ထင်ရှားသော ဧဝံဂေလိဆရာတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွေ့အကြုံနှင့် ဘဝသင်ခန်းစာ

 

 Mark Finley: ထင်ရှားသော ဧဝံဂေလိဆရာတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွေ့အကြုံနှင့် ဘဝသင်ခန်းစာ

“GC” သို့မဟုတ် အထွေထွေညီလာခံအကြောင်း သိရှိလာစေရန် ရည်ရွယ်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ကျွန်မတို့ ဆက်လက်လေ့လာနေကြပါတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်မနဲ့အတူ Pastor Mark Finley ရှိပါတယ်။ Pastor Finley ရေ၊ ဒီနေ့ ဘယ်လိုနေပါသလဲ။

ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှိပါတယ်။ ဒီနေ့ဟာ နောက်ထပ်ကောင်းမွန်တဲ့နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ကောင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးချင်ပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းတွေက အနည်းငယ်တော့၊ ကျွန်မတို့က ခင်ဗျားကို စာရေးဆရာတစ်ယောက်၊ သင်းအုပ်ဆရာတစ်ယောက်၊ ဧဝံဂေလိဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် သိထားကြပေမယ့်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝခရီးစဉ်ကိုလည်း နည်းနည်းသိချင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ပထမဆုံးမေးခွန်းနဲ့ စလိုက်ရအောင်။ တကယ်တော့ ဒီမေးခွန်းက ဖြေရတာ အတော်ရှည်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ အစောပိုင်းဘဝအကြောင်းနဲ့ ခင်ဗျားဟာ အမြဲတမ်း SDA ဖြစ်ခဲ့တာလားဆိုတာ ပြောပြပေးပါလား။

ရပါတယ် Ruth။ ကျွန်တော်ဟာ သာယာကောင်းမွန်တဲ့ Roman Catholic မိသားစုထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်အမေက ကက်သလစ်ဘာသာဝင်ဖြစ်ပြီး၊ အဖေကတော့ ပရိုတက်စတင့်ဘာသာဝင် ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ အဖေက အမေနဲ့ သဘောတူညီမှုတစ်ခုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ကလေးတွေ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ သူတို့ကို ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းကို သွားခွင့်ပြုပြီး၊ ကက်သလစ်ဘာသာဝင်တွေအဖြစ် ကြီးပြင်းလာစေမယ်ဆိုတဲ့ သဘောတူညီမှုပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ရောက်တဲ့အခါ အဖေက ယေရှုအကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခု၊ လတ်ဆတ်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ စတင်မျှဝေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အရင်က မခံစားဖူးတဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းနဲ့ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအသစ်တစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ဘုရားသခင်က အထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော် SDA ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ထပ်ပြောချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက ပရိုတက်စတင့်ဘာသာဝင်ဖြစ်ပြီး၊ အမေနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ SDA ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အဖွားနဲ့ အဖေတို့ဟာ ဘာသာရေးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ကြိမ်တောင် အငြင်းပွားတာ ကျွန်တော်မတွေ့ဖူးပါဘူး။ အမေက ကားမောင်းတတ်တာမဟုတ်ဘဲ အဖေကပဲ မောင်းပါတယ်။ အဖေက အမေကို တနင်္ဂနွေနေ့မနက် ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းကို ပို့ပေးပြီး၊ အမေဘုရားကျောင်းထဲဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကားထဲမှာ ထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ SDA ဥပုသ်နေ့ကျောင်းသင်ခန်းစာကို လေ့လာနေတတ်ပါတယ်။

လေးစားမှုအပြည့်နဲ့ပေါ့။ Ruth၊ ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်။ အိမ်မှာ အီစတာကာလရောက်ရင် အမေက အရမ်းကောင်းတယ်လို့တော့ အခုမထင်တော့တဲ့၊ အဲဒီတုန်းကတော့ အရမ်းလှတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ဝက်သား၊ အာလူးထောင်း၊ အသုပ်၊ ပြောင်းဖူးနဲ့ ပဲတွေပါတဲ့ အစားအစာကို ပြင်ပေးတတ်ပါတယ်။ အဖေက သူ့ပန်းကန်ထဲမှာ အာလူးထောင်း၊ အသုပ်၊ ပြောင်းဖူးနဲ့ ပဲတွေကို ထည့်ပြီး ဝက်သားကိုတော့ ကျော်သွားပါတယ်။ ပြီးတော့ အမေ့ကို “ဘယ်လောက်လှပတဲ့ အစားအစာလဲ” လို့ ပြောပါတယ်။

အမေက ဆေးလိပ်သောက်တတ်ပြီး အဖေကတော့ မသောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်မိသားစုနောက်ခံကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အဖေက အမေ့ဆီကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ လက်လှမ်းပြီး၊ ခရစ်တော်နဲ့တူတဲ့ အသက်တာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ့ဘဝနဲ့ ပြသနေခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူဟာ ပြည့်စုံတဲ့လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်အဖွား ဆုံးပါးသွားတဲ့အခါ အဲဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဖေက အမေ့ကို ခရစ်တော်အကြောင်း မျှဝေခဲ့ပြီး၊ အမေကလည်း SDA ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော်က SDA ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် SDA ဖြစ်လာတာက အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အံ့ဩစရာပါပဲ။ ခင်ဗျားပြောပြတာကို နားထောင်ရင်း လူအများစု မရရှိနိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးကို ခင်ဗျားရရှိခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မပြောချင်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အဲဒီလို နက်ရှိုင်းတဲ့ လေးစားမှုမျိုးပါ။ ကက်သလစ်ဘာသာနဲ့ SDA ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ အလွန်ကွာခြားတဲ့ ပုံစံနှစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြတာကို စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျားရဲ့အိမ်မှာတော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး လေးစားမှု၊ တန်ဖိုးထားမှုနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဒီလောက်နက်ရှိုင်းစွာ ပြသပေးခဲ့တာဟာ အလွန်ထူးခြားပါတယ်။

အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဓမ္မအမှုခေါ်ခြင်းနဲ့ ယုံကြည်ခြင်းခရီးကိုလည်း သက်ရောက်မှုရှိခဲ့မယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။

အဲဒါက ကျွန်တော့်အပေါ် အလွန်ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ အသက်တာမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ စံပြအတိုင်းအတာရှိတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူအများကြီးက အဲဒီစံကို မရောက်နိုင်ကြပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အလွန်လက်တွေ့ကျတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အသက်ရှင်နေကြတာပါ။

တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာကိုလည်း အဖေဆီကနေ သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ အဖေက တစ်ချိန်မှာတော့ အမေ့ကို သူ့ဘဝနေထိုင်ပုံနဲ့ပဲ သက်သေခံရုံမက၊ သမ္မာကျမ်းစာအမှန်တရားကိုလည်း အလွန်ခိုင်မာစွာ မျှဝေရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီဆိုတာ သိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒါက ဘာကြောင့်ဖြစ်လာသလဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်အဖွားဟာ တစ်နေ့ကို ဆေးလိပ်နှစ်ဘူးလောက် သောက်တဲ့သူဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အဆုတ်ကင်ဆာနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ အမေ အိမ်ပြန်လာတဲ့နေ့ကို ကျွန်တော်မှတ်မိပါတယ်။ အမေက ငိုလိုက်တာ မရပ်တော့ဘဲ “သူ ဆုံးသွားပြီ” လို့ ပြောပါတယ်။

အဖေက အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာပြီး ဘာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး။ နှစ်တွေကြာပြီးမှ သိရတာက အဖေက အမေနဲ့အတူ အခန်းထဲဝင်သွားပြီး သူ့လက်တွေကို အမေ့ပတ်လည်မှာ ချီထားပေးခဲ့ပါတယ်။ အမေက ငိုရင်းနဲ့ “အမေကင်ဆာရောဂါနဲ့ အများကြီးခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူက မီးငရဲနဲ့ ကောင်းကင်အကြားမှာ ဆင်းရဲခံနေရတဲ့ ငရဲကြားနေရာမှာ ခံစားနေရတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

အဖေက “Gloria၊ မင်းကို မထိခိုက်စေချင်လို့ အရင်က ဒီအကြောင်းကို မပြောခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သေခြင်းတရားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှန်တရားကို မျှဝေခွင့်ပြုပါ” လို့ ပြောပြီး၊ သေခြင်းတရားရဲ့ ငြိမ်သက်လှပတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းအကြောင်းကို မျှဝေခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့အမေ၊ ကျွန်တော့်အဖွားဟာ ငရဲကြားနေရာမှာ မီးလောင်ခံနေရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။

အမေဟာ အဲဒီအကြောင်းကြောင့် အလွန်နှစ်သိမ့်မှုရရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါက အင်္ဂါနေ့ ဒါမှမဟုတ် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့လောက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ Ruth။ ပြီးတော့ ဥပုသ်နေ့ရောက်တဲ့အခါ အမေက နိုးလာတယ်၊ ရေချိုးတယ်၊ အကောင်းဆုံးဝတ်စုံကို ဝတ်တယ်၊ ဆံပင်ကို ပြင်တယ်။ အဖေက “ဒီနေ့ ဘယ်ကိုသွားမလဲ” လို့ မေးတော့ အမေက “ရှင့်နဲ့ ဘုရားကျောင်းကို လိုက်မယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

အဖေက ဒေသခံဘုရားကျောင်းကို အမေ့ကို လက်တွဲပြီး ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့မှာ လူတွေ မျက်ရည်ကျခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒါက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံ ဖြစ်ခဲ့လို့ပါ။ အဲဒီနောက် အမေက ဥပုသ်နေ့ကို မလွတ်တော့ပါဘူး။

John Wesley က အဲဒါကို ကြိုတင်ရရှိထားတဲ့ ကျေးဇူးတော်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သူက လူတိုင်းရဲ့ဘဝထဲမှာ ပွင့်လင်းပြီး လက်ခံလိုစိတ်ရှိလာမယ့် အချိန်တစ်ချိန် ရှိမယ်လို့ ပြောပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆယ်ကျော်သက်ကလေးတွေရှိပြီး သူတို့က ပုန်ကန်နေကြတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားကျောင်းကို စိတ်မဝင်စားကြတာမျိုးရှိတဲ့ မိဘတွေနဲ့ အကြံပေးဆွေးနွေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်က “ကိုယ့်ဘဝနေထိုင်ပုံနဲ့ ခရစ်တော်ကို ပြသပါ။ ပြီးရင် ဘုရားသခင် ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ပါ” လို့ ပြောပါတယ်။

ကျွန်တော် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တုန်းက ဘတ်စကက်ဘောအသင်းတစ်သင်းမှာ ကစားနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အသင်းက တော်တော်ကောင်းတဲ့အသင်းပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကို လေ့ကျင့်ပေးမယ့်သူ မရှိပါဘူး။ အားလုံးက အငြင်းပွားနေရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ လေးပွဲဆက်တိုက် ရှုံးခဲ့ပါတယ်။ ရလဒ်က သုညနဲ့ လေးဖြစ်သွားပါတယ်။ သတင်းစာထဲမှာတောင် ကျွန်တော်တို့အသင်းအကြောင်း ပါလာပြီး အရမ်းရှက်ခဲ့ကြပါတယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေ့ကို “Dan၊ ကျွန်တော် အရမ်းရှက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လေးပွဲဆက်တိုက် ရှုံးသွားပြီ” လို့ ပြောပါတယ်။

အဖေက “မင်းတို့ရဲ့ နည်းပြက ဘယ်သူလဲ” လို့ မေးတယ်။

“ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ကို နည်းပြမလုပ်ပေးဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။

အားကစားကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတာမရှိပေမယ့် အဖေကတော့ သိပါတယ်။ အဖေက “ငါ နည်းပြလုပ်ပေးမယ်” လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စတင်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ မြို့ကြီးပြိုင်ပွဲအတွက် နောက်ဆုံးနေရာကနေ အရည်အချင်းပြည့်မီသွားခဲ့ပါတယ်။ ပြိုင်ပွဲက သောကြာညမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဖေက “Mark၊ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါက SDA ဖြစ်တယ်။ သောကြာညမှာ မင်းရဲ့ပွဲကို ငါလာမှာမဟုတ်ဘူး။ အိမ်မှာပဲနေပြီး သမ္မာကျမ်းစာနဲ့ ငါ့ဥပုသ်နေ့ကျောင်းသင်ခန်းစာကို လေ့လာနေမယ်။ ဒါပေမယ့် ပွဲပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ ပြောပြပါ” လို့ ပြောပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က SDA မဖြစ်သေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖေက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ ပွဲပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်မသွားဘဲ အိမ်ပြန်လာစေချင်တာကို သူသိလို့ပါ။

