Paul’s Letters to the Thessalonians
ပေါလု၏ ဒုတိယ သာသနာပြု ခရီးစဉ်အတွင်း ကောရိန္တုမြို့မှ ရေးသားခဲ့သော သက်သာလောနိတ်သို့ စာများနှင့် ဆက်စပ်ဖြစ်ရပ်များ၊ အ.ဒီ. ၅၁ ခုနှစ်ခန့်
Events Associated With the Writing of Paul’s Letters to the Thessalonians, Written From Corinth During Paul’s Second Missionary Tour, c. A.D. 51
ပေါလု၏ သက်သာလောနိတ်သို့ ပထမစာတစ်စောင်
The First Epistle of Paul the Apostle to the thessalonians
နိဒါန်း
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ အစောဆုံး ဂရိလက်ရေးမူတွင် ဤစာ၏ ခေါင်းစဉ်မှာ ရိုးရှင်းစွာ “သက်သာလောနိတ်သို့ အေ” ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာထုတ်ဝေမှုတွင် ခေါင်းစဉ်သည် “တမန်တော်ပေါလု၏ သက်သာလောနိတ်သို့ ပထမစာတစ်စောင်” ဟူ၍ နောက်ပိုင်းတွင် တိုးချဲ့ဖြည့်စွမ်းထားသည်။
1. Title. In the earliest Greek manuscript the title of this
epistle is simply, Pros Thessalonikeis A (“A To [the]
Thessalonians I”). The considerably lengthened title in the KJV, “The First
Epistle of Paul the Apostle to the Thessalonians,” is the result of later
elaboration.
၂. ရေးသားသူ။ ဤစာသည် ပေါလု၊ သိလဝါ (သိလပ်) နှင့် တိမောသိ (တိမောသေ) တို့မှ ရေးသားဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁:၁)။ သို့သော် အဓိကအားဖြင့် ပေါလု၏ လက်ရာဖြစ်သည် (အခန်း ၃:၁၊ ၂၊ ၆၊ ၇၊ ၅:၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် သမ္မာကျမ်းစာ စာရင်းအစောဆုံး မုရာတိုရီယံ ကယ်နွန် (အ.ဒီ. ၁၇၀) တွင် ပေါလု၏ စာများထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ အစောဆုံး ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများဖြစ်သည့် အိုင်ရနေးယပ်စ် (အ.ဒီ. ၁၃၀-၂၀၂ ခန့်)၊ အလက်ဇန္ဒြီးယားမြို့မှ ကလီမန့် (အ.ဒီ. ၂၂၀ ခန့်တွင် ကွယ်လွန်)၊ နှင့် တာတူလီယံ (အ.ဒီ. ၁၆၀-၂၄၀ ခန့်) တို့က ပေါလုအား ဤစာ၏ ရေးသားသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ပေါလု၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် စတိုင်သည် စာတစ်စောင်လုံးတွင် ထင်ရှားစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ၏ ယုံကြည်သူများအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ သာယာမှုအတွက် ထမ်းရွက်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် ထင်ရှားသည်။ ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း စသည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အရည်အသွေးများကို အလေးပေးထားသည်မှာ ပေါလု၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၁၃:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယနေ့ပညာရှင်များသည် ပေါလုအား ဤစာ၏ ရေးသားသူအဖြစ် ယေဘုယျအားဖြင့် သဘောတူကြသည်။ ရေးသားသည့်ရက်စွဲအကြောင်း အသေးစိတ်အတွက် အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၂၊ ၁၀၃ ကို ကြည့်ပါ။
2. Authorship. The epistle purports to be from Paul, Silvanus (Silas),
and Timotheus (Timothy) (ch. 1:1). However, it is basically the work of Paul
(see chs. 3:1, 2, 6, 7; 5:27). It is included among Paul’s letters in the
earliest list of NT books, the Muratorian Canon (a.d. 170). The early
church writers, Irenaeus (c. a.d. 130–c. 202), Clement of Alexandria
(died c. 220), and Tertullian (c. a.d. 160–c. 240), considered Paul
to be its author. The personality and style of the apostle Paul pervade the
epistles. His love for his converts and the burden he bears for their spiritual
welfare are manifest throughout. The emphasis upon the great spiritual
qualities of faith, love, and hope is distinctly Pauline (cf. 1 Cor. 13:13).
