အခန်းကြီး - ၄၂
ယောဘဝတ္ထု (The Book of Job)
နိဒါန်း (Introduction)
၁။ ခေါင်းစဉ်။ ဤကျမ်းစာအုပ်သည်
၎င်း၏အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သော ယောဘ (ဟေဗြဲဘာသာစကား ’Iyyob) ၏နာမည်ကို
ခေါင်းစဉ်အဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။
1.
Title.
The book bears as its title the name of its chief character—Job, Heb. ’Iyyob.
၂။ စာရေးသူ။ ရှေးဦးဂျူးလူမျိုးတို့၏
အစဉ်အလာအရ ဤကျမ်းစာကို မောရှေရေးသားသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း လူတိုင်းကမူ
သဘောမတူခဲ့ကြပေ။ ဗာဗုလုန်တလမုဒ် (Babylonian Talmud) က “မောရှေသည်
မိမိ၏ကျမ်းစာအုပ်ကို ရေးသားခဲ့ပြီး ဗာလမ်နှင့် ယောဘအကြောင်း အခန်းကဏ္ဍများကိုလည်း
ရေးသားခဲ့သည်” (ဗာဘာ ဘာသရာ၊ ၁၄ခ၊ ၁၅က) ဟု ဆိုထားသည်။ ဤဆိုလိုချက်ကို
ခေတ်သစ်ပညာရှင်အများစုနှင့် ရှေးခေတ်ပညာရှင်အချို့ကပါ လက်မခံကြပေ။ သူတို့ထဲမှ
အချို့က ဧလိဟု၊ ရှောလမုန်နှင့် ဧဇရတို့ကို စာရေးသူများဖြစ်နိုင်ကြောင်း
အကြံပြုကြသည်။ အချို့ကမူ ဤကျမ်းစာသည် နာမည်မဖော်ပြထားသော စာရေးသူတစ်ဦး၏
လက်ရာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြပြီး ရှောလမုန်လက်ထက်၊ ဒါဝိဒ်လက်ထက် သို့မဟုတ်
ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရသော ကာလတစ်ခုခုကဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
စာရေးသူအမျိုးမျိုးတို့က အသေးစိတ်ဖော်ထုတ်ထားသော ဤပြောဆိုချက်များအားလုံးသည်
ခန့်မှန်းချက်များသာဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းဖြစ်စေ၊ ပြင်ပဖြစ်စေ ခိုင်လုံသော
အထောက်အထား မရှိသေးပေ။
2.
Authorship.
Early Jewish tradition, though not unanimously, assigned the authorship of the
book to Moses. The Babylonian Talmud claims, “Moses wrote his own book, and the
passages about Balaam and Job” (Baba Bathra, 14b, 15a). This assertion is
rejected by most modern scholars as well as by many of earlier date. Some of
these suggest Elihu, Solomon, and Ezra as possible authors. Others believe the
book to be the work of an unnamed author, perhaps of the time of Solomon, or of
the time of David, or of the era of the Captivity. All of these claims that
have been developed at length by various authors are conjectural, with
insufficient evidence, either internal or external, for positive
identification.
မောရှေသည် ဤကျမ်းစာကို
ရေးသားသူဖြစ်သည်ဟူသော အစဉ်အလာကို ထောက်ခံသည့် အချက်အလက်များစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
မောရှေသည် မိဒျန်ပြည်၌ ၄၀ (လေးဆယ်) နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရာ ဤကျမ်းစာတစ်လျှောက်
ထင်ရှားနေသော အာရပ်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့တွင် ပြည့်စုံသော
နောက်ခံအတွေ့အကြုံရှိပေသည်။ မောရှေ၏ အီဂျစ်နိုင်ငံနောက်ခံသည်လည်း ဤကျမ်းစာတွင်
ပါဝင်သော အီဂျစ်လူတို့၏ ဘဝနှင့် ကျင့်စဉ်များကို ရည်ညွှန်းချက်များအတွက်
ရှင်းပြပေးနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်ကို ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူအဖြစ်
ပုံဖော်ထားချက်မှာ မောရှေရေးသားခဲ့သော အခြားကျမ်းစာတစ်အုပ်တွင် ပါဝင်သည့်
ဖန်ဆင်းခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းနှင့်လည်း အလွန်ကိုက်ညီနေပါသည် (အက်ဒ် ၁၅၉
ကိုကြည့်ပါ)။
There remains much to support the tradition that ascribes the
book to Moses. Moses spent 40 years in Midian, which would give him ample
background for the strong Arabic flavor that is evident throughout the book.
Moses’ Egyptian background also explains the allusions to Egyptian life and
practice that occur in the book. The picture of God as creator and sustainer
fits well with the creation narrative preserved in another book written by Moses (see Ed 159).
