အခန်းကြီး - ၁၃
ဟေဗြဲလူမျိုးများထံသို့ ပေါလုရေးသားသော စာတစ်စောင်
The Epistle of Paul the Apostle to the hebrews
မိတ်ဆက်
introduction
၁. ခေါင်းစဉ်။ ရှေးအကျဆုံး ဂရိလက်ရေးမူများတွင် ဤစာအုပ်၏ခေါင်းစဉ်သည် “ဟေဗြဲလူမျိုးများထံသို့” (Pros Hebraious) ဟူ၍သာ ရိုးရှင်းစွာဖော်ပြထားသည်။ ဤစာအုပ်သည် ခရစ်ယာန်များအတွက် ဗိမာန်တော်၏အရေးပါမှုနှင့် ရှေးဟေဗြဲသို့မဟုတ် ဂျူးခရစ်ယာန်များနှင့်သက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကို အဓိကထားဖော်ပြထားသောကြောင့် (သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံတွင်ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း) ဤခေါင်းစဉ်သည် အထူးသင့်လျော်သည်။
1. Title. The title given this book in the oldest Greek
manuscripts is simply Pros Hebraious (“To the Hebrews”).
Inasmuch as the book deals to a large extent with the significance, for the
Christian, of the sanctuary and its early Hebrew, or Jewish, Christians (see
below under “Historical Setting”), the title is particularly appropriate.
၂. ရေးသားသူ။ ဟေဗြဲစာအုပ်၏ ရေးသားသူမှာ အစောပိုင်းကတည်းက အငြင်းပွားဖွယ်ရာဖြစ်ခဲ့သည်။ အချို့က ပေါလုဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း အချို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်သူ အိုရီဂျင်က “ဤစာအုပ်ကို မည်သူရေးသားခဲ့သည်ကို ဘုရားသခင်သာလျှင် အမှန်တကယ်သိသည်” ဟု သူ၏စာအုပ်ဆန်းစစ်မှုကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (Eusebius,
Ecclesiastical History vi. 25. 14; Loeb ed., vol. 2, p. 79)။ အခြားဖခင်များက ဘာနဗတ်၊ အပေါလို၊ ကလီမန့်၊ သို့မဟုတ် လုကာသည် ရေးသားသူဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။
2. Authorship. The authorship of Hebrews has been in dispute since
early times. While many attributed the book to Paul, others dissented
vigorously. Origen, one of the early Fathers, concluded his examination of the
book with the declaration, “Who wrote the epistle, in truth God knows” (quoted
by Eusebius Ecclesiastical History vi. 25. 14; Loeb ed., vol.
2, p. 79). Other Fathers thought Barnabas, Apollos, Clement, or Luke to be the
author.
ဤရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်သော မရေရာမှုသည် ရောမအင်ပါယာ၏အနောက်ပိုင်းရှိ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များအကြား ဤစာအုပ်ကို ကျမ်းစာအဖြစ်လက်ခံရန် တွန့်ဆုတ်မှုအတွက် အဓိကအကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တကယ်တော့၊ စတုတ္ထရာစုနှောင်းပိုင်းအထိ အနောက်ပိုင်းတွင် ဟေဗြဲစာအုပ်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လက်ခံခြင်းမရှိခဲ့ပေ (တတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။ နောက်ပိုင်းရာစုနှစ်များတွင် ဟေဗြဲစာအုပ်၏ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးမှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ခရစ်ယာန်အများစုက ၎င်းကို ပေါလု၏လက်ရာအဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဤအမြင်သည် ခေတ်မီရောက်လာသည်အထိ ယေဘုယျအားဖြင့်လက်ခံခဲ့သည်။ ၁၈၈၅ ခုနှစ်တွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသောဗားရှင်း (RV) က ဟေဗြဲစာအုပ်ကို ပေါလုရေးသားသည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လက်ရှိအချိန်တွင် ဤအမြင်ကို ဝေဖန်သူအနည်းငယ်သာ လက်ခံထားသည်။
This uncertainty in regard to the authorship of Hebrews was a
major factor in the reluctance of many early Christians in the western part of
the Roman Empire to accept the epistle as canonical. It was, in fact, not until
the latter part of the 4th century that Hebrews came to be accepted generally
in the West see Vol. V, p. 131). During the following centuries the discussion
regarding the authorship of Hebrews ceased, and most Christians accepted it as
the work of Paul. This view was generally held until comparatively modern
times, when the question again came under scholarly discussion. As late as 1885
the RV ascribes Hebrews to Paul, but at the present time few critics hold this
view.
ပေါလုရေးသားသည်ဟူသော အမြင်ကို ဆန့်ကျင်သော သက်သေများသည် စာအုပ်၏စာပေပုံစံနှင့် အကြောင်းအရာများကို အဓိကထားဆွေးနွေးထားသည်။ စာရေးသူ၏ဝေါဟာရများနှင့် စာပေပုံစံသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း၊ ဤကွဲပြားမှုများသည် သူရေးသားသော အကြောင်းအရာများနှင့်သက်ဆိုင်သော နည်းပညာဆိုင်ရာဝေါဟာရများတွင် အဓိကထင်ရှားသည်။ သို့သော် သူ၏ယေဘုယျဝေါဟာရများ၊ အထူးသဖြင့် စာရေးသူအနေဖြင့် သတိမထားမိဘဲ အသုံးပြုသော စကားလုံးများဖြစ်သည့် ရှေ့ဆက်စကားလုံးများ၊ ကြိယာဝိသေသနများ၊ အထူးသဖြင့် ဆက်စပ်စကားလုံးများသည် သူ၏စာပေပုံစံကို ပိုမိုထင်ရှားစွာဖော်ပြသည်ဟု ပညာရှင်အများစုက ယူဆသည်။
The evidences against the view that Paul wrote Hebrews have
been drawn largely from considerations of the literary style and content of the
book. Although it is possible for a writer’s vocabulary and style to vary with
subject matter, these variances are largely in the technical terms
characteristic of the different subjects about which he writes. His more
general vocabulary and particularly the words that he chooses almost
unconsciously in expressing himself, such as prepositions, adverbs, and
especially connectives, are considered by most scholars to be much better
indications of his style than is his technical terminology.
