အခန်း ၃၇—ဇေဒကိယသည် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခဲ့သည်

 

အခန်း ၃၇—ဇေဒကိယသည် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခဲ့သည်

ဇေဒကိယ၏ နန်းစံ ကိုးနှစ်မြောက်တွင် “ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် မိမိ၏တပ်သားအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ချီတက်လာ၏။” [၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၅:၁]

ယုဒပြည်အတွက် မျှော်လင့်စရာမရှိတော့ပေ။ “သင်တို့ကို ငါဆန့်ကျင်၏” ဟု ထာဝရဘုရားကိုယ်တော်တိုင်က ယေဇကျေလအားဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။ “သင်တို့အပေါ်သို့ ငါ၏အမျက်ဒေါသကို သွန်းလောင်းမည်။ ငါ၏အမျက်တော်မီးဖြင့် သင်တို့ကို တိုက်ခတ်မည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ဖျက်ဆီးခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သောသူတို့လက်သို့ သင်တို့ကို အပ်မည်။” [ယေဇကျေလ ၂၁:၃၊ ၃၁]

အဲဂုတ္တုပြည်သားတို့သည် ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းလာကြသဖြင့် ခါလဒဲလူတို့သည် သူတို့ကို တားဆီးရန်အတွက် ခေတ္တမျှ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ ဇေဒကိယ၏နှလုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏အကျိုးအတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပေးရန် ယေရမိထံသို့ သံတမန်တစ်ဦး စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ပရောဖက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အဖြေမှာ “မိမိတို့ကိုယ်ကို မလှည့်စားကြနှင့်။ ... သင်တို့ကို တိုက်ခိုက်နေသော ခါလဒဲတပ်မတော်တစ်ရပ်လုံးကို သင်တို့အနိုင်ယူ၍ သူတို့အထဲမှ ဒဏ်ရာရသူများသာ ကျန်ရှိပြီး လူတိုင်း မိမိတဲ၌ရှိနေကြသော်လည်း၊ ထိုသူတို့သည် ထ၍ ဤမြို့ကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကြလိမ့်မည်။” [ယေရမိ ၃၇:၉၊ ၁၀] ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယုဒပြည်၏ ကျန်ကြွင်းသူတို့သည် သိမ်းသွားခြင်းခံရကာ ပိုမိုအဆင်ပြေသော အခြေအနေများတွင် သင်ယူရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည့် သင်ခန်းစာများကို ဆင်းရဲဒုက္ခအားဖြင့် သင်ယူကြရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ယေရုရှလင်မြို့၌ ကျန်ရှိနေသေးသော ဖြောင့်မတ်သူအချို့သည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါး ရေးထွင်းထားသော ကျောက်ပြားများ ပါရှိသည့် သန့်ရှင်းသော သေတ္တာတော်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်များ၏ လက်လှမ်းမမီရာသို့ ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် သေတ္တာတော်ကို ဂူတစ်ခုထဲတွင် ဝှက်ထားခဲ့ကြသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ထိုသေတ္တာတော်ကို သူတို့ထံမှ ဝှက်ထားခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ဖန် သူတို့ထံသို့ ပြန်မပေးတော့ရပေ။ ထိုမြင့်မြတ်သော သေတ္တာတော်သည် ယနေ့တိုင် ဝှက်ထားလျက်ရှိသည်။

ယခုအခါ ကံကြမ္မာကျရောက်ရန် သတ်မှတ်ထားသော မြို့တော်သည် အယူမရှိသောလူမျိုးတို့၏ လက်သို့ ကျရောက်လုနီးလာသောအခါ ယေရမိသည် မိမိ၏အလုပ်ပြီးပြီဟု ယူဆကာ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဗာဗုလုန်လူတို့ထံ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းတော့မည်ဟု စွပ်စွဲတိုင်ကြားသူတစ်ဦးက သူ့ကို တားဆီးခဲ့သည်။ ပရောဖက်သည် ထိုမဟုတ်မမှန်သော စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း “မှူးမတ်တို့သည် ယေရမိကို အမျက်ထွက်၍ ရိုက်နှက်ကာ ထောင်ထဲသို့ သွင်းထားကြ၏။” [အခန်းငယ် ၁၅]

