ဖိလိပ္ပိသို့ ပေါလု၏စာတစ်စောင်
Paul’s Letter to the Philippians
ဖိလိပ္ပိသို့ ပေါလု၏စာရေးသားခြင်းသို့
ဦးတည်သည့်ဖြစ်ရပ်များ၊ ရောမမြို့တွင် ပေါလု၏ပထမအကြိမ်ထောင်ကျစဉ် ရေးသားခဲ့သည်၊
အနှစ်သက္ကရာဇ် ၆၃ ခန့်
Events
Leading to the Writing of Paul’s Letter to the Philippians, Written From Rome
During
ဖိလိပ္ပိအသင်းသားများထံသို့
တမန်တော်ပေါလု၏စာတစ်စောင်
Paul’s
First Imprisonment, c. A.D. 63
The
Epistle of Paul the Apostle to the philippians
နိဒါန်း
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ ဤစာသည်
မက္ကဒိုးနီးယားနိုင်ငံရှိ ဖိလိပ္ပိမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များထံသို့
ရေးသားထားသည့်စာဖြစ်သည်။ မြို့၏သမိုင်းကြောင်းအတွက် တမန်တော် ၁၆:၁၂ ကိုကြည့်ပါ။
အစောဆုံးလက်ရေးမူများမှာ ၃ ရာစုနှစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး “ဖိလိပ္ပိသို့” ဟူသော
ရိုးရှင်းသောခေါင်းစဉ်ကို ဆောင်ထားသည်။
1. Title. This
letter draws its title from the fact that it is addressed to the Christians of
Philippi, a city of Macedonia. For a history of the city see on Acts 16:12. The
earliest manuscripts, going back to the 3d century, bear the simple title Pros
Philippēsious (“To [the] Philippians”).
၂. ရေးသားသူ။ စာတွင်းတွင်
တမန်တော်ပေါလုကိုယ်တိုင်က ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁:၁)။ သူသည်
တိမောသေကို သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး (အခန်း ၁:၁၊ ၂:၁၉)၊
သူ၏ထောင်ကျခြင်း (အခန်း ၁:၇) နှင့် မက္ကဒိုးနီးယားတွင် သူ၏ယခင်တရားဟောခြင်း (အခန်း
၄:၁၅) ကို ပေါလု၏ဘဝနှင့်လုံးဝကိုက်ညီပြီး သဘာဝကျသောပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဤစာကို ပေါလုရေးသားသည်ဟု တညီတညွတ်တည်း
အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ပေါလု၏ရေးသားမှုကို ပထမဆုံးသက်သေခံသူမှာ ၂ ရာစုနှစ်အလယ်ပိုင်းခန့်တွင်
ခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်နှင့် အာဇာနည် ပေါလီကပ် ဖြစ်သည် (အတွဲ ၅၊ စာမျက်နှာ ၁၂၅
ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလုရေးသားမှုအတွက် သက်သေများသည် အလွန်ခိုင်မာသောကြောင့်
သံသယဖြစ်စရာနေရာမရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ ရေးသားသည့်ရက်စွဲအတွက် အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ ၁၀၅၊
၁၀၆ ကိုကြည့်ပါ။
2. Authorship. Within
the letter itself the apostle Paul is designated as the author (ch. 1:1). He
represents Timothy as one of his associates (chs. 1:1; 2:19), and refers to his
own imprisonment (ch. 1:7) and to his former preaching in Macedonia (ch. 4:15),
in a manner that is entirely natural and in harmony with what is known of
Paul’s life. The early church unanimously recognized this letter as being from
Paul. The first non-Biblical testimony to its Pauline authorship comes from the
Christian leader and martyr Polycarp, about the middle of the 2d century (see
Vol. V, p. 125). Evidence for Pauline authorship is so strong that there is
little room for doubt. Concerning the date of writing see Vol. VI, pp. 105,
106.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံ။ ဖိလိပ္ပိစာသည်
ရောမမြို့တွင် ပေါလု၏ပထမအကြိမ်ထောင်ကျစဉ်အတွင်း ရေးသားခဲ့သည် (အတွဲ ၆၊ စာမျက်နှာ
၁၀၅၊ ၁၀၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ဖိလိပ္ပိတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို
ပထမဆုံးဟောပြောခဲ့ပြီးနောက် ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာခဲ့သည်။ လုကာသည်
တမန်တော်၏ပထမဆုံးဖိလိပ္ပိလည်ပတ်မှုကို ဖော်ပြထားသည် (တမန်တော် ၁၆)။
အာရှမိုင်းနားအနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ထရိုးအက်စ်တွင် အနှစ်သက္ကရာဇ် ၅၀ ခန့်တွင်
ပေါလုသည် “မက္ကဒိုးနီးယားမှလူတစ်ဦး” ကို အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ပြီး
