ကောရိန္သုဩဝါဒစာဒုတိယစောင် ၃

 

အခန်းကြီး - ၃

chapter 3

၁ သူ၏ဓမ္မအမှုထမ်းခြင်းကို ချီးမွမ်းရန် ကိုရိန္တုမြို့သားများ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်များသည် လုံလောက်သော ချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူပြသပြီး၊ မမှန်ကန်သော ဆရာများက သူ့ကို မာန်မာနဖြင့် စွပ်စွဲမည်ကို ကာကွယ်သည်။ ၆ ထို့နောက် ပညတ္တိဆရာများနှင့် ဧဝံဂေလိဆရာများအကြား နှိုင်းယှဉ်မှုတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ သူ၏ဓမ္မအမှုထမ်းခြင်းသည် အသက်နှင့် လွတ်လပ်ခြင်း၏ ဧဝံဂေလိသည် အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း၏ ပညတ္တိထက် ပို၍ဘုန်းကြီးသောကြောင့်၊ များစွာသာလွန်ကြောင်း သက်သေပြသည်။မြန်မာလိုဘာသာပြန်ပေးပါ ကောက်နုတ်ချက်နှင့် မှတ်ချက်များမပေးပါနင့် တိကျစွာမှန်ကန်စွာ ဂဏန်းကအစဘာသာပြန်ပေးပါ ဂဏန်းတွေကိုပါ မြန်မာလိုဘာသာပြန်ပေးပါ1

 1 Lest their false teachers should charge him with vainglory, he sheweth the faith and graces of the Corinthians to be a sufficient commendation of his ministry. 6 Whereupon entering a comparison between the ministers of the law and of the gospel, 12 he proveth that his ministry is so far the more excellent, as the gospel of life and liberty is more glorious than the law of condemnation.

 

၁. ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးခြင်း။ အခန်း ၂:၁၇ တွင် ပေါလုသည် သူနှင့်သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကောရိန္သုမြို့သို့သွားရောက်ခဲ့သော မမှန်ကန်သောခေါင်းဆောင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြသည်။ ထိုမမှန်ကန်သောခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ ပေါလု၏ ရှင်းလင်းသောထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုသည် နားလည်မှုလွဲမှားပြီး ဝေဖန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ ပေါလုသည် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးနေသလား။ သူကိုယ်တိုင်နှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ချီးမြှောက်နေသလား။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသောစကားများဖြင့် မကြာခဏ ရည်ညွှန်းခဲ့သည်မဟုတ်လား (၁ ကောရိန္သု ၂:၆၊ ၃:၁၀၊ ၄:၁၊ ၉:၁၅)။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မမှန်ကန်သောဆရာများသည် ယေရုဆလင်အသင်းတော်မှ ထောက်ခံစာများဖြင့် ကောရိန္သုယုံကြည်သူများထံ မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် မမှန်ကန်သောဆရာများဖြစ်ပြီး တမန်တော်များ၏ ထောက်ခံမှုရှိသည်ဟု ထင်ရှားစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏အထောက်အထားများသည် ပေါလု၏အထောက်အထားများထက် သာလွန်သည်ဟု ထင်ရှားနိုင်သည် (တ ၁၃:၁-၃၊ ဂလာတိ ၂:၇, ၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ၂ ကောရိန္သု ၅:၁၂ ကို ကြည့်ပါ။

1. Commend ourselves. In ch. 2:17 Paul contrasts himself and his co-workers with the false leaders who had gone to Corinth and there corrupted the Word of God. There was the strong possibility that Paul’s clear statement might be misinterpreted and thus provoke criticism. Was Paul commending himself? Was he boasting and exalting himself and his co-workers? Had he not frequently referred to himself in glowing terms (1 Cor. 2:6; 3:10; 4:1; 9:15)? Perhaps the false teachers had introduced themselves to the Corinthian believers by letters of recommendation from the church at Jerusalem, which would make it appear that they were actually in good and regular standing and had the backing of the apostles. Thus their credentials would appear to be better than those of Paul (cf. Acts 13:1–3; Gal. 2:7, 9). See on 2 Cor. 5:12.

 

ထောက်ခံခြင်း။ စကားလုံးအရ "အတူရပ်တည်ခြင်း" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ စာကိုင်ဆောင်သူသည် စာရေးသူနှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုစာသည် သူများနှင့်မသိရှိသောဒေသတွင် ခရီးသွားနေသော အလုပ်သမားများကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် မမှန်ကန်သောဆရာများထံမှ အသင်းတော်များကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ မိတ်ဆက်စာများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည် (တ ၁၈:၂၇; ကောလောသဲ ၄:၁၀)။ သို့သော် မမှန်ကန်သော တမန်တော်များရှိသလို အတုအယောင်စာများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ကောရိန္သုမြို့တွင် တင်ပြခဲ့သော ထောက်ခံစာအချို့သည် စစ်မှန်သည်ဟု လက်ခံခဲ့ပုံရသည်။ ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်သာသနာပြုအဖြစ် ထောက်ခံစာများ သယ်ဆောင်မထားခဲ့ပြီး၊ ကောရိန္သုမြို့ရှိ သူ၏ဝေဖန်သူများသည် သူ့ကို တမန်တော်အဖြစ် အထင်သေးပြီး သူ၏အခွင့်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။

Commendation. Literally, “standing together,” meaning that the bearer of the letter was in good standing with the writer of the letter. Such a letter was intended to identify workers traveling in a region where they were not known personally, and thus to protect the churches against false teachers. Letters of introduction are mentioned repeatedly (Acts 18:27; Col. 4:10). But there were spurious epistles, even as there were false apostles. Obviously the letters of commendation that some had presented at Corinth had been accepted as genuine. Evidently Paul had not carried identifying letters as a Christian missionary, and his critics at Corinth now disparaged him as an apostle and questioned his authority.

 

၂. ကျွန်ုပ်တို့၏စာ။ ပေါလုသည် "စာ" ဟူသောစကားလုံးကို နယပယ်အရ အသုံးပြုသည်။ သူ့အား မိတ်ဆက်စာများ မလိုအပ်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ယုံကြည်သူများသည် သူ၏တမန်တော်အဖြစ်ကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။ သူ၏တမန်တော်အခွင့်အာဏာကို ထူထောင်ရန် စာရေးထားသော စာရွက်စာတမ်းများ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ စာရေးထားသော စာတစ်စောင်ဟူသော နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ကောရိန္သုယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ပညတ်တော်ကို ၎င်းတို့၏စိတ်နှလုံးတွင် ရေးထိုးထားပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ပေါလု၏စိတ်နှလုံးတွင် ရေးထိုးထားသော အသက်ရှင်သောစာများဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ပထမအချက်သည် ၎င်းတို့သည် စစ်မှန်သောခရစ်ယာန်များဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပြီး၊ ဒုတိယအချက်သည် ပေါလုသည် စစ်မှန်သောတမန်တော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ "တမန်တော်အဖြစ်" ၏ "တံဆိပ်" ဖြစ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၉:၂)။

2. Our epistle. Paul now uses the word “epistle” figuratively. He had no need of literal introductory letters, for his converts were an all-sufficient proof of his apostleship. He needed no written documents to establish his apostolic authority. The metaphor of a written letter signifies both that the Corinthian believers had the word and law of God written on their hearts and that they were living epistles written on Paul’s heart. The first constituted evidence that they were true Christians, and the second that Paul was a true apostle. They were the “seal” of his “apostleship” (1 Cor. 9:2).

 

ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှလုံးများ။ စာသားအထောက်အထားများအရ (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) "သင်တို့၏စိတ်နှလုံးများ" ဟု ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

Our hearts. Textual evidence may be cited (cf. p. 10) for reading “your hearts.”

 

၃. ထင်ရှားစွာဖော်ပြခြင်း။ စကားလုံးအရ "သိရှိစေခြင်း"၊ "ထုတ်ဖော်ခြင်း" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ကမ္ဘာသည် ပိုမိုဖတ်ရှုနိုင်သော ခရစ်ယာန်များ လိုအပ်သည်။ ခရစ်တော်ကဲ့သို့သော ဘဝ၏ဘာသာစကားသည် လူသားအားလုံးအတွက် ရည်ရွယ်သည်။ ဤနည်းဖြင့်သာလျှင် လူတို့သည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်ပြီး၊ ၎င်း၏သမ္မာတရားများကို နားလည်နိုင်ကာ၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး နာခံရန် သင်ယူနိုင်သည်။

3. Manifestly declared. Literally, “made known,” “revealed.” The world has need of more legible Christians. The language of a Christlike life is intended for all mankind. Only thus can men comprehend what Christianity means, understand its great truths, and learn to love and obey God’s law.

 

ခရစ်တော်၏စာ။ ယုံကြည်သူတစ်ဦးချင်းစီနှင့် အသင်းတော်တစ်ခုစီသည် ကမ္ဘာသို့ ခရစ်တော်ထံမှစာတစ်စောင်ဖြစ်သင့်သည်။ စာ၏ရေးသားသူမှာ ခရစ်တော်ဖြစ်သည်။ ရေးသားထားသောပစ္စည်းမှာ ယုံကြည်သူတစ်ဦးစီ၏စိတ်နှလုံးဖြစ်ပြီး၊ ရေးသားထားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၊ သူ၏စရိုက်လက္ခဏာ၏ ပုံတူဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် စာရေးသူမှာ ပေါလုဖြစ်သည်။

Epistle of Christ. Each believer and each church should be a letter from Christ to the world. The author of the letter is Christ. The material on which the writing is done is the heart of each believer, and that which is written is the law of God, a transcript of His character. The penman in this case was Paul.

 

ခရစ်တော်သည် ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် သူ၏လက်ဖြင့် ပညတ်ဆယ်ပါးကို ရေးသားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၁၂၊ ၃၁:၁၈၊ တရားဟောရာ ၉:၁၀, ၁၁)။ သူသည် လူတို့ကို သမ္မာကျမ်းစာရေးသားရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့ပြီး (၂ တိမောသေ ၃:၁၆၊ ၂ ပေတရု ၁:၂၀, ၂၁)၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ၎င်း၏ရေးသားသူလည်းဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ဆန္ဒရှိလျှင် ပညတ်တော်၊ ကျမ်းစာများနှင့် သူ့ကိုယုံကြည်သူများတွင် ခရစ်တော်ကို မြင်နိုင်ပြီး ရှာဖွေနိုင်သည်။

Christ wrote the Ten Commandments with His own finger on tables of stone (Ex. 24:12; 31:18; Deut. 9:10, 11; cf. PP 366). He inspired men to write the Bible (2 Tim. 3:16; 2 Peter 1:20, 21), and is thus its author also. If they will, men can see and find Christ in the law, in the Scriptures, and in those who believe in Him.

 

ကျွန်ုပ်တို့မှ ဝန်ဆောင်ပေးခြင်း။ ခရစ်တော်သည် ပေါလုကို သူ၏စာရေးသူအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ယုံကြည်သူများ၏စိတ်နှလုံးတွင် ရေးထားသောစာကို မူလစတင်ရေးသားခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ဤအသက်ရှင်သောစာ၏ရေးသားမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ကိရိယာဖြစ်ခဲ့သည်။ ယနေ့အသင်းတော်တွင် နှုတ်ကပတ်တော်၏ သစ္စာရှိသောဝန်ကြီးများသည် ဤမျိုးဆက်အတွက် ဘုရားသခင်၏စာရေးသူများဖြစ်သည်။

Ministered by us. Christ used Paul as His penman, or amanuensis. Paul did not originate or dictate the letter written in the hearts of his converts. But he was God’s instrument in the writing of this living epistle. Faithful ministers of the Word in the church today constitute God’s penmen to this generation.

