အခန်းကြီး - ၃၁
ဓမ္မရာဇဝင် မင်းကြီးကျမ်း ပထမစောင်
The First Book
of samuel Otherwise Called the First Book of the Kings
introduction
[အောက်ပါသည် ၁ နှင့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင် နှစ်ခုလုံး၏ မိတ်ဆက်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည်
တစ်ခုလုံးဖြစ်သည်။]
[Following is
the introduction to both 1 and 2 Samuel, which are parts of one whole.]
၁. ခေါင်းစဉ်။ ယနေ့ ၁ နှင့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင်ဟု လူသိများသော
ကျမ်းစာနှစ်ကျမ်းသည် ၁၅၁၇ မတိုင်မီ ပြင်ဆင်ထားသော ဟေဗြဲလက်ရေးစာမူများတွင်
တစ်ကျမ်းတည်းအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခရစ်မပေါ်မီ ၃ ရာစုနှစ်ခန့်တွင်
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို ဂရိဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုချိန်တွင်မှ ၎င်းကျမ်းကို
နှစ်ပိုင်းခွဲခြားခဲ့သည်။ ထိုဘာသာပြန်ကျမ်း (LXX) တွင်၊
ဤနှစ်ပိုင်းသည် “ပထမမင်းဧကရာဇ်ကျမ်း” နှင့် “ဒုတိယမင်းဧကရာဇ်ကျမ်း” အဖြစ်
ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့သိထားသော ၁ နှင့် ၂ ဘုရင်များကျမ်းသည်
“တတိယမင်းဧကရာဇ်ကျမ်း” နှင့် “စတုတ္ထမင်းဧကရာဇ်ကျမ်း” အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ခရစ်ယာန်ခေတ် ၄ ရာစုနှစ်မှ ဂျရုမ်၏ လက်တင်ဘာသာပြန် ဗူဂိတ်သည် “မင်းဧကရာဇ်များ”
ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို “မင်းဧကရာဇ်ကျမ်းများ” အစား ပထမဆုံးအသုံးပြုခဲ့သည်။
ခရစ်ယာန်ခေတ်ပြီးနောက် ရာစုနှစ်များစွာအကြာတွင် မာစိုရက်များက ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၈:၂၄ ၏
ဖော်ပြချက်သည် ဟေဗြဲစာသားတွင် ကျမ်း၏အလယ်တွင် ရှိသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
ဟေဗြဲကျမ်းစာများသည် ၁၅၁၇ ခုနှစ်တွင် ဗင်းနစ်မြို့၌ ဒံယေလ ဘုမ်ဘတ်ဂ် ထုတ်ဝေသည့်
ထုတ်ဝေမှုအထိ မူလစီစဉ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
1. Title. The two
books known today as 1 and 2 Samuel appear as one volume, in all Hebrew
manuscripts prepared before 1517. It was not until the translation of the Old
Testament into Greek, about the 3d century before Christ, that the book was
first divided into two parts. In that translation, the LXX, these two parts
appeared as “First of Kingdoms” and “Second of Kingdoms”; the books we now know
as 1 and 2 Kings appeared as “Third of Kingdoms” and “Fourth of Kingdoms.” The
Latin Vulgate of Jerome, dating from the 4th century a.d., is the first to make
the titles read “Kings” rather than “Kingdoms.” As late as several centuries
after Christ the Masoretes noted that the statement of 1 Sam. 28:24 was at the
middle of the book in the Hebrew text. Hebrew Bibles, in fact, preserved the
original arrangement until the edition printed by Daniel Bomberg in Venice in
1517.
ရှမွေလ၏ ဘဝနှင့် ဝန်ထမ်းလုပ်ငန်းသည် ကျမ်း၏ ပထမတစ်ဝက်တွင်
ဦးဆောင်ထားသောကြောင့်၊ ၎င်း၏မူလပုံစံတွင် သူ၏အမည်ကို ကျမ်းစာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
ဤခေါင်းစဉ်သည် နောက်ဆုံးတရားသူကြီး၊ အကြီးကျယ်ဆုံးသော ပရောဖက်တစ်ဦး၊
ပရောဖက်များကျောင်း၏ တည်ထောင်သူ (ပညာရေး ၄၆ ကို ကြည့်ပါ)၊ ဟေဗြဲမင်းဧကရာဇ်ကို
ထူထောင်ရာတွင် ဦးဆောင်သူဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းလည်ပတ်ရမည့် အခြေခံမူများကို ချမှတ်သူ (၁
ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၂၅ ကို ကြည့်ပါ) အဖြစ် သူ၏အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍကို
ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည့်အခါ သင့်လျော်သည်။ အဓိကအားဖြင့်၊ ရှမွေလဟူသော အမည်သည်
စာရေးသူမှုထက် အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြသည်။
Because the
life and ministry of Samuel dominate the first half of the book, in its
original form, his name was attached to it. This title was appropriate in view
of his important role as the last of the judges, one of the greatest of the
prophets, founder of the schools of the prophets (see Ed 46), and the one who
led out in the establishment of the Hebrew kingdom and in the laying down of
the fundamental principles on which it was to operate (see 1 Sam. 10:25).
Essentially, the name Samuel thus designates content rather than authorship.
၂. စာရေးသူ။ ပညတ္တိကျမ်းတွင် အချို့အပိုင်းများကို မောရှေက
ရေးသားခဲ့ကြောင်း တိကျစွာ ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ရှမွေလကျမ်းများတွင် စာရေးသူ
သို့မဟုတ် စာရေးသူများမည်သူဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်အလက်မရှိပါ။ ယုဒရိုးရာအရ ၁ ရှမွေလ၏
ပထမအခန်းကြီး ၂၄ အထိကို ရှမွေလက ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိသော ၁ ရှမွေလနှင့် ၂
ရှမွေလတစ်ခုလုံးကို နာသန်နှင့် ဂဒ်တို့က ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ်
၂၉:၂၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ကျမ်းကို ဟေဗြဲစာသားနှင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်အများစုတွင်
ခွဲခြားချိန်တွင်၊ မူလအမည်ဖြစ်သော ရှမွေလကို နှစ်ပိုင်းလုံးတွင်
အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏အမည်သည် ဒုတိယပိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်မျှ ဖော်ပြမထားပါ။
ရှမွေလ၏ သေဆုံးမှုကို ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၅: ioneer ၌
မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ သူ၏အမည်သည်ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၁ဓမ္မရာဇဝင် ၂၈:၂၀ ၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။
2. Authorship. In
contrast with the Pentateuch, where it is specifically stated, regarding
certain portions, that they were written by Moses, the books of Samuel contain
no information as to who the author or authors may have been. According to
Jewish tradition the first 24 chapters of 1 Samuel were written by Samuel, and
the remainder of 1 Samuel, together with 2 Samuel, by Nathan and Gad (see 1
Chron. 29:29). When the book was divided—in the Hebrew text and in most English
translations—the original name, Samuel, was applied to both parts even though
his name is not once mentioned in the second part. Samuel’s death is recorded
in 1 Sam. 25:1, and his name appears for the last time in the books of Samuel
in 1 Sam. 28:20.