ပညာရှင်အချို့က ယောဘဝတ္ထုနှင့်
မောရှေရေးသားသည်ဟု ယူဆရသော အခြားကျမ်းစာများ၏ ရေးဟန်ကွာခြားမှုကြောင့်
မောရှေရေးသားခြင်း မဟုတ်ဟု ကန့်ကွက်ကြသည်။ ရေးဟန်နှင့်ပတ်သက်သော ငြင်းခုံချက်မှာ
အားနည်းပါသည်။ ယောဘဝတ္ထု၏ စာရေးသူမှာ မောရှေဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းသည် ယောဘကိုယ်တိုင်
ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သော စာသားများစွာကို မပယ်ဖျက်နိုင်ပေ။ ယောဘဝတ္ထု၏
အကြောင်းအရာသည် မောရှေ၏ အခြားကျမ်းစာများနှင့် လုံးဝမတူညီသည့်အတွက်
သဘောထားကွဲပြားစွာ ကိုင်တွယ်ရန် လိုအပ်ပေမည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ထင်ရှားသော
ရေးဟန်ဆင်တူမှုများကို ပြသနိုင်ပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယောဘဝတ္ထုတွင် အသုံးပြုထားသော
စကားလုံးအချို့ကို ပဉ္စမကျမ်း (Pentateuch) တွင်လည်း တွေ့ရပြီး
ကျန်ကျမ်းစာများတွင်မူ မတွေ့ရပေ။ ယောဘဝတ္ထုနှင့် ပဉ္စမကျမ်းနှစ်ခုလုံးတွင်သာ
အသုံးများသော အခြားစကားလုံးများစွာကိုလည်း ကျမ်းစာရေးသားသူ အခြားသူများက
ခပ်ရှားရှားသာ အသုံးပြုကြသည်။ ’El–Shaddai ဆိုသော ခေါင်းစဉ် (အတွဲ ၁၊ စာမျက်နှာ
၁၇၁ ကိုကြည့်ပါ) သည် ယောဘဝတ္ထုတွင် ၃၁ (သုံးဆယ့်တစ်) ကြိမ်၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ၆
(ခြောက်) ကြိမ် ပါဝင်ပြီး ဤပုံစံအတိုင်း ကျမ်းစာအခြားနေရာများတွင် မတွေ့ရပေ။
Some
scholars object to Mosaic authorship on the grounds of dissimilarity of style
between Job and other books attributed to Moses. The argument from style is a
tenuous one. Naming Moses as author of the book of Job does not preclude the
possibility that much of the material may have already been in written
form—penned, perhaps, by the hand of Job himself. The subject matter of Job is
altogether different from that of the other books of Moses, and would require
different treatment. On the other hand, striking similarities of style can be
demonstrated. For instance, certain words used in the book of Job appear also
in the Pentateuch, but nowhere else in the Old Testament; many other words
common to both Job and the Pentateuch are seldom used by other Bible writers.
The title ’El–Shaddai, “the Almighty” (see Vol. I, p. 171), is used 31 times in
the book of Job and 6 times in the book of Genesis, but occurs in this
particular form nowhere else in the Bible.
၃။ သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။
ယောဘဝတ္ထုသည် လူတို့၏ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏
ပရောဖက်တစ်ပါးက ရေးသားထားသည်။ အထက်ပါ မှတ်ချက်များက ဤကျမ်းစာရေးသားသည့်
အချိန်ကာလကို ဖော်ပြနေပါသည်—မောရှေသည် မိဒျန်ပြည်၌ နေထိုင်သည့်အချိန်ကာလဖြစ်ပါသည်။
ယောဘသည် မောရှေ၏ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
3.
Historical
Setting. The book of Job is a poem of human experience, with a prophet of God
as its author. The above comments reveal the approximate time of the writing of
the book—during Moses’ sojourn in Midian. Job may have been a contemporary of
Moses.
ရေးသားသည့်ရက်စွဲနှင့်ပတ်သက်သော
ဤအယူအဆသည် ဤကျမ်းစာတွင် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များကို
အဘယ်ကြောင့် ဖော်ပြမထားသနည်းဆိုသည်ကို ရှင်းပြပေးနေသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များမှာ
ထိုအချိန်က မဖြစ်ပျက်သေးပေ။ ယောဘဝတ္ထုကို ရှောလမုန်လက်ထက် သို့မဟုတ် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်
ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်လိုသော ပညာရှင်များအနေဖြင့် ယောဘဝတ္ထုတွင် ထိုသမိုင်းဆိုင်ရာ
အရိပ်အမြွက်များ မပါဝင်ရခြင်းကို ရှင်းပြရမည်ဖြစ်သည်။ ယောဘဝတ္ထုနှင့် ပညာရှင်များ၏
စာပေတို့အကြား ဆင်တူယိုးမှားဖြစ်မှုသည် ယောဘက ရှောလမုန် သို့မဟုတ်
သူ၏ခေတ်ပြိုင်တို့၏ ရေးဟန်ကို ကူးယူထားခြင်းဟု မဆိုလိုပါ။ ယောဘကဲ့သို့သော
လက်ရာမြောက်သည့် ကျမ်းစာကို ရှောလမုန်က လွှမ်းမိုးမှုရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု
ယူဆခြင်းက ဆန့်ကျင်ဘက်ယူဆချက်ထက် ပို၍ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါသည်။
မည်သည့်အချက်ကိုမျှ ကျွန်ုပ်တို့ အတည်ပြုရန် မလိုပါ။
This
concept regarding the date of authorship reveals why the book makes no mention
of the Exodus or of events following it. These events had not yet occurred.
Scholars who seek to place Job in the time of Solomon or later must explain the
absence of all such historical allusions in Job. The similarity between Job and
the wisdom literature does not indicate that Job copied the style of Solomon or
his contemporaries. It is as reasonable to assume that Solomon was influenced
by such a masterpiece as Job as to assume the opposite. We need not take either
position.