 

မင်ဖြင့်မဟုတ်။ ရှေးခေတ်စာများကို ပုံမှန်အားဖြင့် ပါးပလွှာပေါ်တွင် သစ်ကိုင်းဖြင့်ရေးသားပြီး အနက်ရောင်ဆိုးဆေးကို မင်အဖြစ်အသုံးပြုသည် (၂ ယောဟန် ၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလု၏အသင်းတော်များသို့ရေးသောစာများသည် ထိုနည်းအတိုင်း ရေးသားခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် လူ့စိတ်နှလုံး၏ပြားများပေါ်တွင်၊ ဆိုလိုသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ရေးသားရာတွင် ပိုမိုခိုင်မာသောကြားခံတစ်ခု လိုအပ်ပြီး၊ ထိုကြားခံမှာ အသက်ရှင်သောဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ဘဝတွင်အလုပ်လုပ်နေသည့်နေရာတွင်၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်နှင့် သမ္မာတရားတို့သည် သန့်ရှင်းမှု၊ နာခံမှု၊ သန့်ရှင်းခြင်းတွင် ထင်ရှားသည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အားလုံးကို နာခံခြင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပေါလုပြောဆိုသော ရေးသားမှုသည် ဉာဏ်ရည်သာမက အလိုဆန္ဒနှင့် ခံစားချက်များကိုပါ ထိခိုက်စေသည် (ဆာလံ ၁:၂၊ ၁၁၉:၁၆)။

Not with ink. Ancient letters were usually written on papyrus, with a reed pen and a black pigment for ink (see 2 John 12). Paul’s letters to the churches were doubtless thus written. But when it comes to writing on the tables of the human heart, that is, of the mind, a more durable medium is required, and that medium is the spirit of the living God. Where the Holy Spirit is at work in the life, God’s law and God’s truth are manifested in holiness, obedience, and sanctification. Obedience to all the will of God becomes spontaneous. The writing of which Paul here speaks affects not only the intellect but the will and the affections as well (Ps. 1:2; 119:16).

 

ပေါလု၏ရန်သူများဖြစ်သော ယုဒဘာသာဝင်များသည် ကောရိန္သုယုံကြည်သူများ၏စိတ်နှလုံးတွင် ပေါလုရေးသားခဲ့သည့်စာမျိုးကို ရေးသားမထားခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ဝန်ကြီးမှုသည် ပညတ်တော်၏စာသားသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်း၏ပြင်ပကျင့်စဉ်များကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ဝိညာဉ်သည် ၎င်းတို့၏စိတ်နှလုံးတွင် တစ်ခါမျှ ရေးထိုးမထားခဲ့ပေ။ ယုဒဘာသာ၏တရားဝင်ဝါဒသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် (ဟေဗြဲ ၄:၂) မပြည့်စုံနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဧဝံဂေလိသည် ယခုပြည့်စုံစေနိုင်ခဲ့သည် (ရောမ ၈:၃, ၄)။ ယုဒဘာသာ၏စာသားအတိုင်း တရားဝင်လိုက်နာမှုသည် သမ္မာတရားများ၏မူများကို လူတို့၏စိတ်နှလုံးသို့ လွှဲပြောင်းမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ယုဒဘာသာ၏ဘာသာရေးကျင့်စဉ်သည် တရားဝင်နှင့် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာအဖြစ်သာ ကျန်ရှိခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်မရှိခဲ့ပေ။

The apostle’s adversaries, the Judaizers, had written no such letter in the hearts of the Corinthian believers as Paul had. Their ministry was limited to the letter of the law. They were concerned almost exclusively with its outward forms; its spirit had never been engraved upon their hearts. What Jewish legalism could not accomplish—for a lack of faith on the part of those who practiced it (Heb. 4:2)—the gospel was now accomplishing (Rom. 8:3, 4). A literal adherence to the letter of Judaism did not transfer the principles of truth to men’s hearts. The Jewish practice of religion remained formal and mechanical—it lacked spirit.

 

ကျောက်ပြားများ။ သို့မဟုတ် "ကျောက်သားပြားများ"။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် သိနာတောင်တွင် ပညတ်ဆယ်ပါးကို ရေးထိုးခဲ့သော ကျောက်ပြားနှစ်ခုကို လူ့စိတ်နှလုံး၏ပြားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ရေးထိုးထားခြင်းတွင် မည်သည့်အမှားမျှမရှိပေ၊ သို့သော် ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင်သာ ရေးထိုးထားပြီး လူတို့၏စိတ်နှလုံးပြားများသို့ လွှဲပြောင်းမပေးခဲ့သရွေ့၊ ၎င်းသည် လက်တွေ့အားဖြင့် သေနေသောစာသာဖြစ်သည်။ သမ္မာတရားသည် ဘဝ၏ပြဿနာများသို့ အသုံးချသည့်အခါမှသာ အသက်ရှင်ပြီး တက်ကြွသောစွမ်းအားရှိသည်။ ပေါလုသည် ဤနေရာတွင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၆-၁၁ တွင် သစ္စာခံယူမှု၏ဆွေးနွေးချက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။ သစ္စာခံယူမှုအတွေ့အကြုံကို ယေရမိ ၃၁:၃၁-၃၃၊ ယေဇကျေလ ၁၁:၁၉, ၂၀၊ ၃၆:၂၆, ၂၇၊ ဟေဗြဲ ၈:၈-၁၀ ကဲ့သို့သော ကျမ်းပိုဒ်များတွင် ရည်ညွှန်းထားသည်။

Tables of stone. Or, “tablets of stone.” Paul contrasts the two tablets of stone upon which God wrote the Ten Commandments at Sinai with the fleshly tablets of the heart. There was nothing wrong about having the law of God inscribed upon tables of stone, but so long as it was written only there, and was not transferred to the tables of men’s hearts, it remained, for all practical purposes, a dead letter. Truth has living, active force only when it is applied to the problems of life. Paul here anticipates his discussion of the new covenant in vs. 6–11. The new-covenant experience is referred to in such passages of Scripture as Jer. 31:31–33; Eze. 11:19, 20; 36:26, 27; Heb. 8:8–10.

 

ဘုရားသခင်တစ်ဆူတည်းသာ စိတ်နှလုံးသို့ရောက်ရှိပြီး သူ၏ပညတ်တော်ကို ရေးထိုးနိုင်သောစွမ်းအားရှိသည်။ ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် သူ၏ပညတ်တော်ကို ရေးသားရန်သည် ၎င်းတို့တွင် ဆန္ဒမရှိသောကြောင့် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ ပညတ်တော်ကို စိတ်နှလုံးတွင် ရေးထိုးပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် သေနေသောစာမဟုတ်တော့ပေ။ စက္ကူနှင့် ကျောက်တုံးသည် ယာယီဖြစ်သည်။ စိတ်နှလုံးနှင့် ဘဝတွင် ရေးထိုးထားသော ပညတ်တော်သည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

Only God has the power to reach the heart and write His law there. It is easier for Him to write His law on tablets of stone, for they have no will to resist. Once the law is written on the heart, it is no longer a dead letter. Paper and stone are transitory. Not so with the law written on the heart and in the life.

 

မောရှေသည် သိနာတောင်မှ ကျောက်ပြားနှစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူရှိခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ခန့်အပ်ထားသော စကားပြောသူအဖြစ် တောင်မှထွက်လာသည်ကို ထင်ရှားသောသက်သေအဖြစ် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ပေါလု၏အထောက်အထားများသည် မြင်သာထင်သာရှိသော အရာများမဟုတ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် စစ်မှန်မှုမရှိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် သူ၏စိတ်နှလုံးနှင့် သူယုံကြည်သူများ၏စိတ်နှလုံးတွင် တူညီသောဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ရေးထိုးခဲ့သည်။ ပေါလုသည် အခြားအထောက်အထားများ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ဘဝနှင့် သူခရစ်တော်ထံသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သောသူများ၏ဘဝများသည် သူ၏ခန့်အပ်မှုသည် ဘုရားသခင်ထံမှဖြစ်ကြောင်း လုံလောက်သောသက်သေဖြစ်သည်။

Moses descended from Sinai bearing two slabs of stone, a visible evidence that he had been with God and came forth from the mount as God’s appointed spokesman. Though Paul’s credentials were not of a tangible kind, they were no less real, for the same divine law had been inscribed by the Holy Spirit in his own heart and in the hearts of his converts. Paul needed no other credentials. His life and the lives of those whom he had led to Christ constituted sufficient evidence that his commission was of God.

 

၄. ထိုသို့သောယုံကြည်မှု။ ပေါလု၏စကားလုံးအတိုင်းနားလည်သူဝေဖန်သူများသည် သူ၏ယုံကြည်မှုနှင့် လုံလောက်မှုကို ချီးကျူးခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထောက်ခံခြင်းအဖြစ် နားလည်မှုလွဲမှားခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူ၏ယုံကြည်မှုသည် ခရစ်တော်၏အဆက်မပြတ်လမ်းညွှန်မှုနှင့် လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင်ရှိသည်ဟူသော သူ၏အသိစိတ်မှ ရလဒ်ဖြစ်သည် (အခန်း ၅:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဂုဏ်ပြုမှုနှင့် ချီးမွမ်းမှုအားလုံးသည် သူ့ထံသို့မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ထံသို့ဖြစ်သည်။ မိုက်မဲသော၊ အချည်းနှီးသော မိမိကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုသည် ဒုစရိုက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်အပေါ်ယုံကြည်မှုသည် ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးကြီးမားသောအရာဖြစ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၁၃:၁၃၊ ဂလာတိ ၅:၂၂, ၂၃)။ ပထမအချက်သည် ဝန်ကြီးမှု၏အောင်မြင်မှုအားလုံးကို မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးစွာပေးအပ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်သည် ၎င်းကို ဘုရားသခင်ထံသို့ နှိမ့်ချစွာ ပေးအပ်သည်။

4. Such trust. Paul’s literal-minded critics had misinterpreted his confidence and sufficiency as boasting and self-commendation. On the contrary, his confidence was the result of his consciousness of being under the constant guidance and influence of Christ (cf. ch. 5:14). Therefore, all honor and praise belonged to Christ, not to him. Foolish, vain self-confidence is a vice, but confidence in God is a great Christian virtue (1 Cor. 13:13; Gal. 5:22, 23). The first boastfully credits to self all success in the ministry, the other humbly credits it to God.

 

၅. လုံလောက်မှု။ ဂရိဘာသာဖြင့် "hikanos" သည် "လုံလောက်မှု"၊ "လုံလောက်သည်" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤစကားလုံး၏နာမ်ပုံစံသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၅ တွင် "လုံလောက်မှု" ဟု ဘာသာပြန်ဆိုပြီး၊ ၎င်း၏ကြိယာပုံစံသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၆ တွင် "တတ်နိုင်စေခြင်း" ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော သူ၏တာဝန်ကို သူ၏စွမ်းရည်အပြည့်ဖြင့် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ဝန်ကြီးမှုသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟူသော ယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိရောက်သောကိရိယာတစ်ခုဖြစ်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုမှုအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ဖြစ်သည်။

5. Sufficient. Gr. hikanos, “sufficient,” “enough.” The noun form of the word is translated “sufficiency” later in v. 5, and its verb form, “made … able,” in v. 6. Paul has discharged his God-appointed commission to the best of his ability, and does not hesitate to express confidence that his ministry has been a success. But all credit for being an effective instrument belongs to God.

 

တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောခြင်း။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ဝန်ကြီးမှုနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်နိဂုံးချုပ်မှုများသို့ ရောက်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ရာအပေါ် သူကိုယ်တိုင်အကဲဖြတ်မှုသည် မမှန်ကန်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏လုပ်ဆောင်မှုများသည် နိုင်ငံတော်အတွက် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့ကြောင်း မည်သူမျှ ငြင်းပယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နိုင်ငံတော်၏မူများသည် သူ၏ယုံကြည်သူများ၏စိတ်နှလုံးနှင့် ဘဝများတွင် ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်စွာ ရေးထိုးထားသည်။

Think any thing. That is, to arrive at any conclusions respecting his own ministry. Though his own appraisal of his workmanship might be faulty, no one can deny that his labors have been fruitful for the kingdom. The principles of the kingdom are indelibly inscribed upon the hearts and lives of his converts.

