အခန်းကြီး - ၆
ရှင်ပေါလ်၏ ဂလာတိလူမျိုးများထံသို့ စာတစ်စောင်
Paul’s Letter to the Galatians
ရှင်ပေါလ်၏ ဂလာတိလူမျိုးများထံသို့
စာတစ်စောင်နှင့်ဆက်စပ်သော ဖြစ်ရပ်များ၊ တတိယသာသနာပြုခရီးစဉ်အတွင်း
ကောရိန္တုမြို့မှ ရေးသားခဲ့သည်၊ အေဒီ ၅၈ ခုနှစ်ခန့်
Events
Associated With Paul’s Letter to the Galatians, Written From Corinth
During the Third Missionary Tour, c. A.D. 58
ရှင်ပေါလ်အသိုက်အဝန်း၏ ဂလာတိလူမျိုးများထံသို့
စာတစ်စောင်
The
Epistle of Paul the Apostle to the galatians
မိတ်ဆက်
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ ဤစာသည် ဂလာတိရှိ
အသင်းတော်များထံသို့ ရေးသားထားသည်။ ၎င်းတို့သည် တာဗီယမ်၊ ပက်စီနပ်စ်၊ အန်ဆီရာ
(ယခုခေတ် အန်ကာရာ) ကဲ့သို့သော မြောက်ပိုင်း ဂလာတိရှိ မြို့များတွင် ရှိသလား၊
သို့မဟုတ် အန်တီယုတ်၊ အိုင်ကိုနီယမ်၊ လစ္စထရာ၊ ဒါဘီ နှင့် အခြားမြို့များရှိ တောင်ပိုင်း
ဂလာတိတွင် ရှိသလားဟု မသိရပါ (ရှင်ပေါလ်၏ ခရီးစဉ်များကို ကြည့်ပါ)။ ပထမအမြင်ကို
မြောက်ဂလာတိသီအိုရီဟုခေါ်ပြီး၊ ဒုတိယအမြင်ကို တောင်ဂလာတိသီအိုရီဟုခေါ်သည်။
ဤသီအိုရီနှစ်ခုအား ဆွေးနွေးရန် အက်စ် ၁၆ သို့ ထပ်မံမှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ။
ဂလာတိဟူသော အမည်သည် ဘီစီ ၂၇၈ ခုနှစ်ခန့်တွင် အာရှမိုင်းနားသို့
ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ဂေါလစ်လူမျိုးစုများမှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ဘီစီ ၂၅ ခုနှစ်တွင်
ဂလာတိရိုမန်ပြည်နယ်ဖြစ်လာသော မြောက်ပိုင်းတွင် အခြေချခဲ့သည်။
1. Title. This
letter was addressed to the churches of Galatia. It is not known whether these
were in Northern Galatia, in such cities as Tavium, Pessinus, and Ancyra (the
modern Ankara) or in Southern Galatia, at Antioch, Iconium, Lystra, Derbe, and
other cities (see The Journeys of Paul). The former view is called the North
Galatian theory, and the latter the South Galatian theory. For a discussion of
these two theories see Additional Note on Acts 16. The name Galatia is derived
from certain Gallic tribes who invaded Asia Minor about 278 b.c. and
settled in the northern part of what became, in 25 b.c., the Roman
province of Galatia.
၂. ရေးသားသူ။ ဤစာ၏ ပေါလ်ရေးသားမှုကို
သိသာထင်ရှားစွာ စိန်ခေါ်မှုမရှိပါ။ စာတွင်းသက်သေများသည် ယုံကြည်စရာရှိသည်။
၎င်း၏အလုံးစုံသည် အက်စ်နှင့် ပေါလ်ရေးသားသည်ဟု ယူဆထားသော အခြားစာများတွင်
ဖော်ပြထားသော ပေါလ်၏စရိုက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ တမန်တော်ခေတ်လွန်
ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများသည် ဤစာကို သိရှိခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ပေါလ်၏လက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု
ယူဆခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သစ္စာကျမ်းစာအုပ်များ၏ အစောဆုံးစာရင်းများတွင် ပါဝင်သည်။
2. Authorship. The
Pauline authorship of this epistle has not been seriously challenged. The
internal evidence of the epistle itself is convincing. In its entirety it is
consistent with the character of Paul as portrayed in the Acts and in other
letters attributed to him. Postapostolic Christian writers were acquainted with
the epistle and considered that it came from his hand. It appears in the
earliest lists of NT books.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။ အေဒီ ၄၅ မှ ၄၇
ခုနှစ်ခန့်တွင် ပေါလ်နှင့် ဗာနဗတို့သည် ပထမခရီးစဉ်တွင် အန်တီယုတ် (ပိသီဒိယတွင်)၊
အိုင်ကိုနီယမ်၊ လစ္စထရာ၊ ဒါဘီရှိ အသင်းတော်များကို တည်ထောင်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၁၄
မှ ၁၄:၂၃ ကို ကြည့်ပါ)။ အန်တီယုတ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့သည်
ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ပြောင်းလဲလာသော တပါးအမျိုးသားများသည် ဂျူးဘာသာ၏
ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ကျင့်သုံးရန် လိုအပ်သလားဟူသော မေးခွန်းနှင့်အတူ
ဂျေရုဆလင်သို့ စေလွှတ်ခံရသည် (တမန်တော် ၁၅ ကို ကြည့်ပါ)။ အေဒီ ၄၉ ခုနှစ်ခန့်တွင်
ကျင်းပခဲ့သော ဂျေရုဆလင်ကောင်စီသည် ဂျူးမဟုတ်သူများအပေါ် ဤလိုအပ်ချက်ကို
မပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကောင်စီပြီးနောက်မကြာမီတွင် ပေါလ်သည် ဆီလတ်နှင့်အတူ
ဒုတိယသာသနာပြုခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပထမခရီးစဉ်တွင်
ပေါလ်တည်ထောင်ခဲ့သော တောင်ဂလာတိရှိ အသင်းတော်များဖြစ်သည့် ဒါဘီ၊ လစ္စထရာ၊
အိုင်ကိုနီယမ်တို့ကို ဦးစွာပြန်လည်လည်ပတ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၆:၁-၅ ကို ကြည့်ပါ)။
ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ဖရီဂျီယာနှင့် ဂလာတိသို့ ဧဝံဂေလိတရားကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်
(တမန်တော် ၁၆:၆ ကို ကြည့်ပါ)။ မြောက်ဂလာတိသီအိုရီကို လက်ခံသူများက ဒါဘီ၊ လစ္စထရာ၊
အိုင်ကိုနီယမ်သို့ လည်ပတ်ပြီးနောက် ပေါလ်နှင့် ဆီလတ်တို့သည် လုကာက ဂလာတိဟုခေါ်သော
နယ်မြေသို့ သွားခဲ့သည်ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။ ဤမှ လုကာသည် ဂလာတိရိုမန်ပြည်နယ်ထက်
ဂေါလစ်လူမျိုးများ အခြေချထားသော နယ်မြေကို တွေးတောနေသည်ဟု ယူဆနိုင်သည် (ရှင်ပေါလ်၏
ခရီးစဉ်များကို ကြည့်ပါ)။ ပေါလ်သည် တတိယသာသနာပြုခရီးစဉ်အစောပိုင်းတွင် ဂလာတိသို့
ထပ်မံပြန်လည်လာရောက်ခဲ့သည်၊ အေဒီ ၅၃ နှင့် ၅၄ ခုနှစ်ခန့်။
3. Historical Setting. On
their first journey, about a.d. 45–47, Paul and Barnabas founded the
churches of Antioch (in Pisidia), Iconium, Lystra, and Derbe (see Acts 13:14 to
14:23). After their return to Antioch they were sent to Jerusalem with the
question as to whether Gentile converts to Christianity should be required to
practice the rites and ceremonies of Judaism (see Acts 15). The Jerusalem
Council, which was convened about a.d. 49, decided against making
this requirement of non-Jews. Soon after the council Paul began his Second
Missionary Journey, accompanied by Silas. They first revisited the churches of
Southern Galatia which Paul had organized on his first journey, three of the
four being specifically mentioned—Derbe, Lystra, and Iconium (see Acts 16:1–5)
They next carried the gospel to Phrygia and Galatia (see v. 6). Those who hold the
North Galatian theory (see Additional Note on Acts 16) note that it was after this
visit to Derbe, Lystra, and Iconium that Paul and Silas went through what Luke
speaks of as Galatia. From this it may be inferred that Luke is thinking of the
region settled by the Gauls rather than of the Roman province of Galatia, which
included other areas to the south (see The Journeys of Paul). Paul returned
once more to Galatia early on his Third Missionary Journey,
about a.d. 53 and 54.
