အခန်းကြီး - ၁၄
hosea
ဟောရှေကျမ်း
introduction
နိဒါန်း
1. Title. The book
of Hosea has as its title the name of the prophet who wrote it. Hosea is the
first of the twelve Minor Prophets, so called, not because they are less in
importance than the Major Prophets, but because they are shorter in length.
Many ancient Hebrew and Christian writers regarded the writings of the Minor
Prophets as forming one book. Inasmuch as the period covered by the Minor
Prophets was somewhat similar in character to our own in its spirit of
materialism, commercialism,
and social evils, these books have a definite and important message for us
today. The name Hosea (Heb. Hosea‘) is a shortened form of the Heb. Hosha‘eyah
(Jer. 42:1; 43:2), which means, “Yahweh has saved.”
၁။ ကျမ်းခေါင်းစဉ်။ ဟောရှေကျမ်းသည်
၎င်းကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သော ပရောဖက်၏ အမည်ကို ကျမ်းခေါင်းစဉ်အဖြစ် ခံယူထားသည်။
ဟောရှေကျမ်းသည် အသေးစားပရောဖက်ကျမ်း တစ်ဆယ့်နှစ်ကျမ်းတွင် ပထမဆုံးကျမ်းဖြစ်ပြီး၊
ထိုသို့ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ ကြီးမားသော ပရောဖက်ကျမ်းများထက် အရေးပါမှု လျော့နည်းသောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ
ကျမ်းအလျား ပိုမိုတိုတောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ် ဟေဗြဲနှင့်
ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာ အများအပြားသည် အသေးစားပရောဖက်ကျမ်းများ၏ ရေးသားချက်များကို
စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ အသေးစားပရောဖက်ကျမ်းများ လွှမ်းခြုံထားသော
ကာလသည် ရုပ်ဝါဒဆန်မှု၊ စီးပွားရေးဆန်မှုနှင့် လူမှုရေးဆိုးသွမ်းမှု
စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတို့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်ကာလ၏ သဘောသဘာဝနှင့် အတန်ငယ်
ဆင်တူနေသဖြင့်၊ ဤကျမ်းများသည် ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြတ်သားပြီး အရေးကြီးသော
သတင်းစကားကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလျက်ရှိသည်။ ဟောရှေဟူသော အမည် (ဟေဗြဲ။ Hosea‘) သည် ဟေဗြဲအမည် Hosha‘eyah (ယေရမိ ၄၂:၁၊ ၄၃:၂) ၏
အတိုကောက်ပုံစံဖြစ်ပြီး၊ "ယာဝေဘုရားသည် ကယ်တင်တော်မူပြီ" ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
2. Authorship.
Nothing more is known concerning the family history of Hosea than is given in
the opening verses of his prophecy. The naming of the prophet’s father, Beeri
(Heb. Be’eri, “my well”), does not reveal the tribe to which Hosea belonged. We
know nothing of the happenings of Hosea’s latter days, or the place and time of
his death. However, internal evidence makes it clear that Hosea belonged to the
northern kingdom, Israel, and carried on his ministry there.
၂။ ကျမ်းပြုသူ။ ဟောရှေ၏
မိသားစုနောက်ခံသမိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ပရောဖက်ပြုချက် အဖွင့်ကျမ်းပိုဒ်များတွင်
ဖော်ပြထားသည်ထက် ပို၍မသိရှိရပါ။ ပရောဖက်၏ဖခင် ဗေရေ (ဟေဗြဲ။ Be’eri၊ "ငါ၏ရေတွင်း") ဟု
အမည်ဖော်ပြထားခြင်းသည် ဟောရှေ မည်သည့်မျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်သည်ကို
သရုပ်မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ဟောရှေ၏ နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော
အကြောင်းအရာများ သို့မဟုတ် သူကွယ်လွန်ခဲ့သည့် နေရာနှင့် အချိန်တို့ကို
ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိရပါ။ သို့သော်လည်း ကျမ်းတွင်းသက်သေ အထောက်အထားများအရ ဟောရှေသည်
မြောက်ပိုင်းအစ္စရေးနိုင်ငံသားဖြစ်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် သူ၏ဓမ္မအမှုကို
ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
3. Historical
Setting. The reigns during which Hosea prophesied are dated, according to the
tentative chronology used in this commentary (see Vol. II, pp. 77, 131–162), as
follows: Uzziah (790–739), Jotham (750–731), Ahaz (735–715), and Hezekiah
(729–686), kings of Judah, and Jeroboam II (793–753), king of Israel. Hosea
must have begun his ministry well before 753 b.c. and continued actively until
some time after 729 b.c.
