အခန်းကြီး - (၁၁ - ၁၂ - ၁၃ - ၁၄)

 

၁၁:၁–၂၀။ Zophar — ထင်ရှားပုံရသော ကျေးဇူးတော်

Zophar သည် မိတ်ဆွေများအနက် အာရုံခံစားနိုင်မှု အနည်းဆုံးသူဖြစ်ပြီး ယောဘအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုလည်း အနည်းဆုံးရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် ယောဘကို ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်၍ စတင်ပြောဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁–၆)။ ထို့နောက် ၄:၁၇ နှင့် ၉:၂ တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော မေးခွန်းဖြစ်သည့် လူသားတစ်ဦးသည် ဖြောင့်မတ်နိုင်သလောဟူသော မေးခွန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ Zophar က ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်တစ်ခု ရရှိလာလျှင် ယောဘကို အပြစ်ရှိကြောင်း ပြစ်တင်ရှုတ်ချမည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင် ဖြတ်သန်းလာသောအခါ လူသားတို့ကို ထောင်ချပြီး အပြစ်စီရင်တော်မူသည်ဟု သူယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ “ဖြတ်သန်းလာသည်” ဟူသော ကြိယာကို Eliphaz က မိမိထံ စကားပြောသော ဝိညာဉ်၏ ပေါ်လာခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည် (၄:၁၅)။ ယခု Zophar ကလည်း ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာသည်ဟု ဆိုရန် ထိုစကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ Zophar အတွက် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချနိုင်ရုံသာရှိပြီး Eliphaz ၏ ဝိညာဉ်က ပြောဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ Zophar သည် အချည်းနှီးသော စကားများသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဖြောင့်မတ်ကြောင်း သက်သေပြပေးနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆက်လက်အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ ယောဘသည် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်ဟု သူပြောခဲ့သော်လည်း ထိုသို့သောအရာ မည်သည့်အချိန်က ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရပါ။ အခြားပြောဆိုသူများက ထိုသို့သော စွပ်စွဲချက်မျိုး မပြုခဲ့ကြပါ။ Bildad ပြောပြီးနောက် ယောဘသည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးနှင့် ထိုတန်ခိုးရှေ့တွင် မိမိ၏အားနည်းမှုကို ပြောခဲ့သည်၊ မိမိ၏အသက်တာကို တိုင်ကြားခဲ့သည်၊ ထို့နောက် သေခြင်းကို ထပ်မံတောင့်တခဲ့သည်။ ယောဘကျမ်းသည်လည်း ယောဘက မိမိ၏သွန်သင်ချက်သည် သန့်ရှင်းသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့ကြောင်း Zophar ၏ စွပ်စွဲချက်ကို မထောက်ခံပါ။ ယောဘသည် ထိုသို့သောအဆိုကို ပြုခဲ့သည်ဟု ယူဆရန် မဖြစ်နိုင်လောက်ပါ။ ထို့ကြောင့် Zophar ဘက်မှ မှားယွင်းစွာ သတ်မှတ်ပြောဆိုခြင်းဖြစ်နိုင်ခြေက ပို၍များသည်။ အကြောင်းမှာ Bildad က ယောဘသည် သန့်ရှင်းသူဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆချက်အရ ပြောဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၈:၆)။

