ကျမ်းစာနှင့် အတွေ့အကြုံ

 

ကျမ်းစာနှင့် အတွေ့အကြုံ

တစ်ဆယ့်ခြောက်ရာစု ပရိုတက်စတင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသည် မူလက Sola fide (ကျမ်းစာတစ်ခုတည်း၏ သီးသန့်အာဏာ) ဟူသော ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်နည်းဆိုင်ရာ နိယာမပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ကျမ်းစာစာသား၏ သဒ္ဒါ-သမိုင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပါယ်ကို အထူးအလေးပေးခဲ့ကြသည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အတွေ့အကြုံကဲ့သို့သော ဘာသာရေးအသိပညာ၏ အခြားရင်းမြစ်များကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များဟု နားလည်ထားသည့်အရာနှင့် ကိုက်ညီမှသာ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒဿနဆိုင်ရာ ဖြစ်တည်မှုဝါဒ၊ တွေ့ဆုံခြင်းဓမ္မဗေဒ၊ ပင်တေကုတ္တဝါဒနှင့် ခေတ်လွန်ဝါဒတို့၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ဤချဉ်းကပ်နည်းသည် ၎င်း၏အင်အားများစွာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ ခရစ်ယာန်များစွာသည် ကျမ်းစာ၏ ဓမ္မဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော သွန်သင်ချက်များထက် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကျသော အတွေ့အကြုံကို ပိုမိုအားကိုးလာကြသည်။

ထိုအချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ခရစ်တော်ကိုမြော်လင့်သော သတ္တမနေ့အသင်းတော်သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို “ဩဝါဒအားလုံး၏ စံနှုန်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအားလုံး၏ အခြေခံအဖြစ် သမ္မာကျမ်းစာ၊ သမ္မာကျမ်းစာတစ်ခုတည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းရန်” ဘုရားသခင်က ပေါ်ပေါက်စေတော်မူသော နောက်ဆုံးကာလ၏ အထူးပရောဖက်ပြုလှုပ်ရှားမှုအဖြစ် မြင်ကြသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဘာသာတရားတွင် ဘုရားသခင်နှင့် အသက်ရှင်သော အတွေ့အကြုံရှိခြင်းနှင့် ကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်များအပေါ် သစ္စာရှိခြင်းတို့ ပါဝင်သည်ဆိုလျှင် ခရစ်ယာန်အသက်တာတွင် ကျမ်းစာနှင့် အတွေ့အကြုံတို့သည် မည်သည့်သီးခြားအခန်းကဏ္ဍများကို ထမ်းဆောင်ကြသနည်း။ တစ်ခုကို အလွန်အမင်း အလေးပေးခြင်းကြောင့် အခြားတစ်ခုကို ထိခိုက်စေမည့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ပေါင်းစပ်နိုင်သနည်း။

ယခုဆောင်းပါးသည် ကျမ်းစာနှင့် အတွေ့အကြုံတို့ကို ခရစ်ယာန်အသက်တာအတွင်း ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းလေးရပ်ကို အကျဉ်းချုံး ဆွေးနွေးထားသည်။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုကြိုးပမ်းမှုတစ်ရပ်ချင်းစီကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အလင်းတွင် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ရန်နှင့် ဤအကြောင်းအရာအပေါ် ကျမ်းစာ၏အမြင်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထင်ဟပ်စေသည့် ပုံစံကို ဖော်ထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။

၁။ ကျမ်းစာက အတွေ့အကြုံကို လွှမ်းမိုးခြင်း

ခရစ်ယာန်ဂိုဏ်းဂဏများသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်များကို ခေတ်ပြိုင်ယဉ်ကျေးမှု၏ ကျမ်းစာနှင့် ဆန့်ကျင်သော အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် အစားထိုးလာလေ့ရှိကြသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်ကို ပြန်လည်ပြောင်းပြန်လုပ်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း အချို့သူများသည် ကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်များကို အလွန်အမင်း အလေးပေးကာ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို လွှမ်းမိုးပယ်ဖျက်သည့်အထိ ဖြစ်လာကြသည်။ ဤပုံစံအောက်တွင် ဘာသာတရား၏ ဓမ္မဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသောဘက်သည် ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကျသောဘက်ထက် များစွာ ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုနေပြီး သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းအစုတစ်ခုကို နာခံခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် အသက်ရှင်သော ဆက်ဆံရေးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဤချဉ်းကပ်နည်း၏ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည့် ရလဒ်မှာ ပုံသေနည်းလိုက် ဘာသာရေးကျင့်ထုံးနှင့် ပညတ်အကျင့်အားကိုးဝါဒ ဖြစ်နိုင်သည်။

ခရစ်ယာန်အသက်တာအတွင်း ကျမ်းစာ၏ သိမြင်နားလည်နိုင်သော အကြောင်းအရာသည် အခြေခံအခန်းကဏ္ဍတစ်ရပ် ထမ်းဆောင်သည်မှာ သံသယမရှိပါ။ တမန်တော်ပေါလုက လူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်နှင့်ပတ်သက်သော ဓမ္မဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော အသိပညာရှိရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆိုထားသည် (ရော၊ ၁၀:၁၃–၁၅)။ အလစ်စတာ မက်ဂရက်သ်၏ အဆိုအရ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ကိုသာ ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော တိကျသေချာသည့် အရာများကိုလည်း ယုံကြည်ကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းတွင် အရာဝတ္ထုတစ်ရပ်ရှိသကဲ့သို့ အကြောင်းအရာလည်း ရှိသည်။”

ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ စစ်မှန်သောနောက်လိုက်များကို “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်ထွက်သမျှသော စကားဖြင့်” အသက်ရှင်သူများ (မ၊ ၄:၄) နှင့် ကိုယ်တော်၏ “စကားကို” ကြားနာပြီး “ကျင့်ဆောင်” သူများ (မ၊ ၇:၂၄) အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ ဗျာဒိတ်တော်တွင် ထိုကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်စကားများ၌ “တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်၍ ထည့်သောသူရှိလျှင်” ထိုကျမ်း၌ ဖော်ပြထားသော “ဘေးဒဏ်များကို ဘုရားသခင်သည် သူ့အပေါ်သို့ သက်ရောက်စေတော်မူမည်” ဟူ၍ သတိပေးထားသည်။ ထိုကျမ်း၏ “စကားကို နုတ်သောသူရှိလျှင်” “အသက်ပင်နှင့် သန့်ရှင်းသောမြို့၌ သူ၏အဘို့ကို ဘုရားသခင်သည် နုတ်တော်မူမည်” ဟုလည်း သတိပေးထားသည် (ဗျာ၊ ၂၂:၁၈၊ ၁၉)။ ပေတရုကလည်း “ပရောဖက်တို့၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ငါတို့၌ သာ၍မြဲမြံ၏။ မှောင်မိုက်သောအရပ်၌ ထွန်းလင်းသော မီးခွက်ကဲ့သို့၊ မိုဃ်းလင်း၍ သင်တို့စိတ်နှလုံး၌ မိုးသောက်ကြယ်ထွက်သည်တိုင်အောင် ထိုစကားကို သတိပြုလျှင် ကောင်းစွာပြုရာရောက်၏” ဟု ထပ်မံဆိုထားသည် (၂ပေ၊ ၁:၁၉)။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာ၏ စကားအသုံးအနှုန်းကို ကျွန်ုပ်တို့ လျစ်လျူရှုခွင့်မရှိပါ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ ဘာသာစကားဖြင့် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် အမှန်ပင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျမ်းစာ၏ ဩဝါဒများသည် အဓိပ္ပါယ်ရှိသကဲ့သို့ စစ်မှန်သော ဘာသာတရားသည် ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်များမျှသာထက် များစွာပိုပါသည်။ ယင်းသည် လူတစ်ဦး၏ အတွင်းမှ အပြင်သို့ အကျိုးသက်ရောက်စေသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည် (ယော၊ ၃:၁–၂၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ထို့ကြောင့် ထိုသူသည် “လူသစ်ဖြစ်လာ” သည် (၂ကော၊ ၅:၁၇)။ ဆင်ခြင်တုံတရားဝါဒသည်လည်းကောင်း၊ လူမှုရေးတက်ကြွလှုပ်ရှားမှုသည်လည်းကောင်း ထိုသို့သော ကယ်တင်ခြင်းရရှိစေသော အတွေ့အကြုံကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြင်းမရှိပါ။

၂။ အတွေ့အကြုံက ကျမ်းစာကို လွှမ်းမိုးခြင်း

ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဘာသာတရားမျှသာ၏ အေးစက်သော ပုံသေနည်းလိုက်မှုမှ ထွက်ခွာကာ ခရစ်ယာန်များစွာသည် ကျမ်းစာ၏ သိမြင်နားလည်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်းကို ဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဆုကျေးဇူးများကို အလေးပေးသော ဘာသာရေးပုံစံတစ်မျိုးမျိုးဖြင့် လွှမ်းမိုးပယ်ဖျက်ခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်စဉ်တွင် မာတင် ဘူဘာ၏ “ငါနှင့် သင်” ဟူသော စာအုပ်သည် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုံမှန် “ငါနှင့် ထိုအရာ” ဆက်ဆံရေးများကို ပိုမိုကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်သော “ငါနှင့် သင်” ဆက်ဆံရေးများဖြင့် အစားထိုးသင့်ကြောင်း အဆိုပြုခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူများ (နှင့် ဘုရားသခင်) ကို မိမိတို့၏လိုအပ်ချက်များ ဖြည့်ဆည်းရန် အသုံးပြုရမည့် “အရာဝတ္ထုများ” အဖြစ်မဟုတ်ဘဲ ပြည့်စုံသော ဆက်ဆံရေးများကို တည်ဆောက်နိုင်သည့် “ပုဂ္ဂိုလ်များ” အဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်သည်။ ဤချဉ်းကပ်နည်းသည် “တွေ့ဆုံခြင်းဓမ္မဗေဒ” ဟုခေါ်သည့် အယူအဆကို ပုံဖော်ပေးရာတွင် အထောက်အကူပြုခဲ့ပြီး၊ ယင်းတွင် ဘုရားသခင်အကြောင်း သိရှိခြင်းထက် ကိုယ်တိုင်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။