နေဗုခဒ်နေဇာ၏တပ်များ အဲဂုတ္တုပြည်သားတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် လှည့်ထွက်သွားစဉ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်များသည် မကြာမီပင် ပျက်ပြားသွားကြသည်။ အဲဂုတ္တု၏အင်အားသည် ကျိုးပဲ့နေသော ကျူရိုးတစ်ချောင်းမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်တော်က “ငါသည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏ လက်ရုံးများကို ခိုင်ခံ့စေမည်။ ဖာရောဘုရင်၏ လက်ရုံးများမူကား ကျိုးပဲ့လိမ့်မည်။ ငါသည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏လက်၌ ငါ၏ဓားကို ပေး၍ သူသည် ထိုဓားကို အဲဂုတ္တုပြည်အပေါ်သို့ ဆန့်သောအခါ ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိကြလိမ့်မည်” ဟု ကြိုတင်မိန့်ဆိုထားသည်။ [ယေဇကျေလ ၃၀:၂၅]

မတည်ငြိမ်သော ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံမှု

မှူးမတ်တို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ အကူအညီရမည်ဟု အချည်းနှီးမျှော်လင့်နေကြစဉ် ဘုရင်ဇေဒကိယသည် ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံထားရသော ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ရက်များစွာကြာပြီးနောက် ဘုရင်သည် သူ့ကို ခေါ်၍ လျှို့ဝှက်စွာ “ထာဝရဘုရားထံတော်မှ စကားတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါသလော” ဟု မေး၏။ ယေရမိက “ရှိပါသည်။ ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်သည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏လက်သို့ အပ်နှံခြင်းခံရလိမ့်မည်” ဟု ပြန်ဖြေ၏။

“ထို့အပြင် ယေရမိက ဘုရင်ဇေဒကိယအား ... ‘ယခု သင်တို့၏ပရောဖက်များသည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။ ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်သည် သင်တို့တစ်ဖက်သို့ စစ်ချီလာမည်မဟုတ်၊ ဤပြည်တစ်ဖက်သို့လည်း လာမည်မဟုတ်ဟု သင်တို့အား ပရောဖက်ပြုခဲ့ကြသည် မဟုတ်လော။ ထို့ကြောင့် အိုအရှင်ဘုရင်၊ ယခု နားထောင်တော်မူပါ။ ... အကျွန်ုပ်ကို စာရေးတော်ယောနသန်၏အိမ်သို့ ပြန်မပို့စေလိုပါ။ ထိုအရပ်၌ အကျွန်ုပ်သေမည်ကို စိုးရိမ်ပါသည်’” ဟု ဆို၏။ [ယေရမိ ၃၇:၁၇-၂၀]

ထိုအခါ ဇေဒကိယက ယေရမိကို “ထောင်ဝင်းထဲ၌ ထားရန်နှင့် မြို့ထဲတွင် မုန့်အားလုံး ကုန်ဆုံးသည်အထိ မုန့်ဖုတ်သမားများ၏လမ်းမှ မုန့်တစ်ဖဲ့စီကို နေ့စဉ်ပေးရန်” အမိန့်ပေး၏။ [အခန်းငယ် ၂၁]

ဘုရင်သည် ယေရမိအပေါ် မိမိ၏ယုံကြည်ခြင်းကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖော်ပြရန် မရဲခဲ့ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လျှို့ဝှက်စွာ သတင်းအချက်အလက် ရှာဖွေရန် တွန်းအားပေးခံရသော်လည်း ပရောဖက်ပြောကြားသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မိမိ၏မှူးမတ်များနှင့် ပြည်သူတို့၏ မနှစ်မြို့မှုကို ရင်ဆိုင်ရန်မူ အလွန်အားနည်းခဲ့သည်။

