ဧသတာ - နိဒါန်း

 

ဧသတာ

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ ဧသတာကျမ်းသည် အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သော ဧသတာ၏အမည်ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဧသတာဟူသောအမည်သည် ဗာဗုလုန်နတ်ဘုရားမ အိရှတာမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ “ကြယ်” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ သို့သော် မော်ဒကဲနှင့် ဧသတာတို့သည် ဂျူးလူမျိုးများကို လုံးဝပျက်စီးသွားခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကဲ့သို့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဤကျမ်းကို “မော်ဒကဲ” ဟုလည်း အလွယ်တကူ အမည်ပေးနိုင်သည်။ ဧသတာကျမ်းကို ရေးသားသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ ဇေရဇ်မင်း ပထမ အုပ်စိုးစဉ် ဆူသာမြို့ရှိ ပါရှန်းတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများ၊ ဥပဒေများ၊ သမိုင်းနှင့် နန်းတော်အလှဆင်မှုများကို ကောင်းစွာသိရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ စာရေးသူကို မသိရသော်လည်း ဤအကြောင်းအရာများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့သူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ မှတ်တမ်း၏ အသေးစိတ်ဖော်ပြချက်များသည် မျက်မြင်သက်သေတစ်ဦး—ဧသတာကိုယ်တိုင် သို့မဟုတ် မော်ဒကဲဖြစ်နိုင်သည်—ရေးသားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသမိုင်းပညာရှင်များ ဖော်ပြထားသော တော်ဝင်နန်းတော်၏ ခမ်းနားကြွယ်ဝမှုများနှင့်လည်း ကိုက်ညီနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရက်စွဲ။ ဟေဗြဲဘာသာတွင် ပထမဆုံးစကားလုံးများသည် ယောရှုကျမ်း၊ တရားသူကြီးမှတ်စာနှင့် အခြားသမိုင်းကျမ်းများ၏ နိဒါန်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့အပြင် “ရေးသားသည်” ဟူသော ဟေဗြဲကြိယာကို ဧသတာကျမ်းတွင် ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် အသုံးပြုထားသည်။ ထိုအချက်က ဧသတာကျမ်းသည် သမိုင်းမှတ်တမ်းကျမ်းတစ်စောင်အဖြစ် ဖတ်ရှုရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သမိုင်းမှတ်တမ်းများကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းအကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုမှတ်တမ်းများကို ရယူနိုင်သူတစ်ဦးက ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ပါရှန်းဘာသာမှ ချေးယူထားသော စကားလုံးများစွာနှင့် ဂရိစကားလုံးအချို့ ပါရှိခြင်းကြောင့် ဤကျမ်းကို ပါရှန်းခေတ်အတွင်း ရေးသားခဲ့ဖွယ် အလွန်များသည်။ ဟေဗြဲဘာသာစကားသည် ရာဇဝင်ချုပ် ပထမနှင့် ဒုတိယကျမ်းများ၏ ဘာသာစကားနှင့် ဆင်တူသည်။ ဇေရဇ်မင်း ပထမ၏ တတိယနှစ် (၁:၃) သည် ဂရိနိုင်ငံကို မကျူးကျော်မီ၊ ခရစ်မပေါ်မီ ၄၈၃ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပခဲ့သော ပါရှား၏ စစ်ရေးကောင်စီကြီးနှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။ ထိုရက်စွဲသည် ဧသတာ ၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ရက်ပေါင်း ၁၈၀ ကြာ ဧည့်ခံပွဲနှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်နိုင်သည်။ ဤသမိုင်းအချိန်ကာလဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်များ၏ တည်ရှိမှုနှင့် တိကျမှုကိုကြည့်လျှင် ဤကျမ်းကို ထိုရက်စွဲနောက်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့ပုံရသည်။

နောက်ခံအကြောင်းအရာများ။ ဇေရဇ်မင်း ပထမသည် ဒါရိမင်း ပထမ၏သားဖြစ်ပြီး၊ ဒါရိမင်းသည် ပြည်နှင်ခံ ဂျူးလူမျိုးများအား ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားရန် အမိန့်ထုတ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အခြားသမိုင်းရင်းမြစ်များတွင် ဇေရဇ်မင်းကို အလွန်အကျွံသုံးစွဲသူ ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ ဧသတာကျမ်းကလည်း သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ကာမဆိုင်ရာအပျော်အပါးများအပေါ် အာရုံစိုက်မှုကို အတည်ပြုသည်။ ပါရှန်းအင်ပါယာတွင် အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေများစွာ ပါဝင်ပြီး၊ ထိုနယ်မြေတစ်ခုစီတွင် သေးငယ်သော ပြည်နယ်များ ပါဝင်သည်။ ဧသတာကျမ်းကို ရေးသားသူသည် ထိုပြည်နယ်များ၏ အရေအတွက်ကို အသုံးပြု၍ ခမ်းနားကြွယ်ဝမှုနှင့် စည်ပင်သာယာမှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။