ပေါလု၏ ယေဘုယျအားဖြင့်လက်ခံထားသော စာစောင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်သောအခါ၊ ဟေဗြဲစာအုပ်သည် အထူးသဖြင့် စာကြောင်းများကို ဆက်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော သေးငယ်ပြီး သာမန်ဆက်စပ်စကားလုံးများတွင် သိသာစွာကွဲပြားသည်။ ထို့ပြင်၊ ကျမ်းစာဟောင်းမှ ကိုးကားချက်များကို ကိုင်တွယ်ပုံတွင်လည်း ကွဲပြားမှုရှိသည်။ လက်ခံထားသော ပေါလု၏စာစောင်များတွင် ကျမ်းစာဟောင်းကိုးကားချက်များကို မိတ်ဆက်ရာတွင် စံပြစကားစုတစ်စုကို အသုံးပြုထားပြီး၊ ဟေဗြဲစာအုပ်တွင်မူ အခြားစကားစုတစ်စုကို အသုံးပြုသည်။ ထို့ပြင်၊ ပေါလု၏စာစောင်များတွင် ကျမ်းစာဟောင်းကို အတော်လွတ်လပ်စွာအသုံးပြုထားပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဂရိဘာသာပြန် (LXX) ကို လိုက်နာကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဟေဗြဲဘာသာမှ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဘာသာပြန်ကို ပေးထားပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံမူ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ကိုးကားထားသည်။ သို့သော် ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ကျမ်းစာဟောင်းကိုးကားချက်များသည် လူများစကားလုံးမှ လူများစကားလုံးအတိုင်း ဂရိဘာသာပြန် (LXX) မှ ဖြစ်သည်။
When compared with the generally accepted epistles of Paul,
Hebrews differs markedly, especially in the small, common connective words with
which its author binds together his clauses. Another distinctive difference is
found in the handling of quotations from the OT. The accepted epistles employ
one group of more or less standard phrases to introduce OT quotations, whereas
Hebrews uses another group. Also, the epistles show that the apostle was
relatively free in his use of OT materials. Often his quotations follow the
LXX, but at times he gives what apparently is his own translation of the
Hebrew; at still other times he is content to give only a loose quotation. By
contrast OT quotations in Hebrews are virtually always word for word from the
LXX.
ပိုမိုကျယ်ပြန့်သောရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်၊ ဟေဗြဲစာအုပ်၏ ယေဘုယျစာပေပုံစံသည် ပေါလု၏နာမည်ပါသော စာစောင်များနှင့် သိသာစွာကွဲပြားသည်။ ပေါလု၏စာစောင်များသည် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ စာပိုဒ်များဖြင့် ထင်ရှားပြီး၊ စာရေးသူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အတွေးများကို ဖော်ပြရာတွင် စာပေပုံစံပြည့်စုံမှုကို စွန့်လွှတ်ထားသည်။ သို့သော် ဟေဗြဲစာအုပ်မ စနစ်တကျဖွဲ့စည်းထားသော အငြင်းအခုံများကို တင်ပြထားပြီး၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းစာအုပ်များအနက် အမြင့်မားဆုံး စာပေအဆင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤစာပေပုံစံတွင်သိသာထင်ရှားသောကွဲပြားမှုကို ကိုင်းဂရိဘာသာစကားကို မိခင်ဘာသာစကားအဖြစ်ပြောဆိုသော အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ ကလီမန့်အော့ဖ်အလက်ဇန္ဒြီးယား (အေဒီ ၂၁၅ ခန့်တွင် ကွယ်လွန်သည်၊ Eusebius, Ecclesiastical
History vi. 14.2–3 တွင်ကိုးကားထားသည်) က ပေါလုသည် ဟေဗြဲစာအုပ်ကို ဟေဗြဲဘာသာဖြင့်ရေးသားခဲ့ပြီး လုကာက ၎င်းကို ဂရိဘာသာသို့ပြန်ဆိုခဲ့သည်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ ဤရှင်းပြချက်သည် ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ဂရိစကားလုံးများဖြင့် ကစားထားသော စကားလုံးများပါရှိပြီး ၎င်းတို့ကို အခြားဘာသာစကားမှပြန်ဆိုရန်မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖယ်ထုတ်ခံရသော်လည်း၊ ကလီမန့်၏ဖော်ပြချက်သည် ဟေဗြဲစာအုပ်၏ ဂရိဘာသာသည် ပေါလု၏ဂရိဘာသာနှင့်မတူဟု အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သူ အိုရီဂျင် (အေဒီ ၂၅၄ ခန့်တွင်ကွယ်လွန်သည်) သည်လည်း ဟေဗြဲစာအုပ်၏စာပေပုံစံကို ပေါလု၏စာပေပုံစံနှင့် ညှိနှိုင်းရန်ခက်ခဲကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ဖြေရှင်းချက်မှာ “အတွေးများသည် တမန်တော်၏အတွေးများဖြစ်သော်လည်း စာပေပုံစံနှင့် ဖွဲ့စည်းမှုသည် တမန်တော်၏သွန်သင်ချက်များကို ပြန်လည်မှတ်မိပြီး သခင်၏စကားများကို အကျဉ်းချုံးမှတ်တမ်းတင်ထားသူတစ်ဦးမှဖြစ်သည်” (Eusebius, Ecclesiastical History vi.
25. 13; Loeb ed. vol. 2, pp. 77, 79) ဟူ၍ဖြစ်သည်။
From a broader standpoint, the general literary style of
Hebrews is notably different from that of any of the epistles that bear the
name of Paul. The style of the latter is marked indelibly by effervescent yet
fervent passages that reveal the surging torrent of the author’s thoughts at
the expense of polished literary style. Hebrews, on the other hand, presents a
thoroughly organized argument, and maintains the highest rhetorical level of
any NT book. This marked difference in style was noted by writers of the early
church, for whom Koine Greek was the native language. Clement of Alexandria
(died c. a.d. 215; cited by Eusebius Ecclesiastical History vi.