Scholars today are in general agreement that Paul was the author of the
epistle. Concerning the date of writing see Vol. VI, pp. 102, 103.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။ သက်သာလောနိတ်သည် မက်ဆီဒိုးနီးယား၏ ဒုတိယပိုင်းခန့်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး အရေးပါသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ယခုဆလိုနိကပင်လယ်ကွေ့ဟု ခေါ်သော သာမက်ပင်လယ်ကွေ့၏ အစွန်တွင် တည်ရှိသည်။ အရှေ့မှ ရောမမြို့သို့ ဆက်သွယ်ပေးသော အက်ဂန်ရှန်လမ်းမကြီးသည် ၎င်းမြို့ကို ဖြတ်သန်းသည်။ သက်သာလောနိတ်၏ အနေအထားနှင့် ဆိပ်ကမ်းကောင်းများသည် ၎င်းအား စီးပွားရေးအရ အရေးပါသော မြို့ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ယုဒလူများ အများအပြား အခြေချနေထိုင်ပြီး တရားဇရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၁)။ ယခုအခါ ဆလိုနိကဟု ခေါ်သော ဤမြို့သည် မြောက်ပိုင်း ဂရိနိုင်ငံ၏ အရေးကြီးသော စီးပွားရေးဗဟိုဌာနတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရှေးရောမခေတ်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် အာဏာကို သတိရစေရန် ဗီအာ အက်ဂန်ရှာလမ်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ထားသည့် အောင်ပွဲမုခ်တိုင်သည် ယခုထိ ရှိနေသေးသည်။
3. Historical Setting. Thessalonica was an important city, and the
capital of the second division of Macedonia (see on Acts 17:1). It was situated
at the head of the Thermaic Gulf, now known as the Gulf of Salonika. The
Egnatian Road, which connected the East with Rome, passed through it. The
favorable location and excellent harbor of Thessalonica combined to make it of
great commercial importance. Possibly for this reason it possessed a large
Jewish settlement and a synagogue (Acts 17:1). The city, now called Salonika,
is one of the most important commercial centers of northern Greece. In
addition, it is archeological interest, for the triumphal arch that crossed the
former Via Egnatia still stands as a reminder of the glory and
power of ancient Rome.
ပေါလု၏ သက်သာလောနိတ်နှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုသည် သူ၏ ဒုတိယ သာသနာပြု ခရီးစဉ်အတွင်း ဖိလိပ္ပုမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၆:၄၀; ၁၇:၁) ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဧဝံဂေလိတရားဟောနည်းမှာ အရေးပါသော မြို့များတွင် ဦးစွာ ဟောပြောပြီး ၎င်းတို့ကို အနီးအနားရှိ မြို့ရွာများသို့ ဧဝံဂေလိတရား ပျံ့နှံ့ရန် ဗဟိုဌာနများအဖြစ် ဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် အဖော်များသည် ဖိလိပ္ပုမှ သက်သာလောနိတ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ပြီး အမ်ဖိပိုလိစ်နှင့် အာပေါလိုးနီးယားမြို့များတွင် ဟောပြောရန် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၁ ကို ကြည့်ပါ)။ သက်သာလောနိတ်ရှိ ယုဒလူများကို ဦးစွာဆက်သွယ်ရမည်ကို သိသဖြင့် ပေါလုသည် တရားဇရပ်သို့ သွားခဲ့ပြီး သုံးပတ်ဆက်လက် ဥပုသ်နေ့များတွင် ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိကသမ္မာတရားများကို သူ၏ ယုဒလူမျိုးသားများထံ တင်ပြခဲ့သည်။ ဖိလိပ္ပုတွင် မကြာသေးမီက ကျူးလွန်ခံရသော အရှက်ရဖွယ် ဆက်ဆံမှုသည် သူ့ကို မထိတ်လန့်စေခဲ့ဘဲ၊ သန္တာန်ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြင့် သူသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ မယ်ရှိယဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များကို တင်ပြခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ပြည့်စုံမှုကို ယေရှုတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ ယုဒလူအချို့သည် ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၄)။ “ဘုရားကို ကိုးကွယ်သော ဂရိလူမျိုး” (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၄ ကို ကြည့်ပါ) များစွာသည် သူ၏တရားကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ သက်သာလောနိတ်ရှိ ယုံကြည်သူများထဲတွင် “ထိပ်သီးအမျိုးသမီးများ မနည်းမနောရှိသည်” (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၄)။
Paul’s first contact with Thessalonica was on his Second
Missionary Journey, immediately after his departure from Philippi (Acts 16:40;
17:1). Since it was his method of evangelism to preach in the important cities
first, and thus to make them centers for the spread of the gospel to the
surrounding towns and villages, he and his companions made their way from
Philippi directly to Thessalonica, not stopping to preach in the towns of
Amphipolis and Apollonia (see on Acts 17:1). Knowing that he must reach the Jews
at Thessalonica first, if at all, Paul went to the synagogue on three
successive Sabbaths and presented the great truths of the gospel to his fellow
countrymen. His recent disgraceful treatment at Philippi had not intimidated
him, and in the power of the Holy Spirit he presented the Messianic prophecies
of the OT, and showed their fulfillment in Jesus. Some of his Jewish hearers
believed (Acts 17:4). Many more of the “devout Greeks” (see on Acts 17:4)
accepted his message. Among the believers at Thessalonica there were also “of
the chief women not a few” (Acts 17:4).
