အခန်းကြီး - ၂၉
ရာဇဝင်ချုပ် ပထမစာစောင်
သမ္မာကျမ်းစာလာ ကဗျာလင်္ကာများ
The Poetry of the Bible
I. ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကဗျာလင်္ကာများ အနှံ့အပြားပါဝင်နေခြင်း
I. The Prevalence of
Poetry in the Old Testament
သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် “ကမ္ဘာလောက၏ အံ့ဩချီးကျူးမှုကို
ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ကဗျာလင်္ကာများ ရှိသည်။ တောက်ပသော အလှတရား၊ မြင့်မြတ်ပြီး
ခန့်ညားထည်ဝါမှု၊ ရင်နင့်ဖွယ်ရာ ကရုဏာရသတို့တွင် ၎င်းသည် လူသားတို့၏
ထိုးထွင်းဉာဏ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အပြောင်မြောက်ဆုံးသော ဖန်တီးမှုများနှင့်ပင်
နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်အောင် အတုမရှိ အနှိုင်းမဲ့ဖြစ်သည်” (CT ၄၂၉)။ “လူသားတို့ သိရှိသမျှသော
ကဗျာအာဘော်များထဲတွင် အစောဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော
ကဗျာအာဘော်များကိုလည်း သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် တွေ့ရှိရသည်” (Ed ၁၅၉)။ ဇိအုန်သီချင်းများနှင့် တူသော
သီချင်းဟူ၍ မရှိပါ။
In the Bible “there is poetry which has called forth the
wonder and admiration of the world. In glowing beauty, in sublime and solemn
majesty, in touching pathos, it is unequaled by the most brilliant productions
of human genius” (CT 429). “The earliest as well as the most sublime of poetic
utterances known to man are found in the Scriptures” (Ed 159). There are no
songs like the songs of Zion.
ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း (၄၀%) ခန့်သည် ကဗျာလင်္ကာများ
ဖြစ်ကြသည်။ ဂျိမ်းစ်ဘုရင်ဘာသာပြန်ကျမ်း (KJV) နှင့် အခြားသော အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကျမ်း အများအပြားကို
ဖတ်ရှုနေကျဖြစ်သည့် သာမန်စာဖတ်ပရိသတ်တစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ
တွေ့ရှိချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် ကဗျာလင်္ကာများကို ပုံမှန်အားဖြင့် ထင်ရှားပြီး
ပုံမှန်ဖြစ်သော စည်းချက်ဝါးချက်နှင့် ကာရန်များ ပါဝင်သည့်၊ တိုင်းတာထားသော
စာကြောင်းများနှင့် အပိုဒ်များ ပုံစံဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားသည်ကို
မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော်လည်း အများသုံး ဘာသာပြန်ကျမ်း အများစုတွင်မူ ကဗျာနှင့်
စကားပြေကြား၌ စာပုံနှိပ်စနစ်အရ ကွဲပြားအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း မရှိသလောက်ပင်
နည်းပါးသည်။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ ကဗျာလင်္ကာများကို ကဗျာလင်္ကာ၏
စာပုံနှိပ်စနစ်ပုံစံအတိုင်း တင်ပြရန်မှာ အချို့သော ကျမ်းစာပြန်ဆိုတည်းဖြတ်သူများ၏
တာဝန်သာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
About 40 per cent of the Old Testament is poetry. To the
average reader of the KJV and many of the other English versions, this is a
startling discovery. He is accustomed to seeing poetry printed in the form of
measured lines and stanzas, containing usually a pronounced regular rhythm and
rhyme, whereas most of the common versions make little if any typographical
distinction between verse and prose. It has been left to certain of the
revisers to present the poetry of the Bible in the typographical form of verse.
သမ္မာကျမ်းစာ ကဗျာလင်္ကာ အများစုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပါရှိသည်—
သမိုင်းဝင်ကျမ်းများထဲတွင် ကောက်နုတ်ချက်များအဖြစ်လည်းကောင်း၊
ပရောဖက်ပြုချက်ကျမ်းများ၏ စကားပြေအပိုင်းများနှင့် ရောယှက်နေသော
ကျမ်းပိုဒ်များအဖြစ်လည်းကောင်း၊ တောက်လျှောက် သို့မဟုတ် အစိတ်အပိုင်း အတော်များများတွင်
ကဗျာလင်္ကာများ ဖြစ်နေသည့် ကျမ်းခြောက်စောင် (၆ စောင်) ထဲတွင်လည်းကောင်း ပါရှိသည်။
ကဗျာလင်္ကာများသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖြစ်ရပ်အနည်းငယ်တွင်သာ
ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းသည်လည်း အဓိကအားဖြင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ကိုးကားချက်များတွင်သာ
ဖြစ်သည်။
Most of the Bible poetry appears in the Old Testament: in
snatches in the historical books, in passages interwoven with the prose
portions of the prophets, and in six books which are poetic as a whole or in
great part. Poetry appears in the New Testament only in a few scattered
instances, and then chiefly in quotations from the Old Testament.
ဟေဗြဲလူမျိုးများကြားတွင် ကဗျာလင်္ကာနှင့် ဂီတ၏ အရေးပါမှုကို
ဟေဗြဲဘာသာစကား၌ “သီချင်း” ဟူသော စကားလုံးအတွက် အဓိပ္ပာယ်တူစကားလုံး အရေအတွက်
အများအပြား ရှိနေခြင်းက သက်သေခံနေသည်။ ရှေးခေတ် ပရောဖက်ကျောင်းများ၏ အဓိက
လေ့လာသင်ကြားရသော ဘာသာရပ်များထဲတွင် ဓမ္မကဗျာလင်္ကာနှင့် ဓမ္မဂီတတို့သည်
ဂုဏ်သရေရှိသော နေရာများ၌ တည်ရှိခဲ့သည် (Ed ၄၇၊ PP ၅၉၃)။
The importance of poetry and music among the Hebrews is
attested by the fact that the Hebrew language has a number of synonyms for the
word “song.” Among the chief subjects of study in the ancient schools of the
prophets, sacred poetry and sacred music held honored places (Ed 47; PP 593).
သမိုင်းဝင်ကျမ်းများတွင်
ပါဝင်ခြင်း။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏
သမိုင်းဝင်ကျမ်းများတစ်လျှောက်တွင် ဇာတ်လမ်းကို ပုံဖော်ရန်နှင့် ဖြစ်ရပ်မှန်ကို
ပိုမိုကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်သာစေရန်အတွက် ကဗျာလင်္ကာများကို အသုံးပြုထားသည့်
ဖြစ်ရပ်များ ရှိသည်။ သမ္မာကျမ်းစာစာပေ၏ ထူးခြားသော ဝိသေသလက္ခဏာတစ်ခုမှာ
သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို စကားပြေဖြင့် ဖော်ပြချက်နှင့် ကဗျာလင်္ကာဖြင့်
ဂုဏ်ပြုချီးကျူးချက်တို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ဣသရေလအမျိုးသားများ ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကူးသည့်
ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ဖော်ပြချက်၏ နောက်တွင် အီဂျစ်လူမျိုးများ
သုတ်သင်ပယ်ရှင်းခံရခြင်းနှင့် ဣသရေလလူမျိုးများ လွတ်မြောက်ခြင်းကို
ကဗျာလင်္ကာဖြင့် ဂုဏ်ပြုချီးကျူးထားသည့် မောရှေနှင့် မိရိအံတို့၏ သီချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်
(ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၄၊ ၁၅ ကိုကြည့်ပါ။) ဤကဗျာရှည်သည် အစောဆုံးသော
အောင်ပွဲခံသီချင်းများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ ခါနာန်ဘုရင် ယာဘိန်၏ စစ်တပ်ဗိုလ်ချုပ်
သိသရသည် ဒေဗေါရနှင့် ဗာရက်တို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်ရှိ ဣသရေလလူမျိုးများ၏
လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့် စကားပြေဖော်ပြချက်၏ နောက်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့်
ဒေဗေါရနှင့် ဗာရက်တို့၏ သီချင်းဟု ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည့် တိုက်ပွဲကဗျာရှည်
ပေါ်ထွက်လာသည် (တရားသူကြီးမှတ်စာ ၄၊ ၅ ကိုကြည့်ပါ။) ဤကဗျာကို “မည်သည့်ခေတ်
မည်သည့်နိုင်ငံ၏မဆို အပြောင်မြောက်ဆုံးသော စစ်သီချင်း” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဖိလိတ္တိလူမျိုးများ၏
လက်ချက်ဖြင့် ယောနသန်နှင့် ရှောလုတို့ သေဆုံးရသည့် ဇာတ်လမ်း၏ နောက်တွင် ဒါဝိဒ်၏
စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ငိုချင်းကဗျာ ပေါ်ထွက်လာသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင် ၃၁၊
ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁ ကိုကြည့်ပါ။) အနုပညာအရသာ သန့်စင်မှု၊
နုညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ ပြည့်စုံကောင်းမွန်မှုတို့တွင်
ကမ္ဘာ့စာပေလောကရှိ ငိုချင်းကဗျာ အနည်းငယ်သာလျှင် ဤလက်ရာမြောက်လှသော
ငိုချင်းကဗျာလေးကို ယှဉ်နိုင်ပါသည်။
For example, immediately following the graphic account of the
children of Israel crossing the Red Sea appears the lyric celebration of the
overthrow of the Egyptians and the deliverance of Israel, The Song of Moses and
Miriam (see Ex. 14, 15 .) This ode is among the oldest victory songs. Following
the prose narrative of the defeat of Sisera, captain of the armies of the
Canaanite king Jabin, at the hands of the Israelites under the leadership of
Deborah and Barak, appears the battle ode usually referred to as The Song of
Deborah and Barak (see Judges 4, 5). This poem has been called “the greatest
war-song of any age or nation.” Following the story of the death of Jonathan
and Saul at the hands of the Philistines, appears David’s touching Lament (see
1 Sam. 31; 2 Sam. 1). In refinement of taste, in delicacy and perfection of
structure, few elegies in world literature rank with this exquisite bit of
elegiac poetry.