14.2–3) suggests that Paul wrote Hebrews in Hebrew, and that Luke translated it
into Greek. Although such an explanation is ruled out by the fact that Hebrews
contains a number of plays on Greek words that could not have been translated
from another language, yet Clement’s statement is significant in that it
implies the recognition that the Greek of Hebrews does not appear to be the
Greek of Paul. Origen (died c. a.d. 254), one of the prominent
scholars of the early church, likewise recognized the difficulty of harmonizing
the style of Hebrews with that of Paul. His solution was “that the thoughts are
the apostle’s, but that the style and composition belong to one who called to
mind the apostle’s teachings and, as it were, made short notes of what his
master said” (quoted by Eusebius Ecclesiastical History vi.
25. 13; Loeb ed. vol. 2, pp. 77, 79).
ပေါလုရေးသားသည်ဟူသော အမြင်ကို ထောက်ခံသော ယူဆချက်ဆိုင်ရာသက်သေတစ်ခုသည် မကြာသေးမီက တတိယရာစုနှစ်တွင် ချက်စတာဘီတီးကျမ်းစာလက်ရေးမူ (Chester
Beatty Biblical Papyri) တွေ့ရှိမှုနှင့်ဆက်စပ်ပြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည် (ပဉ္စမတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၁၆၊ ၁၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလု၏စာစောင်များပါဝင်သော ကိုးဒက်စ်တွင် ဟေဗြဲစာအုပ်သည် ရောမဩဝါဒစာနှင့် ကောရိန္တုရှေ့စာအကြားတွင်ရှိသည်။ ဤအချက်သည် ပေါလုရေးသားသည်ဟူသော အမြင်ကို သက်သေမပြသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏အစောပိုင်းသမိုင်းတွင် ဟေဗြဲစာအုပ်ကို ပေါလု၏လက်ရာအဖြစ် ယုံကြည်သူများရှိခဲ့ကြောင်း ပြသနိုင်သည်။
Certain presumptive evidence in favor of the Pauline
authorship of Hebrews rather recently came to light in connection with the
discovery of the 3d century Chester Beatty Biblical Papyri (see Vol. V, pp.
116, 117. In the codex that consists of the Pauline Epistles, Hebrews is found
between Romans and 1 Corinthians. Though this fact does not prove the Pauline
authorship of Hebrews, it strongly suggests that very early in the history of
the church there were those who believed that Hebrews should be included as a
part of Paul’s writings.
ဤဝေဖန်ချက်သည် ပေါလုရေးသားသည်ဟူသော အမြင်ကို ဆန့်ကျင်သော သက်သေများသည် အလေးအနက်ရှိသော်လည်း၊ ပေါလုသည် ရေးသားသူဖြစ်သည်ဟူသော ရိုးရာယုံကြည်ချက်ကို ဖယ်ရှားရန် လုံလောက်မှုမရှိဟု ယူဆသည်။ ဟေဗြဲစာအုပ်၏လေသံနှင့်စာပေပုံစံတွင် ပေါလု၏အခြားစာစောင်များနှင့်ကွဲပြားမှုများသည် အခြားစာစောင်များသည် သတ်မှတ်ထားသော အသင်းတော်အဖွဲ့များ သို့မဟုတ် တစ်ဦးချင်းပုဂ္ဂိုလ်များထံသို့ သတ်မှတ်ထားသော ပြဿနာများကိုဖြေရှင်းရန် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ဖြင့် အကြောင်းပြချက်ပေးနိုင်သည်။ စာပေပုံစံတွင် ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် မဖြေရှင်းနိုင်သော ကွဲပြားမှုများရှိသည်ဟု လက်ခံထားသော်လည်း၊ ဤကွဲပြားမှုများကို ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုအကြောင်း တရားဒေသနာများဟောခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသူမှ စာလုံးပေါင်းဖြင့်မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ဟူသော ယူဆချက်ဖြင့် အကြောင်းပြချက်ပေးနိုင်သည်။ ဤမှတ်တမ်းတင်ထားသောအကြောင်းအရာများတွင် တစ်ခါတစ်ရံဖြစ်ပေါ်သည့်အတိုင်း၊ မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာမူ၏နောက်ဆုံးစာပေပုံစံသည် မှတ်တမ်းတင်သူ၏လွှမ်းမိုးမှုကို ပြသနိုင်သည်။ ပေါလုသည် ဤတရားဒေသနာများကို တည်းဖြတ်ရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ပုံကို နားလည်ရန်လွယ်ကူသည်—သူသည် မရပ်မနားခရီးသွားခဲ့ပြီး၊ မကြာမီတွင် အာဇာနည်အဖြစ်ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
This commentary holds that though weighty arguments have been
presented against the Pauline authorship of Hebrews, those arguments are not
sufficient to offset the traditional belief that Paul is the author. Much of
the difference in tone and style of Hebrews compared with the known Pauline
epistles may be reasonably explained by the fact that these other epistles are
addressed to particular church groups, or to individuals, to meet particular
problems. Granted there are certain differences in literary style that cannot
be explained on this basis, these differences may be reasonably explained on
the assumption that Paul preached certain sermons on the theme of Christ’s
priestly ministry and that these were taken down stenographically. As is
sometimes the case with matter thus recorded, the final literary form of the
transcribed copy may be strongly colored by the transcriber. It is easy to see
how Paul might never have had opportunity to edit these sermons—he traveled
incessantly, with the traveling terminated, erelong, by martyrdom.
