အခန်းကြီး - ၆
ဧဖက်ဩဝါဒစာ
The Epistle of Paul the Apostle to the ephesians
မိတ်ဆက်
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ အစောဆုံးခရစ်ယာန်အသင်းတော်များသည် ဤဩဝါဒစာကို ဧဖက်အသင်းတော်သို့ ရေးသားထားသည်ဟု တညီတညွတ်ထဲ လက်ခံခဲ့ကြပြီး၊ လက်ရှိသိရှိထားသမျှ မူရင်းစာမူများအားလုံးတွင် “ဧဖက်သို့” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါရှိသည်။ သို့သော်၊ အခန်း ၁:၁ တွင် “ဧဖက်မြို့၌” ဟူသော စကားလုံး “en Ephesō” သည် Codex
Vaticanus နှင့် Codex Sinaiticus ဟူသော ရှေးအကျဆုံးနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော စာမူများနှင့် Chester Beatty MS P ဟူသော ပိုမိုရှေးကျသော ပါပီရပ်စ်စာမူတွင် မပါရှိပါ။ စတုတ္ထရာစုနှစ်မှ ဘေဆယ် (Basil) က (Against Eunomius ii. 19) တွင် သူမြင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းစာမူများတွင် “ဧဖက်မြို့၌” ဟူသော စကားလုံးမပါရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ အိုရီဂျင် (Origen) ၏ ဝေဖန်ချက်နှင့် တတ္တိယံ (Tertullian) ၏ (Against Marcion v. 17) ဖော်ပြချက်များကလည်း ဤအချက်ကို ထောက်ခံသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဒုတိယရာစုနှစ်တွင် “ဧဖက်မြို့၌” ဟူသော စကားလုံးမပါသော စာမူများရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အတွဲ ၅၊ စာမျက်နှာ ၁၈၁-၁၈၃ ကို ကြည့်ပါ။
1. Title. The early church was in almost universal agreement that
this epistle was addressed to the church at Ephesus, and every known
manuscript, without exception, bears the title “to the Ephesians.” However, the
words en Ephesō, “at Ephesus,” in ch. 1:1 are lacking in Codex
Vaticanus and in Codex Sinaiticus, two of the most ancient and authoritative
manuscripts, as well as in the Chester Beatty MS P, a still earlier papyrus
manuscript. Basil, of the 4th century, says (Against Eunomius ii.
19) that he had seen ancient manuscripts in which en Ephesō was
omitted. Statements by Origen (Commentary) and Tertullian (Against
Marcion v. 17) support this idea. It is clear, therefore, that there
were some manuscripts of the 2d century in which the words in question were
omitted. See Vol. V, pp. 181–183.
ထို့ပြင်၊ ရှင်ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့၌ သုံးနှစ်ကြာ အောင်မြင်သော ဓမ္မအမှုထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများစွာရရှိခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤဩဝါဒစာတွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ နှုတ်ဆက်စကားများ သို့မဟုတ် ဆုတောင်းစကားများ မပါရှိပါ။ ထိုအစား၊ ၎င်းသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အသင်းတော်အတွက် သက်ဆိုင်သော သွန်ဆိုချက်များကို ဖော်ပြထားသည်။
It is also significant that although Paul had spent three
years in Ephesus in fruitful ministry, and no doubt had made many intimate
friends, there are no personal greetings or salutations in this epistle.
Rather, it deals with doctrines applicable to the universal church.
ဤပြဿနာအတွက် ဖြေရှင်းနည်းသုံးမျိုးကို အများအားဖြင့် တင်ပြလေ့ရှိသည်-
There are three solutions commonly offered for this problem:
က. ဤစာသည် လောဒိကိအသင်းတော်သို့ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။
a. The
letter was addressed to the church at Laodicea (see Col. 4:16).
ခ. ၎င်းသည် အာရှတိုက်ရှိ အသင်းတော်များသို့ ပြည်လုံးကျွတ်စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။
b. It
was an encyclical to the churches in Asia.
ဂ. ၎င်းသည် ဧဖက်အသင်းတော်သို့ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။
c. It
was addressed to the Ephesians.