ယောဘဝတ္ထု၏ ထင်ရှားသော နောက်ခံမှာ
အာရေဗျသဲကန္တာရ ယဉ်ကျေးမှုဖြစ်သည်။ ထူးခြားသည်မှာ ၎င်းသည် အစ္စရေးတို့၏
နောက်ခံမဟုတ်ပေ။ အာဗြဟံ၏ သားမြေးများထဲတွင်သာမက ပြင်ပတွင်လည်း ဘုရားသခင်ကို
ကိုးကွယ်သူများ ရှိခဲ့သည်။ ဤနောက်ခံမှာ နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေး သို့မဟုတ် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ
နောက်ခံမျိုးမဟုတ်ပေ။ ယောဘမှာ ထိုခေတ်ကာလတွင် ရိုးရှင်းသော လူမှုဘဝနောက်ခံမှ
ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏နိုင်ငံသားတို့ လေးစားချစ်ခင်ခြင်းကို ခံရသော
ချမ်းသာသည့် မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မည်သည့်မင်းဆက် သို့မဟုတ်
အုပ်ချုပ်သူမျိုးနွယ်စုနှင့်မျှ ချိတ်ဆက်၍ မရပေ။ သူသည် သမိုင်းတွင် တစ်ဦးတည်းသော
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားနေပြီး သူ၏ခေတ် သို့မဟုတ်
သူ၏ခေတ်ပြိုင်များနှင့် ဆက်နွှယ်မှုထက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကြောင့်
အရေးပါနေခြင်းဖြစ်သည်။
The
obvious setting of Job is that of Arabian Desert culture. Strangely enough, it
is not an Israelitish setting. There were worshipers of God outside the
confines of Abraham’s descendants. The setting is not political, military, or
ecclesiastical. Rather, Job emerges from a domestic background, common to his
age. He was a wealthy landowner, honored and loved by his countrymen. He can be
identified with no dynasty or ruling clan. He stands out, a lone, majestic
figure in history, important because of his personal experience rather than
because of his relationship to his time or to his contemporaries.
၄။ အဓိကအကြောင်းအရာ။ ဤသည်မှာ
ဆိုးရွားပြီး ရှင်းပြ၍မရသော ပြောင်းလဲမှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်
ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် လမ်းကြောင်းရှာတွေ့ခဲ့သည့် လူတစ်ဦး၏
အကြောင်းဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို ပို၍ ပြဇာတ်ဆန်စေသော နောက်ခံအချက်များမှာ (၁) ယောဘ၏
ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် သူ၏ကျဆင်းသွားမှုအကြား ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ခြင်း၊ (၂) သူ၏
ဘေးဒုက္ခသည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်း၊ (၃) ထိုခေတ်အခါက အဖြစ်များသော
ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုင်ရာ ဒဿနိကဗေဒက ဖြစ်ပေါ်စေသော ပြဿနာ၊ (၄) သူ၏မိတ်ဆွေများ၏
ရက်စက်မှု၊ (၅) သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအခြေအနေ၊ (၆)
ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားမှုသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တက်လှမ်းလာခြင်း၊ (၇)
ဘုရားသခင် ထင်ရှားပြသခြင်း၊ (၈) ယောဘ၏ နောင်တရခြင်း၊ (၉) သူ၏မိတ်ဆွေများ၏
ရှက်ဖွယ်ဖြစ်ရခြင်း၊ (၁၀) ယောဘ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
4.
Theme.
This is the story of a man finding his way back to normal life after a series
of terrible, unexplainable reverses. The elements in the background that make
the situation dramatic are (1) the contrast between Job’s prosperity and his
degradation, (2) the suddenness of his calamity, (3) the problem posed by the
philosophy of suffering common in his day, (4) the cruelty of his friends, (5)
the depth of his discouragement, (6) the gradual ascent to trust in God, (7)
the dramatic appearance of God, (8) the repentance of Job, (9) the humiliation
of his friends, (10) the restoration of Job.
ဤကျမ်းစာ၏ ရှုပ်ထွေးသော
သွန်သင်ချက်များကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပေ။
အဓိကအကြောင်းအရာကြီးအတွင်းတွင် အသေးစားအကြောင်းအရာများစွာ ပါဝင်နေပြီး
ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးကို စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ပေါင်းစပ်ထားသော တေးသံစုံတီးဝိုင်း (symphony) တစ်ခုကဲ့သို့
ဖြစ်စေသည်။ ဤကျမ်းစာ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပံ့ပိုးမှုတစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်ကို
ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့်
နက်နဲမှုကို ဤမျှ စွဲဆောင်မှုရှိရှိ ဖော်ပြထားခြင်းမျိုး ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။
စာတန်သည် ဘုရားသခင်ကို စွပ်စွဲရန် ကြိုးပမ်းသည်၊ အခြေအနေများက ယောဘကို ဘုရားသခင်၏
မေတ္တာတော်အပေါ် သံသယဝင်ရန် သွေးဆောင်သည်၊ မိတ်ဆွေများက ဘုရားသခင်ကို
အဓိပ္ပာယ်ကောက်လွဲကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို
အလွန်ခမ်းနားစွာ ထင်ရှားပြသသဖြင့် ယောဘသည် “ယခုမူကား အကျွန်ုပ်မျက်စိသည်
ကိုယ်တော်ကို မြင်ရပါပြီ” (အခန်း ၄၂၊ အပိုဒ် ၅) ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုရသည်အထိ
ဖြစ်လာသည်။ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် ယောဘသည်
ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် မိသားစုဆုံးရှုံးခြင်းထက် ဘုရားသခင်ကို ဆုံးရှုံးရသည်ဟု
သူထင်မှတ်သောအချက်အတွက် ပို၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခြင်းမှာ ထူးခြားပါသည်။ ဘုရားသခင်သည်
ကျမ်းစာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်တည်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း
တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ခံထားရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တရားမျှတပြီး ချစ်ခင်သော
ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် အတည်ပြုခံရသည်။
No
single statement is sufficient to cover the complex teaching of the book. Many
minor themes fit into the larger theme, making the book as a whole resemble a
symphony of ideas. One of the grandest contributions of the book is its picture
of God. Never have the glory and profundity of God been more eloquently
expressed, except in the person of Jesus Christ Himself. Satan tries to impugn
God, circumstances tempt Job to doubt God’s love, friends misinterpret God;
yet, in the end, God reveals Himself so magnificently that Job is led to
exclaim, “Now mine eye seeth thee” (ch. 42:5). It is significant that, even in
the depths of his sorrow, Job mourns more over what seems to him his loss of
God than he does over the loss of property and family. God stands at the center
of the book, sometimes hidden by clouds of misunderstanding, but finally
vindicated as a just and loving Creator.
ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုင်ရာ ပြဿနာသည်လည်း
ဤကျမ်းစာတွင် ကြီးမားစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရှုသူသည် ယောဘ၏ ဘေးဒုက္ခအတွက်
အကြောင်းရင်းကို အစကတည်းက သိရှိထားသည်။ ယောဘသည် စာတန်၏ သူနှင့်ပတ်သက်သော
ပရိယာယ်များကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများသည်
ဆင်းရဲဒုက္ခဟူသမျှသည် တိကျသော အပြစ်တစ်ခုခုအတွက် အပြစ်ပေးခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော
အစဉ်အလာထဲတွင် နစ်မွန်းနေကြသည်။ ယောဘသည် ထိုသို့သော အပြစ်မျိုးကို မသိရှိခဲ့ဘဲ
မိမိ၏ ဘေးဒုက္ခအတွက် ရှင်းပြချက်ကို ရှာဖွေရမည့် အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
လက်ရှိ အစဉ်အလာက သူ၏လမ်းကြောင်းတွင် ပိတ်ဆို့ထားသော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းနှင့်
မမှန်မကန် ပြောဆိုခြင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးများကြားမှ ယောဘသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှ
ယုံကြည်ခြင်းသို့ လမ်းရှာဖွေခဲ့ရသည်။
The
problem of suffering also looms large in the book. The reader of the narrative
is acquainted from the outset with the reason for Job’s misfortunes. Job was
not aware of Satan’s intrigues against him. On the contrary, Job and his
friends were steeped in a tradition that claimed that suffering was always
punishment for specific sin. Job was not aware of such sin, and was faced with
the predicament of finding an explanation for his misfortune. Over the
obstacles of misunderstanding and misrepresentation, placed in his path by the
current tradition, Job had to make his way from despair to confidence.
ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရစဉ် ယောဘသည်
သေခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သေလွန်ပြီးနောက် လူတို့၏
အခြေအနေကို စဉ်းစားဆင်ခြင်မိသည်။ ယောဘသည် သေခြင်းကို အိပ်ပျော်ခြင်း (အခန်း ၁၄၊
အပိုဒ် ၁၂) ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ထိုနောက်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းရှိမည်ဟု (အပိုဒ်
၁၄၊ ၁၅) ယူဆခဲ့သည်။ ဤထုတ်ဖော်ချက် ပါဝင်နေခြင်းသည် သေလွန်သူတို့၏
အသိစိတ်ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်သော မှတ်ချက်ပေးသူများအတွက် အတားအဆီး ဖြစ်နေသည်။
ယောဘ၏ နောက်ဘဝနှင့် ပတ်သက်သော ရည်ညွှန်းချက်များကို စိတ်ကူးယဉ်
အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူမှုများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုရည်ညွှန်းချက်များသည်
အခြားကျမ်းစာတို့၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေသည်။
In
his sickness Job was brought face to face with death. He was thus led to ponder
the condition of man after death. Job considered death a sleep (ch. 14:12),
with a resurrection beyond (vs. 14, 15). The presence of this statement has
been a stumbling block to commentators who believe in the conscious state of
the dead. Many fanciful interpretations have been made of Job’s references to
the future life, though such references are in full harmony with the teaching
of other scriptures.
နောက်ထပ် အကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ
ဉာဏ်ပညာကို လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် တင်စားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောလမုန်ကဲ့သို့ပင်
ယောဘသည် ဉာဏ်ပညာကို အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းကျိုးအဖြစ် ချီးမွမ်းခဲ့သည်။
စာရေးသူနှစ်ဦးစလုံးသည် ဉာဏ်ပညာကို “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” နှင့်
ဆက်စပ်ထားကြသည် (ယောဘ ၂၈:၂၈၊ သုတ္တံ ၁၅:၃၃)။
Another
secondary theme is the personification of Wisdom. As Solomon did later, Job
extolled wisdom as the greatest good. Both writers associate wisdom with “the
fear of the Lord” (Job 28:28; Prov. 15:33).
ယောဘဝတ္ထုကို ဘာသာပြန်ရာတွင် ဘုရားသခင်၏
အမှန်တရားကို ဖော်ပြသော အယူအဆများနှင့် ဇာတ်လမ်းပါ ဇာတ်ကောင်အမျိုးမျိုးတို့၏
ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်နှင့် အမြင်များကို ပြောဆိုချက်များအကြား ခွဲခြားသိရှိရန်
လိုအပ်ပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယောဘ၏ မိတ်ဆွေများ ဖော်ပြခဲ့သော ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုင်ရာ
ဒဿနမှာ မမှန်ကန်ပေ။ ၎င်းသည် ထိုခေတ်ကာလ၏ လွဲမှားသော အတွေးအခေါ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။
ခါးသီးသော မိန့်ခွန်းများမှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် မညီညွတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏
မှုတ်သွင်းခြင်းက လူအချို့၏ လွဲမှားသော အယူအဆများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း
ထိုအယူအဆများကို မှန်ကန်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ယောဘဝတ္ထုကို ဖတ်ရှုသူသည် ဘုရားသခင်
သင်ကြားပေးနေသော အမှန်တရားများနှင့် အကန့်အသတ်ရှိသော စကားပြောသူများက ဖော်ပြသော
လွဲမှားသည့် အယူအဆများကို အမြဲတမ်း ခွဲခြားသိမြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့်
ဗိလဒဒ်၏ ပြောဆိုချက်တစ်ခုကို အခြေခံ၍ ဝါဒတစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းသည်
မေးခွန်းထုတ်စရာကောင်းသော ဘာသာပြန်မူဝါဒကို လိုက်နာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
In
interpreting the book of Job, distinction must be made between those ideas that
express divine truth and the statements of personal feeling and opinion that
are expressed by the various characters in the narrative. For example, the
philosophy of suffering set forth by the friends of Job is not correct. It
reflects the faulty thinking of the times. The bitter speeches are not in
harmony with God’s will. Inspiration has recorded the mistaken notions of
certain men, but that does not make these ideas correct. The reader of Job must
always distinguish between the truths that God is teaching and the faulty ideas
often expressed by the finite speakers. To use a statement from Bildad, for
example, to establish a doctrine is to follow a questionable principle of
interpretation.
