်ဧဝသည် မူလက အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ကမ္ဘာကြီးတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုကမ္ဘာသည် သူတို့၏ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းနှင့် မြွေ၏ မုသားကို လက်ခံခြင်းအားဖြင့်သာ ပျက်စီးခြင်း၏ လက်အောက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ရောမ ၅:၁၂ တွင် မြွေ၏ဖိတ်ခေါ်မှုကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ပြုသောအပြစ်သည် သေခြင်းကို ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြောင်း သင်ကြားထားသည်။ ယင်းကို ကမ္ဘာမြေ၏ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းလာမှုတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူသောစကားများသည် ကမ္ဘာမြေ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် လူသားတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုတို့ကို ထိုတူညီသော ဝမ်းနည်းဖွယ်အမှားနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်ထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁၄–၂၄)။ ဟေရှာယ ၁၄ နှင့် ယေဇကျေလ ၂၈ ကဲ့သို့ ကျမ်းပိုဒ်များတွင်လည်း လူသားတို့ကို ဘုရားသခင်အား ပုန်ကန်ခြင်းသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သော မကောင်းမှု၏အင်အားဖြစ်သည့် စာတန်၏ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းကို သမ္မာကျမ်းစာက ဖော်ပြထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁–၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၀၈ ရှိ “မကောင်းမှုနှင့် ကျဆုံးသော ခေရုဗိမ်” ကိုကြည့်ပါ)။ အပြစ်တည်ရှိရသည့်အကြောင်း၊ အပြစ်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ မည်သို့ရောက်လာသည်၊ ၎င်းကို စကြဝဠာထဲမှ ဖယ်ရှားရန် ဘုရားသခင်သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်က သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် ပြောပြထားသည့်အတိုင်း မကောင်းဆိုးဝါးကို မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနားလည်ရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ထို့အပြင် ယောဘကျမ်း၏ အခြေအနေအတွင်းတွင် ယင်းအချက်သည် ကျမ်းကို ဟန်ချက်ညီစွာ ဖတ်ရှုရန်နှင့် သမ္မာကျမ်းစာအပေါ် အခြေခံသော ခရစ်ယာန်ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ အယူအဆကို စတင်နားလည်ရန် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်စာတန်တစ်ဦးကို ဖော်ထုတ်ပြသထားခြင်းအားဖြင့် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြား စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခကြီးကို နားလည်စေရန် ယောဘကျမ်း၏ အထောက်အကူပြုမှုတန်ဖိုးကို အလွန်အကျွံ ချီးမွမ်းသည်ဟု ပြောရန်ပင် ခက်ခဲသည်။

စာတန်၏ ရဲရင့်မှုနှင့် အကြင်နာကင်းသော ထက်မြက်လိမ္မာမှုကို မှန်ကန်စွာ နားမလည်ပါက၊ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် တရားရုံးထဲ၌ပင် ထာဝရဘုရားကို စိန်ခေါ်နိုင်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခံများကို ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သော စာတန်၏အကြောင်းကို မသိဘဲ လူများစွာသည် ဘုရားသခင်အား စာတန်၏ လုပ်ရပ်များအတွက် အပြစ်တင်ကြပြီး မိမိတို့၏အတွေးအခေါ်ကို အကြောင်းပြရန် ဓမ္မပညာများကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ ထိုအယူအဆများသည် စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ စကြဝဠာအတွင်းရှိ နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးအတွက် အထူးတာဝန်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသော သမ္မာကျမ်းစာ၏ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်သွားစေတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ဒဏ်များ၊ ယေရှု၏ သေခြင်း၊ ယေရှု၏သေခြင်းကို ညွှန်ပြသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်၊ သန့်ရှင်းစေခြင်းနှင့် အကျင့်စာရိတ္တ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်—ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာမျှ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို စာတန်က ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ထိုပုန်ကန်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများအားလုံး မရှိခဲ့ပါက လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