မောရှေ၏ပညတ္တိကျမ်းငါးစောင်တွင် ဝတ်ပြုရာကျမ်းမှလွဲ၍
ကျန်ကျမ်းအားလုံး၌ ကဗျာလင်္ကာမြောက်သော အရေးအသားများကို တွေ့ရသည်။
ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ကဗျာခြောက်ပုံပါရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ လာမက်၏သီချင်း (၄:၂၃၊ ၂၄)၊
ခါနာန်အပေါ် နောဧ၏ကျိန်ခြင်းနှင့် ယာဖက်အပေါ် ကောင်းကြီးပေးခြင်း (၉:၂၅–၂၇)၊
ရေဗက္ကာအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ပြုချက် (၂၅:၂၃)၊ ယာကုပ်အပေါ် ဣဇာက်၏
ကောင်းကြီးပေးခြင်း (၂၇:၂၇–၂၉)၊ ဧသောအပေါ် ဣဇာက်၏ ကောင်းကြီးပေးခြင်း (၂၇:၃၉၊ ၄၀)
နှင့် မိမိသားများအပေါ် ယာကုပ်၏ ကောင်းကြီးပေးခြင်း (၄၉:၂–၂၇) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ထွက်မြောက်ရာကျမ်းတွင် ပါရှိသော တစ်ခုတည်းသော ကဗျာလင်္ကာမှာ မောရှေနှင့်
မိရိအံတို့၏ အလွန်မြတ်လှသော သီချင်း (၁၅:၁–၁၈၊ ၂၁) ဖြစ်သည်။ တောလည်ရာကျမ်းတွင်
အောက်ပါကဗျာလင်္ကာများ ပါရှိသည်။ အာရုန်၏ ကောင်းကြီးပေးခြင်း (၆:၂၄–၂၆)၊
ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ချီပင့်ခြင်းနှင့် ချထားခြင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များ (၁၀:၃၅၊
၃၆)၊ ချိုင့်ဝှမ်းသီချင်း (၂၁:၁၄)၊ ရေတွင်းသီချင်း (၂၁:၁၇၊ ၁၈)၊ ဟေရှဘုန်မြို့
ပျက်စီးခြင်း (၂၁:၂۷–၃၀) နှင့် ဗာလမ်၏
အနာဂတ်ဟောချက်များ (၂၃:၇–၁၀၊ ၁၈–၂၄၊ ၂၄:၃–၉၊ ၁၅–၂၄) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
တရားဟောရာကျမ်းတွင် ကျိန်ခြင်းများ (၂၇:၁၅–၂၆)၊ မောရှေ၏သီချင်း (၃၂:၁–၄၃) နှင့်
ဣသရေလတစ်ဆယ့်နှစ်နွယ်အပေါ် မောရှေ၏ ကောင်းကြီးပေးခြင်း (၃၃:၂–၂၉) တို့ကို
တင်ပြထားသည်။
Instances of poetry appear in all the books of the Pentateuch
save Leviticus. There are six in Genesis: The Song of Lamech, 4:23, 24; Noah’s
Curse on Canaan and Blessing on Japheth, 9:25–27; God’s Prophecy to Rebekah,
25:23; Isaac’s Blessing of Jacob, 27:27–29; Isaac’s Blessing of Esau,
27:39, 40; Jacob’s Blessing of His Sons,
49:2–27. The single instance of poetry in Exodus is the superb Song of Moses
and Miriam, 15:1–18, 21. Numbers has the
following instances: The Aaronic Blessing, 6:24–26; Formulas for Taking Up and
Setting Down the Ark, 10:35, 36; Song of the Valley, 21:14, ; Well Song, 21:17,
18; The Fall of Heshbon, 21:27–30; The Oracles of Balaam, 23:7–10, 18–24;
24:3–9, 15–24. Deuteronomy presents The Curses, 27:15–26; The Song of Moses,
32:1–43; and Moses’ Blessing of the Twelve Tribes, 33:2–29.
ယောရှုမှတ်စာတွင် ပါရှိသော တစ်ခုတည်းသော ကဗျာလင်္ကာမှာ နေနှင့်လကို
ယောရှုအမိန့်ပေးခြင်း (၁၀:၁၂၊ ၁၃) ဖြစ်သည်။ တရားသူကြီးမှတ်စာတွင် ဒေဗေါရနှင့်
ဗာရက်တို့၏သီချင်း (၅:၁–၃၁) နှင့် ရှံဆုန်၏ စကားထာများ (၁၄:၁၄၊ ၁၈၊ ၁၅:၁၆)
ပါရှိသည်။ ရုသဝတ္ထုတွင် နောမိနှင့် ရုသပြုခဲ့သော ပဋိညာဉ် (၁:၁၆) ပါဝင်သည်။
ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင်တွင် ဟန္န၏ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (၂:၁–၁၀) နှင့် ဒါဝိဒ်ကို
ချီးမွမ်းစပ်ဆိုထားသော လူထုရေပန်းစားသည့် သီချင်းကောက်နုတ်ချက်များ (၁၈:၇၊ ၂၁:၁၁)
ပါရှိသည်။ ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင်တွင် ဒါဝိဒ်၏ ညည်းတွားမြည်တမ်းခြင်း (၁:၁၉–၂၇)၊
အာဗနာသေဆုံးမှုအပေါ် ဒါဝိဒ်၏ ငိုချင်း (၃:၃၃၊ ၃၄)၊ ဒါဝိဒ်၏ အောင်ပွဲခံသီချင်း
(၂၂:၂–၅၁၊ ဆာလံကျမ်း ၁၈ ကိုလည်းကြည့်ပါ) နှင့် ဒါဝိဒ်၏ နောက်ဆုံးစကားများ (၂၃:၁–၇)
တို့ ပါရှိသည်။ ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင်တွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို
သွင်းယူပူဇော်ခြင်းအတွက် ဒါဝိဒ်၏ ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်း (၁၆:၈–၃၆) ပါရှိသည်။
ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင်တွင် ကဗျာလင်္ကာမြောက်သော ထပ်ကျော့ပိုဒ်များ (၅:၁၃၊ ၆:၁၊ ၂၊
၇:၃၊ ၂၀:၂၁) နှင့် ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ ဆုတောင်းချက် နိဂုံးချုပ်အပ်နှင်းခြင်း
(၆:၄၁၊ ၄၂) တို့ ရှိသည်။
The sole instance of verse in Joshua is Joshua’s Command to
the Sun and Moon, 10:12, 13. Judges has The Song of Deborah and Barak, 5:1–31;
and Samson’s riddles, 14:14, 18; 15:16. Ruth includes Ruth’s Covenant with
Naomi, 1:16, . 1 Samuel has Hannah’s Thanksgiving, 2:1–10; and snatches from
popular songs in praise of David, 18:7; 21:11. 2 Samuel has David’s Lament,
1:19–27; David’s Elegy on the Death of Abner, 3:33, 34; David’s Song of
Victory, 22:2–51 (see Ps. 18); and The Last Words of David, 23:1–7. In 1 Chronicles
appears David’s Anthem for the Induction of the Ark, 16:8–36. In 2 Chronicles
there are poetic refrains in 5:13; 6:1, 2; 7:3; 20:21; and the closing
ascription of Solomon’s Prayer, 6:41, 42.