 

ကျွန်ုပ်တို့မှ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ၊ ကျွန်ုပ်တို့မှ စတင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ဝန်ကြီးမှု၏အောင်မြင်မှုအတွက် မည်သည့်ဂုဏ်ပြုမှုကိုမဆို လုံးဝငြင်းပယ်သည်။

Of ourselves. That is, from ourselves, originating with ourselves. Paul denies any credit whatever for the success that has attended his ministry.

 

 

၆-၉ (ရောမ ၈:၁၅-၂၁၊ ဟေဗြဲ ၈:၆, ၇ တွင် EGW ကို ကြည့်ပါ)။ အသက်ရှင်ရန် ပြဌာန်းထားသောပညတ်တော်။—ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် သိနာတောင်မှ ကြီးကျယ်သောအသံဖြင့် မိန့်တော်မူခဲ့ပြီး၊ အပြစ်သားအတွက် အပြစ်စီရင်ခြင်း၏ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုဖြစ်သည်။ ပညတ်တော်၏တာဝန်မှာ အပြစ်စီရင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတွင် ခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် ရွေးနှုတ်ရန် စွမ်းအားမရှိပေ။ ၎င်းသည် အသက်ရှင်ရန် ပြဌာန်းထားသည်။ ၎င်း၏ပညတ်တော်များနှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် လျှောက်လှမ်းသူများသည် နာခံခြင်း၏ဆုလာဘ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အပြစ်စီရင်မှုအောက်တွင် ကျန်ရှိနေသူများအတွက် ကျွန်ပြုမှုနှင့် သေခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (RH ဧပြီ ၂၂, ၁၉၀၂)။

6–9 (Rom. 8:15–21; see EGW on Heb. 8:6, 7). The Law Ordained to Life.—The law of God, spoken in awful grandeur from Sinai, is the utterance of condemnation to the sinner. It is the province of the law to condemn, but there is in it no power to pardon or to redeem. It is ordained to life; those who walk in harmony with its precepts will receive the reward of obedience. But it brings bondage and death to those who remain under its condemnation (RH April 22, 1902).

 

၆. တတ်နိုင်စေခြင်း။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၆-၁၈ တွင် ပေါလုသည် သူတည်ဆောင်သော "ဝိညာဉ်တော်၏ဝန်ကြီးမှု" (ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၈) ၏သာလွန်မှုကို၊ သူ၏ယုဒဘာသာဝင်ပြိုင်ဘက်များကိုယ်စားပြုသော "သေခြင်း၏ဝန်ကြီးမှု" ဖြစ်သည့် ယခုရုပ်သိမ်းခံရသော ယုဒစနစ်ထက် သာလွန်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူသည် သစ္စာခံယူမှု၏ "ဂုဏ်ကျက်သရေ" ကို မောရှေကာလ၏ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး၊ သူ၏ယုဒဘာသာဝင်ပြိုင်ဘက်များကို ပညတ်တော်၏ဝိညာဉ်ထက် စာသားကိုသာ ထောက်ခံသူများအဖြစ် ဖော်ထုတ်ခြင်းဖြင့် ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ရေးဆွဲသည်။ သူသည် ယုဒဘုန်းကြီးများကို "စာသား" ၏ဝန်ကြီးမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်ဝန်ကြီးများကို "ဝိညာဉ်တော်" ၏ဝန်ကြီးမှုအဖြစ် နှိုင်းယှဉ်သည်။ "စာသား" ၏ဝန်ကြီးတစ်ဦးသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို စီမံခန့်ခွဲသည်။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြင်ပကျင့်စဉ်များနှင့် ကိုက်ညီမှုရရှိရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ပေါလုကို ဘုရားသခင်၏ထုတ်ဖော်ထားသောအလိုတော်အားလုံး၏ "ဝိညာဉ်တော်" ၏ဝန်ကြီးအဖြစ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူသည် ပညတ်တော်၏စာသားအတိုင်း တင်းကြပ်စွာ ပညာသင်ယူခဲ့သူဖြစ်သည် (တ ၂၂:၃၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၄-၆)၊ သို့သော် ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်းရှိ အသက်ရှင်သောဝိညာဉ်သည် သူ့ကို ထိုတင်းကြပ်သောစနစ်မှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည် (ရောမ ၈:၂)။ သူသည် "စာသား" ၏ဝန်ကြီးမှုကို "ဝိညာဉ်တော်" ၏ဝန်ကြီးမှုအတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည် (ရောမ ၈:၁, ၂၊  ၂ ကောရိန္သု ၅:၁၇)။

6. Made us able. In vs. 6–18 Paul sets forth the superiority of “the ministration of the spirit” (v. 8), which he represents, over “the ministration of death,” the now-obsolete Jewish system, represented by his Judaizing opponents. He draws this contrast by comparing the “glory” of the new covenant with that of the Mosaic period, and by exposing his Judaizing opponents as exponents of the letter of the law rather than of the spirit of it. He designates the Jewish priesthood as a ministry “of the letter,” in contrast with that of Christian ministers as a ministry “of the spirit.” A minister “of the letter” of the law administered a system of rules and regulations. His object was to secure conformity to external requirements. But God had made Paul a minister “of the spirit” of all God’s revealed will. He had been educated according to the rigid letter of the law (Acts 22:3; Phil. 3:4–6), but the spirit of life in Christ Jesus had set him free from that rigid system (Rom. 8:2). He had renounced the ministry “of the letter” for that “of the spirit.” (Rom. 8:1, 2; 2 Cor. 5:17).

 

ဝန်ကြီးမှုတစ်မျိုးသည် လူတို့ကို အပြစ်မှကယ်တင်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဖြစ်စေရန် လုံလောက်မှုရှိပြီး၊ အခြားတစ်မျိုးသည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ (ဧဖက် ၃:၇)။ တစ်မျိုးတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ရှိပြီး၊ အခြားတစ်မျိုးတွင် မရှိပေ။ "ဝိညာဉ်တော်" ၏ဝန်ကြီးမှုသည် အပြစ်ကိုဆုံးမရနိုင်သော်လည်း၊ အခြားတစ်မျိုးသည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ (ယောဟန် ၁၆:၈, ၉, ၁၃၊ ဧဖက် ၃:၇၊ ၁ တိမောသေ ၁:၁၁-၁၆)။

The one type of ministry has sufficiency to save men from sin and to make them children of God, the other has not (Eph. 3:7). The one has the Holy Spirit, the other has not. The ministry “of the spirit” is able to convict of sin, the other is not (John 16:8, 9, 13; Eph. 3:7; 1 Tim. 1:11–16).

 

"စာသား" ၏ဝန်ကြီးမှု—ဘာသာရေးပုံစံများ—နှင့် "ဝိညာဉ်တော်" ၏ဝန်ကြီးမှု (ယောဟန် ၄:၂၃, ၂၄ ကိုကြည့်ပါ) သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖယ်ထုတ်ရန်မလိုအပ်ခဲ့ပေ (မာကု ၂:၂၁, ၂၂၊ ၇:၆-၉ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် "စာသား" ၏ဝန်ကြီးမှုသည် လက်တွေ့တွင်၊ မောရှေနှင့် ပရောဖက်အားလုံးသို့ ထုတ်ဖော်ခဲ့သော စစ်မှန်သောဧဝံဂေလိ၏ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (DA ၂၉, ၃၀, ၃၅, ၃၆)။

The ministry “of the letter”—the forms of religion—and that “of the spirit” (see on John 4:23, 24) need not have been mutually exclusive (see on Mark 2:21, 22; 7:6–9). But the ministry “of the letter” came to be, in actual practice, a perversion of the true gospel which had been revealed to Moses and to all the prophets (DA 29,  30,  35, 36).

 

ကျမ်းသစ်။ စကားလုံးအရ “သစ္စာခံယူမှုအသစ်” (မဿဲ ၂၆:၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် သစ္စာခံယူမှုအသစ်ကို သစ္စာခံယူမှုအဟောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး၊ တစ်ခုကို ဝိညာဉ်တော်နှင့် ဆက်စပ်ပြီး အခြားတစ်ခုကို စာသားနှင့် ဆက်စပ်သည်။ သစ္စာခံယူမှုအဟောင်းအောက်တွင်၊ ယုဒလူမျိုးများ၏ ပညတ်တော်၏ ရိုးရှင်းသော “စာသား” အပေါ်ရိုသေမှုသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနီးပါးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် “ဝိညာဉ်တော်” ကို ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် ပညတ်တော်၏ “စာသား” ၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ပညတ်တော်၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် သတ်မှတ်ထားသော အခမ်းအနားများကို ၎င်းတို့၏နာခံမှုသည် တရားဝင်ပြီး ပြင်ပကျင့်စဉ်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုနှင့် နာခံမှုသည် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာနည်းလမ်းများ၊ ရှုပ်ထွေးသောစည်းမျဉ်းများနှင့် လိုအပ်ချက်များဖြင့် ထူးခြားမည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေမှုနှင့် စွမ်းအားဖြင့်ဖြစ်သည်။

New testament. Literally, “new covenant” (see on Matt. 26:28). Paul contrasts the new covenant with the old, the one being identified with the spirit and the other with the letter. Under the old covenant, Jewish reverence for the simple “letter” of the law practically became idolatry. It stifled the “spirit.” The Jews chose to live under the dominion of the “letter” of the law. Their obedience to the law, to ritual, and to the prescribed ceremonies was formal and external. A Christian’s devotion and obedience will not be characterized by any mechanical method, by elaborate rules and requirements, but by the presence and power of the Spirit of God.

 

စာသားမဟုတ်။ ကျမ်းစာတွင် “စာသား” နှင့် “ဝိညာဉ်တော်” အကြား နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် တမန်တော်ပေါလုထံတွင်သာ ထူးခြားသည် (ရောမ ၂:၂၇-၂၉၊ ၇:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ တစ်ခုသည် ပြင်ပကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုသည် အတွင်းပိုင်းဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးများနှင့် ခရစ်ယာန်များသည် “ဝိညာဉ်တော်” ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး “စာသား” ကို အလေးပေးရန် အန္တရာယ်ရှိသည်။ ကျမ်းဟောင်းနှင့် ကျမ်းသစ်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်မှ လှုံ့ဆော်ခံရသော ထုတ်ဖော်မှုတစ်ခုဖြစ်သည် (၂ တိမောသေ ၃:၁၅-၁၇)။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒဘာသာကို “စာသား” နှင့် “ဝိညာဉ်တော်” နှစ်မျိုးလုံးရှိရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်—ဘုရားသခင်၏ထုတ်ဖော်ထားသောအလိုတော်၏မှတ်တမ်းနှင့် သတ်မှတ်ထားသောပုံစံများကို အသက်ရှင်သောဘာသာရေးအတွေ့အကြုံအဖြစ် ဘာသာပြန်ဆိုရန်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၄:၂၃, ၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရစ်ယာန်ဘာသာအတွက်လည်း အလားတူဖြစ်သည်။ တရားဝင်ယုံကြည်ချက်များ၊ သီအိုရီဆိုင်ရာဓမ္မပညာနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုပုံစံများသည် လူတို့ကို အပြစ်မှကယ်တင်ရန် စွမ်းအားမရှိပေ။

Not of the letter. The contrast between “letter” and “spirit” in Scripture is peculiar to the apostle Paul (see on Rom. 2:27–29; 7:6). The one is outward, the other inward. Both Jews and Christians are in danger of stressing the “letter” to the exclusion of the “spirit.” The OT, as well as the NT, constitutes an inspired revelation by the Holy Spirit (2 Tim. 3:15–17). God intended Judaism to have both “letter” and “spirit”—a record of God’s revealed will and certain prescribed forms, translated into a living experience (see on John 4:23, 24). The same is true of Christianity. Formal creeds, theoretical theology, and the forms of worship have no power to save men from sin.

 

ဘုရားသခင်ထံမှလာသောကြောင့် မောရှေ၏ရေးသားချက်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပညတ်တော်၏ “စာသား” သည် ကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် “စာသား”၊ ပညတ်တော်၏ရေးသားထားသောမှတ်တမ်းကို၊ ယုဒလူမျိုးများ၏စိတ်နှလုံးတွင် ပညတ်တော်၏ “ဝိညာဉ်တော်” ကို ထူထောင်ရန်အတွက် ပိုမိုမြင့်မားသောရည်မှန်းချက်သို့ရောက်ရှိရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယုဒလူမျိုးများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ပညတ်တော်၏ “စာသား” ကို “ဝိညာဉ်တော်” အဖြစ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်မှကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွေ့အကြုံအဖြစ် ဘာသာပြန်ဆိုရန် မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။ ပညတ်တော်၏စာသားကိုသာ စစ်မှန်စွာလိုက်နာခြင်းသည် “သေစေသည်”။ ပညတ်တော်၏ “ဝိညာဉ်တော်” သာလျှင် ယုဒလူမျိုးဖြစ်စေ၊ ခရစ်ယာန်ဖြစ်စေ “အသက်ရှင်စေနိုင်သည်”။ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ကျင့်စဉ်သည် “ဘုရားရေးရာ၏ပုံစံ” သာရှိပြီး “၎င်း၏စွမ်းအား” မရှိဘဲ (၂ တိမောသေ ၃:၅) အလွယ်တကူ ယိုယွင်းသွားနိုင်သည်၊ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ “စာသား” သည် ၎င်းပေါ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အားထားသူများကို “သေစေသည်”။

In that it had come from God the “letter” of the law as recorded in the writings of Moses was good. But God had intended the “letter,” the written record of the law, to be only a means to the higher end of establishing the “spirit” of the law in the hearts of the Jews. But, as a whole, the Israelites failed to translate the “letter” of the law into the “spirit” of the law, that is, into a living religious experience of personal salvation from sin by faith in the atonement to be provided by the Messiah. The literal observance, alone, of the law “killeth.” Only the “spirit” of the law can possibly give “life,” whether it be to Jew or to Christian. The practice of Christianity can easily degenerate into a mere “form of godliness” without “the power thereof” (2 Tim. 3:5), so that the “letter” of Christianity “killeth” those who rely on it for salvation.

 

ပေါလု၏ခေတ်တွင်၊ ယုဒဘာသာသည် စစ်မှန်သောဘာသာရေး၏ “ဝိညာဉ်တော်” ကို လုံးဝဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ဘာသာရေးကျင့်စဉ်များသည် “စာသား” သာဖြစ်သည်။ စနစ်တစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းသည် ၎င်း၏ယုံကြည်သူများကို အသက်ရှင်စေရန် စွမ်းအားဆုံးရှုံးခဲ့သည် (မာကု ၂:၂၁, ၂၂၊ ယောဟန် ၁:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ရာစုနှစ်များတွင် ၎င်းလည်း ယိုယွင်းလာခဲ့သည် (ဒံယလ ၇ တွင် ထပ်ဆောင်းမှတ်စုကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုရေးသားစဉ်က ယုဒဘာသာသည် “စာသား” နှင့် ဆက်စပ်ခဲ့ပြီး၊ ယုဒဘာသာဝင်များ၏လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်သော ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် “ဝိညာဉ်တော်” နှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်။

In Paul’s day, Judaism had so far lost the “spirit” of true religion that its religious observances consisted only of the “letter.” As a system it had lost the power to impart life to its adherents (see on Mark 2:21, 22; John 1:17). On the other hand, Christianity was still young and virile, although in centuries to come it, too, was to become degenerate (see Additional Note on Dan. 7). Thus, when Paul wrote, Judaism was identified with the “letter,” and Christianity, in so far as it was free from the influence of the Judaizers, was identified with the “spirit.”

 

ပေါလုသည် ကျမ်းဟောင်းနှင့် ပညတ်ဆယ်ပါးကို အထင်သေးပြောဆိုသည်ဟူသော အချို့၏အငြင်းပွားမှုသည် အချက်အလက်အပေါ်တွင် အခြေအမြစ်မရှိပေ။ ပေါလုသည် တစ်ပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များထံသို့ ရေးသားရာတွင် ကျမ်းဟောင်းနှင့် ပညတ်ဆယ်ပါးသည် ခရစ်ယာန်များအပေါ် အာဏာသက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုခဲ့သည် (ရောမ ၈:၁-၄၊ ၂ တိမောသေ ၃:၁၅-၁၇၊ မဿဲ ၅:၁၇-၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်နှင့် တမန်တော်များသည် ကျမ်းဟောင်းမှလွဲ၍ အခြား “ကျမ်းစာများ” မရှိခဲ့ပေ (ယောဟန် ၅:၃၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဟေဗြဲ ၁၁ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော သစ္စာရှိသူများ၏ စည်းကမ်းနှင့် ကျမ်းဟောင်းခေတ်က ယုံကြည်သူထောင်ပေါင်းများစွာတို့သည် ၎င်းတို့၏ဘဝတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အသက်ရှင်စေသောလုပ်ဆောင်မှုကို ကျမ်းသစ်ခေတ်ကသူများကဲ့သို့ပင် ခံစားခဲ့ကြသည်။

The argument of some that Paul here depreciates the OT and the Decalogue is without foundation in fact. Writing to Gentile Christians, Paul repeatedly affirms the biding force of the OT and the Decalogue upon Christians (see on Rom. 8:1–4; 2 Tim. 3:15–17; cf. on Matt. 5:17–19). Christ and the apostles had no other “scriptures” than the OT (see on John 5:39). The galaxy of the faithful whose names are recorded in Heb. 11, together with many thousands of believers in OT times, experienced the quickening work of the Holy Spirit in their lives, just as others did in NT times.

 

အသင်းတော်တိုင်းနှင့် ယုံကြည်ချက်တိုင်းတွင် ၎င်း၏ “စာသား” နှင့် ၎င်း၏ “ဝိညာဉ်တော်” ရှိသည်။ ယေရှုခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိတွင် ၎င်း၏ “စာသား” နှင့် ၎င်း၏ “ဝိညာဉ်တော်” ရှိသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အသက်ရှင်စေသောစွမ်းအားမရှိဘဲ၊ မည်သည့်အသင်းတော်တွင်မဆို ဧဝံဂေလိသည် မလွှဲမရှောင်သာ သေနေသောစာသားဖြစ်လာသည်။ ယုံကြည်သူဟုဆိုကြသော ခရစ်ယာန်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် “စာသား” နှင့် ကျေနပ်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာအသက်မရှိဘဲ လုံးဝကျန်ရှိနေသည်။ ဘုရားသခင်လိုအပ်သည်မှာ မဖြစ်မနေမှန်ကန်သောလုပ်ရပ်သာမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးနှင့် မှန်ကန်သော အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအခြေအနေ၏ရလဒ်နှင့် သက်သေအဖြစ် မှန်ကန်သောလုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်ဘဝနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုကို စည်းမျဉ်းစနစ်တစ်ခုနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်လုပ်ဆောင်ရန်ထက်၊ အသက်ရှင်သောဘုရားသခင်ပေါ်တွင် အားထားမှုဖြစ်အောင်မလုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေး၏တရားဝင်လုပ်ရပ်များနှင့် အခမ်းအနားများသည် ယုဒဖြစ်စေ၊ ခရစ်ယာန်ဖြစ်စေ၊ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုသို့ရောက်ရှိရန် နည်းလမ်းများသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ရည်မှန်းချက်များအဖြစ် ဆက်ဆံပါက၊ ၎င်းတို့သည် စစ်မှန်သောဘာသာရေးအတွေ့အကြုံအတွက် အတားအဆီးဖြစ်လာသည်။

Every church and every creed has its “letter” as well as its “spirit.” The gospel of Jesus Christ has its “letter” and its “spirit.” Without the quickening power of the Holy Spirit, the gospel in any church inevitably becomes a dead letter. Thousands of professed Christians are satisfied with the “letter” and remain wholly without spiritual life. What God requires is not simply right action, but right action as the product and evidence of a right relationship with God and a right state of moral and spiritual being. To reduce Christian life and worship to compliance with a system of rules, rather than to make it a matter of reliance upon the living God, is to depend upon the service and ministry of the “letter.” The formal acts and ceremonies of religion, whether Jewish or Christian, are but a means to an end. If treated as ends in themselves, they immediately become a hindrance to true religious experience.

 

ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၊ ပညတ်ဆယ်ပါးအတွက်လည်း အလားတူဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ပညတ်များကို တရားဝင်လိုက်နာမှုဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ကြိုးစားမှုသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏အိမ်နီးချင်းများအတွက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သဘာဝရလဒ်အဖြစ် နာခံမှုသည် ဘုရားသခင်၏မျက်မှောက်တွင်သာ တန်ဖိုးရှိသည် (မဿဲ ၁၉:၁၆-၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။ တောင်ပေါ်တရားဒေသနာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်သည် နာခံမှု၏ “ဝိညာဉ်တော်” မရှိဘဲ ပညတ်တော်၏ “စာသား” ကို နာခံခြင်းသည် သူ၏ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏စံနှုန်းကို မပြည့်မီဟု အလေးပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၅:၁၇-၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျမ်းစာ၏ခေတ်သစ်ထောက်ခံသူအချို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ပညတ်တော်၏ “ဝိညာဉ်တော်” သည် ၎င်း၏ “စာသား” ကို ဖျက်သိမ်းမထားပေ။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ယေရှုသည် ဆဋ္ဌမပညတ်ကို အခြေခံ၍ ၎င်းတို့၏ညီအစ်ကိုများနှင့် “ဒေါသမထားရန်” သူ၏နောက်လိုက်များကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (မဿဲ ၅:၂၂)၊ သို့သော် သူသည် ၎င်းတို့၏ညီအစ်ကို၏အသက်ကို ယူခြင်းဖြင့် ပညတ်တော်၏စာသားကို ချိုးဖောက်ရန် လိုင်စင်မပေးခဲ့ပေ။ ဆဋ္ဌမပညတ်တော်၏ “ဝိညာဉ်တော်” သည် ၎င်း၏ “စာသား” ကို အစားထိုးမထားဘဲ ၎င်းကို “ချီးမြှောက်သည်” (ဟေရှာယ ၄၂:၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ စတုတ္ထပညတ်အပါအဝင် ပညတ်ဆယ်ပါး၏ ပညတ်တစ်ခုစီအတွက် အလားတူပြောနိုင်သည် (ဟေရှာယ ၅၈:၁၃၊ မာကု ၂:၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။

The same is true of the law of God, the Decalogue. Formal compliance with its precepts, in the endeavor to earn salvation thereby, is futile. Only when obedience follows as the natural result of love for God and one’s fellow men is it of any value in God’s sight (see on Matt. 19:16–30). In the Sermon on the Mount our Lord stressed the principle that obedience to the “letter” of the law without the “spirit” of obedience falls short of meeting His standard of righteousness (see on Matt. 5:17–22). Contrary to certain modern exponents of Scripture, the “spirit” of the law does not abolish its “letter.” For instance, Jesus enjoined His followers, on the basis of the sixth commandment, not to be “angry” with their brethren (Matt. 5:22), but He did not thereby give a man license to violate the letter of the commandment by taking his brother’s life. The “spirit” of the sixth commandment obviously does not replace its “letter” and tends to “magnify” it (see on Isa. 42:21); The same may be said of each precept of the Decalogue, including the fourth commandment (see on Isa. 58:13; Mark 2:28).

