ဆုတောင်းခြင်းအတွင်း ကိုယ်ဟန်အနေအထား

ယနေ့ခေတ်တွင် မိုဘိုင်းဖုန်းများသည် အလွန်အမင်း အသုံးများလာကြသဖြင့် လူအများက မိုဘိုင်းဖုန်းမရှိဘဲ မနေနိုင်ကြဟု ထင်မြင်ကြသည်။ အခြားသူများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စေသော ဤကိရိယာမရှိလျှင် မိမိတို့သည် ချို့တဲ့သကဲ့သို့၊ အကာအကွယ်မဲ့သကဲ့သို့၊ အထီးကျန်သကဲ့သို့ ခံစားကြရသည်။ ဆုတောင်းခြင်းသည်လည်း ထိုသို့သော ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆက်သွယ်နိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်နေရာ၌ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အချိန်၌ဖြစ်စေ ဘုရားသခင်ထံ အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နိုင်သည်။

ကျမ်းစာဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ

ကျမ်းစာအရ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် အခြေအနေအမျိုးမျိုးနှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားအမျိုးမျိုးဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ဤအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်သော အရေးကြီးဆုံး ကျမ်းစာဆိုင်ရာအချက်အလက်များကို အောက်ပါအတိုင်း အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြမည်။

၁။ ဒူးထောက်ခြင်း — လူများစွာသည် သခင်ဘုရားထံ ဒူးထောက်၍ ဆုတောင်းခဲ့ကြကြောင်း သာဓကများစွာရှိပြီး၊ ထိုသို့ဆုတောင်းခြင်းသည် အလွန်အမင်း ရိုးရိုးသားသားကျင့်သုံးသော အလေ့အထတစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဒံယေလသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ဒူးထောက်၍ ဆုတောင်းခဲ့သည် (ဒံ ၆း၁၀)။ သတေဖန်သည် အာဇာနည်အဖြစ် မသေဆုံးမီ ဒူးထောက်၍ သခင်ဘုရားထံ စကားပြောခဲ့သည် (တ ၇း၆၀)။ ပေတရုသည် တဗိသ၏အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ သူမအတွက် ဆုတောင်းခဲ့ရာ သူမသည် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့သည် (တ ၉း၄၀၊ တ ၂၀း၃၆၊ ဧ ၃း၁၄ ကိုလည်းရှု)။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆုတောင်းနေစဉ် လူတစ်ဦးသည် ဒူးပေါ်တွင် ဦးခေါင်းတင်ထားခဲ့သည် (၃ရာ ၁း၁၃)။ ဒူးထောက်ခြင်းသည် ကိုးကွယ်သူ၏အသက်တာကို ဘုရားသခင်ထံ လိုလိုလားလား အပ်နှံခြင်းကို ဖော်ပြသည့် ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ အမူအရာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ကိုးကွယ်သူများသည် ဒူးထောက်ခြင်းအားဖြင့် လူသားတို့ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သော မြေမှုန့်သို့ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဆန္ဒအလျောက် နှိမ့်ချကာ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏အသက်တာကို သခင်ဘုရားထံ အပ်နှံကြသည် (၂ရာ ၁း၁၃ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂။ မတ်တပ်ရပ်ခြင်း — သခင်ဘုရားရှေ့၌ မတ်တပ်ရပ်၍ ဆုတောင်းခြင်းသည်လည်း အလွန်အသုံးများသော အလေ့အထဖြစ်ပြီး၊ ဒူးထောက်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုအသုံးများခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ အထင်ရှားဆုံးဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုကို ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၀ တွင် တွေ့ရသည်။ မောဘနှင့် အမ္မုန်တို့၏ ပူးပေါင်းစစ်တပ်များက ယုဒပြည်ကို ကျူးကျော်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ယောရှဖတ်သည် လူတို့ကို သခင်ဘုရားထံ ဆုတောင်းရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရား၏အိမ်တော်၌ စည်းဝေးရာအလယ်တွင် မတ်တပ်ရပ်၍ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းခဲ့ပြီး လူတို့သည် “ထာဝရဘုရားရှေ့မှာ ရပ်နေကြ၏” (၆ရာ ၂၀း၅၊ ၁၃)။ ဟန္နသည် မတ်တပ်ရပ်လျက် သခင်ဘုရားထံ မိမိ၏တောင်းလျှောက်ချက်ကို တင်ပြခဲ့ပြီး သခင်ဘုရားက သူမ၏ဆုတောင်းချက်ကို ဖြေကြားတော်မူခဲ့သည် (၁ရာ ၁း၂၆)။ ယောဘသည်လည်း မတ်တပ်ရပ်၍ ဆုတောင်းခဲ့သည် (ယောဘ ၃၀း၂၀)။