ဟေဗြဲစာအုပ်သည် ယေရုဆလင်မြို့ပြိုကျမှုမတိုင်မီ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့်လက်ခံထားသည်။ အေဒီ ၇၀ မတိုင်မီနှစ်များတွင် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် အနည်းငယ်သာရှိခဲ့သည်။ ထိုခေါင်းဆောင်များအနက် မည်သူသည် ဟေဗြဲစာအုပ်တွင်တင်ပြထားသော လေးနက်သောအငြင်းအခုံများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သနည်း။ ပေါလုသည် အားလုံးတွင် အလားအလာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ထိုအစောပိုင်းကာလတွင် အမည်မသိခရစ်ယာန်တစ်ဦးက ဟေဗြဲစာအုပ်ကဲ့သို့လက်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ပြဿနာသစ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များ အနည်းငယ်သာရှိပြီး ခရစ်ယာန်အလုပ်သမားများ၏မှတ်တမ်းများ ပြည့်စုံလှသည့်အချိန်တွင်၊ ဟေဗြဲစာအုပ်ကဲ့သို့ လက်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သော ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာထိုးထွင်းသိမြင်မှုနှင့် ယုတ္တိဗေဒစွမ်းရည်ရှိသူတစ်ဦးသည် အမည်မသိဖြစ်နေနိုင်မည်လား။
It is generally agreed that Hebrews was written before the
fall of Jerusalem. Now, the number of church leaders was very small in the
years before a.d. 70. Which of those leaders might have set forth an
argument as profound as that presented in the book of Hebrews? By all odds the
most likely person is Paul. To say that the author was an unknown Christian of
that early period simply poses a new problem. How was it that a Christian
possessing the theological insights and the logical powers necessary to produce
a work like Hebrews should have been anonymous at a time when Christian leaders
were so few and the record of Christian workers so full?
၃. သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံ။ တမန်တော်အသင်းတော်တွင် အခြားမည်သည့်ပြဿနာထက်မဆို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ကွဲပြားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့်ကိစ္စမှာ ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေနှင့် ၎င်းကို ခရစ်ယာန်များက လိုက်နာရမရဆိုသည့်မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ယေရုဆလင်မြို့တွင်ကျင်းပသော အစည်းအဝေးက ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေမှ တစ်ပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သော်လည်း၊ ပါလက်စတိုင်းရှိ ဂျူးခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ထိုလွတ်လပ်မှုကို လက်ခံရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။ ၎င်းတို့သည် ဂျူးလူမျိုးများဖြစ်သောကြောင့် ထိုဥပဒေကို လိုက်နာသင့်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် ယေရှုခရစ်တော်တွင် ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ဤအခြေအနေသည် အသင်းတော်အတွင်း မကျန်းမာသောတင်းမာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အသင်းတော်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အခြားအဖွဲ့က လျစ်လျူရှုထားသော ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
3. Historical Setting. The issue that produced probably a deeper
cleavage in the apostolic church than any other was the question of the
ceremonial law and its observance by Christians. The council at Jerusalem had
freed Gentile Christians from its obligations, but psychologically the large
Jewish-Christian community in Palestine was unprepared to enter into the same
freedom. They doubtless felt that they themselves, because they were Jews,
should keep it. Thus they failed to realize that for all men the ceremonial
observances had met their fulfillment in Jesus Christ. This situation set up an
unhealthy tension in the church, inasmuch as one large segment followed an
elaborate system of religious life disregarded by the other.
ပေါလုနှင့် သူနှင့်နီးကပ်သူများသည် မောရှေ၏ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် အခမ်းအနားများကို ကောင်းစွာအကဲဖြတ်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် သင့်လျော်စွာထားရှိနိုင်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုရှိခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ၎င်းတို့၏ယာယီသဘောသဘာဝကို သိရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဖျက်သိမ်းရန်အချိန်ကျလွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၂:၁၆၊ ၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရုဆလင်မြို့တွင်ဗဟိုပြုထားသော ဂျူးခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ၎င်းတို့အပေါ် မကြာမီရောက်လာမည့် ဘေးဒုက္ခများကို မသိရှိပုံရသည်။ ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ပွဲတော်များကို ဆက်လက်ကျင်းပခဲ့ပြီး၊ ယခင်နှစ်များကဲ့သို့ ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်နာခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ခရစ်တော်၏လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ဝန်ဆောင်မှုကို အနည်းငယ်သာနားလည်ခဲ့ပြီး၊ ကရှမာတောင်ပေါ်ရှိ ယဇ်ပူဇော်မှုကြီးကြောင့် ၎င်းတို့၏ယဇ်ပူဇော်မှုများသည် အသုံးမဝင်ကြောင်း မသိရှိခဲ့ကြပေ။ “ဥပဒေကို စိတ်အားထက်သန်စွာလိုက်နာ” သော ဂျူးခရစ်ယာန်ထောင်ပေါင်းများစွာ (တမန်တော် ၂၁:၂၀) သည် မြို့တော်နှင့် ဗိမာန်တော်ပြိုကျသည့်အခါ အကျပ်အတည်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ဟေဗြဲစာအုပ်ရေးသားပြီးမကြာမီတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပုံရသည် (ဆဋ္ဌမတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၈၆၊ ၁၀၆ ကိုကြည့်ပါ)။
Paul and those close to him had the needed insight into the
Mosaic ordinances and ceremonies to evaluate them rightly and give them their
proper setting in the plan of salvation. Paul knew their transitory nature and
that the time was past due for their abrogation (see Col. 2:16, 17). The Jewish
Christian church, centered at Jerusalem, seemed unaware of the calamities soon
to befall it. Jewish Christians still kept the feasts; they still sacrificed as
in former years; they were still zealous for the ceremonial law see (Acts 15).
They had but a faint conception of Christ’s work in the heavenly sanctuary;
they knew little of His ministry; they did not realize that their sacrifices
were useless in view of the great sacrifice on Calvary. These thousands of Jewish
Christians, “all zealous of the law” (Acts 21:20), would be confronted by a
crisis when the city and the Temple should be destroyed. This occurred
apparently only a short time after Hebrews was written see Vol. VI, pp. 86,
106.
