အခန်းကြီး - (၂၆ - ၂၇ - ၂၈ - ၂၉)

 

၂၆:၁–၂၇:၂၃။ ယောဘ၏ အလေးအနက်ထားသော ကာကွယ်ပြောဆိုချက်

ယောဘသည် မိတ်ဆွေများ၏ ရှည်လျား၍ အကျယ်တဝင့်ပြောဆိုသော မိန့်ခွန်းများကို ဆက်လက်၍ အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောဆိုခဲ့သည် (၂၆:၂–၄)။ သို့သော် ဤအပိုင်းတွင် သူ၏ အလေးအနက်ဆုံးသော အငြင်းအခုံများသည် မိမိအပြစ်ကင်းကြောင်းကို အစဉ်အလာအတိုင်း အခိုင်အမာပြောဆိုခြင်း (၂၇:၂–၆) နှင့် လူဆိုးတို့၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေသည် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို မိတ်ဆွေများပြောခဲ့သည့်စကားများနှင့် အလွန်ဆင်တူသော အငြင်းအခုံများ (၂၇:၇–၂၃) တို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ တုန်လှုပ်နေသော သေလွန်သူများ၏ ပုံရိပ် (၂၆:၅) သည် သေလွန်သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိကြောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းမရှိပါ (ဒေသနာ ၉:၅)။ ဤနေရာတွင် “သေလွန်သူများ” ဟုဆိုသော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် သင်္ချိုင်းတွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဖြစ်သော ရှေဩလ်၌ ခွန်အားလုံးဝမရှိတော့သော သေလွန်သူများကို ရည်ညွှန်းသည့် ကဗျာဆန်သောစာသားများတွင် အသုံးပြုသော စကားလုံးဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ “အရိပ်များ” သို့မဟုတ် “သေဆုံးသွားသူများ၏ ဝိညာဉ်များ” ဟုပင် ဘာသာပြန်ကြသည်။ ထိုသို့ဘာသာပြန်လျှင် “သရဲများ” ဟူသော မသင့်လျော်သည့် အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နိုင်ပြီး၊ သေခြင်း၌ အိပ်ပျော်နေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သမ္မာကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သည် (ဆာလံ ၆:၅; ၁၁၅:၁၇; ဒံယေလ ၁၂:၂; ယောဟန် ၁၁:၁၁–၁၂; ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၁; ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃–၁၄)။ ဤစကားလုံးကို ယောဘ ၂၆:၆ တွင် ဖျက်ဆီးခြင်းနေရာဖြစ်သော သင်္ချိုင်း၊ ရှေဩလ်၏ နက်ရှိုင်းရာ၌ အစွမ်းသတ္တိလုံးဝမရှိတော့သော သေလွန်သူများကို ရည်ညွှန်းရန် ကဗျာဆန်သောစာသားများတွင် တွေ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သေလွန်သူများပင် တုန်လှုပ်၍ အလွန်ပြင်းထန်သော ပူပန်ဝမ်းနည်းခြင်းကို ခံစားရကြသည်။ ယောဘက လူသားဖြစ်စေ အခြားသတ္တဝါဖြစ်စေ အရာအားလုံးနှင့် သတ္တဝါအားလုံးသည် အသက်နှင့် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ဘုရားသခင်၏ အကြွင်းမဲ့အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည် (ဆာလံ ၇၄:၁၂–၁၇; ၈၉:၁၀; ဟေရှာယ ၃၀:၇; ၅၁:၉–၁၀ တို့ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။

ယောဘ ၂၆:၁၁ တွင် ကောင်းကင်တိုင်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ကောင်းကင်ကို ထောက်ပံ့ထားသော တိုင်များရှိသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုကဲ့သို့ မြေကြီးကို ဖော်ပြသည့် ပုံရိပ်စကားဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တောင်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယောဘသည် မိမိ၏ သမာဓိအပေါ် အပ်နှံထားမှု မည်မျှပြင်းထန်ကြောင်း ဖော်ပြရန် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို အမှီပြု၍ ကျိန်ဆိုခဲ့သည် (၂၇:၂)။ အခန်းငယ် ၁၈ သည် လူဆိုးတို့၏ မခိုင်မာသော တည်ဆောက်မှုများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပိုးဖလံ၏ အိမ်သည် ၎င်း၏ ပိုးအိမ်ဖြစ်ပြီး၊ “တဲ” သို့မဟုတ် “တဲငယ်” ဟူသော စကားလုံးသည် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ဆောက်လုပ်ထားသော ယာယီနေစရာများကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံးဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်မှုနှင့် အမြဲတည်မြဲမှုတို့သည် လူဆိုးတို့၏ လက္ခဏာများ မဟုတ်ကြပါ။