ပရောဖက်ပြုချက်ကျမ်းများတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ
ပရောဖက်ပြုချက်ကျမ်းများသည် စကားပြေနှင့် ကဗျာလင်္ကာတို့ကို ဆက်တိုက်အစဉ်လိုက်
ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာ့စာပေလောကတွင် ထူးခြားသော ပံ့ပိုးကူညီမှုတစ်ခုကို
တင်ပြထားသည်။ ဤကျမ်းများတွင် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ သမိုင်းကြောင်း၊ ဟောပြောချက်
အလင်္ကာများနှင့် ကဗျာလင်္ကာမြောက် ချီးမွမ်းခြင်းတို့ကို ရောနှောလျက် တွေ့ရသည်။
ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ပြုချက် နှုတ်ကပတ်တော်များကို ရေးသားရာတွင်
လမ်းလွဲနေသော မိမိ၏လူမျိုးကို ဆုံးမခြင်း၊ တောင်းပန်ခြင်း၊
ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းတို့ကို မြင့်မြတ်လှသော ဟောပြောမှုအတတ်၊
ညီညွတ်မျှတသော ဝါကျတည်ဆောက်ပုံများဖြင့် ပြောဆိုပြီး မှုတ်သွင်းခြင်းခံရသော
ထိုစာပေလက်ရာထဲသို့ လီရစ် (Lyric) ခေါ်
ဂီတမြောက်ကဗျာ၏ လင်္ကာအလိုက်များကို ရက်လုပ်ထည့်သွင်းထားရာ တစ်ခုလုံးအနေဖြင့်
ကမ္ဘာ့အခြားစာပေများတွင် လုံးဝမတွေ့ဖူးသော စာပေအမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
In the Prophets. The prophetic books of the Old Testament present a unique
contribution to the literature of the world in their fusion of prose and poetry
in a continuous sequence. In these books prophetic history, oratorical
discourse, and poetic celebration are intermingled. The prophet writes the
words of divine prophecy; he speaks in the impassioned periods and balanced
sentences of sublime oratory, rebuking, entreating, denouncing, consoling his
wayward people; and he weaves into the inspired literary product the strains of
lyric poetry—the whole forming a literary type wholly unknown in the other
literatures of the world.
ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း၏ ပထမဆုံး အခန်းကြီး သုံးဆယ့်ကိုးခန်းသည်
စကားပြေနှင့် ကဗျာလင်္ကာများ ရောနှောလျက်ရှိပြီး အခန်းကြီး လေးဆယ်မှ
ခြောက်ဆယ့်ခြောက်အထိမှာမူ အားလုံးနီးပါး ကဗျာလင်္ကာများ ဖြစ်ကြသည်။
ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း၏ အခန်းကြီး တစ်မှ သုံးဆယ့်တစ်နှင့် လေးဆယ့်ခြောက်မှ
ငါးဆယ့်တစ်တို့တွင် စကားပြေနှင့် ကဗျာလင်္ကာ ရောနှောတည်ရှိနေသည်ကို တင်ပြထားသည်။
ယေဇကျေလကျမ်းနှင့် ဒံယေလကျမ်းတို့တွင် ကဗျာလင်္ကာအနည်းငယ် ပါရှိသည်။ မဟာပရောဖက်
မဟုတ်သော ကျမ်းငယ်အများစုသည်လည်း တစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့်
ကဗျာလင်္ကာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဟဂ္ဂဲကျမ်းနှင့် မာလခိကျမ်း နှစ်စောင်တည်းသာ
လုံးဝစကားပြေ သက်သက်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များ၏ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ပြင်းထန်လှသော
ဟောပြောမှုစွမ်းရည်များသည် ဂီတမြောက်ကဗျာ၏ မြင့်မားသော စည်းဝါးရိုက်ချက်များဖြင့်
ဖော်ပြခြင်းခံရသည်။
The first 39 chapters of Isaiah consist of mingled passages
of prose and poetry; but chapters 40–66 of the prophecy are almost entirely
poetry. Chapters 1–31 and 46–51 of Jeremiah present an intermingling of prose
and poetry. There are a few instances of poetry in Ezekiel and Daniel. Most of
the so-called minor prophets likewise consist in whole or in part of poetry.
Only Haggai and Malachi are exclusively prose. The passionate and often
vehement eloquence of the prophets finds expression in the lofty cadences of
lyric poetry.
ကဗျာကျမ်းများတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ကျမ်းငါးစောင်ကို တစ်ခုလုံး သို့မဟုတ်
အဓိကအားဖြင့် လင်္ကာပုံစံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသောကြောင့် ကဗျာကျမ်းများဟု
သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆာလံကျမ်း၊ သုတ္တံကျမ်း၊ မြည်တမ်းခြင်းကျမ်း၊
ရှောလမုန်သီချင်းနှင့် ယောဘဝတ္ထုတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဆာလံကျမ်း၊ မြည်တမ်းခြင်းကျမ်းနှင့်
ရှောလမုန်သီချင်းတို့သည် ကဗျာစစ်စစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယောဘဝတ္ထုသည် အဓိကအားဖြင့်
ကဗျာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏နိဒါန်းနှင့် နိဂုံးပိုင်းတို့သာ စကားပြေပုံစံဖြင့် ရှိသည်။
သုတ္တံကျမ်းသည် ကဗျာပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသော လက်တွေ့ကျသည့် ဒဿနိကဗေဒ ဖြစ်သည်။
ယင်းတို့အပြင် ဒေသနာကျမ်းတွင်လည်း လှပသော ကဗျာလင်္ကာ အမြောက်အမြား ပါဝင်နေသည်။
In Books of Poetry. Five books of the Old Testament may be regarded as
books of poetry, inasmuch as they consist wholly or chiefly of literature in
the form of verse. They are Psalms, Proverbs, Lamentations, the Song of
Solomon, and Job. Psalms, Lamentations, and the Song of Solomon are pure
poetry. Job is chiefly poetry—only its prologue and epilogue are in the form of
prose. Proverbs is practical philosophy in the form of poetry. In addition to
these, Ecclesiastes has a substantial portion of beautiful poetry.
II.
