ရုသဝတ္ထု - Ruth

ရုသဝတ္ထု - Ruth

 

မာတိကာ (Table of Contents)

အခန်းကြီး - ၁

အခန်းကြီး - ၂

အခန်းကြီး - ၃

အခန်းကြီး - ၄

ရုသဝတ္ထု

The Book of ruth

 

 

 

မိတ်ဆက်

introduction

 

၁. ခေါင်းစဉ်။ ရုသဝတ္ထုသည် တရားသူကြီးများကျမ်း၏ နောက်ဆက်တွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ နောက်ထပ် သမိုင်းဆိုင်ရာ ရှမွေလကျမ်းနှစ်စောင်အတွက် မိတ်ဆက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းပုံပြင်ကို ဖော်ပြသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အမည်မှ ၎င်း၏ ခေါင်းစဉ်ကို ရရှိသည်။ ဟေဗြဲအမည်များတွင် အဓိပ္ပါယ်များရှိသည်။ ဤအဓိပ္ပါယ်များသည် ကျမ်းစာအင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကို ဖတ်သူများအတွက် ဆုံးရှုံးသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ဘာသာပြန်သူများသည် အမည်များကို ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပါယ်များကို မပေးဘဲ ရိုးရိုးဘာသာပြန်ဆိုထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရုသသည် မောဘအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အမည်သည် ဟေဗြဲမဟုတ်ပေ။ အမည်၏ ဆင်းသက်လာမှုနှင့် အဓိပ္ပါယ်သည် မသေချာသော်လည်း၊ အချို့က ၎င်းသည် “ဆက်ဆံရန်” ဟူသော ကြိယာ ra‘ah နှင့် ဆက်စပ်နိုင်ပြီး၊ “မိတ်ဆွေ” သို့မဟုတ် “မိတ်သဟာယ” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။

1. Title. The book of Ruth forms an appendix to the book of Judges, and an introduction to the following two historical books of Samuel. It receives its title from the name of the person whose story it tells. Hebrew proper names have meanings. These are lost to the reader of the English translation of the Bible, because the translators have simply transliterated the proper names without attempting to give their meanings. Ruth was a Moabitish woman, and naturally her name is not Hebrew. The derivation and meaning of the name are uncertain, though some think it may be related to the verb ra‘ah, “to associate with,” and thus mean “friend,” or “friendship.”

 

ရုသဝတ္ထုသည် ရိုမန်တစ်ဆန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပုံပြင်ကို မပေးဘဲ၊ မုဆိုးမငယ်တစ်ဦး၏ ခင်ပွန်းသေဆုံးသွားသော ယောက္ခမအပေါ်ထားရှိသော ရိုသေလေးစားဖွယ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြသည်။ ရုသ၏ ဇာတ်ကောင်တွင် ဖော်ပြထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အသန့်ရှင်းဆုံး၊ အဆည်းကောင်းဆုံးနှင့် ထူးကဲသော အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ မောဘအမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း၊ ရုသသည် နောမိ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းအဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ယုဒအမျိုးသား ဘိုအာဇ်နှင့် လက်ထပ်ခြင်းဖြင့် ဆုချီးမြှင့်ခံရပြီး၊ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ဒါဝိဒ်၏ ဘိုးဘွားဖြစ်လာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ခရစ်တော်၏ ဘိုးဘွားဖြစ်လာသည်။

The book of Ruth gives us, not the story of romantic love, but of the reverential love of a young widow for the mother of her deceased husband. The love portrayed in the character of Ruth is of the purest, most unselfish, and extraordinary kind. Though a Moabitess, Ruth accepted Naomi’s faith as her own, and was rewarded by marriage to a Jewish nobleman, Boaz, by whom she became the ancestress of David, and thus, eventually, of Christ.

 

၂. ရေးသားသူ။ ရုသဝတ္ထု၏ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်၍ ဝေဖန်သူများက ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။ ဒံယေလကျမ်းကဲ့သို့ပင်၊ အချို့က ရေးသားမှုကို စောစီးစွာ သတ်မှတ်ပြီး၊ အချို့က နောက်ကျမှ သတ်မှတ်သည်။ ရုသဝတ္ထုသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ပြီးနောက် မူလအစရှိသည်ဟူသော သီအိုရီသည် ဂျူးအင်စိုင်ကလိုပီးဒီးယားတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ တင်ပြထားသည်။ အချို့ဝေဖန်သူများက ဤကျမ်းသည် ဂျူးလူမျိုးများနှင့် အခြားလူမျိုးများအကြား လက်ထပ်မှုကို ထောက်ခံသည့် သွယ်ဝိုက်သော အငြင်းပွားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဒါဝိဒ်သည် ထိုသို့သော လက်ထပ်မှုမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က ၎င်းသည် ဧဇရာနှင့် နေဟမိခေတ်တွင်၊ ဂျူးလူမျိုးများနှင့် ဂျူးမဟုတ်သူများအကြား လက်ထပ်မှုကို တားမြစ်သည့် ၎င်းတို့၏ တင်းကျပ်သော ဥပဒေများကို ဆန့်ကျင်သည့် ဆန္ဒပြမှုတစ်ခုအဖြစ် ရေးသားခဲ့သည်ဟု အကြံပြုသည်။ ရုသဝတ္ထုသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ပြီးနောက် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သူများက ဖော်ပြထားသော အကြောင်းပြချက်ငါးခုမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။

2. Authorship. Critics have debated the authorship of the book of Ruth. As in the case of the book of Daniel, there are some who set the date of writing early and some who set it much later. The theory of a postexilic origin for Ruth is ably presented in the Jewish Encyclopedia. Some critics have assumed that the book represents a subtle argument in favor of intermarriage between the Jews and other peoples, since it states that David descended from such a marriage. They suggest that it was written in the time of Ezra and Nehemiah as a protest against their stringent laws prohibiting marriage between Jews and non-Jews. The five chief reasons set forth by those who believe that the book of Ruth was written in postexilic times are these:

 

၁. “တရားသူကြီးများအုပ်စိုးသောနေ့ရက်များ” ဟူသော စကားရပ် (အခန်း ၁:၁) သည် ကျမ်းစာ၏ ရေးသားမှုအတွက် နောက်ကျသောရက်စွဲကို ရည်ညွှန်းသည်။

1. The expression “in the days when the judges ruled” (ch. 1:1) implies a later date for the writing of the book.

 

၂. ရုသဝတ္ထုသည် ဟေဗြဲကျမ်းစာအုပ်စုတတိယပိုင်းတွင် ပါဝင်နေခြင်းသည် နောက်ကျသော ရေးသားမှုကို ဖော်ပြသည်။

2. The fact that the book of Ruth appears in the third section of the Hebrew canon implies late composition.

 

၃. ကျမ်းစာတွင် ပြည်နှင်ဒဏ်မတိုင်မီ ပုံပြင်တွင် မပေါ်ပေါက်နိုင်သော အာရမိစကားလုံးများစွာ ပါရှိသည်။

3. The book contains a number of Aramaisms which would not appear in a pre-exilic narrative.

 

၄. ကျမ်းစာ၏ နိဂုံးတွင်ရှိသော ဆွေစဉ်မျိုးဆက်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကျောင်း၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည်။

4. The genealogy at the close of the book shows definite influence of the priestly school.

 

၅. “ရှေးခေတ်တွင်” ဟူသော စကားရပ် (အခန်း ၄:၇) သည် ဖိနပ်ထုံးတမ်းနှင့် မြေယာနှင့် မုဆိုးမများ၏ ရွေးနှုတ်ခြင်းကို မလုပ်ဆောင်တော့သည်ဟု ရည်ညွှန်းပုံရသည်။

5. The expression “in former time” (ch. 4:7) seems to imply that the shoe ceremony and the redemption of land and women were no longer practiced.

