ဒိုစီတစ်ဇင်၏ ဆိုးရွားသောအမှားများကို တွန်းလှန်ရန် အသင်းတော်သည် ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ ဒုတိယရာစုနှစ်၏ နောက်ပိုင်းတွင် အိုင်ရီနီးယပ်စ်သည် အယူမှားများကို ဆန့်ကျင်သည့် မှန်ကန်သောယုံကြည်ခြင်း၏ ချန်ပီယံအဖြစ် ရဲဝင့်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အယူမှားဆန့်ကျင်ရေး စာအုပ်ဖြစ်သော “Against Heresies”၊ အထူးသဖြင့် ဂနိုစတစ်အယူမှားကို ဆန့်ကျင်ရန် ရေးသားခဲ့သော စာအုပ်သည် ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေသည်။ အိုင်ရီနီးယပ်စ်သည် ဘုရားသခင်၏ တစ်ဆူတည်းမှုကို အလေးပေးခဲ့သည်။
Against the gross errors of Docetism the church struggled
courageously. During the latter half of the 2d century Irenaeus came boldly
forward as the great champion of orthodoxy against heresy. His polemical work
Against Heresies, specifically the Gnostic heresy, has survived to the present
day. Irenaeus emphasized the unity of God.
မိုနာခီယန်နစ်ဇင် အမည်ဖော်ပြသည့်အတိုင်း မိုနာခီယန်နစ်ဇင်သည် ဘုရားသခင်၏ တစ်ဆူတည်းမှုကို အလေးပေးသည်။ (“မိုနာ့ခ်” ဆိုသည်မှာ စကားလုံးအဓိပ္ပာယ်အားဖြင့် “တစ်ဦးတည်းအုပ်ချုပ်သူ” ဖြစ်သည်။) ၎င်းသည် ဂနိုစတစ်များ၏ ဘုရားများစွာနှင့် မာစီယွန်၏ ဘုရားနှစ်ပါး—ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဘုရားသခင်ကို သူသည် ဆိုးယုတ်သောဘုရားဟု ယူဆခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ဘုရားအဖြစ် ယူဆခဲ့သည်—ကို ဆန့်ကျင်သည့် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ တုံ့ပြန်မှုလှုပ်ရှားမှုများသည် မကြာခဏဆိုသလို ဆန့်ကျင်ဘက်အစွန်းသို့ သွားတတ်သည့်အတိုင်း၊ ၎င်းသည် အယူမှားတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းကို ရှုတ်ချရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ မိုနာခီယန်နစ်ဇင်သည် ဂနိုစတစ်သွန်သင်ချက်များကို အသင်းတော်မှ ဖယ်ရှားရန် အဓိကအားဖြင့် အကြွင်းမဲ့ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကုသမှုသည် ၎င်းကုသရန် ရည်ရွယ်ထားသော ရောဂါထက် နီးပါးဆိုးရွားသော ဆိုးကျိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မိုနာခီယန်နစ်ဇင်နှင့် ရုန်းကန်မှုသည် ဒုတိယရာစုနှစ်အကုန်တွင် စတင်ခဲ့ပြီး တတိယရာစုနှစ်အထိ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။ မိုနာခီယန်များသည် နှစ်မျိုးရှိသည်။ ဒိုင်နမစ်များ (ဂရိဘာသာစကားမှ “စွမ်းအား” ဟူသော စကားလုံးမှ) သည် ယေရှု၏ လူသားကိုယ်ခန္ဓာကို ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဘုရားသဘာဝမရှိဘဲ စစ်မှန်သောလူသားဝိညာဉ်မရှိဟု ယူဆခဲ့သည်။ မိုဒယ်လစ်များသည် ဘုရားတစ်ဆူသည် မတူညီသောနည်းလမ်းများဖြင့် ထင်ရှားခဲ့သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
Monarchianism. As the name indicates, Monarchianism stressed
the unity of the Godhead. (A “monarch” is literally a “sole ruler.”) It was, in
effect, a reaction against the many gods of the Gnostics and the two gods of
Marcion—the God of the OT, whom he considered an evil God, and Christ, a God of
love. As reactionary movements so often do, it went to the opposite extreme,
and as a result became a heresy the church later found it necessary to condemn.
The trend of which Monarchianism was characteristic may largely be credited
with purging the church of Gnostic teachings, but the cure caused almost as
much havoc as the malady it was supposed to remedy. The struggle with
Monarchianism began toward the close of the 2d century and continued well into
the 3d. There were two types of Monarchians, the Dynamists (from a Greek work
meaning “power”), who taught that a divine power animated the human body of
Jesus, who supposedly had no proper deity of His own and lacked a true human
soul, and the Modalists, who conceived of one God who had revealed Himself in
different ways.
ဘုရားသခင်၏ တစ်ဆူတည်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဒိုင်နမစ်များသည် ခရစ်တော်၏ ဘုရားသဘာဝကို လုံးဝငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို ဘုရားသခင်က မက်ဆီယာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သော သာမန်လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သာ မှတ်ယူခဲ့သည်။ ဤသီအိုရီတစ်ခု၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သော အဒေါ့ပ်ရှင်နစ်ဇင်အရ၊ ယေရှုသည် ပြည့်စုံမှုသို့ရောက်ရှိခဲ့ပြီး နှစ်ခြင်းခံယူချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏သားအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။
In order to maintain the unity of the Godhead the Dynamists
utterly denied the deity of Christ, whom they considered a mere man chosen of
God to be the Messiah and raised to a level of deity. According to Adoptionism,
one variation of this theory, the man Jesus attained to perfection and was
adopted as the Son of God, at His baptism.
မိုဒယ်လစ်များသည် ဘုရားတစ်ဆူသည် မတူညီသောနည်းလမ်းများဖြင့် ထင်ရှားခဲ့သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ခွဲခြားမှုကို ငြင်းပယ်ကာ၊ ၎င်းတို့သည် သုံးပါးတစ်ဆူ၏ သဘာဝကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်၏ စစ်မှန်သောဘုရားသဘာဝကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် တူညီသောဘုရားတစ်ဆူအတွက် မတူညီသော အမည်များသာဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြရန် အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအမြင်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ပက်ထရီပါဆီယန်နစ်ဇင်ဟု ခေါ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ခမည်းတော်သည် လူဇာတိဖြစ်လာခြင်းတွင် သားတော်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ခရစ်တော်အဖြစ် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ပြီး သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် သားတော်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤသီအိုရီ၏ ထင်ရှားသော ထောက်ခံသူ ဆာဘယ်လီယပ်စ်မှ ဤအမြင်ကို ဆာဘယ်လီယန်နစ်ဇင်ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ဆာဘယ်လီယန်များသည် သုံးပါးတစ်ဆူ၏ အမည်များသည် တူညီသော ဘုရားတစ်ဆူသည် မတူညီသော ကော့စမစ်လုပ်ဆောင်ချက်များကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အမည်များသာဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူဇာတိဖြစ်လာခြင်းမတိုင်မီ ဤဘုရားသည် ခမည်းတော်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူဇာတိဖြစ်လာခြင်းတွင် ခမည်းတော်သည် သားတော်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် သားတော်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
The Modalists taught that one God had revealed Himself in
different ways. Denying any distinction in personality, they abandoned belief
in the triune nature of the Godhead altogether. They accepted the true divinity
of both Father and Son, but hastened to explain that the two were only
different designations for the same divine being. This view is sometimes called
Patripassianism, because, presumably, the Father became the Son at the
incarnation, and subsequently suffered and died as the Christ. Similarly, at
the resurrection, the Son became the Holy Spirit. From the most famous exponent
of the theory, Sabellius, this view is also called Sabellianism. The Sabellians
held that the names of the Trinity were merely designations by which the same
divine person performed various cosmic functions. Thus prior to the incarnation
this divine being was the Father; at the incarnation the Father became the Son;
and at the resurrection the Son became the Holy Spirit.
တတိယရာစုနှစ်အစောပိုင်းတွင် တာတူလီယန်သည် မိုဒယ်လစ်တစ်မိုနာခီယန်နစ်ဇင်ကို ချေပခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်သဘာဝနှင့် ဘုရားသခင်၏ တစ်ဆူတည်းမှုကို အလေးပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ နိမ့်ကျသောအဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟူသော သီအိုရီတစ်ခုကို တင်ပြခဲ့သည်—၎င်းကို ဆာဘဒီနေးရှင်နစ်ဇင်ဟု ခေါ်သည်။
Early in the 3d century Tertullian refuted Modalistic
Monarchianism, stressing both the personality of the Son of God and the unity
of the Godhead. However, he proposed that Christ was a subordinate order of
God—a theory known as Subordinationism.
၃ ရာစုနှစ်အလယ်ပိုင်းတွင် အိုရီဂျင်သည် ထာဝရဖြစ်ပေါ်ခြင်းသီအိုရီကို တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ဤသီအိုရီအရ သာ ဖခင်သာလျှင် အမြင့်မားဆုံးအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဘုရားဖြစ်သည်။ သားသည် ဖခင်နှင့် ထာဝရတူညီကာ၊ “ဘုရား” ဟူ၍သာ ဆင်းသက်လာသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ အိုရီဂျင်က ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်သည်—လူသားဝိညာဉ်အားလုံးကဲ့သို့ပင်၊ သူမမှန်ကန်စွာ ယူဆခဲ့သည့်အတိုင်း—ရှေ့ကဖြစ်တည်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားပြီး သန့်ရှင်းပြီး မညစ်ညမ်းဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ လိုဂို့စ် (သို့မဟုတ်) ဘုရားစကားသည် ယေရှု၏ လူသားဝိညာဉ်နှင့် မပိုင်းခြားနိုင်သော ပေါင်းစည်းမှုအဖြစ်သို့ ကြီးထွားခဲ့သည်။ ယောဟန် ၁:၁ တွင် သိအို့စ် (ဘုရား) နှင့် ဟို သိအို့စ် (ဘုရားသခင်) ကို ခွဲခြားကာ၊ အိုရီဂျင်က သားသည် မူလတည်ကာ ပြည့်စုံသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဘုရားမဟုတ်ဘဲ၊ ဒုတိယအဆင့် ဘုရားသဘောကို ဆက်သွယ်ပေးမှုအားဖြင့် “ဘုရား” ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်သည် ဖန်ဆင်းခံရသောအရာများနှင့် ဖန်ဆင်းမခံရသောအရာများကြား အလယ်အလတ်ဖြစ်သည်။ အိုရီဂျင်ကို အာရီယံဝါဒ၏ ဖခင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။
About the middle of the 3d century Origen advanced the theory
of eternal generation, according to which the Father alone is God in the
highest sense. The Son is coeternal with the Father, but “God” only in a
derived sense. Origen believed that Christ’s soul—like all human souls, as he
mistakenly supposed—pre-existed, but differed from all others in being pure and
unfallen. The Logos, or divine Word, grew into indissoluble union with the
human soul of Jesus. Distinguishing between theos, God, and ho theos, the God,
in John 1:1, Origen concluded that the Son is not God in the primary and
absolute sense, but “God” only by virtue of the communication of a secondary
grade of divinity which might be termed theos, but not ho theos. Christ would
thus be midway between things created and uncreated. Origen may be called the
father of Arianism.
