အခန်း ၁၉—ငြိမ်သက်ခြင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပရောဖက် ဧလိရှဲ

 

အခန်း ၁၉—ငြိမ်သက်ခြင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပရောဖက် ဧလိရှဲ

ဤအခန်းသည် [၄ ဓမ္မရာဇဝင် ၄] ကို အခြေခံထားသည်။

ဧလိယအား ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းစကားများကို အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူ၏အသံသည် မကြောက်မရွံ့ ပြစ်တင်ဆုံးမသောအသံ ဖြစ်သည်။ ဧလိရှဲ၏ အမှုတော်မှာမူ ပို၍ငြိမ်သက်သော အမှုတော်ဖြစ်သည်—ဧလိယစတင်ခဲ့သော အမှုကို ခိုင်ခံ့စေရန်၊ လူတို့အား ထာဝရဘုရား၏လမ်းကို သွန်သင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်၏လမ်းညွှန်မှုသည် သူ့အား လူတို့နှင့် ကိုယ်တိုင်ထိတွေ့ဆက်ဆံလာသူ၊ အနာရောဂါကို ကုသပေးသူနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသူအဖြစ် ပုံဖော်ပြထားသည်။

ဧလိရှဲသည် နူးညံ့၍ ကြင်နာသောစိတ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း တင်းကျပ်စွာလည်း ပြုမူနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ဗေသလမြို့သို့ သွားရာလမ်းတွင် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော ဘုရားမဲ့လူငယ်များ၏ အဖြစ်အပျက်က ဖော်ပြသည်။ ထိုလူငယ်တို့သည် ဧလိယ ကောင်းကင်သို့တက်သွားခြင်းအကြောင်း ကြားသိခဲ့ကြပြီး ထိုအလေးအနက်ဖြစ်ရပ်ကို လှောင်ပြောင်စရာအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ ဧလိရှဲအား “ပြောင်သောခေါင်း၊ အပေါ်သို့တက်လော့။ ပြောင်သောခေါင်း၊ အပေါ်သို့တက်လော့” ဟု ပြောကြသည်။ [၄ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၂၃] အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ပရောဖက်သည် သူတို့အပေါ် ကျိန်ခြင်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြစ်သည်။ “တောထဲမှ ဝက်ဝံမနှစ်ကောင် ထွက်လာ၍ ထိုသူတို့အနက် လေးဆယ့်နှစ်ယောက်ကို ဆုတ်ဖြဲလေ၏။” [အခန်းငယ် ၂၄]

ဧလိရှဲသည် ထိုလှောင်ပြောင်မှုကို သတိမထားဘဲ ကျော်လွှားခဲ့ပါက လူအုပ်သည် သူ့ကို ဆက်လက်လှောင်ပြောင်နေကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံအတွက် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသောအချိန်၌ သူ၏အမှုတော်သည်လည်း အောင်မြင်မှုမရနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တည်းသော ကြောက်မက်ဖွယ်ပြင်းထန်မှုသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လေးစားမှုရရှိစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ အနှစ်ငါးဆယ်တိုင် သူသည် မြို့တစ်မြို့မှတစ်မြို့သို့ သွားလာကာ ရိုင်းစိုင်း၍ အကျင့်ပျက်သော လူငယ်အုပ်စုများအကြား ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း အမြင့်ဆုံးသောဘုရား၏ ပရောဖက်အဖြစ် သူ့ကို မည်သူမျှ မလှောင်ပြောင်ခဲ့ကြတော့ပေ။

ကြင်နာခြင်း၌ပင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသင့်သည်။ မိဘများနှင့် အုပ်ထိန်းသူများက လူငယ်များအပေါ် ပြသသော နူးညံ့မှုဟုခေါ်သော အလိုလိုက်ခြင်း၊ ချော့မြှူခြင်းနှင့် အလျှော့ပေးခြင်းတို့သည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်နိုင်သော အဆိုးရွားဆုံးသော ဆိုးကျိုးများအနက် တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ မိသားစုတိုင်းတွင် ခိုင်မာမှုနှင့် ပြတ်သားသော တောင်းဆိုချက်များသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ကလေးတိုင်းကို ဘုရားသခင်အပေါ် စစ်မှန်သော ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသရန် သွန်သင်ရမည်။ ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သို့မဟုတ် မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ မည်သည့်အခါမျှ မပြောဆိုသင့်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်၍ ကိုယ်တော်၏နေရာ၌ ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်ယူခံရသော အမှုတော်ဆောင်များ၊ ဆရာများနှင့် မိဘများကို ရိုသေလေးစားမှု ပြသသင့်သည်။ သူတို့အပေါ် ပြသသော ရိုသေလေးစားမှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်ပြုခြင်းခံရသည်။