မိမိတို့၏စိတ်ထဲ၌ ပြောဆိုနေသော “ဝိညာဉ်တော်၏အသံ” ဟု ယူဆသည့်အရာကို ကျမ်းစာစာသားထက် ပိုမိုယုံကြည်ကြသော ခေတ်သစ်ခရစ်ယာန်များစွာသည် “စာသည် သေစေတတ်၏၊ ဝိညာဉ်တော်မူကား အသက်ရှင်စေတတ်၏” ဟူသော ပေါလု၏စကား (၂ကော၊ ၃:၆) ဖြင့် ထိုသဘောထားကို အကြောင်းပြရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ထိုစကား၏ ဆက်စပ်အကြောင်းအရာကို လေ့လာကြည့်လျှင် ပေါလုသည် ပဋိညာဉ်ဟောင်းနှင့် ပဋိညာဉ်သစ်တို့ကိုသာ နှိုင်းယှဉ်ထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ “စာ” ဟု ခေါ်ထားသော ပဋိညာဉ်ဟောင်းသည် အမှန်ပင် ပဋိညာဉ်သစ်၏ ကန့်သတ်ထားသော အရိပ်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ပဋိညာဉ်ဟောင်းသည် ၎င်း၏အနှစ်သာရအရပင် ချို့ယွင်းခဲ့သည်ဟု ယူဆမည်ဆိုလျှင် ဣသရေလအတွက် မှားယွင်းသော ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကို ဘုရားသခင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်ဟုလည်း ယူဆရမည်ဖြစ်သည်။ ပြဿနာမှာ ပဋိညာဉ်ကိုယ်တိုင်၌ မရှိဘဲ ရှေးဣသရေလတို့က ပထမဦးစွာလည်းကောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကောရိန္သုအသင်းတော်ကလည်းကောင်း ၎င်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် မှားယွင်းခြင်း၌ ရှိသည်။ ရဲလ်ဖ် မာတင်က ဤနေရာရှိ “စာ” သည် “ကောရိန္သုတွင် လွှမ်းမိုးနေသော တိုရာကျမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ရပ်” ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် “မောရှေ၏ပညတ်တရားကို အဆုံးရည်မှန်းချက်အဖြစ်သာ မြင်ပြီး ခရစ်တော်ထံသို့ ဦးတည်စေသော ၎င်း၏စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် (ရော၊ ၁၀:၄၊ တေလော့စ်) ကို နားမလည်နိုင်ခြင်းဖြင့် အလွဲသုံးစားပြုခြင်း” ဖြစ်သည် (ဂလာ၊ ၃:၂၄)။

တွေ့ဆုံခြင်းဓမ္မဗေဒနှင့် ဝိညာဉ်ဆုကျေးဇူးများကို အလေးပေးသော ဓမ္မဗေဒနှစ်မျိုးစလုံးက တင်ပြသော ပုံပျက်မှုများရှိနေသော်လည်း ဘုရားသခင်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွေ့အကြုံရှိခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာတရားအတွက် အခြေခံကျသည်။ မိမိကိုယ်ကို သိကျွမ်းခြင်းကို အလေးပေးသော ဂရိအမြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျမ်းစာသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို စစ်မှန်သော အသိပညာအားလုံး၏ အခြေခံအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဟေရှာယက ဣသရေလကို “ထာဝရဘုရားကို တွေ့နိုင်စဉ် ရှာကြလော့။ အနီးရှိတော်မူစဉ် ဆုတောင်းကြလော့” ဟု ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (ဟေရှာ၊ ၅၅:၇)။ ဟောရှေက “ငါတို့သည် ထာဝရဘုရားကို သိကြကုန်အံ့။ သိခြင်းငှာ ကြိုးစားကြကုန်အံ့” ဟု ထပ်မံဆိုခဲ့သည် (ဟော၊ ၆:၃)။ ယေရှုက “ထာဝရအသက်” ဆိုသည်မှာ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ကို ကိုယ်တော်တိုင် သိကျွမ်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (ယော၊ ၁၇:၃)။ ထိုအသိပညာတွင် နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်း ပါဝင်ပြီး၊ စပျစ်နွယ်ပင်နှင့် အကိုင်းအခက်များ၏ ဥပမာကို ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင် အသုံးပြုထားခြင်း (ယော၊ ၁၅:၁–၁၇)၊ ပေါလု၏ “ခရစ်တော်၌” ဟူသော အသုံးအနှုန်း (ရော၊ ၈:၁၊ ၃၉၊ ၁၆:၃၊ ၇၊ ၉၊ ၁၀၊ ၁ကော၊ ၁:၃၀၊ ၂ကော၊ ၅:၁၇၊ ဂလာ၊ ၁:၂၂၊ ၅:၆၊ ဧ၊ ၁:၁၃) နှင့် ယောဟန်က “ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို” ရရှိထားခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း (၁ယော၊ ၅:၁၂) တို့တွင် ကောင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

ကျမ်းစာနှင့် အတွေ့အကြုံနှစ်ရပ်စလုံးသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာတရားအတွင်း အခြေခံကျသော အခန်းကဏ္ဍများ ထမ်းဆောင်ကြကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် ခရစ်ယာန်အသက်တာအတွင်း ၎င်းတို့ မည်သို့ အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်နေကြသည်ကို ပိုမိုအသေးစိတ် စဉ်းစားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