ဂျူးခရစ်ယာန်များ၏မျက်စိများကို ကောင်းကင်ဆိုင်ရာ အမှန်တရားများဆီသို့ ဖွင့်လှစ်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ဗိမာန်တော်ပြိုကျသည့်အခါ၊ ၎င်းတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မြဲစွာတည်မြဲမည့် တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့၏စိတ်ကို ကောင်းကင်ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ဗိမာန်တော်သို့၊ နွားနှင့်ဆိတ်များ၏ယဇ်ထက်သာလွန်သော ယဇ်ပူဇော်မှုသို့ လှည့်ပေးနိုင်လျှင်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုပျက်စီးသွားသည့်အခါ ၎င်းတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုသို့သောမျှော်လင့်ချက်မရှိလျှင်၊ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏အမြင်မရှိလျှင်၊ ၎င်းတို့ယုံကြည်ထားသော အရာများပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး အံ့အားသင့်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဤအရာများကို ၎င်းတို့အတွက်သာမက၊ ရောမအင်ပါယာအတွင်းရှိ တစ်ပါးအမျိုးသားအသင်းတော်များအတွက်ပါ နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရုဆလင်မြို့ယုံကြည်သူများသည် ရောမနှင့်လာမည့်စစ်ပွဲအတွင်း ပြည်နယ်များအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားမည်ဖြစ်သည်။
It was high time that the eyes of the Jewish Christians
should be opened to heavenly realities. When their Temple should be destroyed,
it would be needful for them to have their faith anchored to something sure and
steadfast that would not fail. If their minds could be turned to the heavenly
High Priest and sanctuary and to a better sacrifice than that of bulls and
goats, they would not be dismayed when a mere earthly structure should pass
away. But if they had no such hope, if they had no vision of the sanctuary in
heaven, they would be bewildered and perplexed as they should see the
destruction of that in which they had trusted. It was important that the Jewish
Christians should understand these things, not only for themselves, but also
for the sake of the Gentile churches throughout the provinces among whom the
Jerusalem believers would be scattered during the coming war with Rome.
ဤအကျပ်အတည်းအချိန်တွင် ဟေဗြဲစာအုပ်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် လိုအပ်သောအကူအညီများပါရှိသည်—ဗိမာန်တော်ဆိုင်ရာမေးခွန်းအပေါ် အလင်းရောင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခရစ်တော်၊ “အာဗေလ၏အသွေးထက် သာလွန်သောအရာများကို ပြောဆိုသော” အသွေး (၁၂:၂၄)၊ ဘုရားသခင်၏သားသမီးများအတွက် ကျန်ရှိသော အနားယူခြင်း (၄:၉)၊ “ခိုင်မြဲပြီး တည်မြဲသော ဝတ်ကျေးဇူးပြုရာသို့ဝင်ရောက်သော ဝိညာဉ်၏ကျောက်ဆူးအဖြစ်ရှိသော” မျှော်လင့်ချက်ကောင်း (၆:၁၉)။
It seems to have been in this crisis hour that the book of
Hebrews appeared. It contained just the help needed: light on the sanctuary
question; on Christ as high priest; on the blood “that speaketh better things
than that of Abel” (ch. 12:24); on the rest that remains for the children of
God (ch. 4:9; on the blessed hope that is “as an anchor of the soul, both sure
and stedfast, and which entereth into that within the veil” ch. 6:19).
၄. အကြောင်းအရာ။ ဟေဗြဲစာအုပ်သည် ကျမ်းစာဟောင်းကာလတွင် ဘုရားသခင်က သူ၏ရွေးချယ်ထားသောလူမျိုးများထံသို့ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို သင်္ကေတများဖြင့် တင်ပြခဲ့ပုံနှင့် ကားတိုင်ပြီးနောက် ခရစ်တော်၏ဝန်ဆောင်မှု၏အမှန်တရားကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး ခြားနားမှုများကို ဖော်ပြထားသည်။ ရှေးဣသရေလလူမျိုး၏ သင်္ကေတစနစ်အောက်ရှိ အတွေ့အကြုံများကို ခရစ်ယာန်များအတွက် သင်ခန်းစာနှင့် သတိပေးချက်အဖြစ် တင်ပြထားသည်။ သင်္ကေတစနစ်နှင့် ၎င်းအောက်ရှိ ဣသရေလ၏အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့်၊ ပေါလုသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ခရစ်တော်၏ဝန်ဆောင်မှုကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ နားလည်မှုနှင့် တန်ဖိုးထားမှုကို ဖွံ့ဖြိုးစေရန် ကြိုးပမ်းသည်။ အောက်တွင်ဖော်ပြထားသော မြေကြီးနှင့်ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုများ၏ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး ခြားနားမှုများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းသည် တမန်တော်က ဤအကြောင်းအရာကို ဖွံ့ဖြိုးစေပုံကို ဖော်ပြသည်။
4. Theme. The book of Hebrews consists essentially of a
comparison with, and contrast between, the symbols by which God presented the
plan of salvation to His chosen people in OT times and the reality of Christ’s
ministry on behalf of sinners since the cross. The experiences of ancient
Israel under the typical system are set forth as a lesson and warning to
Christians. Through the typical system and Israel’s experiences under it, Paul
seeks to develop a more complete understanding and appreciation of the ministry
of Christ in heaven above. The following analysis of the comparisons and
contrasts he draws between various aspects of the earthly and heavenly
sanctuaries and priesthoods outlines the way in which the apostle develops this
theme.