အာရီယံဝါဒ။ ၄ ရာစုနှစ်အစောပိုင်းတွင် အလက်ဇန္ဒရီးယားရှိ ဘုရားကျောင်းမှ အာရီယပ်စ်ဆရာတော် အာရီးယပ်စ်သည် အိုရီဂျင်၏ လိုဂို့စ်သီအိုရီကို လက်ခံကာ၊ ဘုရားနှင့် ဖန်ဆင်းခံရသောသတ္တဝါများကြား အလယ်အလတ်ဖြစ်သော အရာတစ်ခုခုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤမှ သားသည် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်မျှ ဘုရားမဟုတ်ဘဲ၊ ဖန်ဆင်းခံရသောသတ္တဝါတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး၊ အားလုံး၏ထိပ်ဆုံးနှင့် ပထမဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ၊ “သူမရှိခဲ့သည့်အချိန်ရှိခဲ့သည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူက တစ်ဦးတည်းသော သတ္တဝါ—ဖခင်—သို့သာ ထာဝရဖြစ်တည်မှုကို သတ်မှတ်နိုင်သည်ဟု သင်ကြားခဲ့ပြီး၊ ဖခင်သည် သားကို ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး၊ ဖခင်၏ ဆန္ဒအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာမှုမတိုင်မီ သားသည် မရှိခဲ့ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အာရီးယပ်စ်အတွက်၊ ခရစ်တော်သည် လူသားဝိညာဉ်မရှိသောကြောင့် စစ်မှန်သော လူသားမဟုတ်သလို၊ ဘုရား၏ အနှစ်သာရများနှင့် ဂုဏ်တော်များမရှိသောကြောင့် စစ်မှန်သော ဘုရားလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဖန်ဆင်းခံရသော သတ္တဝါများအနက် အမြင့်မားဆုံးဖြစ်သည်။ လူသားယေရှုသည် ဘုရား၏ အောင်မြင်မှုကို ကြိုသိခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်။
Arianism. Early in the 4th century Arius, a presbyter of the
church in Alexandria, adopted Origen’s theory of the Logos, except that he
denied any substance intermediate between God and created beings. From this he
deduced that the Son is not divine in any sense of the word, but strictly a
creature, though the very highest and first of all, and that therefore “there
was [a time] when He was not.” He taught that there is only one being—the
Father—to whom timeless existence can be attributed, that the Father created
the Son out of nothing, and that prior to His generation by an act of the
Father’s will the Son did not exist. To Arius, Christ was neither truly human,
for He was without a human soul, nor yet truly divine, for He was without the
essence and attributes of God. He was simply the most exalted of all created
beings. The human being Jesus was chosen, by virtue of God’s foreknowledge of
His triumph, to be the Christ.
အာရီယံဝါဒအငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းရန် အေဒီ ၃၂၅ တွင် ပထမနီစီယာ ကောင်စီကို ခေါ်ယူခဲ့ပြီး၊ အသနာစီယပ်စ်သည် “ဓမ္မဆိုးဝါဒ၏ ဖခင်” အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာကာ၊ ယေရှုခရစ်တော်သည် အမြဲရှိခဲ့ပြီး၊ ယခင်မရှိခဲ့ရာမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဖခင်နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရမှ လာသည်ဟု ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ ခရစ်တော်အား “ဟိုမိုအိုးစီယို့စ်” ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုကာ၊ ကောင်စီသည် သူသည် ဖခင်နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရရှိသူဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဟိုမိုအိုးစီယို့စ်ကို အခြားနည်းဖြင့် နားမလည်နိုင်ပေ။ ကောင်စီသည် အာရီယံဝါဒနှင့် ဆာဘယ်လီယံဝါဒတို့ကို အမှန်တရားမှ အဓိကသွေဖည်မှုနှစ်ခုအဖြစ် ကျိန်ဆဲခဲ့ပြီး၊ သုံးပါးတစ်ဆူကို အတည်ပြုသောအခါ ဘုရားသခင်၏ တစ်ဆူတည်းဖြစ်မှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်သလို၊ တစ်ဆူတည်းဖြစ်မှုကို အတည်ပြုသောအခါ သုံးပါးတစ်ဆူကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နီစီယန်ကရိဒ်က “သားသည် ဖခင်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသည် [… ဖခင်၏ အနှစ်သာရ၊ ဘုရားမှ ဘုရား]၊ အလင်းမှ အလင်း၊ စစ်မှန်သော ဘုရားမှ စစ်မှန်သော ဘုရား၊ ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ဖန်ဆင်းခံရသည်မဟုတ်၊ ဖခင်နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရ (ὁμοούσιον) ဖြစ်သည်” ဟု ဖော်ပြသည် (ဖိလစ်ရှဖ်၊ The Creeds of Christendom၊ အတွဲ ၁၊ စာမျက်နှာ ၂၉)။ ဤကရိဒ်သည် သုံးပါးတစ်ဆူ ဓမ္မဆိုးဝါဒ၏ အရေးပါသော စမ်းသပ်မှုဖြစ်လာသည်။
At the First Council of Nicaea, convened in a.d. 325 to
settle the Arian controversy, Athanasius stepped forward as “the father of
orthodoxy,” maintaining that Jesus Christ always was, and that He came, not
from the previously nonexistent, but from the very same essence as the Father.
Applying the term homoousios, “one substance,” to Christ, the council affirmed
its belief that He is of one and the same essence as the Father. Homoousios
could not be understood otherwise. The council anathematized both Arianism and
Sabellianism as the two principal deviations from exact truth, and declared
that it was not denying the unity of the Godhead when it asserted the trinity,
nor denying the trinity when it asserted the unity. Thus the Nicene Creed
states that the Son is “begotten of the Father [… the essence of the Father,
God of God], Light of Light, very God of very God, begotten, not made, being of
one substance (ὁμοούσιον) with the Father” (cited in Philip
Schaff, The Creeds of Christendom, vol. 1, p. 29). This creed became the
crucial test of Trinitarian orthodoxy.
အာရီယံဝါဒသမားများသည် ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငြင်းပယ်ကာ ခွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ရာစုနှစ်များစွာကြာ အာရီယံဝါဒသည် ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်းထန်ဆုံး ရန်သူဖြစ်ခဲ့သည် (ဒံယေလ ၇:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ပထမနီစီယာကောင်စီနောက်ပိုင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဆီမီအာရီယံဟု ခေါ်သော အုပ်စုတစ်ခုသည်လည်း ဘုရားကျောင်းကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အဓိကစကားလုံးမှာ “ဟိုမိုင်အိုးစီယို့စ်” ဖြစ်ပြီး၊ သားသည် ဖခင်နှင့် “ဆင်တူသော အနှစ်သာရ” ရှိသည်ဟု ၎င်းတို့က ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ နီစီယန်ကရိဒ်၏ “တူညီသော အနှစ်သာရ” (ဟိုမိုအိုးစီယို့စ်) နှင့် ဆန့်ကျင်သည်။ နီစီယာကောင်စီနောက်ပိုင်း ဓမ္မဆိုးဝါဒကို ဆန့်ကျင်သူများအနက် ထင်ရှားသူများမှာ အာပိုလီနာရစ်နှင့် မာဆယ်လပ်စ်တို့ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ခရစ်တော်တွင် ဘုရားနှင့် လူသားသဘောတရားများ၏ စစ်မှန်သော ပေါင်းစည်းမှုကို အတည်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ စစ်မှန်သော လူသားသဘောကို ငြင်းပယ်ကာ၊ ဘုရားဆန္ဒသည် ယေရှု၏ လူသားသဘောကို မလှုပ်ရှားနိုင်သော ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဤပြဿနာများသည် ၃၈၁ ခုနှစ်တွင် ကွန်စတန်တီနိုပယ်တွင် နောက်ထပ်ကောင်စီတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤကောင်စီသည် နီစီယန်ကရိဒ်ကို ပြန်လည်အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းကာ၊ ခရစ်တော်တွင် စစ်မှန်သော သဘောတရားနှစ်ခုရှိကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
The Arians rejected the decision of the council and went into
schism, and for centuries Arianism proved to be the most formidable foe of the
Roman Catholic Church (see on Dan. 7:8). Following the First Council of Nicaea
a group sometimes called semi-Arians also troubled the church. Their key word
was homoiousios, by which they described the Son as being of “like substance”
with the Father, in contrast with the homoousios (“same substance”) of the
Nicene Creed. Prominent among opponents of orthodoxy following the Council of
Nicaea were Apollinaris and Marcellus. Both affirmed the true unity of the
divine and the human in Christ but denied His true humanity, asserting that the
divine will made of the human nature of Jesus a passive instrument. These
various problems led to another council in the year 381, at Constantinople.
This council reaffirmed the Nicene Creed, clarified its meaning, and declared
the presence of two real natures in Christ.