အဲဒီအချိန်က ဆဲလ်ဖုန်းတွေ မရှိသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ပွဲပြီးတာနဲ့ ဖုန်းအများသုံးစက်မှာ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား ဒါမှမဟုတ် လေးပုံတစ်ပုံဒေါ်လာတစ်ပြား ထည့်ပြီး အဖေ့ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့ပါတယ်။

အဖေက “ဟေး၊ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်။ အိမ်ပြန်လာပြီး မင်းတွေ့ကြုံခဲ့တာတွေကို ပြောပြပါ” လို့ ပြောပါတယ်။

ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာပြီး ပြောပြပါတယ်။ အဖေက ထိုင်ပြီး နားထောင်ပေးတယ်၊ မေးခွန်းတွေ မေးတယ်။

ဒါကြောင့် ခရစ်တော်အတွက် အခြေခံမူတွေမှာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေခြင်းနဲ့ လမ်းလွဲနေတဲ့သားဆီကို လက်လှမ်းရောက်ရှိခြင်းတို့ကို အဖေက ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီသြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကျွန်တော် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မှာ အဖေနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေ့မှာ စက်ရုံတစ်ခုရှိပြီး ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ကောလိပ်တက်ဖို့ သွားရတော့မယ်ဆိုတာ အဖေသိတဲ့အတွက် အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဝေမျှခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အလွန်ထိခိုက်စေခဲ့ပါတယ်။

SDA သတင်းစကားဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိလာပါတယ်။ အလွန်ငြိမ်သက်ခြင်းနဲ့ မျှော်လင့်ခြင်းကို ရရှိခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော် SDA ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

အံ့ဩစရာပါပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ နမူနာကိုကြည့်ရင် ကျွန်မတို့ဟာ အခုနေထိုင်နေတဲ့ကမ္ဘာမှာ၊ အထူးသဖြင့် အတိတ်ကလည်း ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးအပေါ် ဖိအားအများကြီးရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။

အဲဒီဖိအားက တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းအတွေ့အကြုံထဲကိုပါ ဝင်လာပါတယ်။ တခြားသူတွေဆီ လက်လှမ်းပြီး အမှုဆောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့သူတွေက အလျင်အမြန် အမှုဆောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဖိအားကို ခံစားရပြီး၊ တခြားသူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို အဲဒီအချိန်မှာ အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ မလုပ်နိုင်ကြတာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။

ခင်ဗျားမျှဝေခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံက ခင်ဗျားဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို သက်ရောက်မှုရှိခဲ့တာ ထင်ရှားပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အမှုဆောင်ပုံနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေပါတယ်။

ခင်ဗျားအဖွားနဲ့ အမေရဲ့အတွေ့အကြုံအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က အမေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပါတယ်။ သူမ ဘယ်မှာရှိနေတယ်၊ သူမအတွက် ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းရရှိခဲ့တာ၊ သူမဟာ အခု အနားယူနေတယ်ဆိုတာ သိရတာဟာ အလွန်လှပတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့ ဒီငြိမ်သက်ခြင်း၊ ဒီမျှော်လင့်ခြင်းနဲ့ ဒီအာမခံချက်ဟာ အလွန်ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခုပါ။ ခင်ဗျားအဖေက အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါကို မျှဝေပေးနိုင်ခဲ့တာက အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။

ကျွန်မ မေးချင်တာက ခင်ဗျားအဖေက ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားကို ဓမ္မအမှုလုပ်ဖို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သလို၊ အမေ့ကိုလည်း အမှန်တရားမျှဝေပေးခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဓမ္မအမှုလုပ်ဖို့ ခေါ်ခြင်းခံရတယ်လို့ ပထမဆုံး ခံစားသိရှိခဲ့တာ ဘယ်အချိန်လဲ။ အဲဒီအတွေ့အကြုံက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ။

ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အလင်းရောင်တောက်ပပြီး ပေါ်လာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ “ဒါပဲ” ဆိုပြီး ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ခံစားလိုက်ရတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာတဲ့ အတွင်းစိတ်ခံယူချက်ကြားမှာ ကွာခြားချက်ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်တဲ့ ခံစားချက်ဆိုတာ ပေါ့ပါးပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ရှိပြီး မနက်ဖြန်ပျောက်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အတွင်းစိတ်ခံယူချက်ဆိုတာက ဘုရားသခင်က တစ်ခုခုလုပ်စေချင်တယ်ဆိုတဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမြဲတမ်း ပိုမိုခိုင်မာလာတဲ့ အသိတရားတစ်ခုပါ။ အဲဒါကို မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့တဲ့အထိ ဖြစ်လာတာပါ။

ဒါကြောင့် အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်အဆုံးမှာ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို ဓမ္မအမှုထဲ ခေါ်နေတယ်ဆိုတာ စတင်ခံစားလာရပါတယ်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က ကျွန်တော့်ဘဝထဲမှာ လုပ်ဆောင်နေတယ်ဆိုတာ စတင်သိရှိလာပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒါက တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ရက်သတ္တပတ်တွေကြာတယ်၊ လတွေကြာတယ်။ အဲဒီခံယူချက်က ပိုပြီးနက်ရှိုင်းလာတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ Ruth၊ ကျွန်တော်ဟာ တခြားအရာတစ်ခုခုကို လုပ်လို့မရတော့တဲ့အထိ ဖြစ်လာပါတယ်။

ဘုရားသခင်ရဲ့အလုပ်ထဲ ဝင်ချင်တဲ့ လူငယ်အမျိုးသားတွေ၊ လူငယ်အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် အကြံပေးဆွေးနွေးဖူးပါတယ်။ သူတို့ကို “တခြားအရာတစ်ခုခုကို လုပ်နိုင်ရင် အဲဒါကို လုပ်ပါ” လို့ ပြောပါတယ်။

ဓမ္မအမှုခေါ်ခြင်းဆိုတာ တစ်သက်တာခေါ်ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်သက်တာ ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ကတိကဝတ်ပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

အချိန်ယူပါ။ ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားပါ။ ဆုတောင်းပါ။ ဘုရားသခင်က သင့်ကို အတွင်းစိတ်မှာ ခံယူချက်ပေးလာပါစေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒါဟာ သင့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမှုဆောင်ဖို့ ကတိကဝတ်တစ်ခု ဖြစ်လို့ပါ။

ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီခံယူချက်ဟာ အချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်း တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာပါ။ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။

ခင်ဗျားဟာ ဘုရားသခင်က ခေါ်နေတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် ကိုယ်တိုင်က တွန့်ဆုတ်နေတဲ့အချိန်မျိုး ရှိခဲ့ပါသလား။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းဖို့ ကိုယ်တိုင်က လိုလားခဲ့ပါသလား။

ကျွန်တော် မတွန့်ဆုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မသေချာခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီနှစ်ခုက မတူဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ မသေချာခဲ့ပါဘူး။ လမ်းညွှန်မှုရရှိခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် အချက်လေးချက်ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

ပထမအချက်က ဆုတောင်းပြီး ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့အသံကို နားထောင်ပါ။

ဒုတိယအချက်က ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လေ့လာပြီး ကိုယ်ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အရာအတွက် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မယ့် သမ္မာကျမ်းစာထဲက အရာတစ်ခုခု ရှိမရှိကြည့်ပါ။

တတိယအချက်က တခြားသူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း တခြားသူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး “ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ” လို့ မေးခဲ့ပါတယ်။

စတုတ္ထအချက်က ဘုရားသခင်ရဲ့ အကြံအစည်တော်နဲ့ ဖွင့်ပေးတဲ့တံခါးတွေကို ရှာဖွေပါ။ ဘုရားသခင် ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်နေသလဲဆိုတာကို ကြည့်ပါ။

တစ်ယောက်က “ဉာဏ်ပညာဆိုတာ ဘုရားသခင် ဘယ်ဘက်ကို ရွေ့နေတယ်ဆိုတာ သိပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီဘက်ကို ရွေ့သွားတာပဲ” လို့ ပြောဖူးပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အတွက် ဓမ္မအမှုထဲ ဝင်ဖို့ အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အယုံကြည်ရဆုံးအရာက နှစ်ခုပါ။ ပထမက ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ခံယူချက်၊ ဒုတိယက ကျွန်တော်ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေနဲ့ တိုင်ပင်တဲ့အခါ သူတို့ကလည်း ဒီနယ်ပယ်မှာ ကျွန်တော့်ကို အားပေးခဲ့ကြတာပါ။

အဲဒီအချိန်က ခင်ဗျားဘဝကို အထူးသဖြင့် သက်ရောက်မှုရှိစေခဲ့တဲ့ သင်းအုပ်ဆရာ ဒါမှမဟုတ် ဧဝံဂေလိဆရာတစ်ယောက်၊ စံနမူနာယူစရာတစ်ယောက် ရှိပါသလား။

အဲဒီအချိန်မှာတော့ နောက်ပိုင်းမှာ အများကြီးသော လမ်းညွှန်ဆရာတွေ ရှိလာခဲ့ပေမယ့်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို နှစ်ခြင်းပေးခဲ့တဲ့ Pastor Marion Kidder က ကျွန်တော့်အတွက် အမြဲတမ်း ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော် Connecticut မှာ နေတုန်းက Hartford, Connecticut မှာ သင်းအုပ်ဆရာလုပ်နေတဲ့ O.J. Mills ဆိုတဲ့သူနဲ့လည်း သိကျွမ်းခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အလွန်သြဇာရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ Pastor Ron Halverson က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒေသခံဘုရားကျောင်းမှာ သင်းအုပ်ဆရာဖြစ်လာပြီး သူကလည်း သြဇာရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဓမ္မအမှုအစောပိုင်းမှာ အဲဒီလူသုံးယောက်ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝအပေါ် အလွန်ခိုင်မာတဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒါ အလွန်လှပပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူတွေက ဓမ္မအမှုအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ၊ ဒီမှာ Australia မှာ Avondale College ရှိပါတယ်။ ဘွဲ့ကြိုအဆင့်မှာ လူငယ်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေက Theology နဲ့ Ministry ကို လေ့လာနိုင်သလို၊ အသက်အရွယ်မရွေး အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေကလည်း Theology၊ Ministry နဲ့ Chaplaincy ကို လေ့လာနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကို ကြည့်တဲ့အခါ ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းထဲကို အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်လာပြီး ကျွန်မတို့အသင်းတော်အတွက် အများပြည်သူရှေ့မှာ ထင်ရှားတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာကို တွေ့ရပါတယ်။

အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။ ခင်ဗျားအတွက် အကူးအပြောင်းကာလတစ်ခု ရှိခဲ့သလား။ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။

Ruth၊ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ သေးငယ်တဲ့ဘုရားကျောင်းတွေမှာ သင်းအုပ်ဆရာလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အနည်းငယ်ပိုကြီးတဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေမှာလည်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ပြီးတော့ တောင်ပိုင်းမှာ ညီလာခံကနေ ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ အလွန်သေးငယ်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ညီလာခံဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် ကျောင်းမှာ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ သင်ကြားရေးနဲ့ ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီဒေသမှာ ဧဝံဂေလိအစည်းအဝေး နှစ်ကြိမ်လောက် ကျင်းပခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို အချိန်ပြည့် ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းထဲ ခေါ်နေတယ်လို့ ခံစားလာခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော့်ဇနီး Teeny နဲ့အတူ၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ အလုပ်လုပ်စေခဲ့တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

တစ်ည အိမ်ပြန်ရောက်တော့ Teeny ကို “ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းထဲ ခေါ်နေတယ်လို့ ထင်တယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က တဲတစ်လုံးထဲမှာ အစည်းအဝေးတွေ ကျင်းပနေပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ခန်းမငယ်တစ်ခုထဲမှာလည်း အစည်းအဝေးတွေ ကျင်းပနေပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ငယ်ရွယ်သေးပါတယ်။

Teeny ကို ပြောပြီးတဲ့နောက် အဲဒီညမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ တကယ်ကို ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ဆုတောင်းခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုအရာမျိုးဟာ အမြဲတမ်း ဒီလိုဖြစ်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ နောက်တစ်နေ့မှာတော့ Southern New England Conference ရဲ့ ဓမ္မအမှုတာဝန်ခံက ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။ အဲဒီညီလာခံက Massachusetts၊ Connecticut နဲ့ Rhode Island ဒေသတွေကို တာဝန်ယူတာပါ။