ဒုတိယနှင့် တတိယသီအိုရီများကို ပေါင်းစပ်ခြင်းသည် မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပုံရသည်။ ဤစာသည် အာရှပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ဧဖက်အသင်းတော်သို့ ပေးပို့ခဲ့ပြီး၊ အနီးအနားရှိ အခြားအသင်းတော်များသို့လည်း ပေးပို့ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအချက်သည် ဧဖက်အသင်းတော်သို့ ရေးသားထားသည်ဟူသော ဓမ္မဆရာများ၏ အဆိုနှင့်၊ “ဧဖက်မြို့၌” ဟူသော စကားလုံးမပါသော အလွန်ရှေးကျသော စာမူများရှိခဲ့ခြင်းကို ရှင်းပြနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနီးအနားရှိ အသင်းတော်များတွင် ဖြန့်ဝေခဲ့သော မူရင်းစာမူ၏ မိတ္တူများဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤစာကို ဧဖက်မြို့ရှိ ယုံကြည်သူများနှင့် အာရှပြည်နယ်ရှိ အခြားသူများကလည်း ဖတ်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
A combination of the second and third theories appears to
satisfy the question. It may well be that the letter was sent to the church at
Ephesus, the metropolis of the proconsulate of Asia, with the intention that it
should be sent also to other churches in the area. This would account for the
tradition that the church at Ephesus was addressed in the epistle, and also for
the fact that very early there were extant copies of the book which did not
contain the words en Ephesō, and which may have been copies of the
original autograph that circulated among the neighboring churches. In any case,
this letter doubtless was read by the believers in Ephesus, and probably by
others also in the province of Asia.
၂. ရေးသားသူ။ ဧဖက်ဩဝါဒစာ၏ ရှင်ပေါလု၏ ရေးသားမှုကို ပြီးခဲ့သောရာစုနှစ်အထိ မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ သို့သော် ခေတ်သစ်ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက ၎င်းသည် ရှင်ပေါလု၏ စာမဟုတ်ဟု သို့မဟုတ် တစိတ်တပိုင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ကောလောသဲဩဝါဒစာ၏ စကားလုံးများစွာပါသော ထပ်ခါတလဲလဲဖြစ်ပြီး၊ အချို့သော စကားရပ်များက ရေးသားသူသည် ဧဖက်မြို့၌ ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်ဟု (ဧဖက် ၃:၂, ၃၊ ၄:၂၁) ဆိုကြသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့၌ သုံးနှစ်ကြာ ဓမ္မအမှုထမ်းဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များသို့ နှုတ်ဆက်စကားများ မပါရှိဟု ထောက်ပြခဲ့သည်။ ဤဩဝါဒစာသည် ရှင်ပေါလု၏ စတိုင်၊ ခံစားချက်၊ သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီဟု ဆိုကြပြီး၊ ထောင်ကျနေသူတစ်ဦးသည် ဤမျှရွှင်လန်းသော စာတစ်စောင်ကို ရေးနိုင်မည်မဟုတ်ဟုလည်း အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။ ဤပြဿနာများကို ဆွေးနွေးရန် အတွဲ ၅၊ စာမျက်နှာ ၁၈၁-၁၈၃ ကို ကြည့်ပါ။
2. Authorship. The Pauline authorship of Ephesians was never
questioned until the last century, when many modern critical scholars arrived
at the conclusion that it was not Pauline, or at least that it was only
partially so. It was suggested that it was only a wordy repetition of
Colossians, and that certain expressions indicate that the writer never was in
Ephesus (Eph. 3:2, 3; 4:21). It was pointed out that there are no salutations
to the members of the church at Ephesus, where Paul had labored for some three years
(Acts 20:31). It was declared that the epistle is not Pauline in style,
sentiment, or aim, and it was even proposed that no man in prison could write
such a cheerful letter. For a discussion of these problems see Vol. V, pp.
181–183.
