တမန်တော်ဝတ္ထု 15

 

အခန်းကြီး - ၁၅

chapter 15

 

၁ သုံးကြိမ်ဖြတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကြီးစွာသောအငြင်းပွားမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၆ တမန်တော်များသည် ၎င်းအကြောင်းကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြသည်။ ၂၂ ထို့နောက် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စာဖြင့် အသင်းတော်များထံသို့ ပေးပို့ကြသည်။ ၃၆ ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည် ညီအစ်ကိုများကို အတူတကွ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စဉ်းစားကြသော်လည်း အငြင်းပွားမှုဖြစ်ပြီး သီးခြားစီ ခွဲထွက်သွားကြသည်။

ဂျေရုဆလင်မ်အကြံပေးအဖွဲ့အစည်းအဝေး၊ တပါးအမျိုးသားများ၏အကျင့်ကို ဆိုင်ရာ၊ အေဒီ ၄၉ ခုနှစ်ခန့်

1 Great dissension ariseth touching circumcision. 6 The apostles consult about it, 22 and send their determination by letters to the churches. 36 Paul and Barnabas, thinking to visit the brethren together, fall at strife, and depart asunder.

The Jerusalem Council Regarding Gentile Conduct, c. A.D. 49

 

၁၊ ၅ (ရောမ။ ၂:၂၄–၂၉၊ ဂလာ။ ၅:၆၊ ဧဖက်။ ၂:၁၄–၁၆၊ ကော။ ၂:၁၄–၁၇၊ တိ။ ၁:၉–၁၁)။ ကားတိုင်ပြီးနောက် သုံးဖြတ်ခြင်း၏ တန်ဖိုးမရှိခြင်း။—[တိ။ ၁:၉–၁၁၊ ၁၃၊ ၁၄ ကိုးကားချက်။] ပေါလု၏နေ့၌ သုံးဖြတ်ခြင်းကို အဆက်မပြတ်ဆွေးနွေးနေသော သူများရှိခဲ့သည်။ ဂျူးလူမျိုးများအတွက် ၎င်း၏တာဝန်ကို ပြသရန် သမ္မာကျမ်းစာမှ အထောက်အထားများစွာ ယူဆောင်လာနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ဤသွန်သင်ချက်သည် ဤအချိန်၌ အရေးမပါ။ ခရစ်တော်သည် ကဗလေးတောင်ကားတိုင်ပေါ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီ။ အသားပိုင်းသုံးဖြတ်ခြင်းသည် နောက်ထပ်တန်ဖိုးမရှိနိုင်တော့ပါ။

1, 5 (Rom. 2:24–29; Gal. 5:6; Eph. 2:14–16; Col. 2:14–17; Titus 1:9–11). Circumcision of No Value After the Cross.—[Titus 1:9–11, 13, 14 quoted.] There were those in Paul’s day who were constantly dwelling upon circumcision, and they could bring plenty of proof from the Bible to show its obligation on the Jews; but this teaching was of no consequence at this time; for Christ had died upon Calvary’s cross, and circumcision in the flesh could not be of any further value.

 

ပုံမှန်ဝန်ဆောင်မှုနှင့် ၎င်းနှင့်ဆက်စပ်သော အခမ်းအနားများကို ကားတိုင်တွင် ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်သော ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံမှန်မဟုတ်သော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်သည် အပြစ်ရှိသောလူသားအတွက် ပူဇော်သက္ကာဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အရိပ်သည် အရင်းအမြစ်တွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် လူတို့၏စိတ်ကို အချိန်အတွက် ကြီးမြတ်သောအမှန်တရားဆီသို့ ယူဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှု၏နောက်လိုက်များဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုသော ဤသူများသည် ဂျူးတို့၏အစဉ်အလာနှင့် သုံးဖြတ်ခြင်း၏တာဝန်ကို သွန်သင်ရန် လုံးဝစုပ်ယူခဲ့ကြသည် (RH မေလ ၂၉၊ ၁၈၈၈)။

The typical service and the ceremonies connected with it were abolished at the cross. The great antitypical Lamb of God had become an offering for guilty man, and the shadow ceased in the substance. Paul was seeking to bring the minds of men to the great truth for the time; but these who claimed to be followers of Jesus were wholly absorbed in teaching the tradition of the Jews, and the obligation of circumcision (RH May 29, 1888).

 

၁။ အချို့သောလူများ။ အငြင်းပွားမှု၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို အမည်မပေးပါ။ ခရစ်ယာန်များဖြစ်လာခဲ့သော ဖါရိဆီးများဖြစ်ပုံရသည် (အခန်း။ ၅ ကိုကြည့်ပါ)။

1. Certain men. The emissaries of dissension are not named. They seem to have been Pharisees who had become Christians (see v. 5).

 

ဂျူဒေးမှ ဆင်းလာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဂျူဒေးမှ အန္တိအုပ်သို့။ ဤဆရာသစ်များသည် တမန်တော်အာဏာ၏ ဗဟိုမှ လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ဖော်ပြခဲ့သော အရာကို သွန်သင်ရန် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လာကြပုံရသည်။

Down from Judaea. That is, from Judea to Antioch. These new teachers came from the center of apostolic authority, but apparently without authorization to teach what they set forth.

 

ညီအစ်ကိုများကို သွန်သင်ခဲ့သည်။ အန္တိအုပ်ရှိ အသင်းတော်သည် ဂျူးများ၊ တပါးအမျိုးသားလူမျိုး ဘာသာပြောင်းများ၊ နှင့် တရားမဲ့ဘာသာမှ တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲခဲ့သော အဖွဲ့ဝင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကမ္ဘာ့အဆင့်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သည် (အခန်း။ ၁၁:၁၉၊ ၂၀ မှတ်ချက်ကို ကိုးကားပါ)။ ထို့အပြင် တပါးအမျိုးသားများထံ ဟောပြောရန်တွင် ဦးဆောင်သော ပေါလုနှင့် ဗာနဗ၊ အန္တိအုပ်ရှိ အဓိကစိတ်ဓာတ်များဖြစ်ကြပြီး ထိုအသင်းတော်မှ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းများကြောင့် နှင့် ဂျူဒေးနှင့် အနီးဆုံး တပါးအမျိုးသားများကို အများအပြားပါဝင်သော အန္တိအုပ်ရှိ အသင်းတော်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဂျူးဘာသာအမြင်မှ အသင်းတော်ရှိ တပါးအမျိုးသားများကို မည်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည်ဆိုသော မေးခွန်းသည် သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Taught the brethren. The church at Antioch was a cosmopolitan body, composed of Jews, Gentile proselytes, and members converted directly from paganism (cf. on ch. 11:19, 20). Furthermore, Paul and Barnabas, the leading spirits in preaching to the Gentiles, were prominent there and had been commissioned by that church. For these reasons, and because the Antiochian church was the one nearest to Judea containing Gentiles in large numbers, the question of how to deal with Gentiles in the church from the point of view of Judaism naturally emerged there.

 

သုံးဖြတ်ခြင်း။ အခန်း။ ၇:၈ မှတ်ချက်ကို ကိုးကားပါ။ ဤတောင်းဆိုမှုသည် ကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြထားသော အရာကို သက်သေပြသည်။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် သူတို့၏ တပါးအမျိုးသားပြောင်းလဲခဲ့သူများကို သုံးဖြတ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါ။ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ရှိ ပထမဆုံး အဓိက အငြင်းပွားမှု၏ မှတ်တမ်းကို ဤနေရာ၌ ဖွင့်လှစ်သည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ပါလက်စတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပေါ်လာမှာ သေချာသည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ပထမဆုံး ပြောင်းလဲခဲ့သူများမှာ ဂျူးများဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် သူတို့ မွေးမြူခဲ့သော ဘာသာတွင် အလေ့အကျင့်နှင့် ဘက်လိုက်မှုအများစုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တပါးအမျိုးသားများသည် ဂျူးဘာသာ၏ ပြည့်စုံသော ဘာသာပြောင်းများမဖြစ်မီ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခဲ့ကြသည်။ ကော်နီလျုပြောင်းလဲမှု၊ သို့မဟုတ် အီသီယိုးပီးယားလူမျိုး၊ သို့မဟုတ် ဆမာရိလူမျိုးများ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ထင်ရပုံရသည်။ ယခု ကန့်ကွက်ချက်များကို ဖော်ပြသော သူများသည် ကော်နီလျုနှင့် သူ၏အိမ်ထောင်စုကို အသင်းတော်ထဲသို့ လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိကြပေမည်။ သို့သော် သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဦးဆောင်မှုသည် ကော်နီလျု၏ ကိစ္စတွင် ချွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သုံးဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းကို မပျက်စီးစေခဲ့ကြောင်း ငြင်းခုံကြပေမည်။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ရှင်းလင်းသော ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဗတ္တိဇံမင်္ဂလာဖြင့် အသင်းတော်ထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော သူများကို ယခု သုံးဖြတ်သင့်သည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည်။

Be circumcised. See on ch. 7:8. This demand proves what is not elsewhere plainly stated in Scripture, that Paul and Barnabas had not required their Gentile converts to be circumcised. Here opens the account of the first major controversy in the Christian church. It was certain to arise as soon as Christianity spread beyond Palestine. The first converts to Christianity were Jews, but they retained most of the practices and prejudices of the religion in which they had been reared. Therefore they were shocked to see Gentiles come into the Christian church without first having become full proselytes to Judaism. It might have seemed that the conversion of Cornelius, or even that of the Ethiopian, or of the Samaritans, would have settled the question. Those who now set forth objections may have been willing to accept Cornelius and his household into the church. But they probably argued that the leading of the Holy Spirit had brought about an exception in Cornelius’ case that did not vitiate the rule of circumcision. Hence they declared that those who were brought into the church through baptism, under the clear leading of the Holy Spirit, should now be circumcised.

 

ဤ လှုံ့ဆော်သူများသည် ဂျေရုဆလင်ရှိ အသင်းတော်၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဂျိမ်းစ်အမည်ဖြင့် ပြောဆိုရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး အန္တိအုပ်သို့ လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဂျိမ်းစ်သည် သူတို့ကို ဤသို့ပြုရန် ခွင့်ပြုချက်မပေးခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ငြင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်း။ ၂၄)။ သို့သော် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင် ဂျူးဘာသာဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ဓလေ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်နာသူဖြစ်ပုံရသောကြောင့် (ဂလာ။ ၂:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)၊ သူတို့သည် သူ့ကို သူတို့၏သွန်သင်ချက်နှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် တရားမျှတခဲ့ကြသည်။ သုံးဖြတ်ခြင်းသည် ပညတ်တရား၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခဲ့ပါက တရားတစ်ခုလုံး ချိုးဖောက်ခဲ့ကြောင်း သူတို့က ဆိုခဲ့သည်။ ခရစ်တော်နှင့် ပညတ်တရားကြားရှိ မှန်ကန်သော ဆက်ဆံရေးကို အသိအမှတ်ပြုရန် ပြင်ဆင်မှု သို့မဟုတ် ဆန္ဒမရှိကြပါ။ အန္တိအုပ်တွင် အဓိက ထင်ရှားလာခဲ့သော ဂျူးဘာသာဝင်များသည် ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုတစ်လျှောက်လုံး အငြင်းပွားမှု၏ ဆက်လက်ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီး အသစ်သော သက်သေခံချက်အများစု၏ ရေးသားချက်များတွင် အမှတ်အသားချန်ထားခဲ့ပြီး တမန်တော်လွန် ခရစ်ယာန်စာပေများတွင်ပင် ချန်ထားခဲ့သည်။

These agitators came to Antioch probably claiming to speak in the name of James, the presiding officer of the church in Jerusalem. But James distinctly denied having authorized them to do this (v. 24). However, inasmuch as he seems to have been a stickler for Judaic ritual and custom in his personal life (cf. Gal. 2:12), they probably felt justified in identifying him with their teaching. They maintained that circumcision was part of the law, and that if it was neglected or refused, the whole law was broken. They were neither prepared nor willing to recognize the true relationship between Christ and the law. The Judaizers brought into prominence at Antioch a question that proved a continuing cause of dissension throughout Paul’s ministry, and left its mark on most of the writings of the NT, and even upon postapostolic Christian literature.

 

ဤမေးခွန်းများကို ဘုရားရှင်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ၏ ဓမ္မအမှုအတွင်း အဘယ်ကြောင့် ကြိုတင်မမျှော်လင့်ခဲ့သနည်း ဟူသော မေးခွန်းကို မေးနိုင်သည်။ သူသည် ၎င်းကို တိကျစွာ မဆက်ဆံခဲ့ပါ။ သို့သော် မှန်ကန်သော ဘာသာတရားကို ဝိညာဉ်တော်၏ ဘာသာတရားဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်လေ့ကျင့်မှုများ မဟုတ်ကြောင်း အထွေထွေ အလေးပေးခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ကျယ်ပြန့်သော အခြေခံကို ချခဲ့ပြီး အသေးစိတ် အယူဝါဒများထက် မူများကို ကြေညာခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မှ အမှန်တရားအားလုံးသို့ တစ်ဆင့်ချင်း ဦးဆောင်ခဲ့သည် (ယော။ ၁၆:၁၃)။ ဤအရာသည် အသင်းတော်သည် တရားဝင် အစဉ်အလာတစ်ခု ဖွံ့ဖြိုးရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သို့သော် အသင်းတော်သည် အလင်းသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ခံစားရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် အသစ်သော ဖွံ့ဖြိုးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြဿနာများစွာ ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်နှင့် ဥပမာများကို ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် မပြုလုပ်ရပါ (ရောမ။ ၁၅:၄)။ မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာများ၏ ဖြေရှင်းချက်နှင့်အတူ အလင်းသစ်သည် ကျမ်းစာ၏ အမှန်တရားများကို တိုးမြှင့်လေ့လာမှုမှ လာမည်ဖြစ်ပြီး အသင်းတော်၏ အလုပ်အတွက် ကျမ်းစာဆိုင်ရာ မူများကို အသုံးချမှုများ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

The query may be raised as to why the Lord did not anticipate such questions as this during His ministry on earth. He did not deal with it specifically, but did lay general emphasis upon true religion as being that of the soul, and not of outward observances. Christ laid a broad foundation, and enunciated principles rather than detailed dogmas. The church was to be led step by step into all truth by the Holy Spirit (John 16:13). This did not mean that the church was to develop an authoritative tradition. But it did indicate that the church was to discover and experience new light. Christianity has had to solve many problems in the face of fresh developments, but this was not to be done by changing the teachings and examples of Scripture (Rom. 15:4). New light, with the solution of unforeseen problems, would come from increasing study of the truths of Scripture, and making applications of scriptural principles to the work of the church.

 

မောရှေ၏ ပုံစံ။ သို့မဟုတ် “မောရှေ၏ ဓလေ့။” အလေ့အကျင့်သည် “ဖက်ရှင်” အဓိပ္ပာယ်ရှိသော “ပုံစံ” ထက် ပိုပါသည်။ သုံးဖြတ်ခြင်းကို ဘုရားသခင်မှ အာဗြဟံအား ပေးခဲ့သည် (က။ ၁၇:၁၀–၁၃)။ မောရှေအား အတည်ပြုခဲ့သည် (ဝတ်ပြု။ ၁၂:၃၊ ယော။ ၇:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။

Manner of Moses. Or, “custom of Moses.” The practice was more than a “manner” in the sense of “fashion.” Circumcision was given to Abraham by God (Gen. 17:10–13), and was confirmed to Moses (Lev. 12:3; cf. John 7:22).

 

သင်တို့ ကယ်တင်ခြင်း မရနိုင်ပါ။ ဤနေရာ၌ ပြဿနာ၏ နှလုံးသားရှိသည်။ သုံးဖြတ်ခြင်းကို ဓလေ့၏ ရှေးကျမှုအပေါ် အခြေခံ၍ တပါးအမျိုးသားများအတွက် လိုအပ်ချက်အဖြစ် မတောင်းဆိုနိုင်ပါ။ သို့မဟုတ် အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် အခြေအနေ။ ဂျူးဘာသာဝင်များသည် ၎င်းကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော အဆင့်တစ်ခုအဖြစ် တင်ပြခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် “တပါးအမျိုးသားများအတွက် ယုံကြည်ခြင်း၏ တံခါးကို ဖွင့်ခဲ့သည်” (အခန်း။ ၁၄:၂၇)။ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းများကို နောက်ထပ်မလိုအပ်တော့ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်သော ဖွံ့ဖြိုးမှုတစ်ခု။

Ye cannot be saved. Here was the heart of the problem. Circumcision could hardly be required of the Gentiles on the grounds of the antiquity of the custom, nor as a condition of church membership. The Judaizers presented it as a necessary step to salvation. However, God had “opened the door of faith unto the Gentiles” (ch. 14:27), a development that could not but prove that ceremonial rites were no longer needed.

 

၂။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗ။ ဤ တမန်တော်များသည် အငြင်းပွားမှု၏ ဗဟိုတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဂျူးဘာသာဝင်များ၏ တောင်းဆိုချက်များသည် ဤ သာသနာပြုနှစ်ဦး ဆီလီရှ၊ အန္တိအုပ်တွင်ပင်၊ နှင့် သူတို့၏ ပထမဆုံး သာသနာပြုခရီးတွင် ပြုခဲ့သော အလုပ်ကို တိုက်ရိုက် ရှုတ်ချခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်ကို ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အောင်ပွဲအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်တွင် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ယခု သူတို့၏ ပြောင်းလဲခဲ့သူများကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံခြင်းသည် မလုံလောက်ပါ။ သို့သော် ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် အပြင်ဘက် ထုံးတမ်းများကို ပြုလုပ်ရမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သော အချိန်တွင် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပါ။

2. Paul and Barnabas. These apostles were at the center of the dispute, for the demands of the Judaizers presented a direct condemnation of the work that these two missionaries had done in Cilicia, in Antioch itself, and on their First Missionary Journey. Such work they could not but interpret as a triumph of God’s grace. They had proclaimed salvation through faith in Christ. Now they could not stand by silently while their converts were told that the acceptance of God’s grace through faith was not sufficient, but that external rites must be performed in order to obtain salvation.

 

အငြင်းပွားမှု။ ဂရိ stasis၊ “အဆင့်အတန်း၊” “ပါတီ၊” သို့မဟုတ် “အဖွဲ့။” မာ။ ၁၅:၇ နှင့် လု။ ၂၃:၁၉ တွင် ဗာရက်ဘကို ဦးဆောင်သူဖြစ်ခဲ့သော ပုန်ကန်မှုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှုကို ပုံဖော်သည်။

Dissension. Gr. stasis, “status,” “party,” or “faction.” In Mark 15:7 and Luke 23:19 it is used of the insurrection in which Barabbas had been a ring leader. Here it portrays a vigorous dispute.

 

ဆွေးနွေးမှု။ ဂရိ zētēsis၊ “ရှာဖွေမှု၊” ထို့ကြောင့် “မေးခွန်း၊” “ဆွေးနွေးမှု။”

Disputation. Gr. zētēsis, “a seeking,” and so “a questioning” “a debate.”

 

သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဂရိ tassō၊ “ခန့်အပ်ရန်၊” “စီစဉ်ရန်” (အခန်း။ ၁၃:၄၈ မှတ်ချက်ကို ကိုးကားပါ)။

They determined. Gr. tassō, “to appoint,” “to arrange” (see on ch. 13:48).

 

ပေါလုနှင့် ဗာနဗ။ တပါးအမျိုးသားများကြားတွင် အောင်မြင်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော ဤနှစ်ဦးထက် ဧဝံဂေလိတရားတွင် လွတ်လပ်မှု၏ အကြောင်းရင်း၏ ကိုယ်စားလှယ်ကောင်းများ မရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပါ။

Paul and Barnabas. No better representatives of the cause of freedom in the gospel could have been chosen than these two, who had already worked so successfully among the Gentiles.

 

အချို့အခြားသူ။ ဤသူများကို အမည်မပေးပါ။ သူတို့သည် အန္တိအုပ်ရှိ ပရောဖက်အချို့ (အခန်း။ ၁၃:၁) သို့မဟုတ် ဆိုက်ပရပ်စ်နှင့် ဆိုင်ရီးနီးမှ လူအချို့ (အခန်း။ ၁၁:၂၀) ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် တပါးအမျိုးသားများတွင် အထူးစိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်။ တိတုသည် သွားခဲ့သည်။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗ ပြုနိုင်ခဲ့သော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မှ ပြုနိုင်ခဲ့သော အလုပ်မျိုး၏ ထင်ရှားသော ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည် (ဂလာ။ ၂:၁)။

Certain other. These are not named. They may have been some of the prophets at Antioch (ch. 13:1), or some of the men from Cyprus and Cyrene (ch. 11:20) who had a special interest in the Gentiles. Titus went, probably as a striking example of the kind of work the Holy Spirit had enabled Paul and Barnabas to do (Gal. 2:1).

 

‌ေယရုရှလင်သို့။ ဂလာ။ ၂ နှင့် ဤ ဂျေရုဆလင်ခရီးစဉ်ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းတွင် အခန်း၏ အဆုံး၌ ထပ်ဆောင်း မှတ်ချက်များကို ကိုးကားပါ။ မှတ်ချက် ၁။

To Jerusalem. On the question of the identification of this visit to Jerusalem with that of Gal. 2 see Additional Notes at end of chapter, Note 1.

 

တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ။ ပေတရု၊ ယောဟန်၊ နှင့် သခင်ဘုရား၏ ညီတော် ဂျိမ်း ဂျေရုဆလင်တွင် ရှိနေခဲ့သည် (ဂလာ။ ၂:၉ ကိုကြည့်ပါ၊ အခန်း။ ၁:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသူများသည် အကြီးအကဲများနှင့် (လုကာ။ ၁၁:၃၀ မှတ်ချက်ကို ကိုးကားပါ)၊ နှင့် တိကျစွာ မအမည်မပေးသော အခြားတမန်တော်များဖြစ်နိုင်သည်။ လူငယ်အသင်းတော်၏ ဦးဆောင်အဖွဲ့ အဖြစ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစောပိုင်း အသင်းတော်သည် ဂျေရုဆလင်ရှိ တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ၏ အကြံပေးအဖွဲ့အစည်းသို့ သုံးဖြတ်ခြင်း၏ စိတ်ပျက်စရာ မေးခွန်းကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်မှာ အသင်းတော်အဖွဲ့အစည်း အတွက် အလွန်အရေးပါသော ရှေ့နမူနာဖြစ်သည်။ အသင်းတော်ကိစ္စရပ်များတွင် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အာဏာရှင်အဖြစ် လုပ်ဆောင်သော လူတစ်ဦးမှ ပြုလုပ်သင့်သည်ဟူသော သီအိုရီဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်စေသော ကိစ္စရပ်များတွင် ဒေသဆိုင်ရာ အသင်းတော်ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အဆင့်တွင် အကြံဉာဏ်နှင့် အာဏာ လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အသစ်သော ကျမ်းစာ အသင်းတော်အတွက် ဂျေရုဆလင်ရှိ ပထမဆုံး အသင်းတော်၏ တမန်တော်များနှင့် အရာရှိများသည် ဤကဲ့သို့သော အယူခံဝင်ဘုတ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အခန်း၌ နောက်ပိုင်းတွင် မှတ်သားရမည်ဖြစ်သည် (အခန်း။ ၁၅:၂၂၊ ၂၅) ယခု ကိစ္စတွင် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဂျေရုဆလင်ခေါင်းဆောင်များ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်တွင်သာ မဟုတ်ဘဲ အန္တိအုပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အယူခံဝင်ခဲ့သော သူများအပါအဝင် ရှိနေသူအားလုံး၏ သဘောတူညီမှုအပေါ် အခြေခံခဲ့ပုံရသည်။ သူတို့၏ ပြဿနာကို ဂျေရုဆလင်သို့ ယူဆောင်ခြင်းဖြင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗ၊ နှင့် တကယ်တော့ အန္တိအုပ်ရှိ အသင်းတော်တစ်ခုလုံး ဂျေရုဆလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်မှုမှ တဆင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုတွင် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ပြသခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် သူ ဂျေရုဆလင်သို့ “ဗျာဒိတ်တော်ဖြင့်” တက်ခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည် (ဂလာ။ ၂:၂)။ AA ၉၆ ကိုကြည့်ပါ။

Apostles and elders. Peter, John, and James, the Lord’s brother, were at Jerusalem (see Gal. 2:9; cf. ch. 1:19). These, with the elders (see on Acts 11:30), and possibly other apostles not specifically named, appear as the guiding group of the youthful church. The fact that the early church referred the vexing question of circumcision to a council of the apostles and elders at Jerusalem is a highly significant precedent for church organization. It stands against the theory that a final decision in ecclesiastical matters should be made by one man acting as an autocrat. It is also illustrates the need of counsel and authority on a wider level than that of the local congregation, when affairs affecting the entire church are in question. For the NT church, the apostles and officials of the initial congregation at Jerusalem logically constituted such a board of appeal. At the same time it will be noted later in the chapter (ch. 15:22, 25) that apparently the final decision in the present instance was based on the agreement of all present, including those who had appealed the case as delegates from Antioch, and not merely on a decision of the Jerusalem leaders. By taking their problem to Jerusalem, Paul and Barnabas, and indeed the whole Antiochian church, demonstrated their confidence in the guidance of the Holy Spirit through the leadership at Jerusalem. Thus Paul declares that he went up to Jerusalem “by revelation” (Gal. 2:2). See AA 96.

