အခန်းကြီး - ၃
ပေါလုဩဝါဒစာတစ်စောင် သက်သာလောနိတ်သားများထံသို့ ဒုတိယစာ
The Second Epistle of Paul the Apostle to the
နိဒါန်း
thessalonians
မိတ်ဆက်
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ အစောဆုံးတည်ရှိသော ဂရိလက်ရေးမူများတွင် ဤဩဝါဒစာ၏ ခေါင်းစဉ်သည် ရိုးရှင်းစွာ “သက်သာလောနိတ်သားများထံသို့ ဒုတိယစာ” ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘီဘုရားကျမ်းတွင် ပိုမိုရှည်လျားသော ခေါင်းစဉ် “ပေါလုဩဝါဒစာတစ်စောင် သက်သာလောနိတ်သားများထံသို့ ဒုတိယစာ” သည် နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဖြည့်စွမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
1. Title. In the earliest extant Greek manuscripts the title of
this epistle is simply, Pros Thessalonikeis B (“To [the]
Thessalonians II”). The considerably lengthened title in the KJV, The Second
Epistle of Paul the Apostle to the Thessalonians, is the result of later
elaboration.
၂. ရေးသားသူ။ မကြာသေးမီကာလများအထိ ဤဩဝါဒစာ၏ ပေါလု၏ရေးသားမှုကို အငြင်းပွားမှုမရှိခဲ့ပေ။ ပေါလု၏စရိုက်လက္ခဏာသည် ဩဝါဒစာတစ်လျှောက် ထင်ဟပ်နေသည်။ ရေးသားသူ၏ သူ၏ယုံကြည်သူများအပေါ် နူးညံ့သောဂရုစိုက်မှု (အခန်း ၂:၁၃–၁၇)၊ ၎င်းတို့၏သီလများကို ချီးမွမ်းခြင်း (အခန်း ၁:၃–၅; ၃:၄)၊ အားနည်းချက်များကို ညွှန်ပြရာတွင် အလွန်သတိထားမှု၊ သို့သော် ၎င်း၏အမိန့်ပေးမှုများ၏ ပြတ်သားတင်းကြပ်သောသဘောသဘာဝ (အခန်း ၃:၆, ၁၂) တို့သည် ရေးသားသူမှာ ပေါလုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ဆယ့်ကိုးရာစုအစောပိုင်းအထိ “ဒုစရိုက်လူ” နှင့်ပတ်သက်သော အပိုင်းကို ပေါလု၏ရေးသားမှုအပေါ် အငြင်းပွားမှုမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတွင် ပေါလု၏အခြားဩဝါဒစာများတွင် ထိုသို့သော ဗျာဒိတ်ဆန်ဆန်အကြောင်းအရာမရှိဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချက်သည် ပေါလုရေးသားခဲ့သည်ဟူသော ရှည်လျားစွာလက်ခံထားသောအမြင်ကို မဖြစ်နိုင်ဟု မဖြစ်စေပေ။ ပေါလုသည် ဗျာဒိတ်ဆန်ဆန်အကြောင်းအရာကို အခြားနေရာတွင် တိုက်ရိုက်မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ သူ၌ ဗျာဒိတ်များရှိခဲ့ကြောင်း (တမန်တော်များ ၂၂:၁၇–၂၁၊ ၂ကောရိန္သု ၁၂:၂–၄) က ၎င်းသည် ထိုသို့သော ဗျာဒိတ်ဆန်ဆန်အပိုင်းကို ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်ဟု နားလည်နိုင်စေသည်။ ဤဗျာဒိတ်ကို ရေးသားသူ၏ ဘုရားသခင်၏လူများသည် သခင်ဘုရား၏ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မလှည့်စားခံရစေရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ထိုမဟာဖြစ်ရပ်အတွက် အသင့်ရှိရန် တိုက်တွန်းမှုသည် ပေါလု၏သဘောသဘာဝဖြစ်သည်။
2. Authorship. Until recent times the Pauline authorship of the
epistle has not been seriously questioned. The character of Paul is reflected
throughout the epistle. The author’s tender regard for his converts (ch.