ဒါဝိဒ်သည် ဒုတိယပိုင်းတွင် ထင်ရှားသောကြောင့်၊ သူ၏အမည်သည် ၂
ရှမွေလအတွက် ပိုမိုသင့်လျော်သော ခေါင်းစဉ်ဖြစ်နိုင်သည်။ တရားလွှတ်တော်က ရှမွေလက
သူ၏အမည်ပါသည့် အရာအားလုံးကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ရှမွေလ၏
သေဆုံးမှုပြီးနောက် ဣသရေလ၏ သမိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင်တစ်ခုလုံးနှင့်
၁ ဓမ္မရာဇဝင်၏ နောက်ဆုံးပိုင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည့်အခါ မမှန်ကန်ပုံရသည်။
ကျမ်းပညာရှင်အချို့က ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၇:၆ ကို ရှမွေလကျမ်းများသည်
မင်းဧကရာဇ်ခွဲထွက်သည့်ကာလမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု သက်သေအဖြစ် ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ၁
နှင့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင်သည် မတူညီသောစာရေးသူများက မတူညီသောအချိန်များတွင် ရေးသားခဲ့လျှင်၊
အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ကို မူလတွင် တစ်ကျမ်းတည်းအဖြစ် ထုတ်ဝေခဲ့သနည်း။ သို့သော်၊
၎င်းတို့သည် စာရေးသူတစ်ဦးတည်း၏ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မှုကို ကိုယ်စားပြုပါက၊ သူသည်
ရှောလု (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၁:၁-၁၄) နှင့် ဒါဝိဒ် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၁) ၏ သေဆုံးမှုပြီးနောက်တွင်
ရေးသားခဲ့ရမည်။ ၁ နှင့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင်သည် ပေါင်းစပ်စာရေးသူမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊
၎င်းတို့သည် တစ်ခုချင်းစီပြီးပြည့်စုံသော ဇာတ်လမ်းများစုစည်းမှုဖြစ်သည်ဟု
ယူဆခြင်းသည် အကျိုးရှိဆုံးဖြစ်သည်။ စာရေးသူတစ်ဦးစီသည် ဝိညာဉ်ရေးလှုံ့ဆော်မှုဖြင့်
ရေးသားခဲ့ပြီး၊ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏
လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် တစ်ခုလုံးအဖြစ် စုစည်းခဲ့သည်။
In view of the
fact that David is pre-eminent in the second part, his name might be a more
appropriate title for 2 Samuel. The statement of the Talmud that Samuel wrote
all of that which now bears his name is obviously in error, for all of 2
Samuel—as well as the last part of 1 Samuel—records the history of Israel after
his death. Some Bible scholars have pointed to 1 Sam. 27:6 as evidence that the
books of Samuel date from the time of the divided kingdom. But if the two parts
of Samuel were written at different times by different authors, why were they
originally published as one? Yet, if they represent the continuous work of one
author, he must have written following the deaths of Saul (2 Sam. 21:1–14) and
David (see 2 Sam. 23:1). It seems most reasonable to conclude that 1 and 2
Samuel represent composite authorship, and that they are a collection of
narratives, each complete in itself. Each writer wrote by inspiration, and all
parts were eventually brought together as a united whole under the guidance of
the Holy Spirit.
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။ ၁ ရှမွေလကျမ်းသည်
တရားသူကြီးများမှ ဣသရေလ၏ စည်းလုံးသောမင်းဧကရာဇ်သို့ အသွင်ကူးပြောင်းရေးကာလကို
အကျုံးဝင်ပြီး၊ ရှမွေလ၏ နောက်ဆုံးတရားသူကြီးရာထူးနှင့် ရှောလု၏
ပထမမင်းဧကရာဇ်လက်ထက်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ၂ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းသည် ဒါဝိဒ်၏
မင်းဧကရာဇ်လက်ထက်ကိုသာ အကျုံးဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၁ ဓမ္မရာဇဝင်သည် ဘီစီ ၁၁၀၀ မှ ၁၀၁၁
အထိ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါးကို အကျုံးဝင်ပြီး၊ ၂ ဓမ္မရာဇဝင်သည် ဘီစီ ၁၀၁၁ မှ ၉၇၁ အထိ
နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကို အကျုံးဝင်သည်။
3. Historical
setting. The book of 1 Samuel covers the transitional period
from the judges to the united kingdom of Israel, including the last judgeship,
that of Samuel, and the first reign, that of Saul. The second book of Samuel
deals exclusively with the reign of David. 1 Samuel therefore covers nearly a
century, from about 1100 to 1011 b.c. and 2 Samuel 40 years, or 1011 to 971
b.c.
ဘီစီ ၁၂၀၀ မှ ၉၀၀ အထိ ကာလသည် အမျိုးသားမငြိမ်မသက်မှုနှင့်
နိုင်ငံရေးအငြင်းပွားမှုများ၏ ကာလဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် ထိုကာလအတွင်း
ဖြစ်ပွားသောဖြစ်ရပ်များကို ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ရန်နှင့် ထိန်းသိမ်းရန်
စဉ်ဆက်မပြတ်ကြိုးပမ်းမှု အနည်းငယ်သာရှိခဲ့သည်။ ဟီရိုဒိုတပ်စ်၊ ဘီရိုဆပ်စ်၊
ဂျိုးဇီဖပ်စ်၊ နှင့် နောက်ပိုင်း ယူဆီဘီယပ်စ်ကဲ့သို့သော
ရှေးခေတ်သမိုင်းပညာရှင်များသည် ဤခေတ်တွင် ဖြစ်ပွားသောဖြစ်ရပ်များအတွက်
ရိုးရာပုံပြင်များကို အဓိကထားအားကိုးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်
၎င်းတို့၏ဖော်ပြချက်များကို ယခင်မရရှိနိုင်ခဲ့သော အချက်အလက်များကို ပေးဆောင်သည့်
ခေတ်သစ်ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိမှုများဖြင့် စစ်ဆေးရန်လိုအပ်သည်။ ၁ နှင့် ၂
ဓမ္မရာဇဝင်၏ ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ကာလအတွက် ဗဟုသုတတိုးပွားစေရန် အသစ်သောအချက်အလက်များ
အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။
The period from
about 1200 to 900 b.c. was one of national unrest and political controversy.
There was little sustained effort throughout the ancient world to record and
preserve written accounts of contemporary events. Such ancient historians as
Herodotus, Berosus, Josephus, and later Eusebius found it necessary to draw
largely on folklore accounts for the events that took place in the world during
this era. Consequently, it is necessary to check their statements by modern
archeological discoveries, which provide considerable information not
previously available. New material is constantly coming to light to increase
our store of knowledge of the period of time during which the events of 1 and 2
Samuel occurred.
ဤမငြိမ်မသက်မှု၊ ဆူပူမှု၊ နှင့် အသွင်ကူးပြောင်းရေးကာလသည်
ပင်လယ်လူမျိုးများ၏ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုများဖြင့် စတင်ခဲ့သည် (စာမျက်နှာ ၂၇ ကို
ကြည့်ပါ)၊ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်အရှေ့ပိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို
တိုက်ရိုက်သော်လည်းကောင်း၊ သွယ်ဝိုက်၍သော်လည်းကောင်း ထိခိုက်ခဲ့သည်။ ၁ နှင့် ၂
ဓမ္မရာဇဝင်တွင် အကျုံးဝင်သောကာလတစ်လျှောက်၊ နှစ်ဆယ်မြောက်မင်းဆက်၏
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ (စာမျက်နှာ ၂၆ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် နှစ်ဆယ့်တစ်မြောက်မင်းဆက်၏
လောကီအုပ်ချုပ်သူများသည် အီဂျစ်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုသည်
အားနည်းမှု၊ အမျိုးသားယိုယွင်းမှု၊ နှင့် စည်းလုံးမှုမရှိခြင်းဖြင့်
ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဤကာလအများစုတွင် အာရှုရိသည်လည်း အလွန်အားနည်းခဲ့သည်။
ဗာဗုလုန်တွင်လည်း အီဂျစ်နှင့် အာရှုရိတို့ကဲ့သို့ အတွင်းပိုင်းအားနည်းမှုနှင့်
နိုင်ငံခြားကျူးကျော်မှုများသည် ထုံးစံဖြစ်ခဲ့သည်။ အီဂျစ်နှင့် ဆီးရီးယား၏
နိုင်ငံရေးသြဇာသည် ပါလက်စတိုင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပင်လယ်လူမျိုးများနှင့်
အာရမိလူမျိုး၏ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုများသည် အတွင်းပိုင်းပြဿနာများကို
ထပ်လောင်းဖြည့်စွမ်းပေးပြီး၊ ရှေးခေတ်အရှေ့ပိုင်း၏ နိုင်ငံတကာနိုင်ငံရေးအခြေအနေကို
နှစ်ရာစုနှစ်အတွင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။
This period of
unrest, turmoil, and transition opened with the migrations of the Sea Peoples
(see p. 27), which, directly or indirectly, affected all parts of the ancient
East. Throughout the period covered by 1 and 2 Samuel the priest kings of the
Twentieth Dynasty (see p. 26) and the secular rulers of the Twenty-first
Dynasty ruled Egypt, their reigns marked by weakness and national decay and
disunity. During most of this period Assyria was also extremely weak. In
Babylon, conditions were much the same as in Egypt and Assyria, with internal
weakness and foreign invasion the order of the day. The political influence of
both Egypt and Syria thus disappeared from Palestine. Migrations of the Sea
Peoples and the Aramaeans added to internal troubles, and kept the
international political situation throughout the ancient East in a state of
turmoil for the best part of two centuries.