 

သို့သော် ဤအငြင်းပွားမှုများသည် အဆုံးအဖြတ်ပေးရန် ဝေးကွာနေသည်။ “တရားသူကြီးများအုပ်စိုးသောနေ့ရက်များ” ဟူသော စကားရပ်သည် ရုသဝတ္ထုကို တရားသူကြီးများကာလပြီးဆုံးပြီးနောက် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသော်လည်း၊ မလွှဲမရှောင်သာ နောက်ကျမှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ရှေးအကျဆုံးဗားရှင်းတစ်ခုဖြစ်သော LXX တွင်၊ ဤကျမ်းသည် တရားသူကြီးများကျမ်း၏ နိဂုံးအပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သီးခြားခေါင်းစဉ်မပါဘဲ ထည့်သွင်းထားသည်ကို သတိပြုရန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်းစာအုပ်စုတွင် ရုသဝတ္ထု၏ တည်ရှိမှုသည် ၎င်း၏ နောက်ကျရေးသားမှု၏ တရားဝင်အငြင်းအခုံမဟုတ်ပေ။ လက်ရှိ ဟေဗြဲကျမ်းစာအုပ်စုသည် နောက်ကျသော မူလအစရှိပြီး၊ ရုသဝတ္ထု၏ တည်နေရာသည် အစောပိုင်းဗားရှင်းများတွင် KJV တွင် တွေ့ရှိရသည့်အတိုင်း တရားသူကြီးများကျမ်းပြီးနောက်တွင်ရှိပြီး၊ အချို့သောကိစ္စများတွင် ၎င်း၏ သီးခြားခေါင်းစဉ်မပါပေ။ အသေးစိတ်လေ့လာမှုတစ်ခုက ဝေဖန်သူများက နောက်ကျမှုသက်သေအဖြစ် ညွှန်ပြထားသော အာရမိစကားလုံးများသည် ပြည်နှင်ဒဏ်မတိုင်မီ ရေးသားမှုကို အငြင်းမပွားရသော အခြားစာသားများတွင်လည်း ပါရှိကြောင်း ပြသသည်။ ရုသဝတ္ထု၏ နိဂုံးတွင်ရှိသော ဆွေစဉ်မျိုးဆက်သည် မောရှေနှင့် ယောရှုကျမ်းများ၏ အချို့အပိုင်းများသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ပြီးနောက်မှ ဖြစ်သည်ဟု ဦးစွာလက်ခံမှသာ ပြည်နှင်ဒဏ်ပြီးနောက်မူလအစအတွက် လုံလောက်သော သက်သေဖြစ်လိမ့်မည်။ “ရှေးခေတ်တွင်” ဟူသော စကားရပ်သည် ဖိနပ်ထုံးတမ်းနှင့် မြေယာနှင့် မုဆိုးမများ၏ ရွေးနှုတ်ခြင်းသည် အတိတ်ကာလဖြစ်သည်ဟု ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း၊ မလွှဲမရှောင်သာ အကြာကြီး မေ့လျော့ထားသည့် အတိတ်ကာလဟု မဆိုလိုပေ။ တကယ်တော့၊ ရုသဝတ္ထု၏ ဂရုတစိုက်လေ့လာမှုသည် ပညာရှင်များစွာကို ဤကျမ်းသည် ပြည်နှင်ဒဏ်မတိုင်မီ မူလအစရှိဖွယ်ရှိသည်ဟူသော နိဂုံးသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရုသဝတ္ထု၏ ရေးသားမှုရက်စွဲနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောနိုင်သည့် အားလုံးဖြစ်သည်။

These arguments are, however, far from conclusive. The expression “in the days when the judges ruled” implies no more than that the book of Ruth, as we have it, was written after the close of the period of the judges, but not necessarily long after. It is interesting to note that in one of the oldest versions, the LXX, this book is added to the book of Judges without even a separate title, as if it were truly the concluding part of Judges, a kind of appendix. The position of Ruth in the present Hebrew canon is no valid argument for the lateness of its composition. The present Hebrew canon is itself of late origin, and the position of the book of Ruth in the early versions is the same as that in which we find it in the KJV, after the book of Judges and in some cases with no separate heading of its own. A detailed study has shown that the Aramaic words to which the critics have pointed as proof of a late origin occur also in other writings whose pre-exilic dating is uncontested. The genealogy at the close of the book of Ruth would not be satisfactory proof of postexilic origin unless it first be granted that certain portions of the books of Moses and Joshua are also of postexilic origin. The expression “in former time” may imply that the shoe ceremony and the redemption of land and of widows are of the past, but not necessarily of the long-forgotten past. In fact, a careful study of the book of Ruth has led many scholars to the conclusion that the book is likely to have been of pre-exilic origin. This is doubtless all that can be said as to the date of the writing of the book of Ruth.

 

ရုသဝတ္ထု၏ ရေးသားထားသော ပုံစံသည် ယခုကျွန်ုပ်တို့ရရှိထားသည့်အတိုင်း၊ ဒါဝိဒ်၏ ခေတ်ကာလတွင် မူလအစရှိဖွယ်ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ အုပ်စိုးမှု၏ အစောပိုင်းနေ့ရက်များတွင် အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်ပုံရသည်။ အချို့က ဤပုံပြင်ကို ၎င်း၏ လက်ရှိပုံစံဖြင့် ရှမွေလက ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆထားသည်။ ၎င်းသည် တရားသူကြီးများကျမ်းနှင့် ရှမွေလကျမ်းများကို ဆက်လက်ဖြည့်စွမ်းပြီး၊ ရုသဝတ္ထု၏ တည်နေရာကို ရှင်းပြလိမ့်မည် (တရားသူကြီးများ ၁၇:၁; ၁၈:၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။ နောက်ပိုင်း ဟေဗြဲကျမ်းစာအုပ်စုတွင် ၎င်း၏ တည်နေရာသည် မောရှေကျမ်းများ သို့မဟုတ် ပရောဖက်များအကြား သင့်လျော်စွာ ထည့်သွင်းမရနိုင်သောကြောင့် ရေးသားချက်များအကြား သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဂျူးရိုးရာဓလေ့အရ၊ တလမုဒ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း၊ ပရောဖက် ရှမွေလသည် ၎င်း၏ အမည်ပါ ကျမ်းစာများသာမက တရားသူကြီးများကျမ်းနှင့် ရုသဝတ္ထုကိုလည်း ရေးသားခဲ့သည်။ ရုသဝတ္ထုသည် ပရောဖက်ပုံပြင်မဟုတ်သော်လည်း၊ အကြီးကျယ်ဆုံး ပရောဖက်တစ်ဦးဖြစ်သူမှ ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