၃။ အတွေ့အကြုံကို ကျမ်းစာနှင့် တန်းတူထားခြင်း

ကျမ်းစာနှင့် အတွေ့အကြုံနှစ်ရပ်စလုံးကို အတူတကွ ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ကြောင်း မြင်လာသောအခါ ခရစ်ယာန်အချို့သည် အတွေ့အကြုံကို ကျမ်းစာနှင့် တန်းတူထားရန် သွေးဆောင်ခံရကြသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေ၏ ဂန္ထဝင်ဥပမာတစ်ရပ်မှာ “ဝက်စလီယန် လေးထောင့်ပုံစံ” ဟု ခေါ်သည့်အရာဖြစ်ပြီး၊ ယင်းတွင် ကျမ်းစာ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အတွေ့အကြုံတို့ကို အာဏာပိုင်မှုအဆင့်တစ်ခုတည်းတွင် ထားရှိသည်။ သို့သော် ဒေါ်နယ် အေ. ဒီ. သောရ်ဆင်က လေးထောင့်ပုံစံသည် ဂျွန် ဝက်စလီ၏ ဓမ္မဗေဒကို ကိုယ်စားပြုရန် အကောင်းဆုံးပုံဖော်ချက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။

ဝက်စလီကို ပုံဖော်ရန် ဂျီဩမေတြီပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို မဖြစ်မနေ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် တက်ထရာဟီဒရွန်—တက်ထရာဟီဒရွန်ပုံ ပိရမစ်—သည် ပိုမိုသင့်လျော်မည်။ ကျမ်းစာသည် ထိုပိရမစ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် တာဝန်ယူပြီး၊ ထို၏ ဘေးသုံးဖက်ကို ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အတွေ့အကြုံဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘာသာရေးအာဏာပိုင်မှု၏ ဖြည့်စွက်ရင်းမြစ်များဖြစ်သော်လည်း အဓိကရင်းမြစ်များ မဟုတ်ကြပေ။

အတွေ့အကြုံကို ကျမ်းစာနှင့် တန်းတူအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းသည် သစ္စာစောင့်သိမှု ပိုင်းခြားမှုတစ်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျမ်းစာက အတွေ့အကြုံကို လွှမ်းမိုးပြီး အခြားအချိန်တွင် အတွေ့အကြုံက ကျမ်းစာကို ကျော်လွန်သွားသည်။ မည်သည့်အရာကို အဓိကထားသင့်သည်ကို လူသားတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်တို့က ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိသဘောတူပြီး မိမိနှစ်သက်သော ကျမ်းစာသွန်သင်ချက်များကို စံနှုန်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် မိမိတို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိ သို့မဟုတ် အရသာမရှိဟု ယူဆသော ကျမ်းစာအစိတ်အပိုင်းများကို ယဉ်ကျေးမှုအခြေအနေအရ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခေတ်မမီတော့သော အရာများအဖြစ် ယူဆကြသည်။ ကျမ်းစာ၏ အာဏာပိုင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုထားသော်လည်း ထိုအာဏာပိုင်မှုသည် အတွေ့အကြုံ၏ အရိပ်အောက်သို့ မကြာခဏ ရောက်ရှိသွားသည်။

တွေ့ဆုံခြင်းဓမ္မဗေဒနှင့် ဝိညာဉ်ဆုကျေးဇူးများကို အလေးပေးသော ဓမ္မဗေဒတို့သည် ကျမ်းစာကို အတွေ့အကြုံဖြင့် အစားထိုးရန် လေ့ရှိကြသော်လည်း ခေတ်လွန်ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်နည်းတွင် ကျမ်းစာစာသားကိုယ်တိုင်ကို ပိုမိုအလေးအနက်ထားပုံရသည်။ သို့သော် ကျမ်းစာနှင့် ဆက်စပ်၍ “စာဖတ်သူကို ဦးတည်သော ဝေဖန်နည်း” ကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ခေတ်လွန်ချဉ်းကပ်နည်းသည် ကျမ်းစာစာသားက အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာကို ဆိုထားသနည်း သို့မဟုတ် မူလစာဖတ်သူများက မည်သို့ နားလည်ခဲ့ကြသနည်းဆိုသည်ထက် ယနေ့လူများက ထိုစာသားကို မည်သို့ နားလည်ကြသနည်း၊ ထိုစာသားသည် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် မည်သည့်အဓိပ္ပါယ်ရှိသနည်းဆိုသည်ကို ပိုမိုအာရုံစိုက်သည်။ အာဏာပိုင်မှု၏ အာရုံစူးစိုက်ရာကို ကျမ်းစာမှ စာဖတ်သူများထံသို့ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် ခေတ်လွန်ဝါဒီများသည် ကျမ်းစာစာသားကို ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကျသော အနက်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုးအတွက် ဖွင့်ပေးလိုက်ကြပြီး ထိုအနက်ဖွင့်ဆိုချက်အားလုံးသည် တန်းတူမှန်ကန်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ရှင်းလင်းပြီး တစ်သမတ်တည်းသော နှုတ်ကပတ်တော် မရှိတော့ဘဲ ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်ဟု ယူဆကြသော အပြန်အလှန်ဆန့်ကျင်နေသည့် စကားများစွာသာ ရှိလာသည်။

“အတွေ့အကြုံ၏ သက်ဆိုင်မှုနှင့် မရှင်းလင်းမှု” ဟူသော အကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးရာတွင် အန်သနီ စီ. သီဆဲလ်တန်က အတွေ့အကြုံကို “ကျမ်းစာ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားတို့မှ ခွဲထုတ်လိုက်လျှင် မတည်ငြိမ်သော သို့မဟုတ် ကွဲပြားသော အနက်ဖွင့်ဆိုမှုများ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်” ဟု သတိပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ကျမ်းစာသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် အတွေ့အကြုံနှင့် မိမိ၏ဆက်နွယ်မှုအကြောင်း မည်သို့ပြောဆိုထားသည်ကို ပိုမိုအလေးအနက်ထား စဉ်းစားရမည်။

၄။ ကျမ်းစာက အတွေ့အကြုံကို ကြားခံပေးခြင်း

ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းရရှိစေသော အတွေ့အကြုံကို ဘုရားသခင်၏ ရေးသားထားသော နှုတ်ကပတ်တော်က အသိပေးပြီး ကြားခံပေးရမည်ဟု ကျမ်းစာက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ ဆာလံကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေထောက်အတွက် “မီးခွက်” နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းအတွက် “အလင်း” ဟု ပုံဆောင်၍ ခေါ်ဆိုထားသည် (ဆာ၊ ၁၁၉:၁၀၅)။ ခရစ်တော်က မိမိ၏ နောက်လိုက်များသည် “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်ထွက်သမျှသော စကားဖြင့်” အသက်ရှင်သင့်သည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မ၊ ၄:၄)။ ပေါလုက “‘ထာဝရဘုရား၏နာမတော်ကို ပဌနာပြုသောသူတိုင်း ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်’ ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သူတို့သည် မယုံကြည်သေးသောသူကို အဘယ်သို့ ပဌနာပြုနိုင်မည်နည်း။ မကြားဘူးသောသူကို အဘယ်သို့ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။ ဟောပြောသောသူမရှိလျှင် အဘယ်သို့ ကြားနိုင်မည်နည်း။ စေလွှတ်ခြင်းမခံရလျှင် အဘယ်သို့ ဟောပြောနိုင်မည်နည်း” ဟု ရှင်းပြသည် (ရော၊ ၁၀:၁၃–၁၅)။ ထိုအချက်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း သစ္စာရှိစွာ အသက်ရှင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သော အခြားကျမ်းစာအချက်များက နှုတ်ကပတ်တော်သည် အတွေ့အကြုံထက် ရှေ့ဦးစွာ ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အာတူး ဝိုင်ဇာ၏အဆိုအရ “ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အဦးအစ လုပ်ဆောင်မှုကို လူသားက အမြဲတုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။”

ကျမ်းစာအထောက်အထားများအရ ခရစ်ယာန်များ အသက်ရှင်သင့်သော “နှုတ်ကပတ်တော်” သည် ခရစ်ယာန်၏ အသိစိတ်အပေါ် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကျသော အထင်အမြင်များ မဟုတ်ပါ။ ထို “နှုတ်ကပတ်တော်” သည် ကျမ်းစာ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဓမ္မဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော ပရောဖက်ပြုအသံများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဟေရှာယက “ပညတ္တိကျမ်းနှင့် သက်သေခံတော်မူချက်ကို ရှာကြလော့။ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်နှင့်အညီ မပြောလျှင် သူတို့၌ အလင်းရောင်မရှိ” ဟု သတိပေးထားသည် (ဟေရှာ၊ ၈:၂၀)။ တမန်တော်ပေတရုက “ပရောဖက်တို့၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ငါတို့၌ သာ၍မြဲမြံ၏။ မှောင်မိုက်သောအရပ်၌ ထွန်းလင်းသော မီးခွက်ကဲ့သို့ ထိုစကားကို သတိပြုလျှင် ကောင်းစွာပြုရာရောက်၏။ မိုးလင်း၍ မိုးသောက်ကြယ်သည် သင်တို့စိတ်နှလုံး၌ ထွက်လာသည်တိုင်အောင် သတိပြုကြလော့။ ထိုမျှမက၊ ကျမ်းစာ၌ပါသော ပရောဖက်ပြုချက်သည် မိမိအလိုအလျောက် အနက်ဖွင့်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကို ဦးစွာသိမှတ်ကြလော့။ ပရောဖက်ပြုချက်သည် လူ၏အလိုအလျောက် ဖြစ်ဘူးသည်မဟုတ်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် တိုက်တွန်းတော်မူသည်နှင့်အညီ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် နှုတ်မြွက်ကြ၏” ဟု ရှင်းပြသည် (၂ပေ၊ ၁:၁၉–၂၁)။