Zophar ၏အဆိုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စာဖတ်သူသည် မကြာသေးမီက ယောဘ၏ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ နှိမ့်ချသောသဘောထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည် (၁၀:၁၅)။ ယောဘ၏ ဘာသာစကား၊ စိတ်အခြေအနေ၊ အသံနေအသံထားတို့နှင့် သိသိသာသာ မကိုက်ညီသော Zophar ၏ စွပ်စွဲချက်သည် ဘုရားသခင်၏နာမတော်ဖြင့် လူသားတို့၏ အငြင်းအခုံများတွင် ပါဝင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် မှားယွင်းမှုကို ပို၍ထင်ရှားစေသည်။ အခန်းငယ် ၆ ၏ ပထမပိုင်းတွင် “နှစ်ဆ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ဟေဗြဲစကားလုံးကို အကြောင်းအရာအရ “သင်၏ဉာဏ်ပညာကို နှစ်ဆတိုးစေမည်”၊ “စစ်မှန်သောဉာဏ်ပညာတွင် နှစ်ဖက်ရှိသည်” သို့မဟုတ် “ကိုယ်တော်သည် နားလည်မှုအရာရာ၌ ပြည့်စုံတော်မူသည်” ဟု အမျိုးမျိုးပြန်ဆိုထားကြသည်။ အခန်းငယ်၏ နောက်ဆုံးပိုင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ယောဘ၏အပြစ်အချို့ကို မေ့လျော့ခဲ့သည်ဟူသော အယူအဆကို စာသားအတိုင်း ရည်ညွှန်းပြီး Zophar က ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထံမှ မိမိခံထိုက်သည်ထက် နည်းသောအပြစ်ဒဏ်ကိုသာ ခံရသည်ဟု ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ Zophar က ဘုရားသခင်သည် ယောဘကို ယခုထက်ပို၍ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ဒဏ်ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၇–၁၂ တွင် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်မှုနှင့် လူသားအချို့၏ မတရားမှုနှင့် လိမ်လည်မှုတို့ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရာတွင် သူ၏စကားများသည် မြင့်မားလာခဲ့သည်။ မိုက်မဲသောသူတို့သည် ပညာရှိဖြစ်လာရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း ဖော်ပြရန် ပုံပြင်စကားတစ်ရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ မြည်း၏သားငယ်တစ်ကောင်က လူသားအဖြစ် မွေးဖွားလာခြင်းထက်ပင် ထိုအရာသည် ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။

Zophar သည် သူ၏နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် နောင်တရခြင်း၌ မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၃–၂၀)။ Eliphaz နှင့် Bildad တို့ကဲ့သို့ပင် နောင်တရလျှင် လက်ရှိခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်မည်ဟု ယောဘကို အာမခံခဲ့သည်။ ယောဘ၏အပြစ်သည် ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသကို ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း သူ၏အမှုသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း မဟုတ်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထံ မိမိလက်ကို ဆန့်ထုတ်သင့်သည်ဟူသော တိုက်တွန်းချက်သည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် တောင်းပန်ဆုတောင်းခြင်း၏ အပြုအမူကို ဖော်ပြပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မကြာခဏအသုံးပြုသော စကားရပ်ဖြစ်သည် (ဥပမာ ဆာလံကျမ်း ၄၄:၂၀၊ ၁၄၃:၆)။ အခန်းငယ် ၁၄ တွင် မတရားမှု သို့မဟုတ် မကောင်းမှုကို အသိစိတ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားပြီး ယောဘ၏အိမ်၌ ကြိုဆိုနေထိုင်ခွင့်မပြုသင့်သော အရာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

ထို့နောက် Zophar က ယောဘသည် နှိမ့်ချ၍ နောင်တရလျှင် မိမိ၏ယခင်အသက်တာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)။ ထိုအခါ ယောဘသည် မိမိ၏ဒုက္ခများကို မေ့ပျောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ဖြတ်သန်းသွားသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ Zophar သည် ယောဘ၏ အဆိုးမြင်သော ရေပျောက်ကွယ်သွားသည့် ပုံဥပမာကို အကောင်းဘက်သို့ အသုံးချရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၆:၁၅–၂၁)။ ချောင်းတစ်ချောင်း ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ ရေပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ယောဘ၏ဆင်းရဲဒုက္ခလည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယောဘသည် တူးဖော်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှာဖွေခြင်းပြု၍ အရာရာကို စစ်ဆေးပြီး အားလုံးအဆင်ပြေကြောင်း တွေ့ရှိကာ လုံခြုံစွာ အနားယူနိုင်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ယောဘ၏ ညှဉ်းပန်းခံရသောညများ အဆုံးသတ်သွားမည်ဟု ဆိုလိုသည် (၃:၂၆၊ ၇:၁၃–၁၄)။ မျက်စိပျက်ခြင်း သို့မဟုတ် မျက်စိအားနည်းခြင်းကို အခန်းငယ် ၂၀ တွင် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာမရှိသောသူတို့ထံ ကျရောက်မည့် ကျိန်ခြင်းများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် စာရင်းပြုထားသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၂၈:၆၅)။