အစပိုင်းကာလများတွင်၊ အတုအယောင်နှင့် မမှန်ကန်သော စာအုပ်များကို စစ်မှန်သောစာအုပ်များမှ ခွဲထုတ်ခဲ့စဉ်က၊ ဧဖက်ဩဝါဒစာကို သမ္မာကျမ်းစာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ထားရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စစ်မှန်မှုအတွက် ပြင်ပသက်သေများသည် အလွန်အားကောင်းသည်။ ၎င်းကို ရောမ၏ ကလီမန့် (အေဒီ ၉၀ ခန့်) မှ သိရှိခဲ့ပြီး၊ ဒုတိယရာစုနှစ်အစတွင် အိန္နဂါစ် (Ignatius) နှင့် ပိုလီကပ် (Polycarp) တို့ကလည်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုကို ရေးသားသူအဖြစ် Muratorian Fragment နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် အိုင်ရင်နီးယပ်စ် (အေဒီ ၁၈၅ ခန့်)၊ အလက်ဇန္ဒြီးယား၏ ကလီမန့် (အေဒီ ၁၉၀-၁၉၅ ခန့်)၊ တတ္တိယံ (အေဒီ ၂၀၇ ခန့်) နှင့် အခြားရှေးဦးစာရေးဆရာများစွာကလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤဝေဖန်ချက်သည် ရှင်ပေါလုသည် ရေးသားသူဖြစ်သည်ဟူသော အမြင်မှ ဆက်လက်ဆွေးနွေးထားသည်။
From the earliest times, when forgeries and apocryphal books
were being separated from the genuine, the Epistle to the Ephesians was placed
in the New Testament canon. The external evidence for its right to that status
is overwhelming. It was known apparently to Clement of Rome
(c. a.d. 90), and was also attested by Ignatius and Polycarp at the
beginning of the 2d century. Paul is mentioned by name as the author in the
Muratorian Fragment and later by Irenaeus. (c. a.d. 185), Clement of
Alexandria (c. a.d. 190–195), Tertullian (c. a.d. 207), and
many other early writers. This commentary proceeds from the point of view that
Paul was the author.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။ ရှင်ပေါလုသည် ရောမနိုင်ငံသားအဖြစ် ၎င်း၏အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး ကဲသာထံသို့ အယူခံဝင်ခဲ့ပြီး၊ ရောမမြို့သို့ အေဒီ ၆၁ နွေဦးရာသီတွင် ရောက်ရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုတွင် သူသည် နှစ်နှစ်ကြာ အကျဉ်းသားအဖြစ် ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဤဩဝါဒစာကို အေဒီ ၆၂ ခန့်တွင် ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။
3. Historical setting. Having exercised his rights as a Roman citizen
and appealed to Caesar, Paul was sent to Rome, where he probably arrived in the
spring of a.d. 61. Here he was a prisoner for two years. Thus it is
likely that this epistle was written about a.d. 62.
အကျဉ်းသားအဖြစ် သူသည် အချို့သော လွတ်လပ်ခွင့်များကို ရရှိခဲ့ပုံရသည် (ဧဖက် ၆:၁၉၊ ကောလောသဲ ၄:၃-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ၎င်းက သူ့အား တွေးတောဆင်ခြင်ရန်နှင့် စာရေးရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး အာရှတိုက်ရှိ အသင်းတော်များသို့ သွန်ဆိုချက်များနှင့် လက်တွေ့ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဤစာသည် ကောလောသဲဩဝါဒစာနှင့် ဖိလမုန်ဩဝါဒစာနှင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် ရေးသားခဲ့ပုံရသည်။ အကြောင်းမူကား၊ တုတ္တိခုသည် ဧဖက်ဩဝါဒစာနှင့် ကောလောသဲဩဝါဒစာကို သယ်ဆောင်သူဖြစ်ပြီး၊ ဖိလမုန်ဩဝါဒစာ၏ သယ်ဆောင်သူ ဩနီသိမသည် ၎င်း၏ ခရီးဖော်ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၆:၂၁၊ ကောလောသဲ ၄:၇-၉၊ ဖိလမုန် ၁၂၊ အေအေ ၄၅၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့်၊ ဧဖက်ဩဝါဒစာသည် ပထမအကျဉ်းချုံးခံရစဉ်ကာလတွင် ရေးသားခဲ့သော စာလေးစောင်အနက် တစ်စောင်ဖြစ်ပြီး၊ ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာသည် ဤကာလတွင် ရေးသားခဲ့သော နောက်ဆုံးစာဖြစ်ဖွယ်ရှိသည် (စာမျက်နှာ ၁၀၅, ၁၀၆ ကိုကြည့်ပါ)။
As a prisoner he apparently enjoyed certain liberties (cf.