သူက “ကျွန်တော်တို့ရုံးမှာ မနေ့က ညီလာခံဧဝံဂေလိဆရာအသစ်တစ်ယောက်အကြောင်း စဉ်းစားနေတုန်း ခင်ဗျားနာမည်က ကျွန်တော်တို့စိတ်ထဲ ရောက်လာတယ်။ ခင်ဗျား စိတ်ဝင်စားပါသလား” လို့ မေးပါတယ်။

အဲဒီညမှာ ဆုတောင်းခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံနဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာ ရရှိလာတဲ့အတွေ့အကြုံကြောင့် “ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီဘက်ကို ဦးဆောင်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ်ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေတချို့တော့ ရှိပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်ကတည်းက လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ လောကီရေးဆန်တဲ့၊ ခေတ်သစ်အတွေးအခေါ်နောက်ပိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဆီ ရွေ့လျားနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော်သိမြင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ အမေရိကန်ဧဝံဂေလိဆရာအများစုက သုံးပတ် ဒါမှမဟုတ် လေးပတ်လောက်သာ ဧဝံဂေလိအစည်းအဝေးတွေ လုပ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က မတူညီတဲ့ပုံစံတစ်ခုကို စဉ်းစားချင်ခဲ့ပါတယ်။ မြို့တစ်မြို့ထဲကို ဝင်လာပြီး သုံးလ၊ ခြောက်လလောက် နေတဲ့ပုံစံမျိုးပါ။

ဘုရားကျောင်းအဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ ဆုတောင်းခြင်း၊ သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာခြင်းတွေမှာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်တဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။

ပြီးတော့ စိတ်ဖိစီးမှုစီမံခန့်ခွဲရေးသင်တန်းတွေ၊ သဘာဝကျန်းမာရေးနဲ့ ချက်ပြုတ်ရေးသင်တန်းတွေ၊ လေ့ကျင့်ခန်းသင်တန်းတွေ၊ မိသားစုဘဝအကြောင်း သင်တန်းတွေလို အမျိုးမျိုးသောနည်းလမ်းတွေနဲ့ လူတွေဆီ လက်လှမ်းရောက်ရှိချင်ခဲ့ပါတယ်။

ထို့အပြင် လူငယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ အတူအလုပ်လုပ်ချင်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီလူငယ်တွေကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်စုဆောင်းချင်ခဲ့ပါတယ်။

ညီလာခံကလည်း အဲဒီပုံစံကို သဘောကျခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် Southern New England မှာ ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းထဲ ဝင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် Chicago ဒေသကိုသွားပြီး Andrews University နဲ့အတူ ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းမှာ လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့ပါတယ်။ Master of Divinity အစီအစဉ်မှာ လေ့လာရင်း ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းကိုလည်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက် Europe ကို သွားခဲ့ပြီး Norway၊ Sweden၊ Denmark၊ England တို့မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ Trans-European Division ရဲ့ ဓမ္မအမှုတာဝန်ခံ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဆိုရှယ်လစ်နိုင်ငံတွေဖြစ်တဲ့ Poland၊ Hungary၊ Yugoslavia နဲ့ နောက်ပိုင်း Russia တို့မှာလည်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက် It Is Written ကို သွားပြီး ဂြိုဟ်တုဆက်သွယ်ရေးကနေ ဧဝံဂေလိအစည်းအဝေး အများအပြား ကျင်းပခဲ့ပါတယ်။

ပြီးတော့ ၂၀၀၀ ခုနှစ်မှာ General Conference ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အခုဆို General Conference မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ နှစ်ပေါင်း ဆယ့်ခုနစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပါပြီ။

အံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းဆိုတာ ဓမ္မအမှုထဲမှာ ပါဝင်နေတာပဲလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အစောပိုင်းမှာ “ဘယ်အချိန်မှာ ဓမ္မအမှုခေါ်ခြင်းကို ခံစားခဲ့သလဲ” လို့ ကျွန်မ မေးခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မတို့က ဓမ္မအမှုဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် ကြီးမားတဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကို အမှုဆောင်ပြီး လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်တိုင်း တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာ ပြောင်းရွှေ့နေခြင်းလို့ပဲ တွေးတတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဓမ္မအမှုဟာ အဲဒီထက် အများကြီးပိုကျယ်ပြန့်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မအခု စကားပြောနေတဲ့သူတစ်ယောက်က Papua New Guinea မှာ သာသနာပြုလုပ်ငန်းလုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ခင်ဗျားရဲ့ ဥပမာမှာလည်း အမျိုးမျိုးသောအရာတွေကို လုပ်ခဲ့ပေမယ့် လူတွေအပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိလိုအပ်ချက်တွေကို သိမြင်နားလည်ပေးတဲ့စိတ် ရှိနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ခင်ဗျား အစောပိုင်းမှာ ပြောခဲ့တဲ့ ချက်ပြုတ်ရေးသင်တန်းတွေ၊ မိသားစုဆက်ဆံရေးတွေကို ကူညီပေးတာတွေ၊ လူတွေမှာ တကယ်ရှိနေတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ လက်တွေ့လိုအပ်ချက်တွေကို အရင်ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးမှ ဧဝံဂေလိသတင်းကို ယူဆောင်လာတာဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းနဲ့ အောင်မြင်မယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ အလွန်တူပါတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်။ Ministry of Healing ထဲက “လူတွေဆီ လက်လှမ်းရောက်ရှိရာမှာ ခရစ်တော်ရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းကသာ အောင်မြင်မှုကို ယူဆောင်လာမယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော် အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။

သူက လူတွေအကြားမှာ အမှုဆောင်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီနည်းလမ်းကို လိုက်နာခဲ့ပါတယ်။ လူတွေရဲ့ လက်တွေ့ခံစားနေရတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့နှလုံးသားတွေ ပွင့်လာပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာလိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရလာတယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ သူတို့ကို လှည့်စားအသုံးချဖို့ လက်တွေ့လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို ဂရုစိုက်လို့၊ သူတို့အပေါ် စိတ်ဝင်စားလို့၊ သူတို့ကို ချစ်လို့ ဖြည့်ဆည်းပေးတာပါ။ ခရစ်တော်က သူတို့ကို မိမိပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ဖန်ဆင်းထားလို့ပါ။

ဒါပေမယ့် လူတွေရဲ့ လက်တွေ့လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့အခါ ဘုရားသခင်က တံခါးဖွင့်ပေးပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ၊ စိတ်တွေကို ဖွင့်ပေးပြီး ဧဝံဂေလိသတင်းကို မျှဝေဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုအရာတွေကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့မြင်ခဲ့ရပါတယ်။

Teeny နဲ့ ကျွန်တော် ၂၀၁၀ ခုနှစ်မှာ အငြိမ်းစားယူမယ်လို့ စဉ်းစားနေတုန်းက၊ အခုထိတော့ မယူရသေးပါဘူး။

တကယ်တော့ ဘုရားကျောင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ကျွန်တော်က အငြိမ်းစားယူပြီးသားလို့ ရေးထားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်တော်တို့ အရင်ကထက် ပိုပြီးအလုပ်လုပ်နေတာလို့ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ SDA ဘုရားကျောင်း မရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဂေါက်ကွင်းနှစ်ခုလောက်ရှိပြီး၊ အဲဒီနေရာမှာ အနားယူနေသူတွေအတွက် သီးသန့်အပိုင်းလေးတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့နေပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ အစိုးရအတွက် Washington DC မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အလွန်ချမ်းသာတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီမှာ SDA ဘုရားကျောင်း မရှိပါဘူး။

၁၅ မိနစ်၊ ၂၀ မိနစ်လောက်ဝေးတဲ့နေရာမှာ ဘုရားကျောင်းငယ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီဘုရားကျောင်းငယ်မှာ လူ ၄၀ လောက်ရှိတဲ့အချိန် သွားခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ စတင်အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

အခုတော့ လှပတဲ့ဘုရားကျောင်းအဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းရှိသလို၊ Living Hope School of Evangelism လည်း ရှိပါတယ်။

ကိုဗစ်မဖြစ်ခင်က ဥပုသ်နေ့တိုင်း လူ ၁၈၀၊ ၂၀၀ လောက် လာကြပါတယ်။ လူငယ်ပညာရှင်အများအပြားလည်း ရှိပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ဥပုသ်နေ့မှာတောင် SDA မဟုတ်သေးတဲ့ အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲ ငါးတွဲ ရှိပါတယ်။ သူတို့အားလုံးက ပညာရှင်စုံတွဲတွေ ဖြစ်ပြီး လေ့လာနေကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ဘုရားကျောင်းကို SDA မဟုတ်တဲ့ ဧည့်သည် ၇၀၀ ကနေ ၉၀၀ အထိ လာရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။

ကိုဗစ်မတိုင်ခင် တနင်္လာနေ့ညတိုင်း ကျန်းမာရေးအစီအစဉ်တွေ၊ စိတ်ဖိစီးမှုစီမံခန့်ခွဲရေး၊ လေ့ကျင့်ခန်း၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းရေး၊ ချက်ပြုတ်ရေးသင်တန်းတွေ လုပ်ပါတယ်။

အင်္ဂါနေ့ညမှာတော့ သမ္မာကျမ်းစာသင်တန်း ရှိပါတယ်။ လူတွေ အဲဒီကို လာကြပါတယ်။

ခရစ်စမတ်အချိန်မှာလည်း အစီအစဉ်အမျိုးမျိုး လုပ်ပါတယ်။ ဂီတဖျော်ဖြေပွဲတွေ၊ လူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်လက်ဖက်ရည်နဲ့ အိမ်လုပ်မုန့်လေးတွေ ကျွေးတာတွေ၊ ခရစ်စမတ်အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အတွေးအခေါ်တစ်ခုလုံးက ဒီလိုပါ။ ပထမဆုံး မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရအောင်လုပ်ပါ။ ပြီးရင် ခရစ်ယာန်မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင်လုပ်ပါ။ နောက်ဆုံးမှာ SDA ခရစ်ယာန်မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင်လုပ်ပါ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အတတ်နိုင်ဆုံး အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဆက်ဆံရေးတွေ တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ဒါမှသာ အသိုင်းအဝိုင်းက ကျွန်တော်တို့ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာတွေလုပ်နေကြလဲဆိုတာ သိလာမှာပါ။

ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းရဲ့ အနှစ်သာရက မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကြေညာဟောပြောခြင်းတစ်ခုတည်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

လူတော်တော်များများက “ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေဖွဲ့တယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဂေါက်ကွင်းမှာလည်း မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ပါတယ်။ ဘိုးလင်းကွင်းမှာလည်း မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ပါတယ်။ နေရာအမျိုးမျိုးမှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ယေရှုအကြောင်းကို မျှဝေရပါမယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ သမ္မာကျမ်းစာကို ဖွင့်ပြီး သူတို့နဲ့ လေ့လာရပါမယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝဟာ လူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်။

ယေရှုရဲ့ဘဝဟာလည်း လူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်။

အစီအစဉ်တွေ လုပ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းက အစီအစဉ်တွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ လူတွေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ဘဝက အလုပ်များနေပြီး၊ School of Evangelism ရှိတယ်၊ မီဒီယာအမှုဆောင်လုပ်ငန်း ရှိတယ်၊ မကြာသေးခင်က ဝယ်ထားတဲ့ သင်းအုပ်ဆရာတွေ အနားယူအပန်းဖြေဖို့ စင်တာတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအရာအားလုံးကြားထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာခြင်းကိုလည်း ဆက်လုပ်ပါတယ်။

တနင်္လာနေ့တိုင်း အိမ်ထောင်ရေးအကြံပေးခြင်းကိုလည်း လုပ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဘဝဟာ လူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်။ ခရစ်တော်က လူတွေအတွက် အသေခံခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဝင်စားတာက လူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ လောကီရေးဆန်တဲ့ လူတွေရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ အမှုဆောင်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ ပြောကြပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာ အဲဒါကို အလွန်ကျဉ်းမြောင်းစွာ နားလည်ထားတတ်ကြပါတယ်။

ခင်ဗျားနေထိုင်ပြီး အမှုဆောင်နေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကို အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင် ဘဝမှာ အကူအညီလိုနေတယ်လို့ မထင်ရတဲ့ လူတွေလို့ ထင်ရနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီထဲမှာ ဝင်ရောက်ပြီး အထီးကျန်ခြင်း၊ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာတွေလို အရာတွေမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမှုဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒါဟာ အသိုင်းအဝိုင်းအတွက်သာမက ခင်ဗျားအတွက်လည်း ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့ပုံရပါတယ်။ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက်မှာတောင် ဆက်လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားရဲ့ သစ္စာရှိမှုနဲ့ ယေရှုရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုဟာ ခင်ဗျားဘဝထဲမှာ ဘယ်လောက်ရောင်ပြန်ဟပ်နေသလဲဆိုတာ ပြသနေပါတယ်။