၄။ ဘုရားသခင်၏ အောင်ပွဲနှင့် ယောဘ၏ အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခြင်း။ စာတန်နှင့်ပတ်သက်သော အမှန်တရားနှင့် သူ၏အတွေးအခေါ်လမ်းစဉ်၏ အကျိုးဆက်ကို ဖော်ထုတ်ပြသခြင်းအားဖြင့် ယောဘကျမ်းသည် ထာဝရဘုရားနှင့် ကိုယ်တော်၏ရန်သူကြား ပဋိပက္ခ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်နှင့်ပတ်သက်၍ ယုံကြည်သူအတွက် သံသယမရှိစေတော့ပေ။ ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက် မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ကင်းသောလူတစ်ဦး၏ အသက်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးရန် စာတန်၏ မကောင်းသောအကြံအစည်ကို ကိုယ်ချင်းစာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ စမ်းသပ်မှုစတင်ချိန်ကတည်းက စာတန်၏ ယောဘနှင့်ပတ်သက်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယောဘအား ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲစေရန်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော်သိတော်မူခဲ့သည် (၁:၁၁၊ ၂:၄–၅)။ သမာဓိကို ရှာဖွေနေသည်ဟု စာတန်၏ဆိုချက်ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် လှည့်ဖြားခံရခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ယောဘ၏ စမ်းသပ်မှုအဆုံးတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် တရားမျှတမှုရှိသော ဘုရားသခင်သည် အရာခပ်သိမ်းကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးခြင်းထက် လျော့နည်း၍ မလုပ်နိုင်ပေ။ ယောဘ၏ အတွေ့အကြုံသည် အမြင့်ဆုံးသောဘုရား၏ သန့်ရှင်းသူများသည် စမ်းသပ်ခြင်း၊ အရှက်ခွဲခြင်းနှင့် ချိုင့်ချခံရခြင်းများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံတော်၊ အုပ်စိုးခွင့်နှင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ နိုင်ငံအပေါင်းတို့၏ ကြီးမြတ်မှုကို ရရှိမည့် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို အံ့ဩဖွယ် ပုံဖော်ပြသသည် (ဒံယေလ ၇:၂၇)။ ယောဘကျမ်းတွင် ကယ်လ်ဗာရီလက်ဝါးကပ်တိုင် သို့မဟုတ် မီးအိုင် မပါဝင်နိုင်ပေ။ သို့သော် စာတန်၏ အယူအဆများကို အနိုင်ယူခြင်းနှင့် သူ၏စောဒကတက်ချက်များကို တိတ်ဆိတ်စေခြင်းအားဖြင့် စာတန်၏ခေါင်းကို ချေမှုန်းထားဆဲဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏သန့်ရှင်းသူများကို သရဖူဆောင်းပေးမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ မိမိ၏ကောင်းမွန်၍ သစ္စာရှိသောကျွန်၏ သစ္စာရှိမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည်လည်း မှန်ကန်ပေသည်။

ယောဘသည် မိမိ၏စမ်းသပ်မှုအတွင်း မိမိ၏သမာဓိနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို သေချာစွာ ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်က သူ့အပေါ် ပြုမူနေသည်ဟု သူမြင်သည့်အရာနှင့်ပတ်သက်၍လည်း ပြင်းထန်သောစကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို ကောင်းစွာသိသော လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူခံစားနေရသော နက်ရှိုင်းသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အကြောင်းမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ယခုသူ့ကို ရန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေသည်ဟု သူယူဆရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏မိတ်ဆွေများက ဘုရားသခင်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို မည်သို့အုပ်စိုးကြောင်း ပြောဆိုကြသော်လည်း ယောဘသည် ဘုရားသခင်၏ မူလအဖြစ်ကို ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံနေကြောင်းကို ပြောဆိုသည်။ ယောဘ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများသည် အစကတည်းက ဘုရားသခင်၏ လာဘ်ပေးမှု မဟုတ်ခဲ့သကဲ့သို့ အဆုံးတွင် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများ ပြန်လည်ရရှိခြင်းသည်လည်း သူ၏ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းမှုအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ထိုအရာသည် ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပထမအနေဖြင့် ၎င်းသည် သူ၏စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ သက်သေပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယောဘ၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခံရခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာနှင့် တရားမျှတမှုကို ရိုးရှင်းစွာ သက်သေပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လုံးဝနှင့် ပြည့်စုံစွာ အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခံရပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသည်။ ယောဘနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးအတည်ပြုချက်တွင် ဆုလာဘ်၏အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်သည့်အတိုင်းပင် အဆုံးကာလတွင် သန့်ရှင်းသူအားလုံး ရရှိမည့်ဆုလာဘ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သာ ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၂)။ စမ်းသပ်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူတို့၏ မင်္ဂလာရှိခြင်းကို ယာကုပ်က ရည်ညွှန်းပြီး၊ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ချစ်သောသူတို့အား ထာဝရဘုရား ကတိပြုထားသော “အသက်သရဖူ” ကို ရရှိကြမည်ဟု ဆိုသည် (ယာကုပ် ၁:၁၂)။ ဇာတ်လမ်းအဆုံးတွင် ယောဘ၏ ပြည့်စုံစွာ အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခံရခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခံရခြင်းသည် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းပြီး သားရဲနှင့် သူ၏ရုပ်တုကို အောင်မြင်ခဲ့ကြသော သန့်ရှင်းသူများ၏ နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ကို အလွန်သင့်လျော်စွာ ပုံဖော်ပြသသော ဥပမာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုန်းအသရေနှင့် ဂုဏ်အသရေဖြင့် သရဖူဆောင်းခံရကြမည်။ ယောဘအတွက်ဖြစ်စေ ထိုသူတို့အတွက်ဖြစ်စေ ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် မိမိတို့လက်ရှိ စမ်းသပ်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘုရားသခင်ကို ချစ်စေရန် လှုံ့ဆော်ပေးသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို တွေ့ကြုံခံစားခြင်းအားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၅။ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း။ ဘုရားသခင်၏ ထောက်မပေးသော ကျေးဇူးတော်ကို တန်ဖိုးထားနားလည်ခြင်းအားဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့်ပတ်သက်သော ကျမ်းများထဲတွင် အဓိကကျဆုံးဖြစ်သော ယောဘကျမ်း၏ အရေးကြီးသော ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပိုမိုနားလည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်မှာ (က) အချို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် လုံးဝ မတရားကြောင်း ပြသရန်၊ (ခ) ထိုသို့သော နာကျင်မှုနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော မကောင်းသော သဘာဝလွန်အင်အားကို ဖော်ထုတ်ရန်၊ (ဂ) ထိုအင်အား၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သူ၏လုပ်ဆောင်မှုများကို ဘုရားသခင်က လုံးဝ ဆန့်ကျင်တော်မူကြောင်း အလေးပေးရန်၊ (ဃ) မှားယွင်းသော ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ကြိုတင်ယူဆချက်များကို တန်ပြန်ရန် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အကြောင်းအရာများ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို ပြသရန်၊ (င) မတရားသဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသူများပင် နောက်ဆုံးတွင် အောင်ပွဲရမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှေ့သို့ညွှန်ပြရန် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့တစိုက်မတ်မတ် ယုံကြည်အားကိုးနေသော ဘုရားသခင်သည် မိမိအပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယောဘ၏ဘဝတည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးသည် အမြဲတမ်းမျှော်လင့်ခြင်းရှိသော အခြေအနေတစ်ရပ်အတွင်း ဘောင်ခတ်ထားသည်။ သူ၏မျှော်လင့်ခြင်းသည် လူသားများထံမှ မရရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ၏မိတ်ဆွေများက သူ့အား မျှော်လင့်ချက် မပေးခဲ့ကြဘဲ အပြစ်ရှိသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းပုံစံဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းကိုသာ ပေးခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားကလည်း လေဝိသန်ကို မိမိတစ်ဦးတည်းဖြင့် အနိုင်ယူရန် မည်သည့်အခါမျှ မမျှော်လင့်သင့်ကြောင်း သူ့အား သတိပေးတော်မူမည် (၄၁:၉)။ အရာခပ်သိမ်းဆုံးရှုံးသွားခြင်းက ယောဘအား မျှော်လင့်ချက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုအခြေအနေအထိ မရောက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား မြေပေါ်သို့ ကျ၍ ကိုးကွယ်ခဲ့သည် (၁:၂၀)။ ရောဂါဝေဒနာနှင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ဘဝဆင်းရဲဒုက္ခသည် ပြင်းထန်လာသောအခါ မိမိမမွေးဖွားခဲ့လျှင်ကောင်းမည်ဟု