မိသားစုတစ်စု၏ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းသည် ဆုလာဘ်ရရှိခြင်း

ဣသရေလလူမျိုးများစွာအပေါ် အစွမ်းထက်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဧလိရှဲအား ပြုစေနိုင်ခဲ့သော ကြင်နာသောစိတ်ကို ရှုနေမြို့ရှိ မိသားစုတစ်စုနှင့် သူ၏ ခင်မင်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးအကြောင်းတွင် တွေ့ရသည်။ သူသည် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာရာတွင် “တစ်နေ့သောအခါ ဧလိရှဲသည် ရှုနေမြို့သို့ သွား၍ ထိုအရပ်၌ ချမ်းသာသော မိန်းမတစ်ဦးရှိ၏။ ထိုမိန်းမသည် သူ့ကို အစားအစာစားရန် အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုလမ်းအတိုင်း ဖြတ်သွားတိုင်း အစားအစာစားရန် ထိုအိမ်သို့ ဝင်လေ့ရှိ၏။” [၄ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၈] အိမ်ရှင်မသည် ဧလိရှဲကို “ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောလူ” ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ပြီး သူ၏ခင်ပွန်းအား “နံရံပေါ်မှာ အခန်းငယ်တစ်ခန်း ဆောက်ကြစို့။ ထိုအထဲ၌ သူ့အတွက် အိပ်ရာတစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံတစ်လုံးနှင့် ဆီမီးတစ်လုံး ထားကြစို့။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ လာသောအခါ ထိုအခန်းသို့ ဝင်နိုင်မည်” ဟု ပြောလေသည်။ ဧလိရှဲသည် ထိုအနားယူရာနေရာသို့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသည်။ ထိုမိန်းမ၏ ကြင်နာမှုကိုလည်း ဘုရားသခင်သည် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ သူမ၏အိမ်၌ သားသမီးမရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် ထာဝရဘုရားသည် သားတစ်ဦးပေးခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို ဆုချတော်မူ၏။

နှစ်များကုန်လွန်သွားပြီး ကလေးသည် ရိတ်သိမ်းသူများနှင့်အတူ လယ်ပြင်၌ ထွက်နိုင်လောက်အောင် အရွယ်ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် နေပူဒဏ်ကြောင့် သူသည် “ကျွန်ုပ်၏ဦးခေါင်း၊ ကျွန်ုပ်၏ဦးခေါင်း” ဟု ဖခင်အား ပြောလေသည်။ လူငယ်တစ်ဦးက ကလေးကို သူ့မိခင်ထံ သယ်ဆောင်လာပြီး “သူ့ကို ... မိခင်ထံသို့ ယူလာသောအခါ၊ သူသည် မိခင်၏ဒူးပေါ်၌ မွန်းတည့်ချိန်တိုင်အောင် ထိုင်နေပြီးနောက် သေဆုံးလေ၏။ ထိုမိန်းမသည် အပေါ်ထပ်သို့တက်၍ ဘုရားသခင်၏လူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် သူ့ကို ချထားပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ ပြန်ထွက်လာလေ၏။”