၁၂:၁–၁၄:၂၂။ ယောဘ၏ မိန့်ခွန်း—ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်၊ ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါတို့၏ အကန့်အသတ်ရှိမှု

ပထမအကြိမ် အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှု၏ နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်းသည် ယောဘ၏ မိတ်ဆွေများအပေါ် ဒေါသထွက်မှုဖြင့် စတင်သည် (၁၂:၁–၆)။ ယောဘ၏ သရော်ပြောဆိုသော အဖြေက သူ၏ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို အယူဝါဒဆန်ဆန် ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေခြင်းအပေါ် သူစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မိမိ၏မိတ်ဆွေများ၏အမြင်သာ အရေးကြီးပြီး အခြားမည်သည့်အမြင်မျှ အရေးမကြီးဟူသော အယူအဆကို ယောဘက လှောင်ပြောင်ခဲ့သည် (ငယ် ၂)။ ယောဘသည် (ငယ် ၅) မိမိ၏မိတ်ဆွေများ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဖြောင့်မတ်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေသော သဘောထားကို အလေးပေးပြောဆိုနေပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒုက္ခရောက်ရန် သတ်မှတ်ထားပြီးသားသူများထံသို့သာ ကျရောက်နိုင်သည်ဟု သူတို့ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယောဘသည် အသက်တာ၏ မတရားမှုအပေါ် ဆက်လက်စိတ်စွဲလမ်းနေပြီး ရာဇဝတ်သားများသည် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ အောင်မြင်ချမ်းသာနေကြသည်ကို သတိပြုမိသည် (ငယ် ၆)။ မိတ်ဆွေများသည် ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်သော ယောဘကိုပင် လှောင်ပြောင်ခြင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး၊ မတရားမှုသည် လောကတွင် ရှင်သန်ကြီးထွားနေသည်ကို မမြင်မိခဲ့ကြ။ မတရားသောသူတို့သည် မိမိတို့ဖီဆန်သော ဘုရားသခင်ထံမှပင် ရရှိသော တန်ခိုးအားဖြင့် ရှင်သန်ကြီးထွားကြသည်။

ယောဘ၏ စိန်ခေါ်သရော်စကားများ (၁၂:၇–၁၂) သည် သဘာဝတရားမှ သိရှိနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာကို ချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်းကြောင့် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ စာအုပ်၏အကြောင်းအရာအတွင်း၌ ၎င်းတို့သည် ယောဘက ထိုအချိန်အထိ ပြောဆိုခဲ့သမျှနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဖက်ဆက်စပ်စကားလုံးဖြင့် (“သို့သော်”) စတင်ထားသည်။ မိတ်ဆွေများက ဘုရားသခင်သည် ကောင်းသောသူကို ကောင်းချီးပေးပြီး မတရားသောသူကို အပြစ်ဒဏ်ပေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုမျှလောက် ထင်ရှားလွန်းသောအရာဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါမဆို “ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်သည် ဤအမှုကို ပြုတော်မူပြီ” ဟု ပြောနိုင်သည်ဟု ယောဘက ဆိုသည် (၁၂:၉)။ ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများအကြား အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုတွင် “ထာဝရဘုရား” ဟူသောအမည် ပေါ်လာသည့် တစ်ခုတည်းသောအကြိမ်လည်း ဤနေရာဖြစ်သည်။