ဧသတာနှင့် မော်ဒကဲတို့သည် ပြည်နှင်ခံလူများစွာ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်၍ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးနောက် ပါရှားပြည်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပထမအကြည့်တွင် သမ္မာကျမ်းစာပြင်ပ၌ ဧသတာ သို့မဟုတ် ဝါရှတိအကြောင်း မည်သည့်ဖော်ပြချက်မျှ မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဇေရဇ်မင်း၏ မိဖုရားများနေရာကို ပညာရှင်များက အသေးစိတ်လေ့လာခဲ့ရာ ဝါရှတိကို ဟေရိုဒိုးတပ်စ်က ဖော်ပြသော အဓိကမိဖုရား အမက်စထရစ်နှင့် ဘာသာစကားအရပင် ဆက်စပ်နိုင်ခြေကို ပယ်ဖျက်၍ မရပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့လျှင်ပင် ဧသတာသည် ထီးနန်းအမွေခံ အာတဇေရဇ်၏ မိခင်မိဖုရားအဖြစ် ရှိနေခဲ့သော အမက်စထရစ်ကို အစားထိုးခဲ့သည့် မိဖုရားဖြစ်ရမည်ဟု ဧသတာကျမ်းက မဆိုလိုပါ။ ပါရှားဘုရင်များ၏ မိဖုရားများနေရာတွင် အမျိုးသမီးများစွာ ရှိခဲ့ပြီး မိဖုရားများလည်း အများအပြား ရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုအချက်က ဤမိဖုရားဖြစ်သော ဧသတာကို ရှာဖွေရွေးချယ်ခြင်းသည် လေးနှစ်ခန့် ကြာမြင့်ရသည့်အကြောင်းကို ရှင်းပြနိုင်သည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော မိဖုရားကို အစားထိုးခြင်း မဖြစ်နိုင်ပေ (၂:၁၆–၁၇)။

ဟာမန်ကို အာဂဂိလူဟု ခေါ်ဆိုထားခြင်းက သူသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့၏ အဆုံးစွန်ရန်သူကို ကိုယ်စားပြုသော အာမလက်ဘုရင် အာဂဂ၏ ဆင်းသက်သူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁ ရာဇဝင် ၁၅:၈)။ မော်ဒကဲ၏ ဘိုးဘေးကိရှကို ရှောလု၏ဖခင်နှင့် တူညီသူ သို့မဟုတ် ဆက်နွှယ်သူဟု သတ်မှတ်နိုင်လျှင် ဟာမန်နှင့် မော်ဒကဲတို့၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် အသေးအဖွဲ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စမျှ မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်မျိုးသားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော ရန်ငြိုးတစ်ရပ် ဖြစ်လာသည်။ ထိုဆက်နွှယ်မှုသည် ဇာတ်လမ်း၏ တင်းမာမှုကို ပိုမိုမြင့်တက်စေသည့်အပြင် ဂျူးလူမျိုးများ၏ အံ့ဖွယ်ကယ်တင်ခြင်းကိုလည်း ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိစေသည်။