ဂလာတိလူမျိုးများထံသို့ စာသည် ဂလာတိ ၂:၁-၁၄
တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဖြစ်ရပ်များပြီးနောက် ရေးသားခဲ့ရမည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အကယ်၍ တမန်တော်
၁၅ တွင် ဖော်ပြထားသော ဂျေရုဆလင်ကောင်စီကို ဤတွင် ရည်ညွှန်းထားပါက၊ ဤစာသည်
ပထမခရီးစဉ်ပြီးနောက် ရေးသားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုကောင်စီသည် ပထမနှင့်
ဒုတိယခရီးစဉ်များကြားတွင် ကျင်းပခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၅:၃၆-၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။
ထို့ပြင်၊ ဂလာတိ ၄:၁၃ အရ၊ ပေါလ်သည် ဂလာတိရှိ အသင်းတော်များကို
နှစ်ကြိမ်လည်ပတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပုံရသည်၊ ထိုသို့ဆိုပါက ဤစာသည် ဒုတိယခရီးစဉ်ပြီးနောက်
ရေးသားခဲ့ရမည်။ မြောက်ဂလာတိသီအိုရီကို လက်ခံပါက၊ ဂလာတိလူမျိုးများထံသို့ စာသည်
တတိယခရီးစဉ်ပြီးနောက် ရေးသားခဲ့ရမည်၊ အကြောင်းမှာ ပေါလ်သည် ပထမခရီးစဉ်တွင်
မြောက်ဂလာတိအသင်းတော်များသို့ မလည်ပတ်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရေးသားချိန်သည် အေဒီ
၅၇/၅၈ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီဖြစ်နိုင်သည်။
Obviously the Epistle to the Galatians must
have been written after the events recorded in Gal. 2:1–14. If the council at
Jerusalem described in Acts 15 is here alluded to, the letter must have been
written after the close of the first journey, for that council was held between
the first and second journeys (see Acts 15:36–41). Furthermore, according to
Gal. 4:13, it seems that Paul had already visited the churches of Galatia
twice, and if so the letter must have been written after the close of his
second journey. If the North Galatian theory is accepted, the letter to the
Galatians must have been written after the third journey, for Paul had not
visited the North Galatian churches on his first journey. Accordingly the time
of writing could be the winter of a.d. 57/58.
ကောရိန္တုမြို့မှ ရေးသားသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမှာ
ဤစာနှင့် ရောမ စာတို့တွင် အကြောင်းအရာများ နီးကပ်စွာ တူညီမှုရှိပြီး၊ ရောမစာသည်
ပေါလ်၏ တတိယအကြိမ် ကောရိန္တုသို့ လည်ပတ်စဉ်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်ရရှိသည်ဟူသော အကြောင်းအရာသည်
စာနှစ်စောင်လုံး၏ အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ခုစလုံးသည် “ပညတ်တရား” နှင့်
ဧဝံဂေလိတရားတို့ကို ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။
One argument advanced in favor of Corinth as
the place of writing is the close resemblance in subject matter between this
epistle and that to the Romans, which was written during Paul’s third visit to
Corinth. Justification by faith is the theme of both epistles, and both deal at
length with the distinction between “the law” and the gospel.