သာသနာပြုများသည် ဤတွင် ဖော်ပြထားသည့် သုံးပတ်ထက် ပိုကြာရှည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောရင်း ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ထောက်ပံ့ရန် ညှိုးရိပ်မပြတ် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၂:၉ ကို ကြည့်ပါ)၊ ထို့ပြင် ဖိလိပ္ပိသို့ရေးသော စာတွင် သူသည် သက်သာလောနိတ်တွင် ရှိနေစဉ် ဖိလိပ္ပိမှ လက်ဆောင်များ ပို့ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၆ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ၏ အောင်မြင်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် ယုဒလူများ၏ ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ပဋိပက္ခဖြစ်စေကာ ပေါလုအား မြို့မှ ထွက်ခွာရန် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၅၊ ၆)။ တရားဇရပ်တွင် သုံးပတ်ကြာ ဟောပြီးနောက် ပေါလုသည် ဂျေဆန်၏ အိမ်တွင် ဆက်လက်ဟောပြောခဲ့ပုံရသည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၇)။ သူသည် ဂရိလူမျိုးများနှင့် အထူးအောင်မြင်ခဲ့ပြီး သက်သာလောနိတ်ရှိ အသင်းတော်သည် အများအားဖြင့် ဂျင်းတဲလ်လူမျိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၁:၉< ၄:၅ ကို ကြည့်ပါ)။
It seems probable that the missionaries continued their work
for more than the three weeks here indicated, for Paul tells of having worked
night and day to support himself while he preached the gospel to them (see 1
Thess. 2:9), and in his letter to the Philippians he refers to the gifts they
sent while he was at Thessalonica (see on Phil. 4:16). His successful ministry
soon aroused the fierce opposition of the Jews, which fomented strife and
caused Paul to leave the city (Acts 17:5, 6). After the initial three Sabbaths
spent in the synagogue, it seems that Paul continued his preaching in the house
of Jason (Acts 17:7). He appears to have been particularly successful with the
Greeks, for the church at Thessalonica seems to have been largely Gentile in
composition (see on 1 Thess. 1:9; 4:5).
ယုဒလူများက လှုံ့ဆော်သော လူအုပ်ဆူပူမှုသည် ပေါလု၏ တရားဟောမှုကို ရောမအာဏာပိုင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုသို့ ရောက်စေခဲ့သော်လည်း ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်လာရောက်မည့် အဆိုကို တင်ပြခြင်းသည် နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုဖြစ်သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကို ဒေသအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများက လက်မခံခဲ့ပေ။ ပေါလုနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် သက်သာလောနိတ်မှ တရားဝင် နှင်ထုတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လာရန် ပိတ်ပင်ခံရခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း ပေါလုက အသင်းတော်ထံ သူပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြရန် လိုအပ်ခဲ့ခြင်း (အခန်း ၂:၁၇၊ ၁၈) နှင့် တိမောသိပြန်လည်လာရောက်ခဲ့ခြင်း (အခန်း ၃:၂) မှ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ ခရစ်ယာန်များက ပေါလုနှင့် သူ၏ အဖော်များအား ယာယီထွက်ခွာရန် အကောင်းဆုံးဟု ယူဆခဲ့ပုံရသည်။ သာသနာပြုများသည် အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ဘီရီးယားမြို့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ပေါလုသည် တရားဇရပ်တွင် ထပ်မံဟောပြောခဲ့ပြီး ကျမ်းစာကို နှစ်သက်သော ယုဒလူများအကြား ပိုမိုအောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသတင်းသည် သက်သာလောနိတ်ရှိ ယုဒလူများထံ မကြာမီရောက်ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းလှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘီရီးယားသို့ အလျင်အမြန်သွားကာ သာသနာပြုများကို ဆန့်ကျင်ရန် လူအုပ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၁၀-၁၃)။ ပေါလုသည် သူငယ်ချင်းများက အေသင်မြို့သို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ အဖော်များသည် မက်ဆီဒိုးနီးယားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် အေသင်တွင် ၎င်းတို့၏ အကူအညီကို အလွန်လိုလားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇:၁၆)။ တိမောသိသည် နောက်ပိုင်းတွင် အေသင်သို့ လိုက်ပါလာပုံရပြီး ပေါလုက သူ့ကို ယုံကြည်သူအသစ်များကို အားပေးရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေကို သတင်းယူရန် သက်သာလောနိတ်သို့ ပြန်လွှတ်ခဲ့သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၃:၁၊ ၂၊ ၆ ကို ကြည့်ပါ)။ သိလပ်သည် မက်ဆီဒိုးနီးယားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရပြီး တိမောသိသည် ဂရိနိုင်ငံသို့ ပြန်လာသောအခါ သိလပ်လည်း လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် အေသင်တွင် ခေတ္တနေထိုင်ပြီးနောက် ကောရိန္တုတွင် ပေါလုနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၈:၁၊ ၅)။
