အခန်း ၁၂—ပရောဖက်သည် ယုံကြည်ခြင်းပျောက်ဆုံး၍ ထိတ်လန့်ခြင်း

 

အခန်း ၁၂—ပရောဖက်သည် ယုံကြည်ခြင်းပျောက်ဆုံး၍ ထိတ်လန့်ခြင်း

ဤအခန်းသည် ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၄၁-၄၆၊ ၁၉:၁-၈ ကို အခြေခံထားသည်။

ဗာလ၏ပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အင်အားကြီးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန် လမ်းပွင့်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်၏တရားစီရင်ခြင်းများကို ဆောင်ရွက်ပြီးဖြစ်၍ လူတို့သည် မိမိတို့၏အပြစ်များကို ဝန်ခံကာ မိမိတို့ဘိုးဘေးများ၏ဘုရားသခင်ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ယခု ကျိန်ခြင်းကို ရုပ်သိမ်းပြီး မြေကို မိုးရေဖြင့် ပြန်လည်လန်းဆန်းစေရမည်။ “တက်၍ စားသောက်လော့” ဟု ဧလိယက အာဟပ်အား ပြောသည်၊ “အကြောင်းမူကား မိုးသည်းထန်စွာရွာမည့်အသံ ရှိ၏။” ထို့နောက် ပရောဖက်သည် ဆုတောင်းရန် တောင်ထိပ်သို့ တက်သွားသည်။

သူသည် ကောင်းကင်၌ တိမ်ကိုမမြင်ရ၊ မိုးခြိမ်းသံကိုလည်း မကြားရ။ ထိုနေ့တစ်လျှောက်လုံး သူသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို အပြည့်အဝယုံကြည်ကြောင်း ပြသခဲ့ပြီး ယခုလည်း ကောင်းကင်သည် ကြိုတင်မိန့်တော်မူထားသော ကောင်းချီးများကို ပေးသနားမည်ကို သူသိသည်။ မိုးခေါင်ခြင်းကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သော ထိုဘုရားသခင်သည် မှန်ကန်စွာပြုမူခြင်း၏ ဆုလာဘ်အဖြစ် မိုးကိုပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်။ ဧလိယသည် နှိမ့်ချသောသဘောထားဖြင့် နောင်တရသော ဣသရေလအမျိုးအတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းအသနားခံခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ကျွန်ကို မြေထဲပင်လယ်ကို မြင်နိုင်သောနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် စေလွှတ်၍ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဆုတောင်းချက်ကို ကြားတော်မူကြောင်း မြင်သာသောအမှတ်အသားရှိမရှိ သိစေခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်း ကျွန်သည် “ဘာမျှမရှိပါ” ဟူသောစကားဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ပရောဖက်သည် ယုံကြည်ခြင်းမပျောက်ဘဲ ဆက်လက်တောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျွန်သည် ကြေးဝါကဲ့သို့သော ကောင်းကင်၌ မိုးရွာမည့်အရိပ်အယောင် မရှိကြောင်း ပြန်လာပြောခဲ့သည်။ ဧလိယသည် စိတ်မပျက်ဘဲ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစေလွှတ်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်သည် “ကြည့်ရှုပါ၊ လူတစ်ဦး၏လက်ကဲ့သို့ ပင်လယ်မှ တိမ်ငယ်တစ်ခု တက်လာသည်” ဟူသောစကားဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤမျှနှင့် လုံလောက်ပြီ။ ထိုတိမ်ငယ်ထဲတွင် ဧလိယသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် မိုးသည်းထန်စွာရွာမည့်အရာကို မြင်ခဲ့ပြီး သူ၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့်အညီ လုပ်ဆောင်ကာ အာဟပ်ထံသို့ သူ၏ကျွန်ကို အလျင်အမြန် စေလွှတ်၍ “သင်၏ရထားကို ပြင်ဆင်ပြီး ဆင်းသွားလော့။ မိုးက သင့်ကို မတားမီ သွားလော့” ဟူသော သတင်းကို ပေးစေခဲ့သည်။