|
မြေကြီးနှင့်ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုများကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း
The Earthly and Heavenly Sanctuaries and Priesthoods
Compared |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
The Earthly |
The Heavenly |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
1. Moses and Christ Compared as Leaders of God’s
Chosen People
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
1. “God, who . . . spake in time past unto the fathers by the prophets, |
Hath in these last days spoken unto us by his Son” (1:1, 2). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
2. “Moses was faithful in all his house” (3:2). |
“Consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; who was faithful to him that appointed him” (3:1, 2). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
3. “ . . . than Moses” |
“This man was counted worthy of more glory . . . ” (3:3). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
4. “ . . . than the house” |
“He who hath builded the house hath more honour . . . ” (3:3). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
5. “Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; |
But Christ as a son over his own house” (3:5, 6). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
II. The Old and New Covenants |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
6. “That first covenant,” “the covenant that I made with their fathers,” “my covenant” (8:7, 9) |
“A new covenant . . . : not according to the covenant that I made with their fathers,” “a better covenant,” “the everlasting covenant” (8:8, 9, 6; 13:20). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
7. “Because they continued not in my covenant, and I regarded them not,” “find -ing fault with them,” “he hath made the first old. Now that which decayeth and waxeth old is ready to vanish away” (8:9, 8, 13). |
“Behold, the days come saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel,” “the covenant that I will make with the house of Israel after those days” (8:8, 10). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
8. “If that first covenant had been faultless, |
then should no place have been sought for the second” (8:7). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
III. The Earthly and Heavenly Sanctuaries |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
9. “The first covenant had . . . a worldly sanctuary. For there was a tabernacle made.” “Make all things according to the pattern shewed to thee in the mount” (9:1, 2; 8:5). |
“The sanctuary, . . . the true tabernacle, which the Lord pitched, and not man” (8:2). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
10. “Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; |
but into heaven itself, now to appear in the
presence of God for us” (9:24). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
“Having therefore, brethren, boldness to en- ter into the holiest by the blood of Jesus, by a new and living way, which he hath conse- crated for us, through the veil, that is to say, his flesh; and having an high priest over the house of God; let us draw near with a true heart in full assurance of faith” (10:19, 22). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
IV. The Earthy and Heavenly Priesthoods |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
11. “If he were on earth, he should not be a priest, seeing that there are priests that offer gifts according to the law: who serve unto the example and shadow of heavenly things,” “many priests” (8:4, 5; 7:23). |
“The priesthood being changed,” “Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec.” “Now hath he obtained a more excellent ministry, by how much also he is the mediator of a better covenant, which was es- tablished upon better promises” (7:12; 6:20;8:6). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
12. “Every high priest taken from among men is ordained for men in things pertaining to God” (5:1). |
“So also Christ glorified not himself to be made an high priest; but he that said unto him, Thou art my Son, to day have I begotten thee” (5:5). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
13. “Those priests were made without an oath [they were born to the office]; |
but this with an oath . . . : by so much was Jesus made a surety of a better testament” (7:21, 22). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
14. “The law maketh men high priests which have
infirmity;” |
but the word of the oath, which was since the
law, maketh the Son, who is consecrated for evermore” (7:28). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
15. “They truly were many priests, because they were not suffered to continue by reason of death: |
But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood” (7:23, 24). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
16. “Here men that die receive tithes; |
but there he receiveth them” (7:8). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
17. “If therefore perfection were by the Levitical priesthood, . . . |
what further need was there that another priest should rise after the order of Melchis- edec, and not . . . Aaron?” (7:11). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
18. “The law maketh men high priests,” “priests that offer gifts according to the law,” “the law having a shadow of good things to come” (7:28; 8:4; 10:1). |
“The priesthood being changed, there is made of necessity a change also of the law. . . . There is verily a disannulling of the
com-mandment going before for the weakness and unprofitableness thereof” (7:12-18). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
19. “The law made nothing perfect, |
but the bringing in of a better hope did” (7:19). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
V. The Earthly and Heavenly Ministrations |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
20. “Every high priest is ordained to offer gifts and sacrifices: |
wherefore it is of necessity that this man have somewhat also to offer” (8:3). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
21. “Almost all things are by the law purged with blood; and without shedding of blood is no remission. It was therefore neces- sary that the patterns of things in the heavens should be purified with these; |
but the heavenly things themselves with better sacrifices than these” (9:22, 23). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
22. “If the blood of bulls and of goats, . . . sanctifieth to the purifying of the flesh: |
How much more shall the blood of Christ, . . . purge your conscience from dead works to serve the living God?” (9:13, 14). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
23. “The priests went always into the first tabernacle, accomplishing the service of God. But into the second went the high priest alone once every year . . . : the Holy Ghost this signifying, that the way into the holiest of all was not yet made manifest, while as the first tabernacle was yet standing: which was a figure for the time then present, . . . im- posed on them until the time of reformation” (9:6-10). |
“But Christ being come an high priest of good things to come, by a greater and more perfect tabernacle, not made with hands, that is to say, not of this building; neither by the blood of goats and calves, but by his own blood he entered in once into the holy place, having obtained eternal redemption for us” (9:11, 12). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
24. “ . . . daily, as those high priests, to offer up sacrifice,” “often, as the high priest entereth into the holy place every year with blood of others.” “Every priest standeth daily ministering and offering oftentimes the same sacrifices” (7:27; 9:25;10:11). |
“Who needeth not daily, as those high priests, to offer up sacrifice . . . : for this he did once, when he offered up himself.” “But now once in the end of the world hath he appeared to put away sin by the sacrifice of himself.” “But this man, after he had of- fered one sacrifice for sins for ever, sat down on the right hand of God” (7:27; 9:26; 10:12). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
25. “The bodies of those beasts, whose blood is brought into the sanctuary by the high priest for sin, are burned without the camp. |
Wherefore Jesus also, that he might sanctify the people with his own blood, suffered with- out the gate. Let us go forth therefore unto him without the camp, bearing his reproach” (13:11-13). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
26. “For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. For then would they not have ceased to be offered? because that the worshippers once purged should have had no more conscience of sins. . . . For it is not pos- sible that the blood of bulls and of goats should take away sins,” “sacrifices, which can never take away sins,” sacrifices, that could not make him that did the service perfect, as pertaining to the conscience” (10:1-4, 11; 9:9). |
“By one offering he hath perfected for ever them that are sanctified” (10:14). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
27. “In burnt offerings and sacrifices for sin thou hast had no pleasure” (10:6). |
“Wherefore when he cometh into the world, he saith, Sacrifice and offering thou wouldest not, but a body hast thou prepared me. . . Then said I, Lo, I come . . . to do thy will, O God” (10:5-7). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
28. “He taketh away the first, |
that he may establish the second. By the which will we are sanctified through the of- fering of the body of Jesus Christ once for all” (10:9, 10). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
VI. Our Privileges and Responsibilities |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
29. “Ye are not come unto the mount that might be touched, and that burned with fire, . . . |
but ye are come unto mount Sion, and unto the city of the living God, the heavenlyJeru- salem, . . . and to Jesus the mediator of the new covenant. . . . See that ye refuse not him that speaketh” (12:18-25). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
30. “Whose voice then shook the earth: |
but not he hath promised, saying, Yet once more I shake not the earth only, but also heaven,” “that those things which cannot be shaken may remain” (12:26, 27). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
31. “God, who . . . spake in time past unto the fathers by the prophets, |
Hath in these last days spoken unto us by his Son” (1:1, 2). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
32. “. . . as well as unto them.” |
“Unto us was the gospel preached” (4:2). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
33. “Your fathers tempted me. . .