The written form of the book of Ruth, as we now have it, probably originated in the time of David himself, and it seems to fit best in the early days of his reign. Some have thought that Samuel was the author of the story in its present form. This would explain the position of the book of Ruth at the close of the book of Judges and preceding Samuel (see on Judges 17:1; 18:29). Its position in the later Hebrew canon would naturally be among the Writings, since it could not appropriately be included among the books of Moses or among the prophets. According to Jewish tradition, as recorded in the Talmud, the prophet Samuel wrote not only the books bearing his name but also the book of Judges and that of Ruth. Though not itself a prophecy, the book of Ruth may accordingly have been written by one of the greatest of prophets.

 

၃. သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။ ပုံပြင်၏ နောက်ခံသည် ကျမ်းစာ၏ အဖွင့်စကားများတွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ “တရားသူကြီးများအုပ်စိုးသောနေ့ရက်များတွင် … ပြည်၌ အစာအာဟာရပြတ်လပ်မှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်”။ သို့သော် ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် တိကျမမှန်ကန်ပေ၊ အကြောင်းမှာ တရားသူကြီးများကာလတွင် ပါလစတိုင်းပြည်၌ အစာအာဟာရပြတ်လပ်မှု တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော်၊ ရုသဝတ္ထု၏ နောက်ဆုံးအခန်းများတွင်ပေးထားသော ဒါဝိဒ်၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်ကို မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း အခန်းကြီး ၁ တွင်ပေးထားသော ဒါဝိဒ်၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ၊ ဘိုအာဇ်၏ မိခင်အဖြစ် ရာဟပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းသည် ယေရိခေါမြို့၏ ရာဟပ်မှလွဲ၍ အခြားမဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆရန် အကြောင်းပြချက်များ မရှိပေ (မဿဲ ၁:၅ ကိုကြည့်ပါ)။ အကယ်၍ သူမသည် ၎င်း၏ မိခင်ဖြစ်ခဲ့ပါက၊ ရုသဝတ္ထုသည် တရားသူကြီးများကာလ၏ အစောပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ရှေးခေတ်ရိုးရာဓလေ့အရ၊ ဂျိုးဇီဖတ်စ်ကို လိုက်နာခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ရုသဝတ္ထု၏ ဖြစ်ရပ်များကို ဧလိ၏ ခေတ်ကာလတွင် ထားရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဘိုအာဇ်ကို ဒါဝိဒ်၏ အဘိုးဖြစ်သူအဖြစ် ပိုမိုသင့်လျော်စေလိမ့်မည်။ မည်သည့်အရာမဆို မှန်ကန်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ “မိခင်” နှင့် “ဖခင်” သည် အဘိုးအဘွား သို့မဟုတ် ဘိုးဘွားကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည် (၁ ရာဇဝင်ခရီးရာ ၁၅:၁၀

3. Historical Setting. The setting of the story is explicitly stated in the opening words of the book: “In the days when the judges ruled, … there was a famine in the land.” Yet this statement is by no means definite, for there was more than one famine in the land of Palestine during the time of the judges. However, by comparing the genealogy of David as given in the last verses of the book of Ruth with David’s genealogy as given in the first chapter of Matthew, we discover Boaz’ mother listed as Rahab. There are no compelling reasons for supposing this to be any other than the Rahab of Jericho (see on Matt. 1:5). If she was his own mother, the book of Ruth would come rather early in the period of the judges. On the other hand, ancient tradition, followed by Josephus, places the events of the book of Ruth in the time of Eli, which would better fit Boaz as David’s great-grandfather. Either could be true, since “mother” and “father” can also mean grandparent or ancestor (see on 1 Kings 15:10; Ezra 7:1).

 

ရုသ ကျမ်းစာတွင်ဖော်ပြထားသော ဓလေ့ထုံးတမ်း၊ လူမှုဘဝနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ပုံရိပ်သည် တရားသူကြီးများကျမ်းစာတွင် ဖော်ပြထားသော တရားသူကြီးများခေတ်ကာလ၏ ပုံရိပ်နှင့် ကိုက်ညီပါသည်။ ရုသ ဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ်လေ့လာသောအခါ ဤအချက်သည် ပို၍ထင်ရှားလာပါသည်။ ဖော်ပြထားသော အငတ်ဘေးသည် ဂိဒေါင်ခေတ်ကာလတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အငတ်ဘေးဖြစ်သည်ဟူသော အဆိုသည် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်မရှိပါ၊ အကြောင်းမှာ ရုသကျမ်းစာတွင် ဖော်ပြထားသော အငတ်ဘေးသည် လက်နက်ကိုင်ကျူးကျော်သူများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟူသော အရိပ်အယောင်မရှိပါ (ရုသ ၁:၁၊ ၂; တရားသူကြီးများ ၆:၃-၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကျမ်းစာတွင် စစ်ပွဲ၏အရိပ်အယောင်မရှိပါ။ တကယ်တော့၊ နောမိသည် အိမ်သို့ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ သူမကြားခဲ့ရသည်မှာ ယေဟောဝါသည် သူ၏လူများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပြီး သူတို့အား စားနပ်ရိက္ခာပေးခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (ရုသ ၁:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအချက်သည် အငတ်ဘေးသည် စစ်ပွဲကြောင့်မဟုတ်ဘဲ မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြပါသည်။

The picture of customs, society, and government reflected in the book of Ruth agrees with that given of the period of the judges as set forth in the book of Judges itself. This becomes more evident as one studies the details of the Ruth narrative. The suggestion that the famine mentioned is the one that occurred in the time of Gideon is most improbable, for there is no indication that the famine recorded in the book of Ruth was caused by armed invaders (Ruth 1:1, 2; cf. Judges 6:3–6). The book gives no hint of war; in fact, when Naomi decided to return home, it was because she heard that Jehovah had visited His people and given them bread (see on Ruth 1:6). This implies that the famine was not the result of war but of drought.