ဧလိယသည် ကြီးမားသောယုံကြည်ခြင်းရှိသူဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို အသုံးပြုနိုင်တော်မူသည်။ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းကင်၏ကတိတော်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆုတောင်းရာတွင် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်လက်တောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ကြားတော်မူကြောင်း အပြည့်အဝသက်သေပြလာသည်အထိ သူမစောင့်ဘဲ ဘုရားသခင်၏မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ပြသသည့် အနည်းငယ်မျှသော အရိပ်အယောင်ကိုပင် အားကိုး၍ အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်အောက်၌ သူလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သမျှကို ဘုရားသခင်၏အမှုတော်၌ မိမိတို့၏နယ်ပယ်အတွင်း လူတိုင်းလည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ “ဧလိယသည် ငါတို့ကဲ့သို့ သဘောသဘာဝရှိသူဖြစ်၍ မိုးမရွာစေရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့ရာ မြေကြီးပေါ်တွင် သုံးနှစ်နှင့် ခြောက်လတိုင် မိုးမရွာခဲ့ပေ။” ယာကုပ် ၅:၁၇။

ယနေ့တွင်လည်း ထိုသို့သောယုံကြည်ခြင်း လိုအပ်သည်—ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ထဲရှိ ကတိတော်များကို ဆုပ်ကိုင်မည့်ယုံကြည်ခြင်း၊ မှောင်မိုက်၏အင်အားများကို ရင်ဆိုင်ရန် ခွန်အားပေးမည့်ယုံကြည်ခြင်း လိုအပ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများသည် “နိုင်ငံများကို အောင်နိုင်ကြပြီ၊ တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်ကြပြီ၊ ကတိတော်များကို ရရှိကြပြီ၊ … အားနည်းခြင်းမှ ခွန်အားကို ရရှိကြပြီ၊ စစ်ပွဲ၌ အင်အားကြီးလာကြပြီ၊ တိုင်းတစ်ပါးတပ်များကို ထွက်ပြေးစေကြပြီ။” ဟေဗြဲ ၁၁:၃၃၊ ၃၄။

ယုံကြည်ခြင်းသည် အောင်မြင်သောဆုတောင်းခြင်း၏ မရှိမဖြစ်အချက်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သူသည် ဘုရားသခင်ရှိတော်မူကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်ကို လုံ့လဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေသူတို့အား ဆုချတော်မူကြောင်း ယုံကြည်ရမည်။” ဟေဗြဲ ၁၁:၆။ ဧလိယ၏ ဇွဲရှိမှုဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခမည်းတော်ထံ မိမိတို့၏တောင်းလျှောက်ချက်များကို တင်ပြနိုင်ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံစေရန် ကိုယ်တော်၏ပလ္လင်၏ဂုဏ်အသရေကို အာမခံထားတော်မူသည်။

အာဟပ် ဆင်းရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ကရမေလတောင်ပတ်လည်တွင် ည၏အမှောင်ရိပ်များ စုဝေးလာသည်။ “ထိုအချိန်အတောအတွင်း ကောင်းကင်သည် မိုးတိမ်များနှင့် လေတို့ဖြင့် မှောင်မိုက်လာ၍ မိုးသည်းထန်စွာရွာလေ၏။ အာဟပ်သည် ရထားစီး၍ ယေဇရေလမြို့သို့ သွားလေ၏။” အမှောင်ထုနှင့် မျက်စိမမြင်နိုင်အောင် သည်းထန်စွာရွာသောမိုးထဲတွင် တော်ဝင်မြို့သို့ ခရီးသွားစဉ် သူ့ရှေ့ရှိအရာကို မမြင်နိုင်ခဲ့။ ထိုနေ့တွင် ဧလိယသည် သူ့လူများရှေ့၌ အာဟပ်ကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်သော သူ၏ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို သတ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဣသရေလ၏ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဆက်လက်အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ယခု ဂုဏ်ပြုခြင်းအနေဖြင့် သူသည် တော်ဝင်ရထားရှေ့မှ ပြေး၍ ရှင်ဘုရင်ကို မြို့သို့ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

ဆိုးညစ်သောရှင်ဘုရင်အား ပြသခဲ့သော ဤကျေးဇူးပြုသည့်လုပ်ရပ်တွင် မိမိတို့သည် ဘုရားသခင်၏အစေခံများဖြစ်သည်ဟု ဆိုသူအားလုံးအတွက် သင်ခန်းစာရှိသည်။ အချို့သူများသည် အစေခံတစ်ဦး၏အလုပ်ကို လုပ်နေရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အဆင့်နိမ့်သောအမှုများကို လုပ်ဆောင်ရန် တွန့်ဆုတ်ကြသည်။ ကောင်းကင်မှမီးသည် လျှပ်တပြက်ထွက်လာ၍ ယဇ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသောအခါ ဧလိယသည် ဘုရားသခင်၏အထူးဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ မိုးအတွက် သူတောင်းလျှောက်ခဲ့ခြင်းလည်း ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ၏လူထုရှေ့ အမှုတော်ကို ဂုဏ်ပြုရန် နှစ်သက်တော်မူပြီးနောက်၌ပင် အဆင့်နိမ့်သော အစေခံအမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် သူအသင့်ရှိခဲ့သည်။