တောင်ဂလာတိသီအိုရီကို လက်ခံပါက၊ အေဒီ ၄၅
ခုနှစ်အထိ စောလျင်သော ရက်စွဲတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ အချို့က ဤစာသည်
ဂျေရုဆလင်ကောင်စီမတိုင်မီ၊ ပေါလ်၏ ပထမခရီးစဉ်မှ အန်တီယုတ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက်
ချက်ချင်းရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤယူဆချက်အတွက် အကြောင်းပြချက်မှာ စာတွင်
ကောင်စီ သို့မဟုတ် ၎င်းတွင် သဘောတူညီချက်ကို တိကျစွာ ဖော်ပြမထားခြင်းဖြစ်သည်။
ပေါလ်သည် တောင်ဂလာတိအသင်းတော်များကို နှစ်ကြိမ်လည်ပတ်ခဲ့ပြီးဟူသော ကန့်ကွက်မှုကို
တောင်ဂလာတိသီအိုရီကို လက်ခံသူများက ၎င်း၏ ပထမခရီးစဉ်တွင် ၎င်းတို့ထံ
ပြန်လည်လည်ပတ်မှုကို ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ယူဆရမည်ဟု ဖြေကြားသည် (တမန်တော် ၁၄:၂၁-၂၃
ကို ကြည့်ပါ)။
If the South Galatian theory is accepted, a
date as early as a.d. 45 is possible. Some think it may have been
written even before the Jerusalem Council, immediately upon Paul’s return to
Antioch from his first journey. The reason given for this conclusion is that
the epistle contains no specific mention of the council or of the decision
there agreed upon. To the objection that Paul had already visited the South
Galatian churches twice, those who hold the South Galatian theory reply that
his return to them on the first journey is to be considered a second visit (see
Acts 14:21–23)
စာ၏ရည်ရွယ်ချက်သည် ၎င်း၏အကြောင်းအရာများမှ
ထင်ရှားသည်။ ဖောက်ပြန်ခြင်းသည် စတင်ပြီးမဟုတ်လျှင် ခြိမ်းခြောက်လျက်ရှိပြီး၊
ထို့ကြောင့် စာသည် အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်လာသည်။ ဖောက်ပြန်ခြင်းသည် ဂျူးဘာသာသို့
ပြောင်းလဲသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းတို့သည်
ဆီးရီးယားရှိ အန်တီယုတ်ရှိ အသင်းတော်တွင် အလားတူမေးခွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပြဿနာများကို
ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သူများဖြစ်နိုင်သည် (တမန်တော် ၁၅:၁ ကို ကြည့်ပါ)။ အန်တီယုတ်တွင်
ဤသူများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော သဘောထားကွဲလွဲမှုသည် ဂျေရုဆလင်ကောင်စီကို
ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုကောင်စီတွင် ပေါလ်သည် ခရစ်ယာန်သို့ ပြောင်းလဲလာသူများသည်
ဂျူးဥပဒေလိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာရမည်ဟု အငြင်းပွားသူ ဂျူးဘာသာသို့
ပြောင်းလဲသူများက ထပ်မံဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တိတုတ်၏ အရေဖျားလှီးခြင်းကို
တောင်းဆိုခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၃, ၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤစာတွင်
ပေါလ်သည် အရေဖျားလှီးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားထုံးတမ်းဥပဒေများနှင့် အထူးသဖြင့်
စိုးရိမ်မှုမရှိဘဲ၊ လူသည် “ပညတ်တရား” ၏လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာခြင်းဖြင့်
မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်ဟူသော မတိကျသောသွန်သင်ချက်နှင့် ပိုမိုစိုးရိမ်သည်။
ပေါလ်သည် ထုံးတမ်းလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအချို့တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပါဝင်ခဲ့သည်မှာ
ထင်ရှားသည် (တမန်တော် ၁၈:၁၈၊ ၂၁:၂၀-၂၇)။ ၎င်းသည်
တိမောသိကိုလည်း အရေဖျားလှီးပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၆:၃)။
The purpose of the letter is evident from its
contents. Apostasy is threatening, if not already begun, and as a result the
letter is naturally controversial. The apostasy came as the result of the
activities of Judaizing teachers, possibly of the same group that stirred up
trouble in the church at Antioch in Syria over the same question (see Acts
15:1). It was the discord caused by these men at Antioch that precipitated the
council at Jerusalem. At that council Paul was again opposed by the Judaizers,
who contended that Christian converts must observe Jewish legal requirements.
They demanded the circumcision of Titus (see Gal. 2:3, 4). In this epistle Paul
is not so much concerned with circumcision or any other feature of the
ceremonial law, in particular, as he is with the false teaching that man may
save himself by observing the requirements of “the law.” This is evident from
the fact that Paul, on occasion, had participated in some of the ritual
procedures (Acts 18:18; 21:20–27). He also had Timothy circumcised (Acts 16:3).
ဤမတိကျသော ဆရာများသည် ၎င်းတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများတွင်
အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ပုံရပြီး၊ ဂလာတိရှိ အသင်းတော်များရှိ
အဖွဲ့ဝင်အများအပြားကို ၎င်းတို့၏ သွန်သင်ချက်များဖြင့် လှည့်ဖြားခဲ့ပုံရသည် (ဂလာတိ
၁:၆ ကို ကြည့်ပါ)။ လှည့်ဖြားခံရသော အသင်းတော်များသည် ပေါလ်၏စာကို မရရှိမီ
ဥပဒေဝါဒကို မည်မျှလက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ စာ၏ ယေဘုယျအသံထွက်မှ
ယေဘုယျဖောက်ပြန်ခြင်း၏ အန္တရာယ်သည် နီးကပ်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤဆရာများသည်
ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ကျင်လှုပ်ရှားနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလ်၏
ဧဝံဂေလိတရားကို ငြင်းပယ်ရုံသာမက ၎င်း၏ တမန်တော်အဖြစ် အခွင့်အာဏာကိုပါ
စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလ်သည် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခန့်ထားသော
တမန်တော် ဆယ်နှစ်ပါးထဲတွင် မပါဝင်သည်ကို အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည်။
These false teachers had apparently met with
great success in their efforts, and seem to have deceived a large segment of
the membership in the churches of Galatia by their teachings (see Gal. 1:6). It
is not clear how far the deceived churches had gone in the actual practice of
legalism before they received Paul’s epistle, but it is evident from the
general tone of the letter that there was imminent danger of a general
apostasy. These teachers were working in direct opposition to the decision of
the council. They not only repudiated Paul’s gospel but challenged his
authority as an apostle. They made much of the fact that Paul was not one of
the Twelve chosen and ordained by Christ.
ဂလာတိလူမျိုးများအား ၎င်းတို့ မတိကျသောလမ်းသို့
ကျရောက်သွားသည်ကို ရှင်းလင်းစေရန်၊ ပေါလ်သည် ၎င်းတို့အား ဧဝံဂေလိတရား၏ ကြီးမားသော
အခြေခံမူများကို ထပ်မံရှင်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့က ပေါလ်အား မတိကျသော
ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ၎င်း၏ သင်ကြားရန်
အရည်အချင်းမရှိဟူသော ၎င်းတို့၏ ထပ်မံစွပ်စွဲချက်နှင့် ဆက်စပ်နေသဖြင့်၊ ပေါလ်သည်
၎င်း၏ တမန်တော်အဖြစ်ကို အတည်ပြုရန် သက်သေများကို တင်ပြရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည်
စာ၏ ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိအပိုင်း (အခန်း ၁:၁၁ မှ ၂:၁၄) ကို ရှင်းပြသည်။
ပြဿနာနှင့်ဆက်စပ်သော ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြရန်
၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ၎င်း၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ တရားဝင်မှုကို သက်သေပြရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်
ကောင်စီတွင် တမန်တော်များအား ရှင်းပြခဲ့သော ၎င်း၏သွန်သင်ချက်များသည် ယေရှုနှင့်
ဆက်နွယ်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင်များနှင့် ၎င်းထံမှ သတင်းစကားရရှိခဲ့သူများ၏
သွန်သင်ချက်များနှင့် သဟဇာတဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အလေးပေးခဲ့သည်။
In order to make clear to the Galatians the
error into which they had fallen, Paul restated the great principles of the
gospel as he had expounded it to them. But since they charged Paul with
preaching a false gospel, and since this involved their further claim that he
was not qualified to teach, Paul felt compelled to present evidence that would
vindicate his apostleship. This accounts for the autobiographical portion of
the letter (chs. 1:11 to 2:14). His purpose in giving so detailed an account of
personal experiences related to the problem was to prove the validity of his
gospel. He also stressed the fact that his teachings, which he explained to the
apostles at the council, were in harmony with those of the leaders who had been
associated with Jesus and had received their message from Him.
