အခန်းကြီး - ၆၆
The Book of the Prophet
isaiah
introduction
1.
Title. The title of the book of Isaiah
in Hebrew manuscripts and in the LXX is “Isaiah.” In Luke 4:17 the book is
called “the book of the prophet Esaias,” and in Acts 8:30, “the prophet
Esaias.” In Hebrew Bibles the book is found in the section called “Prophets,”
immediately preceded by the combined book of Kings and followed by Jeremiah,
Ezekiel, and “The Twelve.” See Vol. I, p. 37.
ပရောဖက်ကျမ်း
ဟေရှာယ
နိဒါန်း
၁။
ခေါင်းစဉ်။ ဟေဗြဲလက်ရေးစာမူများနှင့် အယ်လ်အိပ်စ်အိပ်စ် (LXX - ဓမ္မဟောင်းဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း) တို့တွင် ဟေရှာယကျမ်း၏ ခေါင်းစဉ်မှာ “ဟေရှာယ”
ဖြစ်သည်။ လုကာခရစ်ဝင် အခန်းကြီး ၄၊ အငယ် ၁၇ (Luke 4:17) တွင်
ဤကျမ်းကို “ပရောဖက်ဟေရှာယကျမ်း” ဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ တမန်တော်ဝတ္ထု အခန်းကြီး ၈၊ အငယ်
၃၀ (Acts 8:30) တွင် “ပရောဖက်ဟေရှာယ” ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဟေဗြဲသမ္မာကျမ်းစာများတွင် ဤကျမ်းကို
“ပရောဖက်ကျမ်းများ” ဟုခေါ်သော ကဏ္ဍ၌ တွေ့ရပြီး၊ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများ
ပေါင်းစပ်ထားသောကျမ်း တိုက်ရိုက်ရှိနေကာ ၎င်း၏နောက်တွင် ယေရမိကျမ်း၊
ယေဇကျေလကျမ်းနှင့် “တစ်ကျိပ်နှစ်ပါးသောပရောဖက်ကျမ်း” တို့ လိုက်ပါလာသည်။ စာတွဲ တစ်
(I)၊ စာမျက်နှာ ၃၇ (p. 37) ကို
ကြည့်ပါ။
2.
Authorship. The prophet Isaiah was the
author of the book called by his name. The son of Amoz and a scion of the royal
line, he was called to the prophetic office in his youth (5T 749), toward the
close of the reign of Uzziah (Azariah, 790–739 b.c.), during the coregency of
Jotham (PK 305). This would place the call between the years 750 and 739 b.c.
His term of ministry continued for at least 60 years (PK 310), spanning the
reigns of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah (ch. 1:1; for regnal dates see
Vol. II, p. 77). The fact that Isaiah never mentions Manasseh, whose sole reign
began in 686 b.c., and that he was “one of the first to fall” in Manasseh’s
massacre of those who remained loyal to God (PK 382; 2 Kings 21:16), implies
that his ministry terminated soon after the death of Hezekiah in 686 b.c. If
so, it must have begun not later than about 745 b.c. It is probable that the
prophetic messages of Isa. 1–5 were given between the years 745 and 739,
probably during the last year of Uzziah’s reign but prior to the vision of ch.
6 (PK 306). It was while Isaiah contemplated relinquishing his prophetic mission,
in view of the resistance he knew he would encounter (cf. Jer. 20:7–9), that he
beheld this vision of divine glory (PK 307) and in it found encouragement and
confirmation of the divine commission already entrusted to him.
၂။
ကျမ်းပြုသူ။ ပရောဖက်ဟေရှာယသည် ၎င်း၏အမည်ဖြင့် ခေါ်တွင်သော ဤကျမ်း၏
ကျမ်းပြုသူဖြစ်သည်။ အာမုတ် (Amoz) ၏သားနှင့်
မင်းမျိုးမင်းနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သော သူသည် ၎င်း၏လူငယ်ဘဝတွင် (၅တီ ၇၄၉ / 5T 749)၊ သြဇိမင်း (အာဇာရိ၊ ဘီစီ ၇၉၀-၇၃၉ / 790-739 b.c.) နန်းစံနှစ်အကုန်ပိုင်း၊
ယောသံမင်း (Jotham) ပူးတွဲနန်းစံစဉ်ကာလအတွင်း (ပီကေ ၃၀၅ / PK 305) ပရောဖက်အမှုတော်အတွက် ခေါ်ယူခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဤအချက်သည်