 

၃. လမ်းတွင် လိုက်ပို့ခြင်း။ ဤဓလေ့ကို တမန်တော်များ၏အကျင့်စဉ် (အခန်း ၂၀:၃၈၊ ၂၁:၁၆) တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဧည့်သည်၊ အထူးသဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ဆရာတစ်ဦးကို သူ၏ခရီးတွင် အနည်းငယ်အကွာအဝေးအထိ လိုက်ပို့ခြင်းသည် ဂျူးလူမျိုးများက ဧည့်ဝတ်ကျေမှုတစ်ခုအဖြစ် ယူဆကြသည်။ ထို့ကြောင့် အာဗြဟံသည် ကောင်းကင်တမန်များကို ဆိုဒုံမြို့သို့ သွားရာလမ်းတွင် လိုက်ပို့ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁၆)။ ရှေးဂျူးဓလေ့တစ်ခုက “ဆရာတစ်ဦးသည် မိမိ၏တပည့်များကို မြို့၏အစွန်အဖျားအထိ လိုက်ပို့ရမည်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးသည် အခြားတစ်ဦးကို ဥပုသ်နေ့အကွာအဝေးအထိ လိုက်ပို့ရမည်၊ တပည့်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ဆရာကို အကွာအဝေးမရှိဘဲ လိုက်ပို့ရမည်” (တလ်မွတ် ဆိုတာ ၄၆ဘီ၊ ဆွန်ဆီနိုထုတ်ဝေမှု၊ စာမျက်နှာ ၂၄၃) ဟု ဖော်ပြသည်။ ရဗ္ဗိမေအာ (အေဒီ ၁၅၀ ခန့်) မှ ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည့် ကြေညာချက်တစ်ခုက “အခြားသူများကို မလိုက်ပို့သူ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို လိုက်ပို့ခွင့်မပြုသူသည် သွေးထွက်စေသည့်သူကဲ့သို့ဖြစ်သည်” (တလ်မွတ်၊ စာမျက်နှာ ၂၄၄) ဟု ဆိုသည်။

3. Brought on their way. This custom is recorded repeatedly in the Acts (chs. 20:38; 21:16). To accompany a guest, and especially a departing teacher for a short distance on his way, was considered by the Jews as an act of hospitality. Thus Abraham had accompanied the angels on their way toward Sodom (Gen. 18:16). An ancient Jewish tradition declares: “A teacher [accompanies] his pupils until the outskirts of a city; one colleague [accompanies] another up to the Sabbath-limit; a pupil [accompanies] his master a distance without limit” (Talmud Sotah 46b, Soncino ed., p. 243). A declaration attributed to Rabbi Meir (c. a.d. 150) says: “Whoever does not escort others or allow himself to be escorted is as though he sheds blood” (ibid., p. 244).

 

ဖီနိစ်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖီနီရှာပြည်ဖြစ်သည်။ တမန်တော်များ၏ အန်တီအုတ်မှ ယေရုဆလင်သို့ ခရီးလမ်းသည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ဆီဒုံ၊ တုရုမြို့၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ ကဲသရိမြို့၊ ထို့နောက် ဆမာရိပြည်ကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် “ညီအစ်ကိုများ” ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် တည်ထောင်ထားသော အသင်းတော်များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤအချို့သည် ဖိလိပ္ပုမှ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အချို့သော အခြားအသင်းတော်များ၏ မူလဇစ်မြစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဤအကျဉ်းချုံးဖော်ပြချက်အပြင် ဘာမှမသိရဘဲ၊ ၎င်းသည် ခရစ်ယာန်သမိုင်း၏ အစောပိုင်းကာလမှတ်တမ်းများ မည်မျှမထိန်းသိမ်းထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Phenice. That is, Phoenicia. The apostles’ route from Antioch to Jerusalem lay along the coast through Sidon, Tyre, and probably Caesarea, and then through Samaria. They found “brethren,” implying established congregations, along the way. Some of these doubtless had been established by Philip. Regarding the origin of others nothing is known beyond the present brief allusion, which suggests how much of early Christian history had not been preserved.

 

တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ သိမ်းသွင်းခြင်း။ ဤသည်မှာ ပေါလ်၏ အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းအရာကို အကြိမ်များစွာ အသေးစိတ်ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ကော်နီလီအုတ်နှင့်ပတ်သက်သော ပေတရု၏အတွေ့အကြုံကဲ့သို့၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် အရေဖျားမလှီးသူများကို လက်ခံခြင်းအပေါ် သူ၏အတည်ပြုချက်ကို တံဆိပ်ခတ်ထားကြောင်း အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။

Conversion of the Gentiles. Inevitably this was Paul’s principal theme. Doubtless he gave the story on numerous occasions in full detail, and stressed, as Peter did with the experience of Cornelius, that the Spirit had put the seal of His approval upon the acceptance of uncircumcised men.

 

ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြီးစွာဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤနေရာတွင်အသုံးပြုထားသော ကြိယာ၏ပုံစံသည် ပေါလ်နှင့်ဗာနဗတ်တို့သည် ယေရုဆလင်သို့ခရီးလှမ်းလာစဉ်၊ တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ သိမ်းသွင်းခြင်းသတင်းကို ဖီနီရှာနှင့် ဆမာရိရှိ အသင်းတော်များက စဉ်ဆက်မပြတ် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤသဘောထားသည် ယေရုဆလင်ရှိ အသင်းတော်တွင်ရှိသော ဖာရိရှဲများ၏ ကျဉ်းမြောင်းမှုနှင့် ခါးသီးမှု (အခန်း ၁၅:၅) နှင့် ၎င်းကိုယ်စားပြုပြောဆိုရန်ကြိုးစားသော ဂျူဒါယစ်ပါတီနှင့် သိသာစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

Caused great joy. The form of the verb used here implies that as Paul and Barnabas made their way toward Jerusalem, the news of the conversion of Gentiles was received continually with gladness. This attitude on the part of the churches of Phoenicia and Samaria contrasts strikingly with the narrowness and bitterness of the Pharisees in the church at Jerusalem (v. 5) and the Judaizing party that sought to speak on behalf of it.

 

အားလုံးထံသို့။ အခန်း ၁၁:၂-၄၊ ၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ အသင်းတော်သည် ပေါလ်နှင့်ဗာနဗတ်တို့ ယူဆောင်လာသော သတင်းကောင်းကို ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားများအတွက် အရေဖျားလှီးခြင်းကို အခိုင်အမာတောင်းဆိုသူများသည် ခရစ်ယာန်ဂျူးများထဲတွင် တစ်စုတစ်ဖွဲ့သာဖြစ်ပြီး၊ “ယုံကြည်သော ဖာရိရှဲဂိုဏ်းမှ အချို့” အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၅:၅)။ ဖာရိရှဲများသည် ထုံးတမ်းဥပဒေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ထောက်ခံသူများဖြစ်သည်။

Unto all. Compare ch. 11:2–4, 18. The church was happy at the good news Paul and Barnabas brought. Those who insisted on circumcision for the Gentiles were only a group among the Christian Jews, and are described as “certain of the sect of the Pharisees which believed” (ch. 15:5). The Pharisees were earnest supporters of the ritual law.

 

၄. အသင်းတော်မှ လက်ခံခြင်း။ ယေရုဆလင်သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိချိန်တွင်၊ တမန်တော်များသည် အသင်းတော်ထံမှ ရင်းရင်းနှီးနှီး ကြိုဆိုခံရပုံရသည်။ တမန်တော်များသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့် ၎င်းတို့၏အောင်မြင်မှုကို လူသိရှင်ကြား အလေးပေးပြောဆိုပြီးနောက် ဆန့်ကျင်သည့်အဖွဲ့သည် သိသာထင်ရှားလာသည်။

4. Received of the church. Upon first arriving at Jerusalem, the apostles seem to have been welcomed cordially by the church in general. The opposition faction made itself apparent after the apostles stressed publicly their success with Gentiles.

 

တမန်တော်များ။ အခန်း ၁:၂ ကို ကြည့်ပါ။

The apostles. See on ch. 1:2.

 

သူတို့ဖော်ပြခဲ့သည်။ အခန်း ၁၅:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းဖြင့် ပေါလ်နှင့်ဗာနဗတ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများအကြောင်း ပြောပြသည့် ကြိုတင်အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့ပုံရသည်။ ဤသည်မှာ ပေါလ်က နောက်ပိုင်းတွင် “ဂုဏ်သတင်းရှိသူများနှင့်” “သီးသန့်” ကျင်းပခဲ့သည့် အစည်းအဝေးဖြစ်နိုင်သည် (ဂလာတိ ၂:၂)။ ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်များ၊ တစ်ပါးအမျိုးသားသိမ်းသွင်းခံရသူများ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ပြောပြရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူရပေမည်။ ထိုသို့သော ဇာတ်လမ်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆွေးနွေးပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် မေးခွန်းအတွက် အကောင်းဆုံးမိတ်ဆက်ဖြစ်သည်။

They declared. Comparison with v. 6 seems to indicate that a preliminary meeting was held at which Paul and Barnabas told the story of their missionary labors. Perhaps this was the meeting held “privately” with “them which were of reputation” to which Paul later refers (Gal. 2:2). Some time must have been consumed in telling the story of the deeds and sufferings, of the signs and wonders, as well as of the purity and love, of the Gentile converts. Such a narrative was the best possible introduction to the question that was later discussed and decided in the council.

 

၅. ထလာသည်။ ဂျူဒါယစ်များ၏ ဤထလာခြင်းသည် ပို၍တရားဝင်သော ကောင်စီအစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပရန် လိုအပ်ခဲ့ပေမည်။

5. Rose up. Perhaps this rising up of the Judaizers necessitated the convening of a more formal council meeting.

 

ဂိုဏ်း။ ဂရိဘာသာ ဟိုင်ရေစစ် (အခန်း ၅:၁၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ဖာရိရှဲအချို့သည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်ထံမှ စေလွှတ်ခံရသော ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး (ယောဟန် ၃:၂) ၎င်း၏သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းဖြင့် သက်သေပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ယေရှုသည် ဥပဒေနှင့် ဗိမာန်တော်တို့ကို ၎င်းတို့၏မှန်ကန်သောနေရာ၌ ထားရှိမည့်၊ ဂျူးဘာသာ၏ ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး ဂုဏ်တင်ထားသော နိုင်ငံတော်ကို လူသားများထံ လွှဲပြောင်းပေးမည့် အကြီးအကဲဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်၊ ထို့ပြင် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို အရေဖျားလှီးခြင်းဖြင့် ကျေးဇူးပြုလက်ခံမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပေါလ်နှင့်ဗာနဗတ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ရန် ၎င်းတို့သည် ထလာခဲ့သည်။ ဤအငြင်းပွားမှုတွင် တီတုန်၏ ကိစ္စ (ဂလာတိ ၂:၃)၊ ဂျူးဘာသာသို့ ကူးပြောင်းခြင်း၏ အကူးအပြောင်းအဆင့်ကို မဖြတ်သန်းခဲ့သော တစ်ပါးအမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကိစ္စတစ်ခုအရ ယေဘုယျအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးခဲ့ပေမည်။ တီတုန်၏ ဤအငြင်းပွားမှုတွင် ပါဝင်မှုသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဂျူဒါယစ်များ၏ သက်မရှိသော ဘာသာရေးပုံစံများကို အခိုင်အမာတောင်းဆိုမှုကို ဆန့်ကျင်ရန် သူ့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည် (တိတု ၁:၁၀၊ ၁၄၊ ၁၅ ကို ကြည့်ပါ)။

Sect. Gr. hairesis (see on ch. 5:17). Some from the Pharisees had become Christians. They accepted Jesus as a teacher sent from God (see John 3:2), which had been proved by His resurrection from the dead. Accordingly, they expected Him to become head of the kingdom that was to transmit to mankind a restored, glorified Judaism, with the law and the Temple in their rightful place, and Gentiles admitted as a favor, upon circumcision. It was these who now stood up and protested against what Paul and Barnabas had been doing. Perhaps the general issue was debated in terms of an individual case, that of Titus (see Gal. 2:3), a Gentile who had not gone through the transitional stage of proselytism. Titus’ involvement in the present controversy prepared him later to contend against the Judaizers’ insistence upon the obsolete forms of religion (cf. Titus 1:10, 14, 15).

 

မောရှေ၏ဥပဒေ။ အခန်း ၆:၁၃ ကို ကြည့်ပါ။ အရေဖျားလှီးခြင်းသည် ဂျူဒါယစ်များက ခရစ်ယာန်များအတွက် အဆိုပြုထားသော တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်ချက်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ အပေါက်ဖောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

The law of Moses. See on ch. 6:13. Circumcision was not the only requirement the Judaizers proposed to make of Christians. It was only their entering wedge.

 

၆. တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ။ အခန်း ၁၅:၂၊ ၁၁:၃၀ ကို ကြည့်ပါ။ အခန်း ၁၅:၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းဖြင့် အသင်းတော်အရာရှိများအပြင်၊ “ညီအစ်ကိုများ”၊ ယနေ့ခေတ်တွင် လူဝတ်ကြောင်များဟု ခေါ်ဆိုသော သူများသည်လည်း ကောင်စီတွင် အချို့သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

6. Apostles and elders. See on v. 2; ch. 11:30. A comparison with ch. 15:23 implies that in addition to the church officials, “brethren,” known today as laity, also took some part in the council.

 

၇. အငြင်းပွားခြင်း။ ဂရိဘာသာ ဇီတီးစစ် (အခန်း ၁၅:၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် လူသားဆန်မှု ထင်ရှားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်သောဝိညာဉ်တော်သည် လူသားများနှင့် အတူ လုပ်ဆောင်ပြီး ၎င်းတို့၏ အားနည်းချက်များနှင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုများရှိသော်လည်း၊ သူ၏အလိုတော်ကို ပြီးမြောက်စေကြောင်း သိသာစွာ ပြသသည်။

7. Disputing. Gr. zētēsis (see on v. 2). The human element apparent in the handling of such a crucial question as was decided here strikingly demonstrates the fact that God’s guiding Spirit works with and through human beings and accomplishes His will in spite of their frailties and disagreements.

 

ပေတရုထလာသည်။ ပေတရုသည် အာဏာရှိသောနေရာ၌ ရှိသော်လည်း၊ ဦးဆောင်သူအဖြစ် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အစည်းအဝေးကို ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် မဦးဆောင်ခဲ့ဘဲ၊ သူ၏မိန့်ခွန်းသည် ကောင်စီ၏ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အဓိကမှတ်ကျောက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမအဆိုပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ပထမဆုံး တစ်ပါးအမျိုးသား ကော်နီလီအုတ်၊ ရောမလူမျိုးတစ်ဦးကို သိမ်းသွင်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ထိုသိမ်းသွင်းခြင်းကို အသင်းတော်က အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်း ၁၁:၁-၁၈ ကို ကြည့်ပါ)၊ ယခုအခါ အခြားတစ်ပါးအမျိုးသားများကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းရာတွင် သူ့ကို အထူးသာယာသောအနေအထားတွင် ထားရှိခဲ့သည်။

Peter rose. Peter was in a place of authority, but not of primacy. He did not preside, and although his speech set the keynote of the council’s decision, he did not propose the final resolution. The fact that it was he who had been instrumental in converting the first Gentile, Cornelius, a Roman, and that that conversion had been approved by the church (see ch. 11:1–18), placed him in a particularly favorable position to urge the acceptance of other Gentiles now.

 

ညီအစ်ကိုများ။ အခန်း ၁:၁၆၊ ၂:၃၇၊ ၁၃:၁၅ ကို ကြည့်ပါ။

Men and brethren. See on chs. 1:16; 2:37; 13:15.

 

လွန်ခဲ့သောကာလက။ စကားလုံးအရ “အစောပိုင်းနေ့များမှ”။ ပေတရုသည် ကော်နီလီအုတ်၏ သိမ်းသွင်းခြင်း (အခန်း ၁၀) ကို ရည်ညွှန်းခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် အနှစ်တစ်ဆယ်ခန့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုကြာမှ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤပြဿနာနှင့်ပတ်သက်သော အရာများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

A good while ago. Literally, “from early days.” Peter alluded to the conversion of Cornelius (ch. 10), which had occurred perhaps a decade or more before. Much that was relevant to the present problem had happened since that time.

 

ကျွန်ုပ်၏ပါးစပ်ဖြင့်။ ပေတရုသည် ရာထူးဂုဏ်ပြုမှုကို တောင်းဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ရှေ့ထားခဲ့သည်။

By my mouth. Peter was not claiming distinction of position, but put himself forward as a mouthpiece for God.

 

၈. နှလုံးသိသူ။ စကားလုံးအရ “နှလုံးသိသူ”။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အခန်း ၁:၂၄ တွင်သာ အခြားတစ်နေရာ၌ အသုံးပြုထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် အရေဖျားမလှီးသူများကို အရေဖျားလှီးသူများနှင့် တူညီသောအဆင့်တွင် ထားရှိပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်သည် ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

8. Knoweth the hearts. Literally, “heart-knowing.” This expression is used in the NT elsewhere only in ch. 1:24. God had acted, putting the uncircumcised on the same level as the circumcised, and the church could not but act accordingly.

 

သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်။ အခန်း ၁၀:၄၄ ကို ကြည့်ပါ။

The Holy Ghost. See on ch. 10:44.

 

၉. ကွဲပြားမှုမရှိ။ ဆိုလိုသည်မှာ “ခွဲခြားမှုမရှိ”။ ဘုရားသခင်သည် အရေဖျားမလှီးဘဲ တစ်ပါးအမျိုးသားသိမ်းသွင်းခံရသူသစ်များအား၊ ပင်တေကုတ္တေနေ့တွင် ပထမဦးစွာ ပေးခဲ့သော ဝိညာဉ်တော်၏သွန်းလောင်းမှုကို ဂျူးများနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြား ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို အသင်းတော်ထဲသို့ အပြည့်အဝလက်ခံခြင်းကို သိသာစွာ ဆိုလိုသည်။ ပေါလ်၏ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနိယာမကို ဖော်ပြခဲ့သည့် ထုတ်ဖော်ပြောကြားချက်ကို ကြည့်ပါ (ရောမ ၁၀:၁၂)။

9. No difference. That is, “no distinction.” God had given to the new Gentile converts, without circumcision, the same outpouring of the Spirit as He had first given at Pentecost, making no distinction between Jews and Gentiles. This obviously meant the complete acceptance of Gentiles into the church. See Paul’s later statement of the same principle (Rom. 10:12).

 

၎င်းတို့၏နှလုံးများကို သန့်စင်ပေးခြင်း။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကော်နီလီအုတ်နှင့် သူ၏အိမ်သားများ၏ နှလုံးများကို သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။ နှလုံးသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် သန့်ရှင်းနေသောအခါ၊ ထုံးတမ်းဥပဒေကို လိုက်နာခြင်းသည် မလိုအပ်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ဥပဒေ၏ထုံးတမ်းများသည် သန့်စင်ခြင်းအတွက်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ဤတွင် ဖာရိရှဲများက အခိုင်အမာတောင်းဆိုသော သန့်ရှင်းမှု၏ ပိုမိုမြင့်မားသော စံနှုန်းတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို ထုံးတမ်းဥပဒေနှင့် အကြီးအကဲများ၏ ဓလေ့များကို မလိုက်နာသောကြောင့် မသန့်ရှင်းသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ပေတရုသည် မည်သူမဆို သာမန်သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသူဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမပြုရဟု သင်ယူခဲ့ပြီး (အခန်း ၁၀:၂၈)၊ သန့်စင်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ထက် နှလုံးမှဖြစ်ရမည်ဟု သိခဲ့သည် (တိတု ၁:၁၅ ကို ကြည့်ပါ)။

Purifying their hearts. Faith had purified the hearts of Cornelius and his house. The observance of the law of ceremonies was superfluous and meaningless when the heart was clean before God, who alone can judge purity. The ceremonies of the law were for purification, but here was a higher ideal of purity than that upon which the Pharisees insisted. They put the Gentiles under a blanket indictment of impurity because they did not observe the ceremonial law and the traditions of the elders. Peter had learned that no man may be called common or unclean (ch. 10:28), and that purification must be of the heart rather than of the flesh (see Titus 1:15).

 

၁၀. အဘယ်ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို စမ်းသပ်သနည်း။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ တစ်ပါးအမျိုးသားများကို လက်ခံခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ၎င်းတို့အတွက် သူ၏အလိုတော်ကို ထင်ရှားပြသပြီးဖြစ်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်ကို အဘယ်ကြောင့် စမ်းသပ်သနည်း။ လူ၏ဆန့်ကျင်သည့်အလိုတော်သည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ထက် ပိုမိုအားကောင်းရမည်လား။ ဂျူးလူမျိုးများသည် သဲကန္တာရတွင် ဘုရားသခင်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၃:၉)၊ ၎င်းတို့အတွက် သူ၏အံ့ဖွယ်လုပ်ဆောင်မှုများရှိခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့အား ဘုရားသခင်ပေးထားသော ခေါင်းဆောင်များကို ဆန့်ကျင်ညည်းညူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည် (၁ ကောရိန္သု ၁၀:၉)၊ ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏မနာခံမှုသည် ၎င်းတို့အပေါ် မီးမြွေများ၏အပြစ်ဒဏ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အာနနိယနှင့် ဆပ္ဖိရသည် ၎င်းတို့၏ပူဇော်သက္ကာနှင့်ပတ်သက်၍ အသင်းတော်ကို လှည့်ဖြားရန်ကြိုးစားခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၅:၉)။ ပေတရုသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို လက်ခံရေးကိစ္စတွင် ဘုရားသခင်ကို ထပ်မံစမ်းသပ်ခြင်းမပြုရန် ၎င်း၏လူထုကို သတိပေးခဲ့သည်။

10. Why tempt ye God? That is, why experiment with God as to His will in reference to accepting the Gentiles, when He had already manifested what His will was for them? Should man’s resisting will be made stronger than God’s? The Jews had tempted God in the wilderness (Heb. 3:9) when, in the presence of His mighty works for them, they murmured against the leaders He had given them. They had tempted Christ (1 Cor. 10:9), and their disobedience had brought upon them the punishment of the fiery serpents. Ananias and Sapphira had tempted the Spirit of God by seeking to deceive the church concerning their offering (Acts 5:9). Peter warned his hearers against tempting God again in the matter of admitting the Gentiles.

 

၁၀. ထမ်းပိုး။ ပေတရုပြောသော ထမ်းပိုးသည် ဂျူးလူမျိုးများက ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့သော ထုံးတမ်းဥပဒေနှင့် ၎င်း၏ ရိုးရာဓလေ့ထပ်ဆောင်းဖြည့်စွမ်းမှုများဖြစ်သည် (AA ၁၉၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ပေါလ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤထက်ပိုမိုပြင်းထန်သော စကားများကို မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဖာရိရှဲများ၏ ရိုးရာဓလေ့များ၏ “လေးလံသောဝန်ထုပ်များ” (မဿဲ ၂၃:၄) နှင့် ခရစ်တော်၏ “ပေါ့ပါးသော” ထမ်းပိုး (အခန်း ၁၁:၃၀) နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ခရစ်တော်၏ စကားအသုံးအနှုန်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဂလာတိလူများအား “ထမ်းပိုးကျွန်ခံခြင်း” တွင် ထပ်မံရောယှက်မနေရန် ပေါလ်၏ သတိပေးချက်ကို ကြိုတင်ဖော်ပြခဲ့သည် (ဂလာတိ ၅:၁)။

A yoke. The yoke Peter speaks of was the ceremonial law (see AA 194), together with its traditional elaborations, by which the Jews sought to gain salvation. Paul himself could not have spoken sterner words than these. They harked back to Christ’s own language as to the “heavy burdens” of the traditions of the Pharisees (Matt. 23:4), in comparison with His own “easy” yoke (ch. 11:30). They anticipated Paul’s warning to the Galatians not to be “entangled again with the yoke of bondage” (Gal. 5:1).

 

ထမ်းနိုင်စွမ်း။ ဘုရားသခင်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်အရ၊ မောရှေ၏ဥပဒေ၏ ထုံးတမ်းလိုအပ်ချက်များသည် သည်းမခံနိုင်သောအရာများ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဂျူးလူမျိုးများက ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သောအရေးပါမှုကို မေ့လျော့ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ကြိုးစားသည့် ထုံးတမ်းများ၏ စက်ဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သဖြင့် ဤအရာများသည် သည်းမခံနိုင်သော ထမ်းပိုးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင်၊ ရဗ္ဗိများသည် ဥပဒေပညတ်ကို ချိုးဖောက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိစေရန် ၎င်းတို့၏ ထပ်ဆောင်းစည်းမျဉ်းများဖြင့် ဥပဒေပညတ်များကို ခြံစည်းရိုးထားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဂျူးထုံးတမ်းလိုက်နာမှုသည် သည်းမခံနိုင်သော ဝန်ထုပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Able to bear. As originally intended by God, the ceremonial requirements of the law of Moses were not intolerable. Only because the Jews lost sight of their real import, making them a round of ceremonies by which they sought to gain salvation, did these things become an unbearable yoke. Furthermore, the rabbis had sought to make a hedge about the law, so to fence in its precepts by additional regulations of their own that there would be no chance to break the commandment. As a result, the Jewish ceremonial observance had become an intolerable load.

 

၁၁. သခင်၏ကျေးဇူးတော်။ ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်မှာ ဥပဒေကို လိုက်နာခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သခင်၏ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည်ဟု ပေတရုက တိုက်တွန်းပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤထုတ်ဖော်ပြောကြားချက်သည် ၎င်း၏ နိဂုံးချုပ်အငြင်းအခုံအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

11. Grace of the Lord. Peter urged that it was not conformance to the law that brought salvation, but the grace of the Lord. This statement came as his closing argument.

 

ကယ်တင်ခြင်းခံရမည်။ ဘုရားသခင်ကတိပေးထားသော ကယ်တင်ခြင်းသည် ကျေးဇူးတော်ဖြင့်ဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၂၁-၂၆၊ ၅:၁, ၂၊ ၁၁:၅, ၆၊ ဧဖက် ၂:၅, ၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် နောက်မှလိုက်လာသည် (ရောမ ၈:၄၊ ဧဖက် ၂:၉, ၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၂, ၁၃)။

Shall be saved. The salvation God promises is by grace (see Rom. 3:21–26; 5:1, 2; 11:5, 6; Eph. 2:5, 8). The works follow upon the receiving of the gift of salvation by grace (Rom. 8:4; Eph. 2:9, 10; Phil. 2:12, 13).