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းလာ ကဗျာကျမ်းများ
ဆာလံကျမ်း။ ဆာလံကျမ်းများသည်
ဂီတမြောက်ကဗျာ၏ အနှစ်သာရများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ နက်ရှိုင်းသော
စိတ်ခံစားမှုနှင့် မြင့်မားသော မျှော်မှန်းချက်များ၊ လူသားဝိညာဉ်၏ အတွင်းကျဆုံးသော
အတွေးများနှင့် မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ပြည့်စုံစွာ ဖော်ထုတ်ပြသမှုများ၊ ၎င်းတို့၏
ဖော်ပြချက်များတွင် ပါဝင်သော အလှတရား၊ သိမ်မွေ့မှုနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ရသော
အစွမ်းသတ္တိနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုတို့ကြောင့် လူသားတို့၏ အမြင့်မားဆုံးသော
ကဗျာအရေးအသားများပင် ၎င်းတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါ။ ထာဝရဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေသော
ဝိညာဉ်၏အကြောင်းကို အဓိကအကြောင်းအရာအဖြစ် ထားရှိသော ကဗျာထက် မည်သည့်ကဗျာက
ပို၍မြင့်မားနိုင်ပါမည်နည်း။ ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ထာဝရအရာများသည် သဘာဝတရားနှင့်
ခဏတာအရာများထက် သာလွန်ဆန်းကြယ်သကဲ့သို့ ဆာလံကျမ်း၏ ကဗျာများသည်လည်း
ကမ္ဘာ့အကြီးကျယ်ဆုံးသော ဂီတမြောက်ကဗျာ ရတနာများထက် ပိုမိုမြင့်မားလျက်ရှိသည်။
II. The Poetic Books of
the Old Testament
Psalms. The psalms are the quintessence of lyric poetry. In their
depth of emotion and height of aspiration, in their complete revealing of the
inmost thoughts and questionings of the human soul, in the beauty and delicacy,
and sometimes strength and majesty, of their expression, they are unrivaled by
the loftiest expressions of merely human lyric poetry. For what other poetry
can rise to the heights of poetry that has for its theme the soul’s search for
the eternal God? As the spiritual and the eternal transcends the natural and
the ephemeral, so the poetry of Psalms rises above the greatest of the world’s
lyric treasures.
သုတ္တံကျမ်း။ သုတ္တံကျမ်း၏ ထူးခြားသော စာပေပုံစံမှာ မာရှယ် (Mashal) သို့မဟုတ် နှစ်ကြောင်းပြိုင်
ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး အလွန်ကျစ်လျစ်သော ဘာသာစကားဖြင့် ထင်ရှားလှသော အမှန်တရားကို
ဖော်ပြသည့် ရိုးရှင်းသော ကဗျာတစ်ကွက် ဖြစ်သည်။ ခေတ်စားသော ပုံစံမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်
သို့မဟုတ် ခြားနားသော ပြိုင်ဆိုင်မှုပုံစံဖြစ်ပြီး ဥပမာအားဖြင့် -
Proverbs. The characteristic literary form of the Proverbs is the mashal, or unit proverb, a simple
couplet of two parallel lines expressing with extreme compression of language
an axiomatic, self-evident truth. The prevailing form is that of antithetic, or
contrasting, parallelism, for example:
"စကားများသောသူသည် အပြစ်နှင့်မကင်းတတ်။
“In the multitude of words there wanteth not sin:
မိမိနှုတ်ကို ချုပ်တည်းသောသူမူကား ပညာရှိဖြစ်၏။" (သုတ္တံ ၁၀:၁၉)
သို့သော် အဓိပ္ပာယ်တူ ပြိုင်ဆိုင်မှုပုံစံ အမြောက်အမြားလည်း ရှိပါသည်၊
ဥပမာအားဖြင့် -
but he that refraineth his lips is wise” (Prov. 10:19).But
there are also numerous instances of synonymous parallelism, for example:
"ဥာဏ်ကောင်းသောသူ၏စိတ်သည်
ပညာအတတ်ကိုရတတ်၏။
ပညာရှိသောသူ၏နားသည်လည်း
ပညာအတတ်ကို ရှာတတ်၏။" (သုတ္တံ ၁၈:၁၅)
and the ear of the wise seeketh knowledge” (Prov. 18:15);and
of synthetic parallelism, for example:
နှင့် ပေါင်းစပ်ပြိုင်ဆိုင်မှုပုံစံ
ဥပမာအားဖြင့် -
"နောက်ဆုံး၌
ပညာရှိဖြစ်ရမည်အကြောင်း၊ တိုက်တွန်းသောစကားကိုနားထောင်၍
ဆုံးမခြင်းကိုခံလော့။" (သုတ္တံ ၁၉:၂၀)
“Hear counsel, and receive instruction,
that thou mayest be wise in thy latter end” (Prov. 19:20).
ဤကဗျာတစ်ကွက် ပုံစံသည် အခန်းကြီး ၁၀:၂၂ မှ ၁၆:၃၃ အထိ
ပါဝင်သောအကြောင်းအရာ အားလုံးအတွက် စာပေပုံစံခွက်ဖြစ်ပြီး ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင်လည်း
ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြန့်ကျဲလျက် တွေ့ရသည်။
This unit proverb is the literary mold for all the subject matter of chs. 10:22 to 16:33; it is also found irregularly throughout the book.
သုတ္တံကျမ်း၏ ပညာရပ်များသည် တစ်ကိုယ်တော်စကားပြောခန်း ပုံစံများ
(၁:၂၀–၃၃၊ ၇:၁ မှ ၈:၃၆ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဆောနက် (Sonnet) ကဗျာတိုပုံစံများ (၄:၁0–၁၉၊ ၉:၁–၁၈၊ ၂၄:၃၀–၃၄ ကိုကြည့်ပါ)၊ ကဗျာတိုများ (၂၃:၁၉–၂၁၊ ၂၆–၂၈၊
၂၉–၃၅ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် ကျမ်း၏နိဂုံးကို ပိတ်ထားသော အက္ခရာစဉ်ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည့်
‘ဂုဏ်သရေရှိသော အမျိုးသမီး’ ကဗျာ (၃၁:၁၀–၃၁) တို့အဖြစ် ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ ဤကဗျာတွင်
ကဗျာပိုဒ် နှစ်ဆယ့်နှစ်ပိုဒ် ပါဝင်ပြီး ကဗျာပိုဒ်တစ်ခုချင်းစီသည်
ဟေဗြဲအက္ခရာစဉ်အတိုင်း အက္ခရာတစ်ခုစီဖြင့် စတင်ထားသည်။
Often the wisdom of Proverbs takes the form of monologues
(see 1:20–33; 7:1 to 8:36); of sonnetlike poems (see 4:10–19; 9:1–18;
24:30–34); of epigrams (see 23:19–21, 26–28,
29–35); and one superb acrostic, or alphabetic, poem that closes the
book: the poem The Virtuous Woman (31:10–31). This consists of 22 verses, each
verse beginning with a letter of the Hebrew alphabet in the regular order of
that alphabet.
ဤသို့ဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုးအားဖြင့် သုတ္တံကျမ်းသည် မိမိ၏
ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို ခန့်ညားကြောက်ရွံ့စေရန်၊ ပညာကို
မြှင့်တင်ရန်နှင့် လက်တွေ့ကျသော သီလများကို သွန်သင်ရန်ဟူသော အချက်ကို အောင်မြင်စွာ
ရရှိလေသည်။
Thus, in a variety of forms, Proverbs attains its object: to
inspire reverence for God, to exalt wisdom, and to instruct in practical
virtues.