ခေါ်ယူခြင်းခံရသည့်အချိန်ကို ဘီစီ ၇၅၀ နှင့် ၇၃၉ (750 and 739 b.c.) နှစ်များအကြားတွင်
တည်ရှိစေသည်။ ၎င်း၏အမှုတော်ဆောင်ကာလသည် အနည်းဆုံး အနှစ်ခြောက်ဆယ် (၆၀)
ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး (ပီကေ ၃၁၀ / PK 310)၊ သြဇိ၊
ယောသံ၊ အာခတ်နှင့် ဟေဇကိမင်းတို့၏ နန်းစံကာလများကို လွှမ်းခြုံထားသည် (အခန်းကြီး
၁၊ အငယ် ၁ / ch. 1:1၊ မင်းပြိုင်နန်းစံရက်စွဲများအတွက်
စာတွဲ နှစ် (II)၊ စာမျက်နှာ ၇၇ / p. 77 ကိုကြည့်ပါ)။ ဟေရှာယသည် ဘီစီ ၆၈၆ (686 b.c.) တွင်
တစ်ဦးတည်း နန်းစံခြင်းစတင်ခဲ့သော မနာရှေမင်းအကြောင်းကို မည်သည့်အခါမျှ
ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်းမရှိခဲ့သည့်အချက်နှင့်၊ ဘုရားသခင်အပေါ်
သစ္စာရှိရှိကျန်ရစ်သူများကို မနာရှေ သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲမှုအတွင်း သူသည် “ပထမဦးဆုံး
ကျဆုံးသွားသူများအနက် တစ်ဦး” ဖြစ်ခဲ့သည်ဟူသောအချက်က (ပီကေ ၃၈၂ / PK 382፤ ဓမ္မရာဇဝင်စတုတ္ထစောင်
အခန်းကြီး ၂၁၊ အငယ် ၁၆ / 2 Kings 21:16)၊ ဘီစီ ၆၈၆
(686 b.c.) တွင် ဟေဇကိမင်းကွယ်လွန်ပြီးနောက် မကြာမီ၌ပင် ၎င်း၏အမှုတော်ဆောင်ခြင်း
ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အနောက်ကျဆုံး ဘီစီ
၇၄၅ (745 b.c.) ခန့်ထက် နောက်မကျဘဲ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။ ဟေရှာယကျမ်း အခန်းကြီး ၁ မှ ၅ (Isa. 1-5) အထိပါဝင်သော ပရောဖက်ပြုသတင်းစကားများကို ဘီစီ ၇၄၅ နှင့် ၇၃၉ (745 and 739) နှစ်များအကြား၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ
သြဇိမင်းနန်းစံခြင်း၏ နောက်ဆုံးနှစ်အတွင်း ဖြစ်သော်လည်း အခန်းကြီး ၆ (ch. 6) ပါ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံမတိုင်မီ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပုံရသည် (ပီကေ ၃၀၆ / PK 306)။ မိမိရင်ဆိုင်ရမည်ဟု သိထားသော ဆန့်ကျင်မှုများကို ထောက်ထား၍ (ယေရမိကျမ်း
အခန်းကြီး ၂၀၊ အငယ် ၇-၉ / Jer. 20:7-9 ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)၊
ဟေရှာယသည် မိမိ၏ပရောဖက်ပြုလုပ်ငန်းတာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ရန် စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း၌ပင်၊
ဤဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို ဖူးမြင်ခဲ့ရပြီး (ပီကေ ၃၀၇ / PK 307)၊ ၎င်းဗျာဒိတ်ရူပါရုံထဲတွင် မိမိထံသို့ အပ်နှံထားပြီးဖြစ်သော
ဘုရားသခင်၏စေခိုင်းချက်အတွက် အားပေးမှုနှင့် အတည်ပြုချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
Isaiah was married and had two sons, Shear-jashub and
Maher-shalal-hash-baz (Isa. 7:3; Isa. 8:3). In Jerusalem, the chief scene of
his labors, he became the court preacher and exercised considerable influence.
For many years he was both political and religious counselor to the nation. His
prophetic ministry, together with that of Micah and possibly also the indirect
influence of Hosea in the northern kingdom, contributed to the reforms of
Hezekiah. Manasseh, however, followed the evil policy of his grandfather Ahaz,
abolished the reforms of his father Hezekiah, and took the lives of men who had
encouraged the worship of the true God. According to the Babylonian Talmud,
Isaiah was slain by Manasseh (see PK 382). Inspiration confirms the words of
Heb. 11:37, that some were “sawn asunder,” as descriptive of the fate of Isaiah
(see EGW, Supplementary Material, on Isa. 1:1).