အခန်းငယ် ၁၉ ၏ ငြင်းပယ်သည့် ပုံစံများကို ဘဝ၏ ခဏတာဖြစ်မှုကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဘာသာပြန်ခဲ့ကြသော်လည်း လူ့ဥစ္စာစည်းစိမ်၏ ခဏတာဖြစ်မှုကို ဖော်ပြသည်ဟုလည်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုစည်းစိမ်များသည် ရှိနေကြသော်လည်း လူတို့ နိုးထလာသောအခါ၊ မျက်စိဖွင့်ကြည့်သောအခါ ထိုစည်းစိမ်များသည် မရှိတော့ပါ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့ လူလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ အရှေ့လေသည် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် လူသိများသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၄:၂၁; ဆာလံ ၄၈:၇)။ ထိုလေသည် လူကို ဖယ်ရှားပစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောဘသည် မိမိ၏ မိတ်ဆွေများ၏ အငြင်းအခုံများကို လုံးဝပယ်ချခြင်းမှာ သူ၏ သမာဓိကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီး၊ လူဆိုးတို့၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေကို မိတ်ဆွေများဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း လုံးဝငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့ကိုယ်တိုင် ယခင်က ပြောခဲ့သော အငြင်းအခုံများနှင့်ပင် အလွန်ကိုက်ညီသော ဤမိန့်ခွန်းသည်ပင် သူတို့ကို ပြောင်းလဲစေခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အုပ်စုများအတွင်း အခိုင်အမာ ဆက်လက်ရပ်တည်နေကြသည်။

၂၈:၁–၂၈

ကြားဖြတ်အပိုင်း — ဉာဏ်ပညာအတွက် ချီးမွမ်းသီချင်း

ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများအကြား ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများအတွင်း ဤကဗျာသည် သီးခြားရပ်တည်နေသည်။ ထိုသို့ဆိုထားသည့် နိဒါန်းမှတ်ချက် မပါရှိသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ဘက်မလိုက်သော အသံနေအသံထားနှင့် စော်ကားခြင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခြင်းတို့သည် ၎င်းကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြောင်းအရာများအတွင်း ထူးခြားစွာ သီးခြားဖြစ်စေသည်။ ထို့အပြင် နောက်အခန်းတွင် ယောဘ၏စကားများကို ထူးခြားသောနည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်ထည့်သွင်းထားခြင်းကလည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအငြင်းအခုံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဆွေးနွေးမှုစီးကြောင်းမှ ယောဘ ၂၈ သည် သီးခြားဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုအလေးပေးပြသသည်။ ဤအခန်းကို ယောဘရေးသားသည်ဟုလည်းကောင်း၊ ကျမ်းစာရေးသားသူက ရေးသားသည်ဟုလည်းကောင်း ကျမ်းပညာရှင်များအကြား အမြင်ကွဲပြားကြသည်။ ဤအခန်းကို အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲနိုင်ပြီး လူသားတို့၏ အောင်မြင်နိုင်စွမ်းကို အာရုံစိုက်သည် (အခန်းငယ် ၁–၁၁)၊ လူသားတို့၏ မလုံလောက်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၂–၂၂)၊ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံသိမြင်တော်မူခြင်းကို ဂုဏ်ပြုကာ ဉာဏ်ပညာနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၂၃–၂၈)။