မြည်တမ်းခြင်းကျမ်း။ ဟေဗြဲဘာသာစကားဖြင့်
မြည်တမ်းခြင်းကျမ်းသည် ထူးခြားသော ကဗျာတည်ဆောက်ပုံကို ပြသနေသည်။ ၎င်း၏
ကဗျာစည်းဝါးစနစ်မှာ ကိနဟ် (Qinah) စည်းဝါးစနစ်ဖြစ်ပြီး
၎င်း၏ယေဘုယျပုံစံမှာ အက္ခရာစဉ်စနစ်ဖြစ်သည်။ ကိနဟ်စည်းဝါးစနစ်တွင် စာတစ်ကြောင်းစီ၌
စည်းချက် ငါးချက်ရှိပြီး ပထမတစ်ဝက်တွင် သုံးချက်နှင့် ဒုတိယတစ်ဝက်တွင်
နှစ်ချက်ရှိရာ၊ ယင်းသည် ကြီးမားသော အသံကျယ် လှုပ်ရှားမှုအပြီးတွင် တိုတောင်းသော
အသံတိုး လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပေးသည်၊
၎င်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မြင့်တက်လာပြီးနောက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့
ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တစ်အုပ်လုံးသည် ရှည်လျားသော ကိနဟ်စည်းဝါးစနစ်၏
ဥပမာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငိုချင်းသည် အခန်းကြီး သုံးတွင် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိကာ
အခန်းကြီး ငါး၏အဆုံးတွင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။
မြည်တမ်းခြင်းကျမ်း၏ အက္ခရာစဉ်ပုံစံမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ပထမအခန်းတွင် သုံးကြောင်းပါ ကဗျာပိုဒ် နှစ်ဆယ့်နှစ်ပိုဒ် ပါဝင်ပြီး ကဗျာပိုဒ်တစ်ခုချင်းစီသည် ဟေဗြဲအက္ခရာစဉ်အတိုင်း အစပြုသည်။ ဒုတိယအခန်းသည်လည်း ထိုပုံစံအတိုင်းပင် လိုက်နာထားသော်လည်း အက္ခရာစဉ်တွင် အနည်းငယ် ကွဲပြားမှုရှိသည်။ တတိယအခန်းသည် ကဗျာ၏ အထွတ်အထိပ်အဖြစ် သုံးကြောင်းပါ ကဗျာပိုဒ်၏ စာကြောင်းတိုင်း၏ အစတွင် အက္ခရာစဉ်များကို ပေးထားသည်။ စတုတ္ထအခန်းသည် ကိနဟ်စည်းဝါးစနစ်၏ နှစ်ကြောင်းပါ ကဗျာပိုဒ်များသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နှစ်ကြောင်းပါ ကဗျာပိုဒ်တစ်ခုစီ၏ အစတွင်သာ အက္ခရာစဉ်များ ပါရှိသည်။ ပဉ္စမအခန်းသည် ပုံမှန်စာပေပုံစံများသည် စာရေးသူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်တော့သကဲ့သို့ အက္ခရာစဉ်စနစ်နှင့် ကိနဟ်စည်းဝါးစနစ် နှစ်ခုစလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤကဗျာသည် အနုပညာမြောက်သော တည်ဆောက်ပုံ၏ စံပြတစ်ခုဖြစ်သည်။
The acrostic form of the Lamentations is intricate. The first chapter consists of 22 triplet verses, each verse beginning with initial letters in the regular order of the Hebrew alphabet. The second chapter follows the same pattern, with a slight variation in the order of the alphabet. The third chapter gives acrostic letters to each line of each triplet as a sort of climax to the poem. The fourth chapter changes to couplets of the qinah rhythm, with acrostic letters only at the beginning of each couplet. The fifth chapter drops both acrostic structure and qinah rhythm, as if the usual literary forms were no longer adequate to express the writer’s grief. The poem is a model of artistic structure.
ရှောလမုန်သီချင်း။ ရှောလမုန်သီချင်းသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် တစ်ခုတည်းသော
စကားပြောခန်းပုံစံ ကဗျာသက်သက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကျမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်
အရှေ့တိုင်း ကျေးလက်ကဗျာ၏ ချစ်စဖွယ် ဥာဏ်စမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင်
ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာသော ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပုံရိပ်များသည်
ဤကဗျာအမျိုးအစား၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သည်။ အနောက်တိုင်းသားတို့၏ စိတ်သည် ဤပုံရိပ်များ၏
ပွင့်လင်းမှုကို နားလည်ရန်နှင့် တန်ဖိုးထားရန် ခက်ခဲတတ်သည်။ ဤကဗျာအမျိုးအစားတွင်
အသုံးပြုသော ဘာသာစကား၏ တင်စားချက်သဘောတရားကို သဘောပေါက်ခြင်းက ကျမ်း၏ သတင်းစကားကို
နားလည်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
The Song of Solomon. The Song of Songs is the only book in the Bible
consisting wholly of poetry in the form of dialogue. It is a lovely example of
the Oriental pastoral. The graphic images occurring in rapid succession
throughout the book are characteristic of this type of poetry. The Western mind
has difficulty in understanding and appreciating the frankness of this imagery.
A realization of the figurative nature of the language of this type of poetry
will be of help in understanding the message of the book.
ယောဘဝတ္ထု။ ဟေဗြဲစာပေအနုပညာ၏ အကောင်းဆုံးသော လက်ရာမှာ ယောဘဝတ္ထု ဖြစ်သည်မှာ
သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပါ။ ယောဘဝတ္ထု၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ လူသားတို့၏ ဒုက္ခဝေဒနာဆိုင်ရာ
ရှေးဟောင်းပြဿနာ ဖြစ်သည် - ‘တရားမျှတပြီး ကောင်းမြတ်သော ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်း၍
ထိန်းသိမ်းထားသော ကမ္ဘာကြီးတွင် လူကောင်းတစ်ယောက်သည် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခခံရသနည်း’
ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မော်ကွန်းတင်လောက်သော ဇာတ်လမ်းနောက်ခံတွင် ပြဇာတ်ဆန်သော
စကားပြောခန်းဖြင့် ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးပမ်းထားသည်။
ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုကို သုံးကျော့တိုင်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ယောဘနှင့်
သူ၏မိတ်ဆွေများက အလှည့်ကျ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် နောက်ဆုံးအကျော့သည်
မပြီးဆုံးဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် - အကြောင်းပြချက်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
လူငယ်တစ်ယောက်သည် ပြဿနာ၏ နောက်ဆုံးနှင့် အဆုံးစွန်သော အဖြေကို ပေးတော့မည့်အလား
ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
Job. Undoubtedly the most artistic product of the Hebrew literary genius is
the book of Job. The theme of Job is the age-old problem of human suffering: In
a world created and sustained by a just and good God, why should a good man
suffer? In a narrative framework of epic proportions, a dramatic dialogue
attempts to solve the problem. A debate is carried on in three cycles, Job and
his friends alternating in the discussion; but the last cycle is left
unfinished—the argument has run out. A young man steps in as if to give the
final and ultimate solution to the problem, but God Himself interposes.
ယောဘဝတ္ထုသည် ၎င်း၏မြင့်မြတ်လှသော
အဓိကအကြောင်းအရာနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံများ၊ သဘာဝတရားကို
လှပဆန်းပြားစွာ ဖော်ပြချက်များနှင့် မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ရှိ ရှုခင်းဆိုင်ရာ
အကျိုးသက်ရောက်မှုများ၏ အတိုင်းအတာများ၊ လူသားတို့၏ အတွေ့အကြုံတွင် ဘုရားသခင်
တည်ရှိနေခြင်းကို သိရှိမှုနှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ သဘောသဘာဝနှင့် ကယ်တင်ရှင်
တည်ရှိခြင်း၏ အမှန်တရားကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတို့တွင်
ထူးခြားထင်ရှားလှသည်။
The book of Job is remarkable in loftiness of theme and scope
of treatment; in the beauty and variety of its descriptions of nature and the
extent of its scenic effects in earth and heaven; and in its consciousness of
the presence of God in human experience and its profound insight into the
nature of redemption and the reality of a Redeemer.
ဒေသနာကျမ်း။ ဒေသနာကျမ်း
သို့မဟုတ် ဟောပြောသောသူ၏ကျမ်းသည် ခေတ်အဆက်ဆက်၏ “အကြီးကျယ်ဆုံး၊ အချမ်းသာဆုံးနှင့်
အပညာရှိဆုံးသော ရှင်ဘုရင်” ဖြစ်သည့် ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ လက်ရာဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းကို
သူ၏နှောင်းပိုင်းဘဝတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤကမ္ဘာ၏ ပျော်ရွှင်မှုများတွင်
စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရှာဖွေရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးနောက် မိမိ၏
လမ်းစဉ်၏ ဆိုးယုတ်မှုကို သဘောပေါက်ကာ သူ၏ပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ထံသို့
ပြန်လာချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ “ယခုမူကား၊ ထိုကဲ့သို့သော ဘဝမျိုး၏ မိုက်မဲမှုကို
ဝမ်းနည်းဖွယ် အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် သင်ယူခဲ့ရသဖြင့်၊ သူ၏ ပြင်းပြသော ဆန္ဒမှာ
မိမိဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခါးသီးသော အတွေ့အကြုံများထဲသို့ အခြားသူများ မဝင်ရောက်စေရန်
ကယ်တင်ပေးဖို့ ဖြစ်သည်”။
Ecclesiastes. The book of Ecclesiastes, or, The Preacher, is the work of
Solomon, “the greatest, richest, and wisest king” of all ages (9T 281). The
book was written in his later life, when, after years spent in trying to find
satisfaction in the pleasures of this world, he realized the wickedness of his
course and returned to God, the Source of his wisdom. “And now, having learned
through sad experience the folly of such a life, his yearning desire was to
save others from entering into the bitter experience through which he had
passed” (PK 80).
