ရောမသားများထံသို့
ပေါလ်ရေးသောစာ
The
Epistle of Paul the Apostle to the romans
မိတ်ဆက်
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ ပေါလ်သည် ဤစာကို ရေးသောအခါ
ခေါင်းစဉ်တစ်ခုမျှ မပေးခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ရောမမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများထံသို့
ရေးသောစာတစ်စောင်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဤစာကို “ရောမသားများထံသို့”
ဟူ၍ ဂရိဘာသာဖြင့် “pros Rhomaious” ဟူသော
ခေါင်းစဉ်ကို အစောဆုံး မူကွဲများတွင် ပေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း မူကွဲများတွင်
ဖော်ပြချက်အနေဖြင့် “တမန်တော်ပေါလ်ရေးသော ရောမသားများထံသို့စာ” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို
ထပ်မံချဲ့ထွင်ခဲ့ပြီး ဤခေါင်းစဉ်ကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်အချို့တွင်
ယနေ့ထိအသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။
1. Title. When Paul wrote this
epistle he probably gave it no title. It was simply a letter he wrote to the
believers in Rome. But subsequently the epistle came to be known as “To the
Romans,” Gr. pros Rhomaious, the title given to it in the earliest
manuscripts. Later manuscripts enlarged the title to a descriptive. “The
Epistle of Paul the Apostle to the Romans,” and this title is still used in
some English versions.
၂. ရေးသားသူ။ တမန်တော်ပေါလ်သည်
ဤစာ၏ရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သောအခါမျှ အလေးအနက်မေးခွန်းထုတ်မခံရပေ။ ပညာရှင်အချို့က
အခန်း ၁၆ သည် ရောမမြို့သို့ပေးပို့သော မူရင်းစာ၏အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ပေါလ်သည်
အချိန်အတန်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့သော ဧဖက်မြို့သို့ ပေးပို့သော
သီးခြားစာတစ်စောင်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤသီအိုရီသည် ရောမ အခန်း ၁၆ ရှိ
အမည်စာရင်း၏အရှည်နှင့် ပေါလ်သည် ရောမမြို့သို့ မရောက်ဖူးသေးသည့်အခါတွင် ထိုမြို့၌
မိတ်ဆွေများစွာရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟူသော ယူဆချက်အပေါ် အဓိကမူတည်သည်။ သို့သော်၊
လူများသည် အင်ပါယာ၏နေရာအနှံ့မှ ရောမမြို့သို့ သဘာဝအတိုင်း စုဝေးလာကြသောကြောင့်၊
ပေါလ်သည် ထိုမြို့တော်၌ မိတ်ဆွေများစွာရှိခဲ့ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင်၊ အစောဆုံး မူကွဲများအားလုံးတွင် အခန်း ၁၆ ကို စာ၏အဓိကအစိတ်အပိုင်းအဖြစ်
ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် ခေတ်သစ်ပညာရှင်များသည် ဤစာကို ပြည့်စုံစွာထားရှိရန်
ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
2. Authorship. That
Paul the apostle is the author of this epistle has never been seriously
questioned. Some scholars have suggested that ch. 16 may not have been a part
of the original epistle sent to Rome but that it was rather a separate letter
sent to Ephesus, where Paul had labored for some time (Acts 19). This theory is
based largely on the length of the list of names in Rom. 16 and upon the
assumption that Paul could hardly have known so many friends in a city that he
had as yet not visited. However, since people naturally drifted toward Rome
from all parts of the empire, it is not impossible that the apostle could have
had many friends in that capital city. Moreover, all the earliest manuscripts
include ch. 16 as an integral part of the epistle. Consequently, conservative
modern scholarship leaves the epistle intact.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံ။ ရောမသားများထံသို့စာသည်
ပေါလ်၏ တတိယသာသနာပြုခရီးတွင် ကိုရိန္သုမြို့၌ သုံးလကြာ နေထိုင်စဉ် (တမန်တော်
၂၀:၁–၃) ရေးသားခဲ့ပုံရသည်။ ပညာရှင်များစွာက ဤလည်ပတ်မှုကို အေဒီ ၅၇-၅၈
ဆောင်းရာသီတွင် သတ်မှတ်ကြသော်လည်း၊ အချို့က ယင်းထက်စောသောရက်ကို နှစ်သက်ကြသည်။
3. Historical Setting. It
seems evident that the Epistle to the Romans was written from Corinth during
Paul’s three-month stay in that city on his Third Missionary Journey (Acts
20:1–3). Many scholars date this visit in the winter of 57–58, but some prefer
an earlier date.