 

စာသားသည် သေစေသည်။ “စာသား” သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ အပြစ်သားကို သေဒဏ်မှ ကယ်တင်ရန် စွမ်းအားမရှိပေ။ တကယ်တော့၊ ၎င်းသည် သူ့ကို သေဒဏ်ပေးသည်။ မူလက ဘုရားသခင်မှပေးအပ်ခဲ့သော ပညတ်တော်သည် အသက်ရှင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ရောမ ၇:၁၀, ၁၁)၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် “သန့်ရှင်းပြီး၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး၊ ကောင်းမွန်သည်” ဟု ဆိုသည် (ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၂)။ သို့သော် အသက်ရှင်ခြင်းသည် နာခံမှုနှင့်လာပြီး၊ သေခြင်းသည် နာမခံမှုနှင့်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ပညတ်တော်သည် အပြစ်သားကို သေစေသည်၊ အကြောင်းမှာ “အပြစ်ပြုသောဝိညာဉ်သည် သေရလိမ့်မည်” (ယေဇကျေလ ၁၈:၄, ၂၀)။ “အပြစ်၏အခကြေးငွေသည် သေခြင်းဖြစ်သည်” (ရောမ ၆:၂၃)၊ သို့သော် ဧဝံဂေလိသည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် အသက်ပေးရန် ရည်ရွယ်သည် (အခန်း ၈:၁-၃)။ ပညတ်တော်သည် ပညတ်ချိုးဖောက်သူကို သေဒဏ်ပေးသော်လည်း၊ ဧဝံဂေလိသည် သူ့ကို ရွေးနှုတ်ပြီး ထပ်မံအသက်ရှင်စေသည် (ဆာလံ ၅၁)။

The letter killeth. The “letter” was good, but it had no power to rescue the sinner from the sentence of death. In fact, it condemned him to death. As originally given by God, the law was designed to promote life (Rom. 7:10, 11), and thus it is said to be “holy, and just, and good” (v. 12). But life came with obedience, and death with disobedience. The law thus put the sinner to death, for the “soul that sinneth, it shall die” (Eze. 18:4, 20). “The wages of sin is death” (Rom. 6:23), but the gospel was designed to forgive him, and give him life (ch. 8:1–3). The law sentences the commandment breaker to death, but the gospel redeems him and makes him live again. (Ps. 51).

 

အသက်ရှင်စေသည်။ စကားလုံးအရ “အသက်ရှင်စေသည်”။ “ဝိညာဉ်တော်” ၏ဝန်ကြီးမှုသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ပေးအပ်သည်။ ပညတ်တော်မှပြဌာန်းထားသော သေဒဏ်သည် ခရစ်တော်တွင် အသက်ရှင်ခြင်း၏လက်ဆောင်ဖြင့် အစားထိုးခံရသည် (၁ ယောဟန် ၅:၁၁, ၁၂)။ ယုံကြည်သူ၏သြတ္တပ္ပတွင် ဘုရားသခင်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏စံနှုန်းကို ယူဆောင်လာသောအခါ၊ ၎င်းသည် နာခံမှုနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၏အကြောင်းရင်းဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသောသူ၏သြတ္တပ္ပတွင် ယူဆောင်လာသောအခါ၊ ၎င်းသည် သူ့ကို သေဒဏ်ပေးသည်။

Giveth life. Literally, “makes alive.” The ministry of the “spirit” imparts supernatural power. The sentence of death imposed by the law is superseded by the gift of life in Christ (1 John 5:11, 12). When brought to the conscience of a converted man, the standard of God’s righteousness becomes the occasion of obedience and life. But when the law of God is brought to the conscience of the unregenerate man, it condemns him to death.

 

 

၇. ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၉ တွင် EGW ကိုကြည့်ပါ။

7. See EGW on Ex. 34:29.

 

၇-၁၁ (ဂလာတိ ၃:၁၉၊ ဧဖက် ၂:၁၅၊ ကောလောသဲ ၂:၁၄၊ ဟေဗြဲ ၉:၉-၁၂၊ ၁၀:၁-၇)။ နှစ်မျိုးသောပညတ်စနစ်။—ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများ၊ သူ၏ထူးခြားသောရတနာဟု သူခေါ်ဆိုသူများသည်၊ အကျင့်စာရိတ္တပညတ်နှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာပညတ်ဟူ၍ နှစ်မျိုးသောပညတ်စနစ်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ တစ်ခုသည် ဖန်ဆင်းခြင်းသို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြပြီး ကမ္ဘာကိုဖန်ဆင်းသော အသက်ရှင်သောဘုရားသခင်ကို အမှတ်ရစေရန်၊ မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင်မဆို လူသားအားလုံးအပေါ် အာဏာသက်ရောက်ပြီး၊ အချိန်နှင့်ထာဝရတည်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ခုသည် လူသားများ၏ အကျင့်စာရိတ္တပညတ်ကို ချိုးဖောက်မှုကြောင့် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကိုနာခံမှုသည် အနာဂတ်ကယ်တင်ခြင်းကို ညွှန်ပြသော ယဇ်ပူဇော်မှုများနှင့် ပူဇော်သက္ကာများတွင် ပါဝင်သည်။ တစ်ခုစီသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားသည်။

7–11 (Gal. 3:19; Eph. 2:15; Col. 2:14; Heb. 9:9–12; 10:1–7). A Twofold System of Law.—God’s people, whom He calls His peculiar treasure, were privileged with a two-fold system of law; the moral and the ceremonial. The one, pointing back to creation to keep in remembrance the living God who made the world, whose claims are binding upon all men in every dispensation, and which will exist through all time and eternity. The other, given because of man’s transgression of the moral law, the obedience to which consisted in sacrifices and offerings pointing to the future redemption. Each is clear and distinct from the other.

 

ဖန်ဆင်းခြင်းမှစ၍ အကျင့်စာရိတ္တပညတ်သည် ဘုရားသခင်၏ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာအစီအစဉ်၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ ထုံးတမ်းစဉ်လာပညတ်သည် လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန် ခရစ်တော်၏အစီအစဉ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းရန်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် ပူဇော်သက္ကာများ၏ ပုံစံပညတ်စနစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ဤဝန်ဆောင်မှုများမှတစ်ဆင့် အပြစ်သားသည် ခရစ်တော်ဟူသော ကြီးမားသောပူဇော်သက္ကာကို သိမြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ယုဒလူမျိုးများသည် မာနနှင့် အပြစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အနက်အနည်းငယ်သာလျှင် အပြစ်ဖြေရာအတွက် သားရဲများ၏သေခြင်းထက် ပိုမိုမြင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာများမှ ပုံဖော်ထားသော ခရစ်တော်ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို သိမြင်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ထုံးတမ်းစဉ်လာပညတ်သည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသည်။ ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန် ခရစ်တော်ယေရှုသည် သူ၏ခမည်းတော်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး ပြုလုပ်ထားသော ပြင်ဆင်မှုဖြစ်သည်။ ပုံစံစနစ်၏ စီစဉ်မှုတစ်ခုလုံးသည် ခရစ်တော်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ အာဒံသည် ယေဟောဝါ၏ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်မှု၏ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားနေသော အပြစ်ကင်းသောသားရဲတွင် ခရစ်တော်ကို ပုံဖော်မြင်ခဲ့သည် (RH မေလ ၆, ၁၈၇၅)။

From the creation the moral law was an essential part of God’s divine plan, and was as unchangeable as Himself. The ceremonial law was to answer a particular purpose in Christ’s plan for the salvation of the race. The typical system of sacrifices and offerings was established that through these services the sinner might discern the great offering, Christ. But the Jews were so blinded by pride and sin that but few of them could see farther than the death of beasts as an atonement for sin; and when Christ, whom these offerings prefigured, came, they could not discern Him. The ceremonial law was glorious; it was the provision made by Jesus Christ in counsel with His Father, to aid in the salvation of the race. The whole arrangement of the typical system was founded on Christ. Adam saw Christ prefigured in the innocent beast suffering the penalty of his transgression of Jehovah’s law (RH May 6, 1875).

 

နှစ်ခုသောပညတ်များသည် ဘုရားသခင်၏တံဆိပ်ကို ဆောင်သည်။—ပေါလုသည် သူၚ်ညီအစ်ကိုများအား အပြစ်ကိုခွင့်လွှတ်ပေးသော ကယ်တင်ရှင်၏ ကြီးမားသောဂုဏ်ကျက်သရေသည် ယုဒစနစ်တစ်ခုလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပေးသည်ကို မြင်စေလိုသည်။ သူသည် ခရစ်တော်သည် လူသားများ၏ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ကမ္ဘာသို့ရောက်ရှိပြီး သေဆုံးသောအခါ၊ ပုံစံသည် ပုံစံအမှန်နှင့် တွေ့ဆုံသည်ကို မြင်စေလိုသည်။

Two Laws Bear Stamp of Divinity.—Paul desires his brethren to see that the great glory of a sin-pardoning Saviour gave significance to the entire Jewish economy. He desired them to see also that when Christ came to the world, and died as man’s sacrifice, type met antitype.

 

ခရစ်တော်သည် လူသားများ၏ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သေဆုံးပြီးနောက်၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာပညတ်သည် အာဏာမရှိတော့ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် အကျင့်စာရိတ္တပညတ်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသည်။ တစ်ခုလုံးသည် ဘုရားသခင်၏တံဆိပ်ကို ဆောင်ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဖျက်သိမ်းခံရမည့် စီရင်ပိုင်ခွင့်၏ဝန်ကြီးမှုသည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိခဲ့ပါက၊ ခရစ်တော်ထုတ်ဖော်ပြသည့်အခါ၊ ယုံကြည်သူအားလုံးကို သူ၏အသက်ရှင်စေသော၊ သန့်ရှင်းစေသောဝိညာဉ်တော်ကို ပေးအပ်သည့် အမှန်တရားသည် မည်မျှပို၍ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိရမည်နည်း (RH ဧပြီ ၂၂, ၁၉၀၂)။

After Christ died on the cross as a sin offering the ceremonial law could have no force. Yet it was connected with the moral law, and was glorious. The whole bore the stamp of divinity, and expressed the holiness, justice, and righteousness of God. And if the ministration of the dispensation to be done away was glorious, how much more must the reality be glorious, when Christ was revealed, giving His life-giving, sanctifying, Spirit to all who believe (RH April 22, 1902)?

 

သေခြင်း၏ဝန်ကြီးမှု။—ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောပညတ်တော်သည် တိုတောင်းပြီး ပြည့်စုံသည်။ ၎င်းသည် နားလည်ရန်နှင့် မှတ်မိရန် လွယ်ကူသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်၏ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ပြည့်စုံမှုကို အောက်ပါစကားများတွင် အနှစ်ချုပ်ထားသည်- “သင်သည် သင်၏ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရားကို သင်၏စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ သင်၏ဝိညာဉ်အကြွင်းမဲ့၊ သင်၏ဉာဏ်အကြွင်းမဲ့၊ သင်၏အားအကြွင်းမဲ့ဖြင့် ချစ်ရမည်။ … သင်သည် သင်၏အိမ်နီးချင်းကို သင်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ချစ်ရမည်။” “ဤအရာကို ပြုလျှင် သင်အသက်ရှင်ရလိမ့်မည်။” “သင်တို့သည် ငါ၏စည်းမျဉ်းများနှင့် ငါ၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်များကို စောင့်ထိန်းရမည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦးသည် ဤအရာများကို ပြုလျှင်၊ သူသည် ၎င်းတို့တွင် အသက်ရှင်ရလိမ့်မည်- ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်သည်။” …

The Ministration of Death.—The holy law of God is both brief and comprehensive; for it is easily understood and remembered; and yet it is an expression of the will of God. Its comprehensiveness is summed up in the following words: “Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength. … Thou shalt love thy neighbor as thyself.” “This do, and thou shalt live.” “Ye shall therefore keep my statutes, and my judgments: which if a man do, he shall live in them: I am the Lord.” …

 

အကယ်၍ ချိုးဖောက်သူကို ဤသစ္စာခံယူမှု၏စာသားအတိုင်း ဆက်ဆံရမည်ဆိုပါက၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ အားလုံးသည် အပြစ်ပြုခဲ့ကြပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်ကျက်သရေကို မမီခဲ့ကြပေ။ အာဒံ၏လူသားမျိုးနွယ်သည် ဤသစ္စာခံယူမှု၏စာသားတွင် သေခြင်း၏ဝန်ကြီးမှုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်ပေ။ ပညတ်တော်၏တောင်းဆိုမှုများကို ဖြည့်ဆည်းရန် မိမိကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်မှုကို အချည်းနှီးဖန်တီးရန် ကြိုးစားနေသူတိုင်း၏ဆုလာဘ်သည် သေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ချိုးဖောက်သူအားလုံးအပေါ် ပညတ်တော်၏ပြစ်ဒဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မိမိကိုယ်ကို ကတိပြုထားသည်။ လူတို့သည် ထပ်ခါတလဲလဲ အပြစ်ပြုကြပြီး၊ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်မှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ဟု ယုံကြည်ပုံမရပေ (ST စက်တင်ဘာ ၅, ၁၈၉၂)။

If the transgressor is to be treated according to the letter of this covenant, then there is no hope for the fallen race; for all have sinned, and come short of the glory of God. The fallen race of Adam can behold nothing else in the letter of this covenant than the ministration of death; and death will be the reward of everyone who is seeking vainly to fashion a righteousness of his own that will fulfill the claims of the law. By His word God has bound Himself to execute the penalty of the law on all transgressors. Again and again men commit sin, and yet they do not seem to believe that they must suffer the penalty for breaking the law (ST Sept. 5, 1892).