“မက္ကဒိုးနီးယားသို့ လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီပါ” ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည် (တမန်တော်
၁၆:၈၊ ၉)။ ပေါလုနှင့် သူ၏အဖော်များဖြစ်သော ရှီလ၊ တိမောသေ၊ လုကာတို့သည်
ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး၊ နီအာပိုလိစ်မှတစ်ဆင့် ဖိလိပ္ပိသို့သွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာသည် ဥရောပတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံးဟောပြောခဲ့သည့်နေရာဖြစ်သည် (တမန်တော်
၁၆:၁၁၊ ၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုတွင် သာသနာပြုများသည် မြို့ပြင်ရှိ မြစ်ကမ်းဘေးတွင်
ဝတ်ပြုနေသော အုပ်စုငယ်တစ်ခုနှင့်ပူးပေါင်းခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၆:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။
ထိုသူများထဲတွင် ထူးခြားသူမှာ သီယာတီရာမြို့မှ “ခရမ်းရောင်အထည်ရောင်းသူ”
လီဒီယာဖြစ်သည်။ လီဒီယာနှင့်သူမ၏အိမ်သားများသည် တမန်တော်များ၏သတင်းစကားကို
လက်ခံယုံကြည်ပြီး နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပေါလုနှင့်ရှီလတို့သည်
သွန်သင်ခြင်းလုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရင်း နတ်ဝင်ပူးနေသော
ကျွန်မလေးတစ်ဦးနှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ကို
“အမြင့်မြတ်ဆုံးသောဘုရား၏ကျွန်များ” ဟု အကြိမ်ကြိမ်ကြေညာခဲ့သည်။ ပေါလုက
ထိုနတ်ဝိညာဉ်ကို နှင်ထုတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏သခင်များက လူအုပ်ကိုလှုံ့ဆော်ပြီး
ပေါလုနှင့်ရှီလတို့ကို ရိုက်နှက်ကာ ထောင်ထဲသို့ချခဲ့သည်။ ထို့နောက်
သန်းခေါင်ယံတွင် ငလျင်လှုပ်ခဲ့ပြီး၊ ထောင်မှူးနှင့်သူ၏မိသားစုတို့ ယုံကြည်ကာ
နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်သည် သီယာတီရာမှ ခရမ်းရောင်အထည်ရောင်းသူလီဒီယာနှင့်သူမ၏အိမ်သားများ၊
ထောင်မှူး (ရောမလူမျိုးဖြစ်နိုင်သည်၊ တမန်တော် ၁၆:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)
နှင့်သူ၏အိမ်သားများ၊ နှင့် အခြားသူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။
3. Historical Setting. The
epistle to the Philippians was written from Rome during Paul’s first imprisonment
there (see Vol. VI, pp. 105, 106). More than ten years had passed since Paul
had first preached the gospel at Philippi. Luke describes the circumstances of
the apostle’s first visit there (Acts 16). While at Troas, on the northwest
coast of Asia Minor about a.d. 50, the apostle had received a vision
in which he beheld “a man of Macedonia” pleading with him, “Come over into
Macedonia, and help us” (Acts 16:8, 9). Paul and his companions, Silas,
Timothy, and Luke, responded immediately, and went by way of Neapolis to
Philippi, the first place in Europe where the gospel was preached (see on Acts
16:11, 12). There the missionaries joined a little group of worshipers by the
river outside the city (see on Acts 16:13). Outstanding among those present was
Lydia, “a seller of purple, of the city of Thyatira.” Lydia and her household
readily received the apostles’ message, were converted and baptized. Afterward,
as Paul and Silas went about their work of teaching, they met a slave girl
possessed of a spirit of divination; she repeatedly proclaimed them as
“servants of the most high God.” When Paul cast out the spirit, her former
masters stirred up a mob against the apostles, with the result that Paul and
Silas were beaten and cast into prison. Then came an earthquake at midnight,
followed by the conversion of the jailer and his family. Thus the Philippian
church was formed, with its charter members the purple-seller from Thyatira and
her household, the jailer, who was probably a Roman (see on Acts 16:23), and his
household, and others.