Ruth၊ ကိုယ်နေထိုင်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကို အကဲဖြတ်ဖို့ လိုတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့က မြို့တွင်းအလယ်ပိုင်းလို နေရာမျိုးမှာ နေတယ်ဆိုရင် အစားအစာဘဏ်တစ်ခု လုပ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အစားအစာနဲ့ အဝတ်အစားလိုအပ်နေသူတွေကို ကူညီတဲ့ အစီအစဉ်ကြီးတစ်ခု လုပ်မယ်။

ကျောင်းပြီးတဲ့နောက် ကလေးတွေကို အပိုသင်ခန်းစာပေးပြီး သင်္ချာမှာ အကူအညီလိုအပ်သူတွေအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု လုပ်နိုင်ပါတယ်။

ကွန်ပျူတာသင်တန်းတစ်ခုလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ အလုပ်အကိုင်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ သင်ပေးတဲ့အစီအစဉ်တစ်ခု လုပ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့နေတဲ့နေရာက အလွန်အဆင့်မြင့်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုပါ။

ကျွန်တော်တို့ စရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ လူဦးရေ၊ အသက်အရွယ်၊ အလုပ်အကိုင်နဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို လေ့လာတဲ့ စာရင်းအင်းတစ်ခုကို ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။

သူတို့ စိတ်ဝင်စားတာက မိသားစု၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ဝိညာဉ်ရေးရာတန်ဖိုးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့က သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာဖို့ စိတ်မဝင်စားနိုင်ပေမယ့် ကျင့်ဝတ်နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတန်ဖိုးတွေကိုတော့ စိတ်ဝင်စားကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့နေထိုင်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် အခြေခံပြီး အဲဒီနယ်ပယ်သုံးခုကို အာရုံစိုက်ခဲ့ပါတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ ခင်ဗျားဟာ အသိုင်းအဝိုင်းအမျိုးမျိုးမှာ နေထိုင်ပြီး အမှုဆောင်ခဲ့တာ အများကြီးရှိတယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။

အစောပိုင်းမှာလည်း Andrews University မှာ လူငယ်တွေနဲ့ အတူ လမ်းညွှန်ပေးပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအတွေ့အကြုံက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ။

ကျွန်တော် အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။ အခုအချိန်အထိလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်နေပါတယ်။

ကျွန်တော် Chicago မှာ ၁၉... ကနေ ၁၉၈၅ ခုနှစ်အထိ ခြောက်နှစ်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ Master of Divinity ကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။

Europe ကို သွားတဲ့အခါတိုင်း သုံးလ၊ ခြောက်လကြာတဲ့ ရေရှည်ဧဝံဂေလိလေ့ကျင့်ရေးကျောင်းတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ လူငယ်တွေ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိခဲ့ကြပါတယ်။

ဓမ္မအမှုအစောပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ လူငယ်အများကြီး နေခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိသားစုအပြင် လူငယ် ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက်အထိ တစ်ချိန်တည်းမှာ အိမ်မှာ နေခဲ့ဖူးပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီမှာ School of Evangelism ရှိပါတယ်။

ပုံစံက ဒီလိုပါ။ တနင်္ဂနွေညကနေ ကြာသပတေးညအထိ ငါးရက်ကြာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်နှစ်မှာ ခုနစ်ကြိမ်လောက် လုပ်ပါတယ်။

အခုဆို တနင်္ဂနွေညကနေ ကြာသပတေးညအထိ ကျွန်တော်တို့ဆီကို သင်းအုပ်ဆရာ ၂၅၀ လောက် လာပြီးပါပြီ။

ဒါ့အပြင် အခု သင်းအုပ်ဆရာအနားယူအပန်းဖြေစင်တာတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ လူ ၁၃ ယောက်အထိ အိပ်နိုင်ပါတယ်။ အလွန်လှပပါတယ်။ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်တစ်ခုလိုပါပဲ။

ချွေးပေါင်းခန်းနှစ်ခန်း၊ ရေနွေးစိမ်ကန်တစ်ခု၊ ရေအေးစိမ်ကန်တစ်ခု၊ အနှိပ်ခန်းတွေ၊ အရမ်းကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ ရှိပါတယ်။

သင်းအုပ်ဆရာတွေ အဲဒီကိုလာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းနဲ့ ခံစားချက်ပိုင်းတွေ ပြန်လည်အားဖြည့်ဖို့ အချိန်ယူကြပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး အတူအချိန်ဖြုန်းပါတယ်။

ဒါ့အပြင် Southern Adventist University နဲ့လည်း အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ သူတို့မှာ မဟာဘွဲ့အစီအစဉ်ရှိပြီး ကျောင်းသားတွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပညာရေးခရက်ဒစ် ကိုးနာရီ ရယူနိုင်ပါတယ်။

နွေရာသီမှာ သူတို့ရဲ့ကျောင်းသားတွေကို နှစ်ပတ်ကြာ ကျွန်တော်တို့ဆီ ပို့ပါတယ်။

Heartland College ဆိုတဲ့ ထောက်ပံ့ကူညီတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုနဲ့လည်း အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ သူတို့ကလည်း ကျောင်းသားတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီ ခေါ်လာပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလုံးက လူငယ်တွေအများကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ပါ။

အခုလည်း ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထဲမှာ လူငယ်တွေ ရှိပါတယ်။ လူငယ် တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် ရှိပြီး၊ သူတို့အတွက် တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ငှားပေးထားပါတယ်။

သူတို့အများစုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီဒီယာအမှုဆောင်အဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီဒီယာအမှုဆောင်လုပ်ငန်းဟာ အလွန်မြန်မြန် တိုးချဲ့လာနေလို့ပါ။

အခု ကျွန်တော့်ဗီဒီယိုအချို့က ယူကျူဘ်မှာ ကြည့်ရှုသူ ၅၀၀,၀၀၀၊ ၈၀၀,၀၀၀ လောက် ရှိလာပါတယ်။ အများအပြားက ၁၀၀,၀၀၀ လောက်ရှိပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က တစ်ခုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီမနက် ကြည့်လိုက်တော့ ကြည့်ရှုသူ ၁၀၇,၀၀၀ ရှိနေပါပြီ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒစ်ဂျစ်တယ်မီဒီယာနယ်ပယ်မှာ အလွန်ကြိုးစားနေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့မှာ တက္ကသိုလ်တစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ အွန်လိုင်းတက္ကသိုလ်ဖြစ်ပြီး သင်တန်းပေါင်း ၁၅၀ ရှိပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောင်းသားတွေက သင်တန်းပေါင်း ၂၅,၀၀၀၊ ၂၆,၀၀၀ လောက်ကို လေ့လာနေကြပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့လုပ်တာအများစုက ကျောင်းလခမယူပါဘူး။ တက္ကသိုလ်မှာ သင်တန်းအချို့အတွက်တော့ အနည်းငယ် ကောက်ခံပါတယ်။ အများစုက အခမဲ့ပါ။

ဒါပေမယ့် သင်းအုပ်ဆရာတွေက တနင်္ဂနွေကနေ ကြာသပတေးနေ့အထိ လာတဲ့အခါ ဘာအခကြေးငွေမှ မယူပါဘူး။ “လာပါ” လို့ပဲ ပြောပါတယ်။

သူတို့အစားအစာစားချင်ရင် အစားအစာအတွက် အနည်းငယ် ပေးရပါတယ်။ ဒါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အနားယူအပန်းဖြေစင်တာမှာလည်း ဘာအခကြေးငွေမှ မယူပါဘူး။ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့က ပေးပါတယ်။

“လှူချင်ရင် လှူနိုင်ပါတယ်” လို့ပဲ ပြောပါတယ်။

ဒီနည်းနဲ့ ပိုကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။

လူတွေ လာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှုဆောင်လုပ်ငန်းအပေါ် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားလာကြတဲ့အခါ “ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ” လို့ သူတို့က ပြောလာကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ယေရှုပြောခဲ့သလို “ပေးကမ်းခြင်းသည် လက်ခံရရှိခြင်းထက် ပိုမိုမင်္ဂလာရှိသည်” ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရပါတယ်။

ပေးကမ်းတဲ့အခါ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။ ဖိသိပ်ပြီး လျှံကျတဲ့အထိ ပြည့်ဝလာမယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်က ဒီအမှုထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူက အဲဒါကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါတယ်။

အာဗြဟံရဲ့ ဇာတ်လမ်းမှာလည်း သူဟာ ကောင်းချီးခံရဖို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းချီးဖြစ်စေဖို့ ကောင်းချီးခံရတာလို့ ဆိုထားပါတယ်။

ကျွန်မတို့လည်း ဘုရားသခင်ရဲ့ ကောင်းချီးကို ခံစားရပြီး တခြားသူတွေကို ကောင်းချီးပေးနိုင်တာမျိုးကို တွေ့ကြုံရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တခြားသူတွေအတွက် ကိုယ်တိုင် ကောင်းချီးဖြစ်လာရတာရဲ့ ကောင်းချီးကိုလည်း ခံစားရပါတယ်။

လူတွေက ကျွန်မတို့အတွက် လုပ်ပေးတဲ့အရာတွေကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အခါ ကျွန်မက အမြဲတမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး “မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောမိပါတယ်။

အခု နည်းနည်းအကြောင်းအရာ ပြောင်းချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားနေထိုင်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အမှုဆောင်တဲ့အကြောင်းနဲ့ အစောပိုင်းမှာ ခင်ဗျား ဆိုရှယ်လစ်နိုင်ငံတွေမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မ အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ခရစ်ယာန်ပြန်ဖြစ်လာတဲ့အချိန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်ကပါ။

အဲဒီတုန်းက England မှာရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ SDA ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ တရားစွဲခံနေရသလို ဟန်ဆောင်ပြီး တရားရုံးစစ်ဆေးပွဲတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ သမ္မာကျမ်းစာနားလည်မှုနဲ့ အသိပညာကို စမ်းသပ်တာဖြစ်ပြီး အခန်းနောက်ဘက်က ကျောင်းသားတချို့က “Studying Together” ဆိုတဲ့ အနီရောင်စာအုပ်လေးကို ထုတ်သုံးနေကြပါတယ်။

အဲဒီအကြောင်း နည်းနည်းမေးချင်ပါတယ်။ တခြားဘာသာတရားတွေနဲ့ အမြင်မတူတဲ့သူတွေဆီ လူတွေကို ဆက်သွယ်ဖို့ လမ်းညွှန်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ခင်ဗျားရေးသားထုတ်ဝေထားပြီး ဘုရားကျောင်းထဲမှာလည်း အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးပြုကြပါတယ်။

တစ်ချိန်မှာတော့ အဲဒီအတွက် အက်ပ်တစ်ခုတောင် ရှိခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

တခြားဘာသာတရားတွေ ဒါမှမဟုတ် အမြင်မတူတဲ့သူတွေဆီ လက်လှမ်းရောက်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးအရာက ဘာလို့ထင်ပါသလဲ။

ကျွန်တော်က ဥပမာအားဖြင့် သင်ဟာ မွတ်စလင် ဒါမှမဟုတ် ဟိန္ဒူဘာသာဝင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ပါစို့။

ကျွန်တော်က သင့်ဆီလာပြီး “Ruth၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာအကြောင်း ပြောပြပါရစေ” လို့ ပြောရင် သင်က လက်မြှောက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က SDA ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိပြီး၊ သင်ဟာ မွတ်စလင်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် “Ruth၊ ကျွန်တော်တို့မှာ တူညီတဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာတချို့ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို မျှဝေပါရစေ” လို့ ပြောရင် မတူတော့ပါဘူး။

“သင့်အတွက် ဘာတွေက အရေးကြီးလဲ” လို့ မေးရင် သင်က “တစ်နေ့ကို ငါးကြိမ် ဆုတောင်းတာက အရေးကြီးတယ်” လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်က “ဆုတောင်းခြင်းက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောနိုင်ပါတယ်။

သင်က “ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်းဖို့ အရေးကြီးတယ်။ အရက်မသောက်ဘူး။ ဝက်သားမစားဘူး” လို့ ပြောရင် ကျွန်တော်က “အဲဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီလိုပဲ” လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