၄. အကြောင်းအရာ။ ဂလာတိလူမျိုးများထံသို့ စာ၏
အကြောင်းအရာသည် ယေရှုခရစ်အား ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ဂျူးဥပဒေစနစ်မှ သတ်မှတ်ထားသော “လုပ်ဆောင်မှု” များကို လိုက်နာခြင်းဖြင့်
ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းဟူသော ဂျူးအယူအဆနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဤစာသည် လူ၏
ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်များကို
ချီးမြှောက်ပြီး၊ လူသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်အကျင့်သီလဖြင့်
ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိနိုင်သည်ဟူသော အယူအဆကို တိုတောင်းစွာ ပယ်ရှားသည်။ ၎င်းသည် လူ၏
ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏
အခမဲ့ဆုကျေးဇူးကို ချီးမြှောက်သည်။
4. Theme. The
theme of the Epistle to the Galatians is righteousness attained by faith in
Jesus Christ. This is set in contrast with the Jewish concept of righteousness
attained by compliance with the “works” prescribed by the Jewish legal system.
This letter exalts what God has done through Christ for man’s salvation and
summarily dismisses the idea that man can be justified by his own merits. It
extols the free gift of God in contrast with man’s attempts to save himself.
ပေါလ်နှင့် ဂလာတိရှိ မတိကျသော ဆရာများကြားတွင်
အငြင်းပွားဖွယ်ရာ မေးခွန်းမှာ၊ ဂျူးဘာသာ၏ သတ်မှတ်ထားသော ပုံစံများနှင့်
လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာခြင်းသည် လူတစ်ဦးအား ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့်
လက်ခံခြင်းကို ရရှိခွင့်ပြုသလား ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားသော အဖြေမှာ မဟုတ်ပါ၊ “လူသည်
ပညတ်တရား၏ လုပ်ဆောင်မှုများဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းမရရှိဘဲ၊ ယေရှုခရစ်အား
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိသည်” (အခန်း ၂:၁၆ ကို ကြည့်ပါ)။
အမှန်စင်စစ်၊ “ပညတ်တရား၏ လုပ်ဆောင်မှု” များဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ရယူရန်
ကြိုးပမ်းသော ခရစ်ယာန်သည် ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဆုံးရှုံးစေသည် (အခန်း ၂:၂၁၊ ၅:၄)။
The specific question at issue between Paul
and the heretical teachers in Galatia was, Does compliance with the prescribed
forms and requirements of Judaism entitle a man to divine favor and acceptance?
The categorical answer was No, “a man is not justified by the works of the law,
but by the faith of Jesus Christ” (see on ch. 2:16). Indeed, the Christian who
attempts to earn salvation by the “works of the law” thereby forfeits the grace
of Christ (chs. 2:21; 5:4).
“ကတိတော်၏ သားသမီးများ” (အခန်း ၄:၂၈) အဖြစ်
ခရစ်ယာန်များသည် “အမွေခံသူများ” (အခန်း ၃:၆- ၇- ၁၄- ၂၉)
ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်တွင် သစ္စာဖန်ဆင်းခြင်းအသစ်ဖြစ်လာသူများ (အခန်း ၄:၇၊ ၆:၁၅)၊
“ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှု” (အခန်း ၅:၁၈) နှင့် ခရစ်တော်သည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်
၎င်းတို့၏ နှလုံးသားတွင် နေထိုင်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဥပဒေကို
၎င်းတို့တွင် ရေးထားသည် (ဂလာတိ ၂:၂၀၊ ဟေဗြဲ
၈:၁၀)၊ ၎င်းတို့သည် မရင့်ကျက်သော ကလေးများကဲ့သို့ လမ်းညွှန်ရန် “ဆရာတစ်ဆူ” ကို
မလိုအပ်တော့ပါ (ဂလာတိ ၃:၂၃-၂၆၊ ၄:၁-၇)။ ဂျူးလူမျိုးများသည်
ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေများကို လိုက်နာရန် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးပမ်းမှုဖြင့်
ရရှိသည်ဟု ယူဆသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း (ရောမ ၂:၁၇၊ ၉:၄)၊
ခရစ်ယာန်များသည် “အကျွနု်ပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကားတိုင်တော်” ၏
ကယ်တင်ခြင်းစွမ်းအားမှလွဲ၍ ဂုဏ်ယူစရာဘာမျှမရှိဟု အသိအမှတ်ပြုကြသည် (ဂလာတိ ၆:၁၄ ကို
ကြည့်ပါ)။
As “the children of promise” (ch. 4:28)
Christians are “heirs” (ch. 3:6, 7, 14, 29). Having become new creatures in
Christ (chs. 4:7; 6:15), “led of the Spirit” (ch. 5:18), and with Christ
abiding in their hearts by faith, and God’s moral law written therein (Gal. 2:20;
Heb. 8:10), they are no longer, like immature children, in need of a
“schoolmaster” to guide them (Gal. 3:23–26; 4:1–7). Whereas the Jews boasted of
righteousness they supposed they earned by their own efforts to keep God’s laws
(Rom. 2:17; 9:4), Christians acknowledge that they have nothing whatever of
which to boast except the saving power of “the cross of our Lord Jesus Christ”
(see Gal. 6:14).
ဂလာတိတွင် “ပညတ်တရား” ဟူသော ဝေါဟာရသည်
ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအတွက် ဘုရားသခင်၏ စည်းမျဉ်းများ—ကိုယ်ကျင့်တရားဥပဒေများ၊
ပြည်သူ့ဥပဒေများ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာများ—ကို အုံးတောင်တွင် ဖော်ပြထားသော အလုံးစုံသော
ဖော်ပြချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဂျူးလူမျိုးများသည် နောက်ပိုင်းတွင် လူဖန်တီးထားသော
ဥပဒေများစွာကို ထပ်မံထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏
ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် ဤဥပဒေများကို ပြည့်စုံစွာ လိုက်နာနိုင်သည်ဟု မမှန်ကန်စွာ
တွေးတောခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့လိုက်နာခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို
ရရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ဂလာတိသည် ဤဥပဒေများနှင့် သက်ဆိုင်မှုမရှိဘဲ၊ လူသည်
ဥပဒေလိုအပ်ချက်များကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ ကယ်တင်ခြင်းကို
ရယူနိုင်သည်ဟူသော မမှန်ကန်သော အယူအဆနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဤပြဿနာသည်
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း၏
အငြင်းပွားမှုဖြစ်သည်။
The term “law” in Galatians stands for the
entire revelation, at Sinai, of God’s rules for His children—moral laws, civil
statutes, and ceremonial ritual. To these the Jews later added a ponderous
array of man-made laws. They mistakenly thought that by their own strength they
could give perfect obedience to these laws, and that by such obedience they
could earn their own salvation. Galatians is concerned, not so much with any of
these laws as such, but with the erroneous idea that a man can earn his own
salvation by rigorous adherence to various legal requirements. The issue is one
of salvation by faith versus salvation by works.