ဟေရှာယသည်
အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး ရှိယာယာရှုပ် (Shear-jashub) နှင့်
မဟာရှေလာဟရှဗတ် (Maher-shalal-hash-baz) ဟူသော
သားနှစ် (၂) ဦးရှိခဲ့သည် (ဟေရှာယကျမ်း အခန်းကြီး ၇၊ အငယ် ၃ / Isa. 7:3፤ ဟေရှာယကျမ်း
အခန်းကြီး ၈၊ အငယ် ၃ / Isa. 8:3)။ ၎င်း၏
အမှုတော်ဆောင်လုပ်ငန်းများ၏ အဓိကနေရာဖြစ်သော ယေရုရှလင်မြို့တွင် သူသည်
နန်းတွင်းတရားဟောဆရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ထင်ရှားသော လွှမ်းမိုးမှုရှိခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် သူသည် နိုင်ငံအတွက် နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ
အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် နှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
၎င်း၏ပရောဖက်ပြုအမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် မိက္ခာ၏အမှုတော်ဆောင်ခြင်းနှင့်အတူ၊
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံရှိ ဟောရှေ၏
သွယ်ဝိုက်သောလွှမ်းမိုးမှုနှင့်အတူ ဟေဇကိမင်း၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို
ဖြစ်မြောက်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မနာရှေသည် ၎င်း၏အဘိုးဖြစ်သူ အာခတ်မင်း၏
ဆိုးညစ်သောမူဝါဒကို လိုက်နာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ဖခင် ဟေဇကိမင်း၏
ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို ပယ်ဖျက်ကာ၊ စစ်မှန်သောဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန်
အားပေးခဲ့ကြသူများ၏ အသက်ကို နုတ်ယူခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်တာလ်မုဒ် (Babylonian Talmud) ကျမ်းအရ ဟေရှာယသည် မနာရှေမင်း၏
သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် (ပီကေ ၃၈၂ / PK 382 ကိုကြည့်ပါ)။
ဝိညာဉ်တော်မှုတ်သွင်းခြင်းသည် ဟေဗြဲသြဝါဒစာ အခန်းကြီး ၁၁၊ အငယ် ၃၇ (Heb. 11:37) ရှိ လူအချို့တို့သည် “လွှနှင့်တိုက်၍
သတ်ခြင်းကိုခံရကြ၏” ဟူသော စကားလုံးများကို ဟေရှာယ၏ ကံကြမ္မာအဖြစ် ဖော်ပြချက်အဖြစ်
အတည်ပြုသည် (ဟေရှာယကျမ်း အခန်းကြီး ၁၊ အငယ် ၁ / Isa. 1:1 အပေါ်
အီးဂျီဒဗ္ဗလျူ (EGW) ၏
ဖြည့်စွက်အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။
For some 25 centuries no question arose concerning the authorship of the
book of Isaiah. During the 19th century, however, higher critics in Germany
began to challenge its unity of origin (see p. 85). The opinion of these men
continued to gain ground until, at length, the view was almost universally
accepted that the book had been written by at least two authors, a so-called
first Isaiah, who wrote chapters 1–39 and who did his work at the close of the
8th century b.c., and a second Isaiah, or Deutro-Isaiah, who wrote chs. 40–66
toward the close of the Babylonian exile. There are many modifications of the
above theory. Some critics assign more than half the book of Isaiah to the
Maccabean period, that is, to the 2d century b.c.
ရာစုနှစ်
နှစ်ဆယ့်ငါး (၂၅) ခုခန့်တိုင်အောင် ဟေရှာယကျမ်း၏ ကျမ်းပြုသူနှင့်ပတ်သက်၍
မည်သည့်မေးခွန်းမျှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း တစ်ဆယ့်ကိုး (၁၉) ရာစုအတွင်း
ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ အဆင့်မြင့်ကျမ်းစာဝေဖန်ရေးသမားများသည် ၎င်း၏မူလအစ
တစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို စတင်စိန်ခေါ်ခဲ့ကြသည် (စာမျက်နှာ ၈၅ / p. 85 ကိုကြည့်ပါ)။ ဤလူများ၏ ထင်မြင်ချက်သည် တဖြည်းဖြည်း နေရာရလာခဲ့ရာ၊ အဆုံး၌
ဤကျမ်းကို အနည်းဆုံး ကျမ်းပြုသူ နှစ် (၂) ဦးက ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အမြင်ကို
လူအများက လက်ခံလာကြပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ အခန်းကြီး ၁ မှ ၃၉ (chapters 1–39) ကို ရေးသားခဲ့ပြီး ဘီစီ ရှစ် (၈)
ရာစုအကုန်တွင် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သော ပထမဟေရှာယဟု ခေါ်တွင်သူနှင့်၊
ဗာဗုလုန်သုံ့ပန်းဘဝ ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် အခန်းကြီး ၄၀ မှ ၆၆ (chs. 40–66) ကို ရေးသားခဲ့သော ဒုတိယဟေရှာယ သို့မဟုတ်
ဒုတိယမြောက်ဟေရှာယ (Deutro-Isaiah) တို့
ဖြစ်ကြသည်။ အထက်ပါ သီအိုရီအပေါ် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများစွာ ရှိပါသည်။ အချို့သော
ဝေဖန်ရေးသမားများက ဟေရှာယကျမ်း၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို မက္ကဘီခေတ် (Maccabean period)၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘီစီ နှစ် (၂) ရာစုသို့
သတ်မှတ်ကြသည်။
One of the chief arguments of these critics for a composite authorship of
Isaiah is that chs. 40–66 appear to them to be written, not from the standpoint
of an author living at the close of the 8th century b.c., but from that of one
who lived near the close of the Babylonian captivity. The mention of Cyrus by
name (chs. 44:28; 45:1) is regarded by them as conclusive evidence that these
chapters were written during the time of Cyrus, that is, in the second half of
the 6th century b.c. This concept, of course, is based on the a priori
assumption that prophetic foreknowledge is impossible.