ယုဒလူတို့သည် မိမိတို့၏ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုကို ပြသရန် တရားဇရပ်များနှင့် လမ်းထောင့်များတွင် မတ်တပ်ရပ်၍ ဆုတောင်းလေ့ရှိကြသည်။ ယေရှုသည် ထိုမာနထောင်လွှားမှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သော်လည်း မတ်တပ်ရပ်၍ ဆုတောင်းခြင်းကို မပြစ်တင်ခဲ့ပါ (မ ၆း၅)။ အမှန်မှာ ကိုယ်တော်က တပည့်တော်များအား “ဆုတောင်းသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်စရာရှိလျှင် ခွင့်လွှတ်ကြလော့။ သို့ဖြစ်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည်လည်း သင်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်တော်မူမည်” ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ မတ်တပ်ရပ်၍ ဆုတောင်းခြင်းကို အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည် (မာ ၁၁း၂၅)။ ဆုတောင်းရာတွင် မတ်တပ်ရပ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်၍ မိမိတို့၏လိုအပ်ချက်များနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ကိုယ်တော်အား တင်ပြနိုင်သည့် အခွင့်ထူးကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဘုရင်တစ်ပါးထံ အခွင့်အရေးရရှိ၍ ပရိသတ်ဝင်ခွင့်ရသူများသည် အများအားဖြင့် ဘုရင်ရှေ့၌ မတ်တပ်ရပ်၍ မိမိတို့၏တောင်းလျှောက်ချက်များကို တင်ပြကြသည် (ဧသ ၅း၂ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဆုတောင်းရာတွင် မတ်တပ်ရပ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို စကြဝဠာ၏ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး ကိုယ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ လမ်းညွှန်မှု၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် ကျေးဇူးပြုမှုများကို တောင်းခံနိုင်ခြင်းသည် အခွင့်ထူးတစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

၃။ ထိုင်ခြင်း — ထိုင်လျက် သခင်ဘုရားထံ ဆုတောင်းခြင်းသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ရှားပါးသော်လည်း လုံးဝမတွေ့ရခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ ကောင်းသောသာဓကတစ်ခုမှာ ဒါဝိဒ်မင်းဖြစ်ပြီး၊ သူသည် “ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ဝင်၍ ထိုင်လျက် မိန့်တော်မူသည်ကား…” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည် (၂ရာ ၇း၁၈)။ ထိုကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ပရောဖက်တော်အားဖြင့် သခင်ဘုရားထံမှ ညွှန်ကြားချက်များကို ရှာဖွေသူ (ဥပမာ ၄ရာ ၄း၃၈၊ ယေဇ ၈း၁၊ ၃၃း၃၁) နှင့် ကိုယ်တော်အား အစေခံရန် အသင့်ရှိသူတစ်ဦးက ခံယူထားသော ကိုယ်ဟန်ဖြစ်သည်။

၄။ လဲလျောင်းခြင်း — ညအချိန်တွင် အိပ်ရာပေါ်မှ ဆုတောင်းခဲ့ကြသူများ၏ ဖြစ်ရပ်များကိုလည်း သမ္မာကျမ်းစာတွင် တွေ့ရသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သူတို့သည် သခင်ဘုရားကို အောက်မေ့၍ ကိုယ်တော်အပေါ် ဆင်ခြင်ကြသည် (ဆာ ၄း၄၊ ၆၃း၆)။ တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ဦးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဦးညွှတ်၍ သခင်ဘုရားထံ ဆုတောင်းခဲ့သည် (၃ရာ ၁း၄၇)။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်း၍ ဆုတောင်းခြင်းသည် သခင်ဘုရား၏ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ဆင်ခြင်ရန်နှင့် ညအချိန်တွင် ကိုယ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်၍ အကူအညီတောင်းရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် ဆုတောင်းခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဘုရားတရားကြည်ညိုမှု၏ သီးသန့်အမှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