ဤစာကို ကိုရိန္သုမြို့မှ ရေးသားခဲ့ကြောင်း
ပေါလ်က ဂါယုနှင့် (ရောမ ၁၆:၂၃၊ ကိုရိန္သု ၁:၁၄ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဧရဿတု (ရောမ ၁၆:၂၃၊ ၂
တိမောသေ ၄:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကိုရည်ညွှန်းပြီး၊
ကိုရိန္သုမြို့၏အရှေ့ဘက်ဆိပ်ကမ်းဖြစ်သော ကင်္ခရိမြို့ရှိ အသင်းတော်တွင်
အထူးအမှုထမ်းပေးနေသူဖီဘီကို ချီးမွမ်းပြောဆိုခြင်း (ရောမ ၁၆:၁) ဖြင့်
ဖော်ပြထားသည်။
That the epistle was written from Corinth is
indicated by his references to Gaius (Rom. 16:23; cf. 1 Cor. 1:14) and Erastus
(Rom. 16:23; cf. 2 Tim. 4:20) and by his commendation of Phoebe, whom Paul
describes as rendering special service to the church at Cenchreae, the eastern
seaport of Corinth (Rom. 16:1).
ဤစာရေးသောအချိန်တွင်၊ ပေါလ်သည်
ယေရုဆလင်မြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များအကြားရှိ ဆင်းရဲသားများအတွက် မက္ကဒိုးနီးယားနှင့်
အာခါယားရှိ အသင်းတော်များမှ လှူဒါန်းငွေကို သယ်ဆောင်ပြီး ပြည်တွင်းသို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁၅:၂၅- ၂၆၊ တမန်တော်
၁၉:၂၁၊ ၂၀:၃၊ ၂၄:၁၇၊ ၁
ကိုရိန္သု ၁၆:၁–၅၊ ၂ ကိုရိန္သု ၈:၁–၄၊ ၂
ကိုရိန္သု ၉:၁- ၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ဤသာသနာပြုအမှုပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ ပေါလ်သည် ရောမမြို့သို့လည်ပတ်ရန်နှင့် ထိုမှတဆင့်
စပိန်သို့ ခရီးဆက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည် (တမန်တော် ၁၉:၂၁၊ ရောမ
၁၅:၂၄- ၂၈)။
သူသည် ရောမအင်ပါယာ၏မြို့တော်ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သို့ တစ်ခါမျှမရောက်ဖူးသော်လည်း၊
ထိုသို့လည်ပတ်လိုသည့်ဆန္ဒကို မကြာခဏရှိခဲ့သည် (ရောမ ၁:၁၃၊ ၁၅:၂၂)။
ယခုအခါ၊ သူသည် အာရှနှင့် ဂရိတွင် သာသနာပြုအမှုများ ပြီးစီးပြီဟု ယုံကြည်ပြီး
(အခန်း ၁၅:၁၉- ၂၃)၊ အီတလီရှိ အမှုကို
အားဖြည့်ရန်နှင့် စပိန်တွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို မိတ်ဆက်ရန် အနောက်ဘက်သို့
ရွေ့လျားလိုသည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စေရန်၊ ပေါလ်သည် ရောမမြို့ရှိ
ယုံကြည်သူများ၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရယူလိုသည်။
ထို့ကြောင့်၊ သူ၏လည်ပတ်မှုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်၊ သူသည် ဤစာကို ရေးသားခဲ့ပြီး၊
သူ၏ဧဝံဂေလိတရား၏ ကြီးမားသော အခြေခံမူများကို ပြတ်သားစွာ ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁:၁၅၊ ၂:၁၆)။
At the time of writing the epistle, Paul was
about to return to Palestine, bearing from the churches in Macedonia and Achaia
a contribution for the poor among the Christians in Jerusalem (Rom. 15:25, 26;
cf. Acts 19:21; 20:3; 24:17; 1 Cor. 16:1–5; 2 Cor. 8:1–4; 2 Cor. 9:1, 2). He
intended, after completing this mission, to visit Rome, and from there travel
on to Spain (Acts 19:21; Rom. 15:24, 28). As yet he had never been able to
visit the Christian church in the capital city of the Roman Empire, though he
had often desired to do so (Rom. 1:13; 15:22). But now he believed that he had
completed his missionary labors in Asia and Greece (ch. 15:19, 23), and was
eager to move westward to strengthen the work in Italy and to introduce
Christianity in Spain (see AA 373). In order to accomplish this latter purpose
Paul desired to secure the blessing and cooperation of the believers in Rome.