သူမသည် ဒုက္ခရောက်နေသဖြင့် အကူအညီရရန် ဧလိရှဲထံသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အစေခံမိန်းမတစ်ဦးနှင့်အတူ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ “ဘုရားသခင်၏လူသည် သူမကို အဝေးမှမြင်သောအခါ ... သူ၏အစေခံ ဂေဟာဇိအား ‘အဲဒီမှာ ရှုနေမိန်းမ ရှိတယ်။ ယခု ပြေး၍ ... သူမနှင့်တွေ့ပြီး သူမအား “သင်အဆင်ပြေပါသလား။ သင်၏ခင်ပွန်း အဆင်ပြေပါသလား။ ကလေး အဆင်ပြေပါသလား” ဟု မေးလော့’ ဟု ဆို၏။” သို့သော် အထိအခိုက်ခံရသော မိခင်သည် ဧလိရှဲထံ ရောက်မလာမချင်း သူမ၏ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဆုံးရှုံးမှုအကြောင်း ကြားသောအခါ ဧလိရှဲက ဂေဟာဇိအား “ငါ၏တောင်ဝှေးကို သင်၏လက်၌ ကိုင်၍ သွားလော့ ... ကလေး၏မျက်နှာပေါ်၌ ငါ၏တောင်ဝှေးကို တင်လော့” ဟု ပြောလေသည်။

သို့သော် မိခင်သည် ဧလိရှဲကိုယ်တိုင် သူမနှင့်အတူ မလာမချင်း ကျေနပ်မည်မဟုတ်ပေ။ “အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်ကို မထားခဲ့ပါ” ဟု သူမက ပြောလေသည်။ ထို့ကြောင့် “သူသည် ထ၍ သူမနောက်သို့ လိုက်လေ၏။ ဂေဟာဇိသည် သူတို့ရှေ့သို့သွား၍ တောင်ဝှေးကို ကလေး၏မျက်နှာပေါ်၌ တင်လေသော်လည်း အသံလည်းမရှိ၊ ကြားခြင်းလည်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြန်လှည့်၍ ဧလိရှဲနှင့်တွေ့ကာ ‘ကလေးသည် နိုးလာခြင်းမရှိပါ’ ဟု ပြောလေ၏။”

သူတို့သည် အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ဧလိရှဲသည် သေဆုံးနေသောကလေး လဲလျောင်းနေသည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်၍ “သူတို့နှစ်ဦးအတွက် တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထာဝရဘုရားထံ ဆုတောင်းလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် အပေါ်သို့တက်၍ ကလေးပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ သူ၏ပါးစပ်ကို ကလေး၏ပါးစပ်ပေါ်၊ သူ၏မျက်စိကို ကလေး၏မျက်စိပေါ်၊ သူ၏လက်များကို ကလေး၏လက်များပေါ်၌ ထားလေ၏။ သူသည် ကလေးပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုဆန့်တန်းထားသောအခါ ကလေး၏ကိုယ်သည် နွေးလာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ပြန်ထ၍ အိမ်အတွင်း တစ်ကြိမ် ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ပြန်တက်၍ ကလေးပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုဆန့်တန်းထားလေ၏။ ကလေးသည် ခုနစ်ကြိမ် နှာချေပြီးနောက် မျက်စိကို ဖွင့်လေ၏။” ထိုနည်းဖြင့် ဤမိန်းမ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဆုလာဘ်ရရှိခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်သော အသက်ပေးရှင် ခရစ်တော်သည် သူမ၏သားကို သူမထံသို့ ပြန်လည်ပေးတော်မူ၏။

ထိုနည်းတူ ကိုယ်တော်ကြွလာသောအခါ သေခြင်းက သိမ်းပိုက်ထားသော အောင်ပွဲကို သင်္ချိုင်းမှ လုယူခံရချိန်တွင် ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသူတို့သည် ဆုလာဘ်ရရှိကြမည်။ ထိုအခါ သေခြင်းအားဖြင့် သူတို့ထံမှ သိမ်းယူခံခဲ့ရသော သားသမီးများကို ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏အစေခံများထံ ပြန်လည်ပေးတော်မူမည်။

ယေရှုသည် သေဆုံးသူများအတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ဝမ်းနည်းခြင်းကို အဆုံးမဲ့မျှော်လင့်ခြင်း၏ သတင်းစကားဖြင့် နှစ်သိမ့်တော်မူ၏—“ငါသည် အသက်ရှင်သောသူဖြစ်၏၊ သေခဲ့၏။ ကြည့်လော့၊ ယခု ငါသည် ကာလအစဉ်အဆက် အသက်ရှင်၏။ ... မရဏနိုင်ငံနှင့် သေခြင်း၏သော့တို့ကို ငါ၌ရှိ၏။” [ဗျာဒိတ် ၁:၁၈] “အကြီးအကဲကောင်းကင်တမန်၏ အသံနှင့် ဘုရားသခင်၏ တံပိုးသံကို ကြားလျက်၊ ထာဝရဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ကောင်းကင်မှ ကြွဆင်းတော်မူမည်။ ခရစ်တော်၌ သေသောသူတို့သည် ရှေ့ဦးစွာ ထမြောက်ကြမည်။ ထို့နောက် အသက်ရှင်၍ ကျန်ကြွင်းသော ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့နှင့်အတူ မိုးတိမ်များအတွင်းသို့ ချီဆောင်ခြင်းခံရ၍ လေထုထဲ၌ ထာဝရဘုရားနှင့် တွေ့ဆုံကြမည်။ ထိုသို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ အစဉ်အမြဲ ရှိကြမည်။” [၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၆၊ ၁၇]

ဧလိရှဲသည် သူ၏အမှုတော်၌ ကုသခြင်းအမှုနှင့် သွန်သင်ခြင်းအမှုကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ရှည်လျား၍ ထိရောက်သော အမှုတော်တစ်လျှောက်လုံး ဧလိရှဲသည် ပရောဖက်ကျောင်းများ၏ ပညာရေးလုပ်ငန်းကို အားပေးထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ စိတ်အားထက်သန်သော လူငယ်အုပ်စုများအား သူပေးခဲ့သော သွန်သင်ချက်များကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နက်ရှိုင်းသော လှုပ်ရှားမှုများက အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

အဆိပ်သင့်သော ဟင်းရည်ကို စားသုံးနိုင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း

သူသည် ဂိလဂါလမြို့ရှိ ကျောင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ် တစ်ကြိမ်တွင် အဆိပ်သင့်နေသော ဟင်းရည်ကို ကုသပေးခဲ့သည်။ “ထိုအချိန်၌ တိုင်းပြည်တွင် အစာခေါင်းပါးခြင်းရှိ၍ ပရောဖက်သားတို့သည် သူ့ရှေ့၌ ထိုင်နေကြ၏။ သူက မိမိ၏အစေခံအား ‘အိုးကြီးကို တင်၍ ပရောဖက်သားတို့အတွက် ဟင်းရည်ချက်လော့’ ဟု ဆို၏။ တစ်ဦးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စုဆောင်းရန် လယ်ပြင်သို့ ထွက်သွားရာ တောရိုင်းနွယ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့၍ ထိုနွယ်မှ တောရိုင်းသခွားသီးများကို အဝတ်အတွင်း အပြည့်အဝ စုဆောင်းလာပြီး၊ ထိုအရာများကို မသိသောကြောင့် ဟင်းအိုးထဲသို့ လှီးဖြတ်ထည့်လေ၏။ ထို့နောက် လူတို့စားရန် ဟင်းကို လောင်းပေးကြ၏။ သူတို့သည် ဟင်းရည်ကို စားနေစဉ် ‘အို ဘုရားသခင်၏လူ၊ အိုးထဲ၌ သေခြင်းရှိ၏’ ဟု အော်ဟစ်ကြ၍ မစားနိုင်ကြတော့ပေ။ သို့သော် သူက ‘မုန့်ညက်ကို ယူလာကြ’ ဟု ဆို၏။ ထိုမုန့်ညက်ကို အိုးထဲသို့ လောင်းချပြီး ‘လူတို့အတွက် လောင်းပေးကြ၊ စားကြစေ’ ဟု ဆို၏။ ထိုအိုးထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။”