ဟေရှာယကျမ်းကို
ပေါင်းစပ်ကျမ်းပြုသူများက ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသော ဤဝေဖန်ရေးသမားများ၏
အဓိကအကြောင်းပြချက်တစ်ခုမှာ အခန်းကြီး ၄၀ မှ ၆၆ (chs. 40–66) သည် ဘီစီ
ရှစ် (၈) ရာစုအကုန်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော ကျမ်းပြုသူတစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှ
ရေးသားထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဗာဗုလုန်သုံ့ပန်းဘဝ ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် နေထိုင်ခဲ့သူတစ်ဦး၏
ရှုထောင့်မှ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ၎င်းတို့ထံတွင်
ထင်မြင်နေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကုရုမင်း (Cyrus) ၏ အမည်ကို
အတိအလင်း ဖော်ပြထားခြင်းသည် (အခန်းကြီး ၄၄၊ အငယ် ၂၈፤ အခန်းကြီး ၄၅၊ အငယ် ၁ / chs. 44:28; 45:1) ဤအခန်းကြီးများကို
ကုရုမင်း၏ ကာလအတွင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘီစီ ခြောက် (၆) ရာစု၏ ဒုတိယထက်ဝက်တွင်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခိုင်မာသော သက်သေအထောက်အထားအဖြစ် ၎င်းတို့က ယူဆကြသည်။
ဤအယူအဆသည် အနာဂတ္တိကျမ်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်သိမြင်မှုသည် မဖြစ်နိုင်ပါဟူသော
ကြိုတင်ကောက်ချက်ချမှုအပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
The fact, however, that Isaiah mentions Cyrus is not an argument in favor
of a late date for the book, but rather an evidence of the wisdom and
foreknowledge of God. Throughout the book there are predictions concerning the
future. Among these are prophecies of the fall of the rulers of Israel and
Syria (ch. 7:7, 8, 16), of the overthrow of Tyre (ch. 23), of the dismay of
Assyria (chs. 14:25; 31:8; 37:6, 7, 29, 33–35), of the humiliation of Babylon
(ch. 14:4–23), of the folly of trusting in Egypt (chs. 30:1–3; 31:1–3), and of
the work of Cyrus (chs. 44:28; 45:1–4). Indeed, Isaiah sets forth God’s
foreknowledge as eloquent testimony to His wisdom and power (chs. 41:21–23;
42:9; 43:9; 44:7, 8; 45:11, 21; 46:9, 10; 48:3, 5–8).
သို့သော်လည်း
ဟေရှာယက ကုရုမင်း၏အမည်ကို ဖော်ပြခဲ့သည့်အချက်သည် ဤကျမ်းကို နောက်ကျသောခေတ်တွင်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာတော်နှင့်
ကြိုတင်သိမြင်တော်မူခြင်း၏ သက်သေအထောက်အထားသာ ဖြစ်သည်။ ကျမ်းတစ်စောင်လုံးတွင်
အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်သော ကြိုတင်ဟောစမ်းချက်များ ရှိသည်။ ၎င်းတို့အနက် အစ္စရေးနှင့်
ဆီးရီးယားမင်းတို့၏ ပျက်စီးခြင်း (အခန်းကြီး ၇၊ အငယ် ၇၊ ၈၊ ၁၆ / ch. 7:7, 8, 16)၊ တုရုမြို့ ပျက်စီးခြင်း (အခန်းကြီး ၂၃
/ ch. 23)၊ အာရှုရိနိုင်ငံ စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း (အခန်းကြီး ၁၄၊ အငယ် ၂၅፤ အခန်းကြီး ၃၁၊ အငယ် ၈፤ အခန်းကြီး
၃၇၊ အငယ် ၆၊ ၇၊ ၂၉၊ ၃၃-၃၅ / chs. 14:25; 31:8; 37:6, 7, 29, 33–35)၊
ဗာဗုလုန်နိုင်ငံ အရှက်ရခြင်း (အခန်းကြီး ၁၄၊ အငယ် ၄-၂၃ / ch. 14:4–23)၊ အီဂျစ်နိုင်ငံကို အမှီပြုခြင်း၏
မိုက်မဲမှု (အခန်းကြီး ၃၀၊ အငယ် ၁-၃፤ အခန်းကြီး ၃၁၊ အငယ် ၁-၃ / chs. 30:1–3; 31:1–3)၊ နှင့်
ကုရုမင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက် (အခန်းကြီး ၄၄၊ အငယ် ၂၈፤ အခန်းကြီး ၄၅၊ အငယ် ၁-၄ / chs. 44:28; 45:1–4) ဆိုင်ရာ
အနာဂတ္တိပြုချက်များ ပါဝင်သည်။ စင်စစ်အားဖြင့်၊ ဟေရှာယသည် ဘုရားသခင်၏
ကြိုတင်သိမြင်ခြင်းကို ကိုယ်တော်၏ဉာဏ်ပညာနှင့် တန်ခိုးတော်အတွက်
ထင်ရှားသောသက်သေအဖြစ် တင်ပြထားသည် (အခန်းကြီး ၄၁၊ အငယ် ၂၁-၂၃፤ အခန်းကြီး ၄၂၊ အငယ် ၉፤ အခန်းကြီး
၄၃၊ အငယ် ၉፤ အခန်းကြီး
၄၄၊ အငယ် ၇၊ ၈፤ အခန်းကြီး
၄၅၊ အငယ် ၁၁၊ ၂၁፤ အခန်းကြီး
၄၆၊ အငယ် ၉၊ ၁၀፤ အခန်းကြီး
၄၈၊ အငယ် ၃၊ ၅-၈ / chs. 41:21–23; 42:9; 43:9; 44:7, 8;
45:11, 21; 46:9, 10; 48:3, 5–8)။
There are many evidences of unity of thought and expression between the
first and last parts of the book. For instance, one characteristic of Isaiah is
his use of the term “the Holy One of Israel” as a title for God. This
expression occurs 25 times in Isaiah and only 6 times elsewhere in the OT. It
is not exclusive, however, to any part of Isaiah, but is found 12 times in chs.