Mob violence, stirred up by the Jews, brought Paul’s
preaching to the attention of the Roman authorities, but the charge that the
apostle was guilty of treason in presenting the doctrine of Christ’s coming
kingdom was not accepted by the magistrates. That Paul and his companions were
not officially expelled from Thessalonica and debarred from returning, is
evident from the fact that the apostle found it necessary to explain to the
church why he had not returned (ch. 2:17, 18), and from the fact that Timothy
did return (ch. 3:2). However, the Christians there seem to have thought it
best for Paul and his associates to leave the city temporarily. The evangelists
made their way to Berea, a city some distance to the southwest. Here again Paul
preached in the synagogue, and among these Scripture-loving Jews he had much
greater success. The news of his fresh activity soon reached the Jews of
Thessalonica and spurred them to immediate action. They hastened to Berea and
again stirred up the rabble against the missionaries (Acts 17:10–13). Paul was
sent away to Athens by friends, but his companions remained in Macedonia. The
apostle was most anxious for their help in Athens, and awaited them there (Acts
17:16). Timothy seems later to have joined him at Athens, and was then sent
back by Paul to Thessalonica to encourage the new believers and bring back word
of their condition (see 1 Thess. 3:1, 2, 6). It appears that Silas remained in
Macedonia, for when Timothy returned to Greece, Silas accompanied him, and the
both joined Paul at Corinth, a short stay in Athens (Acts 18:1, 5).
တိမောသိ၏ သတင်းပို့ချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်သို့ ပထမစာကို ရေးသားခဲ့သည်။ ပဉ္စမရာစုမှ လက်ရေးမူများတွင် ဤစာသည် အေသင်မှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤယူဆချက်သည် အခန်း ၃:၁၊ ၂ မှ ဆင်းသက်လာပုံရသည်။ သို့သော် အခန်း ၃:၆ မှ သိရှိရသည်မှာ ၁ သက်သာလောနိတ်သည် တိမောသိသည် မက်ဆီဒိုးနီးယားမှ ပြန်လာပြီးမှ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၈:၁၊ ၅ အရ ပေါလုသည် ထိုအချိန်တွင် ကောရိန္တုတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၁ သက်သာလောနိတ်သည် ကောရိန္တုတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဤစာသည် ပေါလု၏ ထိန်းသိမ်းထားသော ပထမဆုံးစာဖြစ်သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် ယူဆထားပြီး ယာကုပ်စာမှလွဲ၍ သမ္မာကျမ်းသစ်တွင် ပထမဆုံး ရေးသားခဲ့သော စာအုပ်ဖြစ်နိုင်သည် (အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ၁ သက်သာလောနိတ်၏ ရက်စွဲဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုအတွက် အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၃ ကို ကြည့်ပါ။
Upon receiving Timothy’s report the apostle wrote his first
letter to the Thessalonians. Manuscripts going back to the 5th century state at
the end of this epistle that it was written from Athens. This supposition is
probably drawn from ch. 3:1, 2. However, from ch. 3:6 it seems clear that 1
Thessalonians was not written until after Timothy’s return from Macedonia, and
according to Acts 18:1, 5, Paul was then at Corinth. Consequently it seems best
to conclude that 1 Thessalonians was written there. This epistle is generally
considered to be the first of Paul’s letters that has been preserved (see Vol.