ဧသတာကျမ်းတစ်အုပ်လုံးကို ပြောင်းပြန်အပြိုင်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ကျမ်း၏ ဒုတိယပိုင်းသည် ပထမပိုင်းရှိ အဖြစ်အပျက်များနှင့် အခြေအနေများကို ပြောင်းပြန်အစီအစဉ်နှင့် အခန်းကဏ္ဍများကို ပြောင်းပြန်ထား၍ အပြိုင်ဖော်ပြသည်။ အဓိကအလယ်ဗဟိုသည် အခန်းကြီး ၆ ဖြစ်ပြီး၊ အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ထင်ရသော ဘုရင်၏ အိပ်မပျော်ခြင်းသည် ဇာတ်လမ်းအတွင်း အလွန်ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့အပြင် ဧသတာကျမ်းတွင် ပါဝင်သော ထေ့ငေါ့မှု၊ သရော်မှုနှင့် ဟာသတို့သည် စာရေးသူ၏ ထူးချွန်သော စာပေအရည်အချင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဇာတ်လမ်း၏ ပြဇာတ်ဆန်မှုနှင့် ဟာသကို အပြည့်အဝခံစားနိုင်ရန်၊ ခမ်းနားကြွယ်ဝမှု၊ အာဏာဂုဏ်နှင့် အနာဂတ်အတွက် အရောင်အသွေးစုံလင်၍ ကာမဆန်သော ဖော်ပြချက်များကို စိတ်ထဲတွင် ပြည့်ဝစွာ ထင်ဟပ်နိုင်ရန် ဧသတာကျမ်းကို ဖြည်းဖြည်း၊ ဂရုတစိုက်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုသင့်သည်။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ဧသတာကျမ်း၏ အထူးခြားဆုံးလက္ခဏာမှာ ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို လုံးဝဖော်ပြထားခြင်းမရှိသည့်အပြင် အကျပ်အတည်းကာလတွင် ဆုတောင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစာရှောင်ခြင်းမှတစ်ပါး အပြင်ပန်းထင်ရှားသော ဘာသာရေးအကြောင်းအရာ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့သူများက ထိုအချက်ကို ဤကျမ်း၏ ဓမ္မဆိုင်ရာသတင်းစကားကို ပယ်ချရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ရပ်အဖြစ် မြင်နိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပုန်းကွယ်နေခြင်းသည် အမှန်တကယ် ဤကျမ်း၏ ဓမ္မပညာ၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းအတွင်း ဘုရားသခင်သည် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် အစွမ်းထက်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။

၁။ ဘုရားသခင်၏ အထူးစီမံကိန်းတော်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် လောကီဆန်သည့် ဤကျမ်းအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ ယှက်နွယ်နေသောအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်စီမံတော်မူခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အလေးအနက်ထားသော ဓမ္မပညာဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မဆိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော ရှုပ်ထွေးပြီး ကျပန်းဆန်သည့် အဖြစ်အပျက်များမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်းကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အံ့ဖွယ်အမှုများမှတစ်ဆင့် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်တော်မူသော်လည်း ထိုအရာများသည် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသည်။ အများအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အခြေအနေများမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ပြီး လူတို့ကို ကိုယ်တော်ထံ ပိုမိုနီးကပ်လာစေရန်နှင့် မိမိ၏ အဆုံးစွန်အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အဖြစ်အပျက်များနှင့် လူတို့၏ဘဝများကို စီမံညှိနှိုင်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကို ရှာဖွေကြည့်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် နေရာတိုင်း၌ ရှိတော်မူသည်။ ဧသတာကျမ်းက သာမန်ဘဝ၏ အဖြစ်အပျက်များသည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ပြီး ကျေးဇူးတော်ပြည့်ဝသော ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲရှိ ကိရိယာများဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ဘုန်းတော်အတွက် မဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေများမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူကြောင်း သတိပေးသည်။ ဧသတာကျမ်းတွင် ထင်ရှားသော တိုက်ဆိုင်မှုများစွာ ရှိသော်လည်း ထိုတိုက်ဆိုင်မှုများသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံနှင့် အလွန်ထူးခြားသော ရလဒ်များဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သဖြင့် ဖတ်ရှုသူကို ၎င်းတို့သည် အံ့ဖွယ်အမှုများဖြစ်နိုင်ကြောင်း စဉ်းစားစေသည်။ ထို့အပြင် အပြောင်းအလဲအပြည့်အစုံများသည် ဤကျမ်းတွင် အဓိကနေရာယူထားပြီး၊ ဟာမန်၏ဇနီး ဇေရေရှ်ကဲ့သို့ အရေးမပါဟု ထင်ရသော ဇာတ်ကောင်များပင် အဆုံးစွန်ရလဒ်အပေါ် အာရုံစိုက်မှုရှိသည်။ ဤကျမ်းသည် ဟာမန်၏ မာနနှင့် အထင်ကြီးမှုကိုလည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင်တင်မြှောက်နေသည့်အတွက် သူ၏ကျဆုံးခြင်းကိုလည်းကောင်း ဖော်ပြသည်။ ယောသပ်နှင့် ရုသ်တို့၏ ဇာတ်လမ်းများနှင့် ဆင်တူမှုများစွာရှိပြီး ထိုနေရာများတွင်လည်း ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်စီမံတော်မူခြင်းသည် ရှင်းလင်းပြီး အစွမ်းထက်သည်။ စကားလုံးအုပ်စုများ သို့မဟုတ် စကားစုများမှတစ်ဆင့် အခြားဇာတ်လမ်းများကို ရည်ညွှန်းထားမှုများသည် ဧသတာကျမ်း၏ အပိုင်းများစွာကို ဘာသာရေးနှင့် ဘုရားသခင်ကို ဗဟိုပြုသည့် အကြောင်းအရာများနှင့် ဆက်စပ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှင်များစွာ သတိပြုမိသကဲ့သို့ သမ္မာကျမ်းစာ၏ ကျန်အပိုင်းများနှင့် ဂရုတစိုက်နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဇာတ်လမ်းကို အနီးကပ်ဖတ်ရှုသောအခါ ဧသတာကျမ်း၏ ထောင့်တိုင်းနီးပါးမှ ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းသည် ဖုံးကွယ်နေသောပုံစံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ဘုရားသခင်၏တည်ရှိခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်စိကို ဖွင့်ကြည့်သောအခါ အစပိုင်းတွင် တိုက်ဆိုင်မှုနှင့် ကျပန်းဖြစ်ရပ်များဟု ထင်ရသော အဖြစ်အပျက်များမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်စီမံတော်မူခြင်းကို နေရာတိုင်းတွင် စတင်မြင်တွေ့ရသည်။ ပရောဖက်များထံမှ ဘုရားသခင်သည် အချိန်တိုင်း စကားပြောတော်မူသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဧသတာကျမ်းက ယနေ့ခေတ်နှင့် ပို၍ဆင်တူသော ကာလတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုကာလတွင် ဘုရားသခင်သည် ရှင်းလင်းသော လမ်းညွှန်ချက်ကို အမြဲပေးတော်မူသည်ဟု မထင်ရဘဲ လူတို့သည် မကောင်းရာမှ ပို၍ဆိုးသော ရွေးချယ်မှုများကို ပြုလုပ်ကြသည်။ သို့သော် အမှောင်မိုက်ဆုံးအချိန်များတွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် နောက်ကွယ်မှ မိမိ၏လူများကို စောင့်ရှောက်ရန် လုပ်ဆောင်နေတော်မူကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သည်။