ထို့ကြောင့်၊ ဣသရေလ၏ အစောပိုင်းမင်းများသည် ၎င်းတို့၏
ယခင်အင်အားကြီးသော မြောက်နှင့်တောင်ဘက်အိမ်နီးချင်းများထံမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမရှိဘဲ၊
ကတိထားရာပြည်နှင့် အနီးနားဒေသများကို ၎င်းတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုကို စုစည်းရန်
အတော်လွတ်လပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသောရန်သူများမှာ ဖိလိတ္တိ၊ အာမလက်၊ ဧဒုံ၊
မိဒျန်၊ နှင့် အမ္မုန်လူမျိုးကဲ့သို့သော ပါလက်စတိုင်း၏ ဒေသခံအမျိုးသားများဖြစ်သည်။
ဤအိမ်နီးချင်းမျိုးနွယ်များ၏ ခုခံမှုကို တဖြည်းဖြည်း ကျော်လွှားခဲ့ပြီး၊
၎င်းတို့အများစုသည် ဣသရေလ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လက်အောက်ခံခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်နှင့်
ရှောလမုန်သည် ယခင်က အီဂျစ်အင်ပါယာနှင့် မက်ဆိုပိုတေးမီးယားနိုင်ငံများထံ
ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဧရိယာကြီးများကို နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
As a result,
the early kings of Israel were comparatively free to consolidate their control
over the Promised Land and neighboring regions, without interference from their
formerly strong neighbors to the north and south. Their only enemies were the
local nations of Palestine, such as the Philistines, the Amalekites, the
Edomites, the Midianites, and the Ammonites. The resistance of these
neighboring tribes was gradually overcome, and most of them submitted to
Israelite control. David and Solomon eventually controlled large areas that had
formerly belonged to the Egyptian Empire and to the nations of Mesopotamia.
ဣသရေလသည် ခါနာန်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင်၊ ထာဝရဘုရားသည်
လူမျိုးအားလုံးသို့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းကို သင်ကြားပေးနိုင်ရန်၊ လေဝိများကို
မျိုးနွယ်အသီးသီးအနှံ့ မြို့များခွဲဝေပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်
၎င်းတို့သည် ဤအမိန့်ကို အာရုံစိုက်မှုအနည်းငယ်သာ ပေးခဲ့ပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည်
ခါနာန်လူမျိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းမပြုဘဲ၊ ၎င်းတို့အနက်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်
(တရားသူကြီးများ ၁:၂၁၊ ၂၇၊ ၂၉-၃၃)။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း၊
သီးခြားမျိုးနွယ်ခွဲဝေမှုမရရှိခဲ့သော လေဝိများသည် အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ
တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မောရှေ၏မြေးဖြစ်သူ ယောနသန်ပင်လျှင် (တရားသူကြီးများ ၁၈:၃၀ ကို
ကြည့်ပါ) “နေရာတစ်ခုရှာရန်” ဧဖရိမ်မျိုးနွယ်မှ မိက္ခာအိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး
(တရားသူကြီးများ ၁၇:၈)၊ မိက္ခာ၏ “ဘုရားများအိမ်” (တရားသူကြီးများ ၁၇:၅) ၌
ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိက္ခာ၏အိမ်မှ ရုပ်တုများကို ခိုးယူပြီး
ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သည့် ဒံလူမျိုးများနှင့်အတူ သူတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်
(တရားသူကြီးများ ၁၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် “လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏မျက်စိတွင်
ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်သည့်အရာ” ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့်ကာလတွင်၊ ဣသရေလသည် လေဝိများသည်
ဘုရားသခင်၏လမ်းကို လူများကို သင်ကြားပေးရမည်ဟူသော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို
ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး၊ မကြာမီ အိမ်နီးချင်းများထံမှ မသိနားမလည်မှုနှင့်
အယူသည်းမှုသို့ လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ တရားသူကြီးများကာလအတွင်း
ဘုရားသခင်သည် သူ၏လူမျိုးများကို ၎င်းတို့၏ အမှားလမ်းကို နိုးကြားစေရန်
အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများအောက်တွင် ကျွန်ခံရန် ခွင့်ပြုခြင်းဖြင့်
ခြောက်ကြိမ်ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ခံမှုမှ လွတ်မြောက်ပြီးမကြာမီ၊ ၎င်းတို့သည်
လျစ်လျူရှုမှုနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသို့ ပြန်လည်ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။
When Israel
entered Canaan the Lord had commanded them to assign cities to the Levites
throughout the various tribes. Thus instruction in ways of righteousness might
be given to all the people. But they seem to have paid little or no attention
to the command. They did not, in fact, even drive out the Canaanites, but dwelt
among them (Judges 1:21, 27, 29-33). Within a few years the Levites, who had
received no specific tribal allotment, found themselves without employment.
Even Jonathan, the grandson of Moses (see on Judges 18:30), visited the home of
Micah the Ephraimite “to sojourn where” he could “find a place” (Judges 17:8),
and became priest to Micah’s “house of gods” (Judges 17:5). He eventually stole
the images out of Micah’s house and went with the migrant Danites to be their
priest (see Judges 18). Thus at a time when “every man did that which was right
in his own eyes,” Israel violated God’s plan that the Levites should instruct
the people in His ways, and soon lapsed into the ignorant, superstitious ways
of the heathen about them. Six times during the period of the judges God sought
to awaken His people to the error of their course by permitting them to become
subject to the surrounding nations. But soon after each deliverance from
servitude, they lapsed into indifference and idolatry.
ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသော ရှမွေလသည်
ထိုခေတ်၏ မကောင်းမှုများကို ငြင်းပယ်ပြီး၊ ဤလားရာများကို ပြုပြင်ရန် သူ၏ဘဝကို
မြှုပ်နှံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို အောင်မြင်ရန် သူ၏အစီအစဉ်သည် ယခုခေါ်သော
“ပရောဖက်များကျောင်း” များကို ထူထောင်ရန် ဗဟိုပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနက်တစ်ခုသည်
သူ၏ဘိုးဘွားအိမ်ဖြစ်သော ရာမာတွင် ရှိပြီး (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၉:၁၉-၂၄)၊ နောက်ပိုင်းတွင်
ဂိလဂါလ (၃ရား ၄:၃၈)၊ ဗက်လ (၄ရာ ၂:၃)၊ နှင့် ယေရိခေါ (၄ရာ ၂:၁၅-၂၂) တို့တွင် ထူထောင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် လူငယ်များသည် စာဖတ်ခြင်း၊ စာရေးခြင်း၊
ဂီတ၊ ပညတ်တရား၊ နှင့် သန့်ရှင်းသောသမိုင်းကို လေ့လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည်
တတ်နိုင်သမျှ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယူထောက်နိုင်ရန် အမျိုးမျိုးသော အတတ်ပညာများကို
လေ့လာခဲ့သည်။ “ပရောဖက်များကျောင်း” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်
မတွေ့ရသော်လည်း၊ ဤသို့လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခံရသူ လူငယ်များကို “ပရောဖက်များ၏သားများ”
ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်အား ဝတ်ပြုရန် ၎င်းတို့၏ဘဝကို
မြှုပ်နှံခဲ့ပြီး၊ အချို့သည် မင်းဧကရာဇ်၏ အကြံပေးများအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
Growing up in
such an environment, Samuel chose to repudiate the evils of the day and to
devote his life to the correction of these tendencies. His plan for
accomplishing this centered in the establishment of the so-called “schools of
the prophets.” One of these was at Ramah, his ancestral home (1 Sam. 19:19–24),
and others were later established at Gilgal (2 Kings 4:38), Bethel (2 Kings
2:3), and Jericho (2 Kings 2:15–22). Here young men studied the principles of
reading, writing, music, the law, and sacred history. They engaged in various
trades, that they might as far as possible learn to be self-supporting. The
expression “schools of the prophets” does not occur in the Old Testament, but
the young men so trained were called “sons of the prophets.” They devoted their
lives to the service of God and some of them were employed as counselors of the
king.
သူ၏ဘဝ၏ နိဂုံးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ရှမွေလသည်
မင်းဧကရာဇ်စနစ်ကို ထူထောင်ရန် မလိုလားသည့် ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ခေါ်ဆိုခံခဲ့ရသည်။
လူများနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ သူသည် “မင်းဧကရာဇ်စနစ်၏ ပုံစံ” အကြောင်း
စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ထားရှိခဲ့သည် (၁
ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၂၅)။ ၎င်းသည် စာဖတ်မတတ်ဟု ယူဆခံရသော ရှောလုအတွက် တန်ဖိုးမရှိပုံရသည်။
ရှမွေလသည် ရှောလုကို ဘုရားသခင်၏ အမြဲရှိနေမှုဖြင့် အားပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူသည်
ရှမွေလ၏ ဝိညာဉ်ရေးလှုံ့ဆော်မှုဖြင့် အကြံဉာဏ်ကို မကြာမီ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊
ခိုင်မာသော သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ဖြင့် ဝိုင်းရံထားကာ၊ လျင်မြန်စွာ အာဏာရှင်အဖြစ်
ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
Toward the close
of his life Samuel was called upon to be the unwilling agent in the
establishment of the monarchy. After discussing the question with the people,
he wrote a book on “the manner of the kingdom” and laid it up before the Lord
(1 Sam. 10:25). This was probably of no value to Saul, who is thought to have
been unable to read. Samuel encouraged Saul with assurances of God’s abiding
presence, but he soon rejected the inspired counsel of Samuel, surrounded
himself with a strong bodyguard, and quickly made himself an absolute ruler.
ရှောလု၏ ငြင်းပယ်မှုပြီးနောက်၊ ရှမွေလသည် ဘုရားသခင်၏
နှလုံးသားအလိုကျ လူတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးရန် ခေါ်ဆိုခံခဲ့ရသည် (၁
ရှမွေလ ၁၃:၁၄)၊ ၎င်းသည် ပညတ်တရားထက် မိမိကိုယ်ကို မြင့်မားစေမည်မဟုတ်ဘဲ၊
ဘုရားသခင်ကို နာခံမည့်သူဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်၏ လေ့ကျင့်မှုသည် ခရစ်တော်၏
လေ့ကျင့်မှုကဲ့သို့၊ မနာလိုမှုနှင့် မုန်းတီးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း
ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူတန်ဖိုးထားပြီး ထောက်ခံသော ပညတ်တရားကို တစ်ခါတစ်ရံ
ချိုးဖောက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ထိုပညတ်တရားကို အကြီးမြတ်ဆုံးအဖြစ်
အမြဲဦးညွှတ်ခဲ့သည်။ မောရှေနှင့် ရှမွေလမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ချမှတ်ထားသော
မူများနှင့် ဒါဝိဒ်၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ ရလဒ်အနေဖြင့်၊ ဣသရေလသည်
၎င်း၏ရန်သူများအားလုံးကို တဖြည်းဖြည်း အုပ်စိုးခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံ၏ နယ်နမိတ်များကို
ယူဖရေးတိမြစ်သို့ မြောက်ဘက်နှင့် အီဂျစ်နယ်နမိတ်သို့ တောင်ဘက်သို့
တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို ကောင်းချီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ရလဒ်အနေဖြင့်
၎င်းတို့သည် ရှောလမုန်၏ မင်းဧကရာဇ်လက်ထက်တစ်လျှောက် အမျိုးသားသာယာဝပြောမှုနှင့်
ဂုဏ်ကျက်သရေကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ထိုနောက်မှ တစ်ကြိမ်မျှ မမှီမီနိုင်ခဲ့ပေ။
Following
Saul’s rejection, Samuel was called upon to select and train a man according to
God’s own heart (1 Sam. 13:14), one who would not set himself above the law but
who would obey God. David’s training, like that of Christ, was carried on in
the face of jealousy and hatred. Although David sometimes fell into
transgression of the law he revered and advocated, he always humbled his heart
before that law as supreme. As a result of David’s cooperation with the
principles laid down by God through Moses and Samuel, Israel gradually subdued
all her enemies, and the boundaries of the nation were pressed northward
practically to the Euphrates and southward to the borders of Egypt. God was
able to bless Israel, and as a result they enjoyed an era of national
prosperity and glory that continued throughout the reign of Solomon, and has
never since been equaled.
၄. အကြောင်းအရာ။ ၁ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းသည် ပရောဖက်များနှင့်
တရားသူကြီးများမှတစ်ဆင့် လည်ပတ်သော သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်မှ
မင်းဧကရာဇ်စနစ်သို့ ရုတ်တရက်အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး
အကြောင်းပြချက်ပေးသည်။ ရှောလု၏ မင်းဧကရာဇ်လက်ထက်မှတ်တမ်းသည်
မင်းဧကရာဇ်စနစ်ထူထောင်မှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ပြဿနာအချို့ကို ဖော်ပြပြီး၊
ဒါဝိဒ်၏အိမ်တော်သည် ရှောလု၏အိမ်တော်ကို အစားထိုးရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။
၂ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းသည် ဟေဗြုန်တွင် ပထမဦးစွာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရုဆလင်မြို့၌ ဒါဝိဒ်၏
ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော မင်းဧကရာဇ်လက်ထက်ကို အကျုံးဝင်ပြီး၊ ရှောလမုန်က နောက်ပိုင်းတွင်
ဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည့် အရောနာ၏ စပါးနယ်ရုံကို ဝယ်ယူမှုဖြင့်
နိဂုံးချုပ်သည်။ ဒါဝိဒ်၏ နောက်ဆုံးနှစ်များနှင့် သေဆုံးမှုအကြောင်းကို ၁
ဘုရင်များကျမ်း၏ အစောပိုင်းအခန်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။
4. Theme. The first
book of Samuel records and accounts for the rather sudden transition from
centuries of pure theocracy, operating through prophets and judges, to the
status of kingdom. The record of Saul’s reign reveals some of the problems that
accompanied the establishment of the kingdom, and explains why the house of
David replaced that of Saul. The second book of Samuel deals with the glorious
reign of David, first at Hebron and later in Jerusalem, and concludes with his
purchase of the threshing floor of Araunah, on which the Temple was later
constructed by Solomon. The account of David’s last years and death appears in
the early chapters of 1 Kings.