Eph. 6:19; Col. 4:3–11), which afforded him opportunity for reflection and
writing. He took advantage of this to send to the churches in Asia much
doctrinal and practical instruction. This letter would appear to have been
written about the same time as Colossians and Philemon, for Tychicus was the
bearer of Ephesians and Colossians, and a traveling companion of Onesimus, the
bearer of Philemon (Eph. 6:21; Col. 4:7–9; Philemon 12; cf. AA 456). Ephesians,
then, would be one of the four letters of the first imprisonment, Philippians
also having been written during this period, probably the last of the four (see
pp. 105, 106).
ဧဖက်ဩဝါဒစာကို ရှင်ပေါလု၏ ကဲသာရာအကျဉ်းချုံးခံရစဉ်ကာလတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု အဆိုပြုခဲ့သော်လည်း၊ ရောမမြို့တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟူသော သက်သေများသည် ပိုမိုခိုင်မာသည်။ သူသည် စာရေးစဉ်ကာလတွင် အကျဉ်းချုံးခံထားရသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိ (အခန်း ၃:၁၊ ၄:၁)၊ သို့သော် ရောမမြို့ရှိ အကျဉ်းချုံးမှုအခြေအနေသည် စာရေးသားရန် ပိုမိုအဆင်ပြေခဲ့ပုံရသည် (တ၀ ၂၈:၁၆, ၂၀)။ ရောမအကျဉ်းထောင်တွင်ရှိစဉ် သူသည် မကြာမီလွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဖိလမုန် ၂၂)၊ သို့သော် ကဲသာရာတွင်ရှိစဉ် ထိုသို့သော မျှော်လင့်ချက်ရှိခဲ့သည်ဟူသော အရိပ်အယောင်မရှိပါ။ ရှင်ပေါလုသည် ရောမမြို့သို့ သွားလိုသည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး (ရောမ ၁၅:၂၃, ၂၄)၊ ထိုတွင်ရှိစဉ် ကောလောသဲသို့ သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည် (ဖိလမုန် ၂၂)။ သို့သော်၊ ကဲသာရာမှ ကောလောသဲသို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ဟူသော အရိပ်အယောင်မရှိပါ။
It has been suggested that Ephesians may have been written
during the apostle’s imprisonment in Caesarea, but the evidence for Rome is
much stronger. That he was in prison at the time of writing there can be no
doubt (chs. 3:1; 4:1), but the conditions of his confinement in Rome seem to
have been more favorable to the writing of his letters (Acts 28:16, 20). While
in the Roman prison he hoped for speedy liberation (Philemon 22), whereas there
is no indication that he cherished any such hope while in Caesarea. Paul had
long wished to visit Rome (Rom. 15:23, 24), and when there he planned to go to
Colossae (Philemon 22). However, he never seems to have had the intention of
going to Colossae from Caesarea.
ရှင်ပေါလုသည် ဤဩဝါဒစာကို ရေးသားခဲ့သော အချိန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ၎င်း၏ သတင်းစကားအတွက် နောက်ခံဖြစ်သည်။ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နီရိုသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ ဇိမ်ခံမှု၊ နှင့် လူသတ်မှုများသည် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ရောမအထက်လွှတ်တော်အမတ် အယ်လ် ပေဒါနီးယပ်စ် ဆက်ကွန်ဒပ်စ်ကို ကျွန်တစ်ဦးက သတ်ဖြတ်ခဲ့သောအခါ၊ ဥပဒေအရ ၎င်း၏ အိမ်ထောင်စုမှ ကျွန် ၄၀၀ ခန့်ကို လက်စားချေရန် သေဒဏ်ပေးခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဩဝါဒစာ ရေးသားချိန်နှစ် (အေဒီ ၆၂) ခန့်တွင်၊ ဗြိတိန်တွင် ဘိုဒီစီယာ သို့မဟုတ် ဘိုဒိခက်စ်၏ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး၊ ရောမဘက်မှ ၇၀,၀၀၀ ကျော်နှင့် ပုန်ကန်သူထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤမငြိမ်မသက်မှုများကြားတွင်၊ နက်ရှိုင်းသော တွေးတောဆင်ခြင်မှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်၊ ရှင်ပေါလုသည် လူသားများအား ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် စည်းလုံးမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေနိုင်သော ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်း ၎င်း၏ အမြင့်မားဆုံး ဖော်ပြချက်များထဲမှ တစ်ခုကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို “သမ္မာကျမ်းစာ၏ အယ်လပ်တောင်တန်း” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ရှင်ပေါလု၏ အသင်းတော် ခုနစ်ခုသို့ ရေးသားခဲ့သော ဩဝါဒစာ ကိုးစောင်ကြားတွင် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိသည်။
Paul wrote this epistle in times and surroundings that well
form a background to his message. The bloody Nero was emperor; licentiousness,
luxury, and murder were rampant. It is recorded, for example, that when L.