 

ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများကို ဂရိဘာသာသို့ဘာသာပြန်ဆိုသူများသည် ဤကျမ်းစာကို တရားသူကြီးများကျမ်းစာ၏ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ်ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး၊ သီးခြားခွဲထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုမျှမထည့်ခဲ့ပါ။ ဤဘာသာပြန်ကျမ်း၏ နောက်ပိုင်းထုတ်ဝေမှုများတွင် “တရားသူကြီးများ၏အဆုံး” (Telos ton kriton) ဟူသော စာသားကို တရားသူကြီးများနှင့် ရုသခွဲထွက်ရာ နေရာတွင်ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး၊ “ရုသ၏အဆုံး” (Telos tes Routh) ဟူသော စာသားကို ဇာတ်လမ်းအဆုံးတွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ရုသကျမ်းစာသည် လက်ရှိဟေဗြဲကျမ်းစာထဲတွင် မတူညီသောနေရာတစ်ခုတွင်ရှိသည်။ ၎င်းသည် တစ်နှစ်အတွင်း အထူးအခါသမယ သို့မဟုတ် ပွဲတော်ငါးခုတွင် ဂျူးဘုရားကျောင်းတွင် ဖတ်ရှုရန်သတ်မှတ်ထားသော ကျမ်းစာငါးတွဲအနက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေမှုများတွင် ဤကျမ်းစာတွဲများကို အောက်ပါအစီအစဉ်ဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့်စီစဉ်ထားသည်။ ရှောလမုန်သီချင်း၊ ရုသ၊ ဆုံးမဩဝါဒ၊ ဒေသနာကျမ်း၊ နှင့် ဧသတာ။ ရုသသည် ဒုတိယနေရာတွင်ရှိပြီး၊ အကြောင်းမှာ ဤကျမ်းစာကို ရက်သတ္တပတ်ပွဲတော်၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပင်တိကုတ္တိပွဲတော်ဟု လူသိများသော အထူးပွဲတော်ငါးခုအနက် ဒုတိယမြောက်ပွဲတော်တွင် ဖတ်ရှုရန်သတ်မှတ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

As already stated, the Greek translators of the Old Testament Scriptures made this book an appendix to the book of Judges, with no division or title of its own. Later editions of this translation, the LXX, inserted Telos ton kriton, “the end of the Judges,” to indicate where the break came between Judges and Ruth, and Telos tes Routh, “the end of Ruth,” at the close of the narrative. The book of Ruth occupies a different place in the present Hebrew canon. It is one of five rolls read in the synagogue on five special occasions or festivals during the year. In printed editions of the Hebrew Old Testament these rolls are usually arranged in the following order: Canticles, Ruth, Lamentations, Ecclesiastes, and Esther. Ruth occupies the second position because the book was appointed to be read at the Feast of Weeks, later known as Pentecost, the second of the five special festivals.

 

ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ LXX ဘာသာပြန်သူများသည် ရုသကို တရားသူကြီးများကျမ်းစာ၏ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ်ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယဇ်ပုံးမင်းကြီး ဧလိခေတ်နှင့် ကောင်းစွာကိုက်ညီပြီး၊ ထိုခေတ်နှောင်းပိုင်းတွင် ဆမ်ယူအယ်လ်သည် ပရောဖက်အမှုတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ဆမ်ယူအယ်လ်၏ ဘဝတွင် အရေးကြီးသောလုပ်ရပ်တစ်ခုမှာ ဣသရေလ၏ ပထမဆုံးဘုရင်ဖြစ်သူ ရှောလုကို ဘိသိက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ တရားသူကြီးများကျမ်း၏ နောက်ဆုံးစကားများက “ထိုနေ့ရက်များတွင် ဣသရေလ၌ ဘုရင်မရှိခဲ့ပါ။ လူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မျက်စိရှေ့တွင်ဖြစ်သော အရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်” (တရားသူကြီးများ ၂၁:၂၅)။

As already noted, translators of the LXX appended Ruth to the book of Judges. This corresponds well with the time of Eli, the high priest, in the latter days of whose life Samuel was called to the prophetic office. An important act of Samuel’s life was the anointing of Saul, the first king of Israel. The last words of the book of Judges read, “In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes” (Judges 21:25).

 

ထိုအချိန်က မောဘသည် သေမင်းပင်လယ်အရှေ့ဘက်ရှိ အာနုန်မြစ်နှင့် ဇရက်ချောင်းကြားတွင်ရှိသော ခရိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အရှေ့ဘက်နယ်နိမိတ်သည် အာရေဗျသဲကန္တာရကြီးဖြစ်သည်နှင့်အမျှ မရေရာပါ။ ဤဒေသသည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ပေ ၃,၀၀၀ (မီတာ ၉၁၄.၆) ပျမ်းမျှရှိသော မြင့်မားပြီး မြေဩဇာကောင်းသော ကုန်းပြင်မြင့်ဖြစ်ပြီး၊ သေမင်းပင်လယ်အထက် ပေ ၄,၃၀၀ (မီတာ ၁,၃၁၁) မြင့်သည်။ မိုးရေချိန်သည် သီးနှံများရင့်မှည့်ရန် လုံလောက်သော်လည်း၊ ကုန်းမြင့်တွင်နေထိုင်သူများသည် ရေကျင်းများဖြင့် ၎င်းတို့၏ရေပေးဝေမှုကို ဖြည့်စွမ်းပေးသည်။ ရှေးယခင်ကအသုံးပြုခဲ့သော ရေကျင်းများစွာသည် ယခုအခါ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က လူဦးရေသည် ယခုထက်များစွာပို၍များပြားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်က ဤဒေသ၏ မြေဩဇာကောင်းမှုကို ကျမ်းစာများတွင် ဖော်ပြထားသော မြို့များနှင့် ရွာများစွာဖြင့် ညွှန်ပြထားသည်။ မောဘပြည်သည် ရှေးခေတ်ကကဲ့သို့ ယခုအခါလည်း သိုးနှင့်နွားများအတွက် ကောင်းမွန်သော စားကျက်မြေကို ပေးစွမ်းနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

Moab was, at this time, a district east of the Dead Sea, between the river Arnon and the brook Zered. Its eastern boundary was indefinite, being the great desert of Arabia. This region is a high, fertile tableland, averaging some 3,000 ft. (914.6 m.) above the level of the Mediterranean Sea and 4,300 ft. (1,311 m.) above the level of the Dead Sea. Though the rainfall is usually sufficient to mature the crops, people living in the uplands augment their supply of water by means of cisterns. Many of those used in ancient times are now in ruins. Formerly the population must have been far greater than now. The fertility of the country in ancient times is indicated by the numerous towns and villages known to have existed there, and mentioned in the Scriptures. The land of Moab still provides good pasture for sheep and cattle, as it did in ancient times.