Therefore, in anticipation of his visit, he wrote them this epistle, outlining
to them in strong, clear terms the great principles of his gospel (chs. 1:15;
2:16). See pp. 104, 105.
၄. အကြောင်းအရာ။ ဤစာ၏ အကြောင်းအရာသည်
လူသားအားလုံး၏ အပြစ်ကျူးလွန်မှုနှင့် အပြစ်ရှိသူများအား ခွင့်လွှတ်ရုံသာမက
ပြီးပြည့်စုံမှုနှင့် သန့်ရှင်းမှုသို့ ပြန်လည်ထူထောင်ပေးရန် ဘုရားသခင်၏
အကန့်အသတ်မရှိသော ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည်။ ဤ“လမ်း”သည် ဘုရားသခင်၏သားတော် ယေရှုခရစ်ကို
ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူသည် သေပြီး ထမြောက်ကာ၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန်နှင့်
ပြန်လည်ထူထောင်ရန် အမြဲရှင်သန်နေသည်။
4. Theme. The theme of the
epistle is the universal sinfulness of man and the universal grace of God in
providing a way by which sinners may not only pardoned but also restored to
perfection and holiness. This “way” is faith in Jesus Christ, the Son of God,
who died, rose again, and ever lives to reconcile and to restore.
ပေါလ်သည် ဤစာကို ရေးသောအခါ၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင်
ယုဒလူများနှင့် အငြင်းပွားမှုများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြဿနာများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူသည် အခြေခံမေးခွန်းများကို ယူဆပြီး၊ အပြစ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အရေးပေါ်အခြေအနေကို
ဖြေရှင်းရန် အစီအစဉ်ကို ကျယ်ပြန့်စွာ တင်ပြခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖြေကြားသည်။
ပထမဦးစွာ ပေါလ်သည် လူသားအားလုံး၊ ယုဒလူများနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများပါမကျန်၊
အပြစ်ကျူးလွန်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်နှင့် မမီကြောင်း ဖော်ပြသည် (အခန်း
၃:၂၃)။ ဤအတွက် အကြောင်းပြချက်မရှိပေ၊ အကြောင်းမူကား လူသားအားလုံး၊ ယုဒလူများနှင့်
တစ်ပါးအမျိုးသားများပါမကျန်၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့်
ခံယူထားကြသည် (အခန်း ၁:၂၀)။ ထို့ကြောင့် လူသားအားလုံးသည် တရားမျှတစွာ
အပြစ်စီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ အပြစ်ရှိသောလူသားများသည် ယခုအခါ ဤအခြေအနေမှ
လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပေ၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့၏
ယုတ်ညံ့သောအခြေအနေတွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နာခံရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ (အခန်း
၈:၇)။ ဘုရားသခင်၏ဥပဒေကို နာခံရန် ဥပဒေသဘောအရ ကြိုးစားမှုများသည်
မအောင်မြင်ရုံသာမက၊ လူသားများ၏ အားနည်းချက်နှင့် ကယ်တင်ရှင်လိုအပ်မှုကို
အသိအမှတ်မပြုရန် မာန်ထောင်လွှားပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ယူဆခြင်း၏
သက်သေလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်သာ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို
ပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင်၊ သူသည် ဤအရာကို ၎င်း၏သားတော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့်
ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကျဆုံးနေသောလူသားထံမှ တောင်းဆိုသမျှသည် ယုံကြည်ခြင်းကို
ကျင့်သုံးရန်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏အပြစ်ရှိသောအတိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းရန်ပြင်ဆင်ထားသော
အစီအမံများကို လက်ခံရန် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်၊ ဖြောင့်မတ်သောဘဝသို့ ဦးဆောင်ရန်
ပေးထားသောစွမ်းအားကို လက်ခံရန် ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။
As Paul writes this epistle his mind is full
of the issues raised in his controversies with the Judaizers. He takes up the
basic questions, and answers them in a broad presentation of the whole problem
of sin and God’s plan to meet the emergency. First Paul shows that all men,
Jews and Gentiles alike, have sinned and continue to fall short of God’s
glorious ideal (ch. 3:23). There is no excuse for this, for all men, Jews and
Gentiles alike, have received some revelation of the will of God (ch. 1:20).