ယေရမိသည် ဗာဗုလုန်အုပ်စိုးမှုကို လက်ခံရန် ဆက်လက်အကြံပေးခဲ့သည်။ “ဤမြို့၌ ကျန်ရစ်သောသူသည် ဓား၊ ငတ်မွတ်ခြင်း၊ ကပ်ရောဂါတို့ဖြင့် သေလိမ့်မည်။ ခါလဒဲလူတို့ထံ ထွက်သွားသောသူမူကား အသက်ရှင်လိမ့်မည်။” [ယေရမိ ၃၈:၂]

နောက်ဆုံးတွင် မှူးမတ်တို့သည် မိမိတို့၏ ခုခံရေးမူဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင်သော အကြံဉာဏ်များကြောင့် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ ဘုရင်ထံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြ၏။ ထိုပရောဖက်သည် နိုင်ငံ၏ရန်သူဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်ရမည်။

အီသီယိုးပီးယားလူတစ်ဦးက ယေရမိ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်း

ကြောက်တတ်သော ဘုရင်သည် ထိုစွပ်စွဲချက်များ မမှန်ကြောင်း သိသော်လည်း နိုင်ငံတွင်း၌ အာဏာနှင့် သြဇာအရှိဆုံးသူတို့ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် ယေရမိကို သူတို့လက်သို့ အပ်ခဲ့၍ သူတို့အလိုရှိသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ပရောဖက်ကို “မေလခိယ၏ရေတွင်းထဲသို့ ... ကြိုးများဖြင့် ချကြ၏။ ထိုရေတွင်း၌ ရေမရှိဘဲ ရွှံ့သာရှိသဖြင့် ယေရမိသည် ရွှံ့ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွား၏။” သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် မိတ်ဆွေများကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူပြီး သူတို့က ဘုရင်ထံ အသနားခံသဖြင့် သူ့ကို ထောင်ဝင်းထဲသို့ ပြန်လည်ရွှေ့ပြောင်းစေခဲ့သည်။ [အခန်းငယ် ၆]

တစ်ဖန် ဘုရင်သည် ယေရမိကို လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်၍ ယေရုရှလင်မြို့နှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏အကြံအစည်ကို ပြောပြစေခဲ့သည်။ ယေရမိက “အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်အား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလျှင် ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ကို အမှန်သတ်မည်မဟုတ်ပါလော။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်အား အကြံပေးလျှင်လည်း ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်စကားကို နားထောင်မည်မဟုတ်ပါလော” ဟု မေး၏။ ဘုရင်သည် ပရောဖက်နှင့် လျှို့ဝှက်သဘောတူညီမှု ပြုခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ... သင့်ကို ငါမသတ်။ သင့်အသက်ကို ရှာသော ဤသူတို့လက်သို့လည်း သင့်ကို ငါမအပ်” ဟု ဆို၏။ [အခန်းငယ် ၁၅၊ ၁၆]

ဘုရင်အနေဖြင့် သတိပေးချက်များကို နားထောင်ပြီး မြို့နှင့်လူမျိုးအပေါ် ကျရောက်နေသော တရားစီရင်ခြင်းကို ကရုဏာနှင့် ရောနှောပျော့ပျောင်းစေရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။ “သင်သည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏ မှူးမတ်တို့ထံ လက်နက်ချလျှင် သင့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးမည်။ ဤမြို့ကိုလည်း မီးဖြင့် မလောင်ကျွမ်းစေရ။ သင်နှင့် သင့်အိမ်သူအိမ်သားတို့ အသက်ရှင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သင်သည် လက်နက်မချလျှင် ... ဤမြို့ကို ခါလဒဲလူတို့လက်သို့ အပ်ရလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဤမြို့ကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကြလိမ့်မည်။ သင်သည်လည်း သူတို့လက်မှ လွတ်မြောက်မည်မဟုတ်” ဟူသော သတင်းစကားကို ဘုရင်အား ပေးခဲ့သည်။ [အခန်းငယ် ၁၇၊ ၁၈]