ဒေသနာကျမ်း၏ အကြောင်းအရာ အများစုသည် စကားပြေပုံစံဖြင့် ရှိသော်လည်း၊
ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် မြင့်မြတ်သော ကဗျာလင်္ကာများကို တွေ့ရပြီး ‘သင့်ကို
ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်ကို ယခုပင် အောက်မေ့လော့’ (၁၂:၁–၈) ကဗျာတွင် အထွတ်အထိပ်သို့
ရောက်ရှိသွားသည်၊ ယင်းသည် အရှေ့တိုင်း တင်စားချက် ဘာသာစကားများကို ရှည်လျားစွာ
အသုံးပြုထားသော ဥာဏ်စမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
While most of the subject matter of Ecclesiastes is in the
form of prose, there are noble passages of poetry throughout the book,
culminating in the poem Remember Now Thy Creator (12:1–8), which is an extended
example of the use of Oriental figures of speech.
For a fuller discussion of these five books see the
Introduction to each.
III.
သမ္မာကျမ်းစာလာ ကဗျာများ၏
ထူးခြားချက်များ
ဘုရားသခင်ကို
သိရှိနားလည်ခြင်း။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ကဗျာများသည်
ဘုရားသခင်၏ အမှန်တရားကို ပြင်းပြစွာ သိရှိနားလည်မှုဖြင့် ထူးခြားနေသည်။ ၎င်းသည်
ကိုယ်တော်၏ တည်ရှိတော်မူခြင်း အသိဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယင်းသည် အခြေခံအားဖြင့်
ဘာသာရေးဆန်သည်။ ရှောလုနှင့် ယောနသန်တို့အတွက် ဒါဝိဒ်၏ ညည်းတွားမြည်တမ်းခြင်းတွင်
ယောနသန်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဘုရားသခင် ဘိသိက်ပေးထားသော
ရှင်ဘုရင်၏ အသက်ကို သတ်ခြင်းဟူသော တုန်လှုပ်ဖွယ် မရိုသေမှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၏
နောက်တွင်သာ ရှိသည်။ ဒေဗေါရနှင့် ဗာရက်တို့၏ သီချင်းတွင် ရန်သူအပေါ် ကလဲ့စားချေခြင်းသည်
ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း၏ နောက်တွင်သာ ရှိသည်။ ဟေဗြဲကဗျာတွင်
ဘုရားသခင်သည် နေရာတိုင်း၌ ရှိနေတော်မူသည်။
III. Characteristics of
Biblical Poetry
God-consciousness. The poetry of the Old Testament is characterized by an
intense awareness of the reality of God. It teems with a sense of His presence.
It is essentially religious. In David’s Lament for Saul and Jonathan his love
for Jonathan is subordinated to his horror at the shocking irreverence of
taking the life of God’s anointed king. In The Song of Deborah and Barak
vengeance upon the enemy is subordinated to confidence in God. In Hebrew poetry
God is everywhere present.
သဘာဝတရားကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ကဗျာများသည်
သဘာဝတရားကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းဖြင့် ကြွယ်ဝသည်။ ၎င်းသည် လွန်ကဲသော အလှတရား၏
ရှုခင်းဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သို့သော်
ဟေဗြဲကဗျာဆရာအတွက်၊ သဘာဝတရား၏ အလှတရား သို့မဟုတ် ခန့်ညားထည်ဝါမှုသည်
၎င်းကိုယ်တိုင်၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါ။ သဘာဝတရားကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းသည်
သဘာဝတရားကို ကျော်လွန်၍ ၎င်း၏ ဖန်ဆင်းရှင်ထံသို့ လမ်းပြပေးပြီး ကဗျာဆရာအား
ဘုရားသခင်အပေါ် ပိုမိုပြင်းပြသော ဆက်ကပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ “မီးနှင့် မိုးသီး၊
မိုးပွင့်နှင့် မြူဆိုင်းခြင်း၊ လေပြင်းမုန်တိုင်း” တို့သည် လာနိုင်သော်လည်း
၎င်းတို့သည် “နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်” လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ (ဆာလံ ၁၄၈:၈)
Love of Nature. The poetry of the Old Testament abounds in love of nature.
It glows with scenic effects of surpassing beauty. But to the Hebrew poet, the
beauty or majesty of nature is never an end in itself. Love of nature leads
beyond nature to her Creator and inspires the poet with a more intense devotion
to God. “Fire, and hail; snow, and vapours; stormy wind” may come, but they
come “fulfilling his word” (Ps. 148:8).
မုန်တိုင်းဆာလံကျမ်း (ဆာလံ ၂၉) တွင်၊ ကဗျာဆရာသည် သဘာဝတရား၏
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သရုပ်ပြမှုများထက် မုန်တိုင်းတွင် ထင်ရှားနေသော ဘုရားသခင်၏
တန်ခိုးတော်၊ ဘုန်းတော်နှင့် ကောင်းမြတ်တော်မူခြင်းတို့ကြောင့်
ပိုမိုလှုပ်ရှားရပါသည် - “ဗိမာန်တော်တွင်လည်း လူတိုင်း ဘုန်းတော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။
ထာဝရဘုရားသည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းအပေါ်မှာ ထိုင်တော်မူ၏။” (အပိုဒ်ငယ် ၉၊ ၁၀)။
ထို့အတူ ညအချိန်တွင် တောတိရစ္ဆာန်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ဆာလံဆရာ၏ အတွေးများကို
၎င်းတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်ထံသို့ လှည့်ပေးပါသည် -
In the Psalm of the Thunderstorm (Ps. 29), the poet is
stirred not so much by the physical demonstration of the phenomena of nature as
by the power and glory and goodness of God revealed in the storm: “in his
temple doth every one speak of his glory. The Lord sitteth King upon the flood”
(vs. 9, 10). Likewise, the activities of wild creatures at night turn the
psalmist’s thoughts to the One who created them:
"လကိုလည်း
အချိန်အပိုင်းအခြားဖို့ ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။
နေသည်လည်း မိမိဝင်ရသော အချိန်ကို သိ၏။
ကိုယ်တော်သည် မှောင်မိုက်ကို
ဖြစ်စေတော်မူသဖြင့် ညဉ့်အချိန်ဖြစ်၍၊ တောသားရဲအပေါင်းတို့သည် လှည့်လည်တတ်ကြ၏။
ခြင်္သေ့ပျိုတို့သည်
ဟောက်၍ ကိုက်စားစရာကို ရှာသဖြင့်၊ မိမိတို့ အစာကို ဘုရားသခင်ထံတော်၌
တောင်းတတ်ကြ၏။
နေထွက်သောအခါ၊
သူတို့သည် စုဝေး၍၊
မိမိတို့တွင်း၌
ဝပ်နေတတ်ကြ၏။
... အို
ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းတော်မူသောအရာတို့သည် အလွန်များပြားပါ၏။ ထိုအရာရှိသမျှတို့ကို
ပညာတော်ဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူပြီ။
မြေကြီးသည် ကိုယ်တော်၏ ဘဏ္ဍာနှင့်
ပြည့်လျက်ရှိပါ၏။" (ဆာလံ ၁၀၄:၁၉–၂၄)
“He appointed the moon for seasons:
the sun knoweth his going down.
Thou makest darkness, and it is night:
wherein all the beasts of the forest do creep forth.
The young lions roar after their prey,
and seek their meat from God.
The sun ariseth, they gather themselves together,
and lay them down in their dens. …
O Lord, how manifold are thy works
in wisdom hast thou made them all:
the earth is full of thy riches” (Ps. 104:19–24).