အကြောင်းအရာအရ ယောဘ ၂၈ သည် သဘာဝလောက၏ လမ်းစဉ်၊ လူသားတို့၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှု၊ စူးစမ်းရှာဖွေမှုနှင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတို့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်သည့် ဉာဏ်ပညာဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်သော တစ်ဦးတည်းပြောဆိုချက်တစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယောဘသည် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာ၏ အရင်းအမြစ်၊ တည်နေရာနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တို့နှင့် ပတ်သက်၍ ကျေနပ်လောက်သော အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းပြောဆိုချက်ကို စတင်ရာတွင် လူတို့သည် မြေကြီး၏ ဝေးလံသောဒေသများနှင့် နက်ရှိုင်းရာများကို ဖော်ထုတ်စူးစမ်းခြင်းအားဖြင့် မှောင်မိုက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားကြကြောင်း (အခန်းငယ် ၃) ပြောခဲ့သည်။ ယခင်က မှောင်မိုက်ခြင်း၊ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းနှင့် မသိနားမလည်ခြင်းတို့ရှိသည့်နေရာသို့ အလင်းနှင့် အသိပညာကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ယောဘသည် အခန်းငယ် ၄ တွင် လူတို့၏ ခြေရာကြောင့် မသိတော့သော နေရာများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လျစ်လျူရှုထားခြင်းကြောင့် မေ့လျော့နေသောနေရာများဖြစ်သည်။ အချို့ဘာသာပြန်ချက်များတွင် လူ့ခြေဖြင့် မနင်းရသေးသောနေရာများ၊ သို့မဟုတ် လမ်းလျှောက်သူတို့ မသိသောနေရာများဟု ဖော်ပြထားကြသည်။ ကဗျာဆရာသည် ထိုဒေသများကို မရင်းနှီးသောကြောင့်၊ အကယ်၍ နင်းဖူးခဲ့လျှင်ပင် အလွန်ရှားပါးစွာသာ နင်းဖူးကြသောကြောင့် မေ့လျော့နေသောနေရာများဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

သတ္တုတွင်းလုပ်သား၏ အလုပ်သည် အန္တရာယ်များနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ယောဘက အခန်းငယ် ၅ တွင် မီးကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် မြေကြီးမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အတော်အတန်ငြိမ်သက်သော အခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်၍ သတ္တုတူးဖော်ရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ လုပ်ကိုင်ရသည့် ပူပြင်းသောအခြေအနေများကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သတ္တုတွင်းလုပ်သားများသည် မာကျောသော ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး၊ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် အမျက်တော်ထွက်သောအခါ ပြုတော်မူသည်ဟု ယောဘပြောသည့်အရာ၊ တောင်များကို လှန်လှောခြင်းကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်ကြသည် (အခန်းငယ် ၉; ၉:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

လူတို့သည် ဉာဏ်ပညာ၏ တန်ဖိုးနှင့် အဖိုးအနက်ကို မသိကြပါ (အခန်းငယ် ၁၃)။ “တန်ဖိုး” နှင့် “အဖိုးအနက်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်များသည် စနစ်တကျဖြစ်ခြင်းဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသော ဟေဗြဲစကားလုံးတစ်လုံး၏ ဘာသာပြန်ချက်များဖြစ်သည်။ လူသားတို့သည် ဉာဏ်ပညာကို တန်ဖိုးမထားတတ်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းသည် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ကိုင်တွယ်ခြင်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၃–၂၂)။ ဤသည်မှာ အခန်းငယ် ၁၃–၂၂ တို့၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၂၃–၂၇ တို့က ဤအရာသည် အလုံးစုံသိတော်မူသော ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ မှန်ကန်စွာ အကဲဖြတ်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်ရေးရာကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤနေရာတွင် “သခင်” ကို ရည်ညွှန်းသော စကားလုံးသည် ယောဘကျမ်းတစ်ကျမ်းလုံးတွင် ဤတစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရသော စကားလုံးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းအားဖြင့် ယောဘသည် နားလည်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာရှိကြောင်း ဖော်ပြသည် (သုတ္တံ ၉:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဤသီးခြားကဗျာ၏ အထွတ်အထိပ်တွင်၊ အငြင်းအခုံ၏ ဘက်လိုက်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရန်လိုမှုများနှင့် သီးခြားခွဲထားသည့်နေရာတွင်၊ ဘုရားသခင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံပြောဆိုရန် ဆက်လက်တောင့်တနေသော ယောဘ၏ ဘုရားသခင်ရှေ့ရှိ စစ်မှန်သောအခြေအနေကို ထပ်မံသိရှိရသည်။ အခန်းငယ်၏ အဓိပ္ပာယ်တူ အပြိုင်ဖွဲ့စည်းပုံမှတစ်ဆင့် ယောဘသည် ဘုရားသခင်၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ ဉာဏ်ပညာရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း စာဖတ်သူအား သိစေသည်။