“ခါလဒဲလူတို့ထံ ထွက်ပြေးသွားသော ယုဒလူတို့ကို ငါကြောက်၏။ သူတို့လက်သို့ အပ်ခံရ၍ သူတို့သည် ငါ့ကို နှိပ်စက်မည်ကို စိုးရိမ်၏” ဟု ဘုရင်က ပြန်ဖြေ၏။ သို့သော် ပရောဖက်က “သင်သည် သူတို့လက်သို့ အပ်နှံခြင်းခံရမည်မဟုတ်” ဟု ကတိပေးပြီး ထပ်မံ၍ အလေးအနက် အသနားခံခဲ့သည်။ “ယခု အကျွန်ုပ်ပြောသောအရာ၌ ထာဝရဘုရား၏စကားကို နားထောင်တော်မူပါ။ ထိုသို့ပြုလျှင် ကိုယ်တော်အဖို့ ကောင်းမွန်မည်ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်၏အသက်ကို ချမ်းသာစေမည်” ဟု ဆို၏။ [အခန်းငယ် ၁၉၊ ၂၀]

ဘုရင်သည် နားထောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါက အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး မြို့ကို မီးလောင်ပျက်စီးခြင်းမှလည်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ပြန်လှည့်ရန် အလွန်ဝေးလွန်းသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ ကဲ့ရဲ့ခံရမည်ကို ကြောက်သည်။ မိမိအသက်အတွက်လည်း ကြောက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ပြီးနောက် ဇေဒကိယသည် “ပရောဖက်ယေရမိအားဖြင့် ပြောတော်မူသော ထာဝရဘုရား၏စကားကို ငါလက်ခံသည်။ ရန်သူနှင့် စစ်တိုက်ရန် ငါမဝံ့” ဟု မိမိလူတို့အား ပြောရမည်မှာ အရှက်ရစရာလွန်လှသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဇေဒကိယ၌ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခိုင်မာမှုမရှိခြင်း

ယေရမိသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဇေဒကိယအား မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏လူတို့ကို ကယ်တင်ရန် အသနားခံခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်လျှင် မိမိအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် မိမိ၏ပိုင်ဆိုင်သမျှတို့သည် ဗာဗုလုန်လူတို့လက်သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရင်သည် မိမိခြေလှမ်းများကို နောက်ပြန်မလှည့်ခဲ့ပေ။ မိစ္ဆာပရောဖက်တို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် လူအများ၏ထင်မြင်ချက်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကျွန်တစ်ဦးကဲ့သို့ အောက်ကျို့လိုက်နာသူ ဖြစ်လာသည်။ မကောင်းမှုကို ပြုရန် တိကျသောရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း ကောင်းမှန်ရာအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တည်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဘုရင်သည် ယေရမိနှင့် မိမိတွေ့ဆုံခဲ့ကြောင်းကို မိမိလူတို့ သိစေရန်ပင် အလွန်အားနည်းခဲ့သည်။ ဇေဒကိယသည် ရဲရင့်စွာဖြင့် တစ်ဝက်နီးပါး ပြည့်စုံနေပြီဖြစ်သော ပရောဖက်၏စကားများကို မိမိယုံကြည်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ပါက မည်မျှသော ပျက်စီးခြင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့မည်နည်း။ သူက “ငါသည် ထာဝရဘုရား၏စကားကို နားထောင်မည်။ ထိုသို့ပြု၍ မြို့ကို လုံးဝပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်မည်။ ငါသည် သမ္မာတရားကို ချစ်၏။ အပြစ်ကို မုန်း၏။ အစ္စရေး၏တန်ခိုးကြီးရှင်၏ အကြံဉာဏ်ကို ငါလိုက်နာမည်” ဟု ပြောသင့်သည်။

လူတို့သည် ဇေဒကိယ၏ ရဲရင့်သောစိတ်ဓာတ်ကို လေးစားကြမည်ဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်းကြား ယိမ်းယိုင်နေသူတို့သည်လည်း မှန်ကန်ရာဘက်၌ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မကြောက်မရွံ့နှင့် တရားမျှတစွာ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် လေးစားမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ယုဒပြည်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် မီးလောင်ခြင်းတို့၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဒုက္ခဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