2:13–17), his commendation of their virtues (chs. 1:3–5; 3:4), the extreme care
he uses in pointing out weaknesses, and yet the strong, authoritative nature of
his commands (ch. 3:6, 12), all give evidence that the author was Paul. Not
until the early part of the 19th century was serious question raised over the
Pauline authorship of the section dealing with the “man of sin.” It was urged
that there is nothing else of such an apocalyptic nature in Paul’s other
epistles. This fact, however, does not make unreasonable the long-held view
that Paul wrote the epistle. Although he nowhere else deals so directly with
the apocalyptic, the fact that he did have visions (Acts 22:17–21; 2 Cor.
12:2–4) makes it understandable that he could have written such an apocalyptic
passage. The author’s treatment of this prophecy, with the earnest solicitude
that God’s people should not be deceived with respect to the time of the Lord’s
coming, but be ready for that great event, is definitely Pauline.
ဩဝါဒစာ၏စစ်မှန်မှုကို ခိုင်မာသောသက်သေများဖြင့် ထောက်ခံထားသည်။ အစောဆုံးတည်ရှိသော သစ္စာကျမ်းစာရင်းများတွင် ဖော်ပြထားသည့်အပြင်၊ ဒုတိယဩဝါဒစာကို ပထမဩဝါဒစာကဲ့သို့ပင် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက ကိုးကားခဲ့သည် (စာမျက်နှာ ၂၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ပြင်၊ ၎င်းကို ပိုလီကပ် (အေဒီ ၁၅၀ ခန့်၊ ဖိလိပ္ပိသားများထံသို့ ပိုလီကပ်၏ဩဝါဒစာ ၁၁) က သိရှိထားပုံရပြီး၊ ဂျပ်စတင်မာတီ (အေဒီ ၁၅၀ ခန့်၊ ထရိုဖိုနှင့်ဆွေးနွေးခြင်း ၃၂၊ ၁၁၀) က “ဒုစရိုက်လူ” ကို ပေါလု၏ဗျာဒိတ်ကျမ်း (၂သက်သာလောနိတ် ၂:၃) ကို ရည်ညွှန်းသည့်ပုံဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရေးသားခဲ့သည့်ရက်စွဲအတွက် အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၃ ကိုကြည့်ပါ။
The genuineness of the epistle is sustained by strong
evidence. Besides being named in the earliest extant lists of the NT canon, the
second epistle is referred to or quoted by the same early church writers as is
the first epistle (see p. 223). In addition, it seems to have been known by
Polycarp (c. a.d. 150; Epistle of Polycarp to the Phillipians 11);
and Justin Martyr (c. a.d. 150; Dialogue With Trypho 32;
110) mentions the “man of sin,” as if making reference to Paul’s prophecy in 2
Thess. 2:3. Concerning the date of writing see Vol. VI, p. 103.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံ။ ဒုတိယဩဝါဒစာ၏ ရေးသားချိန်နှင့်နေရာသည် ပထမဩဝါဒစာနှင့်တူညီကြောင်း တမန်တော်သုံးဦးတို့ အတူတကွပါဝင်နေခြင်း (၁သက်သာလောနိတ် ၁:၁၊ ၂သက်သာလောနိတ် ၁:၁) မှ ထင်ရှားသည်။ ပေါလုသည် ၎င်း၏ဒုတိယသာသနာပြုခရီးတွင် ကောရိန္သုမြို့၌ တစ်နှစ်ခွဲသာနေထိုင်ခဲ့သည် (တမန်တော်များ ၁၈:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ပြီးနောက် စီလပ်စ်နှင့်အတူ ပါဝင်ခဲ့သည့်အထောက်အထားမရှိပေ။ ဒုတိယစာသည် ပထမစာပြီးနောက် လပေါင်းများစွာအတွင်း ရေးသားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် တူညီသည် (စာမျက်နှာ ၂၂၃ ကိုကြည့်ပါ၊ ရေးသားချိန်နှင့်ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးချက်အတွက် အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ပထမဩဝါဒစာကို