နတ်စတိုးရီယံဝါဒ။ ကွန်စတန်တီနိုပယ်ကောင်စီနောက်ပိုင်း၊ ခရစ်တော်၏ သဘောတရားနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်း ပြဿနာကို ခရစ်တိုလဂျီကယ်ဆိုင်ရာ ရှုထောင့်သို့ ဘုရားကျောင်း၏ အာရုံစိုက်မှုပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသဘောနှင့် လူသားသဘောတို့၏ သဘောတရားကို သတ်မှတ်ရန်နှင့် ဤနှစ်ခုအကြား ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြရန် ကြိုးပမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သဘောတရားနှစ်ခုသည် တစ်ပုဂ္ဂိုလ်တည်း၌ မည်သို့တည်ရှိနိုင်မည်နည်း။
Nestorianism. After the Council of Constantinople the
attention of the church turned to the so-called Christological aspect of the
problem of the nature and person of Christ. Attempts were made to define the
nature of the divine and of the human elements in Christ, and to state the
relationship between these two. How could two personal natures exist together
in one person?
ဤအငြင်းပွားမှု၏ အဆင့်သည် အလက်ဇန္ဒရီးယားနှင့် ဆီးရီးယားရှိ အန်တီအုတ်ခ်ဟူသော ဆန့်ကျင်ဘက်အတွေးအခေါ်ကျောင်းနှစ်ခုတွင် ဗဟိုပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ခုစလုံးသည် ယေရှုခရစ်တော်တစ်ဦးတည်း၌ ဘုရားသဘောနှင့် လူသားသဘောတို့၏ စစ်မှန်သော ပေါင်းစည်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ အလက်ဇန္ဒြီးယားကျောင်းသည် သဘောတရားနှစ်ခု၏ ပေါင်းစည်းမှုကို အလေးပေးပြီး ဘုရားသဘောတရား၏ အရေးပါမှုကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး၊ အန်တီအုတ်ခ်ကျောင်းသည် သဘောတရားနှစ်ခုအကြား ကွဲပြားမှုကို အလေးပေးကာ လူသားသဘောတရား၏ အရေးပါမှုကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ အန်တီအုတ်ခ်ကျောင်းသားများသည် ဘုရားသဘောနှင့် လူသားသဘောတို့သည် အဆက်မပြတ် တည်ရှိမှုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အမှန်တကယ်ပေါင်းစည်းမှုမရှိဘဲ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ပုဂ္ဂိုလ်တည်း၌ သဘောတရားနှစ်ခုကို ခွဲခြားကာ၊ ပြည့်စုံသောပေါင်းစည်းမှုမဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်းဆက်သွယ်မှုသာဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်သားအဖြစ် ခရစ်တော်နှင့် လူသားသားအဖြစ် ခရစ်တော်ကို ပြတ်သားစွာ ခွဲခြားခဲ့ပြီး၊ လူသားသဘောတရားကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သဘောတရားနှစ်ခု၏ ပေါင်းစည်းမှုကို ဆန္ဒအသီးသီး၏ ပေါင်းစည်းမှုမှတစ်ဆင့် ပြီးမြောက်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ လူသားသဘောတရား၏ စစ်မှန်မှုနှင့် ပြည့်စုံမှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သော်လည်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပေါင်းစည်းမှုကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မပြည့်စုံသော၊ မပြည့်မီသော၊ လျော့ရဲသော၊ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်ပြီး၊ သဘောတရားနှစ်ခုသည် တစ်ဦးတည်းသော သတိရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၌ အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းမှုမရှိခဲ့ပေ။ အလက်ဇန္ဒြီးယားကျောင်းသားများကမူ သဘောတရားနှစ်ခု၏ အံ့ဖွယ်ပြည့်စုံသော ပေါင်းစည်းမှုကို ယူဆခဲ့ပြီး၊ လူသားသဘောတရားသည် ဘုရားသဘောတရားနှင့် တစ်ခုသို့ ပေါင်းစည်းကာ ၎င်းအား လက်အောက်ခံဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသည် လူသားသဘောတရားထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသဘောနှင့် လူသားသဘောတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုမှတစ်ဆင့် ခရစ်တော်သည် လူသားများကို ဘုရားထံသို့ ပြန်လည်ဦးဆောင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။
This phase of the controversy centered in two opposing
schools of thought, one in Alexandria and the other in Antioch, in Syria. Both
acknowledged the true unity of divinity and humanity in the one person, Jesus
Christ, but the Alexandrian school emphasized the unity of the two natures and
stressed the importance of deity, whereas the Antiochian school emphasized the
distinction between the two natures and stressed the importance of the human
aspect. Partisans of Antioch held that divinity and humanity had entered into a
relation of constant coexistence and cooperation without actually merging. They
separated the two natures in the one person, declaring that there was not a
complete union but only permanent association. They made a sharp distinction
between Christ as the Son of God and Christ as the Son of man, and gave the
human nature more distinct recognition. They conceived of the unity of the two
natures as accomplished through the unity of the respective wills. They
preserved the reality and completeness of Christ’s human nature, but endangered
the unity of the person. It was an imperfect, incomplete, loose, mechanical
union, in which the two natures were not truly united in a single
self-conscious person. The Alexandrians, on the other hand, conceived of a
miraculous and complete commingling of the two natures, the human being fused
into one with the divine and made subordinate to it. God thus entered humanity,
and by means of this union of Godhood and manhood it became possible for Christ
to lead mankind back to God.
ဤအတွေးအခေါ်ကျောင်းနှစ်ခု၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုသည် ၅ ရာစုနှစ်အစောပိုင်းတွင် နတ်စတိုးရီယံအငြင်းပွားမှုတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အန်တီအုတ်ခ်မှ နတ်စတိုးရီးယပ်စ်သည် စစ်မှန်သော ဘုရားသဘောနှင့် စစ်မှန်သော လူသားသဘောကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော သတိရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၌ ပေါင်းစည်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ နတ်စတိုးရီယံခရစ်တော်သည် တကယ်တော့ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ကျင့်ဆိုင်ရာနှင့် စာနာမှုဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှုကို ခံစားရသည်၊ သို့သော် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြတ်သားစွာ ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ ဘုရားသဘောသည် နှိမ့်ချမှုမရှိ၊ လူသားသဘောသည် မြှင့်တင်မှုမရှိပေ။ ဘုရားရှိပြီး လူသားရှိသည်၊ သို့သော် ဘုရားလူသားမရှိပေ။
The collision between these two schools of thought reached
its climax in the Nestorian controversy early in the 5th century. Nestorius, of
Antioch, conceded true deity and true humanity, but denied their union in a
single self-conscious person. The Nestorian Christ is really two persons
enjoying a moral and sympathetic union, neither however being decisively
affected by the other. Deity is not humbled; humanity is not exalted. There is
God and there is man; but there is no God-man.
အန်တီအုတ်ခ်နှင့် အလက်ဇန္ဒရီးယားကျောင်းများအကြား ဤအငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းရန် အေဒီ ၄၃၁ တွင် အက်ဖက်ဆပ်စ်တွင် တတိယအကူမင်နီကယ်ဘုရားကျောင်းကောင်စီကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ကောင်စီသည် နတ်စတိုးရီးယပ်စ်နှင့် သူ၏ သင်ကြားမှုများကို ကျိန်ဆဲခဲ့သော်လည်း၊ နီစီယန်ကရိဒ်ကို အစားထိုးရန် ကရိဒ်အသစ်တစ်ခုရေးဆွဲရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ဘာမျှ ဖြေရှင်းမှုမရှိခဲ့ဘဲ၊ အငြင်းပွားမှုသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆက်တွဲ အငြင်းပွားမှုသည် အခြားသော သွန်သင်ချက်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဘေးဖယ်ထားစေခဲ့သည်။
The third ecumenical church council was called at Ephesus, in
431, for the purpose of settling this contest between the schools of Antioch
and Alexandria. The council condemned Nestorius and his teachings, but did not
consider it necessary to draw up a new creed to replace the Nicene Creed.
Nothing was really settled or accomplished, except to widen the rift, and the
ensuing controversy took on such proportions that all other doctrinal problems
were laid aside.
မိုနိုဖီးဆိုက်တစ်ဇင်ဝါဒ။ အက်ဖက်ဆပ်စ်ကောင်စီနောက်ပိုင်း၊ နတ်စတိုးရီးယံဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော မိုနိုဖီးဆိုက်တစ်ဇင်ဝါဒ သို့မဟုတ် ယူတီကီယံဝါဒဟု ခေါ်သော နောက်ထပ်သီအိုရီတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ထိပ်တန်းထောက်ခံသူ ယူတီခီးစ်က ယေရှု၏ မူလလူသားသဘောတရားသည် လူသားဖြစ်ပေါ်လာစဉ်တွင် ဘုရားသဘောတရားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ လူသားယေရှုနှင့် ဘုရားခရစ်တော်သည် တစ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် တစ်သဘောတရားဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် သတိရှိသော ပေါင်းစည်းမှုကို အတည်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ သဘောတရားနှစ်ခုကို အလွန်ပေါင်းစည်းလွန်းစေခဲ့ပြီး၊ လက်တွေ့အတွက် ၎င်းတို့၏ တစ်ဦးချင်းသတ္တိများကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။
Monophysitism. Following the Council at Ephesus still another
theory, known as Monophysitism, or Eutychianism, arose and took the stage to
set forth a conception of Christ precisely opposite to that of Nestorius.
Eutyches, its leading exponent, contended that the original human nature of
Jesus was transmuted into the divine nature at the incarnation, with the result
that the human Jesus and divine Christ became one person and one nature. He
asserted the unity of self-consciousness but so merged the two natures that,
for practical purposes, they lost their individual identity.
အေဒီ ၄၅၁ တွင် နတ်စတိုးရီယံဝါဒနှင့် မိုနိုဖီးဆိုက်တစ်ဇင်ဝါဒကို ဆွေးနွေးရန် ခေါ်ယူခဲ့သော ခယ်လ်ဆီဒွန်ကောင်စီသည် နှစ်ခုလုံးကို ဆန့်ကျင်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ နတ်စတိုးရီးယပ်စ်နှင့် ယူတီခီးစ်တို့သည် ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငြင်းပယ်ကာ၊ အာရီးယပ်စ်ကဲ့သို့ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်က လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ သီးခြားဂိုဏ်းများကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
Convened in 451 to discuss Nestorianism and Monophysitism,
the Council of Chalcedon decided against both. Both Nestorius and Eutyches
rejected the decision of the council and founded independent sects of
Christianity, as Arius had done more than a century earlier.