၂။ မိမိ၏လူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အထူးစောင့်ရှောက်မှု။ ဧသတာကျမ်းတွင် ထွက်မြောက်ရာကျမ်းနှင့် ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုများစွာ ပါရှိသည်။ ကျမ်းနှစ်ကျမ်းလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏လူများသည် ပျက်စီးသတ်ဖြတ်ခံရမည့် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ကြရသည်။ ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုလုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူများအတွက် ကြားဝင်ပေးရန် လူသားတစ်ဦးကို စေလွှတ်တော်မူသည်။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုလုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်းကို အစ္စရေးလူမျိုး၏ အမှတ်သညာနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်သော ပွဲတော်အသစ်များ—ပသခါပွဲနှင့် ပူရိမ်ပွဲ—တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသည်။ သမိုင်း၏နောက်ကွယ်တွင် လူသားများမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်နေသော ဘုရားသခင်သည် “မိမိမျက်စိ၏သူငယ်အိမ်” ကို စောင့်ရှောက်ရန် အစဉ်အမြဲ အပ်နှံထားတော်မူသည် (ဇာခရိ ၂:၈)။

၃။ ဘုရားသခင်၏ ကိရိယာများ။ ဧသတာကျမ်းသည် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုအကြား တိုက်ပွဲကို ဖော်ပြပြီး၊ ၎င်းသည် ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တို့၏ မဟာတိုက်ပွဲ၏ သေးငယ်သောပုံစံတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဆန္ဒရှိသူတိုင်းကို ကယ်တင်လိုတော်မူပြီး ကယ်တင်ခြင်းသည် အစဉ်အမြဲ ရရှိနိုင်ခဲ့သည် (ယောရှု ၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အချို့အခြေအနေများတွင်၊ အထူးသဖြင့် လက်တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ ဥပဒေ သက်ရောက်သည့်အခါ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူများကို ရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ဧသတာ၏ဖြစ်ရပ်သည် ထိုသို့သောအခြေအနေဖြစ်သည်။ ဧသတာကျမ်းတွင် ဂျူးလူမျိုးများ၏ ရန်သူများသည် နောင်တရပြီး သေခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း အချို့သည် ထိုအခွင့်အရေးကို မယူခဲ့ကြပေ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိထံမှ လှည့်ထွက်သွားသူတို့၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားတော်မူသည်။