၃။ သမိုင်းနောက်ခံ အခြေအနေ။ ဟောရှေ
ပရောဖက်ပြုခဲ့သော မင်းပြိုင်အုပ်ချုပ်သည့် ကာလများကို ဤကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ကျမ်းတွင်
အသုံးပြုထားသော ယာယီခေတ်ပြိုင်တွက်ချက်မှုအရ (အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၇၇၊ ၁၃၁-၁၆၂
ကိုကြည့်ပါ) အောက်ပါအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသည် - ယုဒရှင်ဘုရင်များဖြစ်ကြသော ဩဇိ
(၇၉၀-၇၃၉)၊ ယောသံ (၇၅၀-၇၃၁)၊ အာခတ် (၇၃၅-၇၁၅) နှင့် ဟေဇကိ (၇၂၉-၆၈၆)၊ နှင့်
အစ္စရေးရှင်ဘုရင် ဖြစ်သော ဒုတိယမြောက် ဂျာရိုဗိုအမ် (၇၉၃-၇၅၃) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဟောရှေသည် သူ၏ဓမ္မအမှုကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဘီစီ ၇၅၃ မတိုင်မီကပင် စတင်ခဲ့ပြီး ဘီစီ
၇၂၉ နောက်ပိုင်း တစ်ချိန်ချိန်အထိ တက်ကြွစွာ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။
He lived in the
darkest period of the history of the kingdom of Israel, just before the nation
was taken captive by Assyria. Since the book of Hosea makes no mention of this
event, it is probable that it was written before the final ruin of the northern
kingdom. Outwardly, Israel under Jeroboam II was prosperous and successful,
more so than in any time since David and Solomon (see on Hosea 2:8). Its
northern boundaries were almost as extensive as those under these early kings
(see 2 Kings 14:25, 28).
သူသည် အစ္စရေးနိုင်ငံသားတို့
အဆီးရီးယားနိုင်ငံ၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို မခံရမီလေးတွင်၊
အစ္စရေးနိုင်ငံသမိုင်း၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးကာလ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဟောရှေကျမ်းတွင်
ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသောကြောင့်၊ ၎င်းကျမ်းကို မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ
လုံးဝမပျက်စီးမီက ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဒုတိယမြောက်
ဂျာရိုဗိုအမ်လက်ထက် အစ္စရေးနိုင်ငံသည် ဒါဝိဒ်နှင့် ရှောလမုန်မင်းတို့လက်ထက်
နောက်ပိုင်း မည်သည့်ခေတ်ကာလထက်မဆို ပိုမို၍ ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး
အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းခဲ့သည် (ဟောရှေ ၂:၈ ဆိုင်ရာအနက်ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်း၏
မြောက်ဘက်နယ်နိမိတ်များသည် ထိုရှေးဦးဘုရင်များလက်ထက် နယ်နိမိတ်များကဲ့သို့ပင်
ကျယ်ဝန်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည် (ဓမ္မရာဇဝင်စတုတ္ထစောင် ၁၄:၂Custom၂၅၊ ၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။
However, this outer
glory only revealed the more the inner moral and spiritual declension of the
people. Political anarchy and misrule were the order of the day. Kings took the
throne after murdering their predecessors, and in turn were themselves
assassinated. Shallum slew Zachariah, Menahem slew Shallum, Pekah slew the son
of Menahem, Pekahiah; and Hosea, the last king of Israel, slew Pekah. Possibly
it is because of this shameful anarchy that followed the reign of Jeroboam
II that he alone is mentioned by Hosea, and his successors are omitted (Hosea
1:1; see on chs. 7:5; 8:4), or possibly the prophet went south into Judah after
the reign of Jeroboam.
