အခန်းကြီး - ၁၂
ecclesiastes or, The Preacher
ဒေသနာကျမ်း သို့မဟုတ် ဟောပြောသူ၏ကျမ်း
introduction
နိဒါန်း
1.
Title.
The name of this book in the Hebrew is Qoheleth, “Preacher.” This title the
speaker applies to himself in ch. 1:12. Qoheleth probably refers to a
“convener” of a meeting, or to the official “speaker” or “preacher” at such a
gathering. The feminine form of the word in Hebrew and its use with a feminine
verb in ch. 7:27 suggest the possibility that, as used in Ecclesiastes, this
word designates not only Solomon as “preacher” but also divine Wisdom speaking
through him. Figuratively, Wisdom addresses the people (Prov. 1:20). Thus,
Qoheleth appears both as the agent for the communication of divine wisdom, and
again as Wisdom personified.
၁။ အမည်။ ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ဤကျမ်း၏အမည်မှာ
ကိုဟလဲတ် (Qoheleth) “ဟောပြောသူ”
ဖြစ်သည်။ ဤအမည်ကို ဟောပြောသူကိုယ်တိုင် အခန်းကြီး ၁၊ အငယ် ၁၂ တွင် မိမိကိုယ်မိမိ
ရည်ညွှန်းသုံးစွဲထားသည်။ ကိုဟလဲတ်သည် အစည်းအဝေးတစ်ခုကို “ခေါ်ယူ စည်းရုံးသူ”
သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော လူစုလူဝေးတစ်ခုတွင် တရားဝင် “ဟောပြောသူ” သို့မဟုတ်
“ဓမ္မဆရာ” ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဟေဗြဲဘာသာစကား၌ ဤစကားလုံး၏ မပုဒ်
(ဣတ္ထိလိန်) ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အခန်းကြီး ၇၊ အငယ် ၂၇ တွင် မပုဒ်ကြိယာနှင့်
တွဲဖက်သုံးစွဲထားခြင်းက ဒေသနာကျမ်းတွင် ဤစကားလုံးသည် ရှောလမုန်ကို “ဟောပြောသူ”
အဖြစ်သာမက၊ သူ့အဆင့်မှတစ်ဆင့် မြွက်ဆိုနေသော ဘုရားသခင်၏ ပညာတော်ကိုပါ
ရည်ညွှန်းညွှန်ပြနေသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖော်ပြနေသည်။ တင်စားချက်အားဖြင့်
ပညာတရားသည် လူတို့ကို နှုတ်ဆက်စကားပြောဆိုတတ်၏ (သုတ္တံ ၁:၂၀)။ ထို့ကြောင့်
ကိုဟလဲတ်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညာတော်ကို ဆက်သွယ်ပေးပို့သည့်
ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ တစ်ဖန် ပညာတရားကို လူယောင်ဖန်ဆင်းထားခြင်း
(ရုပ်လုံးဖော်ခြင်း) အဖြစ်လည်းကောင်း ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာသည်။
The
words of the wise are spoken of as “goads, and as nails fastened by the masters
of assemblies” (Eccl. 12:11). In ch. 12:9 it is stated that “because the
preacher was wise, he still taught the people knowledge.” In 1 Kings 4:32, 33,
the word “spake” is repeated three times. This refers, not to written
compositions, but to addresses delivered before an assembly convened for the
purpose. The Holy Spirit meant it to be understood that Solomon’s teaching was
intended for the “great congregation,” the church of God in all places and in
all ages (see Ps. 22:25; 49:1–4).
ပညာရှိတို့၏ စကားများသည်
“တုတ်ချွန်နှင့်တူ၏၊ စည်းဝေးပွဲကို အုပ်စိုးသော ဆရာတို့ စွဲနှက်သော
သံချောင်းနှင့်လည်း တူ၏” ဟု ဆိုထားသည် (ဒေသနာ ၁၂:၁၁)။ အခန်းကြီး ၁၂၊ အငယ် ၉ တွင်
“ဟောပြောသူသည် ပညာရှိဖြစ်သောကြောင့်၊ လူတို့အား အသိပညာကို သွန်သင်လျက်နေသေး၏” ဟု
ဖော်ပြထားသည်။ ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင် ၄:၃၂၊ ၃၃ တွင် “မြွက်ဆိုလေ၏” ဟူသော စကားလုံးကို
သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးနှုန်းထားသည်။ ဤသည်မှာ ရေးသားထားသော
စာပေကျမ်းဂန်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ
ခေါ်ယူစည်းဝေးထားသော ပရိသတ်ရှေ့တွင် ဟောပြောခဲ့သည့် ဟောပြောချက်များကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောလမုန်၏ သွန်သင်ချက်များသည် “မဟာပရိသတ်ကြီး” တည်းဟူသော
နေရာတိုင်း၊ ခေတ်အဆက်ဆက်ရှိ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က နားလည်စေလိုသည် (ဆာလံ ၂၂:၂၅၊ ၄၉:၁–၄ ကိုကြည့်ပါ)။
The Greek and Latin titles of Qoheleth have been “Ecclesiastes,”
presumably a translation of Qoheleth. The meaning is somewhat similar. Qoheleth
comes from the Heb. qahal, “to call an assembly,” whose noun form means
“gathering,” or “congregation.” In Greek the word for “congregation” is from
the verb root kaleo, “to call,” the noun form of which is ekklesia, “church.” Such English
words as “ecclesiastic” and “ecclesiastical” are derived from ekklesia.
ကိုဟလဲတ်၏ ဂရိနှင့် လက်တင်အမည်များမှာ “Ecclesiastes” ဖြစ်ပြီး၊
၎င်းသည် ကိုဟလဲတ်ဟူသော စကားလုံးကို ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။
အဓိပ္ပာယ်မှာ အတန်ငယ် ဆင်တူသည်။ ကိုဟလဲတ်သည် ဟေဗြဲစကားလုံး ကာဟော (qahal) မှ
ဆင်းသက်လာပြီး၊ “အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ခေါ်ယူသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကာ၊ ၎င်း၏
နာမ်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ “လူစုလူဝေး” သို့မဟုတ် “ပရိသတ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဂရိဘာသာစကားတွင် “ပရိသတ်” ဟူသော စကားလုံးသည် ကာလီယို (kaleo) “ခေါ်ယူသည်”
ဟူသော ကြိယာရင်းမြစ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ နာမ်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အက်ကလေစီးယား (ekklesia) “အသင်းတော်”
ဖြစ်သည်။ “ecclesiastic”
(သာသနာ့ဝန်ထမ်း) နှင့် “ecclesiastical” (အသင်းတော်နှင့်ဆိုင်သော)
ဟူသည့် အင်္ဂလိပ်စကားလုံးများသည် အက်ကလေစီးယား (ekklesia) မှ ဆင်းသက်လာခြင်း
ဖြစ်သည်။
2.
Authorship.