. I was grieved with that generation, and said, They do alway err in their heart” (3:9, 10). |
“Harden not your hearts. . . . Take
heed, brethren, lest there be in any of you an evil heart of unbelief” (3:8-12). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
34. “I sware in my wrath, They shall not enter into my rest. . . . They could not enter in because of unbelief.” “They to whom it was first preached entered not in. . .
. If Jesus [Joshua] had given them rest, then would he not afterward have spoken of another day” (3:11-19; 4:6-8). |
“There remaineth therefore a rest to the people of God.” “It remaineth that some must enter therein.” “Let us therefore fear, lest .
. . any of you should seem to come short of it.” “Let us labour therefore to enter into that rest, lest any man fall after the same example of unbelief” (4:9, 6, 1, 11). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
35. “If the word spoken by angels was sted- fast, and every transgression and disobedience received a just recompense of reward; |
How shall we escape, if we neglect so great salvation; which at the first began to be spoken by the Lord?” (2:2, 3). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
36. “For if they escaped not who refused him that spake on earth, |
much more shall not we escape, if we turn away from him that speaketh from heaven” (12:25). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
37. “He that despised Moses’ law died with- out mercy under two or three witnesses: |
Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, . . . and hath done despite unto the Spirit of grace?” (10:28, 29). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
38. “By it [faith] the elders obtained a good report.” “And these all, having obtained a good report through faith, received not the promise: |
God having provided some better thing for us, that they without us should not be made perfect” (11:2, 39, 40). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
39. “Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, |
let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us, looking unto Jesus.” “Seeing then that we have a great high priest, that is passed into the heavens, Jesus the Son of God, let us hold fast our profession. . . . Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace to help in time of need” (12:1, 2; 4:14, 16). |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
၅။ အကျဉ်းချုပ်။
၁။ ယေရှုခရစ်တော်၏ အထွဋ်အထိပ်ရာထူးနှင့် အခွင့်အာဏာ၊ ၁:၁ မှ ၂:၁၈။
က။ ခမည်းတော်နှင့် တန်တူညီမျှခြင်း၊ ၁:၁–၃။
ခ။ ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်ခြင်း၊ ၁:၄–၁၄။
ဂ။ ခရစ်တော်၌ ပေးထားသော ကယ်တင်ခြင်းကို လက်ခံရန် အရေးကြီးပုံ၊ ၂:၁–၄။
ဃ။ ခရစ်တော်, မွေးဖွားလာခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ ၂:၅–၁၈။
၁။ လူသားမျိုးနွယ်၏ ချီးမြှောက်ခံရသော ကံကြမ္မာ၊ ၂:၅–၈။
၂။ မွေးဖွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော ကယ်တင်ခြင်း၊ ၂:၉–၁၈။
၂။ ဘုရားသခင်၏ လူများအတွက် ကျန်ရှိနေသော “နားနေခြင်း”၊ ၃:၁ မှ ၄:၁၆။
က။ ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိခြင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ တမန်တော်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတမင်း၊ ၃:၁–၆။
ခ။ ရှေးဟောင်းဣသရေလလူမျိုး ဘုရားသခင်၏ “နားနေချိန်” ထဲသို့ မဝင်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ၃:၇–၁၉။
၁။ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ သစ္စာရှိရန် တိုက်တွန်းချက်၊ ၃:၇–၁၅။
၂။ ဣသရေလ၏ ပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းရင်း မယုံကြည်ခြင်း၊ ၃:၁၆–၁၉။
ဂ။ ခရစ်တော်၌ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ “နားနေခြင်း” ထဲသို့ ဝင်ရန် တိုက်တွန်းချက်၊ ၄:၁–၁၆။
၁။ “နားနေခြင်း” ကတိတော် တရားဝင်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေ၊ ၄:၁–၁၁processable။
၂။ ခရစ်တော်ထံ လာခြင်းဖြင့် ဤ “နားနေခြင်း” ကို ရှာဖွေရန် သတိပေးချက်၊ ၄:၁၂–၁၆။
၃။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း အဆင့်အတန်း ချီးမြှောက်ခံရပုံ၊ ၅:၁ မှ ၈:၁၃။
က။ ခရစ်တော်ကို ခမည်းတော်က ယဇ်ပုရောဟိတမင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း၊ ၅:၁–၁၀။
၁။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်၊ ၅:၁–၃။
၂။ ခရစ်တော်၏ ခန့်အပ်ခြင်း၊ ၅:၄–၆။
၃။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ခရစ်တော်၏ ပြင်ဆင်မှု၊ ၅:၇–၁၀။
ခ။ ခရစ်တော်ကို ယဇ်ပုရောဟိတမင်းအဖြမျး လက်ခံရန် သတိပေးချက်၊ ၅:၁၁ မှ ၆:၂၀။
၁။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း အခန်းကဏ္ဍကို နားလည်ရန် နှေးကွေးသော များစွာ၊ ၅:၁၁–၁၄။
၂။ စာရေးသူ၏ စာဖတ်သူများ နားလည်မှု တိုးတက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း၊ ၆:၁–၁၂။
၃။ ခရစ်ယာန် မျှော်လင့်ချက်၏ သေချာပုံ၊ ၆:၁၃–၂၀။
ဂ။ မယ်လ်ခီဇေဒက် အမျိုးအစားအရ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း ခရစ်တော်၊ ၇:၁–၂၈။
၁။ မယ်လ်ခီဇေဒက်၏ ချီးမြှောက်ခံရာထူး၊ ၇:၁–၄။
၂။ အာရုန် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုထက် ကြိုတင်ရှိပြီး သာလွန်သော မယ်လ်ခီဇေဒက် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှု၊ ၇:၅–၁၁။