၂၉:၁–၃၁:၄၀

ယောဘ၏ နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်း

ယောဘ၏ နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်းသည် မိတ်ဆွေများနှင့် အဆက်မပြတ် ရင်ဆိုင်အငြင်းအခုံပြုနေသော စကားစစ်ထိုးမှုမှ သီးခြားဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမိန့်ခွန်းသည် အဓိကဆွေးနွေးမှု၏ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်နိုင်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ် ဆွေးနွေးမှုတွင် အချိန်ကာလတစ်ခု ခေတ္တရပ်နားခဲ့ပြီးနောက် ယောဘသည် အတွေးသစ်တစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ အခန်း ၂၉ ကို ဖွင့်လှစ်သည့် ထူးခြားသော စကားအသုံးအနှုန်းသည် ယောဘ၏ စကားပြောခြင်း ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသဖြင့် ထိုအမြင်ကို ထောက်ခံပေးသည်။ အခန်း ၂၉ တွင် ယောဘသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကျိုးပြုစောင့်ရှောက်မှုများ (အခန်းငယ် ၂–၆)၊ လူတို့က သူ့အပေါ် တုံ့ပြန်ခဲ့ပုံ (အခန်းငယ် ၇–၁၂)၊ သူ့အား လေးစားရသည့် အကြောင်းရင်းများ (အခန်းငယ် ၁၃–၁၇)၊ ယခုအခါ လက်လွှတ်လိုက်ရသော သူ၏နောက်ဆုံးနေ့ရက်များနှင့် ပတ်သက်သည့် မျှော်လင့်ချက်များ (အခန်းငယ် ၁၈–၂၀) နှင့် ယခင်က ရရှိခဲ့သော ဂုဏ်အသရေရှိသည့် နေ့ရက်များ (အခန်းငယ် ၂၁–၂၅) ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

၂၉:၁–၂၅။ အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခြင်း — ယခင်က ဂုဏ်သိက္ခာ

အခန်းငယ် ၂ တွင် “လများ” သည် “နေ့ရက်များ” နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ယောဘ၏ စမ်းသပ်ခံရသည့်ကာလသည် ထိုအချိန်အထိ မည်မျှကြာပြီဖြစ်ကြောင်း မသိနိုင်ပါ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ယောဘသည် ဘုရားသခင်က သူ့ကို “စောင့်ကြည့်တော်မူခြင်း” ကို ခံစားမွေ့လျော်ခဲ့သည်ထက် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၇:၁၂; ၁၀:၁၄; ၁၃:၂၇)။ သို့သော် ထိုသို့သောအချိန်များကို သူ ဆက်လက်တောင့်တနေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂)။ အခန်းငယ် ၄ တွင် ဧလိဖတ်အား တိုက်ရိုက်နီးပါး ပြန်လည်ဖြေဆိုထားသည့် ယောဘ၏ ရှားပါးသောစကားများထဲမှ တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဧလိဖတ်၏ စိန်ခေါ်မှုကို ၁၅:၈ မှ ပြန်လည်အောက်မေ့နိုင်သည်။ ဧလိဖတ်က ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အသိပညာရရှိနိုင်ပါသလားဟု အဖြေမရှိဟု မျှော်လင့်လျက် အမေးအဖြင့် မေးခဲ့သည်။ စာရေးသူသည် ဇာတ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း၊ ယောဘကိုယ်တိုင် ပြောဆိုသောစကားများမှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း ယောဘ၏ သမာဓိနှင့် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေကိုးကွယ်မှုကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်နှင့် နီးကပ်၍ ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်တော်အောက်တွင် ခိုလှုံခဲ့သည့် အချိန်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခြင်းဖြင့် ဧလိဖတ်အား ယောဘ၏ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုသည် အစောပိုင်းအခန်းများတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အငြင်းအခုံ၏ အပူရှိန်နှင့် ရင်ဆိုင်မှုများမှ အလွန်ဝေးကွာနေသောကြောင့် ပို၍ပင် ယုံကြည်လောက်ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုစကားကို အတိတ်ကို လှပစွာသာ ပြန်လည်မြင်ယောင်ခြင်းဟု သတ်မှတ်၍ ပယ်ချသင့်မည်မဟုတ်ပါ။