From the most ancient times, by universal consent, King Solomon has been
considered the author of Ecclesiastes (see PK 85). The Hebrew descriptive
phrase, “son of David, king in Jerusalem” (ch. 1:1), was considered sufficient
proof in favor of Solomon as author. Martin Luther, in his Table Talk, was the
first to cast doubt upon Solomonic authorship.
၂။ ကျမ်းပြုသူ။ ရှေးအကျဆုံး
အချိန်ကာလမှစ၍ လူအများစု၏ သဘောတူညီချက်အရ၊ ရှင်ဘုရင် ရှောလမုန်ကို ဒေသနာကျမ်း၏
ကျမ်းပြုသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည် (PK 85 ကိုကြည့်ပါ)။
ဟေဗြဲဖော်ပြချက်စကားစုဖြစ်သော “ယေရုရှလင်မြို့၌ မင်းပြုသော ဒါဝိဒ်၏သား” (ခန်း ၁:၁)
ဟူသော စကားစုသည် ရှောလမုန်အား ကျမ်းပြုသူအဖြစ် ထောက်ခံရန် လုံလောက်သော
သက်သေအထောက်အထားအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ မာတင်လူသာသည် သူ၏ Table Talk စာအုပ်တွင်
ရှောလမုန်ကျမ်းပြုသူဖြစ်ခြင်းအပေါ် ပထမဆုံး သံသယစတင်ဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
It was also the unanimous opinion of all writers on
Ecclesiastes, from earliest times to Martin Luther, that Proverbs,
Ecclesiastes, and the Song of Solomon were written by one author. It has been
pointed out, however, that there are differences in literary style. But this
difference in the style of Ecclesiastes, as compared with that of Proverbs and
the Song of Solomon, may readily be attributed to different subject matter or
to maturity of outlook at a later period of Solomon’s life. The Song might be attributed
to the time of Solomon’s first love for God; Proverbs to a later period; and
Ecclesiastes to his old age.
ရှေးဦးကာလမှသည် မာတင်လူသာ ခေတ်အထိ
ဒေသနာကျမ်းအကြောင်း ရေးသားကြသူ အားလုံး၏ တစ်ခဲနက်သော သဘောထားမှာ သုတ္တံကျမ်း၊
ဒေသနာကျမ်းနှင့် ရှောလမုန်သီချင်းကျမ်း တို့ကို ကျမ်းပြုသူ တစ်ဦးတည်းကသာ
ရေးသားခဲ့သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စာပေအရေးအသားပုံစံတွင် ကွဲပြားခြားနားမှုများ
ရှိကြောင်း ထောက်ပြခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သုတ္တံကျမ်းနှင့်
ရှောလမုန်သီချင်းကျမ်းတို့၏ ပုံစံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒေသနာကျမ်း၏ အရေးအသားပုံစံ
ကွဲပြားခြားနားခြင်းမှာ ကွဲပြားခြားနားသော အကြောင်းအရာများ သို့မဟုတ် ရှောလမုန်ဘဝ၏
နောက်ပိုင်းကာလတွင် ရင့်ကျက်လာသော အမြင်သဘောထားကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အလွယ်တကူ
သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ရှောလမုန်သီချင်းကျမ်းကို ရှောလမုန် ဘုရားသခင်အပေါ် ပထမဆုံး
ချစ်ခြင်းမေတ္တာထားရှိခဲ့သည့် အချိန်ကာလဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး၊ သုတ္တံကျမ်းကို
နောက်ပိုင်းကာလ၊ ဒေသနာကျမ်းကိုမူ သူ၏ အသက်ကြီးရင့်သော အချိန်ကာလဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
To
surrender belief in Solomon as the author—as most modern writers do—is to be
utterly at sea with respect to the authorship of Ecclesiastes. Certainly no
other person can be fixed upon as author with any show of plausibility. Such a
view makes the “Preacher” of ch. 1:1 a mere literary figure who wrote “in the
spirit and power of” King Solomon (see Luke 1:17).
ခေတ်သစ်စာရေးဆရာ အများစု
ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ရှောလမုန်သည် ကျမ်းပြုသူဖြစ်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို
စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် ဒေသနာကျမ်း၏ ကျမ်းပြုသူနှင့်ပတ်သက်၍ လုံးဝ
လမ်းပျောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အခြား မည်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမျှ ယုတ္တိတန်တန်နှင့်
ကျမ်းပြုသူအဖြစ် သတ်မှတ်၍မရနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အမြင်သည်
အခန်းကြီး ၁၊ အငယ် ၁ ၏ “ဟောပြောသူ” ကို ရှင်ဘုရင် ရှောလမုန်၏ “စိတ်ဝိညာဉ်နှင့်
တန်ခိုးတော်အားဖြင့်” ရေးသားခဲ့သည့် စာပေဆိုင်ရာ ပုံရိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်
(လုကာ ၁:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။
It is quite impossible to arrive at a precise date for the
writing of Ecclesiastes. Modernists generally hold that it was produced in the
3d century b.c. But King Solomon died in the year 931/30 b.c. (see Vol. II, p.
134), and if he is assumed to be the author, the date of writing would be
immediately prior to that time.
ဒေသနာကျမ်း ရေးသားခဲ့သည့် တိကျသော
အချိန်ကာလကို သိရှိနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခေတ်သစ်ဝါဒီများသည်
ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကျမ်းကို ဘီစီ ၃ ရာစုတွင် ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။
သို့သော် ရှင်ဘုရင် ရှောလမုန်သည် ဘီစီ ၉၃၁/၃၀ ခုနှစ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး (အတွဲ ၂၊
စာမျက်နှာ ၁၃၄ ကိုကြည့်ပါ)၊ အကယ်၍ သူ့ကို ကျမ်းပြုသူအဖြစ် ယူဆပါက၊ ရေးသားခဲ့သည့်
အချိန်ကာလသည် ထိုအချိန်မတိုင်မီ အချိန်လေးတွင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
The position of the book of Ecclesiastes in the Hebrew canon may
be of some help in the attempt to discover the approximate date of the
insertion of the book as we now have it into the canon. In the first place,
Ecclesiastes is included in the Megilloth, the five miscellaneous “rolls,” or
books—Song of Solomon, Ruth, Lamentations, Ecclesiastes, and Esther. In the
second place, Ecclesiastes is one of the last five books as they stood in the
Hebrew canon—Ecclesiastes, Esther, Daniel, Ezra–Nehemiah, and Chronicles. In both cases we
find Ecclesiastes immediately preceding Esther. This may suggest that these two
books became part of the canon at approximately the same time (see Vol. I, pp.
36–38). It is entirely possible, even probable, that the book had been written
and was in circulation years, perhaps even centuries, before it became part of
the canon.