သို့သော်လည်း ဤပြင်ပဘုန်းအသရေသည် လူတို့၏
အတွင်းပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးမှုကိုသာ
ပိုမိုထင်ရှားစေခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေး မင်းမဲ့စရိုက်နှင့် အုပ်ချုပ်မှုအလွဲများသည်
နေ့စဉ်ထုံးစံကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်များသည် မိမိတို့မတိုင်မီက
ဘုရင်များကို လုပ်ကြံပြီးမှ နန်းတင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့်
၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်လည်လုပ်ကြံခံခဲ့ကြရသည်။ ရှလ္လုသည် ဇာခရိကို သတ်ခဲ့သည်၊
မေနာဟင်သည် ရှလ္လုကို သတ်ခဲ့သည်၊ ပေကာသည် မေနာဟင်၏သား ပေကဟိကို သတ်ခဲ့သည်၊ နှင့်
အစ္စရေး၏ နောက်ဆုံးဘုရင် ဟောရှေသည် ပေကာကို သတ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမြောက်
ဂျာရိုဗိုအမ်မင်း အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဤရှက်ဖွယ်ကောင်းသော
မင်းမဲ့စရိုက်ကြောင့်ပင် ဟောရှေသည် ထိုဘုရင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဖော်ပြပြီး
သူ၏နောက်ဆက်တွဲ ဘုရင်များကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဟောရှေ ၁:၁၊
အခန်းကြီး ၇:၅၊ ၈:၄ ဆိုင်ရာအနက်ကိုကြည့်ပါ)၊ သို့မဟုတ်ပါက ပရောဖက်သည်
ဂျာရိုဗိုအမ်မင်း အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းယုဒနိုင်ငံထဲသို့
ဆင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
Hosea repeatedly
refers to the idolatrous calf worship set up by Jeroboam I (see 1 Kings 12) as
a prime cause of Israel’s wickedness. This calf worship probably gave entrance
later to a cruder and more inhuman worship offered to Baal and Ashtoreth, the shocking
abomination of the sacrifice of children and the unspeakable degradation of
gross sensuality.
ဟောရှေသည် ပထမမြောက် ဂျာရိုဗိုအမ်
တည်ထောင်ခဲ့သော ရုပ်တုဆင်းတု နွားသငယ်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းသည် (ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင်
၁၂ ကိုကြည့်ပါ) အစ္စရေးတို့ ဆိုးသွမ်းရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းအဖြစ် ထပ်ခါတလဲလဲ
ရည်ညွှန်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤနွားသငယ်ကိုးကွယ်မှုသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဗာလနှင့်
အာရှတရက်နတ်ဘုရားတို့အား ပူဇော်သော ပိုမိုကြမ်းတုတ်ပြီး လူမဆန်သော
ကိုးကွယ်မှုများကို ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးခဲ့ဟန်တူသည်၊ ၎င်းတို့မှာ ကလေးသူငယ်များကို
ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဟူသော တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမှုနှင့်
ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ယုတ်ညံ့သော ကာမဂုဏ်ခံစားမှု အကျင့်ပျက်ပြားခြင်းတို့
ဖြစ်သည်။
Hosea lived in the
time of the harvest of this evil sowing. Creature worship displaced that of the
Creator. No commandment of the true God was obeyed. Dishonesty, mutual
distrust, deception toward God and man, prevailed. Bloodshed was rife; luxury
in every form was stimulated in the prosperous days of Jeroboam II. Perverted
justice was common, also oppression of the poor. Adultery was consecrated to
religion. All levels of society became debauched, and blasphemy and skepticism
marked the royal court. The priests, wholly devoted to idolatry, joined the
people in their sinfulness, and added to the corruption that covered the land.