 

(ဟေဗြဲ ၈:၅) ယုဒပညတ်တော်၏အခမ်းအနားများသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။—ခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိသည် ယုဒခေတ်ပေါ်တွင် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ၎င်းသည် ယုဒစနစ်တစ်ခုလုံးကို အလင်းပေးပြီး၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာပညတ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပေးသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏တဲအိမ် သို့မဟုတ် ဗိမာန်သည် ကောင်းကင်ရှိ မူလပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယုဒပညတ်တော်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် အခမ်းအနားများသည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် နက်နဲသောအရာများ၏ ပုံစံဖြစ်ပြီး ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

(Heb. 8:5) Ceremonies of Jewish Law Prophetic.—The gospel of Christ reflects glory upon the Jewish age. It sheds light upon the whole Jewish economy, and gives significance to the ceremonial law. The tabernacle, or temple, of God on earth was a pattern of the original in heaven. All the ceremonies of the Jewish law were prophetic, typical of mysteries in the plan of redemption.

 

ပညတ်တော်၏ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် အခမ်းအနားများကို ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် နေ့ဘက်တွင် တိမ်တိုက်တိုင်နှင့် ညဘက်တွင် မီးတိုင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ ဣသရေလလူမျိုးများ၏ ဦးဆောင်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤပညတ်တော်ကို အလွန်ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသည်။ ၎င်းကို မစောင့်ထိန်းရတော့သည့်အခါတွင်ပင်၊ ပေါလုသည် ၎င်းကို ယုဒလူမျိုးများရှေ့တွင် ၎င်း၏စစ်မှန်သောအနေအထားနှင့် တန်ဖိုးဖြင့် တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် ၎င်း၏နေရာနှင့် ခရစ်တော်၏လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ဆက်စပ်မှုကို ပြသခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်သောတမန်တော်သည် ဤပညတ်တော်ကို ၎င်း၏ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ မူလဖြစ်တည်မှုနှင့် ထိုက်တန်သော ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသည်ဟု ကြေညာသည်။ ဖျက်သိမ်းခံရမည့်အရာသည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏မိသားစုကို အုပ်ချုပ်ရန် ဘုရားသခင်မှတည်ထောင်ထားသောပညတ်တော်မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်များတည်ရှိနေသရွေ့၊ ထာဝရဘုရား၏ပညတ်တော်သည် တည်ရှိနေမည်ဖြစ်သည် (ST ဇူလိုင် ၂၉, ၁၈၈၆)။

The rites and ceremonies of the law were given by Christ Himself, who, enshrouded in a pillar of cloud by day and a pillar of fire by night, was the leader of the hosts of Israel; and this law should be treated with great respect, for it is sacred. Even after it was no longer to be observed, Paul presented it before the Jews in its true position and value, showing its place in the plan of redemption and its relation to the work of Christ; and the great apostle pronounces this law glorious, worthy of its divine Originator. That which was to be done away was glorious, but it was not the law instituted by God for the government of His family in heaven and on earth; for as long as the heavens shall remain, so long shall the law of the Lord endure (ST July 29, 1886).

 

(ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂:၁၄)။ ဂုဏ်ကျက်သရေသည် ပိုမိုကြီးမားသောဂုဏ်ကျက်သရေသို့ လွှဲပြောင်းသည်။—ကျမ်းဟောင်းနှင့် ကျမ်းသစ်အကြား ကွဲလွဲမှုမရှိပေ။ ကျမ်းဟောင်းတွင် ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါးရောက်ရှိလာမည့် ဧဝံဂေလိကို တွေ့ရသည်။ ကျမ်းသစ်တွင် ပရောဖက်ပြုချက်များအတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြသထားသော ကယ်တင်ရှင်၏ ဧဝံဂေလိကို တွေ့ရသည်။ ကျမ်းဟောင်းသည် စစ်မှန်သောပူဇော်သက္ကာသို့ အဆက်မပြတ်ညွှန်ပြပြီး၊ ကျမ်းသစ်သည် ပုံစံပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ကယ်တင်ရှင်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ယုဒခေတ်၏ မှိန်ဖျော့သောဂုဏ်ကျက်သရေသည် ခရစ်ယာန်ခေတ်၏ ပိုမိုတောက်ပပြီး ရှင်းလင်းသောဂုဏ်ကျက်သရေဖြင့် ဆက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် သူ၏ရောက်ရှိလာမှုသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၏တောင်းဆိုမှုများကို ဖျက်ဆီးသည်ဟု တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ�। ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူ၏အသင်းတော်သို့ နောက်ဆုံးသတင်းစကားတွင်၊ ပါသမောကျွန်းမှတစ်ဆင့်၊ သူ၏ခမည်းတော်၏ပညတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းသူများအပေါ် ကောင်းချီးပေးကြောင်း ကြေညာသည်- “သူ၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းသူများသည် မင်္ဂလာရှိကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် အသက်ပင်၏အခွင့်အရေးရရှိရန်နှင့် မြို့တံခါးများမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်” (ST ဇူလိုင် ၂၉, ၁၈၈၆)။

(Rev. 22:14). Glory Gives Way to Greater Glory.—There is no discord between the Old Testament and the New. In the Old Testament we find the gospel of a coming Saviour; in the New Testament we have the gospel of a Saviour revealed as the prophecies had foretold. While the Old Testament is constantly pointing forward to the true offering, the New Testament shows that the Saviour prefigured by the typical offerings has come. The dim glory of the Jewish age has been succeeded by the brighter, clearer glory of the christian age. But not once has Christ stated that His coming destroyed the claims of God’s law. On the contrary, in the very last message to His church, by way of Patmos, He pronounces a benediction upon those who keep His Father’s law: “Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city” (ST July 29, 1886).

 

၇-၁၇။ ခရစ်တော်မှ အကျင့်စာရိတ္တပညတ်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း။—ယဇ်ပူဇော်မှု၏ပုံစံများနှင့် အရိပ်များနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ဣသရေလလူမျိုးများကို ခရစ်တော်၏ထုတ်ဖော်ပြသမှုဖြင့် ကမ္ဘာသို့ယူဆောင်လာမည့် ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို မှိန်ဖျော့စွာမြင်နိုင်စေခဲ့သည်။ မောရှေထံသို့ ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြသော ပုံစံများနှင့် အရိပ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဟခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံစံသည် ပုံစံအမှန်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ဖျက်သိမ်းခံရမည့်အရာကို အဆုံးထိမြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့်သာလျှင် လူသားသည် အကျင့်စာရိတ္တပညတ်ကို စောင့်ထိန်းနိုင်သည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ဤပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြင့် လူသားသည် အပြစ်ကို ကမ္ဘာသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ အပြစ်နှင့်အတူ သေခြင်းလာခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် လူသားအပြစ်အတွက် ဖြေရှင်းခြင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူသားအပြစ်ရှိမှုအစား သူ၏စုံလင်သောစရိုက်ကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ သူသည် နာမခံခြင်း၏အမင်္ဂလာကို မိမိအပေါ်သို့ ယူဆောင်ခဲ့သည်။ ယဇ်ပူဇော်မှုများနှင့် ပူဇော်သက္ကာများသည် သူပြုလုပ်မည့် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသို့ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်ခံရသောသိုးသည် ကမ္ဘာ့အပြစ်ကို ဖယ်ရှားမည့် သိုးသငယ်ကို ပုံစံဖော်ပြသည်။

7–17. The Moral Law Glorified by Christ.—The types and shadows of the sacrificial service, with the prophecies, gave the Israelites a veiled, indistinct view of the mercy and grace to be brought to the world by the revelation of Christ. To Moses was unfolded the significance of the types and shadows pointing to Christ. He saw to the end of that which was to be done away when, at the death of Christ, type met antitype. He saw that only through Christ can man keep the moral law. By transgression of this law man brought sin into the world, and with sin came death. Christ became the propitiation for man’s sin. He proffered His perfection of character in the place of man’s sinfulness. He took upon Himself the curse of disobedience. The sacrifices and offerings pointed forward to the sacrifice He was to make. The slain lamb typified the Lamb that was to take away the sin of the world.

 

လုပ်ရန်ရှိသော ထိုအရာ၏ အရာဝတ္ထုကို မြင်ရခြင်း၊ ပညတ္တိတရားတွင် ဖော်ပြထားသော ခရစ်တော်ကို မြင်ရခြင်းသည် မောရှေ၏ မျက်နှာကို ထွန်းလင်းစေခဲ့သည်။ ကျောက်ပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော ပညတ္တိတရား၏ အမှုဆောင်မှုသည် သေခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်မရှိဘဲ၊ ဖောက်ပြန်သူသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ ပညတ္တိ၏ ကျိန်ခြင်းအောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အမှုဆောင်မှုတွင် ကိုယ်တိုင်မှ ဘုန်းအသရေ မရှိခဲ့ပါ၊ သို့သော် ပညတ္တိတရားတွင် အမျိုးအစားများနှင့် အရိပ်များတွင် ဖော်ပြထားသော ကတိပေးထားသော ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပညတ္တိကို ဘုန်းရှိစေခဲ့သည် (အာ အိတ်ချ် ဧပြီ နှစ်ဆယ့်နှစ်၊ တစ်ထောင့်ကိုးရာ နှစ်)။

It was seeing the object of that which was to be done away, seeing Christ as revealed in the law, that illumined the face of Moses. The ministration of the law, written and engraved in stone, was a ministration of death. Without Christ, the transgressor was left under its curse, with no hope of pardon. The ministration had of itself no glory, but the promised Saviour, revealed in the types and shadows of the ceremonial law, made the moral law glorious (RH April 22, 1902).

 

၇–၁၈ (ရောမ်။ ၃:၃၁၊ ၇:၇၊ ဂလာတိ။ ၃:၁၃)။ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းအသရေသည် ပညတ္တိတရားတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။—ခရစ်တော်သည် ပညတ္တိ၏ ကျိန်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ပညတ္တိ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရပြီး၊ လူသားသည် ဘုရားရှင်၏ ပညတ္တိကို စောင့်ရှောက်နိုင်ရန် နေရာချထားရန် အစီအစဉ်ကို ပြီးစီးအောင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်၊ ကယ်တင်ရှင်၏ ကောင်းမှုများမှတစ်ဆင့် လက်ခံခဲ့ရသည်။ ပညတ္တိအပေါ် ဘုန်းအသရေကို သွန်းလောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မပျက်စီးရမည့် အရာ၏ ဘုန်းအသရေ—ဘုရားရှင်၏ ပညတ္တိ ဆယ်ပါး၊ သူ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ စံနှုန်း—ကို ပျက်စီးရမည့် အရာ၏ အဆုံးကို မြင်ခဲ့သူများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ကြသည်။

7–18 (Rom. 3:31; 7:7; Gal. 3:13). Christ’s Glory Revealed in His Law.—Christ bore the curse of the law, suffering its penalty, carrying to completion the plan whereby man was to be placed where he could keep God’s law, and be accepted through the merits of the Redeemer; and by His sacrifice glory was shed upon the law. Then the glory of that which is not to be done away—God’s law of ten commandments, His standard of righteousness—was plainly seen by who saw to the end of that which was done away.