လူအများကြီး မှားတတ်တဲ့အချက်တစ်ခုကတော့ တခြားသူတွေနဲ့ ကိုယ်မတူတဲ့အရာကနေ စတင်ကြတာပါ။ အဲဒီအစား တူညီတဲ့အရာကနေ စတင်သင့်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ “Studying Together” စာအုပ်ထဲမှာ ဘာသာတရားအမျိုးမျိုးအကြောင်း အခန်းတိုင်းကို ဒီလိုစတင်ထားပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေတူညီသလဲ”၊ “ဘယ်နေရာတွေမှာ ကွာခြားသလဲ”၊ “ဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲ” ဆိုတာပါ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ထင်တာက သင်သဘောတူနိုင်တဲ့နေရာကနေ အမြဲတမ်း စတင်သင့်ပါတယ်။ သဘောမတူတဲ့နေရာကနေ စတင်တာမဟုတ်ပါဘူး။

တစ်ယောက်က “ကျွန်မအဖွား ဆုံးပါးသွားတယ်။ သူမက အခု ကောင်းကင်ဘုံမှာရှိပြီး ကျွန်မကို အပေါ်ကနေ ကြည့်နေတယ်လို့ သိရတာကို အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်” လို့ ပြောလာရင် ကျွန်တော်က ဘာပြောမလဲ။

“သင့်အဖွား ဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာ မှားနေတယ်။ သင့်ကို ပြင်ပေးပါရစေ” လို့ မပြောပါဘူး။

အဲဒီအစား “ယေရှုထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရှိသလဲ။ သင့်အတွက် ဘယ်လောက်လှပတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရှိသလဲ” လို့ ပြောပါတယ်။

လူတွေကို အမြဲတမ်း ပြင်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။

ဟုတ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ တချို့လူတွေက မတူညီတဲ့နည်းလမ်းကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ရွေးချယ်ကြမှာ သေချာပါတယ်။

ခင်ဗျားပြောတဲ့ ဥပမာကိုကြားတော့ ကျွန်မ နည်းနည်းရယ်မိပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက် ဆုံးပါးသွားတဲ့အခါ အဲဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးကို ကျွန်မ အများကြီးတွေ့ဖူးလို့ပါ။

ကျွန်မမှာ သူ့မိသားစုထဲက အဖွားတစ်ယောက် မကြာသေးခင်က ဆုံးပါးသွားတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ညစာစားရင်းမှာ အတူတူအကြောင်းအရာ ပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မက ဘာမှမပြောဘဲ ထိုင်ပြီး ခေါင်းညိတ်နေခဲ့ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားပြောခဲ့သလို ကျွန်မတို့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့သူနဲ့ တူညီတဲ့အရာကနေ စတင်ရမှာပါ။

ဥပမာအဲဒီနေရာမှာ တူညီတဲ့အရာက ကျွန်မတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရမယ့် မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်ဆိုတာပါ။

ခင်ဗျားရေးထားတဲ့ အဲဒီစာအုပ်ဟာ ကျွန်မအတွက်လည်း အလွန်အထောက်အကူဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်မ အသင်းတော်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတဲ့အစောပိုင်းကာလမှာ တရားဥပဒေလိုက်နာရေးကို အလွန်အလေးထားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးပါတယ်။

အဲဒါက ကြောက်ရွံ့မှုကနေ လာတယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ လူတွေကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲစေရမယ်ဆိုတဲ့ ဖိအား၊ ဘုရားသခင်အတွက် အရေးကြီးတဲ့လူတွေကို ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့တဲ့စိတ် ရှိပါတယ်။

အဲဒါက ရန်လိုမှု ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်မှုကြောင့် ဖြစ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်မတို့က ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း အလွန်စောပြီး လှမ်းမိကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခင်ဗျားပြောတဲ့ “တူညီတဲ့အရာကို မျှဝေခြင်း” ဆိုတဲ့နည်းလမ်းက အမှုဆောင်ခံရတဲ့သူရဲ့နှလုံးသားကိုသာမက ကိုယ့်ရဲ့နှလုံးသားကိုပါ ငြိမ်သက်စေပြီး၊ ဘုရားသခင်ဆီကလာတဲ့ စိတ်ရှည်ခြင်းကို ခံစားနိုင်အောင် ကူညီပေးတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် အဲဒါကို “နားထောင်ခံရဖို့ အခွင့်အရေးကို ကိုယ်တိုင် ရယူခြင်း” လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ဥပမာ ကျွန်တော်က ဟိန္ဒူ ဒါမှမဟုတ် မွတ်စလင်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံနေတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူညီတဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိသူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံနေတယ်ဆိုပါစို့။

တူညီတဲ့အရာတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ရင် ကျွန်တော်ဟာ နားထောင်ခံရဖို့ အခွင့်အရေးကို ရရှိလာပါတယ်။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပြောတဲ့ စကားဝိုင်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ရက်သတ္တပတ်တွေ၊ လတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်ပိုကြာတဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်လာတဲ့ ဆက်ဆံရေးအတွင်း တစ်ချိန်မှာ သူတို့ကို “ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ်အမြင်တစ်ခုကို မျှဝေခွင့်ပြုမလား” လို့ မေးနိုင်ပါတယ်။

“ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး သမ္မာကျမ်းစာက ဘာပြောသလဲဆိုတာကို မျှဝေခွင့်ပြုမလား” လို့ မေးနိုင်ပါတယ်။

“ရှေးကျမ်းစာတွေက ဒီအကြောင်းကို ဘာပြောသလဲ” လို့လည်း မေးနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် လူတွေဟာ အမှန်တရားဆိုင်ရာ သမ္မာကျမ်းစာအပိုဒ်တွေကို နားထောင်ဖို့ ပွင့်လင်းပြီး လက်ခံလိုစိတ်ရှိလာတဲ့အထိ သူတို့ကို ဦးဆောင်သွားဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တချို့လူတွေကို သင်ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော သူတို့က စိတ်ဆိုးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း တချို့လူတွေကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့ပါတယ်။ သူ့ခေတ်က ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တချို့က သူ့ကို အလွန်မုန်းတီးတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို သတ်ချင်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် တချို့လူတွေ စိတ်ဆိုးသွားတာကို ကျွန်တော် မစိုးရိမ်ပါဘူး။

ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက ကိုယ့်ရဲ့ မယဉ်ကျေးမှုကြောင့်၊ သူတို့ကို ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အတွက် သူတို့စိတ်ဆိုးသွားတာကိုပါ။

အချိန်မှန်တဲ့အခါ နူးညံ့စွာ မျှဝေပြီးနောက် သူတို့စိတ်ဆိုးသွားတာကတော့ အခြားကိစ္စတစ်ခုပါ။

ခင်ဗျားပြောတာက ချစ်ခြင်းနဲ့ လေးစားခြင်းကနေ အခြေခံပြီး ပြောဆိုနေတာလိုပဲ ထင်ရပါတယ်။ သူတို့မှာရှိနေတဲ့ အမြင်တွေကိုတောင် သူတို့ဘဝခရီးနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး လေးစားပေးတာမျိုးပါ။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို ကျွန်မတို့ မသိနိုင်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက Catholic မိသားစုထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ခင်ဗျားက SDA မိသားစုထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်လို့လည်း ကျွန်မ မယူဆခဲ့ပါဘူး။

ကျွန်မတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝခရီးနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီအင်တာဗျူးနဲ့ ဒီလိုစကားဝိုင်းတွေဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သိကျွမ်းလာဖို့၊ ခဏတာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတကွ ဘဝခရီးလျှောက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

မှန်ပါတယ်။

ခင်ဗျားက လူတွေနဲ့ အချိန်အများကြီး ဖြုန်းတတ်ပါတယ်။ အရင်က ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုအပြင် ကျောင်းသား ခုနစ်ယောက်လောက် တစ်ချိန်တည်းမှာ အိမ်မှာ နေခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်အတွက် အားလပ်ချိန်ရတဲ့အခါ ဘယ်လိုအချိန်ဖြုန်းရတာကို နှစ်သက်ပါသလဲ။

ကိုယ့်အတွက် တကယ်အားလပ်ချိန်ရတဲ့အခါ အရာအများကြီး လုပ်ရတာကို နှစ်သက်ပါတယ်။

သဘာဝကို အလွန်နှစ်သက်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် လမ်းလျှောက်လို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေရှိတဲ့နေရာမှာ နေချင်ပါတယ်။ ဒီမနက်တောင် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။

အားလပ်ချိန်ရရင် သဘာဝထဲမှာ နေတာကို နှစ်သက်ပါတယ်။

ကမ်းခြေကိုလည်း နှစ်သက်ပါတယ်။ တစ်လျှောက်လုံး ကမ်းခြေကို နှစ်သက်ခဲ့ပါတယ်။

တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကမ်းခြေဖြစ်ရင် ပိုကောင်းပါတယ်။ လူများတဲ့ကမ်းခြေတွေကိုတော့ လုံးဝမကြိုက်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် တိတ်ဆိတ်တဲ့ကမ်းခြေမှာ သွားပြီး ရေကူးရတာကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။

စက်ဘီးစီးရတာလည်း နှစ်သက်ပါတယ်။ အဲဒါကို အရမ်းကြိုက်ပါတယ်။

တစ်ချိန်တုန်းက ဂေါက်သီးကစားရတာကိုလည်း နှစ်သက်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အပြင်မှာ လုပ်ရတဲ့အရာတွေ၊ တောင်တက်လမ်းလျှောက်တာ၊ စက်ဘီးစီးတာ၊ တောင်တွေဆီသွားပြီး လမ်းလျှောက်တာတွေကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။

မြေးတွေရှိလာတဲ့အခါ ကိုယ်လည်း ငယ်ရွယ်နေတတ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်လုပ်ဆောင်ရတဲ့အရာတွေကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။

ဥယျာဉ်စိုက်ရတာကိုလည်း နှစ်သက်ပါတယ်။ မနှစ်က ဥယျာဉ်တစ်ခု စိုက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနိုင်ရင် အဲဒီလိုပဲ လုပ်ပါတယ်။

ဒါဟာ ခင်ဗျားရဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်အမှုဆောင်လုပ်ငန်းတွေကြောင့် အများကြီးထိုင်နေရတာနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်ခုလိုပဲ ထင်ရပါတယ်။

လူလုပ်ထားတဲ့အရာတွေထက် ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းထားတဲ့အရာထဲကို ပြန်ဝင်ရတာက ဝမ်းမြောက်မှုအများကြီး ပေးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

မှန်ပါတယ်။

အမှုဆောင်လုပ်ငန်းအပြင် ခင်ဗျားစိတ်ဝင်စားတဲ့အရာ၊ ဝါသနာတစ်ခုခု ရှိသေးလား။ စက်ဘီးစီးတာ၊ ဂေါက်သီးကစားတာတွေကို ပြောခဲ့ပါပြီ။

စာဖတ်တာကို ပြောရမယ်ထင်ပါတယ်။ စာဖတ်ရတာ အရမ်းကြိုက်ပါတယ်။

အခုတော့ Conflict of the Ages စာအုပ်စီးရီးကို ကိုယ်ပိုင်အပျော်အတွက် ပြန်ဖတ်နေပါတယ်။

Patriarchs and Prophets ကို ဖတ်ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ Prophets and Kings ကိုလည်း ဖတ်ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပါတယ်။ Desire of Ages ကိုတော့ ဖတ်ပြီးပါပြီ။

ဒါကြောင့် တစ်နှစ်ရဲ့ ပထမခြောက်လအတွင်း Patriarchs and Prophets၊ Prophets and Kings၊ Desire of Ages၊ Acts of the Apostles နဲ့ Great Controversy တို့ကို ဖတ်ပါတယ်။

စာဖတ်ရတာက ကျွန်တော် အရမ်းနှစ်သက်တဲ့အရာတစ်ခုပါ။

နိုင်ငံရေးအခြေအနေ၊ သမိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ နောက်ခံနဲ့ လူမျိုးအမျိုးမျိုးအကြောင်း အကျယ်တဝင့် ဖတ်ရတာကိုလည်း နှစ်သက်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အပြင်မှာ လုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ စာဖတ်ရတာကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။

ကိုယ့်ကလေးတွေ စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာတွေကိုလည်း အမြဲသိနေအောင် ကြိုးစားပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ကလေးသုံးယောက်ရှိပါတယ်။

မနေ့ကတောင် သုံးယောက်လုံးနဲ့ ဖုန်းပြောခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့က မြေးတွေအကြောင်း၊ မိသားစုအကြောင်း အမြဲမျှဝေကြပါတယ်။