ယေဇဗေလက ဧလိယ၏အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း

ယေဇရေလမြို့တံခါးဝတွင် ဧလိယနှင့် အာဟပ်တို့သည် ခွဲခွာခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်သည် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် နေရန်ရွေးချယ်ပြီး မိမိ၏ဝတ်ရုံကို ပတ်ကာ မြေပြင်အလွတ်ပေါ်တွင် အိပ်၍ အနားယူခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် မကြာမီ မိမိ၏နန်းတော်အတွင်း အကာအကွယ်ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေ့၏ဖြစ်ရပ်များကို မိမိ၏ဇနီးအား ပြောပြခဲ့သည်။ အာဟပ်က ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသောအခါ ယေဇဗေလသည် စိတ်နှလုံးမာကျော၍ နောင်တမရဘဲ အမျက်ထွက်လာသည်။ သူမသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးသောကရုဏာတော်ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ဆက်လက်ဖီဆန်ကာ ဧလိယ သေရမည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြေညာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပရောဖက်ကို သတင်းပေးသူတစ်ဦးက နှိုး၍ ယေဇဗေလ၏စကားကို ပြောကြားခဲ့သည်။ “မနက်ဖြန် ဤအချိန်လောက်တွင် သင့်အသက်ကို ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏အသက်ကဲ့သို့ ငါမပြုလျှင် နတ်ဘုရားတို့သည် ငါ့ကို ထိုထက်မက ပြုကြပါစေ။”

ဤမျှမတုန်မလှုပ် ရဲရင့်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ရှင်ဘုရင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူများအပေါ် အပြည့်အဝ အောင်ပွဲခံခဲ့ပြီးနောက် ဧလိယသည် နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းသို့ လုံးဝမကျရောက်နိုင်၊ ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ခြင်းသို့ မရောက်နိုင်ဟု ထင်ရပေမည်။ သို့သော် ဤမှောင်မိုက်သောအချိန်၌ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရဲရင့်ခြင်းတို့သည် သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက် သူသည် အိပ်ရာမှ ရုတ်တရက်ထလာသည်။ ကောင်းကင်မှ မိုးသည် သည်းထန်စွာရွာနေပြီး အရပ်ရပ်၌ အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ခိုလှုံရာနေရာသို့ သွားရန် လမ်းညွှန်တော်မူခဲ့သည်ကို မေ့လျော့ကာ ပရောဖက်သည် ယခု မိမိအသက်ကို ကယ်ရန် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ဧလိယ၏ ယုံကြည်ခြင်းကင်းမဲ့ခြင်း

ဧလိယသည် ထွက်ပြေးမသင့်ပေ။ သူ့ကို တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်ထံ အကာအကွယ်တောင်းခံ၍ ယေဇဗေလ၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်သင့်သည်။ သူယုံကြည်အားကိုးသော ဘုရားသခင်သည် မိဖုရား၏မုန်းတီးခြင်းမှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု သတင်းပေးသူအား ပြောသင့်သည်။ ဘုရားသခင်ကို မိမိ၏ခိုလှုံရာနှင့် ခွန်အားအဖြစ် ပြုခဲ့ပါက သူသည် အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ယေဇဗေလအပေါ် မိမိ၏တရားစီရင်ခြင်းများကို စေလွှတ်တော်မူမည်ဖြစ်ပြီး ရှင်ဘုရင်နှင့် လူတို့အပေါ် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ကြီးမားသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ဧလိယသည် ကရမေလတောင်ပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုအပြီးတွင် ယေဇဗေလသည် အာဟပ်အပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်တော့မည်မဟုတ်၊ ဣသရေလတစ်ပြည်လုံးတွင်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကရမေလတောင်ပေါ်တွင် တစ်နေ့လုံး အစာမစားဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အာဟပ်၏ရထားကို ယေဇရေလသို့ လမ်းညွှန်ပေးသောအခါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုရှိသော်လည်း သူ၏ရဲရင့်ခြင်းသည် ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် မြင့်မားသောယုံကြည်ခြင်းနှင့် အံ့သြဖွယ်အောင်မြင်မှုတို့နောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ရပ် မကြာခဏဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ဧလိယသည် စတင်ခဲ့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုသည် ရေရှည်တည်တံ့မည်မဟုတ်မည်ကို စိုးရိမ်၍ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းက သူ့ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ဤစိတ်ပျက်အားလျော့သောအချိန်တွင် ယေဇဗေလ၏ခြိမ်းခြောက်သံက သူ့နားထဲတွင် ကြားနေရပြီး စာတန်သည် အောင်မြင်နေဆဲဖြစ်ပုံရသဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကို လွှတ်လိုက်သည်။