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရည်အသွေးများ။ ယေဘုယျအားဖြင့်၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏
ကဗျာများသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး၊ ရှည်လျားသော
ငြင်းခုံမှုများကို ဖယ်ရှားကာ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံးနှင့် ဆိုင်သော
စိတ်ကူးစိတ်သန်းများဖြင့် ကြွယ်ဝသည်။ ၎င်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ဒြပ်ရှိ (ကွန်ကရစ်)
ဆန်သည်။ ၎င်းသည် မှတ်သားဖွယ်ကောင်းပြီး အနည်းငယ်သော စကားလုံးများဖြင့်
များစွာသောအကြောင်းအရာကို ကျစ်လျစ်စွာ ဖော်ပြသည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အမှန်တရားများကို အရိုးရှင်းဆုံးသော သုတ္တံစကားများဖြင့်
တည်ဆောက်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ကိုးကားရန် အလွန်လွယ်ကူခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတွင် စကားအလင်္ကာများ၊ နှိုင်းယှဉ်ချက်များ၊ တင်စားချက်များနှင့် လူကဲ့သို့
တင်စားခိုင်းနှိုင်းခြင်းများ ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်ပြီး ယင်းတို့က စိတ်ကူးများကို
ဆန်းသစ်ပြီး အားကောင်းစေကာ ခေတ်အဆက်ဆက်၊ လူမျိုးတကာ၊ လူတန်းစားမရွေး
နားလည်သဘောပေါက် စေပါသည်။
Universal Qualities. In general, the poetry of the Old Testament avoids
the abstract, tends to shun extended argument, and abounds in ideas that are
common to the human race. It is essentially concrete. And it is sententious,
compressing much in little. The most profound ethical truths are couched in the
simplest proverbs. That is why it is so quotable. And it is rich in figures of
speech, in similes, and metaphors, and personifications that lend freshness and
vigor to its ideas, and make them clear to men of all classes in all nations
through all ages.
သဘာဝတရားကို
အလှဆင်စပ်ဆိုထားသော ကဗျာဥပမာများ
နွေဦးကာလ
ရောက်ရှိလာခြင်း။
"ဆောင်းကာလ
လွန်ပြီ။
မိုးရွာသော
အချိန်လည်း စဲ၍ သွားပြီ။
မြေပေါ်မှာ အပွင့်တို့သည် ပွင့်ကြပြီ။
ငှက်တို့သည် သီချင်းဆိုရသော
အချိန်ရောက်ပြီ။
ချိုးငှက်တွန်သံကိုလည်း ငါတို့ပြည်၌
ကြားရပြီ။
သင်္ဘောသဖန်းပင်သည်
အစိမ်းရောင်အသီးတို့ကို ထွက်စေပြီ။
စပျစ်နွယ်တို့သည်
အပွင့်ပွင့်သဖြင့်
မွှေးသောအနံ့ကို
ပေးကြပြီ။
ငါ့ချစ်သူ၊ ငါ့အလှပြင်သူ၊ ထ၍
လာခဲ့ပါ။" (ရှောလမုန်သီချင်း ၂:၁၁–၁၃)
စစ်မြင်း။
"သင်သည်
မြင်းအား ခွန်အားကို ပေးပြီလော။
သူ၏လည်ပင်းကို
မိုးကြိုးနှင့် ဆင်ယင်ပြီလော။
သူ့ကို
နှံကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်လန့်စေနိုင်သလော။
သူ၏နှာခေါင်း
မှုတ်သံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။
သူသည် ချိုင့်ဝှမ်း၌
မြေကို ယက်၍ မိမိခွန်အား၌ ဝမ်းမြောက်တတ်၏။ လက်နက်ကိုင်ဆောင်သောသူတို့ကို
ဆီးကြိုခြင်းငှါ ထွက်သွားတတ်၏။
သူသည် ကြောက်ခြင်းကို
ပြက်ရယ်ပြု၍ မထိတ်လန့်တတ်။
ထားဘေးမှလည်း လှည့်၍မပြေးတတ်။
သူ၏အပေါ်မှာ
မြှားအိမ်သည် မြည်တတ်၏။
တောက်ပသော လှံနှင့်
ဒိုင်းလွှားတို့သည်လည်း ရှိကြ၏။
သူသည် ပြင်းစွာသော
အမျက်ဒေါသနှင့် မြေကို မျိုတတ်၏။
တံပိုးမှုတ်သံ
ဖြစ်သည်ကိုလည်း မယုံနိုင်အောင် ရှိတတ်၏။
တံပိုးမှုတ်သံ
ရှိသောအခါ၊ ဟ ဟ ဟု ဆိုတတ်၏။
စစ်တိုက်ခြင်းအမှုကို
အဝေးကပင် အနံ့ရတတ်၏။
ဗိုလ်ခြေတို့၏
ကြုံးဝါးသံနှင့် ကြွေးကြော်သံတို့ကိုလည်း ကြားတတ်၏။" (ယောဘ ၃၉:၁၉–၂၅)
လူသားသဘာဝကို
အလှဆင်စပ်ဆိုထားသော ကဗျာဥပမာများ
သားသမီးတို့၏
ဝတ္တရားနှင့် သစ္စာရှိမှု။
"ကျွန်မကို
ကိုယ်တော့်ထံမှ ထွက်သွားစေခြင်းငှါ၎င်း၊
ကိုယ်တော့်နောက်သို့
မလိုက်ဘဲ ပြန်စေခြင်းငှါ၎င်း မတောင်းပန်ပါနှင့်။
ကိုယ်တော်သွားရာအရပ်သို့
ကျွန်မသွားပါမည်။
ကိုယ်တော်တည်းခိုရာအရပ်၌
ကျွန်မတည်းခိုပါမည်။
ကိုယ်တော့်လူမျိုးသည်
ကျွန်မ၏ လူမျိုးဖြစ်ပါစေမည်။
ကိုယ်တော့်ဘုရားသခင်သည် ကျွန်မ၏
ဘုရားသခင် ဖြစ်ပါစေမည်။
ကိုယ်တော်သေရာအရပ်၌ ကျွန်မသေ၍
သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ခံပါမည်။
သေခြင်းမှတစ်ပါး အခြားသောအရာသည်
ကိုယ်တော်နှင့် ကျွန်မကို ခွဲခွာလျှင်၊ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်မ၌
ထိုမျှမက ပြုတော်မူပါစေသော။" (ရုသ ၁:၁၆၊ ၁၇)
မုန်တိုင်းထန်သော
ပင်လယ်ပြင်ရှိ ဒုက္ခဝေဒနာ။
"အကြောင်းမူကား၊
နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ပြင်းစွာသော လေကို ထစေတော်မူသဖြင့်၊ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးတို့သည်
ထကြ၏။
သူတို့သည်
မိုးကောင်းကင်သို့ တက်ကြ၏။
နက်နဲရာ အရပ်သို့လည်း ပြန်ဆင်းကြ၏။
ဘေးဥပဒ်ကြောင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည်
အရည်ကျိုလျက် ရှိ၏။
သူတို့သည် ယိမ်းထိုး၍
ယစ်မူးသောသူကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ကြ၏။
မိမိတို့
ဥာဏ်ပညာရှိသမျှလည်း ကုန်ဆုံးလျက် ရှိ၏။" (ဆာလံ ၁၀၇:၂၅–၂၇)
မောင်နှင့်နှမတို့၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။
"တောသစ်ပင်တို့အလယ်၌
ရှောက်ချိုပင် ရှိသကဲ့သို့၊ လူပျိုတို့အလယ်၌ ကျွန်မ၏ ချစ်သူသည်
ရှိ၏။ သူ၏အရိပ်၌
ကျွန်မသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုင်ရ၏။
သူ၏အသီးသည်လည်း ကျွန်မနှုတ်၌ ချိုလှ၏။
သူသည် ကျွန်မကို
ပွဲခံရာအိမ်သို့ ဆောင်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်မအပေါ်မှာ ထားသော သူ၏အလံမူကား
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖြစ်သတည်း။" (ရှောလမုန်သီချင်း ၂:၃၊ ၄)
ပြင်းပြသော
မျိုးချစ်စိတ်။
"အို
ယေရုရှလင်မြို့၊ ငါသည် သင့်ကို မေ့လျော့လျှင်၊
ငါ့လက်ယာလက်သည်
မိမိအတတ်ကို မေ့ပါစေသော။
ငါသည် သင့်ကို မအောက်မေ့လျှင်၎င်း၊
ယေရုရှလင်မြို့ကို ငါ့အမြတ်ဆုံးသော
အားရဝမ်းမြောက်ခြင်းထက် ပို၍မမြတ်နိုးလျှင်၎င်း၊
ငါ့လျှာသည် အာခေါင်၌ ကပ်ပါစေသော။"
(ဆာလံ ၁၃၇:၅၊ ၆)
နက်နဲသော
ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု။
"အို
ယောနသန်၊ သင်သည် မိမိမြင့်သော အရပ်တို့၌ အသေအလဲ ခံရပြီတကား။
ငါ့ညီ ယောနသန်၊ သင့်အတွက် ငါသည် စိတ်မသာ
ရှိ၏။
သင်သည် ငါ့အား
အလွန်ချစ်စနိုး ဖြစ်ဖူးပြီ။
သင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဆန်းကြယ်လှ၏။
မိန်းမတို့၏
ချစ်ခြင်းထက် သာလွန်လှ၏။
ခွန်အားကြီးသောသူတို့သည်
အဘယ်မျှ လဲကြပြီနည်း။
စစ်လက်နက်တို့သည်လည်း
ပျက်စီးကြပြီတကား။" (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁:၂၅–၂၇)
ပြည့်စုံသော
ယုံကြည်ကိုးစားမှု။
"ငါ့ကို
ရွေးနှုတ်တော်မူသောအရှင်သည် အသက်ရှင်တော်မူသည်ကို၎င်း၊