VI, p. 102), and, with the possible exception of the epistle of James, it was
probably the first book of the New Testament to be written. For a discussion of
the date of 1 Thessalonians see Vol. VI, p. 103.
၄. အကြောင်းအရာ။ ဤစာတွင် ပြင်းထန်သော မေတ္တာတရားသည် ထင်ရှားစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးထားသည် (အခန်း ၁:၂-၄၊ ၂:၇၊ ၈၊ ၃:၆၊ ၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်သားများ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် သူ့အပေါ် ၎င်းတို့၏ နူးညံ့သော စိတ်ထားအတွက် တိမောသိ၏ သတင်းပို့ချက်အတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်ရှိသည်။ သူသည် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းဆိုင်ရာ မြင့်မြတ်သော အရည်အသွေးများအတွက် ၎င်းတို့ကို ချီးမွမ်းရန် အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ထံ လည်ပတ်ရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ရှိနေစဉ် ဧဝံဂေလိတရား၏ သမ္မာတရားများကို အပြည့်အဝ သင်ကြားပေးရန် အချိန်မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
4. Theme. A radiant glow of ardent love permeates this epistle
(cf. chs. 1:2–4; 2:7, 8; 3:6, 7). The apostle is most thankful for Timothy’s
report of the faithfulness of the Thessalonians and of their tender regard for
him. He hastens to commend them for their noble qualities of faith, love, and
hope. He is most anxious to visit them, for he had not had sufficient time
while he was with them to instruct them fully in the truths of the gospel.
တိမောသိမှ ဖော်ပြခဲ့သော ပြဿနာအချို့လည်း ရှိခဲ့ပုံရသည်။ သက်သာလောနိတ်ရှိ အချို့သူများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံပြီးနောက် ကွယ်လွန်သွားသော ချစ်ရသူများအတွက် ဝမ်းနည်းကြပြီး ၎င်းတို့သည် သခင်ဘုရားပြန်လာသောအခါ ချီးမြှောက်ခြင်းတွင် ပါဝင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ အချို့သည် ဒုတိယအနာဂတ္တိအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်ကြပြီး အလုပ်မလုပ်ဘဲ သခင်ဘုရား၏ လာရောက်မှုကို အားလပ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အချို့သည် လောကီလမ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး အကျင့်ယိုယွင်းမှုတွင် ပျက်စီးလုနီးဖြစ်နေသည်။ အချို့သည် လွတ်လပ်စွာ ပြုမူလိုကြပြီး အသင်းတော်၏ တရားဝင်ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို အသိအမှတ်မပြုလိုကြပေ။ “စည်းကမ်းမဲ့သူများ”၊ “စိတ်ဓာတ်ကျသူများ” နှင့် “အားနည်းသူများ” အားလုံးသည် အကူအညီလိုအပ်နေသည် (အခန်း ၅:၁၄)။ ပေါလုသည် ဤချစ်ရသူ ယုံကြည်သူများထံ ကိုယ်တိုင်သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါမူ ချက်ချင်းသွားရောက်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြန်လည်လာရောက်ရန် အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း စာတန်က တားဆီးခဲ့သည် (အခန်း ၂:၁၈)၊ ထို့ကြောင့် သူသည် အသင်းတော်ထံ စာတစ်စောင်ရေးသားခြင်းဖြင့် ကျေနပ်ခဲ့ရသည်။
Certain problems, too, must have been reported by Timothy.
Some at Thessalonica were grieving over loved ones who had died since receiving
the gospel message, fearing that these loved ones could have no part in the
glorious resurrection at the Lord’s return. Some were fanatical in regard to
the second advent, holding that they should not work, but await the Lord’s
coming in idle expectancy. Some were slipping back into the world, and were in
danger of being lost in immorality. Others were inclined to independence, not
willing to recognize the duly appointed leaders of the church. The “unruly,”
the “feebleminded,” and the “weak” all needed help (ch. 5:14). Had it been
possible, the apostle would have hastened to give personal instruction to these
beloved believers. More than once he tried to return, but Satan hindered him
(ch. 2:18), and on this account he had to content himself by writing the church
a letter.