ယူဆောင်လာသောသတင်းယူသူသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သက်သာလောနိတ်မြို့ရှိ အသင်းသားများအကြား သခင်ဘုရား၏ကြွလာခြင်းသည် မကြာမီဖြစ်ပွားတော့မည်ဟူသော ခံစားချက်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဖောက်ပြန်သောစိတ်ဓာတ်များ ပျံ့နှံ့နေသည်ဟူသော သတင်းကို ပေါလုထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ဤအခြေအနေသည် ချက်ချင်းအာရုံစိုက်ရန်လိုအပ်သည်။ မည်သည့်နှောင့်နှေးမှုမဆို အသင်းတော်၏ အကောင်းဆုံးအကျိုးစီးပွားအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤရိုးရှင်းသောခရစ်ယာန်များထဲတွင် စိတ်ဓာတ်ကျသူများရှိပြီး ၎င်းတို့သည် လှုံ့ဆော်သူများ၏ လှည့်စားမှုကို ခံရနိုင်ခြေရှိသည်။
3. Historical Setting. That the time and place of writing of the second
epistle are the same as for the first is evident from the fact that the same
three apostles are associated together (see 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1). Paul
remained at Corinth only a year and a half on his Second Missionary Tour (see
Acts 18:11), and there is no evidence that Silas was associated with him later.
The second letter must have been written not more than a few months after the
first; consequently their historical backgrounds are in general the same (see
p. 223; for a discussion of the date of writing see Vol. VI p. 103). Probably
the messenger who bore the first epistle returned and brought information to
Paul that there was a feverish, fanatical spirit of unrest spreading among the
members at Thessalonica owing to a feeling that the Lord’s advent was about to
take place. This condition demanded immediate attention. Any delay would be
fatal to the best interests of the church, for among these humble Christians
were fainthearted ones who were in grave danger of falling a prey to the
deceptions of agitators.
၄. အကြောင်းအရာ။ ဤစာကိုရေးသားရန် သက်သာလောနိတ်မြို့ရှိ ပြဿနာများကြောင့်၊ ၎င်း၏ပထမရည်မှန်းချက်များထဲမှတစ်ခုမှာ ထိုအသင်းတော်၏ ရိုးရှင်းသောခရစ်ယာန်များကို သခင်ဘုရားထံတွင် ၎င်းတို့၏လက်ခံခံရမှုကို အာမခံရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့၏အောင်မြင်မှုများအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ရမည်ဟု အခိုင်အမာပြောသည်။ ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း (၂သက်သာလောနိတ် ၁:၃)၊ ညီအစ်ကိုချစ်ခြင်းမေတ္တာ (၂သက်သာလောနိတ် ၁:၃၊ ၁သက်သာလောနိတ် ၄:၉, ၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ နှင့် ညှဉ်းဆဲမှုအောက်တွင် ခိုင်မြဲစွာခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း (၂သက်သာလောနိတ် ၁:၄) စသည့် ခရစ်ယာန်သီလများတွင် ၎င်းတို့၏တိုးတက်မှုကို သတိပြုသည်။
4. Theme. In view of the problems at Thessalonica that prompted
this letter, one of its first objectives was to assure the humble Christians of
that church of their acceptance with the Lord. He insists that he must thank
God for the victories won. He notes their advance in the Christian virtues of
faith (2 Thess. 1:3), brotherly love (2 Thess. 1:3; cf. 1 Thess. 4:9, 10), and
steadfastness under persecution (2 Thess. 1:4).