ယောဘက မိမိ၏သားသမီးများကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၅) သည် စာဖတ်သူသိထားသည့်အတိုင်း တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် အနီးကပ်မိတ်သဟာယနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းကို ဆုံးရှုံးရခြင်းနှင့် မိမိ၏သားသမီးများကို ဆုံးရှုံးရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုးတို့ ဖြစ်သည်။ မုန့်နှစ်ကဲ့သို့သော နို့ထွက်ပစ္စည်းနှင့် ကျောက်ဆောင်မှ စီးထွက်လာသကဲ့သို့ ဖော်ပြထားသော ဆီသည် ယောဘ၏ ယခင်စီးပွားရေးအခြေအနေကို ပုံဆောင်ထားသည်။ ဤပစ္စည်းများသည် ခြေသလုံးအိမ်တိုင်ဘဝတွင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများဖြစ်သောကြောင့် ယောဘခံစားခဲ့ရသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဖော်ပြသည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် ယောဘအတွက် အလွန်ပေါများလှသဖြင့် သူ၏ဘဝသည် နို့ထွက်ပစ္စည်းဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့၊ ဆီမြစ်များ စီးဆင်းသကဲ့သို့ပင် ပြောနိုင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။

ယောဘက “တံခါးဝ” သို့ ထွက်သွားခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် နိုင်ငံရေးနှင့် အရပ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ရာ မြို့တံခါးကို ရည်ညွှန်းသည်။ မြို့တရားရုံးများသည်လည်း ထိုနေရာတွင် စုဝေးကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၃:၁၀၊ ၁၈)။ ယောဘသည် ထိုဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်မှုများတွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရင်ပြင်သည် တံခါးဝအနီးရှိ ဖွင့်လှစ်ထားသော နေရာဖြစ်သည်။ လူငယ်များ၏ လေးစားမှုဖြင့် နောက်ဆုတ်ခြင်းနှင့် အသက်ကြီးသူများ၏ ထရပ်ခြင်းတို့သည် ယောဘအပေါ် သူတို့ထားရှိသည့် အလွန်မြင့်မားသော လေးစားမှုကို ဖော်ပြသည် (ယောဘ ၂၉:၈)။ “ပုန်းသည်” ဟူသည်မှာ အလွန်အကျွံဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး လူငယ်များသည် မဖြစ်မနေ ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ လေးစားမှုကိုသာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲဖြစ်သော ယောဘ ထိုင်ပြီးသည်အထိ မတ်တပ်ရပ်နေခြင်းသည် ယနေ့အချိန်အထိ လူသိများသော အလေ့အထတစ်ရပ်၏ ရှေ့ပြေးဖြစ်သည်။

မင်းများနှင့် အကြီးအကဲများ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် သူ၏ရှေ့မှောက်နှင့် သူ၏စကားများကို လူတိုင်းက လေးစားကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ လျှာသည် အာခေါင်၌ ကပ်နေသည်ဟူသော စကားအသုံးအနှုန်း (အခန်းငယ် ၁၀) သည် ထိုခေတ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အသိအမှတ်ပြုထားသော အုပ်စုနှစ်မျိုးဖြစ်သည့် အသက်အရွယ် (လူငယ်၊ လူကြီး) နှင့် လူတန်းစား (မင်းများ၊ အကြီးအကဲများ) တို့က ယောဘအပေါ်ထားရှိခဲ့သော အံ့အားသင့်လေးစားမှုကို မိမိကိုယ်တိုင် အားပေးနှစ်သိမ့်ရန် ပုံဖော်ထားသည့် ထင်ရှားသော စကားဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၁၁ တွင် နားနှင့်မျက်စိတို့အား ကြားနာသူ သို့မဟုတ် မြင်သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားပြောပုံတစ်ရပ် ပါရှိသည်။ ယောဘကို မြင်သူနှင့် ကြားသူတို့သည် သူ့အား မင်္ဂလာရှိကြောင်း ကြေညာပြီး သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို အတည်ပြုကြသည်။ အခန်းငယ် ၁၃ သည် ချီးမွမ်းထိုက်သော အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယောဘသည် ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သူများထံမှ မင်္ဂလာခံစားရသကဲ့သို့ လူတို့ကို ကူညီပေးခြင်း၏ မင်္ဂလာကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁၆ ကို မသိကျွမ်းသောကိစ္စများကို စုံစမ်း၍ အကူအညီလိုသူများကို ကူညီခြင်း၊ တရားရေးဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ ကိစ္စရပ်များကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း၊ သို့မဟုတ် သူစိမ်းများ၏ အမှုများကို ကိုယ်စားပြုဆောင်ရွက်ပေးခြင်းဟု ဘာသာပြန်နားလည်ခဲ့ကြသည်။