ဤစာ၏ အကြောင်းအရာမှာ ခရစ်တော်၏ ပြန်လာမှုကို မျှော်လင့်ရင်း လက်တွေ့ဘုရားဝတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရား၏ ဂုဏ်တော်ဖြင့် ပြန်လာမှုသည် ဤစာတွင် အထင်ရှားဆုံး တင်ပြထားသော အဆိုဖြစ်သည် (အခန်း ၁:၁၀၊ ၂:၁၉၊ ၃:၁၃၊ ၄:၁၃-၁၈၊ ၅:၂၃)။ အခြားအဆိုများတွင် ခရစ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (အခန်း ၄:၁၄)၊ ဖြောင့်မတ်သူများ၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (အခန်း ၄:၁၃-၁၆)၊ အနာဂတ်ဆုလာဘ်များနှင့် ပြစ်ဒဏ်များ (အခန်း ၄:၁၇၊ ၅:၃)၊ စာတန်၏ တကယ်ရှိမှုနှင့် လှုပ်ရှားမှု (အခန်း ၂:၁၈)၊ ရွေးနှုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အဆိုတရား၊ ရွေးကောက်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစေခြင်း (အခန်း ၁:၄; ၄:၃-၇) တို့ပါဝင်သည်။
The theme of the resultant epistle is practical godliness in
view of Christ’s return. The glorious advent of the Lord is the most prominent
doctrine presented (chs. 1:10; 2:19; 3:13; 4:13–18; 5:23). Other doctrines
mentioned are the death and resurrection of Christ (ch. 4:14), the resurrection
of the righteous dead (vs. 13–16), future rewards and punishments (chs. 4:17;
5:3), the personal existence and active working of Satan (ch. 2:18), the
doctrine of redemption, including election and sanctification (chs. 1:4;
4:3–7).
၅. အကျဉ်းချုပ်
၁. နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊ ၁:၁
၂. သက်သာလောနိတ်သားများနှင့် ဆက်ဆံရေးနှင့် သာသနာပြုခြင်း ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၊ ၁:၂ မှ ၃:၁၃
က. အသင်းသားများ၏ သစ္စာရှိသက်သေအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ၁:၂-၁၀
၁. ၎င်းတို့၏ မှတ်တမ်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ၁:၂-၄
၂. ဧဝံဂေလိတရားကို အကျိုးရှိစွာ လက်ခံခြင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၊ ၁:၅-၁၀
ခ. သက်သာလောနိတ်တွင် ပေါလု၏ သာသနာပြုခြင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၊ ၂:၁-၁၆
ဂ. ပေါလု၏ ယုံကြည်သူများထံ ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် ကြိုးစားမှု၊ ၂:၁၇-၂၀
ဃ. ပေါလု၏ အစား တိမောသိစေလွှတ်ခြင်း၊ ၃:၁-၁၃
၁. တိမောသိ၏ လည်ပတ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ ၃:၁-၅
၂. တိမောသိ၏ သတင်းပို့ချက်နှင့် ပေါလုအပေါ် ၎င်း၏ သက်ရောက်မှု၊ ၃:၆-၁၃
က. သတင်းပို့ချက်၊ ၃:၆
ခ. သတင်းပို့ချက်အတွက် ပေါလု၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ၃:၇-၉
ဂ. အသင်းတော်ထံ ပေါလု၏ ဆက်လက်လည်ပတ်လိုသော ဆန္ဒ၊ ၃:၁၀၊ ၁၁
ဃ. ယုံကြည်သူများအတွက် ပေါလု၏ ဆုတောင်းခြင်း၊ ၃:၁၂၊ ၁၃
၃. သင်ကြားချက်များနှင့် တိုက်တွန်းချက်များ၊ ၄:၁ မှ ၅:၂၈
က. နိဒါန်း၊ ၄:၁၊ ၂
ခ. စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်သန့်ရှင်းခြင်း၊ ၄:၃-၈
ဂ. သက်သာလောနိတ်သားများ၏ ညီအစ်ကိုမေတ္တာ၊ ၄:၉-၁၀က
ဃ. တိတ်ဆိတ်သော လုံ့လဝီရိယအတွက် တိုက်တွန်းချက်များ၊ ၄:၁၀ခ-၁၂
င. ခရစ်ယာန်သေလွန်သူများနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၊ ၄:၁၃-၁၈
၁. ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ဂုဏ်တော်ရှိသော မျှော်လင့်ခြင်း၊ ၄:၁၃၊ ၁၄