ယောဘက နားများသည် စကားလုံးများကို စစ်ဆေးကြပြီး၊ အာခေါင်သည် အစားအစာများကို စမ်းသပ်ကြပြီး၊ အသက်ကြီးသူများသည် အသိပညာကို စမ်းသပ်ကြသည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (ငယ် ၁၁–၁၂)။ Bildad က အသက်ကြီးသူများ၏ ဉာဏ်ပညာကို ရည်ညွှန်းခဲ့ပြီး (၈:၈–၉) Eliphaz ကလည်း ထိုအရာကို ဆုပ်ကိုင်အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည် (၁၅:၇–၁၀)။ မတရားသောသူတို့သည် အမြဲဒုက္ခခံရပြီး ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် အမြဲအောင်မြင်ကြသည်ဟူသော မိမိ၏မိတ်ဆွေများ၏ ရိုးစင်းနုံအသော အဆိုကို လှောင်ပြောင်ပြီးနောက် ယောဘက သူတို့၏ဆင်ခြင်မှုက ခွင့်ပြုထားသည်ထက် များစွာပို၍ ခန့်မှန်းမရနိုင်သော တန်ခိုးရှိသည့် ဘုရားသခင်ကို ပုံဖော်ပြခဲ့သည် (၁၂:၁၃–၂၅)။ ယောဘ၏ အတွေ့အကြုံတွင် သီးခြားကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အသက်တာရှိ နယ်ပယ်အားလုံးကို အုပ်စိုးသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၆)။ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးတို့ကိုလည်း အုပ်စိုးတော်မူသည် (ငယ် ၂၃)။