ခယ်လ်ဆီဒွန်ကောင်စီသည် ခရစ်တော်၏ ပြည့်စုံသော ဘုရားသဘောနှင့် ပြည့်စုံသော လူသားသဘောကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ သူသည် ဘုရားသဘောအရ ဖခင်နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရရှိသူဖြစ်ပြီး၊ လူသားသဘောအရ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရရှိသူဖြစ်သည်၊ အပြစ်မှလွဲ၍ ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သဘောတရားတစ်ခုစီ၏ သတ္တိကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ နှစ်ခုသည် ကွဲပြားမှုမရှိ၊ မပြောင်းလဲနိုင်၊ မပိုင်းခြားနိုင်၊ မခွဲခြားနိုင်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ဘုရားသဘောသည် ခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်သဘောတရား၏ အခြေခံအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသည်။ တစ်ပုဂ္ဂိုလ်သည် သဘောတရားနှစ်ခု၏ ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်သောကြောင့်၊ ဘုရားလူသား၏ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အမှန်တကယ် အကန့်အသတ်မရှိသည်။ သူသည် လူသားသဘောတရားတွင် ဆင်းရဲခံရပြီး ဘုရားသဘောတရားတွင် မဟုတ်သော်လည်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အကန့်အသတ်မရှိသောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အကန့်အသတ်မရှိဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခယ်လ်ဆီဒွန်သင်္ကေတဟု ခေါ်ဆိုခံရသော အပိုင်းတစ်ခုက ဤသို့ဖတ်ရသည်။
The Council of Chalcedon affirmed the perfect divinity and
the perfect humanity of Christ, declaring Him to be of one substance with the
Father as to His divine nature and of one substance with us as to His human
nature, except for sin. The identity of each nature was preserved and the two
were declared to be distinct, unmingled, immutable, indivisible, inseparable.
Divinity, not humanity, was recognized as the basis of Christ’s personality.
Because the one person is a union of two natures, the suffering of the God-man
was truly infinite; He suffered in His human nature and not in His divine
nature, but the passion was infinite because the person is infinite. What later
came to be known as the Chalcedon Symbol reads in part:
“ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သန့်ရှင်းသော ဖခင်များကို လိုက်နာကာ၊ တစ်သဘောတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့်၊ လူသားများအား တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သူ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်တော်ကို ဝန်ခံရန် သင်ကြားပြီး၊ ဘုရားသဘောတွင်လည်း ပြည့်စုံပြီး၊ လူသားသဘောတွင်လည်း ပြည့်စုံသည်။ စစ်မှန်သော ဘုရားနှင့် စစ်မှန်သော လူသား၊ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ ဘုရားသဘောအရ ဖခင်နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရရှိသူ၊ လူသားသဘောအရ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တူညီသော အနှစ်သာရရှိသူ၊ အပြစ်မှလွဲ၍ အားလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တူညီသည်။ ဘုရားသဘောအရ ဖခင်မှ ကမ္ဘာဦးမတိုင်မီ ဖြစ်ပေါ်လာသူ၊ ဤနောက်ဆုံးနေ့များတွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက်၊ လူသားသဘောအရ ဘုရားသခင်၏ မိခင်ဖြစ်သူ အပျိုစင်မာရီမှ ဖွားမြင်သည်။ တစ်ဦးတည်းသော ခရစ်တော်၊ သား၊ သခင်၊ တစ်ဦးတည်းသော ဖြစ်ပေါ်လာသူ၊ သဘောတရားနှစ်ခုတွင် အသိအမှတ်ပြုခံရသည်၊ မရောထွေးစွာ၊ မပြောင်းလဲစွာ၊ မပိုင်းခြားနိုင်စွာ၊ မခွဲခြားနိုင်စွာ။ သဘောတရားများ၏ ကွဲပြားမှုသည် ပေါင်းစည်းမှုဖြင့် လုံးဝဖယ်ရှားမခံရဘဲ၊ သဘောတရားတစ်ခုစီ၏ သတ္တိကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ တစ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တစ်သတ္တိတည်း၌ ပေါင်းစည်းထားသည်” (ဖိလစ်ရှဖ်၊ The Creeds of Christendom၊ အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၆၂)။
“We, then, following the holy Fathers, all with one consent,
teach men to confess one and the same Son, our Lord Jesus Christ, the same
perfect in Godhead and also perfect in manhood; truly God and truly man, of a
reasonable [rational] soul and body; consubstantial [of one substance] with the
Father according to the Godhead, and consubstantial with us according to the
Manhood; in all things like unto us, without sin; begotten before all ages of
the Father according to the Godhead, and in these latter days, for us and for
our salvation, born of the Virgin Mary, the Mother of God, according to the
Manhood; one and the same Christ, Son, Lord, Only-begotten, to the acknowledged
in two natures, inconfusedly, unchangeably, indivisibly, inseparably; the
distinction of natures being by no means taken away by the union, but rather
the property of each nature being preserved, and concurring in one Person and
one Subsistence” (Philip Schaff, The Creeds of Christendom, vol. 2, p. 62).
ခါလဒင်ကောင်စီ၏ရလဒ်သည် အရှေ့ဒေသတွင် ခွဲထွက်မှုကို ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ် ဂျပ်စတီနီယံသည် အင်ပါယာ၏လုံခြုံမှုအတွက် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်လိုအပ်သည်ဟု ယုံကြည်ပြီး အငြင်းပွားမှု၏ဗဟိုဌာနဖြစ်သော အန်တီယုတ်နှင့် အလက်ဇန္ဒြီးယားရှိ ကျောင်းများကို အပြီးသတ်ပိတ်သိမ်းခဲ့သည်။ ဒုတိယ ကွန်စတန်တီနိုပယ်ကောင်စီတွင်၊ ၅၅၃ ခုနှစ်တွင်၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် မိုနိုဖီးဆိုက်တစ်ဝါဒကို အတင်းအကြံဖြင့် ဖိနှိပ်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်ဝါဒသည် အပြီးသတ်ခွဲထွက်သွားကာ ယာကုပ်ဘိုက်၊ ကော့ပ်နှင့် အဘီစီနီးယန်းစသည့် ခရစ်ယာန်ဂိုဏ်းများတွင် ယနေ့တိုင်ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။ ခါလဒင်သင်္ကေတကို ပြန်လည်အတည်ပြုပြီး၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် သောက်သောက်လျှံလျှံဝါဒနှင့် မတိမ်းမယိမ်းဝါဒအကြား ပြတ်သားသောခွဲခြားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
The result of the Council of Chalcedon was to perpetuate and
intensify schism in the East. Finally the emperor Justinian, convinced that the
security of the empire required a settlement of the problem, permanently closed
the schools at Antioch and Alexandria, the two centers of controversy. At a
second Council of Constantinople, in 553, the church decided upon the forcible
suppression of Monophysitism, which went into permanent schism and persists to
this day in Christian sects such as the Jacobites, the Copts, and the
Abyssinians. Reaffirming the Symbol of Chalcedon, the church achieved a
definitive distinction between orthodoxy and heterodoxy.
မိုနိုသယ်လီတစ်ဝါဒ တစ်ခုတည်းသောမေးခွန်းတစ်ခု မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပေ- နှစ်မျိုးသောသဘောသဘာဝ (ဘုရားသဘာဝနှင့် လူသားသဘာဝ) သည် တစ်ခုတည်းသောဆန္ဒဖြင့်ထိန်းချုပ်သလား၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုသောဆန္ဒဖြင့်ထိန်းချုပ်သလား။ မိုနိုသယ်လီတစ်များက ဘုရားသဘာဝ၏ဆန္ဒသည် လွှမ်းမိုးပြီး၊ လူသားသဘာဝ၏ဆန္ဒသည် ၎င်တွင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ယူဆသည်။ တတိယ ကွန်စတန်တီနိုပယ်ကောင်စီတွင်၊ ၆၈၀ ခုနှစ်တွင်၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဆန္ဒသည် သဘောသဘာဝများနှင့်သက်ဆိုင်ပြီး တစ်ဦးတည်းသောပုဂ္ဂိုလ်နှင့်မသက်ဆိုင်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ၊ တစ်ဦးတည်းသောဆန္ဒပိုင်ရှင်ပုဂ္ဂိုလ်တွင် ဆန္ဒနှစ်ခုရှိသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ၎င်သည် အနောက်ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွက် ခရစ်တော်၏သဘောသဘာဝနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုင်ရာ မတိမ်းမယိမ်းဝါဒ၏အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ပြီးမြှောက်စေပြီး၊ ထရီနီတာရီယံနှင့် ခရစ်ယာန်ဝါဒဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများကို တရားဝင်အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်။ ၇၃၀ ခုနှစ်ခန့်တွင် ဒမတ်စကပ်စ်၏ဂျွန်သည် အရှေ့ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွက် ဤအဆုံးအမများကို ပြန်လည်အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ အရှေ့နှင့်အနောက်အတွက် ကောင်စီများ၏ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် အဆုံးအမအဖြစ်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
Monotheletism. It is true that one question remained
unsettled: Are the two natures, the divine and the human, actuated by one will
controlling both natures, or by two wills? The Monothelites considered the
divine will dominant, and the human will submerged in it. At the third Council
of Constantinople, in 680, the church decided that the will is a matter of the
natures rather than of the one person, and pronounced in favor of two wills in
one volitional person. This completed the orthodox definition of the nature and
person of Christ for the Western Church, and brought the protracted Trinitarian
and Christological controversies formally to a close. About the year 730 John
of Damascus recapitulated these doctrines for the Eastern Church. For both East
and West the decisions of the councils became a matter of dogma.
ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်တွင် ရိုမန်နှင့် ပရိုတက်စတင့်ခရစ်ယာန်ဂိုဏ်းများသည် ထရီနီတာရီယံနှင့် ခရစ်တော်၏သဘောသဘာဝဆိုင်ရာ အခြေခံသဘောတူညီမှုရှိခဲ့သည်။ နိုင်စီးနီးယားယုံကြည်ချက်နှင့် ခါလဒင်သင်္ကေတသည် နှစ်ဖွဲ့စလုံးအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူသာက နှစ်မျိုးသောသဘောသဘာဝအကြား အပြန်အလှန်လက္ခဏာများဖလှယ်မှုကို သင်ကြားခဲ့ပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီ၏ထူးခြားချက်သည် နှစ်ခုလုံးအတွက် ဘုံဖြစ်လာသည်။ ခရစ်တော်၏လူသားသဘာဝအားလုံးကို ဘုရားသဘာဝက သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး၊ လူသားသဘာဝသည် ဘုရားသဘာဝပိုင်ဆိုင်သည့်အရာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသောအသင်းတော်များက ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသဘာဝနှင့် လူသားသဘာဝ၏အတူယှဉ်တွဲမှုကို အလေးပေးခဲ့သည်။
In Reformation Times. The Reformation found both Roman and
Protestant branches of Christianity in fundamental agreement on the Trinity and
the nature of Christ. The Nicene Creed and the Symbol of Chalcedon proved
generally acceptable to both. Luther taught a mutual interchange of
characteristics between the two natures, so that what was characteristic of
each became common to both. Everything human in Christ was appropriated by the
divine nature, and humanity received what belonged to the divine nature. The
Reformed churches emphasized the fellowship of the divine and the human in
Christ.
ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအဖွဲ့အသေးစားနှစ်ခုသည် နိုင်စီးနီးယားအယူဝါဒနှင့် ကွဲပြားခဲ့သည်။ ပထမအဖွဲ့မှာ ဆိုစီနီးယန်းများဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဘုရားထရီနီတာရီယံသည် မဖြစ်နိုင်ဟူသော မွန်နာကီးယန်အယူဝါဒကို ပြန်လည်နိုးကြားစေခဲ့သည်။ ခေတ်သစ်ယူနီတာရီယန်ဝါဒသည် ဤအယူအဆကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဒုတိယအဖွဲ့မှာ အာမီနီးယန်းများဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် သားတော်သည် ခမည်းတော်ထက် လက်အောက်ခံဖြစ်သည်ဟူသော ယခင်အဖွဲ့အချို့နှင့် ဆင်တူသည့်အမြင်ကို ကိုင်စွဲခဲ့သည်။ ဤအမြင်သည် ယနေ့ခရစ်ယာန်ဂိုဏ်းအချို့တွင်လည်း ထင်ဟပ်နေသည်။
Two minor Reformation groups differed from the Nicene
position. The first of these was the Socinians, who revived the basic
Monarchian idea that a divine Trinity is inconceivable. Modern Unitarianism
perpetuates this concept. The second group was the Arminians, who took a view
similar, in some respects, to that of certain earlier groups, that the Son is
subordinate to the Father. This view is similarly reflected by various
Christian sects today.
သတ္တမနေ့အဒ်ဗင်တစ်များ ဤမှတ်ချက်စာအုပ်၏ စာရေးသူများနှင့် တည်းဖြတ်သူများသည် ကျမ်းစာတွင် လူသားနားလည်မှုကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ပြီး လူသားဘာသာစကားဖြင့် တိကျစွာဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ကြီးမြတ်သောနက်နဲမှုများရှိကြောင်း ပွင့်လင်းစွာဝန်ခံသည်။ ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသဘာဝနှင့် လူသားသဘာဝ၏ပေါင်းစည်းမှုသည် ထိုသို့သောနက်နဲမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤသို့သောဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာမေးခွန်းများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် သတ္တမနေ့အဒ်ဗင်တစ်များသည် စကားလုံးများဖြင့် အကြံဉာဏ်များကို မှုန်ဝါးစေမည့် ထင်မြင်ယူဆချက်များနှင့် နုနယ်သောဒဿနိကဗေဒကို ရှောင်ရှားရန် အမြဲတမ်းကြိုးစားခဲ့သည် (စာမျက်နှာ ၈တီ ၂၇၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျမ်းစာရေးသားသူများသည် ဘုရားသဘာဝ၏နက်နဲမှုများကို အသေးစိတ်မဖော်ပြခဲ့ပါက၊ မထိုက်တန်သောစာရေးသူများက အဘယ်ကြောင့် ၎င်းကို ကြိုးစားရမည်နည်း။ သို့သော်၊ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်၏နက်နဲမှုကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနားလည်နိုင်ရန် လုံလောက်သောသတင်းအချက်အလက်ကို ဝိညာဉ်ရေးရာလှုံ့ဆော်မှုက ပေးထားသည်။ သတ္တမနေ့အဒ်ဗင်တစ်များသည် အောက်ပါအရာများကို ယုံကြည်သည်-
Seventh-day Adventists. The writers and editors of this
commentary frankly confess that there are great mysteries in the Scriptures
which transcend the limits of finite understanding and thus defy precise
statement in human language. The union of the divine and the human in Christ is
one such mystery. In dealing with theological questions of this kind
Seventh-day Adventists have ever sought to eschew speculation and finespun
philosophizing, lest they darken counsel with words (see 8T 279). If the inspired
writers of the Bible have not made clear every detail of the divine mysteries,
why should uninspired writers attempt to do so? However, Inspiration has
provided sufficient information to enable us to understand in part the mystery
of the plan of salvation. Seventh-day Adventists believe in:
၁. ဘုရားသခင်၏သုံးပါးပေါင်းတစ်ဆူ ဘုရားသခင်၏သုံးပါးပေါင်းတစ်ဆူသည် သုံးဦးသောပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည့် ထာဝရခမည်းတော်၊ ထာဝရခမည်းတော်၏သားတော်ဖြစ်သော သခင်ယေရှုခရစ်နှင့် သန္ဓာနတော်ရိပုံတော်တို့ဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည် (မဿဲ ၂၈:၁၉၊ ယောဟန် ၁:၁-၂၊ ၆:၂၇၊ ၁၄:၁၆-၁၇၊ ၂၆၊ တမန်တော် ၅:၃-၄၊ ဧဖက် ၄:၄-၆၊ ဟေဗြဲ ၁:၁-၃၊ ၈၊ ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။
1. The Godhead. The Godhead, or Trinity, consists of three
persons—the eternal Father, the Lord Jesus Christ, Son of the eternal Father,
and the Holy Spirit (see Matt. 28:19; John 1:1, 2; 6:27; 14:16, 17, 26; Acts
5:3, 4; Eph. 4:4–6; Heb. 1:1–3, 8; see on John 1:1–3, 14).
“ကောင်းကင်သုံးပါးပေါင်းတစ်ဆူတွင် သက်ရှိပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးရှိသည် … ခမည်းတော်၊ သားတော်နှင့် သန္ဓာနတော်ရိပုံတော်” (အီးဗီ ၆၁၅)။ ခရစ်တော်နှင့် ခမည်းတော်သည် “သဘောသဘာဝ၊ စရိုက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တွင် တစ်ဆူတည်း” (ပီပီ ၃၄) ဖြစ်သော်လည်း “ပုဂ္ဂိုလ်အားဖြင့်မတူ” (၈တီ ၂၆၉၊ ၉တီ ၆၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သန္ဓာနတော်ရိပုံတော်သည် “ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ပင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်” (အီးဗီ ၆၁၆)။
“There are three living persons of the heavenly trio … the
Father, the Son, and the Holy Spirit” (Ev 615). Christ and the Father are “one
in nature, in character, in purpose” (PP 34), but “not in person” (8T 269; cf.
9T 68). The Holy Spirit “is as much a person as God is a person” (Ev 616).
ရောမ ၁:၂၀-၂၅ တွင် အီးဂျီဒဗလျူ၏ ဖြည့်စွမ်းထားသောမှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on Rom. 1:20–25.
၂. ခရစ်တော်၏ဘုရားသဘာဝနှင့် ရှေ့ဦးတည်ရှိမှု ခရစ်တော်သည် သဘောသဘာဝ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အာဏာနှင့် တန်ခိုးအားဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၉:၆၊ မိက္ခာ ၅:၂၊ ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၈:၅၈၊ ၁၄:၈-၁၁၊ ကောလောသဲ ၁:၁၅-၁၇၊ ၂:၉၊ ဟေဗြဲ ၁:၈၊ မိက္ခာ ၅:၂၊ မဿဲ ၁:၁၊ ၂၃၊ လုကာ ၁:၃၅၊ ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၁၆:၂၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆-၈၊ ကောလောသဲ ၂:၉ ကိုကြည့်ပါ)။
2. The Deity and Pre-existence of Christ. Christ is God in
the supreme and unqualified sense of the term—in nature, in wisdom, in
authority, and in power (see Isa. 9:6; Micah 5:2; John 1:1–3; 8:58; 14:8–11;
Col. 1:15–17; 2:9; Heb. 1:8; see on Micah 5:2; Matt. 1:1, 23; Luke 1:35; John
1:1–3; 16:28; Phil. 2:6–8; Col. 2:9).
“ခရစ်တော်သည် ရှေ့ဦးတည်ရှိပြီး မိမိကိုယ်တိုင်တည်ရှိသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်သည်။ … ၎င်းသည် ထာဝရဘုရားသခင်နှင့် နီးကပ်စွာဆက်သွယ်မှုမရှိခဲ့သည့်အချိန်မရှိခဲ့ပါ။ … ၎င်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူညီမျှဖြစ်ပြီး၊ အကန့်အသတ်မရှိပြီး တန်ခိုးကြီးမားသည်” (အီးဗီ ၆၁၅၊ ဒီအေ ၄၆၉-၄၇၀၊ အီးဗီ ၆၁၄၊ ပီပီ ၃၈၊ ၆၃ ကိုကြည့်ပါ)။
“Christ is the pre-existent, self-existent Son of God. …
There never was a time when He was not in close fellowship with the eternal
God. … He was equal with God, infinite and omnipotent” (Ev 615; cf. DA 469,
470; Ev 614; PP 38, 63).
“ခရစ်တော်သည် အနှစ်သာရအားဖြင့်နှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထာဝရမှစ၍ ဘုရားသခင်နှင့်အတူရှိခဲ့ပြီး၊ အားလုံးကိုအုပ်စိုးသော ဘုရားသခင်၊ ထာဝရမင်္ဂလာရှိသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အာအိစွီ ဧပြီ ၅၊ ၁၉၀၆၊ ဒီအေ ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။
“Christ was God essentially, and in the highest sense. He was
with God from all eternity, God over all, blessed forevermore. The Lord Jesus
Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet
one with the Father” (EGW RH April 5, 1906; cf. DA 19).
ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၁၄၊ ကောလောသဲ ၂:၉၊ ၃:၁၀ တွင် အီးဂျီဒဗလျူ၏ ဖြည့်စွမ်းထားသောမှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on John 1:1–3, 14; COL 2:9;
3:10.