Therefore, all men are justly under condemnation. Moreover, sinful men are now
hopelessly incapable of extricating themselves from this predicament, for in
their depraved condition it is wholly impossible for them to obey God’s will
(ch. 8:7). Legalistic attempts to obey the divine law are not only doomed to
failure but may also be evidence of an arrogant and self-righteous refusal to
recognize man’s weakness and his need of a Saviour. Only God Himself can
provide a remedy. And this He has done—by the sacrifice of His Son. All that is
asked of fallen man is that he exercise faith, faith to accept the provisions
made to cover his sinful past, and faith to accept the power offered to lead
him into a life of righteousness.
ဤသည်မှာ ပေါလ်၏ ဧဝံဂေလိတရားဖြစ်ပြီး၊
စာ၏ပထမပိုင်းတွင် ဖွံ့ဖြိုးထားသည်။ ကျန်အခန်းများသည် ရွေးချယ်ခံသောလူများနှင့်
ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏အဖွဲ့ဝင်များနှင့်ဆိုင်သော ပြဿနာအချို့အတွက် ဧဝံဂေလိတရား၏
လက်တွေ့အသုံးချမှုကို ဖော်ပြထားသည်။
This is Paul’s gospel, as developed in the
first part of the epistle. The remaining chapters deal with the practical
application of the gospel to certain problems dealing with the chosen people
and with the members of the Christian church.
၅.
အကျဉ်းချုပ်။
၁.
မိတ်ဆက်၊ ၁:၁–၁၅
က.
နှုတ်ဆက်စကား၊ ၁:၁–၇
ခ.
ကိုယ်ပိုင်ရှင်းပြချက်များ၊ ၁:၈–၁၅
၂.
အယူဝါဒဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်၊ ၁:၁၆ မှ ၁၁:၃၆
က.
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအယူဝါဒ၊ ၁:၁၆ မှ ၅:၂၁
၁.
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ၁:၁၆, ၁၇
၂.
ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ လူသားအားလုံးလိုအပ်မှု၊ ၁:၁၈ မှ ၃:၂၀
က.
တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ မအောင်မြင်မှု၊ ၁:၁၈–၃၂
ခ.
ယုဒလူများ၏ မအောင်မြင်မှု၊ ၂:၁ မှ ၃:၂၀
၃.
ခရစ်တော်၌ ပေးထားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ၃:၂၁–၃၁
၄.
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းအယူဝါဒဖြစ်သည်၊ ၄:၁–၂၅
၅.
ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရလဒ်များ၊ ၅:၁–၁၁
၆.
ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ရလဒ်များနှင့် အာဒံ၏ ကျဆုံးမှု၏ ရလဒ်များကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း၊
၅:၁၂–၂၁
ခ.
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းအယူဝါဒ၊ ၆:၁ မှ ၈:၃၉
၁.
အပြစ်အတွက် သေခြင်း၊ ဘဝသစ်သို့ ထမြောက်ခြင်း၊ ၆:၁–၁၁
၂.
ဥပဒေနှင့် အပြစ်၏ ကျွန်ခံမှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း၊ ၆:၁၂–၂၃
၃.
အပြစ်နှင့် ဥပဒေ၏ဆက်နွယ်မှု၊ ၇:၁–၁၃
၄.
ဇာတိရုပ်နှင့် ဝိညာဉ်အကြား ပဋိပက္ခဖြစ်မှု၊ ၇:၁၄–၂၅
၅.
ဝိညာဉ်တော်ဖြည့်စွမ်းသော ဘဝ၊ ၈:၁–၃၉
ဂ.
ဣသရေလ၏ ရွေးချယ်ခြင်း၊ ၉:၁ မှ ၁၁:၃၆
၁.
ဣသရေလ၏ ပယ်ရှင်းခံရမှုအတွက် ပေါလ်၏ ဝမ်းနည်းမှု၊ ၉:၁–၅
၂.
ပယ်ရှင်းခြင်း၏ တရားမျှတမှု၊ ၉:၆–၁၃
၃.
ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မေးခွန်းမထုတ်ရ၊ ၉:၁၄–၂၉
၄.
ဣသရေလ၏ ယုံကြည်ခြင်းမရှိမှုသည် ပယ်ရှင်းခြင်း၏အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်၊ ၉:၃၀ မှ ၁၀:၂၁
၅.