မနေ့ညကလည်း မြေးမလေးက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဗီဒီယိုဆက်သွယ်မှုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံးဝမ်းမြောက်မှုကို ပေးတဲ့အရာက မိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခြင်း၊ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းလို့ ပြောရမယ်ထင်ပါတယ်။

နောက်ထပ် နှစ်သက်တဲ့အရာတစ်ခုကတော့ ကိုဗစ်မတိုင်ခင်က ခရီးသွားခြင်းပါ။

နှစ်တိုင်းလိုလို ကျွန်တော်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသမိုင်းကြောင်းကို လေ့လာတဲ့ ခရီးစဉ်တွေကို လမ်းညွှန်ပေးပါတယ်။

အရှေ့အလယ်ပိုင်းကို သွားတယ်။ အာရှမိုင်းနားနဲ့ တူရကီဒေသက အသင်းတော်ခုနစ်ပါးဆီ သွားတယ်။

ဗြိတိန်ကို သွားပြီး အင်္ဂလန်ရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသမိုင်းကို လေ့လာတယ်။

ဥရောပအလယ်ပိုင်းကို သွားတယ်။ Martin Luther ခေတ်အကြောင်း လေ့လာတယ်။

သမ္မာကျမ်းစာနယ်မြေတွေ၊ Israel၊ အသင်းတော်ခုနစ်ပါး၊ ကျွန်းနဲ့ Patmos တို့ကိုလည်း သွားပါတယ်။

ဒီခရီးစဉ်တွေမှာ အဖွဲ့တွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပါတယ်။

ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ Ruth၊ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် တကယ်တကယ် နှစ်သက်ပါတယ်။

နေရာတစ်ခုရဲ့ သမိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ နောက်ခံအကြောင်းတွေကို လေ့လာရတာကို အလွန်နှစ်သက်ပါတယ်။

ခင်ဗျားသွားခဲ့တဲ့နေရာတွေမှာ ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုခုကို အထူးနှစ်သက်တာ ရှိပါသလား။

ကျွန်မတို့ဟာ အချိန်ကို နောက်ပြန်သွားပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂,၀၀၀ က ယဉ်ကျေးမှုကို တကယ်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် အဲဒီဒေသတွေကို ခရီးသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားအထူးတန်ဖိုးထားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ဒါမှမဟုတ် နေရာတစ်ခု ရှိပါသလား။

နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော် England မှာ ငါးနှစ်နေခဲ့ပါတယ်။ St Albans ကို သွားနိုင်တဲ့အခါတိုင်း အဲဒီမြို့ငယ်လေးက ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ထူးခြားပါတယ်။ အဲဒီနေရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ထူးခြားတဲ့နေရာပါ။

Greek ယဉ်ကျေးမှုကိုလည်း နှစ်သက်ပါတယ်။

Greece ကို အကြိမ်အတော်များများ ခရီးသွားခဲ့ပြီး အဲဒီယဉ်ကျေးမှုကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။

Brazil၊ South America ကိုလည်း သွားရင် အရမ်းတက်ကြွပြီး အသက်ဝင်တဲ့ Brazilian ယဉ်ကျေးမှုကို တွေ့ရပါတယ်။

Africa ကိုလည်း အမြဲနှစ်သက်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ဒီလိုပြောမယ်ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်နေတဲ့ နေရာတိုင်းကို နှစ်သက်ပါတယ်။

Philippines မှာ ရောက်ရင် Philippines ကို နှစ်သက်တယ်။ Indonesia မှာ ရောက်ရင် Indonesia ကို နှစ်သက်တယ်။ China မှာ ရောက်ရင် China ကို နှစ်သက်တယ်။

အဲဒီနေရာတွေအားလုံးကို ပြန်ကြည့်ရင် သဘောကျပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အားလုံးထဲမှာ အကြိုက်ဆုံးတစ်နေရာကို ပြောရမယ်ဆိုရင် England က St Albans ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ အဲဒီနေရာက ကျွန်တော့်အတွက် အထူးနေရာတစ်ခုပါ။

England က ကျွန်မအတွက်လည်း အရမ်းအဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ ကျွန်မ ယုံကြည်ခြင်းဆီ ပြန်လာခဲ့တာပါ။

မြို့ငယ်လေးတွေ၊ ရွာငယ်လေးတွေ၊ ကွေ့ကောက်နေတဲ့လမ်းတွေ၊ ရာသီဥတုရာသီတွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိတာတွေဟာ ကျွန်မအတွက် အရမ်းထူးခြားပါတယ်။

ကျွန်မက Australia ကဆိုတော့ ရာသီတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရတာက အရမ်းထူးခြားပါတယ်။

Philippines ကို သွားတဲ့အကြောင်း ခင်ဗျားပြောခဲ့သလိုပဲ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး သူတို့ရဲ့စင်တွေကို ဘယ်လိုစီထားလဲ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုတံဆိပ်ကပ်ထားလဲ၊ ထုပ်ပိုးထားလဲဆိုတာ ကြည့်ရုံနဲ့တောင် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုအကြောင်း အများကြီး သိနိုင်ပါတယ်။

ဒီမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီစကားဝိုင်းကို နှစ်ယောက်တည်း ပြောနေတာဖြစ်ပေမယ့် အသိုင်းအဝိုင်းထဲက လူတွေဆီက မေးခွန်းတွေလည်း ရလာပါတယ်။

ခင်ဗျားက စာအုပ်တွေအကြောင်းလည်း ပြောခဲ့ပါတယ်။

Wikipedia အရ ခင်ဗျားက စာအုပ် ၇၄ အုပ်ကျော် ထုတ်ဝေခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ခင်ဗျားက ကိုယ့်အကြောင်းကို Wikipedia မှာ ပြန်ကြည့်တတ်ပါသလား။ တချို့လူတွေက ကိုယ့်နာမည်ကို Google မှာ ရှာကြည့်တတ်ကြလို့ပါ။ Mark၊ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်အထင်ကြီးတတ်တဲ့သူလား။

ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကိုတော့ အရမ်းအထင်ကြီးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။

စာအုပ် ၇၄ အုပ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် မှန်ပါတယ်။ အခုဆို ပိုတောင်များနေနိုင်ပါတယ်။

လူတွေက “ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာအုပ် ၇၄ အုပ် ရေးနိုင်တာလဲ” လို့ အများကြီးမေးကြပါတယ်။

ဒီလိုဖြစ်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအချက်က ကျွန်တော် အသက်ကြီးလာပြီ။ ကျွန်တော် အသက် ငါးဆယ်ကျော်မှာ ဓမ္မအမှုလုပ်နေတာ နှစ်ပေါင်း ၅၃ နှစ် ရှိပါပြီ။

ဓမ္မအမှု ၅၃ နှစ်လုပ်လာတဲ့အခါ တစ်ခုခုတော့ ကျန်ခဲ့ရမယ်မဟုတ်လား။

ကျွန်တော် အသက် ၁၀၀ အထိ အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင် ဒီထက်တောင် ပိုရှိလာမှာပါ။

ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ ဒီလိုလုပ်တာပါ။

မကြာသေးခင်က “Hope for Troubled Times” ဆိုတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးခဲ့ပါတယ်။ ကပ်ရောဂါအကြောင်းပါ။

ဥပမာ စာအုပ်ထဲမှာ “The Ultimate Vaccine” ဆိုတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကာကွယ်ဆေးတွေအကြောင်း ပြောပြီး၊ အပြစ်အတွက် ခရစ်တော်က အဆုံးစွန်သော ကာကွယ်ဆေးဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။

“PPE၊ Personal Protective Equipment” ဆိုတဲ့အကြောင်းလည်း ရှိပါတယ်။ ခရစ်ယာန်တစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံးက ဆုတောင်းခြင်း၊ သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာခြင်း စတာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်အခန်းတစ်ခန်းမှာ စိုးရိမ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ ပူပန်ခြင်းကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ရှိပါတယ်။

နောက်တစ်ခန်းမှာ ကပ်ရောဂါတွေ၊ ကူးစက်ရောဂါတွေ၊ ပရောဖက်ပြုချက်တွေအကြောင်း ရှိပါတယ်။

အဲဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြောပြမယ်။

General Conference က ကျွန်တော့်ကို မတ်လ၊ မနှစ်ကလောက်မှာ ဖုန်းဆက်ပြီး “Mark၊ Hope for Troubled Times ဆိုတဲ့ စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ် လိုတယ်။ ကိုဗစ်-၁၉ ကပ်ရောဂါအကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ် လိုတယ်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ဘာသာပြန်ဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် ခြောက်ပတ်လောက်အတွင်း ရေးပေးနိုင်မလား” လို့ မေးပါတယ်။

ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒါက လွယ်ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က အဲဒီအကြောင်းတွေကို တရားဟောပြီးသားဖြစ်လို့ပါ။

ကျွန်တော်က စာမူပုံစံနဲ့ တရားဟောတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်တရားဟောချက်တိုင်းက စကားလုံး ၃,၅၀၀ ကနေ ၃,၈၀၀ လောက် ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော်က အကြမ်းဖျင်းအချက်တွေကိုပဲ မဟောဘဲ အားလုံးကို စာမူအဖြစ် ရေးထားပြီးမှ တရားဟောပါတယ်။

တရားဟောချက်တစ်ခု ပြင်ဆင်ဖို့ ၁၅ နာရီလောက် ကြာပါတယ်။

ဒါကြောင့် စာအုပ်ထဲမှာ အခန်း ၁၀ ခန်း ဒါမှမဟုတ် ၁၃ ခန်းရှိတယ်ဆိုပါစို့။ အဲဒီထဲက ကိုးခန်း၊ ဆယ်ခန်းလောက်က ကျွန်တော်ရေးပြီးသား ဖြစ်နေပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက ကျွန်တော် တရားဟောခဲ့တဲ့ စာမူတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ။

တစ်ယောက်ယောက်က “ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအကြောင်း စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ် လိုတယ်” လို့ ဖုန်းဆက်လာရင်၊ ကျွန်တော် တရားဟောချက် ၁၀၀ ကျော်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအကြောင်း တရားဟောချက် ရှစ်ခုကို ရွေးထုတ်ပါတယ်။

အဲဒါတွေကို ပြန်ပြင်တယ်။

ကျေးဇူးတော်အကြောင်း တစ်ခုခုလိုရင်လည်း ပြန်ကြည့်ပြီးသား တရားဟောချက်တွေထဲက ယူပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တစ်ပတ်တိုင်း တရားဟောတဲ့အခါတိုင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အခန်းအသစ်တစ်ခန်းကို ရေးနေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။

အဲဒါက ကျွန်တော် စာအုပ်တွေ အများကြီးရေးနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။

တရားဟောချက်ပြင်ဆင်ဖို့ အသုံးပြုတဲ့အချိန်ကို စာအုပ်အခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် အသုံးချလိုက်တာပါ။

ပြီးတော့ လိုအပ်ရင် အဲဒီစာကို တိုအောင်လုပ်နိုင်တယ်၊ ရှည်အောင်လုပ်နိုင်တယ်။

အဲဒါက အဲဒီနည်းလမ်းပါ။

အဲဒါ အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းပါပဲ။ မနှစ်က ကိုဗစ်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဘုရားကျောင်းအတွက် တရားဟောဖို့ တောင်းဆိုခံခဲ့ရပါတယ်။

ကျွန်မတို့လည်း Zoom ကနေ လုပ်ရပါတယ်။

အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက စာမူရေးထားပြီး ဖန်သားပြင်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ပြီး အဲဒီစာမူကို အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်။

နောက်မှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒီအကြောင်းအရာက ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာဖတ်စရာ တစ်ခုခုအဖြစ် အသုံးပြုလို့ရတယ်ဆိုတာ သိလာပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခင်ဗျားပြောတာက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးစာအုပ်ရေးဖို့ ပိုလွယ်သွားစေပါပြီ။

အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားလည်း စာအုပ် ၇၄ အုပ် ရေးပြီးတဲ့နောက် အချိန်ရမရတော့ မသိဘူးပေါ့။

ဟုတ်ပါတယ်။

ခင်ဗျားက ၂၀၁၀ ခုနှစ်မှာ အငြိမ်းစားယူမယ်လို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် ခင်ဗျားနဲ့ Teeny က ဆက်လုပ်နေကြတုန်းပါပဲ။

ဘာကြောင့် အနားမယူဘဲ ဆက်လုပ်နေကြတာလဲ။

အငြိမ်းစားယူတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော်တို့ မသိတော့ဘူးထင်ပါတယ်။