5. Outline.
၁ ဆမ်ုယလ
၁. ဆမ်ုယလ၏ သမိုင်းနှင့် ဣသရေလ၏ ပြန်လည်ထူထောင်သူ၊ ၁:၁ မှ
၇:၁၇
က. မွေးဖွားခြင်းနှင့် ငယ်ရွယ်စဉ်သင်ကြားမှု၊ ၁:၁ မှ ၂:၁၁
၁. ဧလကာနှင့်
ဟန္နာ၊ ၁:၁–၈
၂. ဟန္နာ၏
ဆုတောင်းချက်၊ ၁:၉–၁၈
၃. ဆမ်ုယလ၏
မွေးဖွားခြင်းနှင့် ငယ်ရွယ်စဉ်နှစ်များ၊ ၁:၁၉–၂၃
၄. ဆမ်ုယလကို
ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံခြင်း၊ ၁:၂၄–၂၈
၅. ဟန္နာ၏
ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်း၊ ၂:၁–၁၁
ခ. ယဇ်ပုဂ္ဂိုလ်များအခြေအနေ၊ ၂:၁၂–၃၆
၁. ဧလိ၏သားများ၏
ဝန်ဆောင်မှု၊ ၂:၁၂–၁၇
၂. ဆမ်ုယလငယ်၏
ဝန်ဆောင်မှု၊ ၂:၁၈, ၁၉
၃. ဧလကာနှင့်
ဟန္နာအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ ၂:၂၀, ၂၁
၄. ဧလိ၏
စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှု မအောင်မြင်ခြင်း၊ ၂:၂၂–၃၆
ဂ. ဆမ်ုယလ၏ ပရောဖက်အမှုတော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခြင်း၊ ၃:၁ မှ ၄:၁
၁. ဧလိထံသို့
ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကား၊ ၃:၁–၁၈
၂. ဆမ်ုယလ၏
ပရောဖက်အဖြစ် တိုးတက်မှု၊ ၃:၁၉ မှ ၄:၁
ဃ. သေတ္တာဗိမာန် သိမ်းယူခြင်းနှင့် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်း၊ ၄:၂ မှ ၇:၁
၁.
ဖိလိတ္တိလူမျိုးများနှင့် ဣသရေလ၏ တိုက်ပွဲ၊ ၄:၂–၉
၂. သေတ္တာဗိမာန်
သိမ်းယူခံရခြင်း၊ ဧလိ၏သားများ အသတ်ခံရခြင်း၊ ၄:၁၀, ၁၁
၃. ဧလိ၊
တရားသူကြီးနှင့် ယဇ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ သေဆုံးခြင်း၊ ၄:၁၂–၂၂
၄.
ဖိလိတ္တိပြည်ရှိ သေတ္တာဗိမာန်၊ ၅:၁ မှ ၆:၁
၅. ဣသရေလသို့
သေတ္တာဗိမာန် ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၊ ၆:၂ မှ ၇:၁
င. ဆမ်ုယလ၏ အနှစ်နှစ်ဆယ် ဝန်ဆောင်မှု၊ ၇:၂–၆
စ. ဖိလိတ္တိလူမျိုးများ အုပ်စိုးမှု ချုပ်ငြိမ်းခြင်း၊ ၇:၇–၁၄
ဆ. ဆမ်ုယလ၏ တရားသူကြီးရာထူးတည်ထောင်ခြင်း၊ ၇:၁၅–၁၇
၂. ဘုရင်စနစ်ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ ၁:၈ မှ ၁၅:၃၅
က. ဘုရင်တစ်ပါးလိုအပ်ကြောင်း တောင်းဆိုခြင်း၊ ၈:၁–၂၂
ခ. ရှောလုအား ဘိသိက်ပေးခြင်းသို့ ဦးတည်သည့်ဖြစ်ရပ်များ၊ ၉:၁–၂၇
ဂ. ရှောလုအား ဘုရင်အဖြစ် ခေါ်ဆိုခြင်း၊ ၁၀:၁–၂၇
၁.
ဘိသိက်ပေးခြင်း၊ ၁၀:၁
၂. ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်၏ သဘာဝလွန်သက်သေများ၊ ၁၀:၂–၁၃
၃. ရှောလု၏
အိမ်သို့ပြန်လာရာ တိတ်ဆိတ်နေခြင်း၊ ၁၀:၁၄–၁၆
၄. ရှောလုအား
မဲဖြင့်ရွေးချယ်ခြင်း၊ ၁၀:၁၇–၂၅
၅.
ဆန့်ကျင်သူများ၊ ၁၀:၂၆, ၂၇
ဃ. ရှောလုအား ဘုရင်အဖြစ် နောက်ဆုံးအတည်ပြုရန် ဦးတည်သည့်ဖြစ်ရပ်များ၊ ၁၁:၁ မှ
၁၂:၂၅
၁.
အမ္မုန်လူမျိုးများနှင့် တိုက်ပွဲ၊ ၁၁:၁–၁၁
၂. ရှောလုအား
ဘုရင်အဖြစ် ချီးကျူးခြင်း၊ ၁၁:၁၂–၁၅
၃. ဆမ်ုယလ၏
အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာလွှဲပြောင်းခြင်း၊ ၁၂:၁–၁၅
၄.
လူများ၏ရွေးချယ်မှုအပေါ် ဘုရားသခင်၏ သက်သေပြခြင်း၊ ၁၂:၁၆–၁၈
၅. ဆမ်ုယလ၏
ဆက်လက်စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ဆုတောင်းခြင်း၊ ၁၂:၁၉–၂၅
င. ဖိလိတ္တိလူမျိုးများနှင့် စစ်ပွဲ၊ ၁၃:၁ မှ ၁၄:၄၆
၁. ဂိလဂါလ်တွင်
ရှောလု၏ မိမိစိတ်ဆန္ဒဖြင့်ဆောင်ရွက်မှု၊ ၁၃:၁–၂၃
၂. မိခ္မရှတွင်
ယောနသန်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ ၁၄:၁–၂၃
၃. ရှောလု၏
မဖွယ်မရာဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ ၁၄:၂၄–၄၆
စ. ရှောလု၏ အိမ်တော်မျိုးရိုးစဉ်ဆက်၊ ၁၄:၄၇–၅၂
ဆ. ရှောလု၏ ဒုတိယစမ်းသပ်မှု၊ ၁၅:၁–၃၅
၁. အာဂတ်အား
ရှောလုက အသက်ချန်ထားခြင်း၊ ၁၅:၁–၉
၂. ရှောလုအား
ဘုရားသခင်က ပယ်ရှင်းခြင်း၊ ၁၅:၁၀–၃၅
၃. ဒါဝိဒ်အား ဘုရင်ရာထူးအတွက် ပြင်ဆင်သင်ကြားခြင်း၊ ၁၆:၁ မှ
၃၁:၁၃
က. ဒါဝိဒ်အား ဘိသိက်ပေးခြင်း၊ ၁၆:၁–၁၃
၁.