ကျမ်းစာမှတ်ချက်များတွင် အချို့သော
စာသားများအတွက် အခြားရွေးချယ်စရာ ဘာသာပြန်ချက်များကို ပေးထားသည်။ ၎င်း၏
အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဟေဗြဲစာသားများ၏ မရှင်းလင်းမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဟေဗြဲစကားလုံးများတွင် အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုးရှိတတ်သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်များသည်
မကြာခဏဆိုသလို လုံးဝမတူညီကြဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်တတ်သည်။ အချို့ကိစ္စများတွင်
ထုတ်ဖော်ချက်တစ်ခုကို နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော
အခြေအနေများတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဘာသာပြန်ကွဲပြားမှုများကို ပေးထားပါသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဟေဗြဲစာသားမှာ အလွန်ပင် မရှင်းလင်းသဖြင့် ခန့်မှန်းရသော
အခြေအနေရှိသည်။ သို့သော် ဤပြဿနာများသည် ကျမ်းစာ၏ အနှစ်သာရ အဓိပ္ပာယ်ကို များစွာ
ထိခိုက်မှုမရှိစေပါ။
In
the comment on the book alternate interpretations are given certain passages.
The principal reason for this is the obscurity of the Hebrew text. Often Hebrew
words have several meanings. These meanings are frequently quite
dissimilar—even opposite. In some cases a statement may be interpreted in
several ways. In such instances variant possible interpretations are given. At
times the Hebrew is so obscure that conjecture is involved. These problems,
however, do not materially affect the over-all meaning of the text.
ယောဘဝတ္ထု၏ အံ့ဩစရာကောင်းသော
အင်္ဂါရပ်မှာ အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြထားသည့် စာပေကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သည်။
ဟားဗတ်တက္ကသိုလ်မှ ပါမောက္ခ ဂျော့ခ်ျ ဖွတ် မိုးရ် (George Foot Moore) က
ဤကျမ်းစာကို ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသော ဟေဗြဲစာပေ၏ အကြီးမြတ်ဆုံး
လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့စာပေ၏ အကြီးမြတ်ဆုံး ကဗျာလက်ရာများထဲတွင်
တစ်ခုပါဝင်သည်ဟု ပြောဆိုသည်။ အခြား ချီးကျူးသူတစ်ဦးကမူ ၎င်းကို “ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏
မက်တာဟွန်း (Matterhorn)”
ဟု
ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
The
amazing feature of Job is the literary skill with which the theme is developed.
Prof. George Foot Moore of Harvard University speaks of the composition as the
greatest work of Hebrew literature that has come down to us, and one of the
greatest poetical works of the world’s literature. Another eulogist calls it
“The Matterhorn of the Old Testament.”
ယောဘဝတ္ထုကို ၎င်း၏ ပုံစံဒီဇိုင်းကို
အာရုံမစိုက်ဘဲ ကောင်းစွာ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤကျမ်းစာသည် ထင်ရှားစွာပင်
ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲကဗျာ၏ အခြေခံမှာ အပြိုင်ဖွဲ့ခြင်း (parallelism) ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အယူအဆတစ်ခုကို တိုတောင်းသော ဝါကျနှစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြသော ကဗျာပုံစံဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝါကျနှစ်ခုမှာ အခန်း ၃၊ အပိုဒ် ၂၅ ကဲ့သို့ပင် အတူတူပင် ဖြစ်တတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒုတိယဖော်ပြချက်မှာ ပထမအချက်ကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ပြီး
အပိုအတွေးတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်း ၅၊ အပိုဒ် ၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။
ဟေဗြဲအပြိုင်ဖွဲ့ခြင်းများနှင့် ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးချက်အတွက် စာမျက်နှာ ၂၄-၂၇ ကို
ကြည့်ပါ။
The
book of Job cannot be well understood without attention to its design. The book
is obviously a poem. The basis of Hebrew poetry is parallelism. This is a
poetic form in which an idea is expressed in two short sentences. Sometimes the
two sentences are almost identical, as in ch. 3:25. Sometimes the second
expression is an amplification of the first and adds an additional thought (see
ch. 5:12). For a discussion of Hebrew parallelisms see pp. 24–27.