Pedanius Secundus, a senator of Rome, had been murdered by a slave, in
accordance with legal rights some 400 slaves of his household were condemned to
death in retribution. About the year of the writing of the epistle
(a.d. 62), the revolt of Boadicea, or Boudicca, took place in Britain, when,
it is said, “over 70,000” on the Roman side perished, along with many thousands
of the rebels. In the midst of such confusion, and as a result of deep thought
and inspiration, the apostle produced one of his noblest utterances concerning
the faith that alone could restore to man peace and unity. It has been called
“the Alps of the New Testament,” and stands in the midst of peaks—Paul’s nine
epistles written to seven churches.
၄. အကြောင်းအရာ။ ဧဖက်ဩဝါဒစာ၏ အကြောင်းအရာသည် ခရစ်တော်၌ စည်းလုံးမှုဖြစ်သည်။ သူသည် ဂျူးလူမျိုးများ၊ တပါးအမျိုးသားများ၊ အာရှတိုက်သားများ၊ ဥရောပသားများ၊ ကျွန်များနှင့် လွတ်လပ်သူများပါဝင်သော အသင်းတော် (သို့မဟုတ် အသင်းတော်များ) သို့ ရေးသားခဲ့သည်—ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၌ စည်းလုံးမှုဖြင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရမည့် အကျိုးဆက်ပြတ်တောက်နေသော ကမ္ဘာကြီး၏ သင်္ကေတများဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူပုဂ္ဂိုလ်၊ မိသားစု၊ အသင်းတော်၊ နှင့် လူမျိုးများ၏ စည်းလုံးမှုကို လိုအပ်သည်။ ယုံကြည်သူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဘဝတွင် စည်းလုံးမှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ စကြဝဠာ၏ စည်းလုံးမှုကို အာမခံသည်။ စည်းလုံးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ထင်ရှားစွာ သို့မဟုတ် သွယ်ဝိုက်စွာ ပါရှိသည်။
4. Theme. The subject of Ephesians is unity in Christ. He was
writing to a church (or churches) consisting of Jews and Gentiles, Asiatics and
Europeans, slaves and freemen—all symbols of a disrupted world that was to be
restored to unity in Christ. This would necessitate unity of person, family,
church, and race. The restoration of individual unity in the life of each
believer assures the unity of God’s universe. The theme of unity is implicit,
where it is not explicit, throughout the book.
ရှင်ပေါလုသည် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာကို ဝိညာဉ်ရေးရာ မြင့်မားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကြေညာပြီး၊ အဆင့်အမြင့်ဆုံး အကျင့်သီလနှင့် အပြုအမူများကို တိုက်တွန်းသည်၊ သာသနာ့အယူဝါဒနှင့် အဖွဲ့အစည်းတွင်သာမက ခရစ်တော်၊ ခေါင်းဆောင်နှင့် အသင်းတော်၊ ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် စည်းလုံးမှုရရှိရန်ဖြစ်သည်။ “ခရစ်တော်၌” သည် အဓိကစကားလုံးဖြစ်သော်လည်း၊ အဓိကကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန်ခက်ခဲသည်၊ အကြောင်းမူကား၊ အခြေခံအကြောင်းအရာကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မဖော်ပြသော ကျမ်းပိုဒ်မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်ခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှု—အားလုံးသည် “ခရစ်တော်၌” ဖြစ်သည်။
The apostle announces his theme in a tone of high spiritual
exaltation, and urges upon all the highest character and conduct, for the
purpose of unity not only in doctrine and organization but in Christ the head,
and in the church, the mystical body of Christ. Although “in Christ” is the key
phrase, it is difficult to select a key verse, for there is scarcely a verse
that does not present in one form or another the basic theme. Election,
forgiveness, predestination, home relationships—all are “in Christ.”
ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်းထက် ကျေးဇူးတော်အကြောင်းကို ပိုမိုဖော်ပြသည်။ ၎င်း၏ အစောပိုင်းရေးသားချက်များတွင် လူပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ ဆက်ဆံရေးကို အလေးထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤတွင်မူ အုပ်စု၊ အသင်းတော်၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို အလေးထားပြီး၊ “ခရစ်တော်အားဖြင့်” ပြီးမြောက်သောအရာများထက် “ခရစ်တော်၌” ရှိခြင်းကို ပြောဆိုသည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူထဲတွင် နေထိုင်ခြင်းကို ပိုမိုဖော်ပြပြီး၊ ခရစ်တော် ကားစင်တင်ခံရခြင်းထက် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူထဲတွင် နေထိုင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
The apostle has less to say about faith than about grace. In
his earlier writings he stressed the relation of the individual to salvation;
here he stresses the group, the church, the body, and he speaks of being “in
Christ” rather than of things accomplished “through Christ”; of Christ living
in the believer rather than of Christ crucified.
ရှင်ပေါလုသည် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာကို တရားဝင်အငြင်းအခုံ သို့မဟုတ် အဆိုပြုချက်အဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးမထားပါ။ သူသည် ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုထက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံရရှိသူအဖြစ်၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ စည်းလုံးမှု၏ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ရူပါရုံကို ပေးအပ်ခံရသူအဖြစ်၊ ဖွင့်ပြခြင်းဖြင့် ရရှိလာသည်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောဆိုသည်။
Paul does not develop his theme as a formal argument or
proposition. He speaks simply of what came to him by revelation, not because of
any superior intellect or insight, but because he was an instrument of God’s
grace to whom had been granted a vision of the essential spiritual unity of the
kingdom.
ဂလာတိဩဝါဒစာနှင့် ရောမဩဝါဒစာတို့သည် ဆယ်ခြောက်ရာစုနှစ်နှင့် ပရိုတက်စတင့်ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဧဖက်ဩဝါဒစာသည် ယနေ့အသင်းတော်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် လူပုဂ္ဂိုလ်နှင့် မိသားစု၊ မိသားစုနှင့် နိုင်ငံ၊ နိုင်ငံနှင့် လူမျိုး၊ နှင့် အားလုံးနှင့် အသင်းတော်နှင့် ဘုရားသခင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရာကို ပြောဆိုသနည်း။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကို အရာအားလုံး၏ ဗဟိုနှင့် အဆုံးအဖြစ် တင်ပြခြင်းဖြင့် ဖြေကြားသည်၊ ၎င်းသည် အသင်းတော်မှတစ်ဆင့် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ “ခရစ်တော်၌ အရာအားလုံးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းခြင်း” (အခန်း ၁:၁၀)။
It may be asserted that what the books of Galatians and
Romans were to the 16th century and the Protestant Reformation, Ephesians is to
the church of today. What does Christianity have to say regarding the relations
of the individual to the family, of the family to the nation, of the nation to
the race, and of all to the church and to God? Paul answers by presenting
Christ as the center and end of all things, working out His purposes through
the church, gathering “together in one all things in Christ” (ch. 1:10).
ယနေ့ခေတ်တွင် လူပုဂ္ဂိုလ်၏ လွတ်လပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းပေးသော စည်းလုံးမှုထက် ပိုမိုအရေးတကြီးလိုအပ်သော အရာမရှိပါ၊ တင်းကျပ်သော တစ်သတ်မတ်တည်းမဖြစ်သော စည်းလုံးမှုဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် လူကောင်းများအားလုံး၏ စိတ်ကို ခိုးယူနေသော ပြဿနာတစ်ခုအတွက် တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းကို ပေးသော ဖွင့်ပြခြင်းကို ခံရသည်။
There is no more urgent need today than that of a unity that
preserves the freedom of the individual, unity without rigid uniformity. The
apostle was granted a revelation that offers the only solution to a problem
that haunts the minds of all good men.