ပေါလ်သည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ကတိတော်များသည်
အာဗြဟံနှင့် ပြုလုပ်ထားသော ပဋိညာဉ်တွင် အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ ၄၃၀ နှစ်အကြာ ဘုရားသခင်၏
ဥပဒေဖော်ပြချက်သည် ထိုပဋိညာဉ်၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်များကို ပြောင်းလဲမထားကြောင်း
ရှင်းပြသည် (အခန်း ၃:၆-၉- ၁၄-၁၈)။ “ပညတ်တရား” သည်
ပဋိညာဉ်ကို အစားထိုးရန် သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်း၏ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးရန်
ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ လူများအား ပဋိညာဉ်၏ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏
ပြဋ္ဌာန်းချက်များကို နားလည်ရန်နှင့် လက်ခံရန် ကူညီရန်ဖြစ်သည်။ “ပညတ်တရား” သည်
ဂျူးလူမျိုးများက ထင်မှတ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ရည်မှန်းချက်တစ်ခုအဖြစ်
ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ လူများကို ပဋိညာဉ်၏ ကတိတော်များအရ ခရစ်တော်တွင်
ကယ်တင်ခြင်းသို့ ဦးဆောင်ရန် နည်းလမ်း—ဆရာတစ်ဆူ—အဖြစ် ရည်ရွယ်ထားသည်။ “ပညတ်တရား” ၏
ရည်ရွယ်ချက်၊ ၎င်း၏ “ရည်မှန်းချက်” သို့မဟုတ် ရည်မှန်းထားသည်မှာ လူများကို ခရစ်တော်ထံသို့
ဦးဆောင်ရန်ဖြစ်ပြီး (ရောမ ၁၀:၄ ကို ကြည့်ပါ)၊ ကယ်တင်ခြင်းသို့
နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ရန် မဟုတ်ပါ။ သို့သော်၊ ဂျူးလူမျိုးအများစုသည်
ခရစ်တော်တွင် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိရန် ဘုရားသခင်၏ အစီအမံကို
မသိကျွမ်းစွာ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ “ပညတ်တရား၏ လုပ်ဆောင်မှု” များဖြင့် ၎င်းတို့၏
ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထူထောင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၁၆၊ ရောမ
၁၀:၃ ကို ကြည့်ပါ)။
Paul explains that the gospel promises were
confirmed to Abraham in the covenant, and that the revelation of God’s law 430
years later did not alter the provisions of that covenant (ch. 3:6–9, 14–18).
“The law” was not designed to replace the covenant or to provide another means
of salvation, but to help men understand and appropriate the covenant’s
provisions of divine grace. “The law” was not intended to be an end in itself,
as the Jews came to think, but a means—a “schoolmaster”—to lead men to
salvation in Christ according to the promises of the covenant. The purpose of
“the law,” its “end,” or objective, was to lead men to Christ (see on Rom.
10:4), not to open for them another pathway to salvation. For the most part,
however, the Jews willingly remained in ignorance of God’s plan for making men
righteous by faith in Christ, and went about to establish their own righteousness
by “the works of the law” (Gal. 2:16; see Rom. 10:3).
ပေါလ်သည် အာဗြဟံနှင့်ပြုလုပ်ထားသော ပဋိညာဉ်သည်
တပါးအမျိုးသားများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ပြဋ္ဌာန်းထားပြီး၊ “ပညတ်တရား” သည်
ထိုသို့မပြဋ္ဌာန်းကြောင်း ထပ်မံရှင်းပြသည်။ ထို့ကြောင့် တပါးအမျိုးသားများသည်
အာဗြဟံအား ပေးထားသော ကတိတော်တွင် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို
ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ “ပညတ်တရား” မှတစ်ဆင့် မဟုတ်ပါ (ဂလာတိ ၃:၈- ၉- ၁၄- ၂၇-၂၉)။
ဂလာတိအသင်းတော်များတွင် ဂျူးဘာသာသို့ ပြောင်းလဲသူများက ဖြစ်ပေါ်စေသော
မတိကျမှုနှင့် ပြဿနာသည် တပါးအမျိုးသားများအပေါ် အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့်
“နေ့ရက်များ၊ လများ၊ အချိန်များ၊ နှစ်များ” ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာ
ကျင့်သုံးမှုကဲ့သို့သော ထုံးတမ်းပုံစံများကို ချမှတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများတွင်
ပါဝင်သည် (အခန်း ၄:၁၀၊ ၅:၂)။ ထိုပြဿနာသည် ယခုအခါ
မရှိတော့ပါ၊ အကြောင်းမှာ ယနေ့ခရစ်ယာန်များသည် ဂျူးဘာသာ၏ ထုံးတမ်းလိုအပ်ချက်များသို့
ပြန်လည်ပြောင်းလဲရန် အန္တရာယ်မရှိတော့ပါ (အခန်း ၄:၉၊ ၅:၁
ကို ကြည့်ပါ)။ သို့သော်၊ ဂလာတိစာအုပ်သည် သမိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ဝင်စားမှုသာရှိပြီး
ခေတ်သစ်ခရစ်ယာန်များအတွက် သင်ကြားပြသမှုတန်ဖိုးမရှိဟု မဆိုလိုပါ။ ဤစာအုပ်ကို
သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်းသည် ယနေ့ခေတ်အတွက် တန်ဖိုးရှိပြီး
အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာများရှိကြောင်း သေချာစေသည် (ရောမ ၁၅:၄၊ ၁ကောရိန္တု
၁၀:၁၁၊ ၂တိမောသိ
၃:၁၆- ၁၇
ကို ကြည့်ပါ)။
Paul explains further that the covenant with
Abraham provided for the salvation of the Gentiles, whereas “the law” did not
do so; and that Gentiles are therefore to find salvation through faith in the
promise made to Abraham, not through “the law” (Gal. 3:8, 9, 14, 27–29). The
error and grave problem introduced into the Galatian churches by the Judaizers
consisted of attempts to impose upon Gentile converts ceremonial forms, such as
circumcision and the ritual observance of “days, and months, and times, and
years” (chs. 4:10; 5:2). That specific problem no longer exists, for Christians
today are in no danger of reverting to the ritual requirements of Judaism (cf.
chs. 4:9; 5:1). This is not to say, however, that the book of Galatians is only
of historical interest and without instructional value for modern Christians.