ဣသရေလ၏ နောက်ဆုံးပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၊ ၁၁:၁–၃၆
၃.
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ လက်တွေ့အသုံးချမှု၊ ၁၂:၁ မှ ၁၅:၁၃
**က.
ခရစ်ယာန်၏ မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ၁၂:၁, ၂
**ခ.
အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ခရစ်ယာန်၊ ၁၂:၃–၈
**ဂ.
အခြားသူများနှင့် ခရစ်ယာန်၏ဆက်ဆံရေး၊ ၁၂:၉–၂၁
**ဃ.
နိုင်ငံတော်နှင့် ခရစ်ယာန်၏ဆက်ဆံရေး၊ ၁၃:၁–၇
**င.
ခရစ်ယာန်၏ တစ်ခုတည်းသော အကြွေး—ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ၁၃:၈–၁၀
**စ.
ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၏ နီးကပ်မှု၊ ၁၃:၁၁–၁၄
**ဆ.
ခရစ်ယာန်များအကြား အပြန်အလှန် သည်းခံရန်လိုအပ်မှု၊ ၁၄:၁ မှ ၁၅:၁၃
၄.
နိဂုံးချုပ်၊ ၁၅:၁၄ မှ ၁၆:၂၇
**က.
ကိုယ်ပိုင်ရှင်းပြချက်များ၊ ၁၅:၁၄–၃၃
**ခ.
လူအမျိုးမျိုးထံသို့ နှုတ်ဆက်စကား၊ ၁၆:၁–၁၆
**ဂ.
မဟုတ်မမှန်ဆရာများကို သတိပေးခြင်း၊ ၁၆:၁၇–၂၀
**ဃ.
ပေါလ်၏အပေါင်းအဖော်များနှင့် စာရေးသူထံမှ နှုတ်ဆက်စကား၊ ၁၆:၂၁–၂၃
**င.
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာနှင့် ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်း၊ ၁၆:၂၄–၂၇5.
Outline.I. Introduction, 1:1–15.
A.
The salutation, 1:1–7.
B.
Personal explanations, 1:8–15.
II.
Doctrinal Exposition, 1:16 to 11:36.
A.
The doctrine of justification by faith, 1:16 to 5:21.
1.
Righteousness attained by faith, 1:16, 17.
2.
The universal need of righteousness, 1:18 to 3:20.
a. The
failure of the Gentiles, 1:18–32.
b. The
failure of the Jews, 2:1 to 3:20.
3.
Righteousness provided in Christ, 3:21–31.
4.
Righteousness by faith an Old Testament doctrine, 4:1–25.
5.
The blessed effects of justification, 5:1–11.
6.
The effects of justification contrasted with the results of Adam’s fall,
5:12–21.
B.
The doctrine of sanctification by faith, 6:1 to 8:39.
1.
Death to sin, resurrection to newness of life, 6:1–11.
2.
Deliverance from the bondage of law and sin, 6:12–23.
3.
The relation of the law to sin, 7:1–13.
4.
The conflict between flesh and spirit, 7:14–25.
5.
The Spirit-filled life, 8:1–39.
C.
The election of Israel, 9:1 to 11:36.
1.
Paul’s sorrow over Israel’s rejection, 9:1–5.
2.
The justice of the rejection, 9:6–13.
3.
God’s will not to be questioned, 9:14–29.
4.
Israel’s lack of faith the cause of the rejection, 9:30 to 10:21.
5.
The final restoration of Israel, 11:1–36.
III.
Practical Application of the Doctrine of Righteousness by Faith, 12:1 to 15:13.
A.
The Christian’s sacrifice of himself, 12:1, 2.
B.
The Christian as a member of the church, 12:3–8.
C.
The Christian’s relation to others, 12:9–21.
D. The
Christian’s relation to the state, 13:1–7.
E.
The Christian’s one debt—love, 13:8–10.
F.
The nearness of the second coming, 13:11–14.
G.
The need for mutual forbearance among Christians, 14:1 to 15:13.
IV.
Conclusion, 15:14 to 16:27.
A.
Personal explanations, 15:14–33.
B.
Greetings to various persons, 16:1–16.
C.
Warning against false teachers, 16:17–20.
D.
Greetings from Paul’s companions and amanuensis, 16:21–23.
E.
Benediction and doxology, 16:24–27.
No comments:
Post a Comment