ဤကျမ်းစာတွင် အပိုင်း ၃ (သုံး)
ပိုင်းရှိသည် - နိဒါန်း (prologue)၊
ကဗျာ (poem)၊
နိဂုံး (epilogue)။
ကဗျာကို ၃ (သုံး) ပိုင်းခွဲခြားထားသည် - ယောဘနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေများအကြား
ဆွေးနွေးမှုများ၊ ဧလိဟု၏ မိန့်ခွန်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှု။ ယောဘနှင့်
သူ၏မိတ်ဆွေများ အငြင်းပွားမှုများတွင် စက်ဝန်း ၃ (သုံး) ခုရှိပြီး တစ်ခုစီတွင်
ယောဘ၏ မိန့်ခွန်း ၃ (သုံး) ခုနှင့် မိတ်ဆွေများ၏ မိန့်ခွန်း တစ်ခုစီ ပါဝင်သည်
(တတိယစက်ဝန်းတွင် ဇောဖရ၏ မိန့်ခွန်းမပါဝင်ခြင်းမှလွဲ၍)။ ယောဘ၏
နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်းတွင် မိန့်ခွန်း ၃ (သုံး) ခု ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်သည်
မိန့်ခွန်း ၃ (သုံး) ခု ပြောကြားသည်ဟု မိတ်ဆက်ထားသည်။ နိဂုံးကိုလည်း ၃ (သုံး)
ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဤဒီဇိုင်းကို ကျမ်းစာရှိ တစ်ဦးချင်းစီ၏ မိန့်ခွန်းအချို့၏
တည်ဆောက်ပုံတွင်လည်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော စီစဉ်မှုသည် အံ့ဩစရာမဟုတ်ဘဲ
ဟေဗြဲကဗျာ၏ ပါရမီနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီပါသည်။ (ဇောဖရသည် တတိယမိန့်ခွန်း
ပြောကြားခဲ့သည်ဟူသော အမြင်အတွက် အခန်း ၂၇၊ အပိုဒ် ၁၃ ကို ကြည့်ပါ)။
The
book has three divisions: prologue, poem, epilogue. The poem is divided into
three parts: the dialogues between Job and his friends, Elihu’s speech, God’s
intervention. In Job’s arguments with his friends there are three cycles, each
of which contains three speeches by Job and one each by the friends (except for
the absence of Zophar’s speech in the third cycle). In Job’s final address
there are three speeches. God is introduced as making three addresses. The
epilogue is divided into three parts. This design may be carried even into the
construction of some of the individual speeches in the book. Such an
arrangement is in no way surprising; it is in perfect accord with the genius of
Hebrew poetry. (See on ch. 27:13 for the view that Zophar made a third
address.)
ယောဘဝတ္ထုတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ
ပါဝင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ စကားအနည်းငယ် ဆိုရပါမည်။ သာမန်ဖတ်ရှုသူသည် တူညီသောအယူအဆကို
ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားခြင်းများကြောင့် အထင်ကြီးမိတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ
စိတ်ပျက်မိတတ်သည်။ ယောဘ၏ မိတ်ဆွေများ၏ မိန့်ခွန်းအားလုံးသည် အကြောင်းတရားတစ်ခု -
ဘေးဒုက္ခသည် အပြစ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို သက်သေပြရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း
မှတ်သားထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဧလိဟုသည်လည်း အဓိကအကြောင်းအရာ တစ်ခု - ဘေးဒုက္ခသည်
စည်းကမ်းပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ယောဘသည်
ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု - သူ၏ စိန်ခေါ်ခံထားရသော သမာဓိကို ကာကွယ်ရန်ကိုသာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
အခြေအနေတိုင်းတွင် ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို သက်သေပြရန် အရင်းအမြစ်တိုင်းကို
အသုံးချခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တူညီသောအတွေးကို မတူညီသော ဆက်တင်များစွာတွင် ဖော်ပြစေသည် -
ဥပမာအားဖြင့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးစီသည် တူညီသောနယ်ပယ်ကို ခြုံငုံမိပြီး၊ တူညီသော အယူအဆများကို
အလေးပေးကာ၊ မကြာခဏ တူညီသော အသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုကြသည်။
A
word is in order regarding repetition in the book of Job. The average reader is
impressed—and sometimes discouraged—by the many instances of repetition of the
same idea. It must be remembered that all the speeches of Job’s friends were
intended to prove one idea—that misfortune should be construed as punishment.
Elihu also developed one main theme—that misfortune should be construed as
discipline. Job, on the other hand, was aiming at one objective—the vindication
of his challenged integrity. In each instance every resource is exploited
toward the proving of the case. This leads to the expression of the same
thought in many different settings—for example, each of the friends covers the
same ground, emphasizes the same ideas, and frequently employs the same
expressions.
ဘုရားသခင် စတင်ပြောဆိုသောအခါ ထပ်ခါတလဲလဲ
ပြောဆိုမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုရမည်ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေများ၏
မိန့်ခွန်းများကို တူညီသောဝင်ရိုးပေါ်တွင် လည်ပတ်နေသော ဘီးများစွာနှင့်
နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ သူတို့၏ တူညီမှုက ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သင့်လျော်စေသည်။ ဧလိဟု၏
မိန့်ခွန်းသည် ကြီးကျယ်သော အယူအဆတစ်ခုဟု သူယူဆသည့်အရာအတွက် စိတ်အားထက်သန်နေသော
လူငယ်တစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဘုရားသခင်၏
မိန့်ခွန်းများမှာမူ မတူညီပေ။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် အဆင့်တစ်ခုတွင်
ရှိနေသည်။ ဘုရားသခင်၏ စကားလုံးများတစ်လျှောက်တွင် တိုးတက်မှုများရှိသည်။
စကားစုတိုင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသည်။ ဘုရားသခင်၏ မိန့်ခွန်းများသည်
ဖန်ဆင်းခြင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုများကို ဖော်ပြမှုဆိုင်ရာ ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုနေသော
ဘုရားသခင်၏ ရှင်းလင်းသော ထင်ရှားပြသမှုဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာ၏ အနှစ်ချုပ်ကို မှန်ကန်စွာ
ဘာသာပြန်နိုင်စေရန် ယောဘဝတ္ထုကို လေ့လာသူတို့က ဤအချက်များကို
အသိအမှတ်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။
It
should be observed that the prevalence of repetition ceases when God begins to
speak. The speeches of the friends have been compared to so many wheels
revolving on the same axle. Their sameness makes this comparison apt. Elihu’s
speech represents the pent-up emotion of a young man enthusiastic over what he
considers a great idea. God’s speeches are different. They are in a class by
themselves. All the way through the divine utterances there is progress. Every
phrase is full of meaning. God’s speeches are a clear revelation of the divine
One, who is using the objects of creation as a medium of expression. These
facts must be recognized by the student of Job in order that the outline of the
book may be correctly interpreted.