၅။ ပျပ်ဝပ်ခြင်း — ပျပ်ဝပ်သောအခါ လူတို့သည် မျက်နှာကို မြေပြင်ပေါ်ချ၍ အလျားလိုက် လှဲလျောင်းပြီး လက်များကိုလည်း အများအားဖြင့် ဆန့်တန်းထားကြသည်။ မြေပြင်မှ ပြန်လည်ထရန် လွယ်ကူစေရန် ဒူးတစ်ဖက်ကို ကွေးထားလေ့ရှိသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ပျပ်ဝပ်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းကို တိတိကျကျ ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်များမှာ ရှားပါးသည် (ဥပမာ ၃ရာ ၁း၄၇၊ မာ ၁၄း၃၅)။ ပျပ်ဝပ်ခြင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် မိမိထက်သာလွန်သူရှေ့၌ ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် လက်အောက်ခံခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုရင်၏အကူအညီကို ရှာဖွေသူသည် မှီခိုခြင်းနှင့် လက်အောက်ခံခြင်းကို ဖော်ပြ၍ ဘုရင်ရှေ့၌ ပျပ်ဝပ်ခဲ့သည် (၂ရာ ၁၄း၄)။ အထက်လူကြီးတစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ရာတွင်လည်း ထိုအမူအရာကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည် (၂ရာ ၁၄း၂၂)၊ သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုခြင်းအဖြစ်လည်း ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည် (၁ရာ ၂၈း၁၄)။ ဘာသာရေးဆိုင်ရာအခြေအနေများတွင် ဤကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ကိုးကွယ်ခြင်း၏ ကိုယ်ဟန်ဖြစ်သည် (၆ရာ ၂၀း၁၈ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအမူအရာသည် ဘုရားသခင်သည် လူ့အသက်တာ၏ အမှန်တကယ်အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး အသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည် (ဥပမာ တော ၁၆း၄၅၊ ယောရှု ၇း၆၊ ၂ရာ ၇း၁၆)။ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုးကွယ်သူများသည် သခင်ဘုရားရှေ့သို့လာ၍ ဂုဏ်ပြုခြင်းအဖြစ် ပျပ်ဝပ်ပြီးနောက် ကိုယ်တော်ထံ ဆုတောင်းရန် ဒူးထောက်သည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ခံယူခဲ့ကြသည် (ဆာ ၉၅း၆)။ ရှေးအရှေ့အလယ်ပိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဘုရားများရှေ့၌ ပျပ်ဝပ်ခြင်းသည် ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ လက်အောက်ခံခြင်း၊ ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် မှီခိုခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည့် အမူအရာအဖြစ် အလွန်အသုံးများခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သီးခြားနေရာတစ်ခု၌ မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားပြခြင်း သို့မဟုတ် အမြဲတမ်းကျိန်းဝပ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ သားတော်အားဖြင့် ချဉ်းကပ်နိုင်လာသောကြောင့် ပျပ်ဝပ်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ ကိုးကွယ်ခြင်းတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်မလာခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (ယော ၄း၂၁–၂၄ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။

သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဆုတောင်းနေစဉ် အသုံးပြုသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားများကို ဤသို့ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းအားဖြင့် ကိုးကွယ်သူများသည် မိမိတို့၏တောင်းလျှောက်ချက်များကို သခင်ဘုရားထံ တင်ပြရာတွင် အမြဲတမ်းလိုအပ်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားတစ်မျိုးတည်း ရှိခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း သိရှိရသည်။ ကိုယ်ဟန်အနေအထားများသည် သခင်ဘုရားအပေါ် ရိုသေလေးစားမှု၊ အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များနှင့် ကတိကဝတ်များကို ပြင်ပအားဖြင့် ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် အရေးကြီးသော်လည်း ထိုအတွေ့အကြုံအားလုံးကို တစ်ခုတည်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားက လုံလောက်စွာ ဖော်ပြနိုင်ခြင်းမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာတွင် ရွေးချယ်စရာနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများ အမျိုးမျိုးကို တွေ့ရသည်။ တစ်ခုကို အခြားအရာများထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ပြီး မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်ဟု ရွေးချယ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် ကျမ်းစာအထောက်အထား မရှိပါ။

အယ်လင်ဂျီဝှိုက်၏ စာပေများ

အယ်လင်ဂျီဝှိုက်သည် ဒူးထောက်၍ ဆုတောင်းခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို အားပေးသည်။ သူမက “အများရှေ့နှင့် ကိုယ်ပိုင်ကိုးကွယ်ခြင်းနှစ်မျိုးစလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏တောင်းလျှောက်ချက်များကို ကိုယ်တော်ထံ တင်ပြသောအခါ သခင်ဘုရားရှေ့၌ ဒူးထောက်နိုင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အခွင့်ထူးဖြစ်သည်” ဟု ရေးသားခဲ့သည် (ဧဝံဂေလိလုပ်သားများ၊ စာ ၁၇၈)။ ဒူးထောက်ခြင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအဖြစ် ဘယ်သောအခါမျှ မယူဆသင့်ဘဲ အခွင့်ထူးအဖြစ် ယူဆသင့်သည်။ ထပ်မံ၍ သူမက “အများရှေ့နှင့် ကိုယ်ပိုင်ကိုးကွယ်ခြင်းနှစ်မျိုးစလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏တောင်းလျှောက်ချက်များကို ဘုရားသခင်ထံ တင်ပြသောအခါ ကိုယ်တော်ရှေ့၌ ဒူးထောက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏တာဝန်ဖြစ်သည်။ ဤအမှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုမှုကို ပြသသည်” ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည် (ရွေးချယ်ထားသော သတင်းစကားများ၊ အတွဲ ၂၊ စာ ၃၁၂)။

