အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း — ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ သက်ရောက်မှုများ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ဒီဇိုင်းတော်

 

အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း — ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ သက်ရောက်မှုများ

အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ဒီဇိုင်းတော်

ဧဒင်ဥယျာဉ်ပုံစံအရ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းတွင် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့သည် ထာဝရတည်မြဲသော အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှုအတွင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး “မှီဝဲ” ရမည်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ dabaq) (က၊ ၂း၂၄)။[၁] ဤ “မှီဝဲခြင်း” တွင် ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးတို့အကြား ရေရှည်တည်မြဲသော ပဋိညာဉ်နှောင်ကြိုး ပါဝင်သည်။ ယင်းကို ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရဖြစ်သော dabaq တစ်ခုတည်းက ဖော်ပြသည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဧဝနှင့်ပတ်သက်၍ အာဒံပြုခဲ့သော “ပဋိညာဉ်ကျိန်ဆိုခြင်း” ကို ဘုရားသခင်က သက်သေအဖြစ် ရှိနေတော်မူခြင်းကလည်း ဖော်ပြသည် (က၊ ၂း၂၃–၂၄)။[၂]

ဥယျာဉ်ပြင်ပတွင်လည်း သမ္မာကျမ်းစာတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၏ ဒီဇိုင်းတော်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးတို့အကြား ထာဝရတည်မြဲသော ပဋိညာဉ်နှောင်ကြိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး၊ အိမ်ထောင်ဖက်နှစ်ဦးအကြား ပဋိညာဉ်ကျိန်ဆိုခြင်း (verba solemnia) ဖြင့် တရားဝင်အတည်ပြုသည်။ ထိုပဋိညာဉ်ကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်သာမက လူသားများလည်း သက်သေခံကြသည်။[၃] အိမ်ထောင်ရေး၏ ပဋိညာဉ်သဘောသဘာဝအရ ပါဝင်နေသော တည်မြဲမှုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်လျှောက် အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲများ၏ အသက်တာကို ဖော်ပြရာတွင် ယူဆထားသော စံပုံစံဖြစ်သည်။[၄] ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးနှစ်ဦးစလုံးထံမှ ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိရန် ခေါ်တော်မူခြင်းရှိသည်။[၅]

တည်မြဲမှုအတွက် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ကွာရှင်းခြင်းဖြင့် ပုံပျက်စေခြင်း

အိမ်ထောင်ရေး၌ ထာဝရတည်မြဲရန် ဧဒင်ဥယျာဉ်၌ ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်သည် ကွာရှင်းခြင်းအလေ့အထကြောင့် ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ကျမ်းပိုဒ်များ၌ ဟေဗြဲအသုံးအနှုန်း အနည်းဆုံး ခြောက်မျိုး ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ၂၇ ကြိမ် တွေ့ရသည်။[၆] ထို့အပြင် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ရည်ညွှန်းချက်များလည်း အများအပြားရှိသည်။[၇] ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကွာရှင်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းသော ဟေဗြဲဝေါဟာရများ အကြိမ်များစွာ တွေ့ရသော်လည်း အံ့ဩဖွယ်အချက်မှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကွာရှင်းခြင်းကို ပြုလုပ်ရန် သတ်မှတ်ပေးထားသော ဥပဒေတစ်ရပ်မျှ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ကွာရှင်းခြင