1–39 and 13 times in chs. 40–66. The title “the mighty One of Israel [or, “of
Jacob”]” appears only in the book of Isaiah (chs. 1:24; 49:26; 60:16).
Similarities of style and language between the first and second parts of Isaiah
are far more impressive than its supposed diversities.
ဤကျမ်း၏
ပထမပိုင်းနှင့် နောက်ဆုံးပိုင်းအကြားတွင် အတွေးအခေါ်နှင့် အသုံးအနှုန်း
တစ်သားတည်းဖြစ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများစွာ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ဟေရှာယ၏
ဝိသေသလက္ခဏာတစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်၏ ဘွဲ့တော်အဖြစ် “အစ္စရေး၏သန့်ရှင်းသောသူ” ဟူသော
အသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် ဟေရှာယကျမ်းတွင်
နှစ်ဆယ့်ငါး (၂၅) ကြိမ် ပါဝင်ပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြားနေရာများတွင် ခြောက် (၆)
ကြိမ်သာ ပါဝင်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဟေရှာယကျမ်း၏
မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းတွင်မဆို ကန့်သတ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အခန်းကြီး ၁ မှ ၃၉ (chs. 1–39) တွင် တစ်ဆယ့်နှစ် (၁၂) ကြိမ်နှင့် အခန်းကြီး ၄၀ မှ ၆၆ (chs. 40–66) တွင် တစ်ဆယ့်သုံး (၁၃) ကြိမ် တွေ့ရသည်။
“အစ္စရေး၏တန်ခိုးကြီးသောသူ [သို့မဟုတ်၊ “ယာကုပ်၏တန်ခိုးကြီးသောသူ”]” ဟူသော
ဘွဲ့တော်သည် ဟေရှာယကျမ်းတွင်သာ ပေါ်လာသည် (အခန်းကြီး ၁၊ အငယ် ၂၄፤ အခန်းကြီး ၄၉၊ အငယ် ၂၆፤ အခန်းကြီး
၆၀၊ အငယ် ၁၆ / chs. 1:24; 49:26; 60:16)။
ဟေရှာယကျမ်း၏ ပထမပိုင်းနှင့် ဒုတိယပိုင်းအကြားရှိ အရေးအသားပုံစံနှင့် ဘာသာစကား
ဆင်တူမှုများသည် ၎င်းတို့ထင်မြင်ယူဆထားသော ကွဲပြားမှုများထက် များစွာပို၍
အထင်ကြီးစရာကောင်းလှသည်။
Though the subject matter and literary style of chs. 40–66 differ
considerably from those of chs. 1–39, one basic theme runs through both
sections—that of deliverance from political and spiritual foes, and from their
oppression of body and soul. In the first section of the book, Isaiah, whose
names means “the Lord is help,” or “the Lord is salvation,” presents
deliverance from sin, Syria, Assyria, and other enemies through repentance,
reformation, and faith in God. The second section deals with deliverance from
Babylon, and eventually from the dominion of sin through faith in the coming
Deliverer. A fundamental unity of thought and purpose thus pervades the entire
book, despite the apparent difference in subject matter.