ဗက်လင်ဟင်မ်သို့ ဆမ်ုယလ၏ ဝန်လေးခြင်း၊ ၁၆:၁–၄
၂. ယေရှီ၏
သားများနှင့် ဒါဝိဒ်အား ဘိသိက်ပေးခြင်း၊ ၁၆:၅–၁၃
ခ. ပယ်ရှင်းခံရပြီးနောက် ရှောလု၏ စိတ်ပုံမမှန်ခြင်း၊ ၁၆:၁၄–၂၃
ဂ. ဖိလိတ္တိစစ်ပွဲနှင့် ၎င်း၏အကျိုးဆက်များ၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈
၁. ဂိုလျာတ်၏
စိန်ခေါ်မှု၊ ၁၇:၁–၁၁
၂. ဒါဝိဒ်၏
ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် အောင်မြင်မှု၊ ၁၇:၁၂–၅၈
၃. ယောနသန်၏
ပဋိညာဉ်၊ ၁၈:၁–၄
၄. ဒါဝိဒ်၏
လူကြိုက်များမှု၊ ၁၈:၅–၈
ဃ. ရှောလု၏ မနာလိုမှုနှင့် ၎င်း၏အကျိုးဆက်များ၊ ၁၈:၉ မှ ၁၉:၂၄
၁. ဒါဝိဒ်၏
အန္တရာယ်ကျရောက်မှု၊ ၁၈:၉–၁၂
၂. ရှောလု၏
သမီးကိုပေးရာ လိမ်ညာမှု၊ ၁၈:၁၃–၂၇
၃. ရှောလု၏
ဒါဝိဒ်အပေါ် ပွင့်လင်းရန်ငြိုးဖွဲ့မှု၊ ၁၈:၂၈ မှ ၁၉:၁၁
၄. ဒါဝိဒ်၏ အိမ်မှ
ဆမ်ုယလထံသို့ ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၁၉:၁၂–၁၈
၅. ရှောလု၏
ရာမာသို့ လာရောက်ခြင်းနှင့် ၎င်း၏အကျိုးဆက်များ၊ ၁၉:၁၉–၂၄
င. ယောနသန်၏ ဒါဝိဒ်နှင့် ပဋိညာဉ်၊ ၂၀:၁–၄၂
၁. ရှောလု၏
စိတ်ထားကို စမ်းသပ်ရန် သဘောတူခြင်း၊ ၂၀:၁–၈
၂. ယောနသန်၏
ယခင်ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုခြင်း၊ ၂၀:၉–၂၃
၃. ရှောလု၏
ခံစားချက်စမ်းသပ်ခြင်း၊ ၂၀:၂၄–၃၄
၄. ဒါဝိဒ်အား
အန္တရာယ်သတိပေးခြင်း၊ ၂၀:၃၅–၄၀
၅. ယောနသန်၏
ဒါဝိဒ်နှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ ၂၀:၄၀–၄၂
စ. ရှောလုထံမှ ဒါဝိဒ်၏ ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၁:၁ မှ ၂၂:၂၃
၁. နောဗ်နှင့်
အဟိမလက်ထံသို့ ဒါဝိဒ်၏ ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၁:၁–၉
၂. ဂါသရှိ
အာခိရှထံသို့ ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၁:၁၀–၁၅
၃. အဒူလမ်ဂူသို့
ထွက်ခွာခြင်း၊ ၂၂:၁, ၂
၄. မောဘသို့
ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၂:၃, ၄
၅. ယုဒပြည်သို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၊ ၂၂:၅
၆.
နောဗ်မြို့သားများအပေါ် ရှောလု၏ လက်စားချေခြင်း၊ ၂၂:၆–၂၃
ဆ. ကီလာမြို့သို့ ဒါဝိဒ်၏ ကူညီမှု၊ ၎င်းတို့၏ ကျေးဇူးမသိတတ်မှု၊ ၂၃:၁–၁၂
ဇ. ရှောလုထံမှ ဒါဝိဒ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၃:၁၃ မှ ၂၄:၂၂
၁. ဇိဖတော၌
ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၃:၁၃–၁၅
၂. ယောနသန်၏
လည်ပတ်ခြင်း၊ ၂၃:၁၆–၁၈
၃. ဒါဝိဒ်အား
ရှောလု၏ အကျိုးမဖြစ်ထွန်းသော ချီတက်မှု၊ ၂၃:၁၉–၂၈
၄. အင်ဂေဒိသို့
ဒါဝိဒ်၏ ထွက်ခွာခြင်း၊ ၂၃:၂၉ မှ ၂၄:၂
၅. အင်ဂေဒိတွင်
ရှောလုအပေါ် ဒါဝိဒ်၏ ကရုဏာထားမှု၊ ၂၄:၃–၂၂
ဈ. ဆမ်ုယလ၏ သေဆုံးခြင်း၊ ၂၅:၁
ည. နာဗလ်နှင့် အဘိဂဲလ်နှင့် ဒါဝိဒ်၏ အတွေ့အကြုံ၊ ၂၅:၂–၄၄
ဋ. ဒါဝိဒ်အား ရှောလု၏ နောက်ဆုံးသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှု၊ ၎င်း၏အကျိုးဆက်များ၊
၂၆:၁–၂၅
ဌ. ဂါသသို့ ဒါဝိဒ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၂၇:၁ မှ ၂၈:၂
၁. ဇိလဂ်တွင်
၎င်း၏ နေထိုင်မှု၊ ၂၇:၁–၁၂
၂. အာခိရှက
ဒါဝိဒ်အား စစ်တိုက်ရန် အတူလိုက်ပါရန် အမိန့်ပေးခြင်း၊ ၂၈:၁, ၂
ဍ. ရှောလု၏ နတ်ဝိညာဉ်ခေါ်ဆိုမှု၊ ၂၈:၃–၂၅
ဎ. အာခိရှ၏ ဒါဝိဒ်အား ထုတ်ပယ်ခြင်း၊ ၂၉:၁–၁၁
ဏ. အမာလက်လူမျိုးများ၏ ဝင်ရောက်စီးနင်းမှုနှင့် ၎င်း၏အကျိုးဆက်များ၊ ၃၀:၁–၃၁
တ. ရှောလု၏ သေဆုံးခြင်း၊ ၃၁:၁–၁၃
၂ ဆမ်ုယလ
၁. ဒါဝိဒ်၏ ယုဒပြည်ဘုရင်အဖြစ်၊ ၁:၁ မှ ၅:၅
က. ရှောလု၏ သေဆုံးပြီးနောက် ဒါဝိဒ်၊ ၁:၁–၂၇
၁. ရှောလု၏
သေဆုံးခြင်းသတင်း၊ ၁:၁–၁၆
၂. ရှောလုအတွက်
ဒါဝိဒ်၏ ဝမ်းနည်းခြင်းသီချင်း၊ ၁:၁၇–၂၇
ခ. ရှောလုအိမ်တော်မှ ဆန့်ကျင်ခံရသော ဒါဝိဒ်၊ ၂:၁ မှ ၃:၃၉
၁.
ယုဒပြည်ဘုရင်အဖြစ် ဒါဝိဒ်အား ဘိသိက်ပေးခြင်းနှင့် ဟေဗြုန်တွင် ၎င်း၏ အုပ်ချုပ်မှု၊
၂:၁–၇
၂. အဗနာက
ဣသရေလဘုရင်အဖြစ် ဣရှဗောရှက်အား တင်မြှောက်ခြင်း၊ ၂:၈–၁၁
၃. အဗနာ၏
ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် အာရှဟေလ၏ သေဆုံးခြင်း၊ ၂:၁၂–၃၂
၄.
ဒါဝိဒ်အိမ်တော်၏ တိုးတက်မှုနှင့် ၎င်း၏သားများအမည်များ၊ ၃:၁–၅
၅. အဗနာ၏ ဒါဝိဒ်ထံ
လက်အောက်ခံခြင်း၊ ၃:၆–၂၁
၆. ယွာဘ်က အဗနာအား
သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ၃:၂၂–၃၉
ဂ. ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလတစ်ခုလုံးအပေါ် တစ်ဦးတည်းအာဏာရရှိခြင်း၊ ၄:၁ မှ ၅:၅
၁. ဣရှဗောရှက်၏
အသတ်ခံရခြင်း၊ ၄:၁–၈
၂. ရေခက်နှင့်
ဗာနာ၏ အပြစ်ပေးခံရခြင်း၊ ၄:၉–၁၂
၃. ဣသရေလတစ်ခုလုံးဘုရင်အဖြစ်
ဒါဝိဒ်အား ဘိသိက်ပေးခြင်း၊ ၅:၁–၅
၂. ဒါဝိဒ်၏ ဣသရေလတစ်ခုလုံးဘုရင်အဖြစ်၊ ၅:၆ မှ ၂၄:၂၅
က. ဒါဝိဒ်၏ အုပ်စိုးမှု၏ အစောပိုင်းအောင်မြင်မှုနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေ၊ ၅:၆ မှ
၁၀:၁၉
၁. ယေရုဆလင်မြို့
သိမ်းပိုက်ခြင်း၊ ၅:၆–၁၆
၂.