 

၁၁ (ဂလာတိ ၃:၈၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၀:၄)။ ဧဝံဂေလိတစ်ခုတည်း။—ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်၊ ဘုရားသခင်၏ဥပဒေနှင့် ခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိ၊ ဂျူးဘာသာနှင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ လိုအပ်ချက်များအကြား မကြာခဏဆိုသော ကွဲပြားမှုမရှိပါ။ ယခင်ကာလတွင် ကယ်တင်ခံရသော ဝိညာဉ်အားလုံးသည် ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့ကို ခရစ်တော်က ကယ်တင်သကဲ့သို့ ခရစ်တော်ဖြင့် ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည်။ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များသည် ခရစ်ယာန်များဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိကတိတော်သည် ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် ပထမဆုံးလူစုံတွဲထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အပြစ်ဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခြားခံခဲ့ရသည်။ ဧဝံဂေလိသည် အာဗြဟံထံသို့ ဟောပြောခဲ့သည်။ ဟီဘရုလူမျိုးအားလုံးသည် ခရစ်တော်ဖြစ်သော ထိုဝိညာဉ်ရေးရာကျောက်တိုင်မှ သောက်သုံးခဲ့ကြသည် (ST စက်တင်ဘာ ၁၄၊ ၁၈၈၂)။

11 (Gal. 3:8; 1 Cor. 10:4). Only One Gospel.—There is no such contrast as is often claimed to exist between the Old and the New Testament, the law of God and the gospel of Christ, the requirements of the Jewish and those of the Christian dispensation. Every soul saved in the former dispensation was saved by Christ as verily as we are saved by Him today. Patriarchs and prophets were Christians. The gospel promise was given to the first pair in Eden, when they had by transgression separated themselves from God. The gospel was preached to Abraham. The Hebrews all drank of that spiritual Rock, which was Christ (ST Sept. 14, 1882).

 

(ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၂၁, ၂၂၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၀:၁-၄၊ ၁ တိမောသေ ၂:၅)။ ခရစ်တော်၏အသွေးသည် ဣသရေလအတွက်ကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အကျိုးရှိသည်။—တိမ်တိုက်တိုင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်သည် ဣသရေလနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့တွင် ခရစ်တော်မရှိခဲ့ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ လူများသည် သဲကန္တာရတွင် ရေငတ်ပြီး ညည်းညူမှုနှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကြသောအခါ၊ ခရစ်တော်သည် ၎င်းတို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဖြစ်သကဲ့သို့—သနားကရုဏာအပြည့်ရှိသော ကယ်တင်ရှင်၊ ၎င်းတို့နှင့် ဘုရားသခင်အကြား ဖျန်ဖြေသူဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်၏ညစ်ညမ်းမှုမှ ဝိညာဉ်ဗိမာန်ကို သန့်စင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏အခန်းကဏ္ဍကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ ခရစ်တော်၏အသွေးသည် ရှေးဣသရေလအတွက် အကျိုးရှိခဲ့သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အကျိုးရှိသည် (YI ဇူလိုင် ၁၈၊ ၁၉၀၁)။

(Ex. 13:21, 22; 1 Cor. 10:1–4; 1 Tim. 2:5.) Christ’s Blood Avails for Us as for Israel.—Shrouded in the pillar of cloud, the world’s Redeemer held communion with Israel. Let us not say, then, that they had not Christ. When the people thirsted in the wilderness, and gave themselves up to murmuring and complaint, Christ was to them what He is to us—a Saviour full of tender compassion, the Mediator between them and God. After we have done our part to cleanse the soul temple from the defilement of sin, Christ’s blood avails for us, as it did for ancient Israel (YI July 18, 1901).

 

၁၂. လူအုပ်စု။ ဆိုလိုသည်မှာ စုဝေးနေသော အုပ်စုဖြစ်သည် (အခန်း ၁၅:၆ ကို ကြည့်ပါ)。

12. The multitude. That is, the assembled group (see on v. 6).

 

တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပေတရု၏ ယုံကြည်စရာသက်သေပြချက်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့်၊ ဆန့်ကျင်သံများ မရှိခဲ့ပေ။ အားလုံး၏စိတ်နှလုံးများ ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း၊ ဆန့်ကျင်မှုသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ပေတရုသည် ကော်နီလီအုတ်ကိစ္စတွင် ၎င်း၏ဘက်လိုက်မှုများကို ကျော်လွှားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ အခြားသူများ၏ ဘက်လိုက်မှုများကို ကျော်လွှားခဲ့သည်။

Kept silence. In response to Peter’s convincing testimony, there were no dissenting voices. Opposition was silenced, even if all minds were not changed. Peter had had his prejudices overcome in the matter of Cornelius; now he had overcome the prejudices of others.

 

စကားနားထောင်သည်။ ဤအချိန်အထိ ပေါလ်နှင့်ဗာနဗတ်တို့သည် စုဝေးပရိသတ်ထံ အချိန်ကြာရှည်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပုံရသည်။ ယခု ပေတရု၏မိန့်ခွန်းသည် ပရိသတ်အား ပထမဆုံးသာသနာပြုခရီးစဉ်၏ ထူးခြားသောဖြစ်ရပ်များကို ၎င်းတို့ပြန်လည်ပြောပြရန် နားထောင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သာသနာပြုသူနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့သည် တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများထံ ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သော အကြောင်းအရာများကို လူသိရှင်ကြား ထပ်မံပြောကြားခဲ့သည် (အခန်း ၁၅:၄)။

Gave audience. Up to this point Paul and Barnabas apparently had not spoken at length to the assembly. Now Peter’s speech had prepared the audience to listen to them narrate the remarkable events of the First Missionary Journey. The two missionaries repeated publicly what they already had told the apostles and elders (v. 4).

 

အံ့ဖွယ်နိမိတ်များနှင့် အမှုများ။ သို့မဟုတ် “နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်များ” (အတွဲ ၅၊ စာမျက်နှာ ၂၀၈ ကို ကြည့်ပါ)။ တက်ရောက်သူအချို့၏ မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရာ၊ ဗာနဗတ်နှင့်ပေါလ်တို့သည် ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့၏လုပ်ငန်းရလဒ်များကို လက်ခံကြောင်း သက်သေပြရန် ၎င်းတို့၏လုပ်ငန်း၏ အံ့ဖွယ်အဆင့်ကို အလေးပေးပြောကြားခဲ့ပေမည်။ ၎င်းတို့၏အစီရင်ခံစာသည် ဂျူးလူမျိုးများအတွက်သာမက တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြားတွင်လည်း အံ့ဖွယ်များ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

Miracles and wonders. Or, “signs and wonders” (see Vol. V, p. 208). In view of the questionings of some of those present, doubtless Barnabas and Paul stressed the miraculous phase of their work as an attestation of God’s acceptance of the results. Their report showed that miracles had been worked among the Gentiles as well as among the Jews.

 

၁၃. ယာကုပ်။ ဤသူသည် သခင်ယေရှု၏ညီအစ်ကိုနှင့် ယေရုဆလင်အသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပေမည်။ အခန်း ၁၂:၁၇ ကို ကြည့်ပါ။

13. James. This is probably the brother of the Lord and leader of the church at Jerusalem. See on ch. 12:17.

 

ညီအစ်ကိုများ။ အခန်း ၁:၁၆၊ ၂:၃၇၊ ၁၃:၁၅ ကို ကြည့်ပါ။

Men and brethren. See on chs. 1:16; 2:37; 13:15.

 

နားထောင်ကြလော့။ ယာကုပ်၏ အကျဉ်းချုပ်သည် “များစွာအငြင်းအခုံ” (အခန်း ၁၅:၇) ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ပေတရု၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု (အခန်း ၁၅:၇-၁၁) သည် ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ ဤအချက်အပေါ်တွင် ယာကုပ်သည် ၎င်း၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အခြေခံခဲ့သည်။

Hearken. James’s summary ignores the “much disputing” (v. 7). Peter’s insight (vs. 7–11) accorded with OT prophecy, and upon this fact James based his decision.

 

၁၄. ဆိမုန်။ ဂရိဘာသာ ဆူမီယွန်၊ “ဆိမုန်” ဟူသော အမည်၏ပုံစံတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဟီဘရု ရှိမ်အုန်ကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထင်ဟပ်စေသည်။ ဤပုံစံသည် ပေတရုအတွက် ဤနေရာတွင်သာအသုံးပြုထားပြီး၊ ၂ ပေတရု ၁:၁ တွင်လည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်၊ ထို့ပြင် ဂလိလဲမှ ပြောဆိုသူဖြစ်သော ယာကုပ်အတွက် သဘာဝကျသည်။

14. Simeon. Gr. Sumeōn, a form of the name “Simon” that reflects more closely the Heb. Shim‘on. This form is used for Peter only here and perhaps in 2 Peter 1:1, and was natural for James as a speaker from Galilee.

 

ဘုရားသခင်က ပထမဦးစွာ။ ပိုမိုတိကျစွာ “ဘုရားသခင်က ပထမဦးစွာ လည်ပတ်ခဲ့ပုံ”။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ပေတရုက ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည့်အရာသည် တစ်ပါးအမျိုးသားတစ်ဦးကို အသင်းတော်ထဲသို့ ပထမဆုံးလက်ခံခြင်းကို မှတ်သားခဲ့သည်။

How God at the first. Rather, “how God did first visit.” That is, what Peter had narrated marked the first acceptance of a Gentile into the church.

 

လည်ပတ်ခြင်း။ ဂရိဘာသာ အက်ပိစကတ်ပိုမီ၊ “ကြည့်ရှုရန်”၊ ဤနေရာတွင်ကဲ့သို့ မကြာခဏ၊ ကရုဏာဖြင့် ဆက်စပ်မှုရှိသည် (လုကာ ၁:၆၈၊ ၇:၁၆၊ ဟေဗြဲ ၂:၆ ကို ကြည့်ပါ)။

Visit. Gr. episkeptomai, “to look upon,” often, as here, having the connotation, with kindness (see Luke 1:68; 7:16; Heb. 2:6).

 

လူမျိုး။ ဂျူးလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့သာလျှင် “လူမျိုး”—ဘုရားသခင်၏လူမျိုး—ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာစက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယာကုပ်က ဘုရားသခင်သည် ဤတစ်ပါးအမျိုးသားနိုင်ငံများမှလည်း မိမိအတွက် လူမျိုးတစ်ခုကို ယူဆောင်နေသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ပေါလ်သည် ဤတူညီသောပြောင်းလဲမှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (ရောမ ၉:၂၆)။ “ရွေးချယ်ခံရသောလူမျိုး” သည် ခရစ်ယာန်များ၏အမြင်တွင် ဂျူးလူမျိုးများသာမဟုတ်တော့သဖြင့်၊ ဂျူးများကို တစ်ပါးအမျိုးသားများမှ ခွဲခြားမှတ်သားခဲ့သော ထုံးတမ်းလိုအပ်ချက်များသည် ယခုအခါ မလိုအပ်တော့ပေ။

A people. The Jews believed that they alone were “the people”—God’s people—and that all others were outside the circle of God’s love. But James proclaimed that God was taking to Himself a people from these heathen nations also. Paul recognized this same change (Rom. 9:26). Since “the chosen people” were no longer in Christian eyes to be Jews only, the ceremonial requirements that had marked Jews from Gentiles were now unnecessary.

 

၁၄ (၂ ကောရိန္သု ၈:၁၂)။ လိုလားသူများအတွက် အလင်းရောင်။—ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သည် အလင်းရောင်ခံယူလိုသူများ၏ နားလည်မှုကိုသာ ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်သည်။ လုဒိယသည် ပေါလ်ပြောသော သတင်းစကားကို အာရုံစိုက်ရန် ဘုရားသခင်က ၎င်း၏နားကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ဖတ်ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုတစ်ခုလုံးကို ကြေညာရန်နှင့် လုဒိယလက်ခံရန် လိုအပ်သော အရာအားလုံးကို ကြေညာရန်—ဤသည်မှာ လုဒိယ၏သိမ်းသွင်းခြင်းတွင် ပေါလ်လုပ်ဆောင်ရမည့် အခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကျေးဇူးတော်အားလုံး၏ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏တန်ခိုးကို လေ့ကျင့်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ကို မှန်ကန်သောလမ်းသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားအေးဂျင့်တို့သည် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ လုပ်ငန်းသည် အပြည့်အဝအောင်မြင်ခဲ့သည် (စာလွှာ ၁၅၀၊ ၁၉၀၀)။

14 (2 Cor. 8:12). Light for Those Who Are Willing.—God’s Spirit can only enlighten the understanding of those who are willing to be enlightened. We read that God opened the ears of Lydia, so that she attended to the message spoken by Paul. To declare the whole counsel of God and all that was essential for Lydia to receive—this was the part Paul was to act in her conversion; and then the God of all grace exercised His power, leading the soul in the right way. God and the human agent cooperated, and the work was wholly successful (Letter 150, 1900).

 

၁၅. ၎င်းနှင့်ကိုက်ညီသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ဘုရားသခင်၏ ဤလုပ်ဆောင်မှုနှင့် ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်များသည် သဘောတူသည်။ ၎င်းတို့သည် ယခုဖြစ်ပွားနေသော တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ သိမ်းသွင်းခြင်းကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

15. To this agree. That is, to this action on God’s part the OT prophets agree. They had looked forward to the conversion of the Gentiles, which now was taking place.

 

ရေးထားသည့်အတိုင်း။ အာမုတ် ၉:၁၁၊ ၁၂ ၏ အယ်လ်အယ်က်စ် (LXX) မှ ကိုးကားချက်သည် အခန်းကအနှစ် ၁၆၊ ၁၇ တွင်ပါရှိသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပရိသတ်သည် ရောမ ၁၅:၉-၁၂ တွင် ပေါလုပြုခဲ့သည့်အတိုင်း အလားတူ ပရောဖက်ပြုချက်များကို သတိရပေမည်။ ဂျိမ်းစ်၏ ကိုးကားချက်သည် အယ်လ်အယ်က်စ် (LXX) မှဖြစ်ပြီး၊ ဤကျမ်းပိုဒ်၏ အယ်လ်အယ်က်စ်သည် မာဆိုရက်တစ်ခ်စ်စာသားထက် သူ၏အငြင်းအခုံကို ပိုမိုခိုင်မာစွာ ထောက်ခံပေးသည့်အချက်ကြောင့်၊ ကောင်စီသည် ဂရိဘာသာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သလားဟူသော မေးခွန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂရိဘာသာဖြင့်ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟူသော အယူအဆကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့်၊ ပါလက်စတိုင်းရှိ ဂျူးများစွာသည် နှစ်ဘာသာစကားပြောတတ်သူများဖြစ်ပြီး၊ ဤတွင်ဆွေးနွေးနေသည့်ကိစ္စသည် ဂရိဘာသာစကားပြောသော ခရစ်ယာန်များကို ဗဟိုပြုထားသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ အန်တီအုတ်မြို့မှ ခရစ်ယာန်များ (တမန်တော် ၁၅:၂ ကိုကြည့်ပါ) လည်း ထိုတွင်ရှိနေပြီး၊ သူတို့သည် အာရမိတ်ဘာသာကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ၊ တီတုတ်စ်ဆိုသူ အရေဖျားမလှီးဖြတ်ထားသော ဂျင်တိုင်း (ဂလာတိ ၂:၃ ကိုကြည့်ပါ) လည်း ထိုတွင်ရှိနေဖွယ်ရှိပြီး၊ သူသည် အာရမိတ်ဘာသာကို နားမလည်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသူများအတွက် ဂရိဘာသာသည် သုံးရန်သင့်လျော်သော ဘာသာစကားဖြစ်ပေမည်။သို့သော်၊ ဂျိမ်းစ်သည် သူ၏မိန့်ခွန်းကို အာရမိတ်ဘာသာဖြင့် ပြောခဲ့ပြီး၊ ကျမ်းစာကို အနီးကပ်ဆက်စပ်နေသော ဟီဘရူးဘာသာဖြင့် ကိုးကားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်ဟု ယူဆရန် အကြောင်းကောင်းများရှိသည်။ ဂျိမ်းစ်သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းနှင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာပေများတွင် ဂျူးခရစ်ယာန်များ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရပ်တည်သည်။ ဆွေးနွေးနေသောကိစ္စသည် အခြေခံအားဖြင့် ဂျူးဆိုင်ရာကိစ္စဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်ဂျူးများအနက် အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သော ဖာရိဆီများက ထုတ်ဖော်မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရာ၊ ယေရုဆလင်မြို့ရှိ တမန်တော်များအကြား ဆွေးနွေးပွဲသည် အာရမိတ်ဘာသာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်ဟု ယူဆရန်သင့်လျော်ပုံရသည်။

 As it is written. The quotation in vs. 16, 17 is from the LXX of Amos 9:11, 12. The audience, familiar with the OT Scriptures, might recall other like prophecies, as Paul did in Rom. 15:9–12. The fact that James’s quotation is from the LXX, and that the LXX of this passage clinches his argument more strongly than does the alternative reading of the Masoretic text, has raised the question as to whether the council was conducted in Greek. In favor of the idea that it was, is the fact that many Jews, even in Palestine, were bilingual, and that the question at issue here was one that centered about Greek-speaking Christians. Christians from Antioch were present (see Acts 15:2) who may or may not have known Aramaic, and Titus, and uncircumcised Gentile (see Gal. 2:3), who probably did not understand Aramaic, no doubt also was there. For the sake of these, Greek would have been an appropriate language to use.

 

သို့သော်၊ ဤအချက်က လုကာ၏ ဂရိစာဖတ်သူများနှင့် ရင်းနှီးသော အယ်လ်အယ်က်စ် (LXX) ကို ကိုးကားရာတွင် အမှားပြုခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ အာမုတ် ၉:၁၁၊ ၁၂ ၏ ဟီဘရူးစာသား၊ မာဆိုရက်တစ်ခ်စ်စာသားအတိုင်း၊ သူ၏အငြင်းအခုံအတွက် မသင့်လျော်ဟု မဆိုလိုပါ၊ ထိုစာသားကို သူမသုံးခဲ့ပါက၊ မာဆိုရက်တစ်ခ်စ်ထက် အယ်လ်အယ်က်စ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသော ဟီဘရူးစာသားပုံစံတစ်ခုမှ ကိုးကားခဖွယ်ရှိသည်။ ကွမ်ရန်တွင် တွေ့ရှိချက်များအရ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့အတွက် ထိုသို့သော စာသားများ ရှိခဲ့သည် (အတွဲ ၅၊ စာမျက်နှာ ၉၃ ကိုကြည့်ပါ)။

However, there are good reasons to suppose that James made his speech in Aramaic, probably quoting Scripture in the closely related Hebrew language. James stands, both in the NT and in early Christian literature, as the leader of Jewish Christianity. The issue in question was essentially a Jewish one, and had been raised by the most Jewish of Christian Jews, the Pharisees. In view of this it would seem reasonable to expect that a discussion among the apostles in Jerusalem at this time would probably have been carried on in Aramaic. This does not mean, however, that Luke is in error in quoting the LXX, the Bible version familiar to his Greek readers. The Hebrew of Amos 9:11, 12, as it is in the Masoretic text, would not be inappropriate to his argument, and if he did not use that, he may have quoted from a form of the Hebrew text that was more closely related to the LXX than is the Masoretic. Discoveries at Qumran have shown that such texts existed for at least parts of the OT (see Vol. V, p. 93).

 

၁၆. ငါပြန်လာမည်။ ဤစကားစုသည် ဟေဗြဲစာသားနှင့်လည်းကောင်း၊ အေလ်အိပ်စ်အိပ်စ် (LXX) နှင့်လည်းကောင်း မကိုက်ညီပါ။ သို့သော်၊ ၎င်းသည် “ငါဤသို့ထပ်မံပြုလုပ်မည်” ဟူသော ဟေဗြဲစကားအသုံးအနှုန်းတစ်ခုဖြစ်သည် (ဒေသနာကျမ်း ၉:၁၁၊ ဟောရှေ ၂:၉၊ ၁၁:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ဂျိမ်းစ်က ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို ကိုးကားခဲ့သည်ဟူသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

16. I will return. This phrase does not accord with either the Hebrew text or the LXX of Amos 9:11. It is, however, a favorite Hebrew expression for, “I will do such and such again” (see Eccl. 9:11; Hosea 2:9; 11:9). This may be an indication that James quoted the OT in Hebrew.

 

တဲ။ ဂရိဘာသာ “စကီနီ” (skēnē) သည် “တဲ” ကိုဆိုလိုပြီး၊ ဟေဗြဲစကားလုံး “ဆုက္ကဟ်” (sukkah) ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် တဲများပွဲတော် (သို့မဟုတ် တဲရာများပွဲတော်) တွင်အသုံးပြုသည့် “တဲယာယီ နေရာထိုင်ခင်း” ကို ဆိုလိုသည်။

Tabernacle. Gr. skēnē, “a tent,” representing the Hebrew word sukkah, “a booth,” used at the Feast of Booths (or Tabernacles), during which the Hebrews lived for a week in frail and temporary shelters.

 

၁၇. လူသားတို့၏ကြွင်းကျန်ခြင်း။ ဤနေရာတွင် မာဆိုရက်တစ်စာသား၏ အာမော့စ် ၉:၁၂ တွင် “ရှီအရစ်အေဒံ” (she’erith ’edom) ဟူ၍ “ဧဒုံ၏ကြွင်းကျန်ခြင်း” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ဟေဗြဲအက္ခရာတွင် “ဧဒုံ” (’edom) နှင့် “လူသား” (’adam) ဟူသော စကားလုံးများသည် ရေးသားပုံအားဖြင့် မထူးခြားလှပါ။ အေလ်အိပ်စ်အိပ်စ်သည် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ဖတ်ခဲ့ပုံရပြီး “လူသားတို့၏ကြွင်းကျန်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ ဂျိမ်းစ်၏အငြင်းအခုံကို ဂရိဘာသာပြန်ဆိုမှုက ပို၍အလေးပေးထားသည်။ “လူသားတို့၏ကြွင်းကျန်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ တပါးအမျိုးသားများဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် “ဘုရား၏နာမတော်ကို” ခေါ်ယူကြမည်ဖြစ်သည်။ ဂျိမ်းစ်သည် ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို တပါးအမျိုးသားများ၏သက်ဝင်ယုံကြည်ခြင်းကို ဟောကိန်းထုတ်ထားသည့်အရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး၊ ယခုဆွေးနွေးနေသည့်မေးခွန်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။

17. Residue of men. At this point the Masoretic text of Amos 9:12 reads, she’erith ’edom, “the remnant of Edom.” However, in the Hebrew alphabet the words ’edom, “Edom,” and ’adam, “man,” are almost identical; the LXX apparently read the latter word, and so translated, “residue of men.” The argument of James is emphasized by the Greek rendering. “The residue of men”—the Gentiles—were to call upon the “name of God.” James recognized the prophecy as a prediction of the conversion of the Gentiles, and thus relevant to the question now under discussion.

 

ရှာဖွေကြံဆကြမည်။ မာဆိုရက်တစ်စာသားသည် ဂျိမ်းစ်၏ကိုးကားချက်နှင့် များစွာကွဲပြားသည်။ ၎င်းကို အက်တ် (Acts) ကျမ်းမှ ဤအပိုဒ်နှင့် အာမုတ် ၉:၁၂ ၏ ကေဂျေဗီ (KJV) ဘာသာပြန်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ထင်ရှားသည်။ နောက်ဆုံးဖော်ပြချက်တွင် ဣသရေလလူမျိုး၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသူများကို (တဲ၏ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့်) ဧဒုံ၏ကြွင်းကျန်ခြင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်သူများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ဂျိမ်းစ်က ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေရန် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြေညာသည့်အရာအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ဂျိမ်းစ်သည် “သခင်ဘုရားကို ရှာဖွေခြင်း” သည် ဒါဝိဒ်၏အိမ်တော်နှင့် လူသားအားလုံး၏ စစ်မှန်သောတည်ဆောက်မှုဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။

Might seek. The Masoretic text differs widely from James’s quotation, as is illustrated by a comparison of this passage in Acts with the KJV of Amos 9:12. The latter portrays the restored people of Israel (under the figure of the tabernacle) as possessors of the remnant of Edom and all the heathen. But as James applies this prophecy, it is declaration of the intention of God that the Gentiles might seek Him. James makes it clear that this seeking “after the Lord” is to be the true upbuilding both of the house of David and of all mankind.

 

ငါ၏နာမကိုခေါ်ဝေါ်ခြင်း။ “ငါ၏နာမကိုခေါ်ဝေါ်ခြင်း” ဟူသော စကားအသုံးအနှုန်းသည် ဆီးမစ်တစ်ဖြစ်ပြီး “ငါ၏နာမဖြင့်ခေါ်ဝေါ်ခံရသူများ” ဟု ဆိုလိုသည်။ ၎င်းသည် တရားဟောရာ၂၈:၁၀ ၏ ဟေဗြဲစာသားနှင့် ရှင်ယာကုပ် ၂:၇ ၏ ဂရိစာသားတွင် တွေ့ရသည်။

My name is called. The expression “upon whom my name is called” is Semitic, and means, “who are called by my name.” It appears in the Hebrew of Deut. 28:10 and the Greek of James 2:7.

 

သခင်ဘုရားမိန့်တော်မူသည်ကား။ စာသားဆိုင်ရာသက်သေများသည် (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) အပိုဒ် ၁၇ ၏နောက်ဆုံးပိုင်းနှင့် အပိုဒ် ၁၈ အတွက် အောက်ပါဘာသာပြန်မှုနှစ်မျိုးကို ထောက်ခံသည်- (၁) “ဤအရာများကို ရှေးကျမ်းမှ သိစေတော်မူသော သခင်ဘုရားမိန့်တော်မူသည်”၊ သို့မဟုတ် (၂) “ဤအရာများကို ရှေးကျမ်းမှ သိထားသည့်အတိုင်း ပြုတော်မူသော သခင်ဘုရားမိန့်တော်မူသည်”။ မည်သည့်ဘာသာပြန်မှုကိုမဆို၊ တပါးအမျိုးသားများ၏ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အစီအမံတွင် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည် (အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၂၇-၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။

Saith the Lord. Textual evidence favors (cf. p. 10) a reading for the last part of v. 17 and v. 18 that may be translated either (1) “saith the Lord, who maketh these things known from of old”; or, (2) “saith the Lord, who doeth these things that were known from of old.” Either translation shows that the salvation of Gentiles was no novelty in God’s plan (see Vol. IV, pp. 27–30).