 

“ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် ဖုံးအုပ်မထားသော မျက်နှာဖြင့် မှန်တွင် မြင်ရသကဲ့သို့ ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းအသရေကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ထိုဘုန်းအသရေ တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲခဲ့ကြပြီး၊ ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ဖြစ်သည်။” ခရစ်တော်သည် အပြစ်ရှိသူ၏ ရှေ့နေ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို လက်ခံသူများသည် ဖုံးအုပ်မထားသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။ ပညတ္တိနှင့် သူ၏ သာသနာတော်၏ ဆက်နွယ်မှုကို မြင်ကြပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်မှ ဖော်ပြထားသော ဘုရားရှင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဘုန်းအသရေကို ဝန်ခံကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းအသရေသည် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာ၏ မိတ္တူ ဖြစ်သော ပညတ္တိတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်၊ သူ၏ ပြောင်းလဲစေသော ထိရောက်မှုကို ဝိညာဉ်တွင် ခံစားရပြီး၊ လူတို့သည် သူ၏ တူညီမှုသို့ ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်အထိ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားရှင်၏ သဘောသဘာဝ၏ ပါဝင်သူများ ဖြစ်လာကြပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ အလိုတော်နှင့် ညီညွတ်မှုတွင် အဆင့်ဆင့် တိုးတက်ကြပြီး၊ ပြီးပြည့်စုံမှုသို့ ရောက်ရှိကြသည်အထိ သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့် ပိုမို တူညီကြသည်။

“We all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory even as by the Spirit of the Lord.” Christ is the sinner’s advocate. Those who accept His gospel behold Him with open face. They see the relation of His mission to the law, and they acknowledge God’s wisdom and glory as revealed by the Saviour. The glory of Christ is revealed in the law, which is a transcript of His character, and His transforming efficacy is felt upon the soul until men become changed to His likeness. They are made partakers of the divine nature, and grow more and more like their Saviour, advancing step by step in conformity to the will of God, till they reach perfection.

 

ပညတ္တိနှင့် ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော ညီညွတ်မှုတွင် ရှိကြသည်။ တစ်ခုစီသည် အခြားတစ်ခုကို ထောက်ခံသည်။ ပညတ္တိသည် အပြစ်ရှိသူကို အပြစ်ရှိသူ၏ လိုအပ်ချက်ကို ခံစားရစေပြီး၊ ခရစ်တော်ကို အပြစ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် လိုအပ်ချက်ကို ခံစားရစေသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ပညတ္တိ၏ စွမ်းအားနှင့် မပြောင်းလဲနိုင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ “ပညတ္တိဖြင့် မဟုတ်လျှင် အပြစ်ကို ကျွန်ုပ် မသိရပါ၊” ဟု ပေါလုက ကြေညာသည်။ ပညတ္တိမှ အိမ်မှ တိုက်တွန်းသော အပြစ်ခံစားချက်သည် အပြစ်ရှိသူကို ကယ်တင်ရှင်ဆီသို့ တွန်းပို့သည်။ သူ၏ လိုအပ်ချက်တွင် လူသည် ကဲလ်ဗရီ ကားတိုင်မှ ပေးထားသော အင်အားကြီးသော ဆင်ခြေများကို တင်ပြနိုင်သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို တောင်းဆိုနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ နောင်တရသော အပြစ်ရှိသူ တိုင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည် (အာ အိတ်ချ် ဧပြီ နှစ်ဆယ့်နှစ်၊ တစ်ထောင့်ကိုးရာ နှစ်)။

The law and the gospel are in perfect harmony. Each upholds the other. In all its majesty the law confronts the conscience, causing the sinner to feel his need of Christ as the propitiation for sin. The gospel recognizes the power and immutability of the law. “I had not known sin, but by the law,” Paul declares. The sense of sin, urged home by the law, drives the sinner to the Saviour. In his need man may present the mighty arguments furnished by the cross of Calvary. He may claim the righteousness of Christ; for it is imparted to every repentant sinner (RH April 22, 1902).

 

 

၇။ သေခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု။ ဆိုလိုသည်မှာ ဂျူးဘာသာ စနစ် ဖြစ်သည်၊ ထိုစနစ်သည် ပျက်စီးခဲ့ရပြီး အသက်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျင့်သုံးသူများကို အသက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အခန်းကြီး ၉ တွင် ပေါလုက ထိုစနစ်ကို “ကဲ့ရဲ့ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ အခန်းကြီး ၇–၁၈ သည် ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၉–၃၅ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော မောရှေ၏ အတွေ့အကြုံကို အခြေခံသည်။ ပေါလုသည် ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုဆောင်မှု၏ သာလွန်သော ဘုန်းအသရေကို ဖော်ပြခဲ့သည်၊ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောရိန္သုတွင် သူ၏ ဆန့်ကျင်သူများ၊ ဂျူဒါဆန့်ကျင်သူများ (၂ ကောရိန္သု ၁၁:၂၂ တွင် ကြည့်ပါ) ကို ချေပရန် ဖြစ်သည်၊ ထိုသူတို့၏ အမှုဆောင်မှုသည် “စာလုံး” နှင့် မဟုတ်ဘဲ “ဝိညာဉ်” ဖြစ်သည်။

7. Ministration of death. That is, the Jewish religious system, which had become so perverted that it was lifeless and could not impart life to those who practiced it. In v. 9 Paul calls it “the ministration of condemnation.” Verses 7–18 are based on the experience of Moses recorded in Ex. 34:29–35. Paul here sets forth the superior glory of the ministration of the “spirit,” his purpose being to confute his opponents at Corinth, the Judaizers (see on 2 Cor. 11:22), whose ministry was of the “letter” and not of the “spirit.”

 

ရေးထားပြီး ရေးထွင်းထားသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ရေးထားသော ရေးထွင်း” ဖြစ်ပြီး၊ ရေးထားမှုသည် ကျန်ရှိရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း အင်အားရှိသည်ဟု အလေးပေးသည်။ ဤသည်မှာ ဆယ်ပါးပညတ်ကို ရေးထားသော ကျောက်ပြား နှစ်ချပ်ကို ရည်ညွှန်းချက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၁:၁၈)။ ခရစ်တော်၏ စကားများကို နှိုင်းယှဉ်ပါ မဿဲ ၄:၄၊ ၇၊ ၁၀၊ “ရေးထားသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး၊ “ရေးထားပြီး ရပ်တည်သည်။” ပေါလုသည် ဤနေရာတွင် ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ပညတ္တိ၏ ဒုတိယ ရေးထွင်းမှုကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၁–၇၊ ၂၈–၃၅)။

Written and engraven. Literally, “engraved in writing,” with emphasis on the idea that the writing was intended to remain and thus have permanent force. This is an obvious reference to the two tables of stone on which the Ten Commandments were written (Ex. 31:18). Compare the words of Christ in Matt. 4:4, 7, 10, “It is written,” meaning, “It stands written.” Paul here refers to the second inscription of the law on tables of stone (Ex. 34:1–7, 28–35).

 

မောရှေ၏ မျက်နှာ။ ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၉–၃၅ တွင် ကြည့်ပါ။

Face of Moses. See on Ex. 34:29–35.

Glory. See on Rom. 3:23. In 2 Cor. 3:7–18 the glory that remains is contrasted with the glory that fades away, the more glorious with the less glorious, the new with the old. In both, the “glory” is the glory of the presence of Christ. In the new there is a full revelation of God’s glory in the actual person and presence of Christ, who came to this world to be seen of men (see on John 1:14), which glory abides forever (see Heb. 7). In the Mosaic ministration Christ was seen only in types provided for by the ceremonial law, but the glory was nevertheless the reflected glory of Christ. The Redeemer was hidden behind a veil of types, symbols, rites, and ceremonies, but this veil was done away at the coming of the great Antitype (see Heb. 10:19, 20).

 

ဘုန်းအသရေ။ ရောမ် ၃:၂၃ တွင် ကြည့်ပါ။ ၂ ကောရိန္သု ၃:၇–၁၈ တွင် ကျန်ရှိသော ဘုန်းအသရေကို ပျက်စီးသွားသော ဘုန်းအသရေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်၊ ပိုမို ဘုန်းရှိသော အရာနှင့် နည်းပါးသော ဘုန်းရှိသော အရာ၊ အသစ်နှင့် အဟောင်း။ နှစ်ခုစလုံးတွင်၊ “ဘုန်းအသရေ” သည် ခရစ်တော်၏ ရှိနေမှု၏ ဘုန်းအသရေ ဖြစ်သည်။ အသစ်တွင် ခရစ်တော်၏ လူများက မြင်ရရန် ဤကမ္ဘာသို့ လာခဲ့သော ခရစ်တော်၏ လူနှင့် ရှိနေမှုတွင် ဘုရားရှင်၏ ဘုန်းအသရေ၏ ပြည့်စုံသော ဖော်ပြချက် ရှိသည် (ယောဟန် ၁:၁၄ တွင် ကြည့်ပါ)၊ ထိုဘုန်းအသရေသည် အမြဲတမ်း ရပ်တည်သည် (ဟေဗြဲ ၇ ကို ကြည့်ပါ)။ မောရှေ အမှုဆောင်မှုတွင် ခရစ်တော်ကို ပညတ္တိတရားမှ ပံ့ပိုးထားသော အမျိုးအစားများတွင်သာ မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ဘုန်းအသရေသည် ခရစ်တော်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဘုန်းအသရေ ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် အမျိုးအစားများ၊ သင်္ကေတများ၊ ဓလေ့များနှင့် အခမ်းအနားများ၏ မျက်နှာဖုံးနောက်တွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်၊ သို့သော် ဤမျက်နှာဖုံးကို ကြီးစွာသော ဆန့်ကျင်ပုံစံ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပျက်စီးခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၁၉၊ ၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။

Done away. Some superficial readers have concluded from this statement that the law of God “was to be done away.” The verse clearly states, however, that it was the passing “glory” reflected in the face of Moses that “was to be done away.” That “glory” faded in a few hours, or days, at most, but the law of God, “written and engraven in stones,” remained in effect. It was the ministry of Moses and the Jewish system that was to pass away, not the law of God (see on Matt. 5:17, 18). The glory was not upon the tables of stone, and did not fade from them.

 

ပျက်စီးခဲ့သည်။ အချို့ မျက်နှာပြင်မှ စာဖတ်သူများက ဤကြေညာချက်မှ ဘုရားရှင်၏ ပညတ္တိ “ပျက်စီးရမည်” ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည်။ အခန်းကြီးတွင် ပျက်စီးရမည့် မောရှေ၏ မျက်နှာတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်သော ပျက်စီးနေသော “ဘုန်းအသရေ” ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို “ဘုန်းအသရေ” သည် နာရီ အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ရက်ပိုင်း အတွင်း ပျက်စီးခဲ့သည်၊ သို့သော် “ကျောက်များတွင် ရေးထားပြီး ရေးထွင်းထားသော” ဘုရားရှင်၏ ပညတ္တိသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ မောရှေ၏ အမှုဆောင်မှုနှင့် ဂျူးစနစ်သည် ပျက်စီးခဲ့ရပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ပညတ္တိ မဟုတ်ပါ (မဿဲ ၅:၁၇၊ ၁၈ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဘုန်းအသရေသည် ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် မရှိခဲ့ပါ၊ ထိုမှ ပျက်စီးခဲ့သည် မဟုတ်ပါ။

The fleeting glory on the face of Moses was the result of his fellowship with God on Sinai. It testified to those who saw it that Moses had been in the divine presence, and bore silent witness to his commission as God’s representative, and the obligation of the people to abide by its precepts. That glory was given to attest the divine source and thus the binding force of the law.