ဒုတိယစာတွင် ခရစ်တော်၏ကြွလာခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်သူများ၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံဖော်ပြခြင်းမရှိသဖြင့်၊ ပထမစာသည် ဤအကြောင်းအရာများနှင့်ပတ်သက်၍ အသင်းတော်ကို အသိပညာပေးရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအရာကို အောင်မြင်ရာတွင်၊ တမန်တော်သည် သခင်ဘုရား၏ပြန်လာမည့်နေ့အတွက် အသင့်ရှိရန်လိုအပ်ကြောင်း၊ ခရစ်တော်၏ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းကို အမြဲတွေးတောရင်း နေ့စဉ်နေထိုင်ရန်လိုအပ်ကြောင်း (၁သက်သာလောနိတ် ၅:၁–၁၁၊ တိတု ၂:၁၁–၁၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) အလေးပေးခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းအပေါ် ဤအလေးပေးမှုကို ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ပြန်လာခြင်းကို နီးကပ်စွာမျှော်လင့်နေသည်ဟု အများက နားလည်ခဲ့ကြသည် (၂သက်သာလောနိတ် ၂:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ကြောင်း သူသည် အလျင်အမြန်ရှင်းပြပြီး၊ သူသည် ၎င်းတို့အား လူကိုယ်တိုင်သင်ကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူပေါ်ထွက်လာခြင်းတို့သည် ဦးစွာဖြစ်ပေါ်ရမည်ဟု သတိပေးသည် (အပိုဒ် ၂, ၃, ၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏နီးကပ်လာသောကြွလာခြင်းကြောင့် အလုပ်မလုပ်ရန်လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်ယူဆသော မထိန်းခါးသောမအားလပ်သူများကို တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ပထမဩဝါဒစာတွင် သတိပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၁သက်သာလောနိတ် ၄:၁၁၊ ၅:၁၄)၊ ယခုတွင် သူသည် သခင်ဘုရားအမည်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို အမိန့်ပေးပြီး သတိပေးသည် (၂သက်သာလောနိတ် ၃:၁၂)။ ၎င်းတို့ကို ပြုပြင်ရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသင်းတော်အား ၎င်းတို့အပေါ် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုအစီအမံများ ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၄, ၁၅)။
Since the second letter says nothing further in regard to the
manner of Christ’s coming and the resurrection of the righteous dead, the first
letter must have succeeded in enlightening the church concerning these matters.
In accomplishing this, however, the apostle had emphasized the necessity of
being prepared for the great day of the Lord’s return, of daily living with the
second coming of Christ constantly in view (1 Thess. 5:1–11; cf. Titus
2:11–13). This emphasis upon the second advent seems to have been understood by
many as indicating that Paul expected Christ’s return almost immediately (see 2
Thess. 2:2). That such was not his meaning he now hastens to explain, reminding
his readers that he had taught them in person that the apostasy, followed by the
appearance of the antichrist, must first take place (see vs. 2, 3, 5). Paul
appeals directly to the unruly idlers, who apparently claimed that work was
unnecessary in view of the imminent advent. He had already warned them in his
first epistle (1 Thess. 4:11; 5:14), and now he commands and admonishes them in
the Lord (2 Thess. 3:12). He urges that the church take disciplinary measures
against them, with the objective of reforming them (vs. 14, 15).
ဒုတိယစာတမ်း၏အကြောင်းအရာသည် ပထမစာတမ်းကဲ့သို့ပင် လက်တွေ့ဘုရားဝတ်ပြုခြင်း (အခန်း ၁:၁၁, ၁၂) ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်ကျနေသူများကို အားပေးထောက်မပြီး ခိုင်မာစေရမည် (အခန်း ၂:၁၇)။ လှုံ့ဆော်သူများကို တိတ်ဆိတ်စေရမည် (အခန်း ၃:၁၂)။ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ရန်သူကြီး၏ လှည့်ဖြားလုပ်ဆောင်မှု၊ ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏အုပ်စိုးမှု၊ နှင့် စာတန်၏တန်ခိုးအာဏာအားလုံး၏ နောက်ဆုံးဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်းကို သိရှိရမည် (အခန်း ၂:၃–၁၂)။ ဘုရား၏အကြောင်းတော်၏ အောင်မြင်မှုဆိုင်ရာ ဘုန်းတန်ခိုးရှိသောမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သက်သာလိုနိမှ ခရစ်ယာန်များအား သခင်ဘုရား၏ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့်ထိုက်တန်သူအဖြစ် မှတ်ယူခံရရန် ဤသို့အသက်ရှင်ရန် တိုက်တွန်းထားသည် (အခန်း ၁:၁၁, ၁၂)။
Thus the theme of the second epistle, as that of the first,
is practical godliness (ch. 1:11, 12). The fainthearted must be comforted and
established (ch. 2:17); the agitators must be silenced (ch. 3:12). The church
must know of the deceptive work of the great adversary in bringing about the
apostasy and the reign of the antichrist, and also of the final overthrow of
all the power of Satan (ch. 2:3–12). With the glorious hope of the triumph of
God’s cause before them, the Thessalonian Christians are urged so to live that
they may be accounted worthy of the Lord’s calling (ch. 1:11, 12).