ဟေဗြဲကျမ်းဂန်များတွင် ဒေသနာကျမ်း
တည်ရှိနေသော နေရာသည် ကျွန်ုပ်တို့ ယခုလက်ရှိ ရရှိထားသော ကျမ်းကို
ကျမ်းဂန်များအတွင်းသို့ မည်သည့် ခန့်မှန်းခြေအချိန်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့သလဲဆိုသည်ကို
ရှာဖွေရာ၌ အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ဒေသနာကျမ်းကို မက်ဂီလုတ် (Megilloth) ဟုခေါ်သော
အထွေထွေ “ကျမ်းလိပ်များ” သို့မဟုတ် ကျမ်းစောင် ငါးစောင်—ရှောလမုန်သီချင်း၊
ရုသဝတ္ထု၊ မြည်တမ်းစကား၊ ဒေသနာကျမ်း နှင့် ဧသတာဝတ္ထု—တို့တွင် ထည့်သွင်းထားသည်။
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဒေသနာကျမ်းသည် ဟေဗြဲကျမ်းဂန်များတွင် တည်ရှိနေသည့်အတိုင်း
နောက်ဆုံး ကျမ်းငါးစောင်ဖြစ်သော—ဒေသနာကျမ်း၊ ဧသတာဝတ္ထု၊ ဒံယေလအနာဂတ္တိကျမ်း၊
ဧဇရ-နေဟမိကျမ်း နှင့် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်း တို့တွင် တစ်စောင်အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ထိုဖြစ်ရပ်နှစ်ခုစလုံးတွင် ဒေသနာကျမ်းသည် ဧသတာဝတ္ထု၏ အရှေ့တွင်
ကပ်လျက်တည်ရှိနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ဤကျမ်းနှစ်စောင်သည်
ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အချိန်ကာလတစ်ခုတည်းတွင် ကျမ်းဂန်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း
ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အတွဲ ၁၊ စာမျက်နှာ ၃၆–၃၈
ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကျမ်းသည် ကျမ်းဂန်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မဖြစ်လာမီ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊
သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းကပင် ရေးသားပြီးစီးခဲ့ပြီး လူထုကြားတွင်
ပျံ့နှံ့နေခဲ့ခြင်းမှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး ဖြစ်နိုင်စရာလည်း ရှိသည်။
3.
Historical Setting. The setting of
Ecclesiastes is clearly stated in the book itself. After the prologue, the
first eleven verses, appears Solomon’s own terse statement, “I the Preacher was
king over Israel in Jerusalem” (ch. 1:12). The Hebrew verb “I was” is in the perfect tense,
the very form Solomon would use in speaking before an assembly convened in his
old age. Still king, he makes a statement concerning his own personal
experience. It deals, not so much with historical events, with which his
hearers were no doubt well acquainted, as with his own search for happiness.
၃။ သမိုင်းကြောင်း နောက်ခံ။ ဒေသနာကျမ်း၏
နောက်ခံအခြေအနေကို ကျမ်းစောင်ကိုယ်တိုင်၌ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ နိဒါန်းအစ
ပထမ တစ်ဆယ့်တစ်ပိုဒ် ပြီးနောက်၊ ရှောလမုန်ကိုယ်တိုင်၏ လိုရင်းတိုရှင်း
ဖော်ပြချက်ဖြစ်သော “ဟောပြောသူ ငါသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ဣသရေလနိုင်ငံကို အုပ်စိုးသောမင်း
ဖြစ်ဖူးပြီ” (ခန်း ၁:၁၂) ဟု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဟေဗြဲကြိယာ “ငါဖြစ်ဖူးပြီ” သည်
ပြီးမြောက်ခြင်းပြကတ္တား (perfect
tense) ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ရှောလမုန်
သူ၏ အသက်ကြီးရင့်ချိန်တွင် စည်းဝေးထားသော ပရိသတ်ရှေ့၌ ပြောဆိုရာတွင် အသုံးပြုမည့်
ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် မိမိ၏
ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံနှင့်ပတ်သက်၍ ထွက်ဆိုချက်ကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်
သူ၏ နားထောင်သူများ ကောင်းစွာ သိရှိပြီးဖြစ်လောက်မည့် သမိုင်းဝင်
ဖြစ်ရပ်များအကြောင်းထက်၊ သူကိုယ်တိုင် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို
ရှာဖွေခဲ့ခြင်းအကြောင်းကို ပိုမို အလေးပေး ဖော်ပြထားသည်။
4.
Theme. Though Solomon was pre-eminent
among Hebrew kings, both in wisdom and in temporal prosperity, he relates how
all of these advantages failed to provide true and lasting happiness. And how
was man to acquire happiness? By cooperating with his Creator and thus
realizing the divine purpose that brought him into existence.
၄။ အဓိက အကြောင်းအရာ။ ရှောလမုန်သည်
ဉာဏ်ပညာ၌လည်းကောင်း၊ လောကီ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၌လည်းကောင်း ဟေဗြဲဘုရင်များထဲတွင်
ထူးကဲသာလွန်သူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤသာလွန်ကောင်းမွန်မှု အားလုံးသည် စစ်မှန်ပြီး
တည်မြဲသော ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းရန် မည်သို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြောင်း သူက ပြန်ပြောင်းပြောပြထားသည်။
သို့ဆိုလျှင် လူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို မည်သို့ ရရှိနိုင်မည်နည်း။ မိမိကို
ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင်
မိမိကို တည်ရှိလာစေခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်တော်ကို သဘောပေါက်
နားလည်ခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။
Having
considered the uncertainty of human happiness, the Preacher turns to
contemplate the actual misery with which the world is filled. For a world full of
distress the “wise man” does not propose any kind of “welfare state” as a
solution to social inequalities and injustices. As the Preacher draws his
survey to a close, he sets forth a series of practical suggestions.
Individually, we should give such help as we can to the poor and to those who
suffer. But the most important thing is to give our hearts and our affections
to God, to yield obedience to Him, and so be ready for the final judgment.
Ecclesiastes thus provides a sound philosophy of life, of the purpose of man’s existence, of
duty and destiny.
လူသားတို့၏ ပျော်ရွှင်မှု မရေရာခြင်းကို
သုံးသပ်ပြီးနောက်၊ ဟောပြောသူသည် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော အမှန်တကယ်
ဖြစ်ပျက်နေသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
ဒုက္ခဆင်းရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာကြီးအတွက် “ပညာရှိ” သည် လူမှုရေး
မညီမျှမှုများနှင့် မတရားမှုများကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းအဖြစ် မည်သည့်
“လူမှုဝန်ထမ်း နိုင်ငံတော်” (welfare state) မျိုးကိုမျှ အဆိုပြုခြင်း မပြုပေ။
ဟောပြောသူသည် သူ၏ လေ့လာသုံးသပ်ချက်ကို အဆုံးသတ်ကာနီးတွင် လက်တွေ့ကျသော အကြံပြုချက်
အစီအစဉ်များကို ဖော်ပြထားသည်။ တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည်
ဆင်းရဲသားများနှင့် ဒုက္ခခံစားနေရသူများကို တတ်နိုင်သမျှ
ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးသင့်သည်။ သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏
နှလုံးသားနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဘုရားသခင်ထံ ပုံအပ်ရန်၊ ကိုယ်တော်၏ စကားကို
နားထောင်ရန်နှင့် ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး တရားစီရင်ခြင်းအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေရန်
ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေသနာကျမ်းသည် လူသားတို့ တည်ရှိရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်၊
တာဝန်နှင့် လားရာကံကြမ္မာ အစရှိသည့် မှန်ကန်သော ဘဝဒဿနကို ပေးစွမ်းသည်။
By
setting forth his personal experiences Solomon essays to guide others along the
pathway to faith in God. He recounts the tyranny in
the world, the injustices, the disappointments that might undermine man’s faith in his Creator. But the day of retribution
cannot be ignored or postponed indefinitely. Even though inequalities persist
for a time, these are often essentially
disciplinary measures; therefore man’s duty and final happiness consist in
meeting life with the determination to seize its opportunities and to make the
most of them. God will take care of the future.