ဧလိယ၏ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း

ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့၍ ဧလိယသည် ဆက်၍ ဆက်၍ ထွက်ပြေးခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် လူသူကင်းမဲ့သော ဝမ်းနည်းဖွယ်တောအရပ်၌ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သဖြင့် သူသည် စမုန်နက်ပင်အောက်တွင် ထိုင်၍ အနားယူပြီး မိမိသေဆုံးစေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ “လုံလောက်ပါပြီ။ အို ထာဝရဘုရား၊ ယခု ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို ယူတော်မူပါ။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ဘိုးဘေးများထက် မကောင်းပါ။” ခါးသီးသော စိတ်ပျက်ခြင်းကြောင့် သူ၏စိတ်ဓာတ် ကျိုးပဲ့သွားပြီး လူ့မျက်နှာကို နောက်တစ်ဖန် မမြင်လိုတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အိပ်ပျော်သွားသည်။

လူတိုင်းထံ စူးရှသောစိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကာလများ ရောက်လာတတ်သည်—ဘုရားသခင်သည် ကြင်နာတော်မူဆဲဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသောနေ့များ၊ ပြဿနာများက နှောင့်ယှက်လွန်း၍ အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်ရသောနေ့များ ရှိတတ်သည်။ ထိုအချိန်များတွင် လူများစွာသည် ဘုရားသခင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကို လွှတ်၍ သံသယနှင့် မယုံကြည်ခြင်း၏ ကျွန်ဘဝသို့ ကျရောက်ကြသည်။ ထိုအချိန်များတွင် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးစီမံတော်မူခြင်းများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့ပါက ကောင်းကင်တမန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ထံမှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီး ခိုင်မာသောအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ခြေကို တင်ပေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ယုံကြည်ခြင်းအသစ်၊ အသက်တာအသစ်တို့ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်သည်။

သစ္စာရှိသော ယောဘသည် မိမိ၏ဒုက္ခနှင့် အမှောင်ထုအတွင်း ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။

ငါမွေးဖွားသောနေ့ ပျက်စီးပါစေ။
အို၊ ငါတောင်းသောအရာကို ရရှိနိုင်ပါစေ။ …
ငါရွေးချယ်မည်မှာ … သေခြင်း … ဖြစ်၏။ ငါ့အသက်ကို စက်ဆုပ်၏။
ယောဘ ၃:၃၊ ၆:၈၊ ၇:၁၅၊ ၁၆

သို့သော် အသက်ကို ငြီးငွေ့နေသော်လည်း ယောဘကို သေခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူ့ထံ မျှော်လင့်ချက်၏သတင်းစကားကို ပေးခဲ့သည်။

သင်၏ဒုက္ခကို မေ့လျော့လိမ့်မည်။

လွန်လေပြီးသော ရေများကဲ့သို့သာ မှတ်မိလိမ့်မည်။
သင်၏အသက်သည် မွန်းတည့်အချိန်ထက် ပိုမိုတောက်ပလာလိမ့်မည်။
၎င်း၏အမှောင်သည် နံနက်ခင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ယောဘ ၁၁:၁၆၊ ၁၇

စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်အားကိုးခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ အောင်ပွဲခံစွာ သူက ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။

ငါ၏ရွေးနှုတ်ရှင်သည် အသက်ရှင်တော်မူသည်ကို ငါသိ၏။
နောက်ဆုံး၌ မြေကြီးပေါ်တွင် ရပ်တော်မူမည်။
ငါ့အရေပြား ပျက်စီးပြီးနောက်၌ပင် ဤအရာကို ငါသိ၏။
ငါ့အသားထဲ၌ ဘုရားသခင်ကို ငါမြင်ရမည်။
ယောဘ ၁၉:၂၅၊ ၂၆