ဟောရှေသည် ဤမကောင်းသော မျိုးစေ့ချခြင်း၏
ရိတ်သိမ်းခြင်းကာလတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဖန်ဆင်းခံကို ကိုးကွယ်ခြင်းသည်
ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း၏ နေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော
ဘုရားသခင်၏ မည်သည့်ပညတ်တော်ကိုမျှ လိုက်နာခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ မရိုးသားမှု၊ အပြန်အလှန်
မယုံကြည်မှု၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူအပေါ် လှည့်စားမှုတို့ လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။
သွေးထွက်သံယိုမှုများ ထူပြောခဲ့သည်၊ ဒုတိယမြောက် ဂျာရိုဗိုအမ်၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော
နေ့ရက်များတွင် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် စည်းစိမ်ခံစားမှုကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။
တရားမျှတမှု ကောက်ကွေ့ခြင်းသည် အထူးပင်ထင်ရှားပြီး ဆင်းရဲသားများကို
ညှဉ်းဆဲခြင်းလည်း ရှိခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုကို ဘာသာရေးအဖြစ်
သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ လူမှုအဖွဲ့အစည်း၏ အလွှာအားလုံး အကျင့်ပျက်ပြားခဲ့ကြပြီး၊
ဘုရင့်နန်းတော်တွင် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားစော်ကားခြင်းနှင့် သံသယစိတ်များဖြင့်
ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၌ လုံးလုံးလျားလျား နှစ်မြုပ်နေသော
ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် လူတို့နှင့်အတူ ပြစ်မှားခြင်း၌ ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး ပြည်တော်ကို
ဖုံးလွှမ်းနေသော အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည်။
Against this flood
of iniquity in the northern kingdom Hosea was called by God to erect the dikes
of rebuke, condemnation, and appeal—appeal to the invincible love of God for
His erring children. But the appeals of Hosea went unheeded by an apostate people.
Unrepentant, unchanged, the wicked nation held to its rebellious course of
action, and was carried into the cruel captivity of Assyrian bondage. Hosea
bore God’s last message to the northern kingdom prior to its fall in 723/722
b.c.
မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံရှိ ဤမတရားမှု
အရှိန်အဟုန်ကြီးမားသော ရေလှိုင်းကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက်၊ ဟောရှေသည်
ပြစ်တင်မောင်းမဲခြင်း၊ စီရင်ခြင်းနှင့် တောင်းပန်ခြင်းတည်းဟူသော တာတမံများကို
တည်ဆောက်ရန် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် - ထိုတောင်းပန်ခြင်းမှာ
လမ်းလွဲနေသော သားသမီးများအပေါ် ထားရှိသည့် ဘုရားသခင်၏ မအောင်နိုင်သော
မေတ္တာတော်ကို အမှီပြု၍ တောင်းပန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဘာသာဖောက်ပြန်သော
လူတို့သည် ဟောရှေ၏ တောင်းပန်စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေခဲ့ကြသည်။ နောင်တမရ၊
ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ဆိုးသွမ်းသော နိုင်ငံသည် မိမိတို့၏ ပုန်ကန်သော
လမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသဖြင့် အဆီးရီးယားနိုင်ငံ၏
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဟောရှေသည်
ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဘီစီ ၇၂၃/၇၂၂ တွင် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ မကျဆုံးမီ ဘုရားသခင်၏
နောက်ဆုံးသတင်းစကားကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
4. Theme. The dominant theme of the book of Hosea is the love
of God for His erring children. The experiences through which the prophet
passed in his own family life, and the feelings of his own heart toward his faithless wife, gave him a glimpse into the
boundless depths of the Father’s love for His people.
၄။ အဓိကအကြောင်းအရာ။ ဟောရှေကျမ်း၏
လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော အဓိကအကြောင်းအရာမှာ လမ်းလွဲနေသော သားသမီးများအပေါ်
ထားရှိသည့် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော် ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်ကိုယ်တိုင် မိမိ၏ မိသားစုဘဝတွင်
ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများနှင့် သစ္စာမဲ့သော ဇနီးအပေါ် ထားရှိသည့်
မိမိနှလုံးသား၏ ခံစားချက်များသည်၊ မိမိ၏လူမျိုးတော်အပေါ် ထားရှိသော ခမည်းတော်၏
အတိုင်းအဆမဲ့ နက်ရှိုင်းလှစွာသော မေတ္တာတော်ကို တစ်စိမ့်စိမ့် မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း
စေခဲ့သည်။
In the light of this divine love the terrible wickedness of
the northern kingdom appears even blacker, and Hosea in no way excuses the
people for their conduct. The prophet also paints in
darkest hues the dreadful retributions that will fall upon Israel if they
persist in their evil ways. These warnings are not threats, but are statements
of fact, showing that punishment inevitably follows sin. However, through all
his writing Hosea depicts the yearning love of God for His wayward people. The
book is filled with appeals to repentance and messages of hope to those who will turn again to their
loving Father.
ဤဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်အလင်း၌
မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဆိုးသွမ်းမှုသည် ပို၍ပင် မှောင်မိုက်နေသယောင်
ရှိပြီး၊ ဟောရှေသည် လူတို့၏ အပြုအမူအတွက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ဆင်ခြေပေး၍
ကာကွယ်မပေးခဲ့ပါ။ ပရောဖက်သည် အစ္စရေးတို့ မိမိတို့၏ မကောင်းသော လမ်းစဉ်၌ ဆက်လက်ခေါင်းမာနေပါက
ကျရောက်လာမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ပြစ်ဒဏ်များကို အမှောင်မိုက်ဆုံးသော အရောင်များဖြင့်
သရုပ်ဖော်ထားသည်။ ဤသတိပေးချက်များသည် ခြိမ်းခြောက်မှုများ မဟုတ်ဘဲ၊ အပြစ်နောက်တွင်
ပြစ်ဒဏ်သည် မလွဲမသွေ လိုက်ပါလာတတ်ကြောင်း ပြသသည့် အရှိတရားကို ဖော်ပြချက်များသာ
ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရေးသားချက်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဟောရှေသည် လမ်းလွဲနေသော
မိမိလူမျိုးတော်အပေါ် ဘုရားသခင် တမ်းတလျက်ရှိသော မေတ္တာတော်ကို ပုံဖော်ထားသည်။
ဤကျမ်းသည် မေတ္တာရှင် ခမည်းတော်ထံသို့ ပြန်လည်လှည့်လာမည့်သူများအတွက် နောင်တရရန်
တောင်းပန်ချက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက် သတင်းစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
5. Outline.I. The
Superscription, 1:1.
၅။ ကျမ်းအကျဉ်းချုပ်။ ၁။ ကျမ်းဦးစကား၊ ၁:၁။
II. God’s
Relationship to Israel Symbolized by Hosea’s Family Experiences, 1:2 to 3:5.
၂။ ဟောရှေ၏ မိသားစုအတွေ့အကြုံများဖြင့်
ပုံဆောင်ထားသော အစ္စရေးလူမျိုးနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံရေး၊ ၁:၂ မှ ၃:၅ အထိ။
A. The faithfulness
of Israel in the figure of the prophet’s family, 1:2–9.
က။ ပရောဖက်၏ မိသားစုပုံရိပ်တွင် ဖော်ပြထားသော
အစ္စရေးတို့၏ သစ္စာရှိမှု (အခြေအနေ)၊ ၁:၂-၉။
1. The marriage of
Hosea, 1:2, 3.
၁။ ဟောရှေ၏ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ ၁:၂၊ ၃။
2. The birth of
Jezreel, 1:4, 5.
၂။ ယေဇရေလ၏ မွေးဖွားခြင်း၊ ၁:၄၊ ၅။
3. The birth of
Lo-ruhamah, 1:6, 7.
၃။ လောရုဟာမ၏ မွေးဖွားခြင်း၊ ၁:၆၊ ၇။
4. The birth of
Lo-ammi, 1:8, 9.
၄။ လောအမ္မိ၏ မွေးဖွားခြင်း၊ ၁:၈၊ ၉။
B. A promise of
Israel’s future acceptance by God, 1:10 to 2:1.
ခ။ နောင်အနာဂတ်တွင် အစ္စရေးတို့ကို ဘုရားသခင်
ပြန်လည်လက်ခံမည့် ဂတိတော်၊ ၁:၁၀ မှ ၂:၁ အထိ။
C. Israel’s
idolatry compared to Gomer’s faithlessness, 2:2–13.
ဂ။ ဂေါမာ၏ သစ္စာမဲ့မှုကို အစ္စရေးတို့၏
ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်း၊ ၂:၂-၁၃။
D. Hosea’s love for
Gomer and God’s love for Israel, 2:14–23.