Inclusion of the epistle in the Sacred Canon makes certain that it has lessons
of value and importance for our day (cf. Rom. 15:4; 1 Cor. 10:11; 2 Tim. 3:16,
17).
ယခင်က ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း (စာမျက်နှာ
၉၃၃ တွင်ကြည့်ပါ)၊ ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် “ပညတ်” ဟူသောစကားလုံးသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ
ပညတ်နှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ ပညတ်နှစ်မျိုးလုံးကို အကျုံးဝင်စေသည်။ တကယ်တော့၊
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပညတ်မရှိပါက ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ ပညတ်သည်
အဓိပ္ပာယ်မရှိဖြစ်နေလိမ့်မည် (အခန်း ၂:၁၆ တွင်ကြည့်ပါ)။ ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ
ပညတ်သည် ယေရှုခရစ်သေလွန်သောအခါ ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း
(ကောလောသဲ ၂:၁၄–၁၇ တွင်ကြည့်ပါ)၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပညတ်ဖြစ်သော ပညတ်ဆယ်ပါးသည်
ဆက်လက်အာဏာတည်နေဆဲဖြစ်သည် (မဿဲ ၅:၁၇, ၁၈
တွင်ကြည့်ပါ)။ ယနေ့ခေတ်တွင် ပညတ်ဆယ်ပါး၏ “စာသား” ကို စွဲကိုင်ထားပြီး
၎င်း၏ဝိညာဉ်ရေးရာအဓိပ္ပာယ်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းအန္တရာယ်ရှိသည် (မဿဲ ၁၉:၁၆–၂၂; ဂလာတိ
၅:၁၇–၂၂ တွင်ကြည့်ပါ)၊ ထိုနည်းတူ ပေါလု၏ခေတ်က ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်တွင်
ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရင်း ၎င်း၏သင်္ကေတများသည် ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြသည်ကို
မသိရှိခဲ့သည့်အလားပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ခရစ်ယာန်များသည် ပညတ်ဆယ်ပါးကို
လိုက်နာရန် လူသားအားထုတ်မှုဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ကြိုးစားသမျှတိုင်း၊
၎င်းတို့သည် ကျေးဇူးတော်မှ ကျဆုံးပြီး “ဒုက္ခရောက်မှု၏ထမ်းဘိုး” တွင် “ပိတ်မိ”
သွားကြသည် (ဂလာတိ ၅:၁- ၄)။ ထိုသို့သောသူများအတွက်
ခရစ်တော်သည် အချည်းနှီးသေလွန်ခဲ့သည် (အခန်း ၂:၂၁)။ ဂလာတိဩဝါဒစာ၏သတိပေးချက်သည်
၎င်းတို့အတွက်သက်ဆိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ပညတ်ဆယ်ပါးကို လိုက်နာသည်မှာ
ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန်မဟုတ်ဘဲ၊ ကယ်တင်ခြင်းရရှိပြီးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့
ကယ်တင်ခြင်းရရှိထားသူတစ်ဦးသာလျှင် ၎င်းကိုလိုက်နာနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ
ခရစ်တော်သည် ၎င်းတို့အတွင်း၌ နေထိုင်တော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
As already noted (see p. 933), the word “law”
in the book of Galatians includes within its purview both the moral and the
ceremonial law; in fact, the ceremonial law would have been meaningless without
the moral law (see on ch. 2:16). The ceremonial law expired by limitation at
the cross (see on Col. 2:14–17), but the moral law—the Decalogue—remains in
full force (see on Matt. 5:17, 18). There is danger today of adhering to the
“letter” of the Decalogue without entering into its spirit (Matt. 19:16–22; see
on Gal. 5:17–22), as there was in Paul’s day of participating in the
sacrificial system without realizing that its symbols pointed to Christ. To
whatever extent, therefore, modern Christians fall into the error of attempting
to save themselves by their human endeavors to keep the Decalogue, they fall
from grace and become “entangled” in “the yoke of bondage” (Gal. 5:1, 4). For
all such, Christ died in vain (ch. 2:21). The warning of the book of Galatians
applies to them. The Christian keeps the Decalogue, not to gain salvation, but
because he is saved. Indeed only a saved man can keep it, for Christ dwells
within him.
ထိုသတိပေးချက်သည်
လူလုပ်ထုံးတမ်းစည်းမျဉ်းများဖြစ်သော အဝတ်အစားနှင့် အစားအသောက်ဆိုင်ရာ
ခရစ်ယာန်ဘဝစံနှုန်းများကို စေ့စပ်သေချာစွာ လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင်
ပိုမိုမြင့်မားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်သူများအတွက်လည်း
သက်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ခေတ်က ယုဒလူမျိုး၏အမှားကို
ထပ်ခါတလဲလဲပြုလုပ်နေကြသည် (ရောမ ၁၄:၁၇၊ မာကု
၇:၁–၁၄ တွင်ကြည့်ပါ)။ အချို့သူများသည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးဆပ်ခြင်း၊
ဘုရားကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခြင်း၊ သောကြာနံပတ်ကို လိုက်နာခြင်းတို့ကို ဘုရားသခင်၏မျက်မှောက်တွင်
ထိုက်တန်မှုရရှိရန်ဟု ထင်မှတ်မှားယွင်းစွာ ပြုလုပ်ကြသည်။ မှန်ပါသည်၊
ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်များကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏မျက်နှာသာရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်မဟုတ်ဘဲ၊
ယေရှုခရစ်၏ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်အားဖြင့်
ဘုရားသခင်၏သားသမီးဖြစ်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ၎င်း၏ဘဝကို
ဘုရားသခင်၏ထုတ်ဖော်ထားသောဆန္ဒနှင့်အညီ စီမံခြင်းသည်
အမြင့်မြတ်ဆုံးသောပျော်ရွှင်မှုနှင့် ချမ်းသာခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၂၁–၂၇၊ ဂလာတိ
၃:၂၄ ရှိ EGW ဖြည့်စွမ်းထားသောမှတ်ချက်များကို
ကြည့်ပါ)။
That warning applies also to those who think
to attain to a higher level of righteousness before God by meticulous adherence
to man-made regulations regarding standards of Christian living, such as dress
and diet. Thus they make the same mistake as the Jews of Christ’s day (see Rom.
14:17; see on Mark 7:1–14). Others pay tithe, attend church, even observe the
Sabbath, under the delusion that they thereby earn merit in the sight of God.
True, the Christian will faithfully abide by all divine requirements. But he
will do so, not in the hope of earning favor in the sight of God, but because,
as a son of God by faith in the saving grace of Jesus Christ, it is supreme joy
and happiness to order his life in harmony with the expressed will of God (see
on Matt. 7:21–27; see EGW Supplementary Material on Gal. 3:24).