 

မောဘလူမျိုးများသည် အာဗြဟံ၏တူဖြစ်သော လောတ၏သားမြေးများဖြစ်ပြီး၊ ရှေမာ့လူမျိုးစုမှဆင်းသက်လာသူများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အဓိကဘုရားမှာ ခမုရှဖြစ်ပြီး၊ လူသားယဇ်ပူဇော်မှုဖြင့် ကျေနပ်အောင်ပြုလုပ်ခံရသည်ဟု ယူဆရသည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၃:၂၆၊ ၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ မောဘလူမျိုး၏သမိုင်းကို ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၉ တွင်ဖော်ပြထားသော ၎င်းတို့၏ဇာစ်မြစ်အကြောင်းမှလွဲ၍ ထွက်မြောက်ရာကျမ်းခေတ်အထိ အနည်းငယ်သာသိရှိရသည်။ ဣသရေလတွင် ဘုရင်စံနစ်မတည်ထောင်မီ အချိန်အတန်ကြာမှ အမောရိလူမျိုးများသည် အာနုန်မြစ်မြောက်ဘက်ရှိ မောဘပြည်၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဣသရေလလူမျိုးများသည် အမောရိလူမျိုးများကို အနိုင်ယူပြီး ယခင်က မောဘလူမျိုးပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော နယ်မြေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂၁:၂၆; တရားသူကြီးများ ၁၁:၁၂-၂၇၊ တောလည်ရာ ၂၁:၁၃၊ ၂၂:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဇိပ္ပိုရာ၏သား ဘာလက်သည် ဣသရေလလူမျိုးများသည် ၎င်း၏နိုင်ငံစပ်နယ်နိမိတ်တွင် စခန်းချနေထိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိဒျန်လူမျိုးများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ ဖောက်ပြန်သောပရောဖက် ဗာလံကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

The Moabites were of Semitic stock, being descendants of Lot, Abraham’s nephew. Their chief deity was Chemosh, who seems to have been propitiated by human sacrifices (see 2 Kings 3:26, 27). We know but little of the history of the Moabites after the account of their origin, given in Gen. 19, until the time of the Exodus. Some time before the establishment of the kingdom in Israel, the Amorites occupied that part of Moab lying north of the Arnon, but Israel subdued the Amorites and occupied their part of what had been Moabite territory (see Num. 21:26; Judges 11:12–27; see on Num. 21:13; 22:1). When Balak, the son of Zippor, saw that the Israelites encamped upon the very borders of his country, he entered into an alliance with the Midianites and called in the aid of the apostate prophet Balaam.

 

လူဇာရှိ ရာမစီ II ၏ ရုပ်ထုခြေရင်းတွင်ရှိသော ကမ္ဗည်းတစ်ခုသည် မောဘကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်ဟု ကြွားဝါထားသည်။ ဣသရေလသည် အမ္မုန်နှင့် အမာလက်တို့၏အကူအညီဖြင့် မောဘ၏ဘုရင် ဧဂလုန်ထံမှ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသော်လည်း (တရားသူကြီးများ ၃:၁၃၊ ၁၄)၊ ဧဂလုန်သည် ဧဟုဒ်ထံမှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ မောဘ၏ဖိနှိပ်မှုကို လွှတ်မြှောက်ခဲ့သည်။ ရှောလုဘုရင်သည် မောဘကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မအနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပါ (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၄:၄၇)၊ အကြောင်းမှာ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုထံမှ ထွက်ပြေးနေစဉ် ၎င်း၏မိဘများကို မောဘဘုရင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၂:၃၊ ၄)။ ဒါဝိဒ်၏ အဖွားဖြစ်သူ ရုသသည် မောဘအမျိုးသမီးဖြစ်သည်က ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုဘုရင်ထံမှ ထွက်ပြေးစဉ် မိဘများကို မောဘဘုရင်၏အကာအကွယ်အောက်တွင် အဘယ်ကြောင့်ထားရှိခဲ့သည်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်နှင့် မောဘအကြား ဤခင်မင်ရင်းနှီးမှုသည် ဆက်လက်မတည်ရှိခဲ့ပါ။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ မောဘကို စစ်တိုက်ပြီး လုံးဝအနိုင်ယူခဲ့သည်။

An inscription of Ramses II on the base of a statue at Luxor boasts of the conquest of Moab. Israel was oppressed by Eglon of Moab, with the aid of Ammon and Amalek (Judges 3:13, 14), but Eglon was assassinated by Ehud, and the Moabite yoke was cast off. King Saul smote Moab, but did not subdue it (1 Sam. 14:47), for we find David placing his father and mother under the protection of the king of Moab when he was pursued by Saul (1 Sam. 22:3, 4). The fact that David’s great-grandmother, Ruth, was a Moabitess may explain why David would place his father and mother under the protection of the king of Moab when he fled from King Saul. But this friendship between David and Moab did not continue. When David became king he made war on Moab and completely defeated it.

 

ရှေးခေတ်ပါလက်စတိုင်းတွင် ဗက်လင်မြှုပ်မြို့ နှစ်မြို့ရှိခဲ့သည်။ တစ်မြို့သည် ဇေဗုလုန်အမျိုးအနွယ်အား ခွဲဝေပေးထားသော နယ်မြေတွင်ရှိပြီး၊ နောက်တစ်မြို့သည် ယုဒပြည်၌ရှိသည်။ ရှုပ်ထွေးမှုဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့်အတွက် ရုသကျမ်း၏ရေးသားသူသည် ဇာတ်လမ်း၏အစတွင် နောမိနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း ဧလိမလက်နှင့် ၎င်းတို့၏သားနှစ်ဦး၏ ဗက်လင်မြှုပ်သည် ယုဒပြည်ရှိ ဗက်လင်မြှုပ်ဖြစ်သည်ဟု နှစ်ကြိမ်တိတိ ဖော်ပြထားသည် (ရုသ ၁:၁၊ ၂)။ ဇေဗုလုန်ရှိ ဗက်လင်မြှုပ်သည် ယောရှုကျမ်း ၁၉:၁၅ တွင် ဇေဗုလုန်အမျိုးအနွယ်၏ အမွေခံမြို့ ၁၂ မြို့အနက် တစ်မြို့အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ဤဗက်လင်မြှုပ်ရှိရာ နေရာတွင် ယခုအခါ ပါလက်စတိုင်းမြောက်ပိုင်းတွင် ရွာငယ်တစ်ခုရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ယုဒပြည်ရှိ ဗက်လင်မြှုပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူဦးရေ ၁၅,၀၀၀ ခန့်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး၊ ယေရုဆလင်မြို့တောင်ဘက် မိုင် ၅.၂၅ (ကီလိုမီတာ ၈.၄) အကွာတွင်ရှိပြီး၊ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ပေ ၂,၄၀၀ (မီတာ ၇၃၁.၇) မြင့်သည်။ ၎င်းသည် ရေဝေပိုင်းမှ အရှေ့ဘက်သို့ထိုးထွက်နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထင်ရှားသောတည်နေရာကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ၎င်းသည် ဟေဗြုန်နှင့် တောင်ဘက်သို့ သွားသော ပြည်လမ်းမကြီးမှ အနည်းငယ်ကွဲထွက်နေသည်။ ဤတည်နေရာသည် သဘာဝအားဖြင့် ခိုင်ခံ့သောနေရာဖြစ်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်ခေတ်တွင် ဖိလိတ္တိလူမျိုးများ၏ စစ်စခန်းတစ်ခုဖြင့် သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရသည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၁၄; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၁:၁၆)။

There were two Bethlehems in ancient Palestine. One was situated in territory assigned to the tribe of Zebulun, the other in Judah. Because of possible confusion the writer of the book of Ruth definitely notes twice, at the very beginning of his account, that the Bethlehem of Naomi and her husband, Elimelech, and their two sons was Bethlehem-judah (ch. 1:1, 2). The Bethlehem in Zebulun is mentioned in Joshua 19:15 as one of the 12 cities in the inheritance of the children of Zebulun. There is still a small village in northern Palestine at the place where this Bethlehem is thought to have been situated. But it is the Bethlehem in Judah that interests us. It is a town of some 15,000 inhabitants, 5 1/4 mi. (8.4 km.) south of Jerusalem and about 2,400 ft. (731.7 m.) above sea level. It occupies an outstanding position on a spur running east from the watershed. It is just off the main road to Hebron and the south. The position is one of natural strength, and was occupied by a garrison of Philistines in the days of David (2 Sam. 23:14; 1 Chron. 11:16).