ဇေဒကိယ၏ အားနည်းခြင်းသည် သူအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ပြစ်ဒဏ်ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အပြစ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ရန်သူသည် မတားဆီးနိုင်သော နှင်းပြိုကျသကဲ့သို့ ထိုးဆင်းလာပြီး မြို့ကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ဟေဗြဲတပ်များသည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ပြေးကြရသည်။ ဇေဒကိယသည် အဖမ်းခံရပြီး သူ၏သားများကို သူ့မျက်စိရှေ့တွင် သတ်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရင်ကို ယေရုရှလင်မြို့မှ အကျဉ်းသားအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူ၏မျက်စိများကို ဖောက်ထုတ်ခဲ့ကြပြီး ဗာဗုလုန်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးခဲ့သည်။ ရာစုနှစ်များစွာ ဇိအုန်တောင်ကို သရဖူဆောင်းပေးခဲ့သော လှပသည့်ဗိမာန်တော်သည်လည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ “သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏အိမ်တော်ကို မီးရှို့ကြ၏။ ယေရုရှလင်မြို့ရိုးကို ဖြိုဖျက်ကြ၏။ နန်းတော်များအားလုံးကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကြ၏။ အဖိုးတန်သောအရာရှိသမျှတို့ကို ဖျက်ဆီးကြ၏။” [၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၁၉] ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများ၊ အရာရှိများနှင့် မှူးမတ်များကို ဗာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သစ္စာဖောက်များအဖြစ် သတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများကိုမူ နေဗုခဒ်နေဇာနှင့် သူ၏သားများထံ ကျွန်ခံနေထိုင်ရန် သိမ်းသွားကြသည်။

ဗာဗုလုန်လူတို့က ယေရမိကို လေးစားခြင်း

ယေရမိနှင့်ပတ်သက်၍ “ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး နေဗုဇာရဒန်အား ယေရမိနှင့်ပတ်သက်၍ အမိန့်ပေးသည်မှာ ‘သူ့ကို ခေါ်ယူ၍ ... သူ့ကို မထိခိုက်စေနှင့်။ သူပြောသည့်အတိုင်း သူ့အား ပြုလော့’” ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ [ယေရမိ ၃၉:၁၁၊ ၁၂]

ဗာဗုလုန်အရာရှိများက ထောင်မှ လွှတ်ပေးပြီးနောက် ပရောဖက်သည် ခါလဒဲလူတို့က “စပျစ်ဥယျာဉ်စိုက်သူများနှင့် လယ်သမားများ” အဖြစ် ကျန်ရစ်စေခဲ့သော အားနည်းသော ကျန်ကြွင်းသူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ [ယေရမိ ၅၂:၁၆] ထိုသူတို့အပေါ် ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ဂေဒလိယကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် ခန့်ထားကြသည်။ လအနည်းငယ်သာ ကုန်လွန်သေးသော်လည်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သစ္စာဖောက်လုပ်ကြံခြင်းခံရ၍ သေဆုံးခဲ့သည်။ လူတို့သည် စမ်းသပ်မှုများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ထွက်ပြေးခိုလှုံရန် ဖျောင်းဖျခံခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းကို ယေရမိက ကန့်ကွက်၍ အသံမြှင့်ပြောဆိုခဲ့သည်။ “အဲဂုတ္တုပြည်သို့ မသွားကြနှင့်” ဟု သူက အသနားခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဗျာဒိတ်ပေးထားသော အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ကြဘဲ “ယုဒပြည်၏ ကျန်ကြွင်းသူအပေါင်းတို့” သည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ထွက်ပြေးကြသည်။ “သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏စကားကို နားမထောင်ကြ။” [ယေရမိ ၄၃:၂၊ ၅၊ ၇]

လောက၏အလင်း ဖြစ်သင့်သူတို့၏ လုံးဝကောက်ကျစ်ဖောက်ပြန်မှုနှင့် ဇိအုန်မြို့၏ကံကြမ္မာ၊ ဗာဗုလုန်သို့ သိမ်းသွားခံရသော လူတို့၏ကံကြမ္မာတို့အပေါ် ပရောဖက်၏ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ထာဝရဘုရား၏အကြံဉာဏ်များမှ လွဲ၍ လူ့ဉာဏ်ပညာကို လိုက်လျှောက်ခြင်း၏ မိုက်မဲမှုအတွက် အမှတ်တရအဖြစ် သူချန်ထားခဲ့သော ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းများတွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ပျက်စီးခြင်းအလယ်တွင်ပင် ယေရမိက “ထာဝရဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါတို့သည် မကုန်ဆုံးကြ” ဟု ပြောနိုင်သေးသည်။ သူ၏အမြဲတမ်း ဆုတောင်းချက်မှာ “ငါတို့၏လမ်းစဉ်များကို ရှာဖွေစစ်ဆေးကြစို့။ ထာဝရဘုရားထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လှည့်ကြစို့” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ [မြည်တမ်းစကား ၃:၂၂၊ ၄၀]