နောက်ဆုံးသောနေ့၌ မြေကြီးပေါ်မှာ
ရပ်တော်မူမည်ကို၎င်း ငါသိ၏။
ငါ့အရေ ပျက်စီးပြီးမှ၊
ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာ၌
ဘုရားသခင်ကို ဖူးမြင်ရလိမ့်မည်။
ငါကိုယ်တိုင် ဖူးမြင်ရလိမ့်မည်။ သူတပါးမျက်စိမဟုတ်၊
ငါ့မျက်စိဖြင့် ဖူးမြင်ရလိမ့်မည်။
ငါ့အတွင်း၌
ငါ့ကျောက်ကပ်တို့သည် ကုန်သော်လည်း ဖူးမြင်ရလိမ့်မည်။" (ယောဘ ၁၉:၂၅–၂၇)
မြင့်မြတ်လှပခြင်း
မြင့်မြတ်လှပသော ကဗျာအရေးအသားများ၏
ဥပမာများအဖြစ် အောက်ပါကျမ်းပိုဒ်များကို ဆင်ခြင်ကြည့်ပါ -
"အို
မိုးကောင်းကင်၊ နားထောင်လော့၊ ငါပြောမည်။
အို မြေကြီး၊
ငါ့နှုတ်ထွက်စကားကို ကြားလော့။
ငါ့ဒေသနာသည် မိုးရေကဲ့သို့ ကျလိမ့်မည်။
ငါ့စကားသည် နှင်းကဲ့သို့၎င်း၊ နုပျိုသော
မြက်ပင်ပေါ်မှာ ကျသော မိုးစက်ကဲ့သို့၎င်း၊ စိမ်းလန်းသော
အပင်ပေါ်မှာ ရွာသော မိုးကြီးကဲ့သို့၎င်း ဆင်းသက်လိမ့်မည်။" (တရားဟောရာ ၃၂:၁၊
၂)
"အို
အရှင်ထာဝရအရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည်၎င်း၊ တန်ခိုးတော်သေတ္တာတော်သည်၎င်း၊
ငြိမ်ဝပ်စွာ နေတော်မူရာ အရပ်သို့ ထတော်မူပါ။
အို အရှင်ထာဝရအရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏
ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည် ကယ်တင်ခြင်းတန်ဆာကို ဆင်ယင်ကြပါစေသော။
ကိုယ်တော်၏
သန့်ရှင်းသူတို့သည်လည်း ကောင်းမြတ်ခြင်း အမှု၌ ဝမ်းမြောက်ကြပါစေသော။"
(ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၆:၄၁)
"မျှော်ကြည့်ကြလော့။
ဤအရာရှိသမျှတို့ကို
မည်သူဖန်ဆင်းတော်မူသနည်း။
ထိုအရှင်သည်
ဗိုလ်ခြေစုတို့ကို အရေအတွက်အတိုင်း ထုတ်ဆောင်တော်မူ၏။
အလုံးစုံတို့ကို
နာမည်အလိုက် ခေါ်တော်မူ၏။
တန်ခိုးတော်ကြီး၍
အစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသောအချက်ကြောင့်၊
တစ်ခုမျှ
မကျန်ကြွင်းရ။" (ဟေရှာယ ၄၀:၂၆)
Beauty in Nature. As instances of beauty in the poetic treatment of nature
note the following examples:
The coming of spring.
“For, lo, the winter is past,
the rain is over and gone;
The flowers appear on the earth;
the time of the singing of birds is come,
and the voice of the turtle [dove]
is heard in our land;
The fig tree putteth forth her green figs,
and the vines with the tender grape
give a good smell.
Arise, my love, my fair one,
and come away” (S. of Sol. 2:11–13).
The war horse.
“Hast thou given the horse strength?
hast thou clothed his neck with thunder?
Canst thou make him afraid as a grasshopper?
the glory of his nostrils is terrible.
He paweth in the valley, and rejoiceth in his strength:
he goeth on to meet the armed men.
He mocketh at fear, and is not affrighted;
neither turneth he back from the sword.
The quiver rattleth against him,
the glittering spear and the shield.
He swalloweth the ground with fierceness and rage:
neither believeth he that it is the sound of the trumpet.
He saith among the trumpets, Ha, ha;
and he smelleth the battle afar off,
the thunder of the captains, and the shouting” (Job
39:19–25).
Beauty in Human Nature. As examples of the poetic treatment of human nature,
note the following:
Filial devotion.
“Intreat me not to leave thee,
or to return from following after thee:
for whither thou goest, I will go;
and where thou lodgest, I will lodge:
thy people shall be my people,
and thy God my God.
Where thou diest, will I die,
and there will I be buried:
the Lord do so to me, and more also,
if ought but death part thee and me” (Ruth 1:16, 17).
Distress on a stormy sea.
“For he commandeth, and raiseth the stormy wind,
which lifteth up the waves thereof.
They mount up to the heaven, they go down again to the
depths:
their soul is melted because of trouble.
They reel to and fro, and stagger like a drunken man,
and are at their wit’s end” (Ps. 107:25–27).
The love of man and maid.
“As the apple tree among the trees of the wood,
so is my beloved among the sons.
I sat down under his shadow with great delight,
and his fruit was sweet to my taste.
He brought me to the banqueting house,
and his banner over me was love” (S. of Sol. 2:3, 4).
Ardent patriotism.
“If I forget thee, O Jerusalem,
let my right hand forget her cunning.
If I do not remember thee,
let my tongue cleave to the roof of my mouth;
if I prefer not Jerusalem
above my chief joy” (Ps. 137:5, 6).
Poignant grief.
“O Jonathan, thou wast slain in thine high places.
I am distressed for thee, my brother Jonathan:
Very pleasant hast thou been unto me:
thy love to me was wonderful.
passing the love of women.
“How are the mighty fallen,
and the weapons of war perished” (2 Sam. 1:25–27).
Perfect trust.
“For I know that my redeemer liveth,
and that he shall stand at the latter day upon the earth:
And though after my skin worms destroy this body,
yet in my flesh shall I see God:
Whom I shall see for myself,
and mine eyes shall behold, and not another;
though my reins be consumed within me” (Job 19:25–27).
Sublimity. As examples of the sublime in poetry, consider these
passages:
“Give ear, O ye heavens, and I will speak;
and hear, O earth, the words of my mouth.
My doctrine shall drop as the rain,
my speech shall distil as the dew,
as the small rain upon the tender herb,
and as the showers upon the grass” (Deut. 32:1, 2).
“Now therefore arise, O Lord God, into thy resting place,
thou, and the ark of thy strength:
let thy priests, O Lord God, be clothed with salvation,
and let thy saints rejoice in goodness” (2 Chron. 6:41).
“Lift up your eyes on high,
and behold who hath created these things,
that bringeth out their host by number:
he calleth them all by names
by the greatness of his might,
for that he is strong in power;
not one faileth” (Isa. 40:26).
No comments:
Post a Comment