 

၄. အကြောင်းအရာ။ သမိုင်းဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းနှင့် ရောယှက်ဖွဲ့စည်းထားသော ဇာတ်လမ်းများရှိသည်။ ရောယှက်ဖွဲ့စည်းထားသော ဇာတ်လမ်းသည် အဓိကအားဖြင့် သတင်းအချက်အလက်ပေးရန်မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖန်တီးမှုစိတ်ကူးနှင့် စိတ်ခံစားမှုများကို ဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ ရောယှက်ဖွဲ့စည်းထားသော ဇာတ်လမ်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကဗျာပုံစံဖြင့်ရေးသားသည်။ သို့သော် ဟေဗြဲကဗျာ၏ ထူးခြားချက်မှာ ၎င်း၏ ကဗျာစနစ်သည် တိကျသောမီတာနှင့် ဆယ်လီဖြည့်ခြင်းထက် အတွေးစဉ်တူညီမှုပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ဤဝိသေသလက္ခဏာသည် ဟေဗြဲစာပေတွင် အနည်းငယ်သာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲစာပေတွင် စာပေအမျိုးအစားခွဲခြားခြင်းသည် ဖော်ပြမှုပုံစံထက် အတွေးသဘောတရား၏ သဘောသဘာဝပေါ်တွင် ပို၍မူတည်သည်။ ဟေဗြဲရောယှက်ဇာတ်လမ်းများသည် အမျိုးသားသမိုင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဇာတ်လမ်းတွင် ၎င်း၏သင့်လျော်သောနေရာတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ကျမ်းစာကို စာပေတစ်ခုအဖြစ် တန်ဖိုးထားရန်မှာ ကျမ်းစာရေးသားသူများအသုံးပြုသော ဇာတ်လမ်းပုံစံအမျိုးမျိုး၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို တောင်းဆိုသည်။

4. Theme. There is narrative that is historic, and narrative that is epic. The word epic is applied to narrative whose appeal is not primarily to our sense of information but to our creative imagination and to the emotions. An epic is usually written in poetic form. A peculiarity of Hebrew poetry, however, is that its verse system is based on parallelism of thought rather than on exact meter and rhyme. This characteristic also appears, to a lesser extent, in Hebrew prose. Thus, in Hebrew, the classification of literature depends more on the nature of the thought than on the form of expression. Hebrew epics are portions of the national history fitted into their proper place in the narrative. Appreciation of the Bible as literature calls for a recognition of the different forms of narrative used by Bible writers.

 

ရုသကျမ်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဣသရေလ၏ အကြီးကျယ်ဆုံးဘုရင်ဖြစ်သူ ဒါဝိဒ်၏ အနီးကပ်ဘိုးဘေးများအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘုရင်မှတစ်ဆင့် မေရှိယဟုလူသိများသော ခရစ်တော်သည် လာမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ဣသရေလ၏ နောက်ဆုံးအုပ်စိုးရမည့်သူဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘုရားစံနစ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ၎င်း၏နိုင်ငံတော်ကို ဤလောက၏နိုင်ငံများနှင့် ခွဲခြားရန် ကောင်းကင်နိုင်ငံဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရုသကျမ်းသည် ခရစ်တော်တည်ထောင်ရန်လာခဲ့သော နိုင်ငံတော်၏ မှုတ်သွင်းထားသော ဇာတ်လမ်းတွင် အားတက်ဖွယ်ဆက်စပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

The chief purpose of the book of Ruth is to give information concerning the immediate ancestors of David, the greatest of the kings of Israel, the one in whose line was to come the Messiah. Christ is to be the eventual ruler of the kingdom of Israel after the spirit, the leader of the eternal theocracy. Christ spoke of His kingdom as the kingdom of heaven, to distinguish it from the kingdoms of this present world. The book of Ruth thus provides a cheering link in the inspired narrative of the kingdom Christ came to establish.

 

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရုသကျမ်းသည် စံပြအိမ်ထောင်ရေး၏ ကောင်းချီးများကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တင်ပြသည်။ လူသားမျိုးနွယ်ပြိုလဲမှုမတိုင်မီက ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသော အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုရှိသည်—ဥပုသ်နေ့နှင့် အိမ်ထောင်ရေး။ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ပထမအပတ်၏ ဆဋ္ဌမနေ့တွင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ဥပုသ်နေ့ကို တစ်ပတ်တည်းအတွင်း သတ္တမနေ့တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဥပုသ်နေ့သည် ဂျူးလူမျိုးသက်သက်မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ကိုယ်တိုင်က “ဥပုသ်နေ့သည် လူသားအတွက် ဖန်ဆင်းထားပြီး၊ လူသားသည် ဥပုသ်နေ့အတွက် ဖန်ဆင်းထားခြင်းမဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မာကု ၂:၂၇)။ ဥပုသ်နေ့နှင့် အိမ်ထောင်ရေးနှစ်ခုစလုံးသည် စာတန်၏ တိုက်ခိုက်မှု၏ အထူးပစ်မှတ်များဖြစ်လာခဲ့သည်။

At the same time Ruth presents a most appealing picture of the blessings of the ideal home. There are two institutions that have come down to us from before the fall of man—the Sabbath and the home. The home was established by God Himself on the sixth day of the first week of time, and the Sabbath on the seventh day of the same week. The Sabbath is not Jewish, for, as the Creator Himself said, “The sabbath was made for man, and not man for the sabbath” (Mark 2:27). Both the Sabbath and the home have become the special objects of Satan’s attacks.