ဖိလိတ္တိလူမျိုးများအပေါ် အောင်မြင်မှု၊ ၅:၁၇–၂၅
၃. ယေရုဆလင်သို့
သေတ္တာဗိမာန် ပြောင်းရွှေ့ခြင်း၊ ၆:၁–၂၃
၄.
ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်လိုသော ဒါဝိဒ်၏ ဆန္ဒ၊ ၇:၁–၂၉
၅.
နိုင်ငံခြားရန်သူများအပေါ် အောင်မြင်မှုများ၊ ၈:၁–၁၄
၆. နိုင်ငံ၏
ဖွဲ့စည်းမှု၊ ၈:၁၅–၁၈
၇. မဖိဗောရှက်အား
ဒါဝိဒ်၏ လက်ခံဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း၊ ၉:၁–၁၃
၈.
အမ္မုန်လူမျိုးများနှင့် ဆီးရီးယားလူမျိုးများအပေါ် အောင်မြင်မှု၊ ၁၀:၁–၁၉
ခ. ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်နှင့် ဒုက္ခများ၊ ၁၁:၁ မှ ၂၁:၂၂
၁. ဗသရှဘါနှင့်
ဒါဝိဒ်၏ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုနှင့် ဥရိ၏ သေဆုံးခြင်း၊ ၁၁:၁–၂၇
၂. နာသန်၏
ဆုံးမခြင်းနှင့် ဒါဝိဒ်၏ နောင်တရခြင်း၊ ၁၂:၁–၂၅
၃. ရာဗ္ဗာမြို့
သိမ်းပိုက်ခြင်း၊ ၁၂:၂၆–၃၁
၄.
အိမ်တွင်းရေးအခက်အခဲများ၊ ၁၃:၁ မှ ၁၄:၃၃
က. အမ္မုန်နှင့်
တာမာ၊ ၁၃:၁–၂၁
ခ. အဗရှလုံက
အမ္မုန်အား သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ၁၃:၂၂–၃၃
ဂ. အဗရှလုံ၏
ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၁၃:၃၄–၃၉
ဃ. အဗရှလုံ၏
ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၊ ၁၄:၁–၂၄
င. အဗရှလုံ၏ အလှအပနှင့်
ဒါဝိဒ်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၊ ၁၄:၂၅–၃၃
၅. အဗရှလုံ၏
ပုန်ကန်မှု၊ ၁၅:၁ မှ ၁၉:၄၃
က. အဗရှလုံသည်
လူထုထံတွင် နှစ်လိုဖွယ်ပြုမူခြင်း၊ ၁၅:၁–၆
ခ.
ပူးပေါင်းကြံစည်မှု၊ ၁၅:၇–၁၂
ဂ. ဒါဝိဒ်၏
ထွက်ပြေးခြင်း၊ ၁၅:၁၃–၃၇
ဃ. ဇိဗာနှင့်
ဒါဝိဒ်၏ တွေ့ဆုံခြင်း၊ ၁၆:၁–၄
င. ရှိမိက
ဒါဝိဒ်အား ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ၁၆:၅–၁၄
စ.
အဟိတ္ထုဖလ်နှင့် ဟုရှဲတို့၏ အကြံဉာဏ်များ၊ ၁၆:၁၅ မှ ၁၇:၂၃
(၁) အဗရှလုံထံသို့ ဟုရှဲပို့အပ်ခြင်း၊ ၁၆:၁၅–၁၉
(၂) အဟိတ္ထုဖလ်၏ အကြံဉာဏ်၊ ၁၆:၂၀–၂၃
(၃) ဟုရှဲက အဟိတ္ထုဖလ်၏ အကြံဉာဏ်ကို အနိုင်ယူခြင်း၊ ၁၇:၁–၂၃
ဆ. မဟာနမ်တွင်
ဒါဝိဒ်၊ ၁၇:၂၄–၂၉
ဇ. ပုန်ကန်မှု
ချုပ်ငြိမ်းခြင်းနှင့် အဗရှလုံ၏ သေဆုံးခြင်း၊ ၁၈:၁–၃၃
ဈ. အဗရှလုံအတွက်
ဒါဝိဒ်၏ ငိုကြွေးခြင်း၊ ၁၉:၁–၈
ည. ဒါဝိဒ်၏
ယေရုဆလင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၊ ၁၉:၉–၄၃
၆. ရှေဗာ၏
ပုန်ကန်မှု၊ ၂၀:၁–၂၂
၇. ဒါဝိဒ်၏
အရာရှိများ၊ ၂၀:၂၃–၂၆
၈. သုံးနှစ်ကြာ
အစာအာဟာရပြတ်လပ်မှုနှင့် ရှောလု၏သားများ၏ ကြိုးဆွဲချခြင်း၊ ၂၁:၁–၁၄
၉.
ဖိလိတ္တိလူမျိုးများနှင့် စစ်ပွဲ၊ ၂၁:၁၅–၂၂
ဂ. နောက်ဆက်တွဲ၊ ၂၂:၁ မှ ၂၄:၂၅
၁. ဒါဝိဒ်၏
ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းဆာလံ၊ ၂၂:၁–၅၁
၂. ဒါဝိဒ်၏
နောက်ဆုံးသင်ကြားရန် စကားများ၊ ၂၃:၁–၇
၃. ဒါဝိဒ်၏
ရဲရင့်သောသူများနှင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များ၊ ၂၃:၈–၃၉
၄.
လူဦးရေစာရင်းကောက်ယူရာတွင် ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်နှင့် ရလဒ်အနေဖြင့် ကပ်ရောဂါ၊ ၂၄:၁–၂၅
က. ဒါဝိဒ်သည်
လူဦးရေစာရင်းကောက်ယူခြင်း၊ ၂၄:၁–၁၀
ခ. ဘုရားသခင်က
ကပ်ရောဂါပို့လွှတ်ခြင်း၊ ၂၄:၁၁–၁၅
ဂ. ကပ်ရောဂါ
ရပ်တန့်ခြင်း၊ ၂၄:၁၆, ၁၇
ဃ. အာရောနာ၏
စပါးကျီနယ်ရာနေရာကို ဝယ်ယူခြင်း၊ ၂၄:၁၈–၂၅
1 samuel
I. History of
Samuel, Israel’s Restorer, 1 Sam. 1:1 to 7:17.
A. Birth and
early training, 1:1 to 2:11.
1. Elkanah and
Hannah, 1:1–8.
2. Hannah’s
prayer, 1:9–18.
3. Birth and
early years of Samuel, 1:19–23.
4. Presentation
of Samuel to God, 1:24–28.
5. Hannah’s
song of praise, 2:1–11.
B. Conditions
in the priesthood, 2:12–36.
1. Ministry of
Eli’s sons, 2:12–17.
2. The child
Samuel’s ministry, 2:18, 19.
3. God’s
blessing on Elkanah and Hannah, 2:20, 21.
4. Eli’s
failure in discipline, 2:22–36.
C. Samuel’s
introduction to the prophetic office, 3:1 to 4:1.
1. God’s
message to Eli, 3:1–18.
2. Samuel’s
development as prophet, 3:19 to 4:1.
D. Capture and
return of the ark, 4:2 to 7:1.
1. Israel’s
battle with the Philistines, 4:2–9.
2. The ark
captured; Eli’s sons slain, 4:10, 11.
3. Death of Eli
the judge and priest, 4:12–22.
4. The ark in
Philistia, 5:1 to 6:1.
5. The return
of the ark of Israel, 6:2 to 7:1.
E. Samuel’s
20-year ministry, 7:2–6.
F. The
subjugation of the Philistines, 7:7–14.
G. Samuel’s
judgeship established, 7:15–17.