၃. ခရစ်တော်၏လူသားသဘာဝ သခင်ယေရှုခရစ်သည် “ဒုစရိုက်မသိ” (၂ကောရိန္တု ၅:၂၁) မှလွဲ၍ အခြားလူသားများကဲ့သို့ စစ်မှန်ပြီး ပြည့်စုံသောလူသားဖြစ်သည် (လုကာ ၂၄:၃၉၊ ယောဟန် ၁:၁၄၊ ရောမ ၁:၃-၄၊ ၅:၁၅၊ ဂလာတိ ၄:၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၇၊ ၁တိမောတိ ၂:၅၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၄၊ ၁၇၊ ၁ယောဟန် ၁:၁၊ ၄:၂၊ ၂ယောဟန် ၇၊ မဿဲ ၁:၂၃၊ ယောဟန် ၁:၁၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆-၈ ကိုကြည့်ပါ)။
3. The Humanity of Christ. The Lord Jesus Christ was a true
and complete human being, like other men in all respects except that He “knew
no sin” (2 Cor. 5:21; see Luke 24:39; John 1:14; Rom. 1:3, 4; 5:15; Gal. 4:4;
Phil. 2:7; 1 Tim. 2:5; Heb. 2:14, 17; 1 John 1:1; 4:2; 2 John 7; see on Matt.
1:23; John 1:14; Phil. 2:6–8).
“ခရစ်တော်သည် စစ်မှန်သောလူသားဖြစ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ ဝိုင်အိုင အောက်တိုဘာ ၁၃၊ ၁၈၉၈)၊ “လုံးဝလူသားဖြစ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အက်စတီ ဇွန် ၁၇၊ ၁၈၉၇)၊ “ကျွန်ုပ်တို့၏သဘောသဘာဝကို ခံယူသူဖြစ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အာအိစွီ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈၊ ၁၈၉၀)။ “၎င်းသည် ကူကယ်ရာမဲ့သောကလေးငယ်အဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သယ်ဆောင်သော လူသားသဘာဝကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အမ်အက်စ် ၂၁၊ ၁၈၉၅)၊ “လူသားမိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ၎င်းသည် သေတတ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အာအိစွီ စက်တင်ဘာ ၄၊ ၁၉၀၀)။ “၎င်းသည် ၎င်း၏တပည့်များနှင့် ၎င်း၏ကိုယ်အတွက် ဆုတောင်းခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏လိုအပ်ချက်များ၊ အားနည်းချက်များနှင့် ကျရှုံးမှုများနှင့် မိမိကိုယ်ကို တူညီစေခဲ့သည်” (၂တီ ၅၀၈၊ အမ်အိစွီ ၄၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။
“Christ was a real man” (EGW YI Oct. 13, 1898), “fully human”
(EGW ST June 17, 1897), “a partaker of our nature” (EGW RH Feb 18, 1890). “He
came as a helpless babe, bearing the humanity we bear” (EGW MS 21, 1895), and
“as a member of the human family He was mortal” (EGW RH Sept 4, 1900). “He
prayed for His disciples and for Himself, thus identifying Himself with our
needs, our weaknesses, and our failings” (2T 508; cf. MH 422).
ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၁၄၊ ကောလောသဲ ၁:၂၆-၂၇၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၄-၁၈ တွင် အီးဂျီဒဗလျူ၏ ဖြည့်စွမ်းထားသောမှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on John 1:1–3, 14; Col. 1:26,
27; Heb. 2:14–18.
၄. ခရစ်တော်၏လူဇာတိခံယူခြင်း လူဇာတိခံယူခြင်းသည် ယေရှုခရစ်တစ်ဦးတည်းသောပုဂ္ဂိုလ်တွင် ဘုရားသဘာဝနှင့် လူသားသဘာဝ၏ စစ်မှန်ပြီး ပြည့်စုံပြီး မပြတ်မစဲသောပေါင်းစည်းမှုဖြစ်သည်၊ သို့သော် သဘောသဘာဝတစ်ခုစီသည် အခြားတစ်ခုနှင့်မတူဘဲ ပြည့်စုံစွာထိန်းသိမ်းထားသည် (မဿဲ ၁:၂၀၊ လုကာ ၁:၃၅၊ ယောဟန် ၁:၁၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၅-၈၊ ၁တိမောတိ ၃:၁၆၊ ၁ယောဟန် ၄:၂-၃၊ မဿဲ ၁:၁၈၊ ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၆:၂၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆-၈ ကိုကြည့်ပါ)။
4. The Incarnation of Christ. The incarnation was a true,
complete, and indissoluble union of the divine and human natures in the one
person, Jesus Christ, each nature, however, being preserved intact and distinct
from the other (see Matt. 1:20; Luke 1:35; John 1:14; Phil. 2:5–8; 1 Tim. 3:16;
1 John 4:2, 3; see on Matt. 1:18; John 1:14; 16:28; Phil. 2:6–8).
“ခရစ်တော်သည် စစ်မှန်သောလူသားဖြစ်သည်။ … သို့သော် ၎င်းသည် လူသားအသွင်ဖြင့် ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ ဝိုင်အိုင အောက်တိုဘာ ၁၃၊ ၁၈၉၈)။ “၎င်း၏ဘုရားသဘာဝသည် လူသားသဘာဝဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်—မမြင်ရသောဂုဏ်ကျက်သရေသည် မြင်ရသောလူသားပုံစံတွင် ရှိသည်” (ဒီအေ ၂၃)။ “၎င်းသည် နှစ်မျိုးသောသဘောသဘာဝ—လူသားနှင့် ဘုရားသဘာဝ—ကို ပိုင်ဆိုင်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အမ်အက်စ် ၇၆၊ ၁၉၀၃)။
“Christ was a real man. … Yet He was God in the flesh” (EGW
YI Oct. 13, 1898). “His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory
in the visible human form” (DA 23). “He has a two-fold nature, at once human
and divine. He is both God and man” (EGW MS 76, 1903).
“မာရီ၏သားတော်၏လူသားသဘာဝသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ဘုရားသဘာဝအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသလား။ မဟုတ်ပါ၊ သဘောသဘာဝနှစ်ခုသည် နက်နဲစွာပေါင်းစပ်ပြီး ယေရှုခရစ်တစ်ဦးတည်းသောပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ စာလွှာ ၂၈၀၊ ၁၉၀၄)။ “လူသားသဘာဝသည် ဘုရားသဘာဝ၏နေရာကို မယူခဲ့သလို၊ ဘုရားသဘာဝသည်လည်း လူသားသဘာဝ၏နေရာကို မယူခဲ့ပါ” (အီးဂျီဒဗလျူ အက်စတီ မေ ၁၀၊ ၁၈၉၉)။ “ဘုရားသဘာဝသည် လူသားသဘာဝသို့ နိမ့်ကျခြင်းမရှိခဲ့ပါ၊ ဘုရားသဘာဝသည် ၎င်း၏နေရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အာအိစွီ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၈၊ ၁၈၉၀)။
“Was the human nature of the Son of Mary changed into the
divine nature of the Son of God? No; the two natures were mysteriously blended
in one person—the Man Christ Jesus” (EGW letter 280, 1904). “The human did not
take the place of the divine, nor the divine of the human” (EGW ST May 10,
1899). “Divinity was not degraded to humanity; divinity held its place” (EGW RH
Feb 18, 1890).
“ခရစ်တော်သည် ပြည့်စုံသောလူသားသဘာဝနှင့် ဘုရားသဘာဝကို ပြသခဲ့ပြီး၊ … သဘောသဘာဝတစ်ခုစီကို ပြည့်စုံစွာထိန်းသိမ်းထားသည်” (အီးဂျီဒဗလျူ ဂျီစီဘီ ၄လေးလပတ်၊ ၁၈၉၉၊ စာမျက်နှာ ၁၀၂)။
“He exhibited a perfect humanity, combined with deity; …
preserving each nature distinct” (EGW GCB 4th quarter, 1899, p. 102).
“ခရစ်တော်၏လူသားသဘာဝသည် ၎င်း၏ဘုရားသဘာဝမှ ခွဲထုတ်၍မရပါ” (အီးဂျီဒဗလျူ အမ်အက်စ် ၁၀၆၊ ၁၈၉၇)။
“The humanity of Christ could not be separated from His
divinity” (EGW MS 106, 1897).
ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၁၄၊ ဧဖက် ၃:၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆-၈၊ ကောလောသဲ ၂:၉ တွင် အီးဂျီဒဗလျူ၏ ဖြည့်စွမ်းထားသောမှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on John 1:1–3, 14; Eph. 3:8;
Phil. 2:6–8; Col. 2:9.
၅. ခရစ်တော်၏လက်အောက်ခံဖြစ်ခြင်း လူဇာတိခံယူခြင်းတွင် လူသားသဘာဝ၏ကန့်သတ်ချက်များကို မိမိဆန္ဒအလျောက်ခံယူခြင်းဖြင့် သခင်ယေရှုခရစ်သည် ၎င်း၏လောကီသာသနာပြုမှုကာလအတွင်း ခမည်းတော်ထံသို့ မိမိကိုယ်ကို လက်အောက်ခံခဲ့သည် (ဆာလံ ၄၀:၈၊ မဿဲ ၂၆:၃၉၊ ယောဟန် ၃:၁၆၊ ၄:၃၄၊ ၅:၁၉၊ ၃၀၊ ၁၂:၄၉၊ ၁၄:၁၀၊ ၁၇:၄၊ ၈၊ ၂ကောရိန္တု ၈:၉၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၇-၈၊ ဟေဗြဲ ၂:၉၊ လုကာ ၁:၃၅၊ ၂:၄၉၊ ယောဟန် ၃:၁၆၊ ၄:၃၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၇-၈ ကိုကြည့်ပါ)။
5. The Subordination of Christ. Voluntarily assuming the
limitations of human nature at the incarnation, the Lord Jesus Christ thereby
subordinated Himself to the Father for the duration of His earthly ministry
(see Ps. 40:8; Matt. 26:39; John 3:16; 4:34; 5:19, 30; 12:49; 14:10; 17:4, 8; 2
Cor. 8:9; Phil. 2:7, 8; Heb. 2:9; see on Luke 1:35; 2:49; John 3:16; 4:34;
Phil. 2:7, 8).