ရှောလမုန်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်
အတွေ့အကြုံများကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် အခြားသူများကို ဘုရားသခင်အပေါ်
ယုံကြည်ခြင်းလမ်းကြောင်းသို့ လမ်းပြရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ
ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ၊ မတရားမှုများ၊ ဖန်ဆင်းရှင်အပေါ် လူသားတို့၏
ယုံကြည်ခြင်းကို ပျက်ပြားစေနိုင်သည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို
ပြန်ပြောင်းပြောပြထားသည်။ သို့သော် အပြစ်ပေးတုံ့ပြန်မည့် နေ့ရက်ကို
လျစ်လျူရှု၍မရနိုင် သို့မဟုတ် အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်း၍မရနိုင်ပေ။
မညီမျှမှုများသည် အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ တည်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအရာများသည် များသောအားဖြင့်
အခြေခံအားဖြင့် ဆုံးမသွန်သင်ခြင်းဆိုင်ရာ အစီအမံများသာ ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့်
လူသား၏ တာဝန်နှင့် နောက်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုဟူသည် ဘဝ၏ အခွင့်အလမ်းများကို
ဆုပ်ကိုင်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလျက် ဘဝကို
ရင်ဆိုင်ခြင်း၌ တည်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် အနာဂတ်ကို
ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တော်မူလိမ့်မည်။
In the book of Ecclesiastes God’s people are thought
of, not as a chosen nation but rather as an assembly of individuals, meeting
together under the leadership of Qoheleth, the Preacher. Discussion in the
assembly concerns the interests of the individual as a member of the group,
directly and personally accountable to God. Ecclesiastes thus provides a
fitting transition from Israel after the flesh to Israel after the spirit. The sermon of Solomon, king of
Israel, whose name means “peace” but who did not find it in his own personal
life till well advanced in age, was appropriately included by the Jews in the
closing section of the Old Testament, a fitting climax to the philosophy of
life illustrated throughout God’s dealings with His people in ancient times.
ဒေသနာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုးတော်ကို ရွေးကောက်ခြင်းခံရသော လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ဟောပြောသူ
ကိုဟလဲတ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အတူတကွ စည်းဝေးကြသော တစ်ဦးချင်းစီ၏
အစည်းအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ထားသည်။ အစည်းအဝေးပွဲအတွင်း ဆွေးနွေးချက်များသည်
အုပ်စု၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ အကျိုးစီးပွား၊ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင်
တိုက်ရိုက်နှင့် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ခံရမှုများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
ဒေသနာကျမ်းသည် ဇာတိပကတိအတိုင်း ဖြစ်သော ဣသရေလလူမျိုးမှသည် ဝိညာဉ်ပကတိအတိုင်း
ဖြစ်သော ဣသရေလလူမျိုးသို့ သင့်လျော်သော ကူးပြောင်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။
အဓိပ္ပာယ်မှာ “ငြိမ်သက်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း အသက်ကြီးရင့်သည့်တိုင်အောင်
မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့သော ဣသရေလရှင်ဘုရင်
ရှောလမုန်၏ တရားဒေသနာကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ဂျူးလူမျိုးများက
သင့်လျော်စွာ ထည့်သွင်းခဲ့ကြရာ၊ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်ကာလက ဘုရားသခင် မိမိ၏
လူမျိုးတော်အပေါ် ဆက်ဆံခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖော်ပြထားသော ဘဝဒဿန၏
သင့်လျော်လှသော အထွတ်အထိပ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
When Solomon lost sight of the source of the wisdom,
glory, and power Heaven had so graciously bestowed upon him, natural tendencies
gained the supremacy over reason. Confidence in God and reliance on divine
guidance imperceptibly gave way to increasing self-confidence and the pursuit
of ways of his own choosing. As reason was subordinated more and more to
inclination, Solomon’s moral sensibilities were blunted, his conscience seared, and his judgment
perverted. Atheistic doubt and unbelief hardened his heart, weakened his moral
principles, degraded his life, and eventually led to complete apostasy. For
years he was harassed by the fear that inability to turn from folly would end
in utter ruin (see PK 51–77).
ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အား
ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ပေးသနားတော်မူခဲ့သော ပညာ၊ ဘုန်းအသရေနှင့် တန်ခိုးတို့၏
ရင်းမြစ်ကို ရှောလမုန် မျက်ကွယ်ပြုလိုက်မိသောအခါ၊ မွေးရာပါ
ဇာတိတိမ်းညွတ်မှုများသည် ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှု
ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုကို
အမှီပြုခြင်းတို့သည် မသိမသာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းနှင့်
မိမိကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်သော လမ်းစဉ်များကို လျှောက်လှမ်းခြင်းတို့ဆီသို့
လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ဆင်ခြင်တုံတရားသည် အလိုဆန္ဒအောက်သို့ ပိုမို၍ လက်အောက်ခံဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ၊
ရှောလမုန်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းများ ထုံထိုင်းသွားကာ၊ သူ၏
အမှားအမှန်သိစိတ် (လိပ်ပြာ) သည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားပြီး၊ သူ၏
ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း လမ်းလွဲသွားခဲ့သည်။ ဘုရားမဲ့ဝါဒီဆန်သော သံသယနှင့်
မယုံကြည်ခြင်းတို့သည် သူ၏ နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေခဲ့ပြီး၊ သူ၏
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခြေခံမူများကို အားနည်းစေကာ၊ သူ၏ ဘဝကို နိမ့်ကျစေခဲ့ပြီး၊
နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်ခြင်း (အယူဖောက်ပြန်ခြင်း) ဆီသို့
ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိုက်မဲခြင်းမှ မလှည့်ပြန်နိုင်ပါက လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းသို့
ရောက်ရလိမ့်မည်ဟူသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း
ခံခဲ့ရသည် (PK 51–77 ကိုကြည့်ပါ)။
Toward the close of his life, however, conscience
finally awakened and Solomon began to see folly in its true light, to see
himself as God saw him, “an old and foolish king” who would “no more be
admonished” (ch. 4:13). The time was drawing near when he must die, and he
found no pleasure in reflecting upon his wasted life (ch. 12:1). Both mind and
body were already feeble as a result of indulgence (vs. 2–5; PK 77). Sincerely
repentant, he sought to retrace his wayward steps; chastened in spirit, he turned, wearied and
thirsting, from earth’s broken cisterns to drink once more at the fountain of
life.