သူဆန္ဒပြုခဲ့ပြီး သေခြင်းကိုသာ စောင့်မျှော်ခဲ့သည် (၃:၂၁)။ သို့သော် မိမိအသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှု မပြုခဲ့ပေ။ သေခြင်းကို နောက်ဆုံးဖြေရှင်းချက်အဖြစ် သူမခံယူခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သေခြင်းကို လက်ခံခြင်းသည် မျှော်လင့်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁၇:၁၅)။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် မျှော်လင့်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း သူကောင်းစွာသိပြီး၊ မတရားသောသူများအတွက် မျှော်လင့်စရာမရှိကြောင်း မိတ်ဆွေများနှင့် သဘောတူခဲ့သည် (၂၇:၇–၈)။ သို့သော် ယောဘ၏ သမာဓိအပေါ် အလေးပေးပြောဆိုမှုသည် မျှော်လင့်ခြင်းအားဖြင့် အားပေးထောက်ပံ့ခံခဲ့ရသည်။ ဧလိဖတ်သည် ဤအချက်ကို နားလည်ခဲ့ပြီး ယောဘအား ဘုရားသခင်ကိုကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် သူ၏ယုံကြည်ကိုးစားရာဖြစ်သလော၊ သူ၏ရိုးသားမှုသည် သူ၏မျှော်လင့်ရာဖြစ်သလောဟု မေးမြန်းသောအခါ မျှော်လင့်ချက်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၄:၆)။ ဤအရာများသည် သူ၏မျှော်လင့်ခြင်းအတွက် အခြေခံအကြောင်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏မိတ်ဆွေများက ယောဘ၏တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆက်လက်ပြောဆိုကြသော်လည်း (၈:၁၃၊ ၁၁:၁၈၊ ၂၀) ယောဘသည် မိမိအတွက် ချက်ချင်းကျန်းမာလာရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်း သိရှိနေသော်လည်း မိမိ၏သမာဓိကို ဆက်လက်အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည် (၇:၆)။

ယောဘအတွက် မျှော်လင့်ခြင်းသည် သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခများထက် အမှန်တကယ် ပိုမိုခိုင်မာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိခံစားနေရသော နာကျင်မှု၏ ပြင်းထန်မှုကို မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ရန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေသည်ဟု ကောက်ချက်ချသောအခါ သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည် (၁၉:၁၀)။ မိမိဖြတ်သန်းနေရသောအရာတွင် ဘုရားသခင်သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ မိမိအပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခံရမည့်အချိန်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က သူ့ကို သတ်တော်မူလျှင်ပင် ကိုယ်တော်ကို ဆက်လက်ယုံကြည်မည်ဟု သူအခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည် (ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်၍ မျှော်လင့်မည်) (၁၃:၁၅)။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို သိသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်၍ ကိုယ်တော်၏ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းကို စောင့်မျှော်နိုင်ခဲ့သည် (၁၄:၁၄–၁၅)။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် ထာဝရဘုရားအပေါ် မျှော်လင့်ခြင်းကို အခိုင်အမာ အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုထက်ပို၍ ဝေးဝေးသို့ ဆက်လက်မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ပြန်လည်ထူထောင်ခံရမည့် သူ၏မျှော်လင့်ချက်သည် သင်္ချိုင်းအလွန်ဘက်သို့၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအထိ မျှော်ကြည့်ခဲ့သည် (၁၉:၂၅–၂၇)။ ယောဘသည် မိမိ၏အခြေအနေသည် သင်္ချိုင်းသို့ ပို့ဆောင်သွားမည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့နိုင်သော်လည်း မိမိ၏မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း သင်္ချိုင်းထဲသို့ သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။ မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာ ပြန်လည်ထူထောင်ခံရမည်ကို အလွန်တောင့်တစွာ မျှော်လင့်လျက် မိမိ၏ ရွေးနှုတ်ရှင်ကို မြင်ရမည်ဟု စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ထိုရွေးနှုတ်ရှင်သည် သူ့အတွက် အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုပေးမည်။ လူသားတို့၏ နာကျင်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားသော ဤကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သင်္ချိုင်းအလွန်ဘက်တွင် ရွေးနှုတ်ရှင်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်စေသော တန်ခိုးအားဖြင့် နောက်ဆုံးပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကို မျှော်လင့်နေသော မျှော်လင့်ခြင်းကို တွေ့ရသည်။