လူများစွာက မော်ဒကဲနှင့် ဧသတာတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် ကိုယ်ကျင့်တရားတန်ဖိုးအချို့ကို ဖော်ပြနေပြီး၊ အခြားတိုင်းပြည်များတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ယောသပ်နှင့် ဒံယေလတို့၏ လုပ်ရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အချို့အရာများသည် မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိကြသည်။ သို့သော် ဇာတ်လမ်းသည် ထိုပြဿနာကို အာရုံစိုက်မထားပါ။ ထို့ကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာက ထိုလုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် ၎င်းတို့ကို ကိုယ်ကျင့်တရားအရ လက်ခံနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ (သမ္မာကျမ်းစာတွင် အလားတူဥပမာများစွာ ရှိသည်)။ အမှန်မှာ ဧသတာနှင့် မော်ဒကဲတို့သည် ဘုရားသခင်၏လူများနှင့် မိမိတို့ကို ပိုမိုအပြည့်အဝ တစ်သားတည်းဖြစ်စေကာ ဘုရားသခင်အတွက် ပို၍အန္တရာယ်များသော ရပ်တည်ချက်များကို တဖြည်းဖြည်း ယူလာကြသည့်အခါ သူတို့၏ အမှန်နှင့်အမှားအပေါ် အမြင်သည် ပို၍ထင်ရှားလာပြီး ဘုရားသခင်၏လူများနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီလာသည်။ အဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် ကျဆုံးပြီး အပြစ်အနာအဆာရှိသော လူများကိုပင် မိမိ၏ဘုန်းတော်အတွက် အသုံးပြုနိုင်တော်မူသည်။

ယနေ့ဖတ်ရှုသူများအတွက် ဤအချက်သည် အလွန်နှစ်သိမ့်စရာဖြစ်သင့်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မပြည့်စုံသော လူသားကိရိယာများကို အသုံးပြုနိုင်တော်မူသည်။ ခရစ်ယာန်များက ဆန္ဒရှိပါက ကျဆုံးပြီး အပြစ်အနာအဆာရှိနေသည့် မိမိတို့၏နေရာတွင်ပင် ဘုရားသခင်က သူတို့ကို အသုံးပြုတော်မူမည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဧသတာနှင့် မော်ဒကဲတို့အတွက် ပြုတော်မူသကဲ့သို့ သူတို့ကိုလည်း မိမိ၏ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အညီ ဆက်လက်ပြောင်းလဲပေးတော်မူမည်၊ ပို၍သစ္စာရှိသောဘဝများကို အသက်ရှင်စေမည်။

၄။ မျှော်လင့်ခြင်းသတင်းစကား။ ဧသတာကျမ်းတွင် မျှော်လင့်ခြင်း အလွန်ပေါများပြီး မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည့်အချိန်တွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူများကို ကယ်တင်တော်မူကြောင်း သတိပေးချက်များ ပါရှိသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၏အလယ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းရှိသောကြောင့် မျှော်လင့်ချက်လိုအပ်သူများအတွက် ဧသတာကျမ်းသည် အလွန်ကောင်းသောကျမ်း ဖြစ်သည်။ သမိုင်းသည် လူသားများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး သူတို့၏အနာဂတ်အစီအစဉ်များသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်ဟု မကြာခဏထင်ရသည်။ သို့သော် ဧသတာကျမ်းက အဆုံးတွင် မိမိ၏လူများအတွက် အနာဂတ်—ငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် သဟဇာတဖြစ်ခြင်း၏ အနာဂတ်—ကို ဘုရားသခင်ကသာ ရေးဆွဲတော်မူကြောင်း ပြောပြသည်။ ဧသတာကျမ်းတွင် အပြောင်းအလဲသည် မျှော်လင့်ခြင်းကို ပေါ်ထွက်စေခြင်း သို့မဟုတ် အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းအဖြစ် အလွန်အရေးကြီးပြီး၊ အဆုံးကာလ စကြဝဠာတိုက်ပွဲ၏ ပြောင်းပြန်အဖြစ်အပျက်ကိုပင် ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း အဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏လူများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် ဆင်တူသောအရာကို ဖော်ပြထားသည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၁၅)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် တစ်ဖန် အစွမ်းထက်စွာ လုပ်ဆောင်၍ အဆုံးစွန်ကယ်တင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းတော်မူမည်။ ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တို့၏ မဟာစကြဝဠာတိုက်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏လူများကို သေခြင်းမှ အံ့ဖွယ်ကြီးမားစွာ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် အပြစ်နှင့် ဘုရားသခင်၏လူများ၏ ရန်သူများကို အဆုံးစွန်ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည် (ဗျာဒိတ် ၁၉–၂၂)။