 

၁၈. သိထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် တပါးအမျိုးသားများကို လက်ခံမည်ဆိုသည်မှာ ယုဒလူမျိုးများကို အံ့ဩစေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် ၎င်းကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ယခု သူသည် အစပိုင်းမှ သိထားပြီး စီစဉ်ထားသည့်အရာကို အကောင်အထည်ဖော်နေသည် (ဧဖက် ၃:၂-၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။

18. Known. That God would accept Gentiles, startled the Jews, but He had revealed it by His prophets. Now He was carrying out what He had known and designed from the beginning (see Eph. 3:2–12).

 

၁၉. ငါ၏ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ။ စကားလုံးအရ “ငါဆုံးဖြတ်သည်”။ ဂျိမ်းစ်၏စကားများသည် သူသည် အာဏာဖြင့်ပြောနေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သို့သော်၊ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်မှာ တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ၏ အာဏာပေါ်တွင် အခြေခံထားသည် (အခန်း ၁၆:၄ ကိုကြည့်ပါ)။

19. My sentence is. Literally, “I decide.” James’s words imply that he speaks with authority. However, what follows is not a decree, for when finally promulgated it rested upon the authority of the apostles and elders (see ch. 16:4).

 

ဒုက္ခမပေးရ။ ဂရိဘာသာ “ပါရနော့ခလီယို” (parenochleō) သည် “စိတ်ပူပန်စေရန်”၊ “အနှောင့်အယှက်ပေးရန်”၊ “အခက်အခဲဖြစ်စေရန်” ဟု ဆိုလိုပြီး၊ အခြားသူများအတွက် အတားအဆီးများထားရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤစကားလုံးသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ အသုံးပြုထားသည်။

Trouble. Gr. parenochleō, “to worry,” “to harass,” “to trouble,” by putting obstacles in the way of another. This is the only place in the NT that this verb is used.

 

ယခုပြောင်းလဲလာသူများ။ “ယခုပြောင်းလဲနေသူများ” ဟု ဘာသာပြန်သင့်သည်။ တပါးအမျိုးသားများအကြား သက်ဝင်ယုံကြည်ခြင်းလုပ်ငန်းသည် ထိုအချိန်တွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဤကြိယာ (ဂရိဘာသာ “အီပီစထရေဖို” [epistrephō]) သည် အက်တ်ကျမ်းတွင် သက်ဝင်ယုံကြည်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ထွက်လာသည် (အခန်း ၃:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ တပါးအမျိုးသားများ အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြောင်းလဲလာပြီး ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့ကို လက်ခံထားသည်မှာ ပေါလ်နှင့် ဗာနဗတ်၏ အစီရင်ခံစာနှင့်၊ တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်တစ်ဦးဖြစ်သည့် တိတုပ်၏ရှိနေမှုဖြင့် (ဂလာတိ ၂:၁ ကိုကြည့်ပါ၊ အဆုံးတွင် ထပ်ဆောင်းမှတ်ချက်များ၊ မှတ်ချက် ၁ ကိုကြည့်ပါ) သက်သေထူသည်။ ၎င်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အခြေခံအကြောင်းအမှန်ဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားများ သက်ဝင်ယုံကြည်လာနေပြီး၊ ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့ကို လက်ခံထားသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် အသင်းတော်သည် ၎င်းတို့ကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

Are turned. Rather, “are turning.” The work of conversion was going on among the Gentiles at that very moment. This verb (Gr. epistrephō) appears repeatedly in Acts in reference to conversion (see on ch. 3:19). That the Gentiles really were turning to God and that God was accepting them, was evidenced by the report of Paul and Barnabas, and perhaps by the presence of Titus, a Gentile Christian (see Gal. 2:1; cf. Additional Notes at end of chapter, Note 1). This was the basic reason for the decision taken. Gentiles were being converted; God was accepting them. How then could the church refuse to accept them?

 

အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြသည့် ထုံးတမ်းဥပဒေများသည် သူတွင် ပြည့်စုံသွားပြီး၊ ယုဒလူမျိုးများကို ယုဒလူမျိုးအဖြစ် သွင်ပြင်လက္ခဏာဖော်ပြသည့် တိုင်းရင်းသားဆိုင်ရာ သင်္ကေတများ (ဥပမာ၊ အရေဖျားလှီးခြင်း) သည် ယခုအခါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးပေ။ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ယုဒခရစ်ယာန်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဗိမာန်တော်ထုံးတမ်းများနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနေပြီး၊ ပေါလ်ပင်လျှင် ယေရုဆလင်မြို့တွင်ရှိစဉ် ၎င်းတို့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည် (တမန် ၂၀:၁၆၊ ၂၁:၁၈-၂၆၊ အခန်း ၁၈:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်၊ အထူးသဖြင့် ပေါလ်အား မောဇီထုံးတမ်းများကို လိုက်နာရန် မလိုအပ်သည့် ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှိကြောင်း ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုသည် ခရစ်တော်နှင့် သူ၏လုပ်ဆောင်မှုကို ညွှန်ပြသည့် “အရိပ်များ” ဖြစ်သည်။ သူ၏သာသနာပြီးဆုံးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ (ကောလောသဲ ၂:၁၁-၂၀၊ ဟေဗြဲ ၉:၁-၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ အခြားအချို့မှာ ယုဒလူမျိုးများကို ယုဒလူမျိုးအဖြစ် သွင်ပြင်လက္ခဏာဖော်ပြသည့် သင်္ကေတများဖြစ်ပြီး၊ လူအားလုံး ယေရှုခရစ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းကို တန်းတူရရှိနိုင်သည့်အခါ အရေးမပါတော့ပေ (ရောမ ၁၀:၁၁-၁၂၊ ကောလောသဲ ၃:၁၀-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလ်သည် ဤထုံးတမ်းများက အားပေးသည့် ဥပဒေစည်းမျဉ်းဝါဒစိတ်ဓာတ်သည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများအကြား အတားအဆီးဖြစ်လာပြီး၊ ခရစ်ယေရှုတွင် တစ်သားတည်းဖြစ်သော လူများအကြား ၎င်းသည် နေရာမရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်ခဲ့သည် (ဧဖက် ၂:၁၃-၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။

The church did not yet see clearly that the ceremonial laws pointing to Christ were fulfilled in Him, and that the ethnic symbols characterizing the Jews as Jews (such as circumcision) were likewise no longer meaningful. For decades Jewish Christians, in general, continued to identify themselves with the Temple rituals, and even Paul joined in them when he was at Jerusalem (Acts 20:16; 21:18–26; cf. ch. 18:19). But later it was revealed, especially to Paul, that there was a theological reason for not requiring the observance of the Mosaic rituals. Many of these were “shadows” pointing to Christ and His work; once His mission was finished, they were no longer meaningful (Col. 2:11–20; Heb. 9:1–12). Others were characteristic symbols of Judaism that ceased to be significant when all men might equally find salvation in Jesus Christ without having to become identified with the Jewish people (see Rom. 10:11, 12; Col. 3:10, 11). Paul saw clearly that the spirit of legalism encouraged by these rituals had become a barrier between Jew and Gentile that had no place among men who were one in Christ Jesus (Eph. 2:13–16).

 

၂၀. ရေးသားပေးပို့ရန်။ ဂရိဘာသာ “အီပီစထယ်လို” (epistellō) သည် “သတင်းစကားပေးပို့ရန်”၊ “စာရေးသားရန်” ဟု ဆိုလိုသည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ တမန်တော်များက စေလွှတ်သည့် စေတမန်များသည် ဂျေရုဆလင်အစည်းအဝေး၏ ရေးသားထားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။

20. Write. Gr. epistellō, “to send a message,” “to write a letter” (see Heb. 13:22). The messengers sent by the apostles took with them the written decision of the council (see Acts 15:23).

 

ရှောင်ကြဉ်ရန်။ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အခြေခံအားဖြင့် လက်တွေ့ကျသည့်အရာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ပိုမိုရရှိလာသည်နှင့်အမျှ၊ ရုပ်တုများအား ပူဇော်သော အသားစားခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းကို နောက်ပိုင်းတွင် အနည်းငယ်ကွဲပြားစွာ ရှုမြင်ခဲ့သည် (အောက်တွင် “ရုပ်တုများ၏ညစ်ညမ်းခြင်း” ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ထိုအချိန်က အခြေအနေများအရ၊ ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် အသင်းတော်က သွားရန် သင့်လျော်သည်ဟု ခံစားရသည့်အတိုင်းအတာဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားများသည် ၎င်းတို့အပေါ် အလွန်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဖာရိဆီဝါဒစိတ်ဓာတ်ရှိသူများသည် တပါးအမျိုးသားများ အမှန်တကယ် သက်ဝင်ယုံကြည်လာကြောင်း ငြင်းဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သတ်မှတ်ထားသည့် လိုအပ်ချက်များသည် ယုဒခရစ်ယာန်များအတွက် အထူးသဖြင့် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

That they abstain. The decision was essentially a practical one (see on v. 19). With the coming of greater theological insight, the question of eating meat offered to idols was later viewed in a somewhat different light (see below on “pollutions of idols”). But under the conditions of the moment, this decision was as far as the church felt it expedient to go. The Gentiles could not but be gratified, since no extreme burden was imposed upon them, and those of a Pharisaic tendency could not deny that Gentiles had truly been converted. The requirements stipulated seemed to be especially acceptable to Christian Jews.

 

ရုပ်တုများ၏ညစ်ညမ်းခြင်း။ ဂျေရုဆလင်အစည်းအဝေး၏ တရားဝင်ရေးသားထုတ်ပြန်ချက်တွင် “ရုပ်တုများအား ပူဇော်သော အသားများ” (ဂရိဘာသာ “အီဒိုလိုသူတာ” [eidōlothuta]၊ “[ရုပ်တုများအား] ပူဇော်သော အရာများ”၊ အပိုဒ် ၂၉) ကို ဆန့်ကျင်ကြောင်း ကြေညာထားသည့်အတွက်၊ ဤနေရာတွင် “ရုပ်တုများ၏ညစ်ညမ်းခြင်း” ကို တပါးအမျိုးသားဘုရားများအား ပူဇော်သော အစားအစာ (နှင့် အဖျော်ယမကာ) ဟူသော သတ်မှတ်ထားသည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် နားလည်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။ ဂရိနှင့် ရောမဘာသာတွင် အစားအစာကို ဗိမာန်တော်များတွင် နတ်ဘုရားများအား ပုံမှန်ပူဇော်လေ့ရှိသည်။ သို့သော်၊ ၎င်းတို့အနက် အနည်းငယ်ကိုသာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကျန်အများစုကို ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်စပ်နေထိုင်သူများက စားသုံးသည်၊ သို့မဟုတ် စျေးကွက်သို့ ရောင်းချရန် ပို့လွှတ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ယုဒလူမျိုးများ၏ မျက်စိတွင် ထိုသို့သော အစားအစာသည် ညစ်ညမ်းသည်။ ထို့ကြောင့် ရက္ခိဗညတ္တိအကီဘာ (အေဒီ ၁၀၀ ခန့်) ဟု ယူဆရသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက “ရုပ်တုများနေရာသို့ ယူဆောင်လာသည့် အသားသည် [အကျိုးခံစားခွင့်] ခွင့်ပြုထားသော်လည်း၊ ထိုနေရာမှ ထွက်လာသည့် အသားသည် တားမြစ်ထားသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို သေလွန်သူများ၏ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် [မှတ်ယူသည်]” (မစ္ဆနာဟ် အာဘိုဒါဇာရာ ၂.၃၊ ဆွန်စီနို တဲလမွတ်ထုတ်ဝေမှု၊ စာမျက်နှာ ၁၄၅) ဟု ဖော်ပြသည်။ အလားတူ၊ မစ္ဆနာဟ် (အေဒီ ၂၀၀ ခန့်တွင် စုစည်းထားသည်) မှ နောက်ထပ်စည်းမျဉ်းတစ်ခုက ရုပ်တုများအား ပူဇော်သော ဝိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ “ယန်နီဆက် (လျှံထွက်ဝိုင်) သည် တားမြစ်ထားပြီး၊ [အခြားဝိုင်ကို] အနည်းဆုံးပမာဏဖြင့် တားမြစ်စေသည်။ ဝိုင်နှင့်ဝိုင်၊ ရေနှင့်ရေ [ရောနှောလျှင်] အနည်းဆုံးပမာဏဖြင့် [ပိတ်ပင်သည်]။ ဝိုင်နှင့်ရေ၊ ရေနှင့်ဝိုင် [ရောနှောလျှင်] တားမြစ်ထားသည့်အရာက အရသာပေးသည့်အခါ [ပိတ်ပင်သည်]။ ဤသည်မှာ ယေဘုယျစည်းမျဉ်း- တူညီသောမျိုးစိတ်နှင့် [ရောနှောမှုသည်] အနည်းဆုံးပမာဏဖြင့် ပိတ်ပင်သည်၊ သို့သော် မတူညီသောမျိုးစိတ်နှင့် [ရောနှောမှုသည်] တားမြစ်ထားသည့်အရာက အရသာပေးသည့်အခါ ပိတ်ပင်သည်” (မစ္ဆနာဟ် အာဘိုဒါဇာရာ ၅.၈၊ ဆွန်စီနို တဲလမွတ်ထုတ်ဝေမှု၊ စာမျက်နှာ ၃၄၉) ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော ယုဒလူမျိုးတစ်ဦးသည် အများပြည်သူစျေးကွက်တွင် အသားမဝယ်ဘဲ၊ ယုဒလူမျိုးသား၏ အသားသတ်သူထံမှသာ ဝယ်ယူသည်။ ခရီးသွားသောအခါ၊ ၎င်းသည် ၎င်း၏ “ကိုဖီနို့စ်” (kophinos) သို့မဟုတ် ခြင်းတောင်းကို ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်သွားပြီး၊ အစားအစာကို သယ်ဆောင်သွားသည် (မာကု ၆:၄၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂျူဗီနယ်လ်သည် “ယုဒလူမျိုးများသည် ခြင်းတောင်းတစ်ခုနှင့် အိမ်သုံးပရိဘောဂအတွက် ခြင်ထောင်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်” (ဆတ်တိုင်းစ် iii. ၁၃, ၁၄၊ လိုအိဘ်ထုတ်ဝေမှု၊ စာမျက်နှာ ၃၃) ဟု ရည်ညွှန်းသည်။

Pollutions of idols. In view of the fact that the official written pronouncement of the Jerusalem Council declared against “meats offered to idols” (Gr. eidōlothuta, “[things] offered to idols”; v. 29), it is probably best to understand “pollutions of idols” here in the specific sense of food (and drink) that had been offered to heathen deities. In Greek and Roman religion food was routinely presented to the deities in the temples. However, only a small portion of it was put upon the altar. The rest was either consumed by those living in connection with the temple, or sent to the market for sale. In the eyes of strict Jews, such food was polluted. Thus a judgment attributed to Rabbi Akiba (c. a.d. 100) declares: “Meat which is being brought in to a place of idols is permitted [to derive some benefit therefrom], but that which is brought out is forbidden, because it is [regarded] as sacrifices of the dead” (Mishnah ‘Abodah Zarah 2. 3, Soncino ed. of the Talmud, p. 145). Similarly another regulation from the Mishnah (codified c. a.d. 200) declares regarding wine offered to an idol, “Yen nesek (libation-wine) is prohibited and renders [other wine] prohibited by the smallest quantity. Wine [mixed] with wine and water with water [disqualifies] by the smallest quantity. Wine [mixed] with water and water with wine [disqualifies when the prohibited element] imparts a flavour. This is the general rule: with the same species [the mixture is disqualified] by the smallest quantity, but with a different species [it is disqualified when the prohibited element] imparts a flavour” (ibid. 5. 8, Soncino ed. of the Talmud, p. 349). Consequently a strict Jew never bought meat in the open market, but only of a Jewish butcher. When he traveled, it was with his kophinos, or basket, on his back; he carried his food with him (see on Mark 6:43). Juvenal refers to “Jews, who possess a basket and a truss of hay for all their furnishings” (Satires iii. 13, 14; Loeb ed., p. 33).

 

ဤဂျူးလူမျိုးတို့၏ ပြင်းထန်သောခံစားချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ ကောင်စီသည် ဂျင်တိုင်းခရစ်ယာန်များအား ရုပ်တုများအား ကပ်လှူထားသော အသားများမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် တောင်းဆိုရန် သင့်လျော်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းဆန်မှုအနည်းငယ်မျှမဟုတ်ပေ။ ခရစ်ယာန်သို့ ပြောင်းလဲလာသူသည် ပွဲတော်များသို့ ဖိတ်ကြားခံရမှုကို ငြင်းဆန်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ထိုနေရာတွင်ရှိနေပါက အစာမစားရ။ သြတ္တပ္ပရှိသောသူသည် သူ့ရှေ့တွင် တင်ထားသောအစာကို ၎င်းသည် ဗိမာန်တော်တွင် ကပ်လှူထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သေချာမသိမချင်း စားရန်ငြင်းဆန်လိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဤကန့်သတ်ချက်သည် ဂျင်တိုင်းခရစ်ယာန်များအား ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းထုံးတမ်းများတွင် ပါဝင်ရန် သွေးဆောင်မှုမှ ကာကွယ်ပေးသည့် လက်တွေ့တန်ဖိုးရှိသည်။ ထိုထုံးတမ်းများတွင် ယဇ်ပူဇော်ထားသော အစာနှင့်ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းခြင်းသည် ကိုးကွယ်မှု၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ရုပ်တုများအား ကပ်လှူထားသည့်အရာများကို မစားရန်ဖြစ်ပါက၊ သြတ္တပ္ပရှိသော ခရစ်ယာန်သည် ဧကရာဇ်၏ယဇ်ပလ္လင်တွင် အစာနှင့်သောက်ရန် ရိုးရှင်းသောထုံးတမ်းပင်ဖြစ်စေ တားမြစ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းရေးသားချိန်တွင် အထူးပြဿနာဖြစ်ပုံရသည် (ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။

In view of this strong Jewish feeling, the council saw fit to ask Gentile Christians to abstain from meat offered to idols. This would entail no small denial of self. The convert must refuse invitations to many festive affairs, or if present, refuse to eat. A man of careful conscience also would refuse to eat food set before him in a private house, unless he was satisfied it had not been offered in a temple. At the same time, this restriction had the practical value of safeguarding Gentile Christians against the temptation to engage in pagan rituals, where tasting the sacrificial food and wine was an essential part of worship. If nothing offered to an idol was to be eaten, the conscientious Christian could clearly understand that even the perfunctory ritual of tasting food and drink at an emperor’s altar was forbidden. This seems especially to have been an issue at the time of the writing of the Revelation (see on Rev. 2:14).

 

ဂျေရုဆလင်ကောင်စီပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ ဤကန့်သတ်ချက်သည် အချို့သောခုခံမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ကောရိန္သုမြို့တွင် လူများသည် မိမိတို့ရွေးချယ်သည့်အရာကို စားပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့ကြပြီး၊ ပေါလုသည် “ရုပ်တုသည် ဘာမှမဟုတ်” ဟူသောအချက်ကြောင့်၊ ၎င်းတို့သည် ဈေးကွက်တွင် အစာဝယ်ယူရာတွင် ၎င်းသည် ဗိမာန်တော်တွင် ကပ်လှူထားခြင်းရှိမရှိ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ညီအစ်ကိုမေတ္တာနှင့် အခြားသူများ၏သြတ္တပ္ပကို လေးစားမှုအပေါ် ဤကန့်သတ်ချက်ကို ထောက်ခံခဲ့သည် (၁ ကောရိန္သု ၈–၁၀၊ ရောမ ၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။

A few years after the Jerusalem Council, this restriction met with some resistance. At Corinth men claimed the right to eat what they chose, and Paul conceded the right in the abstract, to the extent that they might buy food in the market places without regard to whether it had been offered previously in a temple, since “an idol is nothing.” But he supported the restriction on the ground of brotherly love and respect to others’ scruples (1 Cor. 8–10; see on Rom. 14).

 

မတရားသောမေထုန်မှုမှ။ ကနဦးတွင် ဤအကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာစည်းမျဉ်းကို ထုံးတမ်းဆိုင်ရာကန့်သတ်ချက်များနှင့်အတူ ထည့်သွင်းထားသည်ကို တွေ့ရခြင်းသည် အံ့သြစရာဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အဆိုပါအမိန့်တွင် ပထမအချက်သည် ဒုတိယပညတ်ချက်အပေါ် အခြေခံထားသရွေ့ အကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာဖြစ်သည်။ မတရားသောမေထုန်မှုနှင့်ပတ်သက်၍၊ လူမျိုးရေးဆိုင်ရာဥပဒေသည် မဖြူစင်မှုအားလုံးကို တားမြစ်ရာတွင် တင်းကြပ်မှန်ကန်သည် (ဝတ်ပြု ၁၈၊ ၂၀:၁၀–၂၁)။

From fornication. It may be surprising at first to find a moral rule placed along with restrictions that seem purely ceremonial. But the first item in the decree was moral also in so far as it was based on the second commandment of the Decalogue. In regard to fornication, the Levitical law against every form of unchastity was rightly strict (Lev. 18; 20:10–21).

 

မတရားသောမေထုန်မှုသည် အမျိုးသမီးဖြူစင်မှုကို လေးစားမှုမရှိခြင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး၊ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် ဤအပြစ်သည် အလွန်ကျယ်ပြန့်သောမကောင်းမှုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဂရိ-ရောမဘဝ၏ ဝိသေသလက္ခဏာတစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် မတရားသောမေထုန်မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းဘာသာတရားများတွင် ဆက်စပ်နေသည်။ ကောရိန္သုနှင့် ပေဖုတ်မြို့ရှိ အာဖရိုဒိုက်၏ ပြည့်တန်ဆာယဇ်ပုရောဟိတ်မများကဲ့သို့၊ ပြည့်တန်ဆာမှုသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ဗိမာန်တော်တွင် မိမိကိုယ်ကို ဖြုန်းတီးသူသည် ထိုနတ်ဘုရားမကို ယုံကြည်သည့်အနေဖြင့် ထိုသို့ပြုလုပ်သည်။ မတရားသောမေထုန်မှုသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများအတွက် ခွင့်ပြုထားပြီး ပုံမှန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်၊ ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဂျင်တိုင်းသို့ပြောင်းလဲလာသူများသည် ဖြူစင်သောဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုကြသည် (၁ ကောရိန္သု ၆:၁၅၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဂျေရုဆလင်ကောင်စီတွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ၎င်း၏ယေဘုယျသွန်သင်ချက်များဖြင့်သာမက၊ ၎င်း၏အဖွဲ့ဝင်များလိုက်နာရန် သတ်မှတ်ထားသော သီးခြားစည်းမျဉ်းဖြင့် မြင့်မားသောအကျင့်စာရိတ္တစံနှုန်းများကို မြှင့်တင်ရန် ၎င်း၏ပထမဆုံးအများပြည်သူသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

The sin of fornication, involving the lack of any real respect for the purity of womanhood, was so widespread an evil in the ancient world that it can be considered almost a characteristic of Greco-Roman life. Idolatry and fornication sometimes were related in the pagan cults. As with the harlot-priestesses of Aphrodite at Corinth and Paphos, prostitution was often a part of idolatry. The man who indulged himself in the temple thereby expressed his supposed faith in the goddess thus worshipped. The sin of fornication was a permissible and even routine thing to the pagan. For this reason the Jewish Christian would want to know that Gentile converts had entered into purity of life (see 1 Cor. 6:15; Rev. 2:14). Therefore at the Jerusalem Council Christianity took its first public step toward holding aloft high moral standards, not only by its general teaching, but by a specific rule laid down for its members to follow.