သို့သော် ယခုအခါ ဇိအုန်သည် လုံးဝပျက်စီးသွားပြီ။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် သိမ်းသွားခြင်းခံနေရပြီ။ ပရောဖက်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းဖြင့် ဤသို့ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။

လူတို့နှင့်ပြည့်နှက်ခဲ့သော မြို့သည်
အဘယ်မျှ အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်နေရသနည်း။
လူမျိုးတို့အကြား ကြီးမြတ်ခဲ့သူသည်
မုဆိုးမကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီ။
မြို့များအကြား မင်းသမီးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သူသည်
အခွန်ဆက်ရသောသူ ဖြစ်လာပြီ။

ညအခါ သူသည် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေး၏။
ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျ၏။
သူချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူအပေါင်းတို့အနက်
သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိ။
သူ၏မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့သည် သူ့အပေါ် သစ္စာဖောက်ကြပြီ။
သူတို့သည် သူ၏ရန်သူများ ဖြစ်လာကြပြီ။

ယုဒပြည်သည် ... နားခိုရာနေရာကို မတွေ့။ ...
သူ၏တံခါးများအားလုံး ပျက်စီးလျက်ရှိကြ၏။
သူ၏ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ ညည်းတွားကြ၏။
သူ၏အပျိုမတို့သည် သိမ်းဆည်းခေါ်ဆောင်ခြင်းခံရကြ၏။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ခါးသီးစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရ၏။
သူ၏ရန်သူတို့သည် ဦးခေါင်းဖြစ်လာကြ၏။
သူ၏ရန်သူတို့သည် ချမ်းသာကြီးပွားကြ၏။

ထာဝရဘုရားသည် အမျက်တော်ထွက်၍ ဇိအုန်သတို့သမီးကို
မိုးတိမ်အောက်၌ အဘယ်မျှ ချထားတော်မူသနည်း။
အစ္စရေး၏ဘုန်းအသရေကို
ကောင်းကင်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ချလိုက်တော်မူပြီ။
အမျက်တော်ထွက်သောနေ့၌
မိမိခြေတင်ရာကို အောက်မေ့တော်မမူ။

ရန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏လေးကို ကွေးတော်မူ၏။
ရန်သူကဲ့သို့ လက်ျာလက်တော်ကို ပြင်ဆင်တော်မူ၏။
ဇိအုန်သတို့သမီး၏ တဲ၌
ငါတို့မျက်စိမြင်ရာ အလှအပအပေါင်းတို့ကို
သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။
မီးကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏အမျက်ဒေါသကို သွန်းလောင်းတော်မူ၏။

အိုထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သမျှကို အောက်မေ့တော်မူပါ။ ...
အကျွန်ုပ်တို့၏ဘိုးဘေးတို့သည် အပြစ်ပြု၍ မရှိတော့ကြပါ။
သူတို့၏အပြစ်များကို အကျွန်ုပ်တို့ ထမ်းနေရပါ၏။
ကျွန်များသည် အကျွန်ုပ်တို့အပေါ် အုပ်စိုးကြ၏။
သူတို့၏လက်မှ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်မည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိပါ။

အိုထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန် အကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လည်ဆောင်ယူတော်မူပါ။
ရှေးအခါကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်တို့၏နေ့ရက်များကို အသစ်ပြုပေးတော်မူပါ။

[မြည်တမ်းစကား ၁:၁-၅]၊ [၂:၁]၊ [၄]၊ [၅:၁-၈]၊ [၂၁]