Several years later, on his way back to
Jerusalem, as he completed his Third Missionary Tour, Paul stopped again at
Philippi. It was the time of the Passover, and the apostle kept the feast with
the believers. He must have enjoyed the period of peaceful and happy communion
thus afforded him with those who were among the most loving and truehearted of
all his converts (Acts 20:6; cf. AA 390, 391).
Soon after his return to Jerusalem, Paul was
arrested and imprisoned at Caesarea for at least two years (Acts 24:27). Then
came the trip to Rome, where he spent “two whole years in his own hired house”
(Acts 28:30). Doubtless it was during this period of imprisonment that Paul
wrote his epistle to the Philippian church, as well as the letters to the
Colossians, the Ephesians, and to Philemon. Rome is not mentioned in the
Epistle to the Philippians, but Paul’s reference to Caesar’s household (ch.
4:22) and his expectation of a speedy release (ch. 2:24) suggest Rome as the
place of writing.
ရောမမြို့မှ ဖိလိပ္ပိသို့ ပေါလုရေးသားသောစာတွင်
ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်၏အနေအထားနှင့် ပေါလုနှင့် ဖိလိပ္ပိအသင်းသားများအကြား ဆက်ဆံရေးကို
ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သည်။ ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်ကို ဆရာတော်များနှင့် သင်းအုပ်ဆရာများက
ဦးဆောင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁:၁)။ အသင်းသားများသည် ညှဉ်းဆဲမှုကို ခံစားနေရသည် (အခန်း
၁:၂၉)။ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးအသင်းသားနှစ်ဦးအကြား
သဘောထားကွဲလွဲမှုတစ်ခုရှိခဲ့ပုံရသော်လည်း (အခန်း ၄:၂)၊ ကိုယ်ကျင့်တရားယိုယွင်းမှု
သို့မဟုတ် အယူဝါဒမမှန်ကန်မှုဆိုင်ရာ အရိပ်အမြွက်မရှိပါ။ ပေါလုသည်
ဖိလိပ္ပိအသင်းသားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာတိုးတက်မှုကို ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့်
ရှုမြင်ပြီး၊ သူတို့၏သူ့အပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မပြောင်းလဲပေ။ သူတို့သည်
သူတို့၏ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သော ဧဖရာဒိတ်ကို ပေါလု၏ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ကူညီရန်နှင့်
လက်ဆောင်များပေးပို့ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည် (အခန်း ၂:၂၅)။ ပေါလုသည် မကြာမီလွတ်မြောက်လာနိုင်မည်ဟု
ထင်မှတ်ပြီး၊ သူတို့ကို မကြာမီပြန်လည်တွေ့ဆုံနိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို
ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၁:၂၆၊ ၂:၂၄)။ နောက်ပိုင်းတွင်
သူလွတ်မြောက်လာပြီး၊ သူတည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များအကြား၊
ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်အပါအဝင်၊ အချိန်တစ်ခုအထိ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည် (AA ၄၈၇
ကိုကြည့်ပါ)။
From the letter one gains considerable
insight into the situation at Philippi, the condition of Paul, and the relation
between the apostle and the Philippian believers. The church at Philippi was
led by bishops and deacons (ch. 1:1). Its members were suffering persecution
(v. 29). Apparently there had been some tendency to discord, especially between
two of the women members (ch. 4:2), but there is no hint of moral corruption or
erroneous doctrine. There is little to disturb the joy and thankfulness with
which the apostle contemplates the Philippians’ growth in grace. Their love for
him is unchanged. They had sent Epaphroditus, one of their leaders, to convey
their gifts and to minister to Paul in his affliction (ch. 2:25). Paul thought
that he might be released soon, and expressed a hope of shortly seeing them
again (chs. 1:26; 2:24). Later, he was freed and for a time worked among the
churches he had helped to establish, possibly including the church at Philippi
(see AA 487).