 

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမ၏ ဆက်ဆံရေးသည် လူများစွာအတွက် ရယ်မောစရာအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုသမှာ သူမ၏ယောက္ခမ နောမိနှင့် ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ မောဘပြည်တွင် ၁၀ နှစ်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက်၊ နောမိ၏ခင်ပွန်းနှင့် သားနှစ်ဦးသေဆုံးခဲ့ပြီး၊ ယုဒပြည်တွင် ပြည့်စုံမှုအခြေအနေပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သိရှိပြီး ပြန်လည်ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရုသသည် နောမိအပေါ်ထားရှိသော ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုဖြင့်၊ နောမိအပေါ်သာမက သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အတွက်ပါ ပြသသော ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုဖြင့်၊ အိမ်နှင့်ဆွေမျိုးများနှင့် ဆက်သွယ်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ သူမနှင့်အတူလိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူမ၏မွေးရပ်မြေ မောဘ၏ မြေဩဇာကောင်းသောလယ်ကွင်းများကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တစ်ခေါက်ကြည့်ရင်း၊ နောမိထံသို့ “သင်၏လူများသည် ကျွန်မလူများဖြစ်ရမည်၊ သင်၏ဘုရားသည် ကျွန်မဘုရားဖြစ်ရမည်” ဟူသော စိတ်အားထက်သန်သော ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုဖြင့်၊ သူမသည် ထူးဆန်းသောနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သောလူများနှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ ကောင်းကင်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ယောက္ခမအပေါ် ဤဆက်ကပ်အပ်နှံမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမအား ဣသရေလ၏ ချိုမြသောဆာလံဆရာ ဒါဝိဒ်၊ လူသားများအနက် ပညာအရှိဆုံးဖြစ်သူ ရှောလမုန်၊ နောက်ပိုင်းမောရှေဖြစ်သူ ဇေရုဗ္ဗဗလ်၊ နှင့် ဒါဝိဒ်၏သားတော် မေရှိယတို့၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦးဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤဇာတ်လမ်းသည် သာမန်ဘဝဖြစ်ရပ်များတွင် ထင်ရှားသော ယုံကြည်ခြင်း၊ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်း၊ လုံ့လဝီရိယရှိခြင်း၊ နှင့် မေတ္တာထားခြင်း၏ အကောင်းဆုံးသာဓကများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

The relationship of mother-in-law and daughter-in-law is a subject of amusement to many. But not so that of Ruth and her mother-in-law, Naomi. After a sojourn of ten years in the land of Moab, Naomi, whose husband and two sons had died, learned that a condition of plenty again prevailed in the land of Judah, and decided to return. Ruth, with a devotion that speaks almost as much for Naomi as it does for Ruth herself, broke all ties of home and kindred to accompany her. With a last look at the fertile fields of her homeland, Moab, and with an impassioned outburst to Naomi, “Thy people shall be my people, and thy God my God,” she entered a strange land, united with God’s true people, and became a worshiper of the God of heaven. This devotion to her mother-in-law resulted, finally, in her becoming one of the progenitors of David, the sweet psalmist of Israel; Solomon, the wisest of the sons of men; Zerubbabel, the later Moses; and the Messiah, the son of David. Finally the story is replete with superb examples of faith, piety, humility, industry, and loving-kindness revealed in the ordinary occurrences of life.

 

ထို့ကြောင့် ရုသ၏ဇာတ်လမ်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဟေဗြဲစာပေတစ်ခုသာမက၊ ခရစ်တော်၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအပေါ် အရေးပါသော မှတ်ချက်တစ်ခုလည်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၁:၄-၆ ကိုကြည့်ပါ)။

Thus we have in the story of Ruth, not only a charming gem of Hebrew literature, but also a significant comment on a part of the genealogy of Christ (see on Matt. 1:4–6).

 

ဣသရေလသည် ဤဇာတ်လမ်းကို လေ့လာခြင်းဖြင့် မောဘအမျိုးသမီး ရုသလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း—ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ၎င်း၏ကျွန်များမှတစ်ဆင့် ကိုယ်စားပြုခံရသော ဘုရားသခင်ကို လက်ခံသူများအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို နားလည်ရန် ပြင်ဆင်ထားသင့်သည်။ ဤသို့ဖြင့် လူများစွာသည် ခရစ်တော်၏ ထာဝရနိုင်ငံတော်၏ နိုင်ငံသားများဖြစ်လာရန် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ပြောင်းလဲသင့်သည်ဟူသော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ဖြစ်သည် (COL ၂၉၀ ကိုကြည့်ပါ)။

Israel should have been prepared by a study of this narrative to understand God’s plan for the salvation of individuals of all nations who would do as Ruth the Moabitess did—accept the God whose character had been represented to them by His servants. It was God’s plan that many would thus be so transformed in character as to be prepared individually to become citizens of the eternal kingdom of Christ (see COL 290).

 

ရုသကျမ်း အကြမ်းဖျင်း

၁။ မောဘပြည်၌ နေထိုင်ခြင်း၊ ၁:၁–၁၈
က။ နောမိသည် ခင်ပွန်းနှင့် သားနှစ်ယောက်ဆုံးရှုံးခြင်း၊ ၁:၁–၅
၁။ ယုဒပြည်၌ အစာအာဟာရပြတ်လပ်ခြင်း၊ ၁:၁
၂။ ဧလိမလက်၊ နောမိနှင့် ၎င်းတို့၏သားများ မောဘသို့သွားခြင်း၊ ၁:၂
၃။ ဧလိမလက် သေဆုံးခြင်း၊ ၁:၃
၄။ သားနှစ်ယောက်၏ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း၊ ၁:၄၊ ၅

ခ။ နောမိသည် ယုဒသို့ ပြန်လာရန် စီစဉ်ခြင်း၊ ၁:၆–၁၄
၁။ ပြန်လာရခြင်း၏ အကြောင်းအမှု၊ ၁:၆
၂။ ချွေးမနှစ်ယောက်အား နေရပ်တွင်နေရန် အကြံပြုခြင်း၊ ၁:၇–၉
၃။ နောမိ၏ အကြံပြုခြင်း၏ အကြောင်းအမှု၊ ၁:၁၀–၁၃
၄။ မိန်းမနှစ်ယောက်၏ ကွဲပြားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ ၁:၁၄

ဂ။ ရုသ သည် ယုဒပြည်သို့ ချွေးမအဖြစ် လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း၊ ၁:၁၅–၁၈
၁။ နောမိ၏ ရုသ အား တောင်းဆိုမှု၊ ၁:၁၅
၂။ ရုသ ၏ သန္နိဋ္ဌာန်ချသော အကြောင်းပြန်စကား၊ ၁:၁၆၊ ၁၇
၃။ နောမိ၏ လက်ခံခွင့်ပြုခြင်း၊ ၁:၁၈

၂။ ဗက်လင်မြို့သို့ ခရီးနှင့် ရောက်ရှိခြင်း၊ ၁:၁၉–၂၂
**က။ ဗက်လင်မြို့သားများက နောမိနှင့် ရုသ အား ကြိုဆိုခြင်း၊ ၁:၁၉
**ခ။ နောမိ၏ အကြောင်းပြန်စကား၊ ၁:၂၀၊ ၂၁
**ဂ။ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိချိန်၊ ၁:၂၂