၂. ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အခြေအနေများ၊ ၄:၁၅၊ ၁၆
၃. ဖြောင့်မတ်သူများ၊ အသက်ရှင်နေသူများနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သူများ ချီးမြှောက်ခံရခြင်း၊ ၄:၁၇
၄. ယုံကြည်သူများသည် ဤအာမခံချက်များဖြင့် အချင်းချင်း အားပေးရန်၊ ၄:၁၈
စ. ခရစ်တော်လာရောက်မှု၏ အချိန်မသေချာမှု၊ ၅:၁-၁၁
၁. သခင်ဘုရား၏ နေ့ရက်၏ ရုတ်တရက်လာရောက်မှု၊ ၅:၁-၃
၂. ယုံကြည်သူများ အမြဲအသင့်ပြင်ဆင်ထားရန်၊ ၅:၄-၁၁
ဆ. နောက်ဆုံးတိုက်တွန်းချက်များ၊ ၅:၁၂-၂၂
၁. သခင်ဘုရား၏ ကျွန်များကို လေးစားရန်၊ ၅:၁၂၊ ၁၃
၂. အသင်းတော်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်၊ ၅:၁၄၊ ၁၅
၃. ဝမ်းမြောက်ရန်၊ ဆုတောင်းရန်နှင့် ကျေးဇူးတင်ရန် အားပေးခြင်း၊ ၅:၁၆-၁၈
၄. ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုကျေးဇူးများကို တောင့်တရန်၊ ၅:၁၉-၂၂
ဇ. နောက်ဆုံးဆုတောင်းချက်များနှင့် တောင်းဆိုမှုများ၊ ၅:၂၃-၂၈
၁. ပြည့်စုံသော သန့်ရှင်းခြင်းအတွက် ဆုတောင်းခြင်း، ၅:၂၃၊ ၂၄
၂. တောင်းဆိုမှုများနှင့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊ ၅:၂၅-၂၇
၃. ကောင်းကြီးပေးခြင်း၊ ၅:၂၈
5. Outline.I. Salutation, 1:1.
II. Review of Ministry to, and Relations With, the
Thessalonians, 1:2 to 3:13.
A. Thankfulness for the members’ faithful witness, 1:2–10.
1. Gratitude for their record, 1:2–4.
2. Review of their fruitful acceptance of the gospel, 1:5–10.
B. Paul’s review of his ministry in Thessalonica, 2:1–16.
C. Paul’s endeavors to revisit his converts, 2:17–20.
D. Timothy sent in Paul’s stead, 3:1–13.
1. Purpose of Timothy’s visit, 3:1–5.
2. Timothy’s report and its effect on Paul, 3:6–13.
a. The
report, 3:6.
b. Paul’s
joy over the report, 3:7–9.
c. Paul’s
continued desire to visit the church, 3:10, 11.
d. Paul’s
prayer for his converts, 3:12, 13.
III. Instructions and Exhortations, 4:1 to 5:28.
A. Introduction, 4:1, 2.
B. True bodily sanctification, 4:3–8.
C. The Thessalonians’ brotherly love, 4:9–10a.
D. Admonitions to quiet industry, 4:10b–12.
E. The Christian dead and the resurrection, 4:13–18.
1. The glorious hope of the resurrection, 4:13, 14.
2. The circumstances of the resurrection, 4:15, 16.
3. The righteous, living and resurrected, translated, 4:17.
4. Believers to comfort one another with these assurances,
4:18.
F. The uncertainty of the time of Christ’s coming, 5:1–11.
1. The sudden coming of the day of the Lord, 5:1–3.
2. Believers to be ever prepared, 5:4–11.
G. Closing admonitions, 5:12–22.
1. Respect the Lord’s servants, 5:12, 13.
2. Preserve peace in the church, 5:14, 15.
3. Encouragement to rejoice, pray, and give thanks, 5:16–18.
4. Desire spiritual gifts, 5:19–22.
H. Closing prayers and requests, 5:23–28.
1. Prayer for complete sanctification, 5:23, 24.
2. Requests and greeting, 5:25–27.
3. Benediction, 5:28.
No comments:
Post a Comment