၁၃:၁ မှစ၍ ယောဘ၏ မိတ်ဆွေများ၏ အငြင်းအခုံများကို ချေပခြင်းတွင် သူ၌ ဉာဏ်ပညာရှိကြောင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံ၍ စကားပြောလိုကြောင်း၊ မိတ်ဆွေများသည် တိတ်ဆိတ်နေသင့်ကြောင်းကို ဆန္ဒပြပြောဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်က မိမိ၏ပုဂ္ဂိုလ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့၏ မမှန်ကန်သော ပုံဖော်ပြောဆိုမှုများကို ပယ်ချတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနန္တတန်ခိုးရှင်နှင့် မိမိ၏အမှုကို ဆွေးနွေးရန် ရဲဝံ့ခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို ယောဘသိရှိခဲ့သည် (ငယ် ၁၄–၁၅)။ “ငါ၌မျှော်လင့်ချက်မရှိ” ဟူသော အခြားဟေဗြဲစာမူဖတ်ရှုနည်းကို ငယ် ၁၅ခ–၁၆ က ထောက်ခံခြင်းမရှိပါ။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ကို မိမိ၏ကယ်တင်ခြင်းအဖြစ် မြင်ခဲ့ပြီး မိမိသည် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်သူမဟုတ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ကို လုံးဝစွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ ဤအချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းအပေါ် ယောဘ၏ယုံကြည်မှုနှင့် သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုသည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ မိမိအပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို ဆက်လက်ပေးနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထံ မိမိပြောခဲ့သမျှထဲတွင် အရှည်လျားဆုံးသော မိန့်ခွန်းကို စတင်ပြောဆိုခဲ့သည် (၁၃:၂၀–၁၄:၂၂)။ သို့သော် သူ၏အကောင်းမြင်မျှော်လင့်ချက်သည် အမြဲတမ်းတည်ရှိနေမည်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ထံ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခြင်းထက် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဟူသော သူ၏မျှော်လင့်ချက်လည်း မှေးမှိန်လာပုံရသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဒုက္ခကို ချက်ချင်းသက်သာစေမည်ဟု မမျှော်လင့်တော့သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်အာရုံစိုက်မှုကို တောင်းဆိုခြင်းလည်း လျော့နည်းလာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ မကြာမီပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် ပျောက်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သူပြောဆိုနေသော်လည်း မတွေ့နိုင်သော ဘုရားသခင်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံမှုလည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမ်နှင့် တတိယအကြိမ် အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုများတွင် သူသည် ဘုရားသခင်ထံ များစွာနည်းပါးစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်မှုအပေါ် အခိုင်အမာရပ်တည်ခြင်းနှင့် မိမိအပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို အချိန်နှင့် ဥပဒေဆိုင်ရာအခြေအနေ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ယခင်နှင့်မတူသော နည်းလမ်းများဖြင့် နားလည်ယူဆရန် လိုအပ်လာပုံရသည်။ ဒုတိယအကြိမ် အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုတွင် သူ၏မျှော်လင့်ချက်သည် အနာဂတ်တွင် မိမိ၏ရွေးနုတ်ရှင်ကို မြင်ရမည်ဟူသောအရာ၌ တည်ခဲ့သည် (၁၉:၂၅)။ တတိယအကြိမ် အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုအဆုံး၌ ပြုသော သူ၏ကျိန်ဆိုချက်အရ သူသည် မိမိ၏ မည်းမှောင်၍ အခွံကျနေသော အရေပြားနှင့် ပူလောင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လက်ခံရန် အရှုံးပေးထားပုံရသည် (၃၀:၃၀)။ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းပုံစံတစ်မျိုးမျိုးကို ရည်ညွှန်းခြင်း မရှိတော့ပါ။ မိတ်ဆွေများက လက်လျှော့သွားကြပြီး (၃၂:၁) ယောဘသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့်သာ ငြင်းခုံရသည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ တရားရုံး၌ အပြစ်မရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခံရခြင်းသည် မိမိထိုက်တန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဥပဒေဆိုင်ရာ အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြပေးမည်ဟူသော မလှုပ်မယှက်နိုင်သည့် သေချာမှုကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရပြီး ထိုအရာသည် သူဆက်လက်မျှော်လင့်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤနေရာတွင် “လက်” ဟူသည်မှာ “ဖိနှိပ်ခြင်း” ကို ဆိုလိုသည် (၁၃:၂၁)။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဝေးကွာလိုခြင်းမရှိပါ။ အမှန်မှာ သူသည် ဘုရားသခင်နှင့် တွေ့ဆုံစကားပြောရန် ဆက်လက်တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။ အရွက်တစ်ရွက် သို့မဟုတ် ခြောက်သွေ့သောကောက်ရိုး၊ ဖွဲကဲ့သို့သော အားနည်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် မိမိကို ဘုရားသခင်က အဘယ်ကြောင့် လိုက်လံဖိအားပေးနေသည်ကို ယောဘ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ (ငယ် ၂၅)။ ယောဘက “ခါးသီးသောအရာများ” ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ငယ် ၂၆၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏စွပ်စွဲချက်များသည် ခံရခက်သော်လည်း ယောဘ၏ မဆင်မခြင်ပြုမူခဲ့သော လူငယ်ဘဝကို သတိရစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ပျက်စီးခြင်း သို့မဟုတ် တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းပျောက်ကွယ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း (ယောဘ ၁၃:၂၈) သည် နောက်တွင်လာမည့် အခန်း ၁၄ နှင့် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဆက်စပ်နေသော ခံစားချက်ကို ဖော်ပြပြီး ၁၄:၂၂ တွင် အဆုံးသတ်သော အပိုင်းအသစ်၏ အစအဖြစ် ယူဆသင့်သည်။