၅။ အကျဉ်းချုပ်။ I. စကားပြေနိဒါန်း၊
၁:၁ မှ ၂:၁၃ အထိ။ A. ယောဘနှင့်
သူ၏မိသားစု၊ ၁:၁–၅။ B. စာတန်သည်
ယောဘကို ဒုက္ခပေးရန် ခွင့်ပြုချက်ရခြင်း၊ ၁:၆–၁၂။ C. စာတန်သည် ယောဘကို
ဒုက္ခပေးခြင်း၊ ၁:၁၃–၁၉။
D. ယောဘ၏ နာခံခြင်း၊ ၁:၂၀–၂၂။ E. စာတန်သည် ယောဘကို ရောဂါဝေဒနာဖြင့်
ဒုက္ခပေးခြင်း၊ ၂:၁–၁၀။
F. သူငယ်ချင်းသုံးဦး ရောက်ရှိလာခြင်း၊ ၂:၁၁–၁၃။
5.
Outline.
I. Prose Prelude, 1:1 to 2:13. A. Job and his family, 1:1–5. B. Satan obtains
permission to afflict Job, 1:6–12. C. Satan afflicts Job, 1:13–19. D. Job’s
resignation, 1:20–22. E. Satan afflicts Job with disease, 2:1–10. F. The
arrival of the three friends, 2:11–13.
II.
ယောဘနှင့်
သူ၏သူငယ်ချင်းများအကြား ဆွေးနွေးမှုများ၊ ၃:၁ မှ ၃၁:၄၀ အထိ။ A. ပထမစက်ဝန်း၊
၃:၁ မှ ၁၁:၂၀ အထိ။
၁။
ယောဘ၏ ပထမမိန့်ခွန်း- သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှု၊ ၃:၁–၂၆။ ၂။
အဲလိဖတ်၏ မိန့်ခွန်း- ယောဘကို ဆုံးမခြင်း၊ ၄:၁ မှ ၅:၂၇ အထိ။ ၃။
ယောဘ၏ ဒုတိယမိန့်ခွန်း- သူခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ ပြင်းထန်မှု၊ ၆:၁ မှ ၇:၂၁ အထိ။ ၄။
ဗိလဒဒ်၏ မိန့်ခွန်း- ယောဘသည် အပြစ်ရှိသူဟု စွပ်စွဲခံရခြင်း၊ ၈:၁–၂၂။ ၅။
ယောဘ၏ တတိယမိန့်ခွန်း- ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံပုံနှင့်ပတ်သက်၍ ညည်းညူခြင်း၊ ၉:၁ မှ ၁၀:၂၂
အထိ။ ၆။
ဇောဖရ၏ မိန့်ခွန်း- နောင်တရရန် တောင်းဆိုခြင်း၊ ၁၁:၁–၂၀။
II.
The Dialogues Between Job and His Friends, 3:1 to 31:40. A. The first cycle,
3:1 to 11:20.
1.
Job’s
first speech: his deep discouragement, 3:1–26.
2.
Eliphaz’
speech: Job reproved, 4:1 to 5:27.
3.
Job’s
second speech: the seriousness of his affliction, 6:1 to 7:21.
4.
Bildad’s
speech: Job accused of being a sinner, 8:1–22.
5.
Job’s
third speech: complaint regarding God’s dealings with him, 9:1 to 10:22.
6.
Zophar’s
speech: an appeal for repentance, 11:1–20.
B. ဒုတိယစက်ဝန်း၊
၁၂:၁ မှ ၂၀:၂၉ အထိ။ ၁။ ယောဘ၏ ပထမမိန့်ခွန်း- သူသည်
သူ၏သမာဓိကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း၊ ၁၂:၁ မှ ၁၄:၂၂ အထိ။ ၂။
အဲလိဖတ်၏ မိန့်ခွန်း- သူသည် ယောဘ၏ ဘုရားတရားမဲ့မှုကို ဆုံးမခြင်း၊ ၁၅:၁–၃၅။ ၃။
ယောဘ၏ ဒုတိယမိန့်ခွန်း- သူသည် သူ၏မိတ်ဆွေများအား သနားကြင်နာမှုမရှိသူများဟု
စွပ်စွဲခြင်း၊ ၁၆:၁ မှ ၁၇:၁၆ အထိ။ ၄။ ဗိလဒဒ်၏ မိန့်ခွန်း- သူသည်
ဘေးဒုက္ခသည် ဆိုးညစ်သူတို့အပေါ် ကျရောက်တတ်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခြင်း၊ ၁၈:၁–၂၁။ ၅။
ယောဘ၏ တတိယမိန့်ခွန်း- သူသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်း၊
၁၉:၁–၂၉။ ၆။
ဇောဖရ၏ မိန့်ခွန်း- သူသည် ဆိုးညစ်သူတို့၏ လက်ရှိနှင့် အနာဂတ်အပြစ်ပေးခံရမှုတို့ကို
ဖော်ပြခြင်း၊ ၂၀:၁–၂၉။
B.