ဂလာတိဩဝါဒစာ၏ ယနေ့ချာ့ခ်ျအတွက်
အဓိကသင်ခန်းစာသည် ပေါလု၏ခေတ်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်—ဆိုလိုသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းသည်
ယေရှုခရစ်၏ထိုက်တန်မှုများကို ရိုးရှင်းစွာယုံကြည်ခြင်းဖြင့်သာ ရရှိနိုင်ပြီး
(အခန်း ၂:၁၆၊ ၃:၂၊ ၅:၁)၊
လူတစ်ဦးပြုလုပ်သည့်မည်သည့်အရာမှ ၎င်း၏ဘုရားသခင်ရှေ့တွင်ရပ်တည်မှုကို
အနည်းငယ်မျှပင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိသလို၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့်
ရွေးနှုတ်ခြင်းရရှိရန် အခွင့်အလမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။
ပညတ်—ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာဖြစ်စေ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာဖြစ်စေ—သည် လူသားများအား
၎င်းတို့ရှိနေသော အပြစ်အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်စေရန် စွမ်းအားမရှိပေ (ရောမ ၃:၂၀၊ ၇:၇
တွင်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယုဒလူမျိုး၏ဖောက်ပြန်သော “ဧဝံဂေလိတရား” နှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပေါလု၏ “ဧဝံဂေလိတရား” ဖြစ်သည်
(ဂလာတိ ၁:၆–၁၂၊ ၂:၂- ၅- ၇- ၁၄)။
The pre-eminent lesson of the book of
Galatians for the church today is the same as it was in the days of Paul—that
salvation can be obtained in no other way than by simple faith in the merits of
Christ (chs. 2:16; 3:2; 5:1), and that nothing a man may do can in the least
degree enhance his standing before God or increase his chances of obtaining
forgiveness and redemption. Law, whether moral or ceremonial, has no power to
set men free from the state of sin in which they find themselves (see on Rom.
3:20 7:7). This is Paul’s “gospel,” in contrast with the perverted “gospel” of
the Judaizers (Gal. 1:6–12; 2:2, 5, 7, 14).
စာသည် ဧဝံဂေလိတရား၏အသစ်ရရှိထားသော
လွတ်လပ်မှုကို အလွဲသုံးစားမပြုရန်၊ သန့်ရှင်းသောဘဝဖြင့် နေထိုင်ရန်
တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (အခန်း ၆)။ ခရစ်ယာန်မေတ္တာသည် ဂလာတိလူများအား
မာနထောင်လွှားသောစိတ်ကို သတိထားရန်နှင့် အမှားလမ်းသို့ ကျရောက်သူများကို
ကရုဏာဖြင့် ဆက်ဆံရန် ဦးဆောင်သင့်သည်။ ချာ့ခ်ျသည်
၎င်း၏ကောင်းသောအကျင့်များ—ဝိညာဉ်တော်၏အသီးအနှံများ—ဖြင့် လူသိများသင့်သော်လည်း၊
ကောင်းသောအကျင့်များကို ယေရှုခရစ်၏ကယ်တင်ခြင်းထိုက်တန်မှုများအတွက်
ယုံကြည်ခြင်း၏အစားထိုးအဖြစ် မပြုလုပ်သင့်ပေ။
The letter concludes with an appeal not to
abuse the new-found liberty of the gospel, but to live a holy life (ch. 6).
Christian love should lead the Galatians to guard against a sanctimonious
spirit, and to deal kindly with those who fall into error. The church should be
known for its good works—the fruitage of the Spirit—but should not attempt to
make good works a substitute for faith in the saving merits of Jesus Christ.
၅.
အကျဉ်းချုပ်
၁.
နှုတ်ခွန်းဆက်နှင့် နိဒါန်း၊ ၁:၁–၁၀
က.
စာရေးသူ၏တမန်တော်အာဏာ၊ ၁:၁–၅
ခ.
စာရေးရခြင်း၏အကြောင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်၊ ၁:၆–၁၀
၂.
ပေါလု၏တမန်တော်အာဏာကို ခုခံကာကွယ်ခြင်း၊ ၁:၁၁ မှ ၂:၁၄
က.
၎င်း၏ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ကူးပြောင်းခြင်း၏စစ်မှန်မှု၊ ၁:၁၁–၂၄
၁.
၎င်း၏ဧဝံဂေလိတရားအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှု၏ ဘုရားသခင်ဆင့်ကဲမူလအစ၊ ၁:၁၁- ၁၂
၂.
၎င်း၏ယခင်ယုဒဘာသာအတွက် စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ၁:၁၃- ၁၄
၃.
၎င်း၏ကူးပြောင်းခြင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားများထံ သာသနာပြုရန်တာဝန်၊ ၁:၁၅, ၁၆
၄.
အာရာဘီယံသို့ ၎င်း၏ပြင်ဆင်မှုဆုတ်ခွာခြင်း၊ ၁:၁၇
၅.
ယေရုဆလင်မြို့တွင် တမန်တော်များနှင့် ၎င်း၏ပထမဆုံးထိတွေ့မှု၊ ၁:၁၈–၂၀
၆.
ယုဒပြည်ရှိ ချာ့ခ်ျများမှ ၎င်းအား လက်ခံခြင်း၊ ၁:၂၁–၂၄
ခ.
၎င်း၏ဧဝံဂေလိတရားအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုအပေါ် တမန်တော်များ၏အတည်ပြုခြင်း၊ ၂:၁–၁၄
၁.
ပေါလုသည် တမန်တော်များအား ၎င်း၏ဧဝံဂေလိတရားကို ရှင်းပြခြင်း၊ ၂:၁, ၂
၂.
တီတုသည် ပေါလု၏ဧဝံဂေလိတရားကို ထောက်ခံသည့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု၊ ၂:၃–၅
၃.
တပါးအမျိုးသားများအတွက် တမန်တော်အဖြစ် ပေါလုအား တမန်တော်များအတည်ပြုခြင်း၊ ၂:၆–၁၀
၄.
တမန်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးနှင့် ပေါလု၏တမန်တော်တန်းတူမှု၊ ၂:၁၁–၁၄
၃.
ကယ်တင်ခြင်း၏နည်းလမ်းအဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တရားစွဲဆိုမှု၊ ၂:၁၅ မှ ၃:၂၉
က.
ယုဒခရစ်ယာန်များပင်လျှင် ပညတ်မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်းရရှိသည်၊ ၂:၁၅–၂၁
၁.
ယုဒခရစ်ယာန်များသည် တရားစွဲဆိုမှု၏ ထိရောက်မှုမရှိခြင်းကို သိရှိကြသည်၊ ၂:၁၅, ၁၆
၂. ခရစ်ယာန်ဘာသာနှင့်
ယုဒဘာသာ၏ သဟဇာတမဖြစ်နိုင်မှု၊ ၂:၁၇–၂၁
ခ.