အကြောင်းရင်း နှစ်ခုလောက် ရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ အချိန်ယူနားပါတယ်။ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ငယ်ငယ်တုန်းကလို အားအင်မရှိတော့တာကိုလည်း သတိထားမိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး အမှုဆောင်နေပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှုဆောင်လုပ်ငန်းက အရင်ကထက်တောင် ပိုကျယ်ပြန့်လာတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဒစ်ဂျစ်တယ်အမှုဆောင်လုပ်ငန်းနဲ့ အခြားနည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်လို့ပါ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့အတွင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခု ရှိပါတယ်။

ခရစ်တော်အတွက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အငြိမ်းစားယူပြီး ခြေထောက်ကို ပင်လယ်ရေထဲချပြီး အပတ်တိုင်း ဒီလိုပဲ ထိုင်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် သေခြင်းတရားနဲ့တူမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံတော့ အဲဒီလိုထိုင်နေရတာ မဆိုးပါဘူး။ တကယ်တော့ အရမ်းကောင်းပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရင်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒါက သေခြင်းတရားနဲ့တူပါတယ်။

ကျွန်တော့်အတွက် လှုပ်ရှားနေခြင်းက အရေးကြီးပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လျှော့ချဖို့လည်း လိုပါတယ်။

အသက် ၇၅၊ ၇၆ မှာ အသက် ၄၀ တုန်းကလို အားအင်မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး ဟန်ချက်ညီတဲ့ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ကလေးတွေနဲ့ မြေးတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အချိန်ကို အကောင်းဆုံးအသုံးချဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

ဥပမာ ကျွန်တော် ဥပုသ်နေ့မှာ တရားဟောတယ်ဆိုပါစို့။

ပထမအချက်က စာမူရေးထားပြီးသားဖြစ်လို့ အဲဒါက စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အခန်းဖြစ်လာပါတယ်။

ဒုတိယအချက်က ကိုယ့်ဒေသခံအသင်းတော်ကို တရားဟောပါတယ်။

တတိယအချက်က အဲဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်တရားဟောတာကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ဥပုသ်နေ့မှာ အီစတာဖြစ်လို့ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း တရားဟောခဲ့ပါတယ်။ ချက်ချင်းကြည့်ရှုသူ ၁၀,၀၀၀ ရှိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအကြောင်းအရာကို ယူပြီး နောက်တနင်္ဂနွေနေ့မှာ အွန်လိုင်းဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု လုပ်နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီအွန်လိုင်းဆွေးနွေးပွဲက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အွန်လိုင်းတက္ကသိုလ်မှာ သင်တန်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အခု Ruth၊ ကျွန်တော်လုပ်နေတဲ့အရာကို အကောင်းဆုံးအသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။

တစ်ပတ်မှာ ခုနစ်ရက် အလုပ်လုပ်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားအောင် လုပ်တာထက် ကိုယ်လုပ်နေတဲ့အရာကို ပိုပြီးကျယ်ပြန့်တဲ့ သက်ရောက်မှုရှိလာအောင် လုပ်ချင်တာပါ။

တစ်ခါတစ်ရံ အနားယူဖို့ နောက်ဆုတ်နေဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့အားအင်ကို ဘယ်လိုအကောင်းဆုံးအသုံးချမလဲဆိုတာကို အာရုံစိုက်ပါတယ်။

ခရစ်တော်အတွက် ပိုမိုကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးပါတယ်။

ခင်ဗျားက ပိုပြီးကြိုးစားလုပ်တာထက် ပိုပြီးထိရောက်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်မတို့အားလုံး သင်ယူဖို့လိုတဲ့ သင်ခန်းစာပါ။

ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း အနားယူဖို့ အချိန်ယူခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ဓမ္မအမှုအတွက် အချိန်ကာလက ကန့်သတ်ထားပေမယ့် အခုချိန်အထိ အမှုဆောင်နေတုန်းပါပဲ။ သုံးနှစ်ခွဲအတွင်း သူအမှုဆောင်ခဲ့ပုံနဲ့တော့ မတူတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ စာအုပ်၊ အခုစတင်ထုတ်လွှင့်လိုက်တဲ့ အစီအစဉ်၊ အပတ်စဉ်အမှုဆောင်မှုတွေ၊ ဒီကျောင်းကနေ လုပ်ဆောင်နေတာတွေ အားလုံးရှိနေပါတယ်။

ကျွန်မတို့ မပြောရသေးတဲ့အရာ၊ ခင်ဗျားလုပ်နေတဲ့အရာ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့အရာ ရှိသေးလား။

ပထမဆုံး တစ်ခုရှင်းပြချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းကို ကျွန်တော် မသင်းအုပ်ပါဘူး။

အဲဒီမှာ သင်းအုပ်ဆရာတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။

အခု ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အရာ အနည်းငယ်ရှိပါတယ်။

“Three Cosmic Messages” ဆိုတဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုကို လုပ်နေပါတယ်။

မကြာသေးခင်က “Three Angels’ Messages” အကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးခဲ့ပါတယ်။

တရားဟောချက် ၁၃ ပုဒ်လောက်လည်း ရေးထားပါတယ်။ အခု သင်းအုပ်ဆရာတွေ အဲဒီတရားဟောချက်တွေကို အသုံးပြုနေကြပါတယ်။

လူတွေက “Three Cosmic Messages” ဆိုတဲ့ ဆိုက်ကို သွားပြီး တရားဟောချက်တွေ၊ ဂရပ်ဖစ်တွေကို ဒေါင်းလုဒ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ထင်တာက အဲဒီဂရပ်ဖစ်တွေဟာ အခုနောက်ဆုံးပေါ် ဂရပ်ဖစ်တွေထဲက တချို့ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ထပ်အရာတစ်ခုက ကျွန်တော့်ညီမပါ။

သူမက ပညာရေးနယ်ပယ်မှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ Boston University မှာ ပါရဂူဘွဲ့ ရခဲ့ပါတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ SDA ကျောင်းတွေမှာ ကျောင်းအုပ်လည်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခွဲ၊ နှစ်နှစ်လောက်က ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူနည်းနည်းပါတဲ့ အဖွဲ့ထဲကို သူမဝင်လာပါတယ်။

အဲဒီမတိုင်ခင်က သူမဟာ ကျောင်းတစ်ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

လောကီတက္ကသိုလ်တွေနဲ့ SDA တက္ကသိုလ်တွေမှာလည်း သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။

သူမရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်မှုက သင်ရိုးညွှန်းတမ်း ဖွံ့ဖြိုးရေး ဖြစ်ပါတယ်။

သူမက သူငယ်တန်းကလေးတွေနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေအထိ Three Angels’ Messages အကြောင်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပါတယ်။

နှစ်ပတ်ကြာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းဖြစ်ပြီး ဆရာ၊ ဆရာမတွေအတွက် လမ်းညွှန်စာအုပ်တွေ ရှိပါတယ်။

အသက်အရွယ်အလိုက် သင့်တော်တဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိပါတယ်။

စီးရီးထဲမှာ စာအုပ်အများအပြား ပါပါတယ်။ ဗီဒီယိုတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အပြန်အလှန်ပါဝင်လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေလည်း ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီစီမံကိန်းအတွက် ကျွန်တော်တို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ တကယ်ယုံကြည်တာက SDA ရဲ့ အနှစ်သာရဟာ Revelation 14 ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ခြင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာပါ။

လူအများက အဲဒီထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သင်္ကေတတွေ၊ နားလည်ရခက်တဲ့ ပုံရိပ်တွေနဲ့ သားရဲတွေကိုပဲ မြင်ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီထဲမှာ ယေရှုကို မမြင်ကြပါဘူး။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးနဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ဒီစီမံကိန်းအတွက် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ရှိနေမှုကို တိုးချဲ့ဖို့လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

ယူကျူဘ်ပေါ်မှာလည်း ရှိနေမှုကို တိုးချဲ့ချင်ပါတယ်။ အဲဒီနယ်ပယ်မှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အလားအလာ ရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် အပတ်တိုင်း တရားမဟောပေမယ့် အပတ်တိုင်း ယူကျူဘ်အစီအစဉ်အသစ်တစ်ခုတော့ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အရမ်းအားရနေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်းအုပ်ဆရာအနားယူအပန်းဖြေစင်တာကလည်း အခုမှ အရှိန်ရလာတာပါ။ တစ်နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။

ဒါပေမယ့် အနာဂတ်မှာ အလားအလာ အများကြီးရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

သင်းအုပ်ဆရာအများအပြားက ပင်ပန်းနေကြတယ်၊ အားကုန်နေကြတယ်။

သူတို့က အကြံဉာဏ်၊ လမ်းညွှန်မှု ရနိုင်ပြီး အနားယူနိုင်တဲ့နေရာ၊ အစားအစာကောင်းကောင်း ရနိုင်တဲ့နေရာကို လာချင်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် အဲဒီအရာအတွက်လည်း ကျွန်တော်တို့ အားရနေပါတယ်။

Ruth၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ အားရစရာအရာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။

အဲဒါနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု အခုမှ စိတ်ထဲပေါ်လာပါတယ်။

ကျွန်မက အကြံပေးဆွေးနွေးရေးနောက်ခံ ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် Australia အတွင်း ခရီးသွားပြီး ဘုရားကျောင်းအမျိုးမျိုးကို သွားတဲ့အခါ သင်းအုပ်ဆရာအများအပြားဟာ အလွန်ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဒေသခံဘုရားကျောင်းနဲ့ ဓမ္မအမှုအတွက် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ပါဝင်နေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။

သင်းအုပ်ဆရာတွေ၊ ဓမ္မအမှုဆောင်တွေ၊ ဧဝံဂေလိဆရာတွေဟာ အလုပ်လွန်ကဲပြီး အားကုန်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံစားရအောင် ဘာအကြံပေးချင်ပါသလဲ။

ချက်ချင်းစိတ်ထဲရောက်လာတဲ့ အချက်အနည်းငယ် ရှိပါတယ်။

ပထမအချက်က ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာအသက်တာ အားနည်းရင် ဝိညာဉ်ရေးရာပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပိုလွယ်လွယ်ကူကူ ခံစားရပါတယ်။

ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာအသက်တာ ပိုခိုင်မာလေလေ၊ သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာခြင်းနဲ့ ဆုတောင်းခြင်းအသက်တာ ပိုခိုင်မာလေလေ၊ ခရစ်တော်ဆီကနေ အမှုဆောင်ဖို့ လောင်စာရလေလေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အထူးသဖြင့် လူငယ်သင်းအုပ်ဆရာတွေကို ကျွန်တော်ပြောချင်တာက ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ရေးရာဆည်းကပ်မှုအသက်တာကို အလေးထားပါ။

ဒါက ပထမအချက်ပါ။

ဒုတိယအချက်က ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းနဲ့ ခံစားချက်ပိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တဲ့အခါ ပိုပြီးအားကုန်လာပါတယ်။

လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့၊ အစားအစာကောင်းကောင်းစားဖို့၊ လုံလောက်တဲ့အိပ်စက်ခြင်း ရဖို့ အလေးထားပါ။

ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးရာကျန်းမာရေးနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးဟာ အားကုန်ပင်ပန်းမှုကို ကာကွယ်ပေးပါတယ်။

မနက်နိုးလာတာနဲ့ တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို ပြေးလွှားပြီး အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ ဖိအားများတဲ့အလုပ်တွေဟာ ပိုပြီးမြန်မြန် အားကုန်စေပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆုတောင်းခြင်း၊ သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာခြင်း၊ တရားထိုင်ခြင်း။

ဒုတိယအချက်က ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ အရာတွေပါ။

ရေအလုံအလောက်သောက်တာ၊ လုံလောက်စွာ အနားယူတာ၊ အစားအစာကောင်းကောင်းစားတာတွေ လုပ်ရပါမယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်အချက်တွေ ရှိပါသေးတယ်။

တတိယအချက်က သင်းအုပ်ဆရာအများအပြားဟာ ဓမ္မအမှုနဲ့ မိသားစုဘဝကို သီးခြားအရာနှစ်ခုလို မြင်ကြပါတယ်။

“ကျွန်တော်က ဓမ္မအမှုလုပ်နေရတယ်။ ဒါပေမယ့် မိသားစုနဲ့ အချိန်မပေးနိုင်လို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးပါ။

အဲဒီလိုမြင်နေသရွေ့ အမြဲတမ်း ပဋိပက္ခဖြစ်နေမှာပါ။

ဒါပေမယ့် မတူညီတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ မြင်နိုင်ပါတယ်။

ဓမ္မအမှုဆိုတာ အဖွဲ့လိုက်အမှုဆောင်ခြင်း ဖြစ်တယ်လို့ မြင်ပါ။

ဇနီးက ဓမ္မအမှုမှာ အလုပ်မလုပ်ရင်တောင် အဲဒါက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။