အခန်းကြီး
၄၀ မှ ၆၆ (chs. 40–66) ၏ အကြောင်းအရာနှင့်
စာပေအရေးအသားပုံစံသည် အခန်းကြီး ၁ မှ ၃၉ (chs. 1–39) နှင့်
သိသိသာသာ ကွဲပြားသော်လည်း၊ အခြေခံအကြောင်းအရာ တစ်ခုသည် အပိုင်းနှစ်ခုလုံးတွင်
စီးဆင်းနေသည်—၎င်းမှာ နိုင်ငံရေးနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ရန်သူများထံမှလည်းကောင်း၊
၎င်းတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်အပေါ် ညှဉ်းဆဲခြင်းမှလည်းကောင်း
ကယ်လွှတ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်း၏ ပထမပိုင်းတွင်၊ ၎င်း၏အမည်က “ထာဝရဘုရားသည်
မစတော်မူသောအရှင်” သို့မဟုတ် “ထာဝရဘုရားသည် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်တော်မူ၏” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသော ဟေရှာယသည် နောင်တရခြင်း၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ်
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အပြစ်၊ ဆီးရီးယား၊ အာရှုရိနှင့် အခြားသော ရန်သူများထံမှ
ကယ်လွှတ်ခြင်းကို တင်ပြထားသည်။ ဒုတိယပိုင်းတွင် ဗာဗုလုန်နိုင်ငံမှ
ကယ်လွှတ်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကြွလာမည့် ကယ်တင်ရှင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
အပြစ်၏အုပ်စိုးမှုအောက်မှ ကယ်လွှတ်ခြင်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်
အကြောင်းအရာ၌ သိသာသော ကွဲပြားမှုရှိသော်လည်း အခြေခံကျသော အတွေးအခေါ်နှင့်
ရည်ရွယ်ချက် တစ်သားတည်းဖြစ်မှုသည် ကျမ်းတစ်စောင်လုံးတွင် ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။
The first section of the book reaches a climax in deliverance from the
armies of Assyria under Sennacherib. In the last section, prophetic vision
looks forward to deliverance from Babylonian captivity. A similar transition
occurs in the book of Ezekiel, with the fall of Jerusalem in 586 b.c., from
anticipation of, to restoration from, captivity. Furthermore, the early
chapters of Isaiah record messages borne by Isaiah during his youth. The latter
chapters of the book reflect a maturity of prophetic insight and literary style
characteristic of age, and as a result constitute a masterpiece surpassing in
depth of thought and majesty of expression even the fine passages of the
earlier part of the book.
ဤကျမ်း၏
ပထမပိုင်းသည် သနာခရိပ် (Sennacherib) လက်အောက်ရှိ
အာရှုရိစစ်တပ်များထံမှ ကယ်လွှတ်ခြင်းတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်။
နောက်ဆုံးပိုင်းတွင်မူ၊ ပရောဖက်ပြုဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် ဗာဗုလုန်သုံ့ပန်းဘဝမှ
ကယ်လွှတ်ခြင်းကို ကြိုတင်မျှော်လင့် ရှုမြင်သည်။ အလားတူ အကူးအပြောင်းမျိုးသည်
ယေဇကျေလကျမ်းတွင်လည်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ဘီစီ ၅၈၆ (586 b.c.) တွင်
ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့်အတူ သုံ့ပန်းဘဝရောက်ရှိခြင်းကို
ကြိုတင်မျှော်လင့်ခြင်းမှ သုံ့ပန်းဘဝမှ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းသို့
ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင်၊ ဟေရှာယကျမ်း၏ အစောပိုင်းအခန်းကြီးများသည်
ဟေရှာယ၏ လူငယ်ဘဝအတွင်း သယ်ဆောင်ခဲ့သော သတင်းစကားများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဤကျမ်း၏ နောက်ပိုင်းအခန်းကြီးများသည် အသက်အရွယ်ရလာခြင်း၏ ဝိသေသလက္ခဏာဖြစ်သော
ပရောဖက်ပြုကြိုမြင်မှုနှင့် စာပေအရေးအသားပုံစံ၏ ရင့်ကျက်မှုကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊
ရလဒ်အနေဖြင့် ဤကျမ်း၏ အစောပိုင်းအပိုင်း၏ ကောင်းမွန်သောကျမ်းချက်များထက်ပင်
အတွေးအခေါ်နက်နဲမှုနှင့် အသုံးအနှုန်းခန့်ညားမှုတို့တွင် သာလွန်သော လက်ရာမွန်တစ်ခု
ဖြစ်လာခဲ့သည်။
The earlier chapters of Isaiah are concerned with Assyrian invasions of
Judah; the latter chapters look forward to deliverance from Babylon. Isaiah’s
mission was to hold the kingdom of Judah steady as the northern kingdom
vanished into Assyrian captivity. Through Isaiah the leaders were given an
opportunity to understand the nature and significance of contemporary events.
It was the divine purpose that Judah should profit from the sad fate of the
northern kingdom, and as a result turn to God in sincere repentance. The tide
of Assyrian invasion eventually all but submerged the little kingdom of Judah,
and the might of Assyria was turned back from conquering Jerusalem by a signal
act of God. But the men of Judah failed to heed the implied warning of history and
the more explicit warnings of Jeremiah, that a similar fate awaited them unless
they should amend their evil ways.