၃။ ရုသ နှင့် ဗိုအာဇ် ဆုံတွေ့ခြင်း၊ ၂:၁–၂၃
**က။ ရုသ သည် ဗိုအာဇ် ၏ လယ်ကွင်းတွင် စပါးကောက်သိမ်းခြင်း၊ ၂:၁–၇
၁။ နောမိ၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးရှိခြင်း၊ ၂:၁
၂။ ရုသ သည် စပါးကောက်သိမ်းရန် သွားခြင်း၊ ၂:၂၊ ၃
၃။ ဗိုအာဇ် ၏ အဓိကကျွန်က ရုသ အကြောင်းကို ဗိုအာဇ် အား ပြောပြခြင်း၊ ၂:၄–၇

ခ။ ဗိုအာဇ် နှင့် ရုသ ၏ စကားပြောဆိုမှု၊ ၂:၈–၁၃
၁။ ဗိုအာဇ် သည် ရုသ အား မျက်နှာသာပေးခြင်း၊ ၂:၈၊ ၉
၂။ ရုသ သည် ဤမျက်နှာသာ၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းခြင်း၊ ၂:၁၀
၃။ ဗိုအာဇ် သည် ရုသ ၏ ကောင်းမှုများကို ကြားသိခဲ့သည်ဟု ထပ်မံပြောပြခြင်း၊ ၂:၁၁၊ ၁၂
၄။ ရုသ သည် ကျေးဇူးတင်စကား ဖော်ပြခြင်း၊ ၂:၁၃

ဂ။ နေ့လယ်စာနှင့် နေ့လယ်ပိုင်းအလုပ်၊ ၂:၁၄–၁၇
၁။ ရုသ ၏ နေ့လယ်စာတွင် ပါဝင်ခြင်း၊ ၂:၁၄
၂။ ရုသ ၏ အထူးအခွင့်များနှင့် နေ့လယ်ပိုင်း စပါးကောက်သိမ်းခြင်း၊ ၂:၁၅–၁၇

ဃ။ ရုသ သည် ချွေးမထံသို့ ပြန်လာခြင်း၊ ၂:၁၈–၂၃
၁။ ရုသ သည် စပါးနှင့် အစားအစာ ယူဆောင်လာခြင်း၊ ၂:၁၈
၂။ နောမိသည် ရုသ ဘယ်နေရာတွင် ရှိခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းခြင်း၊ ၂:၁၉
၃။ ဗိုအာဇ် သည် ဆွေမျိုးနီးစပ်သူဖြစ်ကြောင်း နောမိရှင်းပြခြင်း၊ ၂:၂၀၊ ၂၁
၄။ ရုသ ၏ စပါးကောက်သိမ်းခြင်းအတွက် အနာဂတ်အစီအစဉ်များ၊ ၂:၂၂၊ ၂၃

၄။ နောမိသည် ရုသ အတွက် အိမ်ထောင်တစ်ခုရှာဖွေခြင်း၊ ၃:၁–၁၈
**က။ နောမိသည် ရုသ အား ၎င်း၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြခြင်း၊ ၃:၁–၅
**ခ။ ရုသ သည် အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း၊ ၃:၆–၁၃
**ဂ။ ဗိုအာဇ် ၏ ရုသ အား လက်ဆောင်နှင့် ညွှန်ကြားချက်၊ ၃:၁၄၊ ၁၅
**ဃ။ ရုသ သည် ချွေးမထံသို့ ထပ်မံပြန်လာခြင်း၊ ၃:၁၆–၁၈

၅။ ရုသ သည် ဒါဝိဒ်၏ ဘိုးဘေးဖြစ်လာပုံ၊ ၄:၁–၂၂
**က။ ဗိုအာဇ် သည် ဧလိမလက် ၏ အမွေကို နီးစပ်သောဆွေမျိုးအား ပြန်လည်ရွေးယူရန် အဆိုပြုခြင်း၊ ၄:၁–၆
**ခ။ ၎င်း၏ ငြင်းဆိုမှုအပေါ် ဗိုအာဇ် သည် အမွေကို ပြန်လည်ရွေးယူရန် အဆိုပြုခြင်း၊ ၄:၇–၁၂
**ဂ။ နောမိနှင့် ၎င်း၏ မြေး ဩဘဒ်၊ ၄:၁၃–၁၇
**ဃ။ ဒါဝိဒ် ၏ ဘိုးဘေးများ၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်၊ ၄:၁၈–၂၂

5. Outline.I. Sojourn in the Land of Moab, 1:1–18.

A. Naomi loses her husband and two sons, 1:1–5.

1. Famine in the land of Judah, 1:1.

2. Elimelech, Naomi, and their sons go to Moab, 1:2.

3. Death of Elimelech, 1:3.

4. Marriage and death of the two sons, 1:4, 5.

B. Naomi plans to return to Judah, 1:6–14.

1. Reason for her return, 1:6.

2. Suggestion that the daughters-in-law stay, 1:7–9.

3. Reason for Naomi’s suggestion, 1:10–13.

4. Different decisions of the two girls, 1:14.

C. Ruth decides to go with her mother-in-law, 1:15–18.

1. Naomi’s plea to Ruth, 1:15.

2. Ruth’s moving reply, 1:16, 17.

3. Naomi’s acquiescence, 1:18.

II. Journey and Arrival at Bethlehem, 1:19–22.

A. The people of Bethlehem welcome Naomi and Ruth, 1:19.

B. Naomi’s reply, 1:20, 21.

C. The time of their arrival, 1:22.

III. Ruth Meets Boaz, 2:1–23.

A. Ruth gleans in the field of Boaz, 2:1–7.

1. Naomi has a kinsman, 2:1.

2. Ruth goes gleaning, 2:2, 3.

3. Chief servant of Boaz tells him about Ruth, 2:4–7.

B. Conversation between Boaz and Ruth, 2:8–13.

1. Boaz shows favor to Ruth, 2:8, 9.

2. Ruth inquires the reason for this favor, 2:10.

3. Boaz repeats the good things that he has heard about Ruth, 2:11, 12.

4. Ruth expresses her thanks, 2:13.

C. Dinner and afternoon work, 2:14–17.

1. Ruth’s share in noon meal, 2:14.

2. Ruth’s special privileges and afternoon gleaning, 2:15–17.

D. Ruth’s return to her mother-in-law, 2:18–23.

1. Ruth bring back grain and food, 2:18.

2. Naomi asks where Ruth has been, 2:19.

3. Naomi explains that Boaz is a close relative, 2:20, 21.

4. Future plans for Ruth’s gleaning, 2:22, 23.

IV. Naomi Seeks a Home for Ruth, 3:1–18.

A. Naomi explains her plan to Ruth, 3:1–5.

B. Ruth carries out the plan, 3:6–13.

C. The gift and instruction of Boaz to Ruth, 3:14, 15.

D. Ruth returns again to her mother-in-law, 3:16–18.

V. How Ruth Became David’s ancestress, 4:1–22.

A. Boaz proposes that the nearer of kin redeem the inheritance of Elimelech, 4:1–6.

B. On his refusal, Boaz proposes to redeem it, 4:7–12.

C. Naomi and her grandson Obed, 4:13–17.

D. Genealogy of David’s ancestors, 4:18–22.