ယောဘသည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းရှင်ကို တစ်ချက်မျှ မြင်တွေ့ခွင့်ရသောအခါ မိမိကိုယ်ကို စက်ဆုပ်၍ ဖုန်မှုန့်နှင့် ပြာထဲတွင် နောင်တရခဲ့သည်။ ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ကောင်းချီးပေး၍ သူ၏နောက်ဆုံးနှစ်များကို သူ့ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးနှစ်များ ဖြစ်စေနိုင်တော်မူခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းသည် အပြစ်ရှိပြီး အကြောင်းမဲ့ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အစေခံများအား သူတို့လိုအပ်သော ခွန်အားကို “အလွန်များပြားစွာ” (ဟေဗြဲ ၆:၁၇) ပေးသနားရန် အလိုရှိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သော ရန်သူတို့၏အစီအစဉ်များသည် ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ထိုအစီအစဉ်များအနက် အင်အားအကြီးဆုံးကိုပင် ဖြိုဖျက်နိုင်တော်မူသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျသူများအတွက် သေချာသောဆေးတစ်ရပ်ရှိသည်—ယုံကြည်ခြင်း၊ ဆုတောင်းခြင်း၊ အလုပ်လုပ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းသော ကြိုတင်ထင်မြင်မှုများ သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းတို့ကို အလျှော့ပေးရန် သင်သည် စုံစမ်းခံနေရသလော။ အခြေအနေများက အလွန်ဆိုးရွားပုံရသော အမှောင်မိုက်ဆုံးနေ့များတွင် မကြောက်နှင့်။ ဘုရားသခင်သည် သင်၏လိုအပ်ချက်ကို သိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အကန့်အသတ်မရှိသော မေတ္တာနှင့် ကရုဏာသည် ဘယ်သောအခါမျှ မပင်ပန်း။ ကိုယ်တော်ကို ချစ်သောသူတို့နှင့် ပြုထားသော ပဋိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်သည် ဘယ်သောအခါမျှ ပြောင်းလဲတော်မမူ။ ကိုယ်တော်၏သစ္စာရှိသော အစေခံများအား သူတို့လိုအပ်သည့်အတိုင်း ထိရောက်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သောစွမ်းရည်ကို ပေးသနားတော်မူမည်။ ပေါလုက ဤသို့ သက်သေခံခဲ့သည်။ “ကိုယ်တော်က ကျွန်ုပ်အား ‘ငါ၏ကျေးဇူးသည် သင့်အတွက် လုံလောက်၏။ အကြောင်းမူကား ငါ၏တန်ခိုးသည် အားနည်းခြင်း၌ ပြည့်စုံသည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ … ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်၏အကျိုးအတွက် အားနည်းခြင်းတို့၌ ကျေနပ်ပါ၏။ … အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်အားနည်းသောအခါ အားကြီး၏။” ၂ ကောရိန္သု ၁၂:၉၊ ၁၀။

ဧလိယ၏ စုံစမ်းခြင်း၌ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သလော။ မစွန့်ပစ်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့က သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီဟု ခံစားနေရသည့်အချိန်၌ပင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အစေခံကို လျော့နည်း၍ မချစ်ခဲ့ပေ။ ယခု နူးညံ့သောထိတွေ့မှုနှင့် ချိုသာသောအသံတစ်သံက သူ့ကို နှိုးလိုက်သည်။ သူ့အပေါ် ငုံ့ကြည့်နေသော သနားကြင်နာသည့်မျက်နှာသည် ရန်သူ၏မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေ၏မျက်နှာဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အစားအစာနှင့်အတူ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်။ “ထ၍ စားလော့” ဟု ကောင်းကင်တမန်က ပြောသည်။ “သူသည် ကြည့်ရှုသောအခါ မီးခဲပေါ်၌ ဖုတ်ထားသောမုန့်တစ်ချပ်နှင့် သူ၏ခေါင်းရင်းတွင် ရေအိုးတစ်လုံး ရှိသည်ကို တွေ့လေ၏။”

ဧလိယသည် ထိုအစားအစာကို စားသောက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကောင်းကင်တမန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ထိုလူကို ထိ၍ သနားကြင်နာစွာဖြင့် “ထ၍ စားလော့။ အကြောင်းမူကား သင်သွားရမည့်ခရီးသည် ရှည်လျားလွန်း၏” ဟု ပြောသည်။ ထိုအစားအစာမှ ရရှိသောခွန်အားဖြင့် သူသည် “ဘုရားသခင်၏တောင်ဖြစ်သော ဟောရပ်သို့ လေးဆယ်သောနေ့နှင့် လေးဆယ်သောည” ခရီးသွားနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဂူတစ်ခုအတွင်း ခိုလှုံခဲ့သည်။