“၎င်း၏တော်ဝင်ဝတ်ရုံနှင့် ဘုရင်သရဖူကို ဖယ်ထားလိုက်ပြီး” (၉တီ ၆၈)၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် “စကြဝဠာ၏ထီးနန်းမှ ဆင်းလာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး လှံတံကို ခမည်းတော်၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်အပ်နှံခဲ့သည်” (ဒီအေ ၂၂-၂၃)။ “၎င်းသည် မိမိဆန္ဒအလျောက် လူသားသဘာဝကို ခံယူခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ၎င်း၏သဘောတူညီမှုဖြင့်ဖြစ်သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အာအိစွီ စက်တင်ဘာ ၄၊ ၁၉၀၀)။ “ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန်နှင့် လူသားသဘာဝကို ခံယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အက်စတီ ဇန်နဝါရီ ၂၀၊ ၁၈၉၀၊ ၅တီ ၇၀၂ ကိုကြည့်ပါ)။ “၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး၊ သေတတ်သောသဘာဝကို ခံယူခဲ့သည်” (အီးဂျီဒဗလျူ အာအိစွီ စက်တင်ဘာ ၄၊ ၁၉၀၀)။
“Laying aside His royal robe and kingly crown” (9T 68), the
The Son of God “chose to give back the scepter into the Father’s hands, and to
step down from the throne of the universe” (DA 22, 23). “He voluntarily assumed
human nature. It was His own act, and by His own consent” (EGW RH Sept 4,
1900). “Jesus condescended to humble Himself, to take human nature” (EGW ST
Jan. 20, 1890; cf. 5T 702). “He humbled Himself, and took mortality upon Him”
(EGW RH Sept 4, 1900).
“ဘုရားသခင်၏သားသည် အဘ၏အလိုတော်ထံသို့ အပ်နှံခံခဲ့ရပြီး သူ၏တန်ခိုးတော်ပေါ်တွင် မှီခိုခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို လုံးလုံးလျားလျား အပ်နှံခဲ့သဖြင့် မိမိအတွက် မည်သည့်အစီအစဉ်မျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်များကို လက်ခံခဲ့ပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အဘသည် သူ၏အစီအစဉ်များကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်” (DA ၂၀၈၊ cf. ၆၆၄)။ “လူ့သဘာဝကို ထမ်းဆောင်စဉ် သူသည် သူ၏အသက်တာအတွက် အနန္တတန်ခိုးရှင်ထံတွင် မှီခိုခဲ့သည်။ သူ၏လူ့သဘာဝတွင် သူသည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည်” (EGW ST ဇွန်လ ၁၇၊ ၁၈၉၇)။
“The Son of God was surrendered to the Father’s will, and
dependent upon His power. So utterly was Christ emptied of self that He made no
plans for Himself. He accepted God’s plans for Him, and day by day the Father
unfolded His plans” (DA 208; cf. 664). “While bearing human nature, He was
dependent upon the Omnipotent for His life. In His humanity, He laid hold of
the divinity of God” (EGW ST June 17, 1897).
လုကာ ၁:၃၅ အတွက် EGW ဖြည့်စွမ်းမှုဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on Luke 1:35.
၆. ခရစ်တော်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ပြည့်စုံမှု။ သွေးဆောင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး “ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ အချက်အားလုံးတွင် သွေးဆောင်ခံရသော်လည်း” ယေရှုသည် လုံးဝ “အပြစ်ကင်းစင်” ခဲ့သည် (မဿဲ ၄:၁-၁၁; ရောမ ၈:၃, ၄; ၂ ကောရိန္သု ၅:၂၁; ဟေဗြဲ ၂:၁၀; ၄:၁၅; ၁ ပေတရု ၂:၂၁, ၂၂; ၁ ယောဟန် ၃:၅; မဿဲ ၄:၁-၁၁; ၂၆:၃၈, ၄၁; လုကာ ၂:၄၀, ၅၂; ဟေဗြဲ ၂:၁၇; ၄:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။
6. The Sinless Perfection of Christ. Though susceptible to
temptation and “in all points tempted like as we are,” Jesus was nevertheless
altogether “without sin” (see Matt. 4:1–11; Rom. 8:3, 4; 2 Cor. 5:21; Heb.
2:10; 4:15; 1 Peter 2:21, 22; 1 John 3:5; see on Matt. 4:1–11; 26:38, 41; Luke
2:40, 52; Heb. 2:17; 4:15).
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် “လူ့သဘာဝ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းရွက်ရန် စမ်းသပ်ခံရရန် လက်ခံခဲ့သည်” (EGW ST ဩဂုတ် ၂, ၁၉၀၅; နှိုင်းယှဉ် DA ၄၉, ၁၁၇, ၁၃၁)။ “အာဒံ၏သားသမီးတိုင်းကဲ့သို့ မျိုးရိုးဗီဇ၏ ဥပဒေကြီး၏ လုပ်ဆောင်မှုရလဒ်များကို လက်ခံခဲ့သည်” (DA ၄၉)။
Our Saviour “assumed the liabilities of human nature, to be
proved and tried” (EGW ST Aug. 2, 1905; cf. DA 49, 117, 131). “Like every
child of Adam He accepted the results of the working of the great law of
heredity” (DA 49).
“သူသည် အပြစ်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ … သို့သော် တစ်ခဏမျှပင် သူ့အတွင်း၌ မကောင်းသောသဘောထားမရှိခဲ့ပါ” (EGW စာလွှာ ၈, ၁၈၉၅, စာမျက်နှာ ၁၁၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် “လူ၏သဘာဝကို ယူခဲ့သော်လည်း လူ၏အပြစ်သဘာဝကို မယူခဲ့ပါ” (EGW
ST မေ ၂၉, ၁၉၀၁)။ “ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် စာတန်အောင်မြင်ခဲ့သော သဘာဝတူဖြင့် သူသည် စာတန်ကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်” (EGW YI ဧပြီ ၂၅, ၁၉၀၁)။
“He could have sinned; … but not for one moment was there in
Him an evil propensity” (EGW letter 8, 1895, see p. 1128). He took “the nature
but not the sinfulness of man” (EGW ST May 29, 1901). “He vanquished Satan in
the same nature over which in Eden Satan obtained the victory” (EGW YI April
25, 1901).
“ယေရှုသည် လူသားများအားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မရရှိနိုင်သော အရည်အသွေးများ သို့မဟုတ် စွမ်းအားများကို မပြခဲ့ပါ။ သူ၏ ပြည့်စုံသော လူ့သဘာဝသည် သူ၏တပည့်အားလုံးပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်” (DA ၆၆၄; နှိုင်းယှဉ် ၂၄)။ “သူ၏လူ့သဘာဝတွင် သူသည် သူ၏ဘုရားသဘာဝ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်” (ML ၃၂၃)။ “အပြစ်၏အရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာသည် သူ့အတွင်းရှိ ဘုရား၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ပါ” (DA ၇၁; နှိုင်းယှဉ် ၁၂၃)။
“Jesus revealed no qualities, and exercised no powers, that
men may not have through faith in Him. His perfect humanity is that which all
His followers may possess” (DA 664; cf. 24). “In His human nature He maintained
the purity of His divine character” (ML 323). “No trace of sin marred the image
of God within Him” (DA 71; cf. 123).
မဿဲ ၄:၁-၁၁၊ လုကာ ၂:၄၀, ၅၂၊ ကောလောသဲ ၂:၉, ၁၀၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၄-၁၈၊ ၄:၁၅ တွင် EGW ဖြည့်စွမ်းထားသော မှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on Matt. 4:1–11; Luke 2:40,
52; Col. 2:9, 10; Heb. 2:14–18; 4:15.
၇. ခရစ်တော်၏ အစားထိုးသေခြင်း။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် လောက၏အပြစ်များအတွက် ပြည့်စုံပြီး ပြည့်ဝသော အပြစ်ဖြေရာဖြစ်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၅၃:၄-၆၊ ယောဟန် ၃:၁၄-၁၇၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၃၊ ဟေဗြဲ ၉:၁၄၊ ၁ ပေတရု ၃:၁၈၊ ၄:၁၊ ၁ ယောဟန် ၂:၂၊ ဟေရှာယ ၅၃:၄၊ မဿဲ ၁၆:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။
7. The Vicarious Death of Christ. The sacrifice of Christ
provided full and complete atonement for the sins of the world (see Isa.
53:4–6; John 3:14–17; 1 Cor. 15:3; Heb. 9:14; 1 Peter 3:18; 4:1; 1 John 2:2;
see on Isa. 53:4; Matt. 16:13).
“သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များအတွက် အပြစ်မပါဝင်ဘဲ စီရင်ခံခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြင့် အပြစ်မပါဝင်ဘဲ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏သေခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏အသက်ကို ရရှိရန်ဖြစ်သည်” (DA ၂၅)။
“He was condemned for our sins, in which He had no share,
that we might be justified by His righteousness, in which we had no share. He
suffered the death which was ours, that we might receive the life which was
His” (DA 25).
“ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် ခရစ်တော်သည် လူသားအစား ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ လူ့သဘာဝသည် အပြစ်၏ထိတ်လန့်ဖွယ်အလေးချိန်အောက်တွင် ယိမ်းယိုင်ခဲ့သည်” (EGW MS ၃၅, ၁၈၉၅)။ “လူ့သဘာဝသည် ထိုအချိန်နှင့်ထိုနေရာတွင် အပြစ်၏ထိတ်လန့်ဖွယ်ခံစားမှုအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်မှ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက သူ့ကို ထိတ်လန့်မှုကို ခံနိုင်ရန် အားဖြည့်မပေးခဲ့လျှင်” (EGW MS ၃၅, ၁၈၉၅)။
“In the Garden of Gethsemane, Christ suffered in man’s stead,
and the human nature of the Son of God staggered under the terrible horror of
the guilt of sin” (EGW MS 35, 1895). “Human nature would then and there have
died under the horror of the sense of sin, had not an angel from heaven
strengthened Him to bear the agony” (EGW MS 35, 1895).
“လူသားအတွက် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ပြည့်စုံပြီး ပြည့်ဝခဲ့သည်။ အပြစ်ဖြေရာ၏အခြေအနေသည် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သူဤလောကသို့ လာရောက်ခဲ့သော အမှုတော်သည် ပြီးမြောက်ခဲ့သည်” (AA ၂၉၊ နှိုင်းယှဉ် ၅T ၅၇၅)။
“Christ’s sacrifice in behalf of man was full and complete.