စာရေးသားရန် အကြောင်းအမှန်မှာ ရောမမြို့တွင်
ပေါလုနှင့်အတူရှိစဉ် ဆိုးရွားစွာ ဖျားနာခဲ့သော ဧဖရာဒိတ်သည် ယခုကျန်းမာလာပြီး
ဖိလိပ္ပိသို့ ပြန်လည်သွားနိုင်သောအခါဖြစ်သည် (အခန်း ၂:၂၅–၃၀)။ အသင်းတော်သည်
ဧဖရာဒိတ်ပြန်လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး၊ ပေါလုသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ
သူငယ်ချင်းများထံမှ လက်ဆောင်များပေးပို့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း၊
သူ၏အနေအထားကို ဖော်ပြပြီး၊ သူတို့အတွက် ဆုတောင်းနေကြောင်း သတိပေးသည့်စာကို
ပေးပို့ခဲ့သည်။
The immediate occasion for the writing of the
letter was that Epaphroditus, who had been seriously ill during part of his
stay with Paul in Rome, was now well enough to return home to Philippi (ch.
2:25–30). The church was eager to have Epaphroditus come to them, and Paul
wished to take advantage of the opportunity to send a message thanking his
friends for sending him gifts, telling them of his condition, and reminding
them of his prayerful interest in them.
၄. အကြောင်းအမှု။ ဖိလိပ္ပိစာသည်
သူငယ်ချင်းတစ်ဦးမှ သူငယ်ချင်းများထံသို့ ရေးသားသော ဝိညာဉ်ရေးအကြံဉာဏ်ပေးစာ၊
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စာဖြစ်သည်။ ပေါလုသည်
ဖိလိပ္ပိအသင်းသားများအား သူ၏ထောင်ကျမှု၊ ရောမမြို့တွင် ဧဝံဂေလိတရား၏တိုးတက်မှု၊
အချို့သောဆန့်ကျင်သူများက သူ့ကို မနာလိုစိတ်နှင့် အုပ်စုဖွဲ့ဆန့်ကျင်မှုဖြင့်
ခရစ်တော်ကို ဟောပြောနေသည့်အကြောင်း ပြောပြသည် (အခန်း ၁:၁၂–၁၇)။ သူသည် သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးတွင်
သူ့ကို ထောက်မထားသော အတွင်းစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကို ဖော်ပြသည်။
သူတို့၏စာနာမှုကို ယုံကြည်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေး၏
ပြည့်စုံသောယုံကြည်မှုဖြင့် ရေးသားသည်။ သူ၏ဝမ်းမြောက်မှုသည်
သူတို့၏ဝမ်းမြောက်မှုဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏အနာဂတ်မသေချာမှုကို ပြောပြသည်။
သူ၏တရားစီရင်မှုသည် သေခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ကို မသိပေ။
သူသည် မည်သည့်ဖြစ်ရပ်အတွက်မဆို အသင့်ရှိသည်—သန့်ရှင်းသောဘဝသည် ကောင်းချီးဖြစ်ပြီး၊
သန့်ရှင်းသောသေခြင်းလည်း ကောင်းချီးဖြစ်သည် (အခန်း ၁:၁၉–၂၄)။ သူသည် သူတို့၏လက်ဆောင်များကို
ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံထားကြောင်း ပြောပြသည်။ အခြားအသင်းတော်များထံမှ အကူအညီကို
လက်ခံရန် သူမလိုလားခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့နှင့်မူ အလွန်ရင်းနှီးသော
ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ယုံကြည်မှုသည် သူတို့၏အကူအညီကို
လက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်စေခဲ့သည် (အခန်း ၄:၁၄–၁၇)။ သူသည် ၎င်းကို သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခများကို
သက်သာစေရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့၏သူအပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
ခရစ်ယာန်ကျင့်စဉ်များ၏ ပထမဆုံးဖြစ်သော မေတ္တာတရားတွင် တိုးတက်မှု၏ သက်သေအဖြစ်
တန်ဖိုးထားသည်။ သူကိုယ်တိုင်အတွက် ကျေနပ်နေသည်။ သူသည် ခရစ်ယာန်သဘောအရ မိမိကိုယ်ကိုယ်ဖူလုံရန်