ယောဘက မိမိသည် လူဆိုးတို့၏ သွားစွယ်များကို ချိုးဖျက်၍ သူတို့၏သွားကြားမှ သားကောင်များကို ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ ယောလ ၁:၆ တွင် ခြင်္သေ့၏သွားများအတွက် “သွားစွယ်” ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုထားခြင်းသည် ယောဘ ၂၉:၁၇ တွင် လူဆိုးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောပုံဖြင့် ဖော်ပြပေးပြီး ယောဘ၏ ရဲရင့်စွာ ဝင်ရောက်ကယ်တင်မှုကို ပို၍ပင် ထင်ရှားစေသည်။ သမ္မာကျမ်းစာဖတ်သူများသည် ဒါဝိဒ်၏အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သတိရနိုင်သည် (၁ ရှမွေလ ၁၇:၃၄–၃၅)။ သို့သော် ယောဘ ၂၉:၁၇ ၏ ဒုတိယပိုင်းကို “ငါသည် သူ၏သွားကြားမှ သားကောင်ကို ထွက်ကျစေခဲ့သည်” ဟုလည်း နားလည်၍ ဘာသာပြန်နိုင်သည်။

အခန်းငယ် ၁၈ က ယောဘသည် မိမိကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ အသက်ရှင်ခဲ့သူတစ်ဦး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဖြောင့်မတ်သူတို့၏ ကြီးပွားခြင်းနှင့် လူဆိုးတို့၏ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မိတ်ဆွေများ၏ အတွေးအခေါ်များ၊ သူတို့၏ အပြစ်နှင့် ပြစ်ဒဏ်ဆိုင်ရာ အယူအဆကို သူ လုံးဝသဘောမတူခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူတို့မသိသကဲ့သို့ ထင်ရသည့်အချက်တစ်ခုကို သူသိထားသည်။ ဤအရာသည် ဘဝ၌ အမြဲတမ်းဖြစ်ပေါ်သည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခု သို့မဟုတ် မပြောင်းလဲနိုင်သော အမှန်တရားတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ အထူးသဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများကို ဂရုစိုက်၍ အစေခံခဲ့သည့် ဘဝကို အသက်ရှင်ခဲ့သောကြောင့် ရှည်လျားသောဘဝကို ရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သဲကဲ့သို့ များပြားသော နေ့ရက်များ (အခန်းငယ် ၁၈) ကို ရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ များပြားခြင်းကို ဖော်ပြသည့် ပုံမှန်ပုံဆောင်စကားဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၁၇; ၄၁:၄၉; ယောရှု ၁၁:၄)။ ထို့အပြင် မိမိ၏နေ့ရက်များကို ငြိမ်သက်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံး၍ မိမိ၏ “အသိုက်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိအိမ်၌ သေဆုံးမည်ဟုလည်း မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤစာကြောင်းသည် သေခြင်း၏အမှန်တရားကိုပင် စိန်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အိမ်၏လုံခြုံမှု၊ “ငါ၏အသိုက်” သည် အလွန်နွေးထွေး၍ လုံခြုံသည့်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ယဉ်ကျေးမှုအမျိုးမျိုးတွင် ဤအယူအဆသည် ကျယ်ပြန့်စွာ လက်ခံထားသည့် အယူအဆဖြစ်သည်။