The condition of the atonement had been fulfilled. The work for which He had
come to this world had been accomplished” (AA 29; cf. 5T 575).
မဿဲ ၂၆:၃၆-၄၆၊ ၂၇:၅၀၊ ကောလောသဲ ၂:၉၊ ၁ တိမောသေ ၂:၅ တွင် EGW ဖြည့်စွမ်းထားသော မှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on Matt. 26:36–46; 27:50; Col.
2:9; 1 Tim. 2:5.
၈. ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ သူ၏ဘုရားသဘာဝတွင် ခရစ်တော်သည် သူ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရုံသာမက၊ သူ၏ခမည်းတော်က သူ့ကို သင်္ချိုင်းမှ ခေါ်ဆောင်သောအခါ ပြန်လည်ယူဆောင်နိုင်သော စွမ်းအားရှိခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၀:၁၈၊ တမန်တော် ၁၃:၃၂, ၃၃၊ ရောမ ၁:၃, ၄၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၃-၂၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀၊ ၁ ပေတရု ၁:၃၊ မဿဲ ၂၈ တွင် ထပ်ဆောင်းမှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။
8. The Resurrection of Christ. In His divinity Christ had
power not only to lay down His life but to take it up again, when summoned
forth from the grave by His Father (see John 10:18; Acts 13:32, 33; Rom. 1:3,
4; 1 Cor. 15:3–22; Heb. 13:20; 1 Peter 1:3; see Additional Note on Matt. 28).
“ခရစ်တော်၏သင်္ချိုင်းတွင် ကြီးမြတ်သောကောင်းကင်တမန်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သင်၏ခမည်းတော်က သင့်ကိုခေါ်သည်ဟု ဆိုလျှင်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် သူ့အတွင်းရှိ အသက်ဖြင့် သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ … သူ၏ဘုရားသဘာဝတွင်၊ ခရစ်တော်သည် သေခြင်း၏ချုပ်နှောင်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် စွမ်းအားရှိခဲ့သည်” (DA ၇၈၅; နှိုင်းယှဉ် ၇၈၀)။
“When the voice of the mighty angel was heard at Christ’s
tomb, saying, Thy Father calls Thee, the Saviour came forth from the grave by
the life that was in Himself. … In His divinity, Christ possessed the power to
break the bonds of death” (DA 785; cf. 780).
မာကု ၁၆:၆ တွင် EGW ဖြည့်စွမ်းထားသော မှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on Mark 16:6.
၉. ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် သူ၏ဘုန်းထင်ရှားသောကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဝန်ဆောင်မှုပေးရန်ဖြစ်သည် (မာကု ၁၆:၁၉၊ လုကာ ၂၄:၃၉၊ ယောဟန် ၁၄:၁-၃၊ ၁၆:၂၈၊ ၂၀:၁၇၊ တမန်တော် ၁:၉-၁၁၊ ရောမ ၈:၃၄၊ ၁ တိမောသေ ၃:၁၆၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၈:၁, ၂၊ ၉:၂၄၊ ၁ ယောဟန် ၂:၁, ၂၊ တမန်တော် ၁:၉-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။
9. The Ascension of Christ. Our Saviour ascended to heaven in
His glorified body, there to minister on our behalf (see Mark 16:19; Luke
24:39; John 14:1–3; 16:28; 20:17; Acts 1:9–11; Rom. 8:34; 1 Tim. 3:16; Heb.
7:25; 8:1, 2; 9:24; 1 John 2:1, 2; see on Acts 1:9–11).
“ဘုရားသခင်သည် သူ၏တစ်ဦးတည်းသောသားတော်ကို လူ့မိသားစုတစ်ဦးဖြစ်လာရန် ပေးခဲ့ပြီး၊ လူ့သဘာဝကို ထာဝရထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည်။ … ဘုရားသခင်သည် သူ၏သားတော်၏ပုဂ္ဂိုလ်တွင် လူ့သဘာဝကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ထိုသဘာဝကို အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်” (DA ၂၅)။
“God gave His only-begotten Son to become one of the human
family, forever to retain His human nature. … God has adopted human nature in
the person of His Son, and has carried the same into the highest heaven” (DA
25).
“အားလုံးသည် ကောင်းကင်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အပြစ်ဖြေရာအမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ ပိုမိုဉာဏ်ပညာရှိရန် လိုအပ်သည်” (၅T ၅၇၅)။
“All need to become more intelligent in regard to the work of
the atonement, which is going on in the sanctuary above” (5T 575).
တမန်တော် ၁:၉-၁၁၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၄-၁၈ တွင် EGW ဖြည့်စွမ်းထားသော မှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။
See EGW Supplementary Material on Acts 1:9–11; Heb. 2:14–18.
၁၀. ခရစ်တော်၏ ချီးမြှောက်ခြင်း။ ကောင်းကင်သို့ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ ခရစ်တော်သည် လူ့ဇာတိမဖြစ်မီ ခမည်းတော်နှင့်အတူ ရှိခဲ့သော ရာထူးကို ပြန်လည်ရယူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၈:၁၈၊ ယောဟန် ၁၂:၂၃၊ ၁၇:၅၊ ဧဖက် ၁:၁၉-၂၂; ဖိလိပ္ပိ ၂:၈, ၉၊ ကောလောသဲ ၁:၁၈၊ ၁ တိမောသေ ၂:၅၊ ဟေဗြဲ ၁:၃၊ ၂:၉၊ ၁ ပေတရု ၁:၁၁၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၉ ကိုကြည့်ပါ)။
10. The Exaltation of Christ. Upon His return to heaven
Christ resumed the position that He had with the Father prior to the
incarnation (see Matt. 28:18; John 12:23; 17:5; Eph. 1:19–22; Phil. 2:8, 9;
Col. 1:18; 1 Tim. 2:5; Heb. 1:3; 2:9; 1 Peter 1:11; see on Phil. 2:9).
“ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်တံခါးများအတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ၊ ကောင်းကင်တမန်များ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကြားတွင် သူသည် ထီးနန်းတင်ခံခဲ့ရသည်။ … ခရစ်တော်သည် ထာဝရမှ ခမည်းတော်နှင့်အတူ ရှိခဲ့သော ဘုန်းအသရေဖြင့် အမှန်တကယ် ချီးမြှောက်ခံခဲ့ရသည်။ … ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ဘုရင်အဖြစ်၊ သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပေါ်တွင် အာဏာအားလုံးကို ရရှိခဲ့သည်” (AA ၃၈, ၃၉; နှိုင်းယှဉ် ၈T ၂၆၈, ၂၆၉)။
“When Christ passed within the heavenly gates, He was
enthroned amidst the adoration of angels. … Christ was indeed glorified, even
with the glory which He had with the Father from all eternity. … He had, as
priest and king, received all authority in heaven and on earth” (AA 38, 39; cf.
8T 268, 269).
ဤအရာများနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအကြံအစည်နှင့်ဆက်စပ်သော အခြားသော ကြီးမြတ်သောနက်နဲသောအရာများသည် ထာဝရတည်ရှိနေသော ကယ်တင်ခံရသူများ၏ လေ့လာမှုဖြစ်လိမ့်မည်။
These and many other great mysteries connected with the plan
of salvation will be the study of the redeemed throughout eternity.
ellen g. white comments
1 Ev 615
1, 2 PP 34
1–3 DA 281; FE 406
1–5 TM 63, 138
3 CT 530; DA 288; Ed 134; SC 88
3, 4 MM 7
4 DA 270, 465; Ed 28; MB 39; MH
461; SC 19; 8T 288, 324
4, 5 DA 464; TM 365
5 COL 116; DA 80, 470; FE 167; 1T
406
6 3T 61
9 COL 385; CT 28, 361, 530;
DA 317, 464; Ed 14, 29, 134; FE 181, 183, 405,
437, 440, 468, 470 GC 262, 461, 528; GW 50; PK 253, 377; SC
24; TM 419; 8T 256
9–12 TM 365
10 5T 737
10–14 TM 138
11 COL 116; CW 45; DA 27; PK 710;
9T 229
12 AA 381; AH 36; COL 314; CT 14;
DA 464; Ev 308; FE 405; GW 50; ML 176; MH 421; MM 113; TM 94, 221,
283, 485; 6T 60, 363, 372; 7T 39; 8T 102, 177, 207, 267; 9T
23, 141, 152, 218, 287
12, 13 DA 509; Ev 531
14 AA 472, 520, 544; CS
136; CT 259; DA 23, 139, 387, 507; Ed 28; FE 378, 382,
400, 444; GC vi; MM 321; PP 278; TM 63; 5T 576, 747; 6T 59; 7T 20; 8T 207, 286;
9T 228; WM 53
16 AA 521, 544; DA 250; FE 338,
362; MB 21; TM 94, 205; 7T 20; 8T 151
18 DA 464; GW 50; MH 419; PK 693,
696; SC 11; 8T 265, 286
19–23 DA 134
19–51 DA 132-143
23 PK 689; 8T 333
25 DA 135
25–27 DA 136
27 DA 216
29 CH 422, 528; COL 77,
222, 250, 274; CS 289; CSW 12, 109; CT 648; DA 112, 136,
137, 175, 180, 216, 385, 439, 477,
579, 594, 622, 651, 750; Ev 134, 188, 291,
299, 444, 578, 582; EW 154; FE 97, 239, 383; GC 399; GW
26, 56, 148, 155, 172; LS 345; MB 2, 8; ML 171, 220; MH 157;
MM 31; SC 19, 79; TM 155, 214, 218; 2T 30; 4T 395; 5T 449, 729; 6T
20, 32, 39, 54, 67, 81, 95,
105, 279, 314; 7T 238; 8T 334; 9T 23, 48, 60, 81, 203
36–38 DA 138
38, 39 MB 131
39, 41–43 DA 139
43 DA 292
45 DA 145, 292; FE 365; 6T 428
45, 46 Ev 446; FE 142; 3T 566; 6T
37
45–49 DA 140
45–51 CSW 25, 26
46 DA 71; MYP 78; Te 224
47 4T 534
47, 48 SC 91; TM 110
50 DA 142, 148
51 DA 142; GC 19; PP 184; SC 20
No comments:
Post a Comment