ဒီနေ့ ဖွံ့ဖြိုးပြီး စက်မှုနိုင်ငံတွေမှာ သင်းအုပ်ဆရာတွေရဲ့ ဇနီးအများစုက ဘုရားကျောင်းက ခန့်ထားတဲ့အလုပ် မလုပ်ကြဘဲ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခုခု ရှိကြပါတယ်။

ကျွန်တော် သင်းအုပ်ဆရာတွေကို အကြံပေးတာက ဒီလိုပါ။

ဇနီးနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး သူမမှာရှိတဲ့ လက်ဆောင်နဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ်ကို ရှာဖွေပါ။

သူမက ချက်ပြုတ်တာ ကျွမ်းကျင်ရင် ဘုရားကျောင်းမှာ အာဟာရနဲ့ ကျန်းမာရေးသင်တန်းတွေမှာ ပါဝင်ဖို့ အားပေးပါ။

ကလေးအမှုဆောင်လုပ်ငန်းမှာ ကျွမ်းကျင်ရင် အဲဒီမှာ ပါဝင်ဖို့ အားပေးပါ။

ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်ရင် လူတွေကို ကြိုဆိုတဲ့အလုပ်မှာ ပါဝင်ဖို့ အားပေးပါ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးဟာ ဒေသခံဘုရားကျောင်းမှာ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဘယ်လိုအခန်းကဏ္ဍနဲ့ ပါဝင်မလဲဆိုတာ အတူတကွ ဆွေးနွေးပြီး ဆုံးဖြတ်ကြပါ။

ကလေးတွေအတွက်လည်း ဒီလိုပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့မှာ အသက် ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်လောက်ရှိတဲ့ လူငယ်တွေ ရှိပါတယ်။ သူတို့ကို ကင်မရာအသုံးပြုတာ သင်ပေးထားပါတယ်။

သူတို့မှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့က အရမ်းတော်ပြီး တာဝန်ကို အလေးအနက်ယူကြပါတယ်။

တခြားလူငယ်တွေက ချီးမွမ်းဝတ်ပြုရေးအဖွဲ့မှာ ပါဝင်ပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုမှာ ဦးဆောင်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် အထူးသဖြင့် သင်းအုပ်ဆရာတွေအတွက် မိသားစုတစ်ခုလုံး ပူးပေါင်းအမှုဆောင်တဲ့ ပုံစံကို ရှာဖွေဖို့ လိုပါတယ်။

ဥပမာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်းအုပ်ဆရာရဲ့သားက အခု အသက် ၁၃ နှစ်ရှိပါပြီ။ သူက ကင်မရာကို ကိုင်တွယ်နေပါတယ်။

သူက စနေနေ့တိုင်း ဘုရားကျောင်းကိုလာပြီး ကင်မရာအလုပ်လုပ်ရတာကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။ နည်းပညာကို အရမ်းကြိုက်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးအနေနဲ့ ပူးပေါင်းအမှုဆောင်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ လိုပါတယ်။

နောက်ထပ်တစ်ခုက အမှုဆောင်လုပ်ငန်းဟာ ပြဿနာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမယ်ဆိုရင် ပိုပြီးလွယ်လွယ်နဲ့ အားကုန်သွားတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သာသနာပြုရည်မှန်းချက်ကို အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် မတူပါဘူး။

အဲဒါက အဓိကအချက်တစ်ခုလို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

အမှုဆောင်လုပ်ငန်းဟာ ပြဿနာအခြေပြု ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ဘုရားကျောင်းထဲက ပြဿနာအားလုံးကို ကြည့်နေရတာကြောင့် အလွယ်တကူ အားကုန်သွားပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် သာသနာပြုရည်မှန်းချက်က ဘုရားကျောင်းကော်မတီအစည်းအဝေးရဲ့ ထိပ်ဆုံးအချက်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်၊ လူတွေ ခရစ်တော်ဆီလာတာကို မြင်ရခြင်း၊ ဘုရားသခင်က နှလုံးသားတွေကို ပြောင်းလဲပေးနေတာကို မြင်ရခြင်းက သင့်ကို အားဖြည့်ပေးပါလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် အချက်လေးချက်ရှိပါတယ်။

ပထမ၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာအသက်တာက သင့်ကို အားကုန်ပင်ပန်းခြင်းကနေ ကာကွယ်ပေးပါတယ်။

ဒုတိယ၊ လုံလောက်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခန်း၊ အစားအစာကောင်းကောင်းနဲ့ အနားယူခြင်း။

တတိယ၊ ကိုယ့်ရဲ့နှလုံးသားထဲက ဆန္ဒတွေနဲ့ အမှုဆောင်လုပ်ငန်းအကြောင်းကို မိသားစုနဲ့ မျှဝေပြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီအတွက် အခန်းကဏ္ဍတွေ ရှာဖွေပေးခြင်း။

စတုတ္ထ၊ အမှုဆောင်လုပ်ငန်းကို သာသနာပြုရည်မှန်းချက်ဗဟိုပြု ဖြစ်စေခြင်း။

ဒီအချက်တွေက သင်းအုပ်ဆရာတွေအတွက် အထောက်အကူဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ခင်ဗျားပြောတဲ့အရာတွေဟာ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့အရာတွေလိုပဲ ထင်ရပါတယ်။ လူနှစ်ယောက် ပေါင်းစည်းပြီး အသက်ရှင်ရတဲ့ သဘောသဘာဝကြောင့် အခက်အခဲတချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သေချာပါတယ်။

ဒါက တက္ကသိုလ်တက်နေတဲ့ လူငယ်တွေအတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုပါ။ အထူးသဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ဘဝလက်တွဲဖော် ရွေးချယ်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီအချက်လေးခုကို မေးကြည့်သင့်ပါတယ်။

“ဒီနယ်ပယ်လေးခုမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုချဉ်းကပ်မလဲ။ တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်သလို ဘယ်လိုအဖွဲ့လိုက် အလုပ်လုပ်မလဲ” ဆိုတာကို မေးဖို့ အလွန်ကောင်းပါတယ်။

ဒီစကားဝိုင်းက ကျွန်မအတွက် အလွန်ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ခင်ဗျားရဲ့ နားလည်မှုနယ်ပယ်တွေထဲက အချို့ကို မျှဝေပေးတာ၊ ဉာဏ်ပညာမျှဝေပေးတာဟာ ကျွန်မအတွက် အလွန်အကျိုးရှိပါတယ်။

Mark၊ ဒီစကားဝိုင်းက ခင်ဗျားအတွက်လည်း ကောင်းချီးဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်။ အရမ်းသာယာတဲ့ စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အလွန်ပေါ့ပါးပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုရတဲ့ စကားဝိုင်းတစ်ခုပါ။ Ruth၊ ကျွန်တော် အရမ်းတန်ဖိုးထားပါတယ်။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။

ဟုတ်ကဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့အချိန်ပေးမှုနဲ့ မျှဝေပေးမှုအတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မေးခွန်းလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။

ဓမ္မအမှုဆိုတဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့နယ်ပယ်ထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးအကြံပေးစကားတစ်ခု ပေးရမယ်ဆိုရင် ဘာပြောချင်ပါသလဲ။

ကျွန်တော်ပြောချင်တဲ့ အရေးကြီးဆုံးအရာတစ်ခုကတော့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှုံးနိမ့်ခွင့်ပေးဖို့ပါ။

မကြိုးစားဘဲ အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ရှုံးနိမ့်ဖို့ မကြောက်ပါနဲ့။

ဓမ္မအမှုအစောပိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းမဖိအားပေးပါနဲ့။

ကျွန်တော် “ကျွမ်းကျင်မှုတည်ဆောက်ခြင်း” လို့ ခေါ်တဲ့အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးတရားဟောချက်တွေက အရမ်းအားနည်းပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်နေခဲ့တာပါ။

ဆက်ပြီး ရေးတယ်။ ဆက်ပြီး ရေးတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဧဝံဂေလိအစည်းအဝေးက တဲတစ်လုံးထဲမှာ လုပ်ခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်မှ နှစ်ခြင်းမခံခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သင်ယူနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်နေခဲ့ပါတယ်။

ပထမဆုံး စိတ်ဖိစီးမှုစီမံခန့်ခွဲရေးအစီအစဉ်ကို လုပ်တဲ့အချိန်မှာလည်း ကျွန်တော့်ဒူးတွေ တုန်နေပါတယ်။ အဲဒီအစီအစဉ်ကို လုပ်ရတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အရမ်းစိတ်ဖိစီးနေခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သင်ယူနေခဲ့ပါတယ်။

It Is Written အတွက် ပထမဆုံး ရုပ်မြင်သံကြားအစီအစဉ်တွေ လုပ်ခဲ့တုန်းကလည်း Pastor George Van Damme က အဲဒီအစီအစဉ်တွေကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ဒေါ်လာထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်အစီအစဉ်တွေက အရမ်းညံ့လို့ ပစ်ပယ်လိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သူက Hollywood က ရုပ်မြင်သံကြားနယ်ပယ်မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့်အတွက် လမ်းညွှန်ဆရာအဖြစ် ရှာပေးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီလူက ကျွန်တော့်ကို ရုပ်မြင်သံကြားအစီအစဉ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဓမ္မအမှုကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ လူငယ်တွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ “တစ်ခုခုလုပ်ရင် ရှုံးနိမ့်မယ်ထင်လို့ မလုပ်ဖို့ မကြောက်ပါနဲ့” လို့ ပြောချင်ပါတယ်။

အဆိုးဆုံးရှုံးနိမ့်မှုက မလုပ်ခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲတမ်း လက်ရှိအခြေအနေထက် ကျော်လွန်ပြီး စမ်းသပ်ပါ။

ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေနဲ့ ကျေနပ်နေပြီး၊ ကိုယ်လုပ်နိုင်တာကိုပဲ လုံလောက်ပြီလို့ ထင်နေမယ်ဆိုရင် သင်ဟာ လုံလောက်အောင် မလုပ်နေသေးပါဘူး။

အမြဲတမ်း နောက်ထပ်ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းပါ။

ရုပ်မြင်သံကြားအကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့တယ်။

ဂြိုဟ်တုအမှုဆောင်လုပ်ငန်းအကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့တယ်။

ယူကျူဘ်အမှုဆောင်လုပ်ငန်းအကြောင်းလည်း အများကြီးမသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် လူငယ်သင်းအုပ်ဆရာတွေကို ကျွန်တော်ပြောချင်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းမပြင်းထန်ပါနဲ့။

အဆိုးဆုံးရှုံးနိမ့်မှုက မလုပ်ခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ခုခုကို လုပ်ပါ။ ပြီးရင် ထပ်လုပ်ပါ။ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ပါ။

သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က သင့်ကို ဦးဆောင်ပါစေ၊ လမ်းညွှန်ပါစေ၊ ခွန်အားပေးပါစေ။

ဒီလိုနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်ပါ။

ပြီးရင် နောက်ထပ်ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်ပါ။

နောက်ထပ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပါ။

မကြာခင်မှာ ကိုယ့်အတွက် ခက်ခဲခဲ့တဲ့အရာတွေက ပိုလွယ်လာပါလိမ့်မယ်။

မကြာခင်မှာ လူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ဘဝကို ဘုရားသခင်ရဲ့နိုင်ငံတော်အတွက် ထိတွေ့ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အမှုဆောင်လုပ်ငန်းတစ်ခုကို သင်လုပ်ဆောင်နိုင်လာပါလိမ့်မယ်။

အဲဒီ “ရှုံးနိမ့်ဖို့ မကြောက်ပါနဲ့” ဆိုတဲ့စကားက အရာအားလုံးကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ အနှစ်ချုပ်ပေးတယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။

ဘယ်လိုအမှုဆောင်လုပ်ငန်းမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအမှုဆောင်လုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဆရာ၊ ဆရာမဖြစ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် စာရင်းကိုင်လိုမျိုး ပုံမှန် ကိုးနာရီကနေ ငါးနာရီအထိ အလုပ်လုပ်တာဖြစ်ဖြစ် အားလုံးအတွက် ဒီအကြံဉာဏ်က အလွန်လှပပါတယ်။

ကျွန်မတို့ဟာ လူတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်အတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာကို သတိရရင်း ဒီအကြံဉာဏ်ကို အသုံးချနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

အာမင်။

အရမ်းကောင်းပါတယ်။ အချိန်ပေးပြီး မျှဝေပေးတဲ့အတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကိုလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။

ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် Ruth။

 

မူရင်းလင့်

https://youtu.be/t7B4iioz6C0?si=xYXriRvFtrRcjyXr