ယောဘ ၂၉:၁၉ တွင် ယောဘသည် ရေစီးရာအနီးတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဖြောင့်မတ်သူကို သစ်ပင်နှင့် ပုံဆောင်ထားသည့် ဆာလံဆရာ၏ စကားနှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသော ပုံရိပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည် (ဆာလံ ၁:၃)။ ၎င်းသည် အလွယ်တကူ နှုတ်ယူခံရပြီး နှုတ်ယူခံရသောမြေကြီးကပင် မလွမ်းဆွတ်သည့် လူဆိုးတို့၏ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (ယောဘ ၈:၁၅–၁၈)။ ယောဘသည် နှင်းကို ခံစားမွေ့လျော်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၂၉:၁၉)။ နှင်းသည် အထူးသဖြင့် အရှေ့အလယ်ပိုင်း၏ သဲကန္တာရဒေသများတွင် အလွန်တန်ဖိုးထားသည့် ကောင်းကင်မှ ကြီးမားသော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နှင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အရေးပါဆုံး မင်္ဂလာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် အမွေခံရပိုင်ခွင့်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည် ဣဇာက်ထံမှ နှင်းကို ရရှိခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၇:၂၈)။ အက်သောသည်လည်း ဖခင်ထံမှ အမွေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တောင်းခံသောအခါ နှင်းရမည်ဟူသော ကတိဖြင့် နှစ်သိမ့်ခံခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၃၉)။ လေး (အခန်းငယ် ၂၀) သည် ယာကုပ်၏ ယောသပ်အား ကောင်းကြီးပေးရာတွင် သူ၏လေးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ခွန်အား၌ တည်မြဲနေခြင်းကို ဂုဏ်ပြုဖော်ပြခဲ့ခြင်းကို သတိရစေသည် (ကမ္ဘာဦး ၄၉:၂၄; ဆာလံ ၁၂၇:၃–၅)။ ယောဘသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်၊ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်တို့အား အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကျန်းမာတက်ကြွနေမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ယောဘ ၂၉:၂၂ သည် သူ၏စကားများကြောင့် ယခင်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော သက်ရောက်မှုကို ရည်ညွှန်းသည်။ အခန်းငယ်၏ ဒုတိယပိုင်းကို “ငါ၏စကားသည် သူတို့အပေါ်သို့ နှင်းကဲ့သို့ ကျဆင်းခဲ့သည်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ “ကျဆင်းသည်” ဟူသော ကြိယာကို ပရောဖက်များ၏ ဟောပြောခြင်းအတွက်လည်း အသုံးပြုထားသည် (အာမုတ် ၇:၁၆; မိက္ခာ ၂:၆၊ ၁၁)။ ယောဘ၏ နားထောင်သူများသည် သူ၏စကားများကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ အခန်းငယ် ၂၄ တွင် အသုံးပြုထားသော စကားလုံးကို “လှောင်ပြောင်သည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သော်လည်း “ကစားသည်”၊ “ပြုံးသည်” သို့မဟုတ် “ရယ်သည်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ယောဘသည် မိမိကိုယ်ကို ချီးမွမ်းပြောဆိုနေသော်လည်း လူတို့က သူ့ကို မည်မျှအံ့အားသင့်လေးစားခဲ့ကြောင်းကို ယခင်ကပင် ပြသခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် လူတို့သည် ယောဘ၏ ပြုံးခြင်းခံရခြင်းကိုပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ရပ်ဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူက သူတို့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရခြင်းက သူက သူတို့ကို အတည်ပြုချီးမွမ်းခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရခြင်းထက် ပိုလွယ်ကူသည်။ ယောဘ၏ သဘောတူအပြုံး၊ သူ၏မျက်နှာမှ ထွက်သောအလင်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည် (ဆာလံ ၄:၆; ၄၄:၃ တို့ကို ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာရှိ ယောဘ၏စကားများကလည်း မည်သူမျှ သူ၏အတည်ပြုမှုကို ဆုံးရှုံးစေမည့်အရာကို မလုပ်လိုကြကြောင်း သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော မှောင်မိုက်သည့်မျက်နှာထားကို ဖြစ်စေလိုကြမည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုမျက်နှာထားကို “ကျဆင်းသည်” သို့မဟုတ် “ညှိုးငယ်သည်” (ကမ္ဘာဦး ၄:၅၊ ၆)၊ “ဝမ်းနည်းသည်” (နေဟမိ ၂:၂၊ ၃)၊ သို့မဟုတ် “အမျက်ထွက်သည်”၊ “ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်” (သုတ္တံ ၂၅:၂၃) ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၅ သည် လူတိုင်း မည်သို့လုပ်ဆောင်ကြမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသော ယောဘ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သူသည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။