ကျမ်းစာသည် အတွေ့အကြုံအပေါ်တွင် အဓိကအာဏာပိုင်မှုရှိသည်ကို လက်ခံသော်လည်း ယနေ့ခရစ်ယာန်များစွာသည် အမှန်တရားကို သင်ယူရန် ကျမ်းစာကို မဖတ်တော့ဘဲ ခရစ်တော်နှင့် မိမိတို့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆက်ဆံရေးကို အာဟာရဖြည့်တင်းရန် အတွက်သာ ဖတ်ကြသည်။ ကျမ်းစာကျင့်ဝတ်၏ အဖိုးတန်သော အစိတ်အပိုင်းများကို နာခံခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆက်ဆံရေးမှ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုနည်းဖြင့် မထွက်ပေါ်လာသော အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရှိ၊ သက်ဆိုင်မှုမရှိသောအရာများအဖြစ် ယူဆကြသည်။ ဤအယူအဆသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိနိုင်သော်လည်း ခရစ်တော်ကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့စောင့်ထိန်းခြင်း၊ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးခြင်းနှင့် ကျန်းမာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကဲ့သို့သော အသက်တာပုံစံ၏ သီးခြားအစိတ်အပိုင်းများကို အလိုအလျောက် နာခံစေသည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သဘောပေါက်ရမည်။ လူတစ်ဦးသည် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသောအခါ နာခံခြင်း၏ နိယာမနှင့် လှုံ့ဆော်မှုကို သူ၏အသက်တာ၌ ထည့်သွင်းပေးတော်မူသည် (ဖိ၊ ၂:၁၃)။ ထိုအရာကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းတွင် လူသား၏ ကုသိုလ်ပြုမှုအတွက် လုံးဝနေရာမရှိတော့ပေ။ သို့သော် လက်တွေ့ကျသော နာခံမှုကို ကျမ်းစာမှ သင်ယူရမည်။

ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင်၏ အတွေ့အကြုံကို ပြောဆိုရာတွင် ကျမ်းစာက “ဉာဏ်ပညာ၌ ကြီးပွားတော်မူ၏” ဟု ဖော်ပြသည် (လု၊ ၂:၅၂)။ အယ်လင်ဂျီဝှိုက်ကလည်း မာရိ၏ “နှုတ်မှလည်းကောင်း၊ ပရောဖက်တို့၏ စာလိပ်များမှလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်အရာများကို သင်ယူတော်မူ၏။ ဣသရေလအမျိုးအတွက် မောရှေအား ကိုယ်တော်တိုင် ပြောခဲ့သော စကားများကိုပင် ယခု ကိုယ်တော်၏မိခင်၏ ဒူးပေါ်၌ သင်ယူတော်မူ၏” ဟု ထပ်မံဖော်ပြသည်။ တမန်တော်ပေါလုကလည်း တိမောသေကို “သင်သည် အဘယ်သူတို့ထံမှ သင်ယူသည်ကို သိမှတ်သဖြင့် သင်ယူ၍ ယုံမှတ်သည့်အရာ၌ တည်နေဦးလော့။ ငယ်စဉ်ကပင် ခရစ်တော်ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်စေရန် ပညာရှိစေနိုင်သော သန့်ရှင်းသောကျမ်းစာကို သင်သိသည်” ဟု ဆုံးမခဲ့သည် (၂တိ၊ ၃:၁၄၊ ၁၅)။ ဤအချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာကို ကျမ်းစာမှ သင်ယူပြီး နေ့စဉ်အသက်တာတွင် ကျင့်သုံးရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

နိဂုံးချုပ်မှတ်ချက်များ

စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဘာသာတရားသည် ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ လူသားချင်းအချင်းချင်းနှင့်လည်းကောင်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွေ့အကြုံဖြစ်သောကြောင့် (မ၊ ၂၂:၃၄–၄၀) ၎င်း၏ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာတရားတစ်ရပ်လုံးကို ပျက်စီးစေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ခရစ်ယာန်များစွာသည် ကျမ်းစာကို ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကျသော အနက်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုးအတွက် ဖွင့်ထားစေသည့် အတွေ့အကြုံဗဟိုပြု ချဉ်းကပ်နည်းကို လက်ခံနေကြသည်။ Sola Scriptura နိယာမကို ထောက်ခံသူများသည် အတွေ့အကြုံကို ကျမ်းစာနှင့် တန်းတူ သို့မဟုတ် ကျမ်းစာထက် ပိုမိုမြင့်မားသော တန်ဖိုးရှိသည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ မယူဆကြပါ။ ကျမ်းဂန်ပရောဖက်များကို မှုတ်သွင်းတော်မူသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် အပြည့်အဝကိုက်ညီမှုရှိစေရန် လမ်းပြတော်မူမည်။ ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင်၏ စကားတော်အရ “သမ္မာတရား၏ဝိညာဉ်တော်သည် ကြွလာသောအခါ သမ္မာတရားအလုံးစုံကို သင်တို့အား လမ်းပြလိမ့်မည်” (ယော၊ ၁၆:၁၃)။ “သမ္မာတရားအားဖြင့် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူပါ။ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သမ္မာတရားဖြစ်ပါ၏” (ယော၊ ၁၇:၁၇)။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေ့အကြုံကို ကျမ်းစာက ကြားခံပေးပြီး လမ်းပြရမည်။ ဤအချက်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွေ့အကြုံသည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားမည့်အစား ၎င်းနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