သင်ယူခဲ့သည်။ သူ၏အားနည်းချက်ကို သူမည်သူမည်ဝါထက် ပို၍ခံစားရသော်လည်း၊
ခရစ်တော်၏ခွန်အားဖြင့် အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည် (အခန်း ၄:၁၀–၁၃)။
4. Theme. The
Epistle to the Philippians is a letter from a friend to friends, a letter of
spiritual counsel, written in acknowledgement of loving help. Paul tells the
Philippian believers of his bonds, of the progress of the gospel at Rome, of
the endeavors of certain adversaries to distress him by factious opposition,
preaching Christ, as they did, out of envy and party spirit (ch. 1:12–17). He
tells them of the inward peace and joy that bore him up in all his afflictions.
He feels sure of their sympathy; he writes in the fullest confidence of
Christian friendship. His joy is their joy. He tells them of the uncertainty of
his future; he does not know how his trial will end, in death or in life. He is
prepared for either event—a holy life is blessed, a holy death also blessed
(vs. 19–24). He tells them of his thankful acceptance of their gifts. He had been
unwilling to receive aid from other churches, but with them he was on terms of
the very closest intimacy, and that affectionate and trusting friendship made
him ready to accept their help (ch. 4:14–17). He valued it, not so much as an
alleviation of his own hardships, but rather as an additional evidence of their
love to him and of their growth in that charity which is the first of Christian
graces. For himself, he was content. He had learned to be self-sufficient in
the Christian sense: none felt his own weakness more than he, but he could do
all things through the strength of Christ (vs. 10–13).
ထို့ကြောင့် ဤစာ၏အကြောင်းအမှုမှာ
ခရစ်တော်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ထောင်ကျနေစဉ်၊
ရှေ့တွင်ဘာဖြစ်လာမည်ကို မသိရှိသော်လည်း၊ “ဝမ်းမြောက်ခြင်း” နှင့် “ဝမ်းမြောက်ပါ”
ဟူသောစကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲအသုံးပြုသည်။ “ခရစ်တော်ထဲတွင်” ဟူသောစကားစုကို
ထပ်ခါတလဲလဲအသုံးပြုပြီး၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ
ဤစာ၏အကြောင်းအမှုကို ကောင်းစွာဖော်ပြသည်။
Thus the theme of the epistle is joy in
Christ. Though it was written in prison, with Paul unaware of what lay ahead,
the words “joy” and “rejoice” are used again and again. The phrase “in Christ”
is used repeatedly, and when joined with the thought of joy, well expresses the
theme of the epistle.
၅.
အကျဉ်းချုပ်။
I. နိဒါန်း၊
၁:၁–၁၁။
A. ဖိလိပ္ပိသို့
နှုတ်ဆက်စကား၊ ၁:၁၊ ၂။
B. သူ၏ယုံကြည်သူများအတွက်
ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ၁:၃–၈။
C. သူတို့၏ဆက်လက်တိုးတက်မှုအတွက်
ဆုတောင်းခြင်း၊ ၁:၉–၁၁။
II. ပေါလု၏အနေအထားနှင့်
ခံစားချက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၊ ၁:၁၂–၂၆။
A. သူ၏ထောင်ကျမှုနှင့်
ဧဝံဂေလိတရား၏တိုးတက်မှုအပေါ် သက်ရောက်မှု၊ ၁:၁၂–၁၇။
၁.