 

အသတ်ခံရသောအရာများ။ “အသတ်ခံရသောအရာများမှ” ဟူသောစကားလုံးများကို ချန်လှပ်ရန် အရေးကြီးသောစာသားသက်သေများ (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) ကိုကိုးကားနိုင်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်းစာတွင် “အသတ်ခံရသောအရာများ” ကို စားခြင်းကို တိတိပပတားမြစ်ချက်မရှိပါ။ သို့သော်၊ ၎င်းတွင်ပါဝင်သောမူသည် နောက်ထပ်တားမြစ်ချက်ဖြစ်သော သွေးစားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းနှင့် တူညီပုံရသည်။ အသတ်ခံရသောတိရစ္ဆာန်များသည် သွေးမထုတ်ထားဘဲ၊ ၎င်းတို့၏အသားသည် အစာအဖြစ်လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိပေ (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၃, ၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂျိမ်းစ်၏ကြေငြာချက်သည် မိမိဘာသာသေဆုံးသွားသောတိရစ္ဆာန်များ သို့မဟုတ် အခြားသားရဲများဖြင့်သတ်ဖြတ်ခံရသောတိရစ္ဆာန်များ၏အသားကို တားမြစ်ထားသော မောရှေဥပဒေကန့်သတ်ချက်များအပေါ် အခြေခံထားပေမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၅၊ တရားဟောရာ ၁၄:၂၁)။ ထိုကဲ့သို့သောကန့်သတ်ချက်များကို အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်က လိုက်နာခဲ့သည်ဟု တတ်တီလျန် (အေဒီ ၂၃၀ ခန့်တွင် ကွယ်လွန်) က သက်သေခံသည်။ သူသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများသို့ ရေးသားရာတွင် ဤသို့ဆိုသည်။ “ခရစ်ယာန်များရှေ့တွင် သင်တို့၏ယုတ်မာသောအမူအရာများအတွက် ရှက်ကြဉ်ပါ၊ သူတို့သည် ရိုးရှင်းပြီး သဘာဝအတိုင်းအစာများတွင်ပင် တိရစ္ဆာန်များ၏သွေးကို မစားကြပါ၊ အသတ်ခံရသောအရာများနှင့် သဘာဝအတိုင်းသေဆုံးသွားသောအရာများမှ ရှောင်ကြဉ်ကြသည်၊ ၎င်းသည် သွေးမှညစ်ညမ်းမှုကို မထိတွေ့ရန်သာဖြစ်သည်” (အာပေါလိုဂျီ ၉၊ အေအင်အက်ဖ်၊ အတွဲ ၃၊ စာမျက်နှာ ၂၅)။ အလားတူ၊ အရှေ့ဘုရားကျောင်းရှိ ရှေးဟောင်းစည်းမျဉ်းတစ်ခုက ဤသို့အမိန့်ပေးသည်။ “မည်သည့်ဆရာတော်၊ သင်းအုပ်ဆရာ၊ ဒီခန်၊ သို့မဟုတ် ယဇ်ပုရောဟိတ်စာရင်းတွင်ပါဝင်သူမဆို အသက်ရှင်သောသွေးပါသောအသား၊ သားရဲများဖြင့်ဆုတ်ဖြဲခံရသောအရာ၊ သို့မဟုတ် သဘာဝအတိုင်းသေဆုံးသွားသောအရာကို စားပါက၊ သူ့ကို ရာထူးမှဖယ်ရှားပါ။ ၎င်းသည် ဥပဒေဖြင့်တားမြစ်ထားသည်။ သို့သော် သူသည် သာမန်လူဖြစ်ပါက၊ သူ့ကို ဆိုင်းငံ့ထားပါ” (အပေါ်စတလစ်ကဲနွန် ၆၃; အေအင်အက်ဖ်၊ အတွဲ ၇၊ စာမျက်နှာ ၅၀၄)။ ရှေးဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းအရ တိရစ္ဆာန်၏လည်ပင်းကို ကျိုးသွားသောအခါ သွေးသည် ခြေလက်များထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ဆားသုံးပြီးတောင်မှ ထုတ်ယူ၍မရဟု ဆိုသည် (တာလမွတ်ဟူလင် ၁၁၃အေ၊ ဆွန်စီနိုထုတ်ဝေမှု၊ စာမျက်နှာ ၆၂၁၊ ၆၂၂)။

Things strangled. Important textual evidence may be cited (cf. p. 10) for the omission of the words, “and from things strangled.” There is no clear prohibition in the OT against the eating of “things strangled.” However, the principle involved appears to be the same as that of the next prohibition, abstaining from eating blood. Animals strangled would not normally be bled, and so their flesh would not be bled, and so their flesh would not be acceptable for food (see Lev. 17:13, 14). James’s declaration may also have been based on the Mosaic restrictions against the flesh of animals that had died of themselves or that had been killed by another beast (Lev. 17:15; Deut. 14:21). Such restrictions were observed by the early church, as is testified by Tertullian (died c. a.d. 230), who, writing to pagans, declares: “Blush for your vile ways before the Christians, who have not even the blood of animals at their animals at their meals of simple and natural food; who abstain from things strangled and that die a natural death, for no other reason than that they may not contract pollution, so much as from blood secreted in the viscera” (Apology 9; ANF, vol. 3, p. 25). Similarly, an ancient rule in the Eastern Church ordains: “If any bishop, or presbyter, or deacon, or indeed any one of the sacerdotal catalogue, eats flesh with the blood of its life, or that which is torn by beast, or which died of itself, let him be deprived; for this the law has forbidden. But if he be one of the laity, let him be suspended” (Apostolic Canon 63; ANF, vol. 7, p. 504). Ancient Jewish tradition declared that when the neck of an animal was broken the blood flowed into the limbs in such a way that it could not be brought out, even with the use of salt (Talmud Hullin 113a, Soncino ed., pp. 621, 622).

 

သွေးမှ။ သွေးကို အစာအဖြစ်အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ချက်သည် လူသားများအတွက် တိရစ္ဆာန်အစာကို ခွင့်ပြုသည့်အခါတည်းက ပြဌာန်းခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၄)၊ ပြီးနောက် မောရှေဥပဒေတွင် မကြာခဏထပ်လောင်းဖော်ပြခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၃:၁၇၊ ၇:၂၆၊ ၁၇:၁၀  ၁၉:၂၆)။ သွေးစားခြင်းသည် ရှောလု၏ခေတ်တွင် ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်သောအပြစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၄:၃၃)။ သွေးဖြင့်ပြင်ဆင်ထားသောအစာသည် ဂရိလူမျိုးနှင့် ရောမလူမျိုးများ၏ စားပွဲပေါ်တွင် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဟိုးမားတွင် ဤသို့တွေ့ရသည်။

From blood. The prohibition against the use of blood as food was made as soon as animal food was permitted for men (Gen. 9:4), and it was frequently reiterated in the Mosaic law (Lev. 3:17; 7:26; 17:10; 19:26). To eat blood was counted a sin against the Lord in the days of Saul (1 Sam. 14:33). Food prepared with blood was common on the tables of both Greeks and Romans. For instance this is found in Homer:

 

“ဤမီးတွင် ဆိတ်များ၏အဆီဖြင့်ပြည့်နေသော ဆတ်ကောင်များရှိပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ညစာအတွက်ထားရှိခဲ့သည်။ ယခုနှစ်ဦးအနက် အကြင်သူသည် အနိုင်ရပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပါက၊ သူထလျက် ဤအရာများထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပါ” (အိုဒစ်ဆီ ဆယ့်ခုနှစ် ၄၄–၄၉၊ လိုးဘ်ထုတ်ဝေမှု၊ အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၁၉၉၊ ၂၀၁)။

“Here at the fire are goats’ paunches lying, which we set there for supper, when we had filled them with fat and blood. Now whichever of the two wins and proves himself the better man, let him rise and choose for himself which one of these he will”

(Odyssey xvii. 44–49; Loeb ed., vol. 2, pp. 199, 201).

 

ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ယဇ်ပူဇော်မှုများတွင် ဝိုင်နှင့်ရောထားသောသွေးကို သောက်သုံးလေ့ရှိသည်။ ဂျိုးဇီဖတ်စ်သည် ပထမရာစုဂျူးလူမျိုးများ၏ရှုထောင့်မှ ပြောကြားရာတွင် “မည်သည့်သွေးကိုမဆို အစာအဖြစ်အသုံးပြုခြင်းကို မောရှေက တားမြစ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ဝိညာဉ်နှင့်စိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်” (အန်တီကွီးတီးစ် သုံး ၁၁. ၂ [၂၆၀]၊ လိုးဘ်ထုတ်ဝေမှု၊ အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၄၄၃)။ ဤတားမြစ်ချက်အပေါ် ဂျူးလူမျိုးများ၏သဘောထားကို ရဗ္ဗိ ရှိမ္မွန်ဘင်အဇ္ဇိုင်း (အေဒီ ၁၁၀ ခန့်) ၏ထုတ်ပြန်ချက်မှ တွေ့ရသည်။ “တိုရာတွင် တားမြစ်ချက် ၃၆၅ ခုရှိပြီး၊ ဥပဒေအားလုံးထဲတွင် ဤသွေးတားမြစ်ချက်နှင့်တူသော ဥပဒေမရှိပါ။ … ကျမ်းစာက သွေးတားမြစ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့သတိပေးထားသည် [တရားဟောရာ ၁၂:၂၃]၊ ဤသည်မှာ ပညတ်ချက်အားလုံးထဲတွင် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်ပညတ်ချက်အားလုံးအတွက် မည်မျှပို၍သက်ရောက်မည်နည်း!” (တရားဟောရာ ၁၂:၂၃၊ စထရက်နှင့်ဘီလာဘတ်ခ်၊ ကွမ်းမန်တာဇွမ်နူးဝမ်တက်စတမန့်အောက်စ်တာလမွတ်အန်မစ်ဒရာရှ်၊ အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၇၃၄)။ သွေးတားမြစ်ချက်သည် ပညတ်ချက်အားလုံးထဲတွင် အလွယ်ကူဆုံးဟု ယူဆခံရသည်က ဂျေရုဆလင်ရှိ ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဂျင်တိုင်းသို့ပြောင်းလဲလာသူများအား ၎င်းကို လိုက်နာရန် ခံစားရသည့်အကြောင်းကို နားလည်စေသည်။ ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင်၊ အချို့နေရာများတွင်အနည်းဆုံး၊ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဤစည်းမျဉ်းကို လိုက်နာပုံရသည် (အထက်တွင် “အသတ်ခံရသောအရာများ” ကိုကြည့်ပါ)။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အထူးသဖြင့် အနောက်နိုင်ငံများတွင်၊ ဂျေရုဆလင်ကောင်စီ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို အကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာတားမြစ်ချက်များအဖြစ်သာ တင်ပြရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုရှိပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် အိုင်ရနီးယပ်စ် (အေဒီ ၁၈၅ ခန့်) က ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ဤသို့ကိုးကားသည်။ “‘၎င်းတို့အား ရုပ်တုများ၏အချည်းနှီးမှု၊ မတရားသောမေထုန်မှု၊ သွေးမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် ညွှန်ကြားထားပြီး၊ ၎င်းတို့မလိုလားသည့်အရာများကို အခြားသူများအား မပြုလုပ်ရန်’” (အက်ဂိန်းစတ်ဟဲရစီးစ် သုံး ၁၂. ၁၄၊ အေအင်အက်ဖ်၊ အတွဲ ၁၊ စာမျက်နှာ ၄၃၅၊ ၄၃၆)။ ဤရှုထောင့်မှ “သွေး” သည် လူ့သွေးထွက်ခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ လူသတ်မှုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခံရသည်မှာ တတ်တီလျန် (အေဒီ ၂၃၀ ခန့်တွင် ကွယ်လွန်) က ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြသည်။ “ ‘သွေး’ အပေါ်တားမြစ်ချက်ကို လူ့သွေးအပေါ် ပိုမိုသက်ရောက်သည်ဟု နားလည်ရမည်” (အောန်မိုဒတ်စီ ၁၂၊ အေအင်အက်ဖ်၊ အတွဲ ၄၊ စာမျက်နှာ ၈၆)။ ကမ္ဘာဦး ၉:၄ ကိုကြည့်ပါ။

The heathen were accustomed, at their sacrifices, to drink blood mingled with wine. Josephus, speaking from the standpoint of the Jews of the 1st century a.d., recorded that “blood of any description he [Moses] has forbidden to be used for food, regarding it as the soul and spirit” (Antiquities iii. 11. 2 [260]; Loeb ed., vol. 4, p. 443). The attitude of the Jews toward this prohibition may be seen from a statement attributed to Rabbi Shim‘on ben ‘Azzai (c. a.d. 110): “In the Torah there are 365 prohibitions, and among all the laws there is none like this … if the Scriptures admonish you thus regarding the prohibition of blood [Deut. 12:23], in comparison with which there is no easier one among all the commandments, how much the more does this apply to all the rest of the commandments!” (Sifre Deuteromony 12:23; quoted in Strack and Billerbeck, Kommentar zum Neuen Testament aus Talmud und Midrasch, vol. 2, p. 734). That the prohibition of blood might be considered the most easily observed of all the commandments helps to make understandable the feeling of the Jewish Christians at Jerusalem that Gentile converts should abide by it. For several centuries, in some areas at least, the early Christian church appears to have held to this rule (see above on “things strangled”). At the same time, particularly in the West, an attempt seems to have been made to present the restrictions of the Jerusalem Council as purely moral prohibitions. Thus Irenaeus (c. a.d. 185) quotes the present passage as follows: “‘That it be enjoined them, that they do abstain from the vanities of idols, and from fornication, and from blood; and whatsoever they wish not to be done to themselves, let them not do to others’” (Against Heresies iii. 12. 14; ANF, vol. 1, pp. 435, 436). That from such a standpoint “blood” was interpreted as the shedding of human blood, that is, murder, is clear from Tertullian (died c. a.d. 230), who explains, “The interdict upon ‘blood’ we shall understand to be (an interdict) much more upon human blood” (On Modesty 12; ANF, vol. 4, p. 86). See on Gen. 9:4.

 

၂၁. ရှေးကျမ်းမှ။ “ရှေးမျိုးဆက်များမှ” ဟု ဘာသာပြန်သင့်သည်။ ဂျိမ်းစ်သည် ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဂျူဒါယစင်ဘာသာမှ ရရှိခဲ့သောအရာအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဂျူးဆီးနာဂေါ့မှ ခွဲထွက်မည်မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ပုံရသည်။

21. Of old time. Rather, “from ancient generations.” James apparently had no other thought than that the Jewish Christians would retain all that the Judaism had given them, and that they would not separate from the Jewish synagogue.

 

ဆီးနာဂေါ့များတွင်။ ဆီးနာဂေါ့ကိုးကွယ်ခြင်းအစီအစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ အတွဲ ၅၊ စာမျက်နှာ ၅၆–၅၈ ကိုကြည့်ပါ။ ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဆီးနာဂေါ့ဝတ်ပြုမှုများတွင် ဆက်လက်တက်ရောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်နှင့် ယခင်ကျမ်းပိုဒ်များ၏ ဆက်စပ်မှုကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ အချို့က ၎င်းသည် ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဂျင်တိုင်းလွတ်လပ်မှုသည် မောရှေဥပဒေများကို လိုက်နာမှုအပေါ် မထိပါးနိုင်ဟု မကြောက်ရွံ့ရန်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့နှင့် ၎င်းတို့၏သားသမီးများသည် ဆီးနာဂေါ့တွင် ဥပဒေကို စပတ်သောနေ့တိုင်း သတိပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။ အချို့က ၎င်းသည် ဂျိမ်းစ်၏တားမြစ်ချက်များအတွက် အခြေခံအဖြစ် နားလည်ကြသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ မောရှေကို ဆီးနာဂေါ့တွင် ဖတ်ရှုနေသောကြောင့်၊ ဂျင်တိုင်းများသည် သူဖော်ပြထားသောအရာများမှ အနည်းဆုံးရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ အချို့က ဂျင်တိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဂျိမ်းစ်၏တားမြစ်ချက်များကို ခက်ခဲသည်ဟု မတွေ့ရဘဲ၊ ၎င်းတို့သည် ဆီးနာဂေါ့များနှင့် ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် ဥပဒေကို ပုံမှန်ဖတ်ရှုနေသည့်အတွက် ၎င်းတို့နှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

In the synagogues. On the program of the synagogue worship, see Vol. V, pp. 56–58. Jewish Christians were still in attendance at the synagogue were still in attendance at the synagogue services. The connection of this verse with the preceding may be understood in various ways. Some take it as meaning that the Jewish Christians need not fear that Gentile freedom would encroach on their observance of the Mosaic laws, for they and their children would continue to be admonished in the law every Sabbath as they attended the synagogue. Others understand this verse as a basis for James’s prohibitions in this sense, that inasmuch as Moses is read in the synagogue, the Gentiles should at least abstain from the things he enumerates. Still others see it as meaning that the Gentile Christians would certainly not find James’s prohibitions difficult, since they already were familiar with them from their contacts with the synagogues, where the law was regularly read.

 

၂၂. ၎င်းကိုနှစ်သက်သည်။ ဂရိဘာသာ “ဒိုကီအို”၊ “သင့်လျော်သည်ဟု ထင်ရသည်” သို့မဟုတ် တရားဝင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို “အမိန့်ပေးခဲ့သည်”၊ “မဲပေးခဲ့သည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။

22. Pleased it. Gr. dokeō, “to seem fitting,” or, as the word was used in an official sense, the passage here may be translated, “it was ordered,” “it was voted.”

 

၂၂။ တစ်ခုလုံးသောအသင်းတော်။ ၎င်းသည် အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များနေရာယူထားသည့် အရေးကြီးသောအနေအထားကို ပြသသည်။ ၎င်းတို့သည် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ စေလွှတ်သော ကိုယ်စားလှယ်များကို ခန့်အပ်ရာတွင် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ နောင်ရာစုများတွင် သာမန်ဘုရားကျောင်းသားများသည် တရားဝင်အသင်းတော်ကောင်စီများမှ အများအားဖြင့် ဖယ်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။

The whole church. This shows the important position occupied by the members of the church. They concurred in the commissioning of the representatives sent with the letter. In later centuries the laity was largely excluded from official church councils.

 

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့နှင့်အတူ။ ရွေးချယ်ခံရသောသူများသည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့နှင့်အတူ စေလွှတ်ခံရပြီး၊ အဆိုပါပြဋ္ဌာန်းချက်များကို အတည်ပြုရာတွင် ဤလူနှစ်ဦးမှလွဲ၍ အခြားသူများ၏ နှုတ်ဖြင့်ထွက်ပေါ်လာစေရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မေးခွန်းတွင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပါဝင်ပတ်သက်နေသူများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ကို အချို့သော ဂျူဒါယဇာများက စာရင်းပြဿနာဖြင့် စွပ်စွဲရန် အခွင့်အလမ်းမရှိစေရ။

With Paul and Barnabas. The men chosen were sent along with Paul and Barnabas, in order that the confirmation of the decrees adopted might come from lips other than those of these two men, who were so personally involved in the question. Thus there would be no chance of some recalcitrant Judaizer charging Paul and Barnabas with forgery.

 

ဂျူဒါစ်အမည်ရှိ ဘာဆပ်စ်။ ဘာဆပ်စ်ဟူသော အမည်သည် “ဂျိုးဇက်ဖ်အမည်ရှိ ဂျပ်စတပ်စ်” (အခန်း ၁:၂၃ ကိုကြည့်ပါ) မှလည်း ဆောင်ထားသည်။ အကယ်၍ ဘာဆပ်စ်သည် မိသားစုအမည်အဖြစ် ယူဆပါက၊ ဤဂျူဒါစ်နှင့် ဂျိုးဇက်ဖ်တို့သည် ညီအစ်ကိုများဖြစ်နိုင်သည်။ ဂျိုးဇက်ဖ်သည် အနည်းဆုံး ယေရှု၏ ကိုယ်ပိုင်နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ အခန်း ၁၅:၃၂ တွင် ဂျူဒါစ်သည် ပုရောဖက်ဟုခေါ်သည်။

Judas surnamed Barsabas. The name Barsabas was also borne by Joseph, “who was surnamed Justus” (see on ch. 1:23). If Barsabas is considered a family name, this Judas and Joseph were possibly brothers. Joseph at least had been one of the personal followers of Jesus. In ch. 15:32 Judas is called a prophet.

 

ဆိုင်လပ်စ်။ ၎င်းသည် အာရမိတ်အမည်တစ်ခု သို့မဟုတ် ရောမအမည် ဆီလဗာနပ်စ်၏ အတိုကောက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဂျူဒါစ်ကဲ့သို့ပင်၊ သူသည် ပုရောဖက်တစ်ဦးဖြစ်သည် (အခန်း ၃၂)။ သူသည် ပေါလု၏ ဒုတိယသာသနာပြုခရီးတွင် အဖော်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး (အခန်း ၄၀)၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၁:၁၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၁:၁၊ ၁ ပေတရု ၅:၁၂ တွင် ဖော်ပြထားသော ဆီလဗာနပ်စ်ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

Silas. This may be an Aramaic name, or a contraction of the Roman Silvanus. Like Judas, he was a prophet (v. 32). He became the companion of Paul on the Second Missionary Journey (v. 40), and is probably the Silvanus mentioned in 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1; 1 Peter 5:12.

 

ထိပ်တန်းလူများ။ သို့မဟုတ် “ဦးဆောင်သူများ”၊ “အာဏာပိုင်များ”။ ၎င်းတို့၏ အနေအထားသည် ၎င်းတို့သည် ပုရောဖက်များဖြစ်ခြင်း (အခန်း ၃၂ ကိုကြည့်ပါ) မှ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ယေရှု၏ နောက်လိုက်များဖြစ်ခဲ့ပါက၊ ၎င်းသည်လည်း ညီအစ်ကိုများက သူတို့ကို အလွန်လေးစားစေမည်ဖြစ်သည်။

Chief men. Or, “leading men,” “authorities.” Their position may have arisen from the fact that they were prophets (see v. 32). If they had been followers of Jesus, this also would have caused them to be greatly respected by the brethren.

 

၂၃။ စာများရေးသားခဲ့သည်။ ဤအခန်းတွင် နောက်ဆက်တွဲဖော်ပြထားသည်မှာ စေလွှတ်ခဲ့သော စာရွက်စာတမ်း၏ မူကူးဖြစ်ပြီး၊ အသင်းတော်သမိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသော ကောင်စီများ၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်များနှင့် စည်းမျဉ်းများ၏ ပထမဆုံးစာရင်းဖြစ်သည်။ ဤစာသည် ဂရိဘာသာဖြင့် ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ၎င်း၏ပုံစံသည် ဂရိပုံစံဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင်ပါဝင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်သူများသည် အများအားဖြင့် ဂရိစကားပြောသူများဖြစ်ပြီး၊ စေလွှတ်ခံရသော အန်တီအုတ်အသင်းတော်သည်လည်း ဂရိစကားပြောသူများဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

23. Wrote letters. What follows in this chapter is doubtless the transcript of the document sent, the first of a long series of decrees and canons of councils that appear in the history of the church. Probably this letter was written in Greek. Its format is Greek; the Gentiles most concerned in the decisions contained in it were largely Greek speaking, as was doubtless the church of Antioch to which it was dispatched.

 

၎င်းတို့မှတစ်ဆင့်။ စကားလုံးအရ “၎င်းတို့၏လက်ဖြင့်”၊ ဟီဗြဲစကားအသုံးအနှုန်းဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် စာကို ဤသူများက ရေးသားခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပါ၊ သို့သော် ၎င်းတို့မှ စေလွှတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။

By them. Literally, “by their hand,” perhaps a Hebraism. This does not mean that the letter was written by these men, but that it was sent by them.

 

တမန်တော်များ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ညီအစ်ကိုများ။ စာသားအထောက်အထားများသည် (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) “တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ၊ ညီအစ်ကိုများ” ဟူသော ဖတ်ရှုမှုကို ထောက်ခံသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရုဆလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များသည် ၎င်းတို့ရေးသားသော ခရစ်ယာန်များအား ၎င်းတို့အားလုံးသည် ခရစ်တော်တွင် ညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြောင်း အာမခံခဲ့သည်။

Apostles and elders and brethren. Textual evidence favors (cf. p. 10) the reading, “The apostles and the elders, brethren.” Thus the leaders at Jerusalem assured the Christians to whom they wrote that they were all brethren in Christ.

 

ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ခြင်း။ ဂရိဘာသာ chairein (ရောမ ၁:၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤစကားလုံးသည် ဂရိစာများတွင် ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သော်လည်း၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤနေရာ၊ တမန်တော် ၂၃:၂၆ နှင့် ယာကုပ် ၁:၁ တွင်သာ အသုံးပြုသည်။

Send greeting. Gr. chairein (see on Rom. 1:7). This word is a usual salutation in Greek letters, but is not used in the NT except here, in Acts 23:26, and James 1:1.

 

ဂျန်တိုင်းလူမျိုး။ အခန်း ၂၀ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ ကောင်စီ၏စာသည် ဂျူးခရစ်ယာန်များထံသို့ မဟုတ်ဘဲ ဂျန်တိုင်းလူမျိုးများထံသို့ လိပ်မူထားသည်။

Gentiles. As indicated in v. 20, the letter of the council was addressed to the Gentiles, and not to the Jewish Christians.

 

အန်တီအုတ်နှင့် ဆီးရီးယားနှင့် စီလီစီယာ။ အန်တီအုတ်တွင် ဂျန်တိုင်းလူမျိုးများအပေါ် ချမှတ်ထားသော လိုအပ်ချက်များနှင့်ပတ်သက်သည့် အငြင်းပွားမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဆီးရီးယားရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများရှိ အသင်းတော်များသည်လည်း ထိခိုက်ပါဝင်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ စီလီစီယာကို ဖော်ပြခြင်းသည် ပေါလုသည် အန်တီအုတ်တွင် ဗာနဗနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ခြင်းမပြုမီ (အခန်း ၁၁:၂၅ ကိုကြည့်ပါ) ၎င်း၏ဇာတိပြည်နယ်တွင် အရေးကြီးသောအလုပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု အကြံပြုသည်။

Antioch and Syria and Cilicia. In Antioch the dispute over requirements laid upon the Gentiles had come to a head. The churches in the surrounding regions of Syria were undoubtedly involved. The mention of Cilicia suggests that Paul had done important work in his native province, prior to laboring with Barnabas at Antioch (see ch. 11:25).

 

၂၄။ ထွက်သွားသူများ။ စာသားအထောက်အထားများသည် (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) ဤစကားလုံးများကို ထိန်းသိမ်းရန် သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားရန် ခွဲခြားထားသည်။ အခန်း ၁ မှ သူတို့သည် ဂျူဒီယာမှဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ၎င်းတို့၏ အာဏာမရှိခြင်းသည် ဂျူဒါစ်နှင့် ဆိုင်လပ်စ်တို့အား ကောင်စီမှပေးအပ်သော အာဏာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၇)။

24. Which went out. Textual evidence is divided (cf. p. 10) between retaining or omitting these words. From v. 1 it is clear that they were from Judea. Their lack of authority contrasts with the authority given Judas and Silas by the council (v. 27).

 

ဖျက်ဆီးခြင်း။ ဂရိဘာသာ anaskeuazō၊ “မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေခြင်း”။ ဂျူဒါယဇာများသည် ဂျန်တိုင်းလူမျိုးသက်ဝင်ယုံကြည်သူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့၏အငြင်းပွားမှုများသည် ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံနှင့် ယုံကြည်ခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည့်—အပြင်ပန်းထုံးတမ်းများ သို့မဟုတ် လူအုပ်စုတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်မှုဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းမရရှိဟူသော အချက်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

Subverting. Gr. anaskeuazō, “to unsettle.” The Judaizers had unsettled the faith of Gentile converts, for their contentions had struck at the very basis of Christian experience and belief-the fact that salvation is not gained by outward observances or by being identified with a certain group of people.

 

ပြောဆိုခြင်း။ စာသားအထောက်အထားများသည် (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) “ပြောဆိုခြင်း၊ သင်တို့သည် အရေဖျားလှီးခြင်းခံရမည်၊ နှင့် ပညတ်ကိုစောင့်ထိန်းရမည်” ဟူသော စကားလုံးများကို ဖယ်ရှားရန် ထောက်ခံသည်။

Saying. Textual evidence favors (cf. p. 10) the omission of the words, “saying, Ye must be circumcised, and keep the law.”