 

မောရှေ၏ မျက်နှာ၏ ခဏတာ ဘုန်းအသရေသည် ဆီနေတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားရှင်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု၏ ရလဒ် ဖြစ်သည်။ မောရှေကို မြင်ခဲ့သူများကို သက်သေခံခဲ့ပြီး၊ မောရှေသည် ဘုရားရှင်၏ ရှိနေမှုတွင် ရှိခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် သူ၏ အခွင့်အာဏာကို တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေခံခဲ့ပြီး၊ လူများကို ပညတ္တိများကို လိုက်နာရန် တာဝန်ရှိခဲ့သည်။ ထိုဘုန်းအသရေကို ပညတ္တိ၏ ဘုရားလမ်းညွှန်ချက်နှင့် ထို့ကြောင့် ချည်နှောင်မှု အင်အားကို သက်သေခံရန် ပေးခဲ့သည်။ မောရှေ၏ မျက်နှာသည် ဘုရားရှင်၏ ဘုန်းအသရေကို ရောင်ပြန်ဟပ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ပညတ္တိတရားနှင့် ကမ္ဘာ့ သန့်ရှင်းရာ အခမ်းအနားများ၏ ဝန်ဆောင်မှုများသည် ခရစ်တော်၏ ရှိနေမှုကို ရောင်ပြန်ဟပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ရှေးဟောင်း ကာလတွင် လူများကို အမျိုးအစားဆိုင်ရာ စနစ်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဘုန်းအသရေတွင် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်း ရှိနေမှုကို နားလည်ရန်နှင့် ခံစားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူများသည် ဆန့်ကျင်ပုံစံ၏ ဘုန်းအသရေကို ကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့ပြီး (ယောဟန် ၁:၁၄ တွင် ကြည့်ပါ)၊ အမျိုးအစားကို တွဲဖက်ခဲ့သော နည်းပါးသော၊ ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဘုန်းအသရေကို မလိုအပ်တော့ပါ။ ရှေးဟောင်း ကာလတွင် အပြစ်ရှိသူများသည် ခရစ်တော်ကို လာရန်ရှိသော ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို တွေ့ခဲ့ကြသည်၊ ခရစ်ယာန် ကာလတွင် ရှိခဲ့သကဲ့သို့ သေချာသည်။

 

As Moses’ face reflected the glory of God, so the ceremonial law and the services of the earthly sanctuary reflected the presence of Christ. God intended that men in OT times should apprehend and experience the saving presence of Christ in the reflected glory of the typical system. But with the coming of Christ men were privileged to behold the glory of the Antitype (see on John 1:14), and no longer needed the lesser, reflected glory that attended the type. In OT times sinners found salvation by faith in Christ, the One who was to come, as surely as they have in Christian times.

 

ဤအကြောင်းကြောင့် ပေါလုသည် ဤ ဓလေ့များနှင့် အခမ်းအနားများ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို “သေခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဂျူးများသည် ယဇ်ပူဇော်စနစ်တွင် ခရစ်တော်ကို မမြင်ခဲ့ကြပါ၊ သူတို့၏ အပြစ်များတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထိုစနစ်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်၏ ဆုလဒ်—သေခြင်း—မှ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ ပေါလု၏ ကာလ၏ ဂျူးများ အများစုသည် ကောရိန္သု အသင်းတော်တွင် ယခု ဒုက္ခရောက်နေသော ဂျူဒါဆန့်ကျင်သူများ အပါအဝင် ထိုယဇ်ပူဇော်များကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်၊ ပေါလုသည် တစ်ခုလုံး စနစ်ကို “သေခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” ဟု သင့်လျော်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ အသက်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားများ အတူတကွ ခရစ်တော်တွင် အသက်ကို ရှာဖွေရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၌သာ ကယ်တင်ခြင်း ရှိသည် (တမန်တော် ၄:၁၂)။ ခရစ်တော်သည် ရှေးဟောင်း ကာလ တစ်လျှောက် ဣသရေလ၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အမှန်ပင် (တမန်တော် ၁၅:၁၁ တွင် အီးဂျီဒဗလျူ အပိုပစ္စည်း ကို ကြည့်ပါ)။

It is for this reason that Paul speaks of the administration of these rites and ceremonies as a “ministration of death.” Jews who failed to see Christ in the sacrificial system would die in their sins. In and of itself that system never saved anyone from reaping the wages of sin—death. And since most Jews of Paul’s time, including the Judaizers now troubling the church at Corinth, considered those sacrifices essential to salvation, Paul appropriately characterized the entire system as a “ministration of death.” It was lifeless. Jew and Gentile alike must find life in Christ, for in Him alone is there salvation (Acts 4:12). Christ was the Saviour of Israel throughout OT times as truly as He is our Saviour today (see EGW Supplementary Material on Acts 15:11).

 

ဂျူးလူမျိုး၏ ပျက်ကွက်မှုသည် ဆီနေမှ ခရစ်တော်ဆီ ဟေဗြဲ သမိုင်း တစ်လျှောက် အမှတ်အသား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်၊ “သေခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” ဟူသော စကားရပ်သည် ဂျူး စီးပွားရေး တစ်ခုလုံး၏ ကာလကို သင့်လျော်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်၊ သို့သော် အထူးသဖြင့် ချွင်းချက်များ ရှိခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏ မျက်မမြင်မှုသည် နောက်ဆုံး သူတို့ကို ခရစ်တော်ကို မေရှိယ အဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ကို ကားတိုင်မှာ ရိုက်သတ်ခဲ့သည်။ ပေါလုက ခရစ်တော် ရောက်ရှိလာချိန်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ ပြည့်စုံမှုနှင့် အမျိုးအစားဆိုင်ရာ စနစ်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဘုန်းအသရေ၏ ပျက်စီးမှုနှင့် အတူ၊ ထိုစနစ်အောက်တွင် ရှိနေရန် နောက်ထပ် ဆင်ခြေ မရှိတော့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ခရစ်တော် ရောက်ရှိလာချိန်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ ပြည့်စုံမှုသည် အသက်ပေးနိုင်သော အမှုဆောင်မှုကို ပြည့်စုံစွာ ပံ့ပိုးခဲ့သည်။

The failure of the Jewish nation to see and believe in Christ as typified by the ceremonial system marks the entire course of Hebrew history, from Sinai to Christ. Thus, the expression “ministration of death” appropriately characterizes the whole period of the Jewish economy, though there were, of course, many notable exceptions. Israel’s blindness finally led them to reject Jesus as the Messiah and to crucify their Redeemer. Paul declares that with the coming of the greater glory revealed in Christ and the consequent fading of the reflected glory of the typical system, there can be no further excuse for remaining under such a system. The coming of Christ and the fullness of the Holy Spirit amply provided a ministration that could impart life.

 

၈။ ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုဆောင်မှု။ အသက်ပေးသော ကယ်တင်ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှုကို (၁) “ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” (အခန်း ၅:၁၈) ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ လူများကို ဘုရားရှင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော အမှုဆောင်မှု။ (၂) “ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုဆောင်မှု” (အခန်း ၃:၈)။ (၃) “စကားလုံး၏ အမှုဆောင်မှု” (တမန်တော် ၆:၄)။ နှင့် (၄) “ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” (၂ ကောရိန္သု ၃:၉)၊ ဆိုလိုသည်မှာ လူများကို ဖြောင့်မတ်ရန် မည်ကဲ့သို့ သင်ယူနိုင်ရန် အမှုဆောင်မှု (ရောမ် ၈:၃၊ ၄ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဆင်ခြေသည် နည်းပါးမှ ကြီးမြတ်မှုသို့ ဖြစ်သည်။ ဤ အပိုဒ်သည် စာလုံးနှင့် ဝိညာဉ်၊ ပျက်စီးသော ဘုန်းအသရေနှင့် ကျန်ရှိသော ဘုန်းအသရေ၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ မောရှေနှင့် ခရစ်တော်တို့၏ ဆန့်ကျင်မှုများကို တင်ပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး တစ်ခုစီတွင် ပထမ ထက် အဆုံးမဲ့ သာလွန်သည် (ဟေဗြဲ ၃:၁–၆ ကို ကြည့်ပါ)။

8. Ministration of the spirit. The ministry of salvation, which imparts life, is designated as (1) “the ministry of reconciliation” (ch. 5:18), that is, a ministry by which men are reconciled to God; (2) “the ministration of the spirit” (ch. 3:8); (3) “the ministry of the word” (Acts 6:4); and (4) “the ministration of righteousness” (2 Cor. 3:9), that is, a ministry by which men may learn how to become righteous (see on Rom. 8:3, 4). The argument is from the lesser to the greater. This passage presents a series of contrasts, the letter and the spirit, the glory that fades and the glory that remains, condemnation and righteousness, Moses and Christ. The latter, in each instance, is infinitely superior to the former (see Heb. 3:1–6).

 

၉။ ကဲ့ရဲ့ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု။ ဆိုလိုသည်မှာ “သေခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” (အခန်းကြီး ၇ တွင် ကြည့်ပါ)။ “ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” သည် “ကဲ့ရဲ့ခြင်း၏ အမှုဆောင်မှု” ကို ဘုန်းအသရေတွင် ကျော်လွန်ခဲ့သည်၊ ယေရှု ခရစ်တော်၏ အသွေးသည် အပြစ်ကို ပေးဆပ်ရန် နွားနှင့် ဆိတ်တို့၏ အသွေးကို ကျော်လွန်ခဲ့သော အတိုင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ခုကြား ကွာခြားချက်သည် အဆုံးမဲ့ ဖြစ်သည်။

9. Ministration of condemnation. That is, the “ministration of death” (see on v. 7). The “ministration of righteousness” surpassed the “ministration of condemnation” in glory to the extent that the blood of Jesus Christ surpassed that of bulls and goats as a means of atoning for sin. The difference between the two was infinite.

 

၁၀။ ဘုန်းအသရေ မရှိ။ အလုံးစုံ မဟုတ်ပါ၊ သို့သော် နှိုင်းယှဉ်မှု အဓိပ္ပာယ်တွင် ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်စနစ်တွင် ဗဟိုပြု အမှုဆောင်မှု၏ ဘုန်းအသရေသည် ကြီးမြတ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ခရစ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ချိန်တွင် မည်သည့် အရာမျှ မရှိခဲ့ပါ။ ပထမ အမှုဆောင်မှုသည် ထို့ကြောင့် သူ၏ ဘုန်းအသရေကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ လုံးဝ မှောင်မိုက်ခဲ့သည်။ လနှင့် ကြယ်များ၏ တောက်ပမှုသည် နေ တောက်ပချိန်တွင် ပျက်စီးသွားသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ နေ ခရစ်တော်နှင့် အတူ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ မွေးဖွားမှု၊ အသက်တာ၊ ခံစားမှုများ၊ သေဆုံးမှု၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်မှု၊ နှင့် ဘုရားရှင်၏ ချစ်ခြင်းနှင့် စရိုက်လက္ခဏာ—သူ၏ သန့်ရှင်းမှု၊ တရားမျှတမှု၊ ကောင်းမွန်မှု၊ နှင့် ကရုဏာ—၏ ဖော်ပြချက်၏ ကျော်လွန်သော ဘုန်းအသရေသည် ယဇ်ပူဇော်စနစ်ကို သူ၏ ကာလအတွက် ကောင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေ ရှိခဲ့သော်လည်း လုံးဝ မလုံလောက်ခဲ့ပါ။

10. No glory. Not in the absolute, but in a comparative sense. The glory of the ministry centering in the sacrificial system was great, but when compared with that of Christ it appeared as nothing. The former ministry has thus lost its glory. It is completely eclipsed. The brilliance of the moon and the stars fades away when the sun shines forth. So it is with Christ, the Sun of Righteousness. The transcendent glory of Christ’s incarnation, life, sufferings, death, and resurrection, and of His revelation of the love and character of God—His holiness, justice, goodness, and mercy—makes the sacrificial system, well adapted as it was for its time, wholly inadequate.