ဟေရှာယကျမ်း၏
အစောပိုင်းအခန်းကြီးများသည် ယုဒနိုင်ငံအပေါ် အာရှုရိတို့၏ ကျူးကျော်မှုများနှင့်
သက်ဆိုင်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းအခန်းကြီးများသည် ဗာဗုလုန်နိုင်ငံမှ ကယ်လွှတ်ခြင်းကို
မျှော်လင့်ထားသည်။ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံသည် အာရှုရိတို့၏ သုံ့ပန်းဘဝသို့
ပျောက်ကွယ်သွားစဉ်တွင်၊ ယုဒနိုင်ငံတော်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ
ဟေရှာယ၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။ ဟေရှာယအားဖြင့် ခေါင်းဆောင်များသည် ထိုခေတ်ကာလဖြစ်ရပ်များ၏
သဘောသဘာဝနှင့် အရေးပါမှုကို နားလည်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ကြသည်။
မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကံကြမ္မာမှ ယုဒနိုင်ငံသည်
သင်ခန်းစာရရှိစေရန်နှင့်၊ ရလဒ်အနေဖြင့် စစ်မှန်သောနောင်တဖြင့် ဘုရားသခင်ထံတော်သို့
ပြန်လှည့်လာစေရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်တော် ဖြစ်သည်။ အာရှုရိတို့၏
ကျူးကျော်မှုလှိုင်းလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သေးငယ်သော ယုဒနိုင်ငံတော်ကို
မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ အာရှုရိတို့၏ အင်အားသည် ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားသော
လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုအားဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းမှ
နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယုဒအမျိုးသားတို့သည် သမိုင်းကပေးသော
သွယ်ဝိုက်သောသတိပေးချက်နှင့်၊ ယေရမိ၏ ပိုမိုရှင်းလင်းသော သတိပေးချက်များကို
ဂရုမစိုက်ဘဲ နေခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ဆိုးညစ်သောလမ်းစဉ်များကို မပြုပြင်ပါက
အလားတူကံကြမ္မာမျိုး ၎င်းတို့ထံ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
Accordingly, beginning with ch. 40, Isaiah anticipates captivity in
Babylon, but with the assurance that eventual deliverance from Babylon is as
certain as that recently experienced from Assyria. Furthermore, deliverance
from national enemies becomes, for those who trust God, a promise of ultimate
deliverance from the dominion of sin. All differences between the two sections
of the book may be fully accounted for on the basis of the background of
changing historical events, the resulting change in the subject matter of
prophecy, and a possible change in Isaiah’s literary style with the passing
years.
ထို့ကြောင့်၊
အခန်းကြီး ၄၀ (ch. 40) မှ စတင်၍ ဟေရှာယသည် ဗာဗုလုန်တွင်
သုံ့ပန်းဘဝရောက်ရှိမည်ကို ကြိုတင်သိမြင်ခဲ့သော်လည်း၊ မကြာသေးမီက အာရှုရိထံမှ
ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ဗာဗုလုန်ထံမှ နောက်ဆုံးတွင် ကယ်လွှတ်ခြင်းခံရမည်မှာလည်း
ဧကန်မုချဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင်၊ ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားသောသူများအတွက်
အမျိုးသားရန်သူများထံမှ ကယ်လွှတ်ခြင်းသည် အပြစ်၏အုပ်စိုးမှုအောက်မှ
နောက်ဆုံးကယ်လွှတ်ခြင်း၏ ကတိတော် ဖြစ်လာသည်။ ဤကျမ်း၏ အပိုင်းနှစ်ခုအကြားရှိ
ကွဲပြားခြားနားမှုအားလုံးကို ပြောင်းလဲနေသော သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်များ၏
နောက်ခံအကြောင်းခြင်းရာ၊ ၎င်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အနာဂတ္တိကျမ်း၏
အကြောင်းအရာအပြောင်းအလဲ၊ နှင့် နှစ်ကာလများ ကုန်လွန်လာခြင်းနှင့်အတူ ဟေရှာယ၏
စာပေအရေးအသားပုံစံ ပြောင်းလဲနိုင်ခြေတို့အပေါ် အခြေခံ၍ အပြည့်အဝ
ရှင်းလင်းတင်ပြနိုင်သည်။
Although certain critics have assigned a considerable portion of the book
of Isaiah to the Maccabean period, there is evidence that at that time the
entire book existed as a single unit. Writing about 180 b.c., the author of the
book of Ecclesiasticus (ch. 48:23–25), Jesus ben Sirach, credited various
sections of the book of Isaiah to the prophet whose name it bears.
အချို့သော
ဝေဖန်ရေးသမားများက ဟေရှာယကျမ်း၏ များစွာသောအပိုင်းကို မက္ကဘီခေတ်သို့
သတ်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုခေတ်ကာလတွင် ကျမ်းတစ်စောင်လုံးသည် တစ်ခုတည်းသော
ကျမ်းအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့ကြောင်း သက်သေအထောက်အထား ရှိသည်။ ဘီစီ ၁၈၀ (180 b.c.) ခန့်တွင် ရေးသားခဲ့သော ဓမ္မပညာကျမ်း (Ecclesiasticus အခန်းကြီး
၄၈၊ အငယ် ၂၃-၂၅ / ch. 48:23-25) ၏
ကျမ်းပြုသူ ဂျေးဆပ်စ် ဘင် ဆီရက်ခ် (Jesus ben Sirach) သည်
ဟေရှာယကျမ်း၏ အပိုင်းအသီးသီးကို ၎င်း၏အမည်ဖြင့် ခေါ်တွင်သော ပရောဖက်၏လက်ရာအဖြစ်
သတ်မှတ်ဖော်ပြခဲ့သည်။
The most impressive evidence, however, that the book of Isaiah was
regarded as a single unit centuries before Christ, comes from ancient Bible
manuscripts dating from that period and found in 1947 in a cave near the Dead
Sea. Among these are two scrolls of the book of Isaiah known as 1QIsa and
1QIsb. There is no evidence whatever that chs. 1–39 ever existed by themselves
as an independent document apart from chs. 40–66; all evidence is to the
contrary. There is every reason to believe that Isaiah the prophet was the
author of the entire book that bears his name.