ပိုမိုသိရှိလာမှု၊ ၁:၁၂၊ ၁၃။
၂.
အသင်းသားများ၏ သက်သေခံမှု တိုးလာခြင်း၊ ၁:၁၄။
၃.
အငြင်းပွားဖွယ်ဟောပြောခြင်း၊ ၁:၁၅–၁၇။
B. သူ၏ထောင်ကျမှုအပေါ်
သူ၏သဘောထား၊ ၁:၁၈–၂၆။
၁.
ခရစ်တော်ကို ပို၍ဟောပြောနေသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ၁:၁၈။
၂.
၎င်း၏ဝိညာဉ်ရေးအကျိုးကျေးဇူးအပေါ် ယုံကြည်ချက်၊ ၁:၁၉။
၃.
ဘဝတွင်ဖြစ်စေ၊ သေခြင်းတွင်ဖြစ်စေ ခရစ်တော်ကို ချီးမြှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်၊
၁:၂၀–၂၆။
III. စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့်
မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း၊ ၁:၂၇ မှ ၂:၁၆။
A. ခိုင်မာသောရဲရင့်မှု၏လိုအပ်ချက်၊
၁:၂၇၊ ၁:၂၈။
B. ဆင်းရဲဒုက္ခခံယူခြင်း၊
၁:၂၉၊ ၃၀။
C. ခရစ်ယာန်စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့်
နှိမ့်ချမှုအတွက် တောင်းဆိုချက်၊ ၂:၁–၄။
D. ခရစ်တော်၊
နှိမ့်ချမှု၏အမြင့်မြတ်ဆုံးပုံစံ၊ ၂:၅–၁၁။
E. ပုံစံ၏လက်တွေ့အသုံးချမှု၊
၂:၁၂–၁၆။
IV. ပေါလု၏အနာဂတ်အစီအစဉ်များကို
ရှင်းပြခြင်း၊ ၂:၁၇–၃၀။
A. တိမောသေကို
သူတို့ထံသို့ စေလွှတ်ရန် သူ၏အစီအစဉ်၊ ၂:၁၇–၂၃။
B. မကြာမီလွတ်မြောက်လာမည်ဟူသော
သူ၏မျှော်လင့်ချက်၂:၂၄။
C. ဧဖရာဒိတ်ကို
သူတို့ထံသို့ ချက်ချင်းစေလွှတ်ရန် သူ၏အစီအစဉ်၊ ၂:၂၅–၃၀။
၁.
ဧဖရာဒိတ်၏ဖျားနာမှုနှင့် ပြန်လည်သက်သာလာမှု၊ ၂:၂၅–၂၇။
၂.
ဧဖရာဒိတ်အတွက် ထောက်ခံစာ၊ ၂:၂၈–၃၀။
V. အယူဝါဒဆိုင်ရာ
ကွင်းဆက်ဖြင့် နောက်ထပ်တိုက်တွန်းချက်၊ ၃:၁ မှ ၄:၉။
A. ထာဝရဘုရားထဲတွင်
ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ၃:၁။
B. အမှားနှစ်ခုကို
သတိပေးခြင်း၊ ၃:၂–၂၁။
၁.
ဂျူးဘာသာ—လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ကျေးဇူးတော်၊ ၃:၂–၁၆။
a. မှန်ကန်သောအရေဖျားလှီးခြင်း၊
၃:၂၊ ၃။
b. ပေါလု၏ဟီဘရူးနောက်ခံအပေါ်
ယုံကြည်မှုမရှိခြင်း၊ ၃:၄–၇။
c. ပေါလု၏လက်ရှိအတွေ့အကြုံအပေါ်
ယုံကြည်မှုမရှိခြင်း၊ ၃:၈–၁၁။
d. ဆက်လက်ညီညွတ်သောတိုးတက်မှု၏လိုအပ်ချက်၊
၃:၁၂–၁၆ ။
၂.