သို့သော်လည်း သူ၏
ဘဝနေဝင်ချိန်နီးလာသောအခါ၊ အမှားအမှန်သိစိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးထလာခဲ့ပြီး
ရှောလမုန်သည် မိုက်မဲခြင်းကို ၎င်း၏ အစစ်အမှန်အတိုင်း မြင်လာခဲ့ကာ၊
မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း ဘုရားသခင် မြင်တော်မူသည့်အတိုင်း “ဆုံးမခြင်းကို မခံလိုသော
ဥာဏ်မရှိ၊ အသက်ကြီးသော ရှင်ဘုရင်” အဖြစ် မြင်လာခဲ့သည် (ခန်း ၄:၁၃)။ သူ သေဆုံးရမည့်
အချိန်သည် နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူ ဖြုန်းတီးခဲ့သော ဘဝကို
ပြန်လည်စဉ်းစားဆင်ခြင်ရာတွင် မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ (ခန်း
၁၂:၁)။ အပျော်အပါး လိုက်စားခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ကြောင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အားနည်း
ချို့တဲ့နေပြီ ဖြစ်သည် (ငယ် ၂–၅၊ PK 77)။ အမှန်တကယ်
နောင်တရလျက်၊ သူသည် မိမိ၏ လမ်းလွဲခဲ့သော ခြေလှမ်းများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန်
ကြိုးပမ်းခဲ့သည်၊ စိတ်ဝိညာဉ်၌ ဆုံးမခြင်းခံရသဖြင့်၊ သူသည် နွမ်းလျ ငတ်မွတ်လျက်
ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ပျက်စီးနေသော ရေကန်များမှ လှည့်ပြန်ခဲ့ပြီး၊ အသက်စမ်းရေတွင်းတွင်
တစ်ဖန်ပြန်၍ သောက်သုံးခဲ့သည်။
But
restoration to favor with God did not miraculously
restore the wasted physical and mental strength of former years (see MH 169). “Through sin the whole human organism
is deranged, the mind is perverted, the imagination corrupted” (MH 451), and
Solomon’s repentance “did not prevent the fruition of the evil he had sown” (Ed
49). “He could never hope to escape the blasting results of sin” (PK 78).
Solomon nevertheless did recover a limited measure of the wisdom he had so
recklessly discarded in his pursuit of folly. Through bitter experience he had
“learned the emptiness of a life that seeks in earthly things its highest
good” (PK 76). Gradually, he came to realize the wickedness of his course, and
sought how he might lift a voice of warning that would save others from the
bitter experiences through which he himself had passed (PK 80–82, 85), and
thereby counteract, as best he could, the baleful influence of his folly.
သို့သော် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို
ပြန်လည်ရရှိခြင်းသည် ယခင်နှစ်များက ဖြုန်းတီးခဲ့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့်
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချက်ချင်း ပြန်လည်
မရရှိစေခဲ့ပါ (MH 169 ကိုကြည့်ပါ)။
“အပြစ်တရားကြောင့် လူသားတစ်ကိုယ်လုံး၏ စနစ်တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရသည်၊
စိတ်သည် လမ်းလွဲသွားကာ၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ညစ်ညမ်းသွားရသည်” (MH 451)၊
ထို့ပြင် ရှောလမုန်၏ နောင်တရခြင်းသည် “သူစိုက်ပျိုးခဲ့သော မကောင်းမှု၏
အသီးအပွင့်များကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ” (Ed 49)။ “သူသည် အပြစ်တရား၏
ဖျက်ဆီးတတ်သော ရလဒ်များမှ လွတ်မြောက်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ခဲ့ပါ” (PK 78)။
သို့သော်လည်း ရှောလမုန်သည် မိုက်မဲခြင်းကို လိုက်စားရာတွင် သူ အဆင်ခြင်မဲ့စွာ
စွန့်ပစ်ခဲ့သော ပညာတရားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ခါးသီးသော
အတွေ့အကြုံများအားဖြင့် သူသည် “လောကီအရာများတွင် အမြင့်မားဆုံးသော ကောင်းကျိုးကို
ရှာဖွေသော ဘဝ၏ အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်းကို သင်ယူခဲ့ရသည်” (PK 76)။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် မိမိလျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းစဉ်၏ ဆိုးညစ်မှုကို
သဘောပေါက်လာပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခါးသီးသည့် အတွေ့အကြုံများမှ
အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်မည့် သတိပေးသံကို မည်သို့ မြှင့်တင်ရမည်ကို ရှာဖွေခဲ့ကာ
(PK 80–82, 85)၊
ထို့ပြင် သူ၏ မိုက်မဲမှု၏ ဆိုးရွားသော လွှမ်းမိုးမှုကို သူ တတ်နိုင်သမျှ
အကောင်းဆုံး တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
Accordingly, by the Spirit of inspiration, Solomon
recorded for aftergenerations the history of his wasted years, with their
lessons of warning (PK 79). The book of Ecclesiastes is “a record of his folly
and repentance” (PK 85), a delineation of “the errors that had led him to
squander for naught Heaven’s choicest gifts” (PK 80). It is “full of warning”
(PK 82) and contains much that was not intended by Inspiration as an example to
be followed, but rather as a solemn warning. It pictures in vivid
terms his pursuit of pleasure, popularity, wealth, and power; but the thread
that binds this sad narrative together is Solomon’s own candid analysis of the
perverted thought processes by which, in his own mind, he had justified his
wayward conduct.