 

ထိုသို့သောအမိန့်မပေးခဲ့ပါ။ ထိုအစား၊ “အမိန့်မပေးခဲ့ပါ”။ ၎င်းသည် ဂျူဒါယဇာများအား အာဏာတစ်စုံတစ်ရာပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း အပြည့်အဝငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအဖွဲ့မှ တင်ပြသော တောင်းဆိုမှုများကို အကဲဖြတ်ရာတွင်လည်း အရေးကြီးသည် (ဂလာတိ ၂:၁၂)။

Gave no such commandment. Rather, “gave no orders.” This is a complete disavowal that any authority had been given to the Judaizers. The passage is also important in evaluating the claims set up by the same group later (Gal. 2:12).

 

၂၅။ သင့်လျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဂရိဘာသာ dokeō၊ အခန်း ၂၂ ကိုကြည့်ပါ။ ဤစကားလုံးများကို ၎င်းတို့၏တရားဝင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ယူဆပါက၊ ဤကျမ်းပိုဒ်၏ ပထမပိုင်းကို “ကျွန်ုပ်တို့သည် တညီတညွတ်တည်း စေလွှတ်ရန် မဲပေးခဲ့သည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ အခြားရွေးချယ်စရာဘာသာပြန်မှုမှာ “သဘောတူညီမှုရရှိပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်” ဖြစ်သည်။

25. It seemed good. Gr. dokeō, see on v. 22. If the words are taken in their official sense, the first part of this verse may be translated, “We have voted unanimously to send.” An alternative translation is, “Having come to agreement, we have decided to send.”

 

ရွေးချယ်ထားသောသူများ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဂျူဒါစ်ဘာဆပ်စ်နှင့် ဆိုင်လပ်စ်ဖြစ်သည်။

Chosen men. That is, Judas Barsabas and Silas.

 

ချစ်လှစွာသော။ ဂရိဘာသာ agapētos၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းဖြင့် စည်းလုံးသူများအတွက် အထူးသုံးသော နာမဝိသေသနဖြစ်သည်။ ဤစာတစ်စောင်လုံးသည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဂုဏ်ပြုထားပြီး၊ “ချစ်လှစွာသော” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ယေရုဆလင်ရှိ အသင်းတော်၏ “တိုင်များ” က ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့အား “လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မှု” ပေးခဲ့သည်ဟူသော ပေါလု၏ထုတ်ပြန်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည် (ဂလာတိ ၂:၉)။ ပေတရုသည် ပေါလုကို ဤဝေါဟာရဖြင့် ပြောဆိုသည် (၂ ပေတရု ၃:၁၅)။

Beloved. Gr. agapētos, an adjective that in the NT is particularly applied to those who are united in faith and love. The whole letter does intentional honor to Paul and Barnabas, and the expression “beloved” illuminates Paul’s statement that the “pillars” of the church at Jerusalem gave to him and Barnabas the “right hands of fellowship” (Gal. 2:9). Peter speaks of Paul with this term (2 Peter 3:15).

 

ဗာနဗနှင့် ပေါလု။ ဗာနဗ၏အမည်ကို ဤနေရာတွင် ဦးစွာထားရှိခြင်းသည် ၎င်းသည် ယခင်က ယေရုရှလင်အသင်းတော်မှ အန်တီအုတ်သို့ အထူးစေလွှတ်ခံရသော တမန်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁:၂၂)။

Barnabas and Paul. Probably the name of Barnabas is put first here because he had been formerly a special messenger sent from the church in Jerusalem to Antioch (ch. 11:22).

 

၂၆။ အန္တရာယ်ကျရောက်ခဲ့သည်။ ဂရိဘာသာ paradidōmi၊ “လွှဲပေးခြင်း”၊ “အပ်နှံခြင်း”။ ဤကျမ်းပိုဒ်ကို နည်းနှစ်မျိုးဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် ၎င်းတို့၏ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိသူများဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနိုင်သည်—ဤသည်မှာ မှန်ကန်သည် (အခန်း ၁၃:၅၀၊ ၁၄:၅- ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)—သို့မဟုတ် ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်အတွက် ၎င်းတို့၏ဘဝကို အပ်နှံခဲ့သူများဖြစ်သည်ဟု ပိုမိုယေဘုယျအနက်ဖြစ်နိုင်သည်။

26. Hazarded. Gr. paradidōmi, “to give over,” “to commit.” This passage may be understood in either of two ways. It may mean that they were men who had shown themselves willing to give up their lives for Christ’s sake—which certainly was true (see chs. 13:50; 14:5, 19)—or it may mean more generally that they had committed their lives to the cause of Christ.

 

အမည်အတွက်။ ဤနေရာတွင် “အမည်” သည် ယေရှု၏ မက်ဆီယာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို ဆိုလိုသည်။ သာသနာပြုသူများသည် ယေရှုကို ခရစ်တော်အဖြစ် ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ အခန်း ၃:၁၆ ကိုကြည့်ပါ။

For the name. Here as before “name” signifies the Messianic dignity and divine authority of Jesus. The missionaries had been preaching Jesus as the Christ. See on ch. 3:16.

 

၂၇။ နှုတ်ဖြင့်။ စကားလုံးအရ “စကားလုံးဖြင့်”။ “နှုတ်ဖြင့်ပြောဆိုခြင်း” ဟူသော အသုံးအနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။

27. By mouth. Literally, “by word.” Compare the expression, “by word of mouth.”

 

၂၈။ သင့်လျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ဂရိဘာသာစကားလုံးသည် အခန်း ၂၅ တွင်နှင့် တူညီသည်။ ယေရှုသည် သမ္မာတရား၏ဝိညာဉ်သည် ၎င်း၏တပည့်များကို သမ္မာတရားအားလုံးသို့ လမ်းညွှန်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၆:၁၃)၊ ထို့ကြောင့် လုကာသည် ၎င်းတို့ကို ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝသူများအဖြစ် မကြာခဏပြောဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်စီမှလူများသည် ၎င်းတို့၏လမ်းညွှန်သူသည် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင်၊ ဂျူးခရစ်ယာန်များသည် ဂျန်တိုင်းလူမျိုးများနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့မှုအပေါ် ၎င်းတို့၏ နှစ်ရှည်လများခံစားခဲ့ရသော ဘက်လိုက်မှုကို ဖယ်ရှားလျက်ရှိသည်။ အသင်းတော်သည် အမြဲတမ်း ရိုးသားစွာဖြင့် ၎င်းသည် သန္တာန်ဝိညာဉ်၏ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင်ရှိသည်ဟု ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပါက မည်မျှပို၍ကောင်းမည်နည်း။

28. Seemed good. The Greek verb is the same here as in v. 25. Jesus had promised that the Spirit of truth would guide His disciples into all truth (John 16:13), and Luke often speaks of them as filled with the Spirit. Hence the men of the council unhesitatingly claimed that their Guide was the Spirit of God. Under the direction of the Spirit of God. Under the direction of the Spirit of the Jewish Christians were laying aside their prejudice of long standing against fellowship with Gentiles. How much better it would have been for the church had it always been honestly able to say that it was under the control and guidance of the Holy Spirit.

 

ပိုကြီးသောဝန်မရှိပါ။ ဂျူးလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ ဥပဒေစည်းမျဉ်းများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ခံစားခဲ့ရသည် (တမန်တော် ၁၅:၁၀၊ ဗျာဒိတ် ၂:၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။

No greater burden. The Jews themselves felt this burden in their load of legal observances (see on Acts 15:10; Rev. 2:24).

 

၂၉။ ရုပ်တုများထံပူဇော်သော အမဲသားများ။ ဤစကားအသုံးအနှုန်းသည် ရုပ်တုများ၏ ညစ်ညမ်းမှုကို ယိမ်းအား၏ သတိပေးချက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ပေးသည် (အခန်း ၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။

29. Meats offered to idols. This wording gives sharper definition to James’s warning against “pollutions of idols” (see on v. 20).

 

သြတီးထားသောအရာများမှ။ အရေးကြီးသော စာသားအထောက်အထားများကို (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) အခန်း ၂၀ ကဲ့သို့ပင် ဤစကားလုံးများကို ဖယ်ရှားရန် ကိုးကားနိုင်သည်။ ဤတားမြစ်ချက်များနှင့်ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးချက်အတွက် အခန်း ၂၀ ကိုကြည့်ပါ။

And from things strangled. Important textual evidence may be cited (cf. p. 10) for the omission of these words as in v. 20. For discussion of these prohibitions see on v. 20.

 

အကျင့်ကောင်းပြုပါ။ ဂရိဘာသာ eu prassō။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် “ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ရန်” သို့မဟုတ် “မှန်ကန်စွာပြုလုပ်ရန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ ယခင်အဓိပ္ပာယ်သည် ပိုမိုသာမန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ၂ ရာစုမှ ခရစ်ယာန်စာပေများသည် နောက်ပိုင်းအဓိပ္ပာယ်ကို ထောက်ခံပြီး၊ ယခုအကြောင်းအရာတွင် ပိုမိုသင့်လျော်ပုံရသည်။ ပါပီရပ်စ်မှ အထောက်အထားများအရ eu prassō သည် ကိုင်းနီးခေတ်က စာများတွင် ယဉ်ကျေးသောတောင်းဆိုမှုကို ဖော်ပြရန်အသုံးပြုသော ဝေါဟာရဖြစ်ပြီး၊ ဤကျမ်းပိုဒ်ကို “ဤအရာများမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းပါ” ဟုပင် ဘာသာပြန်နိုင်သည်။

Do well. Gr. eu prassō. This expression may mean either “to get along well” or “to do right.” Although the former meaning is more common, Christian literature from the 2d century supports the latter, and it seems to be more fitting in the present context. Evidence from the papyri shows that eu prassō was a term used in epistles of the Koine period to express a courteous request, and the present passage might even be translated, “from which please keep yourselves.”

 

အောင်မြင်ပါစေ။ ဂရိဘာသာ rhōnnumi၊ “သန်မာပါစေ”၊ “ချမ်းသာပါစေ” ဟူသော ပုံစံတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဂရိစာများတွင် ပုံမှန်ပိတ်နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည်။ ဤစာသည် ၎င်း၏အစပိုင်းနှင့် အဆုံးတွင် ဂရိပုံစံစံနှုန်းကို လိုက်နာသည် (အခန်း ၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။

Fare ye well. A form of the Greek verb rhōnnumi, “to be strong,” “to prosper,” that is a common closing salutation in Greek letters. This letter follows standard Greek style at both its beginning and its end (see on v. 23).

 

၃၀။ အန်တီအုတ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်စီမှ စေလွှတ်သူများသည် ဆာမာရိနှင့် ဖီနိစီယာမှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ယူဆရန် သဘာဝကျသည်။ ခရစ်ယာန်အသင်းအဖွဲ့များရှိ ဂျန်တိုင်းလူမျိုးများအကြားတွင် ၎င်းတို့ရရှိသော လွတ်လပ်မှုသတင်းကြောင့် ရွှင်မြူးမှုရှိခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

30. Came to Antioch. It is natural to suppose that the envoys from the council returned north through Samaria and Phoenicia. Doubtless there was rejoicing among the Gentiles in the Christian congregations at the news of the freedom they received.

 

လူအုပ်စု။ ဂရိဘာသာ plēthos၊ ယုံကြည်သူများ၏ စုဝေးမှုများအတွက် တမန်တော်များတွင် ထပ်ခါတလဲလဲအသုံးပြုသော စကားလုံးဖြစ်သည် (အခန်း ၄:၃၂၊ ၅:၁၄၊ ၆:၂၊ ၁၅:၁၂)။ ဤနေရာတွင် ၎င်းသည် အန်တီအုတ်ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းအဖွဲ့ကို ရည်ညွှန်းသည်။

Multitude. Gr. plēthos, a word used repeatedly in Acts for gatherings of believers (chs. 4:32; 5:14; 6:2; 15:12). Here it refers to the Christian congregation at Antioch.

 

စာတစ်စောင်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ စာကို တရားဝင်ဖွင့်လှစ်ပြီး ဖတ်ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိခဲ့မည်မှာ သေချာသည်၊ ဂျူဒါယဇာများ၏ သွန်သင်ချက်များကို ငြင်းပယ်ပြီး ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို အတည်ပြုသည့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ဖတ်ရှုသည့်အခါ တစ်ဖက်တွင် ညည်းညူမှုများနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် လက်ခုပ်တီးသံများ ရှိခဲ့ပေမည်။ အန်တီအုတ်ရှိ ဂျန်တိုင်းယုံကြည်သူများအတွက် ဤစာသည် တကယ့်တိုက်ပွဲတစ်ခုပြီးနောက် အနိုင်ရရှိသော လွတ်လပ်မှုပိညာဉ်စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။

Delivered the epistle. There must have been eager excitement as the letter was solemnly opened and read aloud, with perhaps murmuring on the one side, and applause on the other, as sentence after sentence repudiated the teachings of the Judaizers and confirmed the stand taken by Paul and Barnabas. To the Gentile believers at Antioch this epistle was a charter of freedom, won after a real struggle.

 

၃၁။ နှစ်သိမ့်မှု။ ဗာနဗ၊ “နှစ်သိမ့်မှု၏သား” (အခန်း ၄:၃၆ ကိုကြည့်ပါ) သည် ထိုကဲ့သို့သော သံတမန်အဖွဲ့၏ ထိုက်တန်သောအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဂျူးလူမျိုးများနှင့် ဂျန်တိုင်းလူမျိုးများ နှစ်ဦးစလုံးသည် နှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဂျူးလူမျိုးများအတွက်မှာ ၎င်းတို့သည် ဂျန်တိုင်းလူမျိုးသက်ဝင်ယုံကြည်သူများကို ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုများအဖြစ် လက်ခံရန် အခြေခံကို ယခုသိရှိပြီဖြစ်သည်။ ဂျန်တိုင်းလူမျိုးများအတွက်မှာ ၎င်းတို့သည် ယခု ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၏ ထမ်းပိုးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

31. Consolation. Barnabas, “the son of consolation” (see on ch. 4:36), was a worthy member of such an embassy. Consolation would be felt by both Jews and Gentiles; by the former because they would now know on what basis they could receive the Gentile converts as fellow Christians; by the latter, because they were now free from the yoke of ceremonies and rituals. See Additional Notes at end of chapter, Note 2.

 

၃၂။ ယုဒနှင့် စီလတ်သည် ပုရောဖက်များဖြစ်ကြသည်။ အက်စ် ၁၃:၁ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ။ ဤနေရာတွင် “ပုရောဖက်” ဟူသော စကားလုံးသည် အနာဂတ်ကို မလွှဲမရှောင်ဟောပြောသူတစ်ဦးကို မဆိုလိုဘဲ၊ ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝပြီး ဘုရားသခင်အတွက် ထူးခြားသော အခွင့်အာဏာဖြင့် ဟောပြောသူတစ်ဦးကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယုဒနှင့် စီလတ်သည် တပည့်များကို အားပေးရန်နှင့် ခိုင်ခံ့စေရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အားပေးမှုသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများအတွက် လိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ ပေတရုအား သခင်ဘုရားက လုကာ ၂၂:၃၂ တွင် ပြုလုပ်ရန် မှာထားခဲ့သော အမှုဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ပေတရုသည် ကော်နီလီယုနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သင်ယူခဲ့သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

32. Judas and Silas, being prophets. See on ch. 13:1. “Prophet” is used here, not of one who necessarily foretells the future, but of one who, being filled with the Spirit, speaks forth for God with unique authority. Judas and Silas were therefore qualified both to exhort and to strengthen the disciples. Exhortation would be needed by the Gentiles. This was the sort of work to which Peter was bidden by his Lord (Luke 22:32), and it was now to be done under the same terms Peter had learned to employ in his dealing with Cornelius.

 

၃၃။ ငြိမ်သက်ခြင်းဖြင့်။ ဤသည်မှာ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သော နှုတ်ဆက်ခြင်း၏ ပုံမှန်ဘာသာပြန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူများကို တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုဘဲ၊ အသင်းတော်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းမှုများသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မာကု ၅:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။

33. In peace. This is the translation of the normal Hebrew salutation of farewell. It does not signify that the men were allowed to go away quietly, but rather that the church’s prayers for their peace accompanied them. Compare Mark 5:34.

 

တမန်တော်များထံသို့။ စာသားဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများအရ (စာမျက်နှာ ၁၀ ကို ကြည့်ပါ) “၎င်းတို့ကို စေလွှတ်သူများထံသို့” ဟူသော ဖတ်ရှုချက်ကို ထောက်ခံသည်။

Unto the apostles. Textual evidence attests (cf. p. 10) the reading “to those who had sent them.”

 

၃၄။ သို့သော်လည်း။ ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ဖယ်ထုတ်ရန် စာသားဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများကို (စာမျက်နှာ ၁၀ ကို ကြည့်ပါ) ကိုးကားနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း၊ ပေါလုသည် မကြာမီတွင် စီလတ်ကို ၎င်း၏ နောက်ထပ်သာသနာပြုခရီးအတွက် အဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည် (ကျမ်းပိုဒ် ၄၀၊ ကျမ်းပိုဒ် ၃၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ထို့ကြောင့် စီလတ်သည် ယုဒထွက်သွားပြီးနောက် အန်တိယုတ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ရမည် သို့မဟုတ် မကြာမီပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ရမည်။

34. Notwithstanding. Textual evidence may be cited (cf. p. 10) for the omission of this verse. However, since Paul shortly afterward chose Silas for his companion on his next missionary journey (v. 40; cf. v. 36), Silas must have remained in Antioch after Judas had gone, or have returned there soon after.

 

၃၅။ ဟောပြောခြင်း။ ဂရိစကားလုံး euaggelizō ၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၃:၃၂ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ)။ ယေရှုကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ဖော်ပြရန်နှင့် ဘုရားသခင်အတွက် အသက်ရှင်နည်းကို သင်ကြားရန်အတွက် သင်ကြားခြင်းနှင့် ဟောပြောခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများအတွက် ဤအရာသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ယခုအခါ ဧဝံဂေလိတရားအောက်တွင် ပဋိညာဉ်သစ်၏ ပါဝင်သူများဖြစ်လာကြောင်း ထင်ရှားလာနေသည်။

35. Preaching. A form of the Greek verb euaggelizō (see on ch. 13:32). Both teaching and preaching had to be done to set forth Jesus as the Saviour, and to instruct in the way of life for God; doubtless this was especially essential for Gentiles, who, it was becoming clear, were now partakers of the new covenant under the gospel.

 

၃၆။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်။ အက်စ် ၁၆:၁ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ။

36. Some days after. See on ch. 16:1.

 

ထပ်မံသွားကြစို့။ ဤအဆိုပြုချက်သည် ပေါလု၏ ဝိသေသလက္ခဏာဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နှလုံးသားသည် “အသင်းတော်အားလုံး၏ ဂရုစိုက်မှု” (၂ ကော ၁၁:၂၈) ဖြင့် အမြဲပြည့်နှက်နေပြီး၊ ၎င်းကို ၎င်း၏ ဆုတောင်းချက်များတွင် အမြဲဖော်ပြလျက်ရှိသည် (ရောမ ၁:၉၊ ဧဖက် ၁:၁၆၊ ဖိလိပ္ပိ ၁:၃)။ တိမောသေအတွက် ၎င်း၏ စိုးရိမ်မှုမှ တွေ့ရသည့်အတိုင်း၊ ပေါလုသည် ၎င်း၏ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မွေးဖွားလာသော တစ်ဦးချင်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုးတက်မှုအတွက် စိုးရိမ်သလောက် ၎င်းတည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များ၏ အထွေထွေအခြေအနေအတွက်လည်း စိုးရိမ်သည်။ ပေါလုသည် ပထမဆုံးခရီးစဉ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များကို ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် အခွင့်အလမ်းအဖြစ် ဤခရီးကို အဆိုပြုခဲ့သော်လည်း၊ မက္ကဒိုးနီးယားခေါ်သံကို ဖြေကြားရန် ဝိညာဉ်တော်က ဥရောပသို့သွားရန် ဖိအားပေးသောအခါ ၎င်းသည် ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။

Let us go again. This proposal was characteristic of Paul. His heart was ever full of “the care of all the churches” (2 Cor. 11:28), which he was always mentioning in his prayers (Rom. 1:9; Eph. 1:16; Phil. 1:3). Judging from his concern for Timothy, revealed in Paul’s epistles to him, Paul would be as much concerned about the spiritual growth of individual members who were his children in the faith as he was for the general condition of the churches he had founded. Paul proposed the journey as an opportunity for revisiting the churches founded on the first tour, but he branched out when constrained by the Spirit to go to Europe, in answer to the Macedonian call.

 

ပေါလု၏ ဒုတိယသာသနာပြုခရီးစဉ်၊ အေဒီ ၄၉ မှ ၅၂ ခုနှစ်ခန့်

Paul’s Second Missionary Tour, c. A.D. 49 to 52

 

 

 

အေသင်မြို့အလယ်ပိုင်း၏ ပုံစံချပ်

Diagram of Central Athens

 

 

 

၃၇။ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ စာသားဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများအရ (စာမျက်နှာ ၁၀ ကို ကြည့်ပါ) “စိတ်ထဲရှိသည်” သို့မဟုတ် “ဆန္ဒရှိသည်” ဟူသော ဖတ်ရှုချက်ကို ထောက်ခံသည်။ ယောဟန်မာက်နှင့် ဗာနဗတ်၏ မိသားစုဆက်နွယ်မှုကြောင့် ယောဟန်မာက်ကို ထပ်မံသာသနာပြုခရီးစဉ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အမှုတော်အတွက် သင့်လျော်မှုကို ပြသရန် အခွင့်အလမ်းပေးရန်ဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၀ ကို ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်၏ ယခင်က ခက်ခဲသောအမှုမှ နောက်ပြန်လှည့်သွားခြင်း (တမန်တော် ၁၃:၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ) ကို အနည်းဆုံး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဆင်ခြေပေးနိုင်သည့် အခြေအနေများကို ၎င်းသည် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး၊ ပေါလုကမူ ထိုသို့မသိရှိခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်အတွက် စိတ်အားထက်သန်ပြီး ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်ဖြစ်သူ ပေါလုအတွက်၊ ထိုသို့ပြုမူသူမည်သူမဆို သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်စကားအရ “ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်အတွက် မသင့်လျော်” (လုကာ ၉:၆၂) ဟူ၍ ထင်ရပြီး၊ နောက်ထပ်အမှုအတွက် သင့်လျော်စေရန် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှု သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး တစ်ချိန်က ပယ်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်သည်။

37. Determined. Textual evidence attests (cf. p. 10) the reading “was minded,” or “desired.” Undoubtedly it was Barnabas’ family relationship with John Mark that led him to wish to take the young man once more on a missionary tour, to give him an opportunity to show his fitness for service (see Col. 4:10). Doubtless he recognized, as Paul did not, circumstances that at least in part excused John’s former turning back from an arduous task (see on Acts 13:13). To Paul, the earnest and courageous warrior for Christ, anyone who had so acted seemed, in the Lord’s own words, not “fit for the kingdom of God” (Luke 9:62), and was in need of discipline, of rejection at least for a time, to fit himself for further work.

 

အမည်ပြောင်။ စကားလုံးအရ “ဟူ၍ခေါ်သည်”။

Surname. Literally, “who is called.”

 

၃၈။ ၎င်းတို့မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ အက်စ် ၁၃:၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ။ ယောဟန်မာက်သည် ပါဂါမှ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

38. Departed from them. See on ch. 13:13. John Mark had turned back to Jerusalem from Perga.

 

မသွားခဲ့ပါ။ ဤစကားလုံးများသည် ယောဟန်မာက်အား ပေါလု၏ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုသည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားခြင်းဖြင့် ခရီးစဉ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

Went not. These words suggest that Paul’s complaint against Mark was that in returning to Jerusalem he had shirked his share of the burdens of the tour.

 

၃၉။ အငြင်းပွားမှု။ ဂရိစကားလုံး paroxusmos၊ “စိတ်ဆတ်မှု”၊ “ပြင်းထန်သောဒေါသ”။ ဤစကားလုံးမှ အင်္ဂလိပ်စကားလုံး “paroxysm” ဆင်းသက်လာပြီး၊ ၎င်းသည် ရေရှည်တည်တံ့မှုထက် ယာယီဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ခွဲထွက်မှုကို ညွှန်ပြပေမည်။ ဗာနဗတ်သည် ပေါလုအား လူသားမိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ အကူအညီအလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် ကူညီပေးခဲ့သော (အက်စ် ၉:၂၇ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ) ရှည်လျားသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှု၊ ကြီးမားသော အမှုတစ်ခု၏ ပူးတွဲလုပ်ဆောင်မှု၊ နှင့် ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဗာနဗတ်နှင့် ပေါလုအကြား အက်ကွဲမှုသည် ပို၍ နာကျင်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အက်စ်တွင် ဗာနဗတ်နှင့် မာက်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ အသင်းတော်အတွက်၊ ရလဒ်အနေဖြင့် သာသနာပြုခရီးစဉ်တစ်ခုအစား နှစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ တမန်တော်များသည် ထိုကဲ့သို့သော အမှုအတွက် မည်သူထိုက်တန်သည်ဟု ကွဲပြားစွာ ယူဆခဲ့သော်လည်း၊ ဧဝံဂေလိတရားတွင် မည်သည့်အမှုကို လုပ်ဆောင်သင့်သည်နှင့်ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့အကြား အကွဲအပြဲမရှိခဲ့ပေ။ ဗာနဗတ်၏ အမည်သည် ပေါလု၏ စာစောင်များတွင် ၁ ကော ၉:၆၊ ဂလာတိ ၂:၁၊ ၉၊ ၁၃၊ နှင့် ကောလောသဲ ၄:၁၀ တို့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကောရိန္သုသို့ ရေးသားရာတွင် (၁ ကော ၉:၆)၊ တမန်တော်သည် ဗာနဗတ်ကို ၎င်းကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော ဥပမာပြသူအဖြစ် အမည်ပေးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဧဝံဂေလိတရားတွင် အလုပ်လုပ်ရာ၌ ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကာ အသင်းတော်များထံမှ ထောက်ပံ့မှုမရယူခဲ့ပေ။ ကောလောသဲ ၄:၁၀ တွင် ပေါလုသည် ယောဟန်မာက်ကို ထပ်မံ၍ အမှုဖော်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး (ဖိလေမုန် ၂၄)၊ ပေါလုသည် ယောဟန်မာက်တွင် “အမှုတော်အတွက်” “အကျိုးရှိသူ” တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် သင်ယူခဲ့သည် (၂ တိ ၄:၁၁)။ ဗာနဗတ်နှင့်အတူ ကျူပရုတွင် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်၊ မာက်သည် ပေတရုထံ ပြန်သွားပုံရပြီး၊ ရောမမြို့တွင် ၎င်းနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည် (၁ ပေတရု ၅:၁၃)။ ဤရောမမြို့တွင် နေထိုင်မှုနှင့်ဆက်စပ်၍ မာက်သည် ပေါလုနှင့် ထပ်မံအလုပ်လုပ်ခဲ့ပေမည်။

39. Contention. Gr. paroxusmos, “irritation,” “sharp anger.” From this word comes the English “paroxysm,” which may intimate a temporary, although severe, division, rather than a long-lasting one. The warmth of a long-standing friendship sealed by Barnabas’ help to Paul when he stood most in need of a human friend (see on ch. 9:27), as well as the mutual prosecution of a great work, and the successful securing of a great decision, made the breach between Barnabas and Paul the more painful. This is the last mention in Acts of either Barnabas or Mark. For the church, the result was that two missionary journeys were undertaken instead of one. Though the apostles differed as to who was worthy to join in such work, there was no division between them as to what work ought to be done in the gospel. Barnabas’ name occurs in Paul’s epistles in 1 Cor. 9:6; Gal. 2:1, 9, 13; and Col. 4:10. In writing to the Corinthians (1 Cor. 9:6), the apostle named Barnabas as setting the same noble example as he, in laboring with his own hands and receiving no support from the churches where he labored in the gospel. Col. 4:10 reveals that Paul once more received John Mark as a fellow worker (Philemon 24), and Paul learned to recognize in John Mark one who was “profitable” to him “for the ministry” (2 Tim. 4:11). After working with Barnabas in Cyprus, Mark apparently returned to Peter, and was with him in Rome (1 Peter 5:13). It may have been in connection with this stay at Rome that Mark labored once more with Paul.