လွတ်လပ်စွာ စဉ်းစားခြင်းကို ရင့်ကျက်သူတစ်ဦး၏ အခြေခံလက္ခဏာတစ်ရပ်အဖြစ် ယူဆကြသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် “အခြားသူများ၏ အတွေးအခေါ်များကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်ပေးသူမျှသာ မဖြစ်ဘဲ တွေးခေါ်သူများဖြစ်သင့်သည်” မှာ သံသယမရှိပါ။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းတွင် ခရစ်ယာန်ရင့်ကျက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် ပိုမိုမှီခိုလာခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည်။ အမှန်မှာ “လူအပေါင်းတို့သည် မြက်ပင်ကဲ့သို့ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ဘုန်းအသရေအပေါင်းသည် လယ်၌ရှိသော ပန်းကဲ့သို့ဖြစ်၏။ ထာဝရဘုရား၏ ထွက်သက်တော်သည် ထိုအပေါ်သို့ လာသောကြောင့် မြက်ပင်သည် ညှိုးနွမ်း၍ ပန်းသည် ကြွေတတ်၏။ လူတို့သည် အမှန်မြက်ပင်ဖြစ်ကြ၏။ မြက်ပင်သည် ညှိုးနွမ်း၍ ပန်းသည် ကြွေတတ်၏။ ငါတို့ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မူကား အစဉ်အမြဲတည်၏” (ဟေရှာ၊ ၄၀:၆–၈)။