II. The
Creation of a Monarchy, 1 Sam. 8:1 to 15:35.
A. The call for
a king, 8:1–22.
B. Events
leading to Saul’s anointing, 9:1–27.
C. Saul called
to be king, 10:1–27.
1. The
anointing, 10:1.
2. Supernatural
evidences of God’s favor, 10:2–13.
3. Saul’s
silence on returning home, 10:14–16.
4. Election of
Saul by lot, 10:17–25.
5. The
opposition party, 10:26, 27.
D. Events
leading to final confirmation of Saul as King, 11:1 to 12:25.
1. Battle with
the Ammonites, 11:1–11.
2. Acclamation
of Saul as king, 11:12–15.
3. Samuel’s
release of administrative power, 12:1–15.
4. God’s
witness to the people’s choice, 12:16–18.
5. Samuel’s
continued interest and prayers, 12:19–25.
E. War with the
Philistines, 13:1 to 14:46.
1. Saul’s
presumption at Gilgal, 13:1–23.
2. Jonathan’s
exploit at Michmash, 14:1–23.
3. Saul’s ill-advised
decisions, 14:24–46.
F. Genealogy of
Saul’s house, 14:47–52.
G. Saul’s
second test, 15:1–35.
1. His sparing
of Agag, 15:1–9.
2. The Lord’s
rejection of Saul, 15:10–35.
III. The
Training of David for Kingship, 1 Sam. 16:1 to 31:13.
A. The
anointing of David, 16:1–13.
1. Samuel’s
hesitancy in visiting Bethlehem, 16:1–4.
2. Jesse’s sons
and the anointing of David, 16:5–13.
B. Saul’s
derangement upon being rejected, 16:14–23.
C. The
Philistine war and its consequences, 17:1 to 18:8.
1. Goliath’s
challenge, 17:1–11.
2. David’s
fortitude and victory, 17:12–58.
3. Jonathan’s
covenant, 18:1–4.
4. David’s
popularity, 18:5–8.
D. Saul’s
jealousy and its results, 18:9 to 19:24.
1. David in
danger, 18:9–12.
2. Saul’s
duplicity in offering his daughter, 18:13–27.
3. Saul’s open
enmity against David, 18:28 to 19:11.
4. David’s
escape from his home to Samuel, 19:12–18.
5. Saul’s visit
to Ramah and its results, 19:19–24.
E. Jonathan’s
pact with David, 20:1–42.
1. Agreement to
test Saul’s attitude, 20:1–8.
2. Jonathan’s
confirmation of his former covenant, 20:9–23.
3. Testing of
Saul’s feelings, 20:24–34.
4. David warned
of danger, 20:35–40.
5. Jonathan’s
farewell to David, 20:40–42.
F. David in
flight from Saul, 21:1 to 22:23.
1. David’s
flight to Nob and Ahimelech, 21:1–9.
2. Escape to
Achish at Gath, 21:10–15.
3. Departure to
cave of Adullam, 22:1, 2.
4. Flight to
Moab, 22:3, 4.
5. Return to
Judah, 22:5.
6. Saul’s
vengeance on people of Nob, 22:6–23.
G. David’s help
to Keilah; their ingratitude, 23:1–12.
H. David’s
second flight from Saul, 23:13 to 24:22.
1. Flight to
Wilderness of Ziph, 23:13–15.
2. Visit of
Jonathan, 23:16–18.
3. Saul’s
ineffectual march against David, 23:19–28.
4. David’s
departure to En-gedi, 23:29 to 24:2.
5. David’s
magnanimity to Saul at En-gedi, 24:3–22.
I. Death of
Samuel, 25:1.
J. David’s
experience with Nabal and Abigail, 25:2–44.
K. Saul’s last
attempt to kill David; its results, 26:1–25.
L. David’s second
flight to Gath, 27:1 to 28:2.
1. His
residence at Ziklag, 27:1–12.
2. Achish
orders David to go with him to battle, 28:1, 2.
M. Saul’s
recourse to necromancy, 28:3–25.
N. Achish’
dismissal of David, 29:1–11.
O. The raid of
the Amalekites and its results, 30:1–31.
P. Saul’s
death, 31:1–13.
2 samuel
I. David King
Over Judah, 2 Sam. 1:1 to 5:5.
A. David after
the death of Saul, 1:1–27.
1. The tidings
of Saul’s death, 1:1–16.
2. David’s
lament for Saul, 1:17–27.
B. David
opposed by the house of Saul, 2:1 to 3:39.
1. David
anointed king over Judah and his rule at Hebron, 2:1–7.
2. Ishbosheth
made king over Israel by Abner, 2:8–11.
3. Defeat of
Abner and death of Asahel, 2:12–32.
4. Increase of
the house of David; the names of his sons, 3:1–5.
5. Abner’s submission
to David, 3:6–21.
6. Murder of
Abner by Joab, 3:22–39.
C. David gains
sole authority over all Israel, 4:1 to 5:5.
1. Murder of
Ishbosheth, 4:1–8.
2. Punishment
of Rechab and Baanah, 4:9–12.
3. David
anointed king over all Israel, 5:1–5.
II. David King
Over All Israel, 2 Sam. 5:6 to 24:25.
A. David’s
early reign in power and splendor, 5:6 to 10:19.
1. Capture of
Jerusalem, 5:6–16.
2. Victory over
the Philistines, 5:17–25.
3. Transfer of
the ark to Jerusalem, 6:1–23.
4. David’s
desire to build a Temple, 7:1–29.
5. Victories
over foreign foes, 8:1–14.
6. Organization
of the kingdom, 8:15–18.
7. David’s
reception of Mephibosbeth 9:1–13.
8. Defeat of
the Ammonites and Syrians, 10:1–19.
B. David’s sin
and troubles, 11:1 to 21:22.
1. David’s
adultery with Bath-sheba and the death of Uriah, 11:1–27.
2. Nathan’s
reproof and David’s repentance, 12:1–25.
3. Capture of
Rabbah, 12:26–31.
4. Household
difficulties, 13:1 to 14:33.
a. Amnon and
Tamar, 13:1–21.
b. Murder of
Amnon by Absalom, 13:22–33.
c. The
flight of Absalom, 13:34–39.
d. The
return of Absalom, 14:1–24.
e. Absalom’s
beauty and his reconciliation with David, 14:25–33.
5. The revolt
of Absalom, 15:1 to 19:43.
a. Absalom
ingratiates himself with the people, 15:1–6.
b. The
conspiracy, 15:7–12.
c. The
flight of David, 15:13–37.
d. David’s
meeting with Ziba, 16:1–4.
e. Shimei
reviles David, 16:5–14.
f. The
counsel of Ahithophel and Hushai, 16:15 to 17:23.
(1) Hushai sent
to Absalom, 16:15–19.
(2)
Ahithophel’s counsel, 16:20–23.
(3)
Ahithophel’s counsel defeated by Hushai, 17:1–23.
g. David at
Mahanaim, 17:24–29.
h. The
revolt subdued, and the death of Absalom, 18:1–33.
i. David
weeps for Absalom, 19:1–8.
j. David’s
return to Jerusalem, 19:9–43.
6. The revolt
of Sheba, 20:1–22.
7. David’s
officers, 20:23–26.
8. Three years’
famine and the hanging of Saul’s sons, 21:1–14.
9. War with the
Philistines, 21:15–22.
C. Appendix,
22:1 to 24:25.
1. David’s
psalm of thanksgiving, 22:1–51.
2. David’s last
words of instruction, 23:1–7.
3. David’s
mighty men and their exploits, 23:8–39.
4. David’s sin
in numbering the people and the resulting plague, 24:1–25.
a. David
numbers the people, 24:1–10.
b. Pestilence
sent by the Lord, 24:11–15.
c. The
pestilence stayed, 24:16, 17.
d. Purchase
of the threshing floor of Araunah, 24:18–25.
No comments:
Post a Comment