ရုပ်ဝါဒ—အာရုံခံစားမှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေးစိတ်ထား၊ ၃:၁၇–၂၁။
a. ပေါလုကို
အတုယူရန် တိုက်တွန်းခြင်း၊ ၃:၁၇။
b. အာရုံခံစားသူများကို
သတိပေးခြင်း၊ ၃:၁၈၊ ၁၉။
c. ကောင်းချီးပေးသောမျှော်လင့်ချက်၊
၃:၂၀၊ ၂၁။
C. ခိုင်မာမှုနှင့်
စည်းလုံးညီညွတ်မှုအတွက် ထပ်မံတောင်းဆိုခြင်း၊ ၄:၁–၃။
D. ဝမ်းမြောက်မှု၊
စိတ်ပူပန်မှုမှလွတ်မြောက်ခြင်း၊ ကောင်းမွန်သောရည်မှန်းချက်များကို လိုက်စားရန်
တိုက်တွန်းခြင်း၊ ၄:၄–၉။
VI. နိဂုံး၊
၄:၁၀–၂၃။
A. သူတို့၏လက်ဆောင်ကို
အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ၄:၁၀–၁၉။
B. အားလုံးမှအားလုံးသို့
နှုတ်ဆက်စကား၊ ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ ၄:၂၀–၂၃။5. Outline.I.
Introduction, 1:1–11.
A.
Salutation to the Philippians, 1:1, 2.
B.
Thanksgiving for his converts, 1:3–8.
C.
Prayer for their continued growth, 1:9–11.
II.
Review of Paul’s Circumstances and Feelings, 1:12–26.
A.
His imprisonment and its effect on the progress of the gospel, 1:12–17.
1.
Added publicity, 1:12, 13.
2.
Increased witness by church members, 1:14.
3.
Contentious preaching, 1:15–17.
B.
His attitude toward his imprisonment, 1:18–26.
1.
Rejoicing that Christ is more widely preached, 1:18.
2.
Conviction concerning its spiritual benefit, 1:19.
3.
Determination to exalt Christ in life or in death, 1:20–26.
III.
Exhortation to Unity and Self-denial, 1:27 to 2:16.
A.
Need for steadfast fearlessness, 1:27, 1:28.
B.
Endurance of suffering, 1:29, 30.
C.
Appeal for Christian unity and humility, 2:1–4.
D.
Christ, the supreme pattern of humility, 2:5–11.
E.
Practical application of the pattern, 2:12–16.
IV.
Explanation of Paul’s Plans for the Future, 2:17–30.
A.
His plan to send Timothy to them, 2:17–23.
B.
His hope of being soon released, 2:24.
C.
His immediate plan to send Epaphroditus to them, 2:25–30.
1.
The illness and recovery of Epaphroditus, 2:25–27.
2.
A recommendation for Epaphroditus, 2:28–30.
V.
Further Exhortation, With Doctrinal Parenthesis, 3:1 to 4:9.
A.
Rejoicing in the Lord, 3:1.
B.
Warning against two errors, 3:2–21.
1.
Judaism—works versus grace, 3:2–16.
a. The
true circumcision, 3:2, 3.
b. Paul’s
distrust of his Hebrew background, 3:4–7.
c. Paul’s
distrust of his present experience, 3:8–11.
d. Necessity
of continual, unified progress, 3:12–16.
2.
Materialism—the sensual versus the spiritual mind, 3:17–21.
a. Exhortation
to imitate Paul, 3:17.
b. Warning
against sensualists, 3:18, 19.
c. The
blessed hope, 3:20, 21.
C.
Renewed appeal for steadfastness and unity, 4:1–3.
D.
Exhortation to joyfulness, freedom from anxiety, the pursuit of all good aims,
4:4–9.
VI.
Conclusion, 4:10–23.
A.
Acknowledgment of their gift, 4:10–19.
B.
Salutations from all to all, benediction, 4:20–23.
No comments:
Post a Comment