ထိုသို့သော ဖော်ပြချက်များကို အသုံးပြု၍ အများပြည်သူကိုးကွယ်ခြင်းတွင် ဆုတောင်းရန် တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ဒူးထောက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မသွန်သင်သင့်ပါ။ ဆုတောင်းရာတွင် အမြဲတမ်း ဒူးထောက်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း သူမက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (အနာရောဂါငြိမ်းစရာအမှုတော်၊ စာ ၅၁၀–၅၁၁)။ အများပြည်သူကိုးကွယ်ခြင်းတွင် ပါဝင်နေစဉ် အယ်လင်ဂျီဝှိုက်ကိုယ်တိုင်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းဆုတောင်းချက်အတွက် အသင်းသားများအား မတ်တပ်ရပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (ရွေးချယ်ထားသော သတင်းစကားများ၊ အတွဲ ၃၊ စာ ၂၆၈၊ ၂၆၉)၊ သို့မဟုတ် ထိုင်နေကြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အထက်ပါကျမ်း၊ စာ ၂၆၇–၂၆၈)၊ သို့မဟုတ် ဒူးထောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (ရွေးချယ်ထားသော သတင်းစကားများ၊ အတွဲ ၁၊ စာ ၁၄၈–၁၄၉)။ သူမ၏အဆိုအရ ဒူးထောက်ခြင်းသည် အသင်းတော်တွင် ဆုတောင်းခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားမဟုတ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချရမည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင်ပင် အိပ်ရာပေါ်ထိုင်၍ ဆုတောင်းခဲ့သည် (ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် သံတော်ဆင့်၊ ၁၉၀၆ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၃ ရက်)။

နိဂုံးချုပ် မှတ်ချက်များ

အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် ကျမ်းစာနှင့် အယ်လင်ဂျီဝှိုက်၏ အဆိုအရ ဆုတောင်းခြင်းအတွက် ကိုယ်ဟန်အနေအထား အမျိုးမျိုးရှိပြီး ထိုအထဲမှ တစ်ခု၏အရေးပါမှုသည် အခြားအရာများကို ဖယ်ထုတ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ ကိုးကွယ်ခြင်းအတွင်း မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်သည် ထိုင်၍ဖြစ်စေ၊ မတ်တပ်ရပ်၍ဖြစ်စေ၊ ဒူးထောက်၍ဖြစ်စေ ဆုတောင်းရန် ခွင့်ပြုသည်။ ကိုးကွယ်ခြင်းကို စနစ်တကျဖြစ်စေရန် လိုအပ်သည့်အတွက် ယုံကြည်သူများ၏အသိုင်းအဝိုင်းသည် သခင်ဘုရားကို ရှာဖွေရန် စုဝေးလာသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုးကွယ်ခြင်းဝန်ဆောင်မှုများတွင် လက်ခံကျင့်သုံးထားသော ဘုံဝတ်ပြုမှုဆိုင်ရာ အစီအစဉ်များကို အားလုံးက လိုက်နာရန် အရေးကြီးသည်။ အခြားအသိုင်းအဝိုင်းသားများက မတ်တပ်ရပ်၍ ဆုတောင်းနေချိန်တွင် အသင်းတော်အတွင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်က ဒူးထောက်၍ ဆုတောင်းခြင်းသည် မရည်ရွယ်ဘဲ မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်သည့် ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

---

၁။

ဆောင်းပါးများ ထပ်မံကြည့်ရှုရန်

အကြောင်းအရာအလိုက်

“ကျွန်ုပ်၏အိမ်နီးချင်းကား မည်သူနည်း” — လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုနှင့် အမျိုးသားရေးဝါဒဆိုင်ရာ အတွေးအမြင်အချို့

လာဘ်နှင့် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုဆိုင်ရာ အမြင်တစ်ရပ်

လိင်ပြောင်းလဲမှုဝါဒဆိုင်ရာ ကြေညာချက်များကို ၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် ကျမ်းစာသုတေသနဌာန ကျင့်ဝတ်ကော်မတီက ထုတ်ပြန်ခြင်း

ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို စောင့်ရှောက်ခြင်း — မဿဲ ၁၈း၁၅–၂၀

စာရေးသူအလိုက်

အယ်လင်ဂျီဝှိုက်၏ စာပေများတွင် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးသူမရှိဘဲ အသက်ရှင်ခြင်း

မီးဖိုထဲမှ စတုတ္ထမြောက်သူ

မည်မျှကြာဦးမည်နည်း

ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်း