၃။ အာရုန် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုကို ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုဖြင့် အစားထိုးခြင်း၊ ၇:၁၂–၂၄။
၄။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် အမြဲတည်မှု၊ ၇:၂၅–၂၈။
ဃ။ ကောင်းကင် သာသနာပြုရာ နေရာ၏ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း ခရစ်တော်၊ ၈:၁–၅။
င။ ခရစ်တော် ယဇ်ပုရောဟိတမင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ ပဋိညာဉ်သစ်၊ ၈:၆–၁၃။
၄။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း အမှုတော၊ ၉:၁ မှ ၁၀:၂၂။
က။ လောကီသာသနာပြုရာ နေရာနှင့် ၎င်း၏ အမှုတော်များ၏ ဖော်ပြချက်၊ ၉:၁–၇။
ခ။ လောကီသာသနာပြုရာ နေရာ၏ နမူနာဆန်သော အဓိပ္ပာယ်၊ ၉:၈–၁၄။
ဂ။ ပဋိညာဉ်သစ်၏ အလယ်အလတ် ခရစ်တော်၊ ၉:၁၅–၂၈။
၁။ ပဋိညာဉ်ဟောင်း၏ အတည်ပြုခြင်းနှင့် ၎င်း၏ သာသနာပြုရာ နေရာ သွေးဖြင့် ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ၉:၁၅–၂၂။
၂။ ခရစ်တော်၏ သွေးတော်က ပဋိညာဉ်သစ်ကို အကျိုးသက်ရောက်စေခြင်း၊ ၉:၂၃–၂၈။
ဃ။ တိရစ္ဆာန် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း သာလွန်ပုံ၊ ၁၀:၁–၂၂။
၁။ တိရစ္ဆာန် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ၏ မထိရောက်မှု၊ ၁၀:၁–၄။
၂။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် အမြဲတည်မှု၊ ၁၀:၅–၁၈။
၃။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတမင်း အမှုတော်ကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းချက်၊ ၁၀:၁၉–၂၂။
၅။ သစ္စာရှိမှုနှင့် ဘုရားသခင်နှစ်သက်ဖွယ် နေထိုင်မှု တိုက်တွန်းချက်၊ ၁၀:၂၃ မှ ၁၃:၁၇။
က။ တရားစီရင်ချက်နေ့နှင့် ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို ရည်မှတ်၍၊ ၁၀:၂၃–၃၉။
ခ။ ရှေးဟောင်း ဂုဏ်ထူးရှင်များ၏ သစ္စာရှိမှု နမူနာကို ရည်မှတ်၍၊ ၁၁:၁ မှ ၁၂:၂။
ဂ။ ဒုက္ခဆင်းရဲမှုများရှိနေစေကာမူ၊ ၁၂:၃–၁၃။
ဃ။ သွေးဆောင်မှုများရှိနေစေကာမူ၊ ၁၂:၁၄–၂၉။
င။ နေ့စဉ်ဘဝတွင် သီးခြားအခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်၍၊ ၁၃:၁–၁၇။
၆။ တမန်တော်ဆုတောင်းချက် ကောင်းချီးပေးမှုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်နှုတ်ဆက်စကား၊ ၁၃:၁၈–၂၅။
5. Outline.I. The Supreme Position and Authority of Jesus Christ, 1:1 to
2:18.
A. His equality with the Father, 1:1–3.
B. His superiority over angels, 1:4–14.
C. The importance of accepting salvation provided in Christ,
2:1–4.
D. The purpose of the incarnation of Christ, 2:5–18.
1. The exalted destiny of the human race, 2:5–8.
2. Salvation possible as a result of the incarnation, 2:9–18.
II. The “Rest” That Remains to the People of God, 3:1 to
4:16.
A. The faithfulness of Christ, our Apostle and High Priest,
3:1–6.
B. The failure of ancient Israel to enter into God’s “rest,”
3:7–19.
1. An appeal to faithfulness on our part, 3:7–15.
2. Unbelief the cause of Israel’s failure, 3:16–19.
C. An appeal to enter into God’s “rest” through faith in
Christ, 4:1–16.
1. Evidence that the promise of “rest” remains valid, 4:1–11.
2. An admonition to find this “rest” by coming to Christ,
4:12–16.
III. The Exalted Status of Christ as High Priest, 5:1 to
8:13.
A. Christ appointed high priest by the Father, 5:1–10.
1. The function of a high priest, 5:1–3.
2. The appointment of Christ, 5:4–6.
3. Christ’s preparation to serve as high priest, 5:7–10.
B. An admonition to acceptance of Christ as high priest, 5:11
to 6:20.
1. The slowness of many to understand Christ’s role as high
priest, 5:11–14.
2. The writer’s confidence that his readers will grow in
understanding, 6:1–12.
3. The certainty of the Christian hope, 6:13–20.
C. Christ as high priest after the order of Melchisedec,
7:1–28.
1. The exalted position of Melchisedec, 7:1–4.
2. The Melchisedec priesthood prior and superior to the
Aaronic priesthood, 7:5–11.
3. The Aaronic priesthood replaced by the priesthood of
Christ, 7:12–24.
4. The efficacy and permanence of Christ’s priesthood,
7:25–28.
D. Christ as high priest of the heavenly sanctuary, 8:1–5.
E. The new covenant, under which Christ serves as high
priest, 8:6–13.
IV. The High-priestly Ministry of Christ, 9:1 to 10:22.
A. A description of the earthly sanctuary and its services,
9:1–7.
B. The typical significance of the earthly sanctuary, 9:8–14.
C. Christ as mediator of the new covenant, 9:15–28.
1. Ratification of the old covenant and dedication of its
sanctuary by blood, 9:15–22.
2. The blood of Christ makes the new covenant effective,
9:23–28.
D. Christ’s sacrifice superior to animal sacrifices, 10:1–22.
1. The ineffectiveness of animal sacrifices, 10:1–4.
2. The efficacy and permanence of Christ’s sacrifice,
10:5–18.
3. An appeal to accept Christ’s priestly ministry, 10:19–22.
V. An Appeal to Faithfulness and Godly Living, 10:23 to
13:17.
A. In view of the day of judgment and the coming of Christ,
10:23–39.
B. In view of the faithful example of the ancient worthies,
11:1 to 12:2.
C. In spite of trials and persecutions, 12:3–13.
D. In spite of temptation, 12:14–29.
E. With respect to specific situations in daily life,
13:1–17.
VI. Apostolic Benediction and Personal Salutation, 13:18–25.
No comments:
Post a Comment