၅. အကျဉ်းချုပ်
၁. ညှဉ်းဆဲခံရသောယုံကြည်သူများအား အားပေးခြင်း၊ ၁:၁–၁၂။
က. နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊ ၁:၁, ၂။
ခ. ၎င်းတို့၏ဝိညာဉ်ရေးတိုးတက်မှုအတွက် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း၊ ၁:၃, ၄။
၁. ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ညီအစ်ကိုဆိုင်ရာမေတ္တာတရားတွင် သိသာသောတိုးတက်မှု၊ ၁:၃။
၂. ညှဉ်းဆဲမှုတွင် သည်းခံခြင်း၊ ၁:၄။
ဂ. တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အလားအလာ၊ ၁:၅–၁၀။
၁. ညှဉ်းဆဲခံရသောယုံကြည်သူများကို ထိုက်တန်သူအဖြစ် မှတ်ယူခြင်း၊ ၁:၅။
၂. ညှဉ်းဆဲသူများအား ဒုက္ခဖြင့် ဆပ်ပေးခြင်း၊ ၁:၆။
၃. သခင်ဘုရား၏ပြန်လည်ကြွရောက်လာခြင်းတွင် ဖြောင့်မတ်သူများအတွက် ဒုက္ခမှ အနားယူခြင်း၊ ၁:၇။
၄. ဘုရား၏ကရုဏာတော်ကို ပယ်ရှားသူများ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ထာဝရခွဲခွာခြင်း၊ ၁:၈, ၉။
၅. သခင်ခရစ်တော်အား ၎င်း၏သန့်ရှင်သူများတွင် ဘုန်းတန်ခိုးဖြင့်ထင်ရှားစေခြင်း၊ ၁:၁၀။
ဃ. ဒုက္ခရောက်နေသူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်း၊ ၁:၁၁, ၁၂။
၂. ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏ မကောင်းမှုအဆုံးသတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားခြင်းနှင့် တိုက်တွန်းခြင်း၊ ၂:၁–၁၇။
က. ခရစ်တော်၏ကြွရောက်လာခြင်းအချိန်နှင့်ပတ်သက်၍ ယုံမှားဖွယ်အယူအဆများမှ သတိပေးခြင်း၊ ၂:၁–၁၂။
၁. မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ လှည့်ဖြားခံရခြင်းမရှိရန်၊ ၂:၁, ၂။
၂. ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် အပြစ်၏သူ၏အုပ်စိုးမှုသည် ဦးစွာရောက်ရှိရမည်၊ ၂:၃, ၄။
၃. ယခင်ကျမ်းစာမဟုတ်သောသင်ကြားချက်များကို သတိပေးခြင်း၊ ၂:၅။
၄. ရန်သူ၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောလုပ်ဆောင်မှု၊ ၂:၆, ၇။
၅. မတရားသူ၏ထင်ရှားခြင်း၊ ကံကြမ္မာ၊ နှင့် လုပ်ဆောင်မှု၊ ၂:၈–၁၀။
၆. မတရားသူကို လက်ခံသူများအား လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် အပြစ်ပေးခြင်း၊ ၂:၁၁, ၁၂။
ခ. ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း၊ သတိပေးခြင်း၊ နှင့် ဆုတောင်းခြင်း၊ ၂:၁၃–၁၇။
၁. သက်သာလိုနိလူများကို ဘုရားသခင်ကယ်တင်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း၊ ၂:၁၃, ၁၄။
၂. သင်ကြားခဲ့သောအမှန်တရားများကို ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်ထားရန် သတိပေးခြင်း၊ ၂:၁၅။
၃. အားပေးခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်မှုအတွက် ဆုတောင်းခြင်း၊ ၂:၁၆, ၁၇။
၃. နောက်ဆုံးတောင်းဆိုမှုများ၊ သတိပေးချက်များ၊ နှင့် အမိန့်များ၊ ၃:၁–၁၅။
က. တမန်တော်များအတွက် ဆုတောင်းပေးရန် တောင်းဆိုခြင်း၊ ၃:၁, ၂။
ခ. သက်သာလိုနိလူများနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလု၏ယုံကြည်မှုနှင့် ဆုတောင်းချက်၊ ၃:၃–၅။
ဂ. မတရားစွာလျှောက်လှမ်းသူများနှင့်ပတ်သက်၍ အမိန့်များနှင့် တိုက်တွန်းချက်များ၊ ၃:၆–၁၅။
၁. မတရားသူများထံမှ နှုတ်ထွက်ရန် အမိန့်ပေးခြင်း၊ ၃:၆။