အစာခေါင်းပါးခြင်းသည် တိုင်းပြည်တွင် ရှိနေသေးစဉ် ဂိလဂါလ၌ပင် ဧလိရှဲသည် “ဗာလရှာလိရှာမြို့သားတစ်ဦး” ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်ဖြင့် လူတစ်ရာကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်—“မုယောစပါးမုန့်နှစ်ဆယ်နှင့် အခွံပါသော စပါးနှံအပြည့်” ဖြစ်သည်။ ထိုပူဇော်သက္ကာကို ရောက်လာသောအခါ သူက မိမိ၏အစေခံအား “လူတို့ကို ပေး၍ စားကြစေ” ဟု ဆို၏။ အစေခံက “လူတစ်ရာရှေ့၌ ဤအရာကို ချထားရမည်လော” ဟု မေး၏။ သူက တစ်ဖန် “လူတို့ကို ပေး၍ စားကြစေ။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူသည်ကား၊ သူတို့သည် စားကြလိမ့်မည်၊ ကျန်ကြွင်းလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏” ဟု ဆို၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူတို့ရှေ့၌ ချထားပေးရာ သူတို့သည် စားကြပြီး ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ကျန်ကြွင်းလေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ အကြိမ်ကြိမ်၊ ထိုသို့ ထင်ရှား၍ သိသာမြင်သာသောပုံစံဖြင့် အမြဲမဟုတ်သော်လည်း၊ သခင်ယေရှုသည် လူတို့၏လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အလုပ်လုပ်တော်မူခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၌ ပိုမိုရှင်းလင်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရှိခဲ့ပါက လူသားတို့၏သားသမီးများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာသော ဆက်ဆံမှုကို ယခုထက်ပို၍ လွယ်ကူစွာ သိမြင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ခရစ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်အမှုတော်ဆောင်သောနေ့ရက်များတွင် လူအုပ်များကို အလားတူ အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ကျွေးမွေးတော်မူစဉ် ပရောဖက်နှင့်အတူရှိသူတို့ ပြသခဲ့သည့် မယုံကြည်ခြင်းမျိုးကိုပင် ပြသခဲ့ကြသည်။ “လူတစ်ရာရှေ့၌ ဤအရာကို ချထားရမည်လော” ဟု မေးခဲ့ကြသည်။ ယေရှုက လူအုပ်အား စားစရာပေးရန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသောအခါ သူတို့က “ကျွန်ုပ်တို့တွင် မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်ထက် မပိုပါ။ ဤလူအပေါင်းတို့အတွက် အစားအစာဝယ်ရန် သွားရမည်ဆိုလျှင်မှတစ်ပါး” ဟု ပြန်ပြောကြသည်။ [လုကာ ၉:၁၃] ဤမျှများပြားသောသူတို့အတွက် ဤအရာက အဘယ်မျှလောက်ရှိသနည်း။

ထာဝရဘုရားက လုပ်ဆောင်ရန် အမှုတစ်ခုကို ပေးတော်မူသောအခါ ထိုအမိန့်သည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုရှိမရှိ သို့မဟုတ် နာခံရန် ကြိုးစားခြင်း၏ ဖြစ်နိုင်သောရလဒ်မှာ အဘယ်နည်းဟူ၍ လူတို့သည် ရပ်တန့်၍ မမေးမြန်းကြစေနှင့်။ သူတို့လက်ထဲရှိ အထောက်အပံ့သည် ဖြည့်ဆည်းရမည့်လိုအပ်ချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မလုံလောက်သကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်သော်လည်း ထာဝရဘုရား၏လက်ထဲတွင်မူ လိုအပ်သည်ထက်ပင် ပိုမိုလုံလောက်ကြောင်း သက်သေပြမည်။ အစေခံသည် “သူတို့ရှေ့၌ ချထားပေးရာ သူတို့သည် စားကြပြီး ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ကျန်ကြွင်းလေ၏။”

မည်သူမျှ မိမိတို့မြင်နိုင်သော အရင်းအမြစ်များ နည်းပါးခြင်းကို ဝမ်းနည်းညည်းတွား၍ အချိန်မဖြုန်းကြစေနှင့်။ ဘုရားသခင်အပေါ် အားအင်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းသည် အရင်းအမြစ်များကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးပွားစေမည်။ ကိုယ်တော်၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းတို့ဖြင့် ကိုယ်တော်ထံ ဆက်ကပ်အပ်သော လက်ဆောင်ကို ပရောဖက်သားတို့နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူအုပ်အား ပေးသောအစားအစာကို များပြားစေတော်မူသကဲ့သို့ ကိုယ်တော်သည်လည်း များပြားစေတော်မူမည်။