The second cycle, 12:1 to 20:29.
1.
Job’s
first speech: he maintains his integrity, 12:1 to 14:22.
2.
Eliphaz’
speech: he reproves Job for impiety, 15:1–35.
3.
Job’s
second speech: he accuses his friends of being unmerciful, 16:1 to 17:16.
4.
Bildad’s
speech: he insists that calamity overtakes the wicked, 18:1–21.
5.
Job’s
third speech: he expresses his belief in the resurrection, 19:1–29.
6.
Zophar’s
speech: he describes the present and future punishment of the wicked, 20:1–29.
C. တတိယစက်ဝန်း၊
၂၁:၁ မှ ၃၁:၄၀ အထိ။ ၁။ ယောဘ၏ ပထမမိန့်ခွန်း- သူသည်
ဆိုးညစ်သူတို့ တစ်ခါတစ်ရံ ချမ်းသာကြွယ်ဝတတ်ကြောင်း ထိန်းသိမ်းပြောဆိုခြင်း၊
၂၁:၁–၃၄။ ၂။
အဲလိဖတ်၏ မိန့်ခွန်း- သူသည် ယောဘကို နောင်တရရန် တိုက်တွန်းခြင်း၊ ၂၂:၁–၃၀။ ၃။
ယောဘ၏ ဒုတိယမိန့်ခွန်း- သူသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်မှောက်သို့ ရောက်ရန် အခွင့်အရေးကို
လိုလားကြောင်း ဖော်ပြခြင်း၊ ၂၃:၁ မှ ၂၄:၂၅ အထိ။ ၄။
ဗိလဒဒ်၏ မိန့်ခွန်း- သူသည် လူသားသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု
မဆိုနိုင်ကြောင်း အခိုင်အမာဆိုခြင်း၊ ၂၅:၁–၆။ ၅။
ယောဘ၏ တတိယနှင့် အရှည်ဆုံးမိန့်ခွန်း- သူသည် သူ၏အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး
သူ၏အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း၊ ၂၆:၁ မှ ၃၁:၄၀ အထိ။
C.
The third cycle, 21:1 to 31:40.
1.
Job’s
first speech: he maintains that the wicked sometimes prosper, 21:1–34.
2.
Eliphaz’
speech: he urges Job to repent, 22:1–30.
3.
Job’s
second speech: he expresses his longing for an opportunity to appear before
God, 23:1 to 24:25.
4.
Bildad’s
speech: he asserts that man cannot be justified before God, 25:1–6.
5.
Job’s
third and longest speech: he reviews his experience and maintains his
innocence, 26:1 to 31:40.
III.
ဧလိဟု၏
မိန့်ခွန်းများ၊ ၃၂:၁ မှ ၃၇:၂၄ အထိ။ A. နိဒါန်းနှင့် ပထမမိန့်ခွန်း- သူသည်
ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုင်ရာ ဒဿနအသစ်တစ်ခုကို တင်ပြခြင်း၊ ၃၂:၁ မှ ၃၃:၃၃ အထိ။ B. ဒုတိယမိန့်ခွန်း-
သူသည် ဘုရားသခင်ကို အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားခြင်း၊ ၃၄:၁–၃၇။ C. တတိယမိန့်ခွန်း-
သူသည် ဘုရားသခင်က ယောဘကို အရေးမစိုက်ဟု ဆင်ခြင်ခြင်း၊ ၃၅:၁–၁၆။ D. စတုတ္ထမိန့်ခွန်း-
သူသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း၏ ဘုရားသခင်ကို တင်ပြခြင်း၊ ၃၆:၁ မှ ၃၇:၂၄ အထိ။
III.
The Speeches of Elihu, 32:1 to 37:24. A. Introduction and first speech: he
presents a new philosophy of suffering, 32:1 to 33:33. B. Second speech: he
endeavors to vindicate God, 34:1–37. C. Third speech: he reasons God has not
heeded Job, 35:1–16. D. Fourth speech: he presents the God of the thunderstorm,
36:1 to 37:24.
IV.
ဘုရားသခင်၏
အဖြေ၊ ၃၈:၁ မှ ၄၁:၃၄ အထိ။
A. ပထမမိန့်ခွန်း- ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စကြဝဠာသည် ဘုရားသခင်ကို
ထင်ရှားစေခြင်း၊ ၃၈:၁–၄၁။
B. ဒုတိယမိန့်ခွန်း- တိရစ္ဆာန်လောကသည် ဘုရားသခင်ကို
ထင်ရှားစေခြင်း၊ ၃၉:၁–၃၀။
C. တတိယမိန့်ခွန်း- ဘီဟမုတ်နှင့် လေဗျာသန်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို
ထင်ရှားစေခြင်း၊ ၄၀:၁ မှ ၄၁:၃၄ အထိ။
IV.
God’s Answer, 38:1 to 41:34. A. First address: the physical universe reveals
God, 38:1–41. B. Second address: animal life reveals God, 39:1–30. C. Third
address: behemoth and leviathan reveal God, 40:1 to 41:34.
V. စကားပြေနိဂုံး၊
၄၂:၁–၁၇။ A. ယောဘ၏
ဘုရားသခင်ကို ဝန်ခံခြင်း၊ ၄၂:၁–၆။ B. ယောဘသည် သူ၏မိတ်ဆွေများအတွက်
ဆုတောင်းပေးခြင်း၊ ၄၂:၇–၉။
C. ယောဘ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း၊ ၄၂:၁၀–၁၇။
V.
Prose Postlude, 42:1–17. A. Job’s acknowledgment of God, 42:1–6. B. Job prays
for his friends, 42:7–9. C. Job’s restoration, 42:10–17.
No comments:
Post a Comment