အာဗြဟံ၏ပဋိညာဉ်တွင် တပါးအမျိုးသားများ၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်၊ ၃:၁–၁၄
၁.
ဂလာတိလူများသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာကြသည်၊ ၃:၁–၅
၂.
ယုံကြည်ခြင်းသည် အာဗြဟံ၏ပဋိညာဉ်၏ ထူးခြားသောလက္ခဏာဖြစ်သည်၊ ၃:၆, ၇
၃.
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တပါးအမျိုးသားများ၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်မှု၊ ၃:၈–၁၄
ဂ.
အာဗြဟံ၏ပဋိညာဉ်နှင့်ဆက်စပ်သော “ပညတ်” ၏အဆင့်အတန်း၊ ၃:၁၅–၂၉
၁.
“ပညတ်” သည် ပဋိညာဉ်၏မသီယာဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကို ပယ်ဖျက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ၊
၃:၁၅–၁၈
၂.
“ပညတ်” ၏လက်အောက်ခံနှင့် ယာယီလုပ်ဆောင်မှု၊ ၃:၁၉–၂၅
၃.
ခရစ်တော်တွင် လူအပေါင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပဋိညာဉ်ကတိများ၏
အမွေဆက်ခံသူများဖြစ်သည်၊ ၃:၂၆–၂၉
၄.
“ပညတ်” ၏အုပ်ထိန်းမှုမှ ခရစ်ယာန်လွတ်လပ်ခြင်း၊ ၄:၁–၃၁
က.
“ပညတ်” ၏ရင့်ကျက်မှုမရှိခြင်းမှ ဧဝံဂေလိတရား၏ရင့်ကျက်မှုသို့၊ ၄:၁–၇
၁.
အမွေဆက်ခံသူ၏ အသက်မပြည့်မီအချိန်က လက်အောက်ခံအဆင့်အတန်း၊ ၄:၁–၃
၂.
ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့် အမွေဆက်ခံခြင်း၏အပြည့်အဝအခွင့်အာဏာများပေးအပ်ခြင်း၊ ၄:၄–၇
ခ.
ဂလာတိချာ့ခ်ျ၏ မိုက်မဲသောလမ်းစဉ်၊ ၄:၈–၃၁
၁.
ယုဒဘာသာသို့ ကူးပြောင်းခြင်း၏ မိုက်မဲမှု၊ ၄:၈–၁၂
၂.
ပေါလု၏ရိုးသားမှုနှင့် ဂလာတိချာ့ခ်ျများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ၄:၁၃–၂၀
၃.
သားနှစ်ဦး၏ နဒ္ဒါန်ဥပမာ၊ ၄:၂၁–၃၁
၅.
ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာတိုက်တွန်းချက်များ၊ ၅:၁ မှ ၆:၁၀
က.
တရားစွဲဆိုမှု၏ ထမ်းဘိုးသည် ခရစ်တော်ထဲတွင် လွတ်လပ်မှုနှင့် သဟဇာတမဖြစ်နိုင်ပေ၊
၅:၁–၁၂
ခ.
ခရစ်ယာန်လွတ်လပ်မှုသည် အလွတ်ပြုလုပ်ရန်အကြောင်းမဟုတ်ပေ၊ ၅:၁၃–၂၆
၁.
မေတ္တာသည် ပညတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းဖြစ်သည်၊ ၅:၁၃–၁၈
၂.
ဇာတိပကတိ၏အကျင့်များနှင့် ဝိညာဉ်တော်၏အကျင့်များ၊ ၅:၁၉–၂၆
ဂ.
ညီအစ်ကိုမေတ္တာသည် ခရစ်တော်၏ပညတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်၊ ၆:၁–၁၀
၆.
နိဂုံးချုပ်၊ ၆:၁၁–၁၈
5.
Outline.I. Salutation and Introduction, 1:1–10.
A.
The writer’s apostolic authority, 1:1–5.
B.
The occasion for, and purpose of, the letter, 1:6–10.
II.
A Defense of Paul’s Apostolic Authority, 1:11 to 2:14.
A.
The genuineness of his conversion to Christianity, 1:11–24.
1.
The divine origin of his interpretation of the gospel, 1:11, 12.
2.
His former zeal for the Jewish faith, 1:13, 14.
3.
His conversion and his mission to the heathen, 1:15, 16.
4.
His preparatory retirement to Arabia, 1:17.
5.
His first contact with the apostles at Jerusalem, 1:18–20.
6.
His acceptance by the churches of Judea, 1:21–24.
B.
Apostolic approval of his interpretation of the gospel, 2:1–14.
1.
Paul explains his gospel to the apostles, 2:1, 2.
2.
Titus a test case vindicating Paul’s gospel, 2:3–5.
3.
Apostolic approval of Paul as an apostle to the Gentiles, 2:6–10.
4.
Paul’s apostolic equality with the Twelve, 2:11–14.
III.
Faith Versus Legalism as the Means of Salvation, 2:15 to 3:29.
A.
Even Jewish Christians rely on faith in Christ for salvation, not on law,
2:15–21.
1.
Jewish Christians realize the inefficacy of legalism, 2:15, 16.
2.
The incompatibility of Christianity and Judaism, 2:17–21.
B.
Salvation of the Gentiles provided for in the Abrahamic covenant, 3:1–14.
1.
The Galatians had become Christians through faith, 3:1–5.
2.
Faith is the distinctive characteristic of the Abrahamic covenant, 3:6, 7.
3.
Provision for the salvation of the Gentiles through faith, 3:8–14.
C.
The status of “the law” in relation to the Abrahamic covenant, 3:15–29.
1.
“The law” did not annul the Messianic provisions of the covenant, 3:15–18.
2.
The subordinate and provisional function of “the law,” 3:19–25.
3.
In Christ all men are heirs to the covenant promises, by faith, 3:26–29.
IV.
Christian Freedom From the Tutorship of “the Law,” 4:1–31.
A.
From the immaturity of “the law” to the maturity of the gospel, 4:1–7.
1.
The subordinate status of an heir during his minority, 4:1–3.
2.
Bestowal of the full privileges of inheritance through Christ, 4:4–7.
B.
The foolish course of the church in Galatia, 4:8–31.
1.
The folly of Judaizing, 4:8–12.
2.
Paul’s sincerity and solicitous interest in the Galatian churches, 4:13–20.
3.
The allegory of the two sons, 4:21–31.
V.
Moral and Spiritual Exhortations, 5:1 to 6:10.
A.
The bondage of legalism incompatible with freedom in Christ, 5:1–12.
B.
Christian liberty not an excuse for license, 5:13–26.
1.
Love is the fulfilling of the law, 5:13–18.
2.
The works of the flesh and the works of the Spirit, 5:19–26.
C.
Brotherly love fulfills the law of Christ, 6:1–10.
VI.
Conclusion, 6:11–18.
No comments:
Post a Comment