 

ကျူပရုသို့ ရွက်လွှင့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ဗာနဗတ်၏ ဇာတိမြို့ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့် မာက်တို့သည် ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့၏ အလုပ်များကို စတင်ရန် သဘာဝကျသည်။

Sailed unto Cyprus. This was the homeland of Barnabas. It was natural for him and Mark to begin their labors here.

 

၄၀။ ပေါလုသည် စီလတ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကျမ်းပိုဒ် ၃၄ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ။ ဤသည်မှာ တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြား ဧဝံဂေလိတရားပြန့်ပွားရေးတွင် စီလတ်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြသပြီး၊ ၎င်းသည် ဗာနဗတ်ကဲ့သို့ အရည်အချင်းပြည့်မီသူဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတွင် ပုရောဖက်ပြုခြင်း၏ ဆုကျေးဇူးရှိသည်။ စီလတ်သည် အန်တိယုတ်အသင်းတော်မှ စေလွှတ်ခံရသူအဖြစ် “သာသနာပြု” ဟူသော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် တမန်တော်ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ယခုတောင်းဆိုနိုင်သည်။

40. Paul chose Silas. See on v. 34. This shows the interest of Silas in evangelism among the Gentiles, and doubtless he was as well fitted as was Barnabas, for he had the gift of prophecy. Silas could now claim the title of apostle, in its broader sense of “missionary,” as he was sent forth by the church of Antioch.

 

ထောက်ခံခဲ့သည်။ အက်စ် ၁၄:၂၆ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ။

Recommended. See on ch. 14:26.

 

၄၁။ သူသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပေါလုကိုသာ ရည်ညွှန်းသော်လည်း၊ ဇာတ်ကြောင်းအရ စီလတ်သည် ပို၍အတွေ့အကြုံရှိသော တမန်တော်နှင့် အတူလိုက်ပါသွားခဲ့သည်ကို ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းပိုဒ်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “၎င်းတို့သွားခဲ့သည်” (အက်စ် ၁၆:၁၊ ၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

41. He went. Although the pronoun refers only to Paul, the narrative shows that Silas accompanied the more experienced apostle. Thus the sense of the passage is, “they went” (cf. ch. 16:1, 6).

 

ဆီးရီးယားနှင့် စီလီစီယာ။ ပေါလုသည် ၎င်း၏ ပထမခရီးစဉ်တွင် ၎င်း၏ ဇာတိပြည်နယ်ဖြစ်သော စီလီစီယာသို့ မလည်ပတ်ခဲ့သောကြောင့်၊ ထိုနေရာရှိ အသင်းတော်များကို ၎င်း၏ ပြောင်းလဲယုံကြည်ပြီးနောက် တာရှုမြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်စဉ် (အက်စ် ၉:၃၀၊ ၁၁:၂၅) တည်ထောင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် ယုဒဝါဒီများသည် အဆိုပါပြည်နယ်နှစ်ခုတွင် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး၊ ပေါလုနှင့် ကောင်စီမှ တမန်တော်တစ်ဦးဖြစ်သူ စီလတ်၏ ရောက်ရှိမှုသည် ၎င်းတို့ယခုလည်ပတ်ခဲ့သော အသင်းတော်များရှိ ယုဒလူမျိုး သို့မဟုတ် တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ သို့မဟုတ် မေးခွန်းများကို ပြေပျောက်စေရန် ကူညီပေးခဲ့ရမည်။

Syria and Cilicia. As Paul had not visited his home province of Cilicia on the first journey, it is probable that the churches there were founded by him during his years at Tarsus following his conversion (see chs. 9:30; 11:25). But the Judaizers had been active in the two provinces named, and the presence of Paul, with Silas as one of the emissaries from the council, must have helped to allay any doubts or questionings in the minds of either Jews or Gentiles in the churches they now visited.

 

ခိုင်ခံ့စေခြင်း။ အက်စ် ၁၄:၂၂ တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ပါ။

Confirming. See on ch. 14:22.

 

အက်စ် အခန်း ၁၅ အတွက် ထပ်လောင်းမှတ်စုများ

additional notes on chapter 15

 

မှတ်စု ၁

Note 1

 

အက်စ်စာအုပ်တွင် အခက်အခဲဆုံးပြဿနာများထဲမှ တစ်ခုမှာ လုကာ၏ ပေါလု၏ ယေရုရှလင်လည်ပတ်မှုများဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းနှင့် ပေါလု၏ ဂလာတိ ၁; ၂ တွင်ဖော်ပြထားသော ကိုယ်တိုင်ရေးသားမှုတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ယခုအချိန်ထိ လုကာသည် ထိုသို့သော လည်ပတ်မှုသုံးခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (တမန်တော် ၉:၂၆–၃၀၊ ၁၁:၂၇–၃၀၊ ၁၂:၂၅၊ ၁၅:၁–၂၉)၊ သို့သော် ပေါလုကမူ နှစ်ခုသာဖော်ပြထားသည် (ဂလာတိ ၁:၁၈, ၁၉၊ ၂:၁–၁၀)။ ဤလည်ပတ်မှုများထဲမှ တမန်တော် ၉:၂၆–၃၀ နှင့် ဂလာတိ ၁:၁၈, ၁၉ တို့သည် ထင်ရှားစွာ တူညီသည်။ သို့သော်၊ အက်စ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဒုတိယနှင့် တတိယလည်ပတ်မှုများနှင့် ဂလာတိတွင် ပေါလုဖော်ပြထားသော ဒုတိယလည်ပတ်မှု၏ ဆက်နွယ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ လုကာမှတ်တမ်းတင်ထားသော မည်သည့်လည်ပတ်မှုသည် ဂလာတိတွင် ပေါလုဖော်ပြထားသော လည်ပတ်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သနည်း။

One of the knottiest problems in the book of Acts is that which grows out of the comparison of Luke’s record of Paul’s visits to Jerusalem with the apostle’s own narrative in Gal. 1; 2. Thus far Luke records three such visits (Acts 9:26–30; 11:27–30; 12:25; 15:1–29), whereas Paul recounts only two (Gal. 1:18, 19; 2:1–10). Of these visits, those in Acts 9:26–30 and Gal. 1:18, 19 are clearly the same. The question arises, however, in regard to the relationship of the second and third visits recorded in Acts with the second visit in Galatians. Which of the visits recorded by Luke in Acts is that mentioned by Paul in Galatians?

 

ယေဘုယျအားဖြင့်၊ ပညာရှင်များသည် ဤပြဿနာအတွက် ချဉ်းကပ်နည်းသုံးမျိုးကို အဆိုပြုခဲ့သည်။ အချို့က တမန်တော် ၁၁:၂၇–၃၀၊ ၁၂:၂၅ ရှိ “အစာခေါင်းပါးမှုလည်ပတ်မှု” ကို ဂလာတိ ၂:၁–၁၀ ရှိ ခရီးစဉ်နှင့် တူညီသည်ဟု ယူဆသည်။ အခြားသူများစွာက ယေရုရှလင်ကောင်စီပါဝင်သော တမန်တော် ၁၅ ၏ ခရီးစဉ်သည် ဂလာတိ ၂ တွင် ပေါလုမှတ်တမ်းတင်ထားသည်ဟု ယူဆသည်။ ထို့ပြင်၊ ဤဖော်ထုတ်မှုနှစ်ခုလုံးတွင် အခက်အခဲများကို မြင်သောအခါ၊ လုကာနှင့် ပေါလု၏ မှတ်တမ်းများကို ပြင်းထန်သော ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုဖြင့်သာ သဟဇာတဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု အချို့က ကောက်ချက်ချသည်။ ထိုသို့သော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုက “အစာခေါင်းပါးမှုလည်ပတ်မှု” (တမန်တော် ၁၁၊ ၁၂) နှင့် “ကောင်စီလည်ပတ်မှု” (တမန်တော် ၁၅) တို့သည် တကယ်တမ်းတွင် ခရီးစဉ်တစ်ခုတည်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဂလာတိတွင်လည်း ပေါလုမှတ်တမ်းတင်ထားသည်ဟု အကြံပြုသည်။ ဤအမြင်က လုကာသည် အက်စ်ရှိ မှတ်တမ်းနှစ်ခုကို မတူညီသော ရင်းမြစ်များမှ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် တူညီသော ခရီးစဉ်နှင့် သက်ဆိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ၎င်းတို့ကို လည်ပတ်မှုနှစ်ခုအဖြစ် မမှန်ကန်စွာ နားလည်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုအမြင်တစ်ခုကမူ “အစာခေါင်းပါးမှုလည်ပတ်မှု” ကို ပေါလု၏ တတိယသာသနာပြုခရီးစဉ်၏ အဆုံးတွင်၊ ၎င်း၏ ပထမအကြိမ်ထောင်ကျမှုမတိုင်မီ၊ မက္ကဒိုးနီးယားနှင့် အာခါယာရှိ အသင်းတော်များမှ ပူဇော်သက္ကာယူဆောင်သွားသော ယေရုရှလင်ခရီးစဉ်နှင့် တူညီသည်ဟု ယူဆသည် (ရောမ ၁၅:၂၅, ၂၆ ကို ကြည့်ပါ)။ ပုရောဖက် အဂါဘုသည် တမန်တော် ၂၁ နှင့် တမန်တော် ၁၁ တွင်လည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် ၎င်းသည် ပုရောဖက်ပြုချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

In general, scholars have proposed three approaches to this problem. Some equate the “famine visit” of Acts 11:27–30; 12:25 with the journey of Gal. 2:1–10. Many others hold that it is the journey of Acts 15, involving the Jerusalem Council, that Paul records in Gal. 2. Still others, seeing difficulties in both of these identifications, have concluded that the accounts of Luke and Paul can be harmonized only by a radical reconstruction. One such solution suggests that the “famine visit” (Acts 11; 12) and the “council visit” (Acts 15) are really one journey, which is also that recorded by Paul in Galatians. This view holds that Luke took the two accounts in Acts from different sources, and that although they concerned the same journey, he mistakenly understood them to be two visits. Another radically critical view would place this “famine visit” at the end of Paul’s Third Missionary Journey before his first imprisonment, making it identical with his trip to Jerusalem recorded in Acts 21, when he took an offering from churches in Macedonia and Achaia (see Rom. 15:25, 26). The prophet Agabus is mentioned in Acts 21 as well as in ch. 11, and on both occasions he uttered a prophecy.

 

ဤအမြင်များကို အကဲဖြတ်ရာတွင်၊ ပထမဦးစွာ၊ လုကာ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သော တတိယချဉ်းကပ်နည်းသည် ပေါလု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုနှင့်ပတ်သက်၍ လုကာသိထားရမည့် အသိပညာနှင့် ၎င်း၏ စိတ်ကို လင်းစေသော ဝိညာဉ်ရေးလှုံ့ဆော်မှုကို လျှော့တွက်ထားပုံရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလု၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို လုကာကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားသူတစ်ဦးနှင့် ၎င်းနှင့် ရင်းနှီးသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆက်သွယ်မှုရှိသူတစ်ဦးသည် ယေရုရှလင်အသင်းတော်နှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားပြဿနာနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလု၏ ဆက်ဆံရေးများကို ဤမျှအထိ မသိနိုင်ခဲ့ဖူးသလို၊ ယေရုရှလင်ကောင်စီသည် ပေါလု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၏ မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို မသိသည်ထက်၊ အဂါဘု၏ ဇာတ်လမ်းတွင် အချက်အလက်များကို ဤမျှပြင်းထန်စွာ ရောထွေးနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ ဤဝတ္ထုကျမ်းမှတ်ချက်၏ အမြင်အရ ထိုသို့သော ပြင်းထန်သော ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုသည် မလိုအပ်ပေ။

In evaluating these views, it may be said first that the third type of approach, which necessitates radical reconstructions of Luke’s narrative, seems to take too little account of the knowledge he must have had regarding this phase of Paul’s career, and of the inspiration that illuminated his mind. A man as interested in Paul’s biography as Luke was, and who had as intimate personal contact with him as Luke did, could hardly have been in such ignorance of Paul’s relationships with the church at Jerusalem regarding the Gentile problem as not to know at what point in Paul’s career the Jerusalem Council had taken place, nor does it seem reasonable that Luke would have confused so badly the facts in the story of Agabus. From the point of view of this commentary such radical reconstruction is unwarranted.

 

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတ်၏ “အစာခေါင်းပါးမှုလည်ပတ်မှု” (တမန်တော် ၁၁:၂၇–၃၀၊ ၁၂:၂၅) ကို ဂလာတိ ၂:၁–၁၀ တွင် ပေါလုမှတ်တမ်းတင်ထားသော ခရီးစဉ်နှင့် တူညီသည်ဟု ယူဆရန် အထောက်အထားအချို့ကို တင်ပြနိုင်သည်။

Certain evidence may be presented in favor of equating the “famine visit” of Paul and Barnabas (Acts 11:27–30; 12:25) with the journey Paul records in Gal. 2:1–10:

 

၁။ ပေါလုသည် ၎င်းသည် “ဗျာဒိတ်ရှင်ခံယူခြင်းဖြင့်” ယေရုရှလင်သို့ သွားခဲ့သည်ဟု ကြေညာသည် (ဂလာတိ ၂:၂)။ လုကာသည် “အစာခေါင်းပါးမှုလည်ပတ်မှု” ကို အဂါဘု၏ အစာခေါင်းပါးမှုလာမည်ဟူသော ပုရောဖက်ပြုချက်၏ တိုက်ရိုက်ရလဒ်အဖြစ် ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ၎င်းကို အပြိုင်ဖော်ပြပုံရသည် (တမန်တော် ၁၁:၂၈)။

1. Paul declares that he “went up by revelation” (Gal. 2:2) to Jerusalem; Luke seems to parallel this by portraying the “famine visit” as the direct result of a prophecy by Agabus that a famine was coming (Acts 11:28).

 

၂။ ဂလာတိ ၁၊ ၂ တွင်၊ ပေါလုသည် ၎င်း၏ ဧဝံဂေလိတရားအမြင်ကို လူတို့ထံမှ၊ အထူးသဖြင့် ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ ယုဒဝါဒီအစိတ်အပိုင်းများထံမှ မသင်ယူခဲ့ဘဲ၊ ခရစ်တော်ထံမှသာ သင်ယူခဲ့သည်ဟု ငြင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ၎င်း၏ ပြောင်းလဲယုံကြည်ပြီးနောက်ဘဝကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြပြီး၊ ယုဒဝါဒီစိတ်ဓာတ်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ၎င်း၏ ဆက်ဆံရေးများသည် နည်းပါးပြီး တသမတ်တည်းဖြစ်ကြောင်း သရုပ်ပြရန် ယေရုရှလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ၎င်း၏ ဆက်သွယ်မှုများကို အထူးအလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဤတွင် ပေါလုဖော်ပြထားသော ဒုတိယယေရုရှလင်လည်ပတ်မှု (ဂလာတိ ၂:၁–၁၀) သည် အက်စ် ၁၅ ရှိလည်ပတ်မှုနှင့် တူညီပါက၊ ၎င်းသည် တမန်တော် ၁၁ ရှိ လည်ပတ်မှုတစ်ခုကို ဂလာတိရှိ ၎င်း၏ ဇာတ်ကြောင်းမှ ထင်ရှားစွာ ချန်လှပ်ခဲ့ပြီး—၎င်းသည် ၎င်း၏ အငြင်းအခုံအတွက် ယေရုရှလင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုများကို တမင်လျှော့ချထားသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကို ချက်ချင်းခံရနိုင်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ရန် ပေါလုသည် မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော် ဂလာတိ ၂ တွင် ၎င်းသည် “အစာခေါင်းပါးမှုလည်ပတ်မှု” ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ယေရုရှလင်ကောင်စီမဖြစ်ပွားမီ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ပညာရှင်များစွာက ယူဆထားသည့်အတိုင်း (စာမျက်နှာ ၁၀၄ ကို ကြည့်ပါ)၊ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ရေးသားချိန်အထိ ယေရုရှလင်နှင့် ၎င်း၏ ဆက်သွယ်မှုအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ အငြင်းအခုံအတွက် သက်သေများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု စွပ်စွဲခံရမည်မဟုတ်ပေ။

2. In Gal. 1; 2, Paul argues that he did not learn his view of the gospel from men, and certainly not from the Judaizing elements of the Jerusalem church, but from Christ alone. He then sketches his life since his conversion, putting special emphasis on his contacts with the leaders at Jerusalem to illustrate that his relationships with them had been comparatively meager and consistently against the Judaizing spirit. If the second visit to Jerusalem that Paul mentions here (Gal. 2:1–10) is equated with that in Acts 15, then the apostle plainly omitted one visit (that of Acts 11) from his narrative in Galatians—which would have made him immediately liable to the accusation that he purposely had minimized his contacts with Jerusalem for the sake of his argument. This, Paul was hardly naive enough to do. But if, in Gal. 2, he refers to the “famine visit,” and if he is writing before the Council of Jerusalem took place, as many scholars hold (see p. 104), he then has recorded all his contacts with Jerusalem up to the time of his writing, and cannot be accused of having withheld evidence for the sake of his argument.

 

၃။ ပေါလုသည် ၎င်း၏ ပထမယေရုရှလင်လည်ပတ်မှု (ဂလာတိ ၁:၁၈- ၁၉) နှင့် မေးခွန်းထုတ်ထားသော လည်ပတ်မှုကြားနှစ်များအတွင်း၊ ၎င်းသည် “ယုဒပြည်ရှိ အသင်းတော်များအတွက် မျက်နှာအားဖြင့် အမည်မသိ” ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ကြေညာသည် (ဂလာတိ ၁:၂၂)။ ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် ၎င်းသည် အစာခေါင်းပါးမှုအကူအညီကို ထိုနေရာသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည် (တမန်တော်  ၁၁:၂၇–၃၀) ဆိုပါက၊ ဂလာတိ ၁; ၂ တွင် ဖော်ပြထားသော လည်ပတ်မှုနှစ်ခုကြားတွင် ထိုခရီးစဉ်ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက၊ ၎င်းနှင့် သဟဇာတမဖြစ်ပုံရသည်။

3. Paul declares that during the years between his first visit to Jerusalem (Gal. 1:18, 19) and the visit in question, he “was unknown by face unto the churches of Judaea” (ch. 1:22). This statement would hardly seem to be in agreement with his having taken famine aid there (Acts 11:27–30), if that journey occurred between the two visits narrated in Gal. 1; 2.

 

၄. ဂလာတိအုပ်စုထဲမှာ ပေါလုက ခရစ်ယာန်ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေနဲ့ ဂျူးဘာသာနဲ့ဆက်နွယ်မှုကို အဓိကထားပြီး ရေးသားထားပေမယ့်၊ ယေရုဆလင်မှာရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက ဒီပြဿနာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တရားဝင်ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူက တစ်ခါမှဖော်ပြမထားဘူး။ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ထင်ရတယ်၊ အကယ်၍ ဂလာတိမှာ သူမှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ယေရုဆလင်သို့ ဒုတိယခရီးစဉ်ဟာ တမန်တော်များကျမ်း ၁၁:၂၇-၃၀ မှာဖော်ပြထားတဲ့ခရီးစဉ်ဖြစ်ပြီး၊ ယေရုဆလင်ကောင်စီဟာ မဖြစ်ပေါ်သေးဘူးဆိုရင်တော့ ဒါဟာ သဘာဝကျတယ်လို့ဆိုနိုင်တယ်။

4. In Galatians, where Paul is largely concerned with the relation of Christian Gentiles to Judaism, he makes no mention of the official action taken by the leaders at Jerusalem regarding this very problem. This seems strange unless the second journey to Jerusalem that he records in Galatians is that of Acts 11:27–30 and the Jerusalem Council had not yet occurred.

 

၅. အကယ်၍ တမန်တော်များကျမ်း ၁၁ နဲ့ ဂလာတိ ၂ မှာဖော်ပြထားတဲ့ ခရီးစဉ်တွေဟာ တူညီတယ်ဆိုရင်၊ အန်တီအုတ်မှာ ပေတရုနဲ့ ဗာနဗတ်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှု (ဂလာတိ ၂:၁၁-၁၃) ဟာ ယေရုဆလင်ကောင်စီနဲ့ ပထမဆုံးသာသနာပြုခရီးစဉ်မတိုင်ခင်မှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာဖြစ်မယ်။ ဒါဟာ ဗာနဗတ်ရဲ့ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေနဲ့ ပထမဆုံးခရီးစဉ်အတွေ့အကြုံတွေပြီးနောက်၊ ပြီးတော့ ဗာနဗတ်နဲ့ ပေတရုတို့ဟာ ယေရုဆလင်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါ ရှေ့ဆုံးကနေ တရားဝင်ထောက်ခံခဲ့ပြီးနောက် (တမန်တော်များကျမ်း ၁၅:၇-၁၂ ကိုကြည့်ပါ) ဂျူးတွေရဲ့ ဖိအားကြောင့် သူတို့ဟာ လိုက်လျောပေးခဲ့တာထက် ပိုပြီးနားလည်လွယ်တယ်။ အကယ်၍ ပေတရုနဲ့ ဗာနဗတ်တို့ဟာ ယေရုဆလင်မှာ ရဲရင့်စွာပြောဆိုခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ ဘာကြောင့် အန်တီအုတ်မှာ နောက်ပိုင်းမှာ ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြရတာလဲ။

5. If the journeys of Acts 11 and Gal. 2 are the same, Peter and Barnabas’ dissimulation at Antioch (Gal. 2:11–13) would have occurred before the Jerusalem Council and the First Missionary Journey. This is more easily understood than if they are seen to have given way to Jewish pressure after Barnabas’ experiences with the Gentiles on the first journey, and after both Barnabas and Peter had placed themselves publicly in the vanguard of the decision at Jerusalem (see Acts 15:7–12). If Peter and Barnabas were fearless to speak at Jerusalem, why should they later dissemble at Antioch?

 

ဒီလိုအငြင်းအခုံတွေကြောင့် ပညာရှင်အများအပြားဟာ ဂလာတိ ၂ မှာဖော်ပြထားတဲ့ ပေါလုရဲ့ခရီးစဉ်ဟာ တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ မှာဖော်ပြထားတဲ့ ကောင်စီခရီးစဉ်ထက် တမန်တော်များကျမ်း ၁၁ မှာဖော်ပြထားတဲ့ အစာခေါင်းပါးမှုခရီးစဉ်ဖြစ်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချခဲ့ကြတယ်။

Such arguments as these have led many scholars to conclude that it is the famine visit (Acts 11) rather than the council visit (Acts 15), that Paul records in Gal. 2.

 

သို့သော်၊ ယခင်မှတ်ချက်ပေးသူအများစုက ဂလာတိ ၂ မှာဖော်ပြထားတဲ့ခရီးစဉ်ကို တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ မှာဖော်ပြထားတဲ့ခရီးစဉ်နဲ့ တူညီတယ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဒီအမြင်ကို ထောက်ခံတဲ့အကြောင်းပြချက်တွေလည်း များစွာရှိသေးတယ်။

However, most of the older commentators have identified the visit of Gal. 2 with that of Acts 15, and there remains much to be said in favor of this view:

 

၁. တမန်တော်များကျမ်း ၁၁:၂၇-၃၀၊ ၁၂:၂၅ မှာ အစာခေါင်းပါးမှုခရီးစဉ်အချိန်မှာ ဂျင်းတိုင်းပြဿနာပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်မရှိဘူး။ အခြားတစ်ဖက်မှာ၊ ဒီပြဿနာဟာ တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ နဲ့ ဂလာတိ ၂ နှစ်ခုစလုံးမှာ ထင်ရှားတဲ့အကြောင်းအရာဖြစ်တယ်။ ထပ်မံပြီး၊ ပထမဆုံးသာသနာပြုခရီးစဉ် (တမန်တော်များကျမ်း ၁၃၊ ၁၄) ဟာ ဂလာတိ ၂ မှာဖော်ပြထားတဲ့ပြဿနာအတွက် ယုတ္တိရှိတဲ့နောက်ခံပေးထားတယ်။

1. Acts 11:27–30; 12:25 give no indication that the Gentile problem arose at the time of the famine visit. On the other hand, this problem is plainly the issue in both Acts 15 and Gal. 2. Furthermore, the First Missionary Journey (Acts 13; 14) provides a logical background for the problem presented in Gal. 2.