ထို့ကြောင့် မှုတ်သွင်းတော်မူသော
ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်၊ ရှောလမုန်သည် နောင်လာနောက်သားများအတွက် သူ ဖြုန်းတီးခဲ့သော
နှစ်ကာလများ၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ သတိပေးချက် သင်ခန်းစာများကို
မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည် (PK
79)။ ဒေသနာကျမ်းသည် “သူ၏ မိုက်မဲခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းဆိုင်ရာ
မှတ်တမ်း” ဖြစ်ပြီး (PK
85)၊ “ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကောင်းဆုံးသော ဆုကျေးဇူးများကို အချည်းနှီး
ဖြုန်းတီးပစ်ရန် သူ့ကို လမ်းပြခဲ့သော အမှားများ” ကို ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည် (PK 80)။
၎င်းသည် “သတိပေးချက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး” (PK 82)၊
မှုတ်သွင်းခြင်းတရားက လိုက်နာရမည့် စံနမူနာအဖြစ် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊
လေးနက်သော သတိပေးချက်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည့် အရာများစွာ ပါဝင်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏
အပျော်အပါး၊ လူကြိုက်များမှု၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် အာဏာတို့ကို
လိုက်စားခဲ့ခြင်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပုံဖော်ထားသည်၊ သို့သော် ဤဝမ်းနည်းဖွယ်
ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်ကြောင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးထားသော အရာမှာ ရှောလမုန်ကိုယ်တိုင် မိမိ၏
စိတ်ထဲတွင် မိမိ၏ လမ်းလွဲသော အပြုအမူကို မှန်ကန်ကြောင်း ဆင်ခြေပေးခဲ့သည့်
လမ်းလွဲနေသော အတွေးအခေါ် ဖြစ်စဉ်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သုံးသပ်ထားခြင်း
ဖြစ်သည်။
Those
portions of Ecclesiastes that relate the experience and reasoning of his years
of apostasy are not to be taken as representing the mind and will of the Spirit. Nevertheless, they are an inspired
record of what he actually thought and did during that time (see PK 79), and
that record constitutes a sober warning against the wrong kind of thought and
action. For instance, the cynical attitude toward life expressed in chs. 2:17;
4:2; 7:1, 28 is far from being a model for the Christian (see also chs. 1:17;
2:1, 3, 12; etc.). Passages such as these should not be wrested from their
context and made to teach some supposed truth that Inspiration never
intended them to teach.
သူ၏ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်ခဲ့သော
နှစ်ကာလများ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားများကို ဖော်ပြထားသည့် ဒေသနာကျမ်း၏
ထိုအပိုင်းများကို ဝိညာဉ်တော်၏ စိတ်တော်နှင့် အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု
မယူဆသင့်ပေ။ သို့သော်ငြားလည်း၊ ၎င်းတို့သည် ထိုအချိန်ကာလအတွင်း သူ အမှန်တကယ်
တွေးတောခဲ့ပြီး ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာများ၏ မှုတ်သွင်းခံ မှတ်တမ်းများ ဖြစ်ကြပြီး (PK 79 ကိုကြည့်ပါ)၊
ထိုမှတ်တမ်းသည် မှားယွင်းသော အတွေးအခေါ်နှင့် အပြုအမူများကို ပြင်းထန်စွာ
သတိပေးချက် ဖြစ်စေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အခန်းကြီး ၂:၁၇၊ ၄:၂၊ ၇:၁၊ ၂၈ တို့တွင်
ဖော်ပြထားသော ဘဝအပေါ် သရော်စာဆန်သော သဘောထားသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအတွက် စံနမူနာဖြစ်ရန်
ဝေးစွတည်း (အခန်းကြီး ၁:၁၇၊ ၂:၁၊ ၃၊ ၁၂ စသည်တို့ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ဤကဲ့သို့သော
ကျမ်းပိုဒ်များကို ၎င်းတို့၏ ရှေ့နောက်စကားစပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး
မှုတ်သွင်းခြင်းတရားက သူတို့ကို သွန်သင်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိသည့်
ထင်မြင်ယူဆချက် အမှန်တရားအချို့ကို သွန်သင်ရန် မပြုလုပ်သင့်ပေ။
In studying the book of Ecclesiastes it is therefore
most important to differentiate between the subtle, perverted reasoning to
which Solomon refers, and the clearer insight that came with his repentance.
The context of a statement often makes evident whether Solomon is speaking of
the false reasoning of former years, or of the chastened reflections of the
days of his repentance. A delineation of the perverted thinking and attitudes
of former years is often introduced by such expressions as “I saw,”
“I said,” “I sought,” “I made,” “I gave my heart,” etc. (see chs. 1:13 to
2:26). In contrast, sober conclusions drawn from the experience are often
introduced by “I know” or “I have seen” (see chs. 3:10–14; 5:13, 18). Again, a
note of cynicism and uncertainty generally marks the thinking of former
years (see chs. 1:18; 2:11, 14–20; 4:2, 3; 6:12; 7:1–3, 27, 28; 9:11). In
contrast, conclusions reflecting the considered judgment of later life are
positive in tone (see chs. 5:1, 10; 9:11; 11:1; 12:1), and the principles
stated (see chs. 5:10, 13; 6:7; 8:11; 11:9; 12:7, 13, 14) are confirmed
elsewhere in Scripture.
ထို့ကြောင့် ဒေသနာကျမ်းကို လေ့လာရာတွင်
ရှောလမုန် ရည်ညွှန်းထားသော သိမ်မွေ့ပြီး လမ်းလွဲနေသော ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် သူ၏
နောင်တရခြင်းနှင့်အတူ ရရှိလာသော ပိုမို ရှင်းလင်းသည့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတို့အကြား
ခွဲခြားသိမြင်ရန် အလွန် အရေးကြီးသည်။ ဖော်ပြချက်တစ်ခု၏ ရှေ့နောက်စကားစပ်သည်
ရှောလမုန်အနေဖြင့် ယခင်နှစ်များက မှားယွင်းသော ဆင်ခြင်တုံတရားအကြောင်းကို
ပြောနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ နောင်တရသည့် နေ့ရက်များတွင် ပြန်လည်
ဆင်ခြင်သုံးသပ်ထားသည့် အရာများအကြောင်းကို ပြောနေခြင်းလား ဆိုသည်ကို မကြာခဏ
ထင်ရှားစေသည်။ ယခင်နှစ်များက လမ်းလွဲနေသော အတွေးအခေါ်နှင့် သဘောထားများကို
ပုံဖော်ရာတွင် “ငါမြင်၏”၊ “ငါဆို၏”၊ “ငါရှာဖွေ၏”၊ “ငါပြု၏”၊ “ငါသည် စိတ်နှလုံးကို
ပုံအပ်၏” စသည့် အသုံးအနှုန်းများဖြင့် မကြာခဏ မိတ်ဆက်လေ့ရှိသည် (အခန်းကြီး ၁:၁၃ မှ
၂:၂၆ အထိ ကြည့်ပါ)။ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အတွေ့အကြုံမှ ရရှိလာသော
တည်ငြိမ်သည့် ကောက်ချက်များကို “ငါသိ၏” သို့မဟုတ် “ငါမြင်ဖူးပြီ” ဟူ၍ မကြာခဏ
မိတ်ဆက်လေ့ရှိသည် (အခန်းကြီး ၃:၁၀–၁၄၊ ၅:၁၃၊ ၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ တစ်ဖန်၊
သရော်စာဆန်ခြင်းနှင့် မရေရာခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်စုသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ယခင်နှစ်များက
အတွေးအခေါ်ကို လက္ခဏာရပ်အဖြစ် ဖော်ပြသည် (အခန်းကြီး ၁:၁၈၊ ၂:၁၁၊ ၁၄–၂၀၊ ၄:၂၊ ၃၊
၆:၁၂၊ ၇:၁–၃၊ ၂၇၊ ၂၈၊ ၉:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်
ဘဝနောက်ပိုင်းတွင် သေချာစွာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ထားသော ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုကို
ထင်ဟပ်စေသည့် ကောက်ချက်များသည် အပြုသဘောဆောင်သော လေသံရှိပြီး (အခန်းကြီး ၅:၁၊ ၁၀၊
၉:၁၁၊ ၁၁:၁၊ ၁၂:၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဖော်ပြထားသော အခြေခံမူများသည် (အခန်းကြီး ၅:၁၀၊ ၁၃၊
၆:၇၊ ၈:၁၁၊ ၁၁:၉၊ ၁၂:၇၊ ၁၃၊ ၁၄ ကိုကြည့်ပါ) သမ္မာကျမ်းစာ၏ အခြားနေရာများတွင်
အတည်ပြုထားသည်။
It
should also be noted that Solomon uses the word “wisdom” to refer both to
worldly wisdom (chs. 1:18; 7:12; etc.) and to true wisdom (chs. 7:19; 8:1;
10:1; etc.). When entering upon his pursuit of pleasure and folly, he intended
to enjoy all the pleasures of sin and at the same time retain his wisdom and
sound judgment unimpaired (ch. 2:3). In his folly, he thought himself wise (ch.