သို့သော်လည်း၊
ခရစ်တော်မပေါ်မီ ရာစုနှစ်များစွာကတည်းက ဟေရှာယကျမ်းကို တစ်ခုတည်းသော ကျမ်းအဖြစ်
သတ်မှတ်ခဲ့ကြောင်း အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံး သက်သေအထောက်အထားမှာ၊ ထိုကာလမှ
စတင်ခဲ့ပြီး တစ်ထောင်ကိုးရာလေးဆယ်ခုနစ် (၁၉၄၇) ခုနှစ်တွင် ပင်လယ်သေ (Dead Sea) အနီးရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်းသမ္မာကျမ်းစာ
လက်ရေးစာမူများမှ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနက် ဝမ်းကျူအိုင်အက်စ်အေ (1QIsa) နှင့် ဝမ်းကျူအိုင်အက်စ်ဘီ (1QIsb) ဟု
လူသိများသော ဟေရှာယကျမ်း၏ ကျမ်းလိပ် နှစ် (၂) လိပ် ပါဝင်သည်။ အခန်းကြီး ၁ မှID ၃၉ (chs. 1–39) သည် အခန်းကြီး ၄၀ မှ ၆၆ (chs. 40–66) နှင့် သီးခြားစီ သီးသန့်လွတ်လပ်သော
စာရွက်စာတမ်းအဖြစ် တည်ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟူသော သက်သေအထောက်အထား လုံးဝမရှိပါ၊
သက်သေအထောက်အထားအားလုံးမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ ပရောဖက်ဟေရှာယသည် ၎င်း၏အမည်ဖြင့်
ခေါ်တွင်သော ဤကျမ်းတစ်စောင်လုံး၏ ကျမ်းပြုသူဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက်များစွာ
ရှိပါသည်။
The NT frequently cites the book of Isaiah, but without making any
distinction between chs. 1–39 and 40–66. The more extensive passages from
Isaiah cited in the NT are as follows: It is evident that Christ and the
apostles accepted the book of Isaiah as a single volume from the pen of the
prophet Isaiah, and we are altogether safe in doing the same. Note especially
Christ’s references to Isa. 6:9, 10; 53:1 as cited in John 12:38–41, where He
credits the prophet as author of both sections of the book; also, Rom. 9:27,
29, 33; 10:15, 16, 20, 21, where Paul does the same.
ဓမ္မသစ်ကျမ်း
(NT) သည် ဟေရှာယကျမ်းကို မကြာခဏ ကိုးကားလေ့ရှိသော်လည်း၊ အခန်းကြီး ၁ မှ ၃၉ နှင့်
၄၀ မှ ၆၆ အကြား မည်သည့်ခွဲခြားမှုကိုမျှ ပြုလုပ်ခြင်းမရှိပါ။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်
ကိုးကားထားသော ဟေရှာယကျမ်းမှ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကျမ်းချက်များမှာ အောက်ပါအတိုင်း
ဖြစ်သည်- ခရစ်တော်နှင့် တမန်တော်များသည် ဟေရှာယကျမ်းကို ပရောဖက်ဟေရှာယ၏ ကလောင်မှ
ထွက်ပေါ်လာသော တစ်ခုတည်းသော ကျမ်းတွဲအဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြကြောင်း ထင်ရှားပြီး၊
ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် လုံးဝစိတ်ချရပါသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်
အခန်းကြီး ၁၂၊ အငယ် ၃၈-၄၁ (John 12:38–41) တွင်
ကိုးကားထားသည့် ဟေရှာယကျမ်း အခန်းကြီး ၆၊ အငယ် ၉၊ ၁၀ နှင့် အခန်းကြီး ၅၃၊ အငယ် ၁ (Isa. 6:9, 10; 53:1) အပေါ် ခရစ်တော်၏ ရည်ညွှန်းချက်များကို
အထူးသတိပြုပါ၊ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်တော်သည် ဤကျမ်း၏ အပိုင်းနှစ်ခုလုံး၏
ကျမ်းပြုသူအဖြစ် ပရောဖက်ကို သတ်မှတ်ထားသည်၊ ထို့ပြင် ရောမသြဝါဒစာ အခန်းကြီး ၉၊
အငယ် ၂၇၊ ၂၉၊ ၃၃ နှင့် အခန်းကြီး ၁၀၊ အငယ် ၁၅၊ ၁၆၊ ၂၀၊ ၂၁ (Rom. 9:27, 29, 33; 10:15, 16, 20, 21) တွင်
ပေါလုသည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ထားသည်။
No comments:
Post a Comment