ဃ။ ဂေါမာအပေါ် ထားရှိသော ဟောရှေ၏မေတ္တာနှင့်
အစ္စရေးအပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏မေတ္တာ၊ ၂:၁၄-၂၃။
E. Gomer’s return
to Hosea and Israel’s return to God, 3:1–5.
င။ ဟောရှေထံ ဂေါမာ ပြန်လာခြင်းနှင့်
ဘုရားသခင်ထံ အစ္စရေးတို့ ပြန်လာခြင်း၊ ၃:၁-၅။
III. Israel’s
Wicked Condition and the Certainty of Punishment, 4:1–10:15 to 10:15.
၃။ အစ္စရေးတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော အခြေအနေနှင့်
ပြစ်ဒဏ်ကျရောက်ရန် သေချာမှု၊ ၄:၁ မှ ၁၀:၁၅ အထိ။
A. The accusation
of wickedness, 4:1–7:16 to 7:16.
က။ ဆိုးသွမ်းမှုအပေါ် စွပ်စွဲချက်၊ ၄:၁ မှ ၇:၁၆
အထိ။
1. The wickedness
of the people as a whole, 4:1–19.
၁။ တစ်မျိုးသားလုံး ခြုံငုံ၍ ဆိုးသွမ်းကြခြင်း၊
၄:၁-၁၉။
2. The wickedness
of the priests and leaders, 5:1–15.
၂။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ခေါင်းဆောင်များ၏
ဆိုးသွမ်းမှု၊ ၅:၁-၁၅။
3. An exhortation
to repentance, 6:1–11.
၃။ နောင်တရရန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်း၊
၆:၁-၁၁။
4. The wickedness
of the royal house, 7:1–16.
၄။ နန်းတော်မိသားစု၏ ဆိုးသွမ်းမှု၊ ၇:၁-၁၆။
B. The judgment
upon the nation, 8:1–10:15 to 10:15.
ခ။ လူမျိုးတော်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း၊ ၈:၁ မှ
၁၀:၁၅ အထိ။
1. The tragic
harvest of foolish dependence upon Assyria, 8:1–14.
၁။ အဆီးရီးယားအပေါ် မိုက်မဲစွာ
မှီခိုခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော ကြေကွဲဖွယ်ရာ ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ ၈:၁-၁၄။
2. Removal to
Assyria and decrease of population, 9:1–17.
၂။ အဆီးရီးယားသို့
ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရခြင်းနှင့် လူဦးရေ လျော့နည်းသွားခြင်း၊ ၉:၁-၁၇။
3. Place of worship
devastated and kingdom destroyed, 10:1–15.
၃။ ကိုးကွယ်ရာအရပ် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့်
နိုင်ငံတော် ပျက်စီးခြင်း၊ ၁၀:၁-၁၅။
IV. A summary of
God’s Dealings With Israel, 11:1 to 14:9.
၄။ အစ္စရေးတို့အပေါ် ဘုရားသခင်
ဆက်ဆံတော်မူချက်များ၏ အကျဉ်းချုပ်၊ ၁၁:၁ မှ ၁၄:၉ အထိ။
A. God’s mercy and
love toward Israel, 11:1–11.
က။ အစ္စရေးတို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏
ကရုဏာနှင့် မေတ္တာတော်၊ ၁၁:၁-၁၁။
B. Epharim’s
ingratitude and wickedness contrasted with the experience of Jacob, 11:12 to
12:14.
ခ။ ဧဖရိမ်၏ ကျေးဇူးမသိတတ်မှုနှင့်
ဆိုးသွမ်းမှုကို ယာကုပ်၏ အတွေ့အကြုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြခြင်း၊ ၁၁:၁၂ မှ ၁၂:၁၄ အထိ။
C. The divine
judgment upon Ephraim, 13:1–16.
ဂ။ ဧဖရိမ်အပေါ် ဘုရားသခင်
တရားစီရင်တော်မူခြင်း၊ ၁၃:၁-၁၆။
D. The entreaty to
return and promise of full redemption, 14:1–9.
ဃ။ ပြန်လာရန် အနူးအညွတ်တောင်းပန်ခြင်းနှင့်
လုံးဝရွေးနုတ်မည့် ဂတိတော်၊ ၁၄:၁-၉။
No comments:
Post a Comment