2:9), but of this fatal self-deception he did not
become aware until many years had passed, and, like the prodigal (Luke 15:17),
he came to himself, a sadder and wiser man (Eccl. 7:23). Such is the
deceptiveness of sin, as Eve found out to her chagrin and bitter disappointment
(see Gen. 3:5–7).
ရှောလမုန်သည် “ပညာ” ဟူသော စကားလုံးကို
လောကီပညာ (အခန်းကြီး ၁:၁၈၊ ၇:၁၂ စသည်) နှင့် စစ်မှန်သောပညာ (အခန်းကြီး ၇:၁၉၊ ၈:၁၊
၁၀:၁ စသည်) နှစ်ခုစလုံးကို ရည်ညွှန်းရန် သုံးစွဲထားသည်ကိုလည်း သတိပြုသင့်သည်။ သူ၏
အပျော်အပါးနှင့် မိုက်မဲခြင်းကို လိုက်စားရန် စတင်သောအခါ၊ သူသည် အပြစ်တရား၏
အပျော်အပါး အားလုံးကို ခံစားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ ပညာနှင့်
မှန်ကန်သော ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုကို မပျက်စီးစေဘဲ ထိန်းသိမ်းထားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်
(ခန်း ၂:၃)။ သူ၏ မိုက်မဲခြင်းတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပညာရှိဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည် (ခန်း
၂:၉)၊ သို့သော် ဤသေစေနိုင်သော မိမိကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ
ကုန်လွန်သွားသည့်တိုင်အောင် သူ သတိမထားမိခဲ့ဘဲ၊ ဖြုန်းတီးသောသားကဲ့သို့ (လုကာ
၁၅:၁၇)၊ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိရလာကာ၊ ပိုမို ဝမ်းနည်းပြီး ပညာရှိသော လူတစ်ဦး
ဖြစ်လာခဲ့သည် (ဒေသနာ ၇:၂၃)။ ဧဝသည် မိမိ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ခါးသီးသော
စိတ်ပျက်မှုတို့ဖြင့် သိရှိခဲ့ရသကဲ့သို့၊ အပြစ်တရား၏ လှည့်စားတတ်ခြင်း သဘောမှာ
ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၅–၇ ကိုကြည့်ပါ)။
Solomon’s
Mournful Autobiography.—The book of Ecclesiastes was written by Solomon in his
old age, after he had fully confirmed that all the
pleasures earth is able to give are empty and unsatisfying. He there shows how
impossible it is for the vanities of the world to meet the longings of the
soul. His conclusion is that it is wisdom to enjoy with gratitude the good
gifts of God, and to do right; for all our works will be brought into judgment.
ရှောလမုန်၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကိုယ်တိုင်ရေး
အတ္ထုပ္ပတ္တိ။—ဒေသနာကျမ်းကို ရှောလမုန်သည် သူ၏ အသက်ကြီးရင့်ချိန်တွင်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာမြေကြီး ပေးစွမ်းနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးသည်
ဆိတ်သုဉ်းပြီး တင်းတိမ်မှုမရှိစေကြောင်း သူအပြည့်အဝ အတည်ပြုပြီးနောက် ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုကျမ်းတွင် ကမ္ဘာလောက၏ အချည်းနှီးသောအရာများသည် ဝိညာဉ်၏ တောင့်တမှုများကို
ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မည်မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသထားသည်။ သူ၏ ကောက်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏
ကောင်းမြတ်သော ဆုကျေးဇူးများကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသောစိတ်ဖြင့် ခံစားခြင်းနှင့်
မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ပညာတရားဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့၏
လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးသည် တရားစီရင်ခြင်းသို့ ယူဆောင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့်
ဖြစ်သည်။
Solomon’s
autobiography is a mournful one. He gives us the
history of his search for happiness. He engaged in intellectual pursuits; he
gratified his love for pleasure; he carried
out his schemes of commercial enterprise. He was surrounded by the fascinating
splendor of court life. All that the carnal heart could desire was at his
command; yet he sums up his experience in this sad record: [Eccl.
1:14–2:11 quoted] (HR June, 1878).
ရှောလမုန်၏ ကိုယ်တိုင်ရေး
အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခဲ့သော
သူ၏သမိုင်းကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးထားသည်။ သူသည် ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ
လိုက်စားမှုများတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်; သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို
ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်; သူ၏ ကုန်သွယ်ရေး
လုပ်ငန်းစီမံကိန်းများကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ သူသည် နန်းတွင်းအသက်တာ၏
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တောက်ပမှုများဖြင့် ဝန်းရံခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဇာတိပကတိနှလုံးသား
တောင့်တနိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် သူ၏ အမိန့်အာဏာအောက်တွင် ရှိခဲ့သည်; သို့သော်
သူသည် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံကို ဤဝမ်းနည်းဖွယ် မှတ်တမ်းဖြင့်
အကျဉ်းချုပ်ထားသည်—[ဒေသနာကျမ်း ၁:၁၄-၂:၁၁ (တစ် အခန်းငယ် တစ်ဆယ့်လေး မှ နှစ်
အခန်းငယ် တစ်ဆယ့်တစ်) ကို ကိုးကားထားသည်] (HR ဇွန်လ၊ ၁၈၇၈
(တစ်ထောင်ရှစ်ရာခုနစ်ဆယ့်ရှစ်))။
5.
Outline.
၅။ အကျဉ်းချုပ် အကြမ်းဖျင်း။
I.
Prologue: The Futility of Life, 1:1–11.
၁။ နိဒါန်းအစစကား- ဘဝ၏
အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်း၊ ၁:၁–၁၁။
A.
Generations come and go, seemingly in vain, 1:1–4.