 

၂. တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ နဲ့ ဂလာတိ ၂ နှစ်ခုစလုံးမှာ၊ ပြဿနာကို ဝင်ရောက်လာသူတွေက ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာဖြစ်တယ်။ လုကာက သူတို့ကို “ဖာရိဆီဂိုဏ်းမှလူအချို့” (တမန်တော်များကျမ်း ၁၅:၅) လို့ဖော်ပြထားပေမယ့်၊ ပေါလုကတော့ သူတို့ကို “ညီအစ်ကိုမမှန်များ” (ဂလာတိ ၂:၄) လို့ ပိုပြီးပြင်းထန်စွာဖော်ပြထားတယ်။ “အစာခေါင်းပါးမှုခရီးစဉ်” ရဲ့ဖော်ပြချက်မှာ ဒီလိုလူမျိုးတွေရှိတယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်မရှိဘူး။

2. In both Acts 15 and Gal. 2 the point at issue was raised by intruders; Luke speaks of them as “certain of the sect of the Pharisees” (Acts 15:5), but Paul refers to them more vigorously as “false brethren” (Gal. 2:4). There is no hint of any such persons given in the account of the “famine visit.”

 

၃. အကယ်၍ ဂလာတိ ၂ ကို တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ နဲ့ တူညီတယ်လို့ယူဆရင်၊ ဂလာတိ ၁၊ ၂ မှာ ပေါလုရဲ့ဖော်ပြချက်ထဲမှာ ခရီးစဉ်တစ်ခုပျောက်ဆုံးနေတယ်ဆိုတဲ့အချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး၊ “အစာခေါင်းပါးမှုခရီးစဉ်” အချိန်မှာ ပေါလုဟာ တမန်တော်တစ်ဦးတစ်ယောက်နဲ့မျှ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုမရှိခဲ့ဘူးလို့ အကြံပြုထားတယ်။ လုကာက “အကြီးအကဲများထံ” (တမန်တော်များကျမ်း ၁၁:၃၀) သို့ လက်ဆောင်များယူဆောင်သွားတယ်လို့သာ ဖော်ပြထားတယ်။ ဒါကြောင့်၊ တမန်တော်တွေနဲ့ သူရဲ့ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုတွေကို ပြန်ပြောပြတဲ့အခါ၊ ပေါလုက “အစာခေါင်းပါးမှုခရီးစဉ်” ကို ဖော်ပြဖို့ လုံလောက်တဲ့အရေးပါမှုမရှိတယ်လို့ ယူဆခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။

3. In regard to the fact that if Gal. 2 is equated with Acts 15, a visit is missing from Paul’s account in Gal. 1; 2, it has been suggested that at the time of the “famine visit,” Paul had no contact with any apostle. Luke says only that he and Barnabas took gifts “to the elders” (Acts 11:30) at Jerusalem. Thus, in recounting his contacts with the apostles, Paul may not have considered the “famine visit” as significant enough to mention.

 

၄. လုကာက “ဗာနဗတ်နဲ့ ရှောလုတို့ရဲ့လက်ဖြင့် အကြီးအကဲများထံ ထောက်ပံ့ရန်ပို့လိုက်သည်” (တမန်တော်များကျမ်း ၁၁:၃၀) လို့ဖော်ပြထားပြီး၊ ပေါလုက “ဂျူဒယာရှိအသင်းတော်များအတွက် မျက်နှာအားဖြင့်မသိခဲ့” (ဂလာတိ ၁:၂၂) လို့ဖော်ပြထားတာကြား မလိုက်ဖက်မှုမရှိဘူး။ လုကာရဲ့ အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက်အရ ဒီခရီးစဉ်မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ဆွမ်းလှူမှုတွေကို အကြီးအကဲများထံ ယူဆောင်သွားတာထက် ဘာမှထပ်မံပါဝင်မှုမရှိခဲ့ဘူးလို့ ညွှန်ပြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့ဟာ ဒီမစ်ရှင်ကို လျင်မြန်စွာပြီးဆုံးပြီး အန်တီအုတ်မှာရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့အလုပ်တွေဆီ ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ (“အကြီးအကဲများ” နဲ့ပတ်သက်ပြီး တမန်တော်များကျမ်း ၁၁:၃၀ မှာဖော်ပြထားတဲ့မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ။) ဒါကြောင့် ဒီခရီးစဉ်ဟာ ဂလာတိအသင်းတော်တွေကို ပေါလုရဲ့ဖော်ပြချက်ထဲမှာ ထည့်သွင်းဖော်ပြဖို့ လုံလောက်တဲ့အရေးပါမှုမရှိတဲ့အတွက် ချန်လှပ်ထားခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။

4. There is no necessary contradiction between Luke’s statement that the “relief” was sent “to the elders by the hands of Barnabas and Saul” (ch. 11:30) and the declaration of Paul that he was “unknown by face unto the churches of Judaea” (Gal. 1:22). Luke’s brief account would indicate that there was nothing more connected with that trip than the carrying of the collected alms to the elders, a mission that they might have fulfilled quickly and then returned immediately to their pressing work at Antioch. (For a discussion of “elders” see on Acts 11:30.) Thus this trip may have been omitted by Paul in Galatians as not being of sufficient consequence to bring into his statement to the Galatian churches.

 

၅. ဗာနဗတ်နဲ့ ပေတရုတို့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုဟာ ယေရုဆလင်ကောင်စီမတိုင်ခင်မှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာက ပိုပြီးနားလည်လွယ်ပေမယ့်၊ ဂျူးတွေရဲ့ဖိအားကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့အားနည်းသွားတာကိုလည်း နားလည်လို့မရနိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ပေါလုက သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အသိပညာနဲ့ဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်လို့ ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြထားတယ် (ဂလာတိ ၂:၁၂, ၁၃)။

5. Although it is easier to see the dissimulation of Barnabas and Peter as occurring before the Jerusalem Council, it is not impossible to understand them as having weakened afterward under Jewish pressure. Paul clearly indicates that they acted against their own better knowledge (Gal. 2:12, 13).

 

၆. လုကာရဲ့ “အစာခေါင်းပါးမှုခရီးစဉ်” မှတ်တမ်းမှာ ပေါလုနဲ့ ဗာနဗတ်တို့နဲ့အတူ ယေရုဆလင်ကို ဘယ်သူမှလိုက်ပါသွားတယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် လုကာက ကောင်စီအတွက် ယေရုဆလင်ကိုသွားတဲ့အခါ “အချို့သောသူများ” လည်း လိုက်ပါသွားတယ်လို့ အတိအလင်းဖော်ပြထားတယ် (တမန်တော်များကျမ်း ၁၅:၂)။ ဒါဟာ ဂလာတိမှာဖော်ပြထားတဲ့ခရီးစဉ်မှာ ပေါလုက တိတုကို ယူဆောင်သွားတယ်လို့ဖော်ပြထားတဲ့အချက်နဲ့ (ဂလာတိ ၂:၁) အပြိုင်ဖြစ်နေတယ်။

6. Luke’s record of the “famine visit” gives no indication that anyone accompanied Paul and Barnabas to Jerusalem. But Luke says specifically that when they went to Jerusalem for the council, “certain other of them” also went along (Acts 15:2). This would find a parallel in the statement of Paul that he took Titus with him to Jerusalem on the visit recorded in Galatians (ch. 2:1).

 

ဒီလိုအကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် ပညာရှင်အများအပြားက တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ မှာ ပေါလုနဲ့ ဗာနဗတ်တို့ရဲ့ ယေရုရှလင်ခရီးစဉ်ကို ဂလာတိ ၂ မှာဖော်ပြထားတဲ့ခရီးစဉ်နဲ့ တူညီတယ်လို့ ဦးစားပေးယူဆခဲ့ကြတယ်။ ဒီမှတ်ချက်ထဲမှာ လိုက်နာထားတဲ့ ယာယီသက္ကရာဇ်အစီအစဉ်ဟာ ဂလာတိ ၂ ရဲ့ခရီးစဉ်ကို တမန်တော်များကျမ်း ၁၅ ရဲ့ “ကောင်စီခရီးစဉ်” နဲ့ တူညီတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတယ် (စာမျက်နှာ ၁၀၀ ကိုကြည့်ပါ)။

For such reasons as the foregoing, many scholars have preferred to equate the visit of Paul and Barnabas to Jerusalem in Acts 15 with the visit recorded in Gal. 2. The tentative chronology followed in this commentary equates the journey of Gal. 2 with the “council visit” of Acts 15 (see p. 100).

 

မှတ်ချက် ၂

Note 2

 

ယေရုရှလင်ကောင်စီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေရဲ့ အရေးပါမှုကို အလွန်အမင်းဖော်ပြဖို့ ခက်ခဲတယ်။ အချက်လေးချက်ကို အတိအလင်းဖော်ပြထားပေမယ့်၊ “ထပ်မံဝန်ထုပ်မထည့်ရ” ဆိုတဲ့ ယေဘုယျသတ်မှတ်ချက်က အဓိကအရေးကြီးတယ်။ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးက တရားဝင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေကို ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုတွေက လွတ်ကင်းတယ်လို့ ကြေညာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ လွတ်မြောက်ရေးကြေညာချက်ဖြစ်တယ်။

It is difficult to overestimate the importance of the decisions of the Council of Jerusalem. Four particulars were named, but the general provision, “no greater burden,” was the vital one. By the whole church, in an official action, the Gentiles were declared free from ritualistic performances. This was a proclamation of emancipation.

 

အီသီယိုးပီးယား၊ ဆမာရိလူမျိုးများ၊ ကောနီလီယုနဲ့ သူ့အိမ်သားများ၊ အထူးသဖြင့် အန်တီအုတ်မှာရှိတဲ့ သိသာထင်ရှားတဲ့ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေရဲ့ အသင်းတော်ထဲသို့ဝင်ရောက်မှုဟာ အရေးပါပြီး၊ အသင်းတော်ထဲက ဂျူးလူမျိုးတွေရဲ့ တွေးခေါ်မှုအပေါ် စုစည်းလွှမ်းမိုးမှုရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ယေရုဆလင်မှာ အသင်းတော်ဟာ ကောင်စီအဖြစ်စုဝေးပြီး ပြတ်သားတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်။ အဆုံးမရှိသောထုံးတမ်းများ၊ ယဇ်ပူဇော်မှုများ၊ ဆေးကြောမှုများ၊ ဂျူးဘာသာရဲ့အလေ့အထများနဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေအားလုံးကို ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ထဲသို့ နှစ်ခြင်းခံယူတဲ့ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေအပေါ် မလိုအပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

The entrance into the church of the Ethiopian, the Samaritans, Cornelius and his household, and especially the starkly heathen Greeks in Antioch, was significant and had a cumulative effect upon the thinking of the Jewish element in the church. But at Jerusalem the church came together in council and took definitive action. Circumcision, the offering of sacrifices, washings, and the whole round of performances which were a part of, or had grown up around, the practice of the Jewish religion, were not to be required of Gentiles baptized into the Christian church.

 

ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့အရေးပါမှုကြောင့်၊ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေထံမှ မျှော်လင့်ထားတဲ့ သတ်မှတ်အချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့ဟာ သိပ်အရေးမကြီးပေမယ့်၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ပုံရိပ်ဖြစ်ပေါ်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ အဓိကအချက်ဟာ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေအပေါ် မထည့်သွင်းသင့်တဲ့အရာတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ယေဘုယျဖော်ပြချက်မှာ တည်ရှိတယ်။ ဒါနဲ့အတူ မျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အကျဉ်းချုပ်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုလည်း ပါဝင်တယ်။ ရွေးချယ်ထားတဲ့အချက်တွေဟာ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတစ်ဦးအနေနဲ့ အမှားလုပ်မိနိုင်တဲ့ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်နိုင်တဲ့အရာတွေကို အလေးပေးဖော်ပြထားပုံရတယ်။

In view of the importance of this decision, the naming of specific things to be expected of the Gentiles was perhaps less important, but nevertheless necessary to complete the picture. The real crux of the decision lay in a general statement as to what should not be laid upon the Gentiles. With it was a brief, specific statement as to what would be expected. The points selected emphasized, evidently, the things concerning which a Gentile might err or be indifferent.

 

အန်တီအုတ်မှာ ပေတရုရဲ့ယိမ်းယိုင်မှု (ဂလာတိ ၂:၁၁-၁၄)၊ ဂလာတိမှာရှိတဲ့ ဂျူဒါယစ်ဝါဒီတွေရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့အခိုင်အမာပြောဆိုမှု (ဂလာတိ ၃:၁, ၂)၊ နဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဂျူဒါယစ်နာဇရိတ်နဲ့ အီဘီယိုနိုက်ဂိုဏ်းခွဲတွေရဲ့ပေါ်ထွက်လာမှု (စာမျက်နှာ ၅၃, ၅၄ ကိုကြည့်ပါ) တွေဟာ ဂျူဒါယစ်ဝါဒနဲ့ပတ်သက်ပြီး အသင်းတော်က ပြတ်သားတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု လိုအပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြသခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် အသင်းတော်ဟာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာပေမယ့် ပုံစံပြဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံများနဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို အားကိုးရမှာဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာတွေရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ပုံစံပြဖြစ်သူဟာ လာရောက်ပြီး သူ့အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်တယ်။ အသင်းတော်ဟာ ယေရုဆလင်ဆိုတဲ့ ဗဟိုချက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို အမြဲခံစားရမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒီထဲမှာ ယေရုဆလင်ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက်မှာလည်း ဖြစ်တည်နေဦးမှာဖြစ်တယ်။ ပိုဆိုးတာက၊ အသင်းတော်ဟာ အမျိုးသားရေး၊ လူမျိုးရေးအခြေခံပေါ်မှာ ဂျူးလူမျိုးတွေရဲ့ ဗဟိုဖြစ်တဲ့ အသင်းတော်ဖြစ်လာမှာဖြစ်တယ်။ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေဟာ “ရွေးချယ်ခံရတဲ့” လူမျိုးရဲ့လူတွေရဲ့ ကျေးဇူးပြုမှုကြောင့်သာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားရဲ့ကျေးဇူးတော်ကြောင့်သာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့တယ်လို့ ပိုမိုတွေးထင်လာရမှာဖြစ်တယ်။ ဒီလိုအတွင်းပိုင်းဆန်မှု၊ လူမျိုးရေးအရောင်အသွေးပြမှု၊ လူသားတွေပေါ်မှာဗဟိုပြုမှုဟာ အသင်းတော်ရဲ့ ဘဝ၊ အစီအစဉ်၊ နဲ့ တိုးတက်မှုအပေါ် ထိခိုက်စေပြီး သေစေတဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်လာမှာဖြစ်တယ်။

The vacillation of Peter at Antioch (Gal. 2:11–14), the stubborn insistence of the die-hard Judaizers in Galatia (ch. 3:1, 2), and the later rise of the Judaizing Nazarene and Ebionite sects (see pp. 53, 54) all show how essential it was for the church to come to a clear-cut decision on the question of Judaizing. Otherwise the church would have had to look to ancient forms and ceremonies, honorable but typical, the blessed Antitype of which had come and accomplished His work. It would have felt always the pull of a center, Jerusalem, even after that place had been destroyed. Worse yet, it would have been a national, racial church, Jewish at its core. Doubtless, Gentiles would have been made increasingly to think that they were admitted, not by the grace of God, but by the favor of men of the “chosen” race. Such an introversion, such a racial complexioning, such a centering upon men, would have been stultifying and fatal in its effect upon the life, program, and progress of the church.

 

ဒီလိုအခြေအနေဟာ အသင်းတော်ကို ပုံစံများနဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို သူ့ရဲ့သဘာဝအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အမှတ်အသားပြုလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ မှန်ကန်တဲ့သဘာဝဟာ ပုံစံများနဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာများထဲမှာ မရှိဘူး။ ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ ထူးခြားမှုဟာ ဝိညာဉ်ရေးရာဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်နဲ့ သမ္မာတရားနဲ့ ဘုရားကို ကိုးကွယ်ခြင်းဖြစ်တယ်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာဟာ ပုံစံများ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာများ၊ နဲ့ အခမ်းအနားများကနေ တတ်နိုင်သလောက် လွတ်မြောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ယေရုဆလင်ကောင်စီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ အပြည့်အဝအဓိပ္ပာယ်ကို အသင်းတော်ရဲ့ နောက်ပိုင်းအတွေ့အကြုံမှာ စုံလင်စွာအသုံးပြုခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အမှားများနဲ့ ဖောက်ပြန်မှုများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မှာဖြစ်တယ်။

Such a situation would have stamped the church as subject to forms and rituals as expressive of its nature. But the true nature of Christianity is not in forms and ceremonies. The genius of Christianity is its spirituality, its worshiping of God in spirit and in truth. It was intended that Christianity should be freed as far as possible from forms and rituals and ceremonies. Had the full meaning of the decision of the Council of Jerusalem been thoroughly applied in the church’s later experience, much of error and apostasy would have been avoided.

 

ယေရုဆလင်ကောင်စီက ဆယ်ပညတ်တရားအားလုံးကို သတ်မှတ်ပြီး အကျုံးဝင်ဖို့ ဘာကြောင့်မဖော်ပြခဲ့သလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းထွက်ပေါ်လာနိုင်တယ်။ အဖြေကတော့ ကောင်စီဟာ ဆယ်ပညတ်တရားနဲ့ပတ်သက်ပြီး တိုက်ရိုက်မဆွေးနွေးခဲ့ဘူး။ ဘုရားကိုကိုးကွယ်ခြင်း၊ ဥပုသ်နေ့ကိုသန့်ရှင်းစွာထားရှိခြင်း၊ မိဘများကို ရိုသေလေးစားခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းတွေကို ဘဝရှင်သန်ခွင့်ပေးပြီး ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ခွင့်ပေးခြင်း၊ ရိုးသားခြင်း၊ နဲ့ ကျေနပ်ခြင်းတွေဟာ ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ အခြေခံကျင့်ဝတ်တွေရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်လို့ ဖော်ပြရန်မလိုအပ်ခဲ့ဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာက၊ ဒီအချက်တွေဟာ ဒီကောင်စီမှာ အငြင်းပွားစရာအချက်တွေ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့၊ တားမြစ်ချက်တွေဟာ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေအနေနဲ့၊ နှစ်ခြင်းခံယူပြီးနောက်မှာတောင် အထူးသတိထားရမယ့်အရာတွေနဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်။ ဒါဟာ ကြီးလေးတဲ့အပြစ်တွေကို ရှောင်ရှားဖို့ သို့မဟုတ် အသင်းတော်ထဲမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တဲ့ အလေ့အထတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ဖြစ်တယ်။ သွေးစားသုံးခြင်း၊ သွေးမဖယ်ထုတ်ထားတဲ့အသားကို စားသုံးခြင်း၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုထဲသို့ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း၊ နဲ့ အကျင့်ယိုယွင်းမှုတွေဟာ ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေအကြား သာမာန်အလေ့အထတွေဖြစ်ပြီး၊ ဒါတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ရောကို ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားမထားခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအရာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဂျင်းတိုင်းလူမျိုးတွေကို သတိပေးရမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒီအလေ့အထတွေကို ထိန်းချုပ်ရမှာဖြစ်တယ်။

The question may be asked as to why the Jerusalem Council did not specify, as binding, all the commands of the Decalogue. The answer is that the council was not dealing with the ten-commandment law as such. Worship of God, keeping of the Sabbath, honoring one’s parents, allowing one’s neighbors to live and enjoy life, being honest and content, were so much in the warp and woof of the basic morality of Christianity that they were not mentioned. More importantly, these were not points in debate at this council. As already pointed out, the prohibitions pertained to things concerning which Gentiles, even after conversion, need especially to guard against, either to avoid gross sin or to avoid practices that might bring discord into the church. Eating of blood, and of meat from which the blood had not been properly removed, becoming involved in idolatry, and fornication—these were all common practices among the Gentiles, with no thought given to the fact that they were injurious either to body or to spirit or to both. Therefore, against these things the Gentiles must be warned, and from their practice, restrained.

 

သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းအသင်းတော်ဘဝမှာ ဒီအရာတွေရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတဲ့မေးခွန်းထွက်ပေါ်လာတာ သဘာဝကျတယ်။ အသင်းတော်ထဲမှာ ဂျင်းတိုင်းနဲ့ ဂျူးလူမျိုးတွေအကြား သဘောတူညီချက်အနေနဲ့၊ ဒါဟာ အချို့သောရှုထောင့်တွေမှာ အပေးအယူတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး ဘုံဘဝတစ်ခုအတွက် အုတ်မြစ်ဖြစ်ခဲ့တယ် (အခန်းကါး ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလုရဲ့သွန်သင်ချက်ရဲ့ အပြည့်အဝအဓိပ္ပာယ်ကို ကြေညာဖို့အချိန်ဟာ မရောက်ရှိသေးခဲ့ဘူး (ဂလာတိ ၂:၂)။ ပေါလုက ကောင်စီရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အငြင်းပွားမှုကိစ္စရဲ့ ကျေနပ်ဖွယ်ဖြေရှင်းချက်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူဟာ ဒီသတ်မှတ်ချက်တွေကို တစ်ခါမှ ထပ်မဖော်ပြခဲ့ဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ အဓိကအချက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရုပ်တုများကို ပူဇော်ထားတဲ့အစာစားသုံးမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးတဲ့အခါမှာတောင်၊ သူက ကောင်စီရဲ့အမိန့်ကို မကိုးကားခဲ့ဘူး (၁ ကောရိန္သု ၈၊ ၁၀)။ တကယ်တော့၊ အစာစားသုံးမှုနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့အကြံပြုချက်ဟာ ကောင်စီရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ အပြည့်အဝသဟဇာတဖြစ်တယ်လို့ မယူဆခဲ့ပေမယ့်၊ ကောင်စီရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်တာမဟုတ်ဘူး။ သူက ရုပ်တုများကို ပူဇော်ထားတဲ့အရာတွေကို စားသုံးတာဟာ မဖြစ်မနေမမှန်ကန်ဘူးလို့ အငြင်းပွားခဲ့တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရုပ်တုတွေကိုယ်စားပြုတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ တကယ်မရှိဘူးလို့ဆိုတယ်။ မမှန်ကန်တာကတော့ ထိုအရာတွေကို မစားသုံးတဲ့ အခြားခရစ်ယာန်တစ်ဦးရဲ့ ခံယူချက်တွေကို မတန်ဖိုးထားမိတာ၊ သူ့အိမ်နီးချင်းက ထိုအရာတွေကို စားသုံးတဲ့အခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာဖြစ်တယ်။ ဒီသတ်မှတ်ချက်ဟာ ဂျူးနဲ့ ဂျင်းတိုင်းခရစ်ယာန်တွေအကြား လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ မလိုအပ်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။

As to the specific stipulations themselves, it is natural to ask regarding the status of these in the later life of the church. As an agreement between the contending Gentiles and Jews in the church it was in some respects a compromise, or at least a ground for common life (see on v. 19). The time had not come for the proclaiming of the full meaning of Paul’s teaching (Gal. 2:2), and Paul, who had accepted the decision of the council as a satisfactory settlement of the matter in debate, never referred later to its stipulations. Even when discussing one of the chief points the decision dealt with, that of the use of food offered to idols, he did not apply the council’s decree (1 Cor. 8; 10). Indeed, his counsel in respect to eating food would hardly be considered in full harmony with the council’s decision, though certainly not contrary to the spirit and intent of the council. He argues that it was not necessarily wrong to eat things offered to idols, because the gods themselves represented by the idols did not exist. The wrong would be in failing to appreciate the scruples of another Christian, who would not eat such things, and would be troubled when his neighbor did so. This provision would tend to avoid unnecessary friction between Jewish and Gentile Christians in their social contacts.

 

ပေါလုသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်၊ သူ၏စာများတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ယေရုသ လင်မြို့အစည်းအဝေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုးကားခြင်းမပြုဘဲ၊ ထိုအစည်းအဝေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များ အခြေပြုထားသည့် ကျမ်းစာဆိုင်ရာ အခြေခံမူကို ကိုးကားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ သူသည် ဤပြဿနာကို ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နေထိုင်ရာ ဗိမာန်ဖြစ်လာသည်ဟူသော အချက်ပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိမှုတွင် ညစ်ညမ်းမှု ရှိမဖြစ်ပေ။

When Paul dealt with the matter of sexual impurity, as he did again and again in his epistles, he did not do so with reference to the Council of Jerusalem, but with reference to the basic scriptural principle on which the council action itself rested. In other words he deals with this problem on the basis of the fact that the Christian belongs to God, and his whole person has become a temple inhabited by the Holy Spirit. In such a divine presence impurity must not be.

 

ထို့ကြောင့်၊ အစည်းအဝေး၏ အရေးပါမှုသည် ၎င်း၏ တိကျသော တားမြစ်ချက်များ၏ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အပေါ် သက်ရောက်မှုတွင် အဓိကအားဖြင့် မတွေ့ရပေ။ ၎င်း၏ အရေးပါမှုသည် ယုဒလူမျိုးမဟုတ်သော ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများမှ လွတ်မြောက်စေမှုတွင် တည်ရှိသည်။

Consequently, the importance of the council was not to be seen primarily in the effect upon the church of its specific prohibitions. Its importance lies rather in the liberation of the Gentile Christian church from religious performances for their own sake.

 

ellen g. white comments

1 AA 189

1–41 AA 188-202, 400, 401; SR 304-309

2, 3 AA 190

4–6 AA 191

5 AA 188

7 AA 192

8 AA 196

8–10 AA 193; SR 307

12, 13 AA 194

14 COL 79

18 MH 433; 8T 282

19 AA 194; SR 307

20 AA 195

22, 23 AA 196

25–29 AA 195

32, 35 AA 197

36 AA 201

36–40 AA 170

37–41 AA 202

39 4T 12