၂. တမန်တော်များ၏ ကိုယ်ပိုင်ဥပမာ၊ ၃:၇–၉။
၃. ပျင်းရိခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ယခင်အမိန့်ပေးခြင်း၊ ၃:၁၀။
၄. လက်ရှိညွှန်ကြားချက်များ၊ ၃:၁၁–၁၃။
၅. ခေါင်းမာသူများနှင့်ပတ်သက်၍ အကြံပေးခြင်း၊ ၃:၁၄, ၁၅။
၄. နိဂုံးဆုတောင်းမှုနှင့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊ ၃:၁၆–၁၈။
က. ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဆုတောင်းခြင်း၊ ၃:၁၆။
ခ. ကိုယ်ပိုင်နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊ ၃:၁၇။
ဂ. ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ ၃:၁၈။
5. Outline.I. Consolation of Persecuted Believers, 1:1–12.
A. Salutation, 1:1, 2.
B. Thanks to God for their spiritual growth, 1:3, 4.
1. Marked advancement in faith and brotherly love, 1:3.
2. Patient endurance in persecution, 1:4.
C. The prospect of judgment and salvation, 1:5–10.
1. Persecuted believers accounted worthy, 1:5.
2. Tribulation recompensed to persecutors, 1:6.
3. Rest from affliction for righteous at the Lord’s advent,
1:7.
4. Eternal separation from God of rejectors of His mercy,
1:8, 9.
5. Glorification of Christ in His saints, 1:10.
D. Prayer for the afflicted ones, 1:11, 12.
II. Instruction and Exhortation Regarding the Antichristian
Consummation of Evil, 2:1–17.
A. Warning against being led into fanaticism regarding the
time of Christ’s coming, 2:1–12.
1. Not to be deceived by any means, 2:1, 2.
2. The apostasy and the reign of the man of sin must come
first, 2:3, 4.
3. Reminder of previous oral teaching, 2:5.
4. Mysterious work of the adversary, 2:6, 7.
5. The revelation, destiny, and working of the wicked one,
2:8–10.
6. The deluding and damning of those who accept the wicked
one, 2:11, 12.
B. Thanksgiving, admonition, and prayer, 2:13–17.
1. Thanks to God for His saving choice of the Thessalonians,
2:13, 14.
2. Admonition to stand fast and hold the truths taught, 2:15.
3. Prayer for comfort and stability, 2:16, 17.
III. Final Requests, Admonitions, and Commands, 3:1–15.
A. Requests for prayer on behalf of the apostles, 3:1, 2.
B. Paul’s confidence and petition concerning the
Thessalonians, 3:3–5.
C. Commands and exhortations relating to those who walk
disorderly, 3:6–15.
1. Command to withdraw from the disorderly, 3:6.
2. The apostles’ personal example, 3:7–9.
3. Previous command concerning idleness, 3:10.
4. Present injunctions, 3:11–13.
5. Counsel concerning the obstinate, 3:14, 15.
IV. Closing prayers and salutation, 3:16–18.
A. Prayer for peace, 3:16.
B. Personal salutation, 3:17.
C. Benediction, 3:18.
No comments:
Post a Comment