အခန်း ၁၄ သည် ၁၃:၂၈ တွင် စတင်မိတ်ဆက်ထားသော ဘုရားသခင်ထံ ယောဘ၏ တတိယအကြိမ်မြောက် မိန့်ခွန်း၏ ဒုတိယပိုင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယောဘသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေများရှေ့၌ မိမိ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို ကာကွယ်ပြောဆိုခြင်းမှ သေခြင်း၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူတို့၏အသက်တာသည် “ဒုက္ခနှင့်ပြည့်စုံသည်” ဟူသော ယောဘ၏ရည်ညွှန်းချက် (ငယ် ၁) သည် လူတို့သည် ဒုက္ခအတွက် မွေးဖွားလာကြသည်ဟု ပြောခဲ့သော Eliphaz ထံ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားသည် (၅:၇)။ ယောဘက ထိုအချက်ကို ပို၍ပင် သဘောတူခဲ့သည်။ လူသားတို့သည် အရိပ်များနှင့်တူကြသည်ဟု ဆိုခြင်းအားဖြင့် ယောဘသည် မိမိအသက်တာအတွက် အသုံးပြုခဲ့သော ခဏတာဖြတ်သန်းသွားသောနေ့ရက်များကို လူသားအားလုံးထံ အသုံးချခဲ့သည် (၉:၂၅)။ အကန့်အသတ်ရှိသော လူသားတို့ကို ဘုရားသခင်က အဘယ်ကြောင့် အာရုံစိုက်တော်မူသနည်းဟု သူအံ့ဩခဲ့သည် (၁၄:၃)။ ထိုသို့ အာရုံစိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏စိတ်ဖိစီးမှုကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေနိုင်သည်။ လူသားတို့ကို အနားပေးရန် ဘုရားသခင်အား သူတောင့်တခဲ့သည် (ငယ် ၆)။ ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးအတွင်း လူသားတို့၏အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်အနည်းဆုံးအခြေအနေနီးပါး ဖြစ်သည်။ အပင်များသည် ပြန်လည်ပေါက်လာနိုင်သော်လည်း လူသားတို့အတွက် သေခြင်းသည် အဆုံးဖြစ်သည် (၁၄:၁၀၊ ၁၂)—အနည်းဆုံး “ကောင်းကင်မရှိတော့သည့်အချိန်တိုင်အောင်” ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၂)။

ဤအခန်းငယ်တွင် ဖြောင့်မတ်သောသေဆုံးသူများသည် ပြန်လည်အသက်ရှင်မည်ဟူသော အရိပ်အမြွက်တစ်ရပ်ရှိသည်။ ၎င်းကို အခြားကျမ်းစာအပိုင်းများတွင်လည်း အတည်ပြုထားသည် (ဥပမာ၊ ၂ ပေတရု ၃:၁၃၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂၁:၁)။ နောက်ဆက်တွဲအခန်းငယ်များ (၁၄:၁၃–၁၇) တွင်လည်း ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အရိပ်အမြွက်များ ထပ်မံပါရှိသည်။ ယောဘက ဘုရားသခင်၏အမျက်တော် လွန်သွားသည့်အချိန်တိုင်အောင် သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားခံရပြီး ထိုအခါ မိမိကို သတိရတော်မူမည်ဟု ပြောခဲ့သည် (ငယ် ၁၃)။ လူတို့သည် ပြန်လည်အသက်ရှင်နိုင်မည်လောဟု မေးခဲ့ပြီး ထို့နောက် သက်သာရာရခြင်းနှင့် ခေါ်တော်မူခြင်းအကြောင်း ပြောခဲ့သည် (ငယ် ၁၄–၁၅)။ ဤအစပြုမေးခွန်းများနှင့် တောင့်တမှုများ၊ မသေချာသေးသော အတည်ပြုချက်များသည် ၁၉:၂၃–၂၇ တွင် ဘုရားသခင်အပေါ် ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖျက်ဆီးပျောက်ကွယ်စေခြင်းကို ဖော်ပြသည့် ပုံဆောင်စကားများ (၁၄:၁၈–၁၉) က ယောဘသည် သေခြင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုးနှင့် ထင်ရှားသော နောက်ဆုံးအခြေအနေကို ကဗျာဆန်စွာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြန်လည်ဖော်ပြနေသည်ကို ပြသသည် (၁၄:၂၀–၂၁)။

ယောဘ၏ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ပတ်သက်သော အလုံးစုံသော အငြင်းအခုံအတွင်း ယောဘနှင့် Bildad တို့သည် သားများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ Bildad အဆိုအရ သူတို့သည် မိမိတို့၏အပြစ်အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ကြသည် (၈:၄)။ ယောဘက မိမိရင်ဆိုင်နေရသော ပျက်စီးခြင်းသည် သားများအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိစေကြောင်း ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့သည် (၁၄:၂၁)။ သို့သော် နောက်မိန့်ခွန်းတွင် Bildad က မိမိ၏အမူအရာက မိမိနှင့် မိမိ၏သားမြေးများအကြောင်း အမှတ်ရခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည်ဟု ပြောဆိုမည်ဖြစ်သည် (၁၈:၁၆–၁၉)။