---

၁။ အယ်လင်ဂျီဝှိုက်၊ မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (ဝါရှင်တန်ဒီစီ၊ ရီဗျူးအင်ဟဲရယ်၊ ၁၉၁၁)၊ ၅၉၅။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၂။ ထိုဖြစ်စဉ်ကို ထဲထဲဝင်ဝင် နားလည်နိုင်စေသော ချဉ်းကပ်နည်းတစ်ရပ်ကို ဂျက်ခ် အဲလူးလ်က သူ၏ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ လွှမ်းမိုးပျက်စီးစေခြင်း စာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသည် (ဂရန်းရက်ပစ်၊ မီချီဂန်၊ အီးယာမန်းစ်၊ ၁၉၈၆)။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၃။ အလစ်စတာ မက်ဂရက်သ်၊ ဩဝါဒကို နားလည်ခြင်း၊ ယနေ့အတွက် ၎င်း၏ သက်ဆိုင်မှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက် (ဂရန်းရက်ပစ်၊ မီချီဂန်၊ ဇွန်ဒါဗန်၊ ၁၉၉၀)၊ ၃၉။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၄။ အခြားနည်းဖြင့် ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါက ကျမ်းစာကိုးကားချက်အားလုံးသည် နိုင်ငံတကာဘာသာပြန်ကျမ်းမှ ဖြစ်သည်။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၅။ ဤဖြစ်စဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ အထောက်အကူဖြစ်စေသော ဆန်းစစ်ချက်တစ်ရပ်ကို ဗန်ဒါလေ ဒေါ်နယ်လက်စ်က ခရစ်ယာန်များသည် ဘဝင်အတွေ့အကြုံကို ရှာဖွေခြင်း စာအုပ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ထုတ်ဝေမှုတွင် ဖော်ပြထားသည် (အင်ဂျင်နီယဲရို ကိုအဲလ်ဟို၊ ဘရာဇီး၊ ယူနက်စ်ပရက်စ်၊ ၂၀၀၃)။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၆။ မာတင် ဘူဘာ၊ ငါနှင့် သင်၊ ဝေါလ်တာ ကော်ဖ်မန်း ဘာသာပြန် (နယူးယောက်၊ ချားလ်စ် စခရစ်ဘနာ၏သားများ၊ ၁၉၇၀) ကို ကြည့်ပါ။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၇။ ဤချဉ်းကပ်နည်းသည် ချားလ်စ် ဘီ. ကက်ချမ်၏ တွေ့ဆုံခြင်းဓမ္မဗေဒ၊ ခရစ်တော်ဗေဒအသစ်အတွက် ဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ အခြေခံ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ပျံ့နှံ့လွှမ်းမိုးနေသည် (ယူနီဗာစီတီပတ်ခ်၊ ပင်ဆယ်ဗေးနီးယား၊ ပင်ဆယ်ဗေးနီးယားပြည်နယ်တက္ကသိုလ်စာနယ်ဇင်း၊ ၁၉၇၈)။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၈။ ထိုဓမ္မဗေဒသည် သမ္မာကျမ်းစာ၏ အာဏာပိုင်မှုနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အပျက်သဘောသက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ဥပမာတစ်ရပ်ကို ဟဲရိုးလ်ဒ် ဝိုင်စ်၏ “ဗျာဒိတ်တော်နှင့် သမ္မာကျမ်းစာ၊ နှုတ်ဖြင့် မှုတ်သွင်းခြင်းကို ကျော်လွန်၍” ဟူသော ဆောင်းပါးတွင် တွေ့နိုင်သည် (စပက်ထရမ်၊ ၇၊ အမှတ် ၃၊ ၁၉၇၅)၊ ၅၃။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၉။ ရဲလ်ဖ် ပီ. မာတင်၊ ၂ ကောရိန္သု (နှုတ်ကပတ်တော် ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ချက်၊ အတွဲ ၅၂ တွဲ၊ ဝါကို၊ တက္ကဆက်၊ ဝေါ့ဒ်စာအုပ်များ၊ ၁၉၈၆)၊ ၄၀:၅၅။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၀။ ဒေါ်နယ် အေ. ဒီ. သောရ်ဆင်၊ ဝက်စလီယန် လေးထောင့်ပုံစံ၊ ဧဝံဂေလိဓမ္မဗေဒ၏ ပုံစံတစ်ရပ်အဖြစ် ကျမ်းစာ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အတွေ့အကြုံ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ မီချီဂန်၊ ဇွန်ဒါဗန်၊ ၁၉၉၀)၊ ၇၁။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၁။ ခေတ်လွန်ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်နည်းနှင့် ပတ်သက်သော မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်ပြင်ပ ရှင်းလင်းချက်များအတွက် ဥပမာအနေဖြင့် အက်ဒ်ဂါ ဗီ. မက်နိုက်၏ ကျမ်းစာကို ခေတ်လွန်အသုံးပြုခြင်း၊ စာဖတ်သူကို ဦးတည်သော ဝေဖန်နည်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်း (နက်ရှ်ဗီးလ်၊ တင်နက်စီ၊ အက်ဘင်ဒန်၊ ၁၉၈၈)၊ အန်သနီ စီ. သီဆဲလ်တန်၏ အနက်ဖွင့်ခြင်းဆိုင်ရာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအသစ်များ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ မီချီဂန်၊ ဇွန်ဒါဗန်၊ ၁၉၉၂)၊ ဂျော့ချ် အိုင်ခဲလ်နှင့် အခြားသူများ၏ ခေတ်လွန်ကျမ်းစာ၊ ကျမ်းစာနှင့် ယဉ်ကျေးမှု စုပေါင်းအဖွဲ့ (နယူးဟေးဗင်၊ ကွန်နက်တီကတ်၊ ယေးလ်တက္ကသိုလ်စာနယ်ဇင်း၊ ၁၉၉၅) တို့ကို ကြည့်ပါ။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၂။ အန်သနီ စီ. သီဆဲလ်တန်၊ ဩဝါဒ၏ အနက်ဖွင့်ခြင်းဆိုင်ရာ ပညာ (ဂရန်းရက်ပစ်၊ မီချီဂန်၊ အီးယာမန်းစ်၊ ၂၀၀၇)၊ ၄၅၁၊ ၄၅၃။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၃။ အာတူး ဝိုင်ဇာ၊ “ပစ္စတူအို စသည်တို့”၊ ဂါဟတ် ဖရီးဒရစ် တည်းဖြတ်သော ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဓမ္မဗေဒအဘိဓာန်၊ ဂျက်ဖရီ ဒဗလျူ. ဘရိုမီလီ ဘာသာပြန် (အတွဲ ၁၀ တွဲ၊ ဂရန်းရက်ပစ်၊ မီချီဂန်၊ အီးယာမန်းစ်၊ ၁၉၆၈)၊ ၆:၁၈၂။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၄။ မောရစ် ဗန်ဒန်၊ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ပြီး သင်နှစ်သက်သလို ပြုပါ၊ ရှေးစည်းမျဉ်းများကို အသစ်တစ်ဖန် ရှုမြင်ခြင်း (နမ်ပါ၊ အိုင်ဒါဟို၊ ပစိဖိတ်စာနယ်ဇင်း၊ ၁၉၉၂) ကို ကြည့်ပါ။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၅။ အယ်လင်ဂျီဝှိုက်၊ ထာဝရလိုအင် သက်တော်စဉ် (အော့ကလန်၊ ကယ်လီဖိုးနီးယား၊ ပစိဖိတ်စာနယ်ဇင်း၊ ၁၈၉၈)၊ ၇၀။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၁၆။ အယ်လင်ဂျီဝှိုက်၊ ပညာရေး (အော့ကလန်၊ ကယ်လီဖိုးနီးယား၊ ပစိဖိတ်စာနယ်ဇင်း၊ ၁၉၀၃)၊ ၁၇။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

ဆောင်းပါးများ ထပ်မံ

အကြောင်းအရာအလိုက်

“ငါ၏အိမ်နီးချင်းကား အဘယ်သူနည်း”၊ လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုနှင့် အမျိုးသားရေးဝါဒဆိုင်ရာ အတွေးအမြင်အချို့

လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုနှင့် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူခြင်းဆိုင်ရာ အမြင်တစ်ရပ်

လိင်ပြောင်းလဲမှုဆိုင်ရာ ဓမ္မကျင့်ဝတ်ကော်မတီ၏ ထုတ်ပြန်ချက်များ — ၂၀၁၄

ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ မဿဲ ၁၈:၁၅–၂၀

စာရေးသူအလိုက်

သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်၏ အောက်စဖို့ဒ်လက်စွဲစာအုပ်

သုံးပါးတစ်ဆူအယူဝါဒကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် သုံးပါးတစ်ဆူအယူဝါဒကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း

ခေတ်သစ် မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်၏ သုံးပါးတစ်ဆူဆန့်ကျင်ရေးဝါဒ၊ ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ခြင်းဆိုင်ရာ ထင်မြင်ချက်များ

ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်စဉ်၊ ကွဲပြားသော အလေးပေးချက်များ