၅. အကျဉ်းချုပ်။
၁. နှုတ်ဆက်စကား၊ ၁:၁, ၂။
၂. သွန်ဆိုချက်ဆိုင်ရာ အပိုင်း၊ ၁:၃ မှ ၃:၂၁။
က. ယုံကြည်သူ၏ ကောင်းချီးများ၊ ၁:၃-၁၄။
၁. ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်း၊ ၁:၃-၁၀။
၂. ကယ်တင်ခြင်းသို့ ယုံကြည်သူများ တံဆိပ်ခတ်ခံရခြင်း၊ ၁:၁၁-၁၄။
ခ. အသင်းတော်အတွက် ဆုတောင်းခြင်း၊ ၁:၁၅-၂၃။
ဂ. ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားများ ခရစ်တော်၌ တစ်ခုဖြစ်ခြင်း၊ ၂:၁-၂၂။
၁. ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ ၂:၁-၁၀။
၂. အားလုံးသည် ခရစ်တော်၌ တစ်ခုဖြစ်သည်၊ ၂:၁၁-၂၂။
ဃ. လျှို့ဝှက်ချက်၏ ဖွင့်ပြခြင်း၊ ၃:၁-၂၁။
၁. ၎င်းကို တမန်တော်များနှင့် ပုရောဖက်များထံ ဖွင့်ပြခံရသည်၊ ၃:၁-၆။
၂. အသင်းတော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာ ထင်ရှားခြင်း၊ ၃:၇-၁၃။
၃. ယုံကြည်သူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်း၊ ၃:၁၄-၂၁။
၃. လက်တွေ့ဆိုင်ရာ အပိုင်း၊ ၄:၁ မှ ၆:၂၀။
က. ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုကျေးဇူးများမှတစ်ဆင့် စည်းလုံးမှု၊ ၄:၁-၁၆။
၁. ဘဝ၏ စည်းလုံးမှုအတွက် တောင်းပန်ခြင်း၊ ၄:၁-၆။
၂. ဆုကျေးဇူးများ၏ သဘောသဘာဝနှင့် ရည်ရွယ်ချက်၊ ၄:၇-၁၆။
ခ. ဘဝ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ ၄:၁၇ မှ ၅:၂၁။
၁. ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှောင်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဘဝ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း၊ ၄:၁၇-၂၄။
၂. ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသော ဘဝ၏ အရည်အသွေး၊ ၄:၂၅-၃၂။
၃. သန့်ရှင်းသော ဘဝအတွက် တိုက်တွန်းခြင်း၊ ၅:၁-၁၄။
၄. မိုက်မဲမှုနှင့် ဉာဏ်ပညာ၊ ၅:၁၅-၂၁။
ဂ. အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှု၏ တာဝန်များ၊ ၅:၂၂ မှ ၆:၉။
၁. လင်နှင့်မယား၊ ၅:၂၂-၃၃။
၂. သားသမီးနှင့် မိဘများ၊ ၆:၁-၄။
၃. ကျွန်များနှင့် သခင်များ၊ ၆:၅-၉။
ဃ. ခရစ်ယာန်၏ လက်နက်ကိရိယာ၊ ၆:၁၀-၂၀။
၄. နိဂုံးနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ ၆:၂၁-၂၄။
Fast5. Outline.I. Salutation, 1:1, 2.
II. The Doctrinal Section, 1:3 to 3:21.
A. The blessings of the believer, 1:3–14.
1. A hymn of praise, 1:3–10.
2. The believers sealed unto salvation, 1:11–14.
B. A prayer for the church, 1:15–23.
C. Jew and Gentile one in Christ, 2:1–22.
1. Regeneration by the power of God, 2:1–10.
2. All are one in Christ, 2:11–22.
D. The revelation of the mystery, 3:1–21.
1. It has been made known to apostles and prophets, 3:1–6.
2. God’s wisdom manifest through the church, 3:7–13.
3. A prayer for believers and a doxology, 3:14–21.
III. The Practical Section, 4:1 to 6:20.
A. Unity through the gifts of the Spirit, 4:1–16.
1. A plea for unity of life, 4:1–6.
2. The nature and purpose of the gifts, 4:7–16.
B. Reformation of life, 4:17 to 5:21.
1. Spiritual darkness contrasted with spiritual life,
4:17–24.
2. The quality of the reformed life, 4:25–32.
3. An exhortation to purity of life, 5:1–14.
4. Foolishness and wisdom, 5:15–21.
C. Duties of home relationships, 5:22 to 6:9.
1. Husband and wife, 5:22–33.
2. Children and parents, 6:1–4.
3. Servants and masters, 6:5–9.
D. The Christian’s armor, 6:10–20.
IV. Conclusion and Benediction, 6:21–24.
No comments:
Post a Comment