(က)
လူမျိုးဆက်များသည် လာကြ သွားကြပြီး၊ အချည်းနှီးဖြစ်ပုံရခြင်း၊ ၁:၁–၄။
B.
The cycles of nature appear endless and purposeless, 1:5–8.
(ခ)
သဘာဝတရား၏ သံသရာသည် အဆုံးမရှိဘဲ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံရခြင်း၊ ၁:၅–၈။
C.
Is there anything “new,” any great objective to existence? 1:9–11.
(ဂ)
တည်ရှိနေခြင်းအတွက် “အသစ်” သောအရာ၊ ကြီးမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသလော? ၁:၉–၁၁။
II.
Solomon’s Quest for Happiness, 1:12 to 2:26.
၂။ ရှောလမုန်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို
ရှာဖွေခြင်း၊ ၁:၁၂ မှ ၂:၂၆ အထိ။
A.
Increased knowledge brings increased disappointment, 1:12–18.
(က)
အသိပညာ တိုးပွားခြင်းသည် စိတ်ပျက်မှုကို ပိုမို ဆောင်ကြဉ်းပေးခြင်း၊ ၁:၁၂–၁၈။
B.
The vanity of pleasure, mirth, and material possessions, 2:1–11.
(ခ)
အပျော်အပါး၊ ရွှင်မြူးခြင်းနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်မှုများ၏
အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်း၊ ၂:၁–၁၁။
C.
In death, sage and fool are alike, 2:12–17.
(ဂ)
သေခြင်း၌ ပညာရှိနှင့် လူမိုက်သည် တူညီကြခြင်း၊ ၂:၁၂–၁၇။
D.
The wise unsatisfied with the results of his efforts, 2:18–23.
(ဃ)
ပညာရှိသည် မိမိ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု ရလဒ်များအပေါ် မတင်းတိမ်နိုင်ခြင်း၊ ၂:၁၈–၂၃။
E.
Satisfaction comes only from God, 2:24–26.
(င)
တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှသာ လာခြင်း၊ ၂:၂၄–၂၆။
III.
A Season for Everything, 3:1 to 4:8.
၃။ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့၌ အချိန်ကာလ
ရှိခြင်း၊ ၃:၁ မှ ၄:၈ အထိ။
A.
A time for various human activities, 3:1–15.
(က)
လူသားတို့၏ အမျိုးမျိုးသော လှုပ်ရှားမှုများအတွက် အချိန်၊ ၃:၁–၁၅။
B.
A time for divine judgment, 3:16–22.
(ခ)
ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းအတွက် အချိန်၊ ၃:၁–၁၆။
C.
A time allowed for human injustices, 4:1–8.
(ဂ)
လူသားတို့၏ မတရားမှုများအတွက် ခွင့်ပြုထားသော အချိန်၊ ၄:၁–၈။
IV.
Four Ideals, 4:9 to 5:9.
၄။ စံပြတရား လေးပါး၊ ၄:၉ မှ ၅:၉ အထိ။
A.
The value of companionship, 4:9–12.
(က)
အဖော်အဖက် ရှိခြင်း၏ တန်ဖိုး၊ ၄:၉–၁၂။
B.
The value of wisdom, 4:13–16.
(ခ)
ပညာတရား၏ တန်ဖိုး၊ ၄:၁၃–၁၆။
C.
The value of reverence, 5:1–7.
(ဂ)
ရိုသေခန့်ညားခြင်း၏ တန်ဖိုး၊ ၅:၁–၇။
D.
The value of justice, 5:8, 9.
(ဃ)
တရားမျှတခြင်း၏ တန်ဖိုး၊ ၅:၈၊ ၉။
V.
The Folly of Life, 5:10 to 6:12.
၅။ ဘဝ၏ မိုက်မဲခြင်း၊ ၅:၁၀ မှ ၆:၁၂ အထိ။
A.
The folly of materialism, 5:10–12.
(က)
ရုပ်ဝတ္ထုဝါဒ၏ မိုက်မဲခြင်း၊ ၅:၁၀–၁၂။
B.
The incomprehensibility of suffering, 5:13–17.
(ခ)
ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားမလည်နိုင်ခြင်း၊ ၅:၁၃–၁၇။
C.
The futility of effort, 5:18 to 6:12.
(ဂ)
ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု၏ အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်း၊ ၅:၁၈ မှ ၆:၁၂ အထိ။
VI.
Things Worth Living For, 7:1–22.
၆။ အသက်ရှင်ကျိုးနပ်စေသော အရာများ၊
၇:၁–၂၂။
A.
Reputation and character formation, 7:1–10.
(က)
ဂုဏ်သတင်းနှင့် စရိုက်လက္ခဏာ ပုံဖော်ခြင်း၊ ၇:၁–၁၀။
B.
Wisdom to understand God’s dealings, 7:11–14.
(ခ)
ဘုရားသခင်၏ စီမံဆောင်ရွက်မှုများကို နားလည်ရန် ပညာ၊ ၇:၁၁–၁၄။
C.
A balanced outlook on life, 7:15–18.
(ဂ)
ဘဝအပေါ် မျှတသော အမြင်ရှိခြင်း၊ ၇:၁၅–၁၈။
D.
None are perfect, 7:19–22.
(ဃ)
မည်သူမျှ စုံလင်ခြင်းမရှိခြင်း၊ ၇:၁၉–၂၂။
VII.
The Search for Wisdom, 7:23 to 12:7.
၇။ ပညာတရားကို ရှာဖွေခြင်း၊ ၇:၂၃ မှ
၁၂:၇ အထိ။
A.
Its disappointments, 7:23–29.
(က)
၎င်း၏ စိတ်ပျက်စရာများ၊ ၇:၂၃–၂၉။
B.
Resolving its conflicts, 8:1–15.
(ခ)
ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းခြင်း၊ ၈:၁–၁၅။
C.
The inscrutable ways of God, 8:16 to 9:6.
(ဂ)
စဉ်းစား၍မမီနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ လမ်းစဉ်များ၊ ၈:၁၆ မှ ၉:၆ အထိ။
D.
Contentment amid the vicissitudes of life, 9:7 to 10:6.
(ဃ)
ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျများကြားတွင် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်း၊ ၉:၇ မှ ၁၀:၆ အထိ။
E.
Every deed its due reward, 10:7 to 11:10.
(င)
အပြုအမူတိုင်း၌ ထိုက်တန်သော အကျိုးကျေးဇူး ရှိခြင်း၊ ၁၀:၇ မှ ၁၁:၁၀ အထိ။
F.
The close of life, 12:1–7.
(စ)
ဘဝ၏ နေဝင်ချိန်၊ ၁၂:၁–၇။
VIII.
Epilogue. What God Expects of Man, 12:8–14.
၈။ နိဂုံးစကား။ လူသားအပေါ် ဘုရားသခင်
မျှော်လင့်တောင်းဆိုသောအရာ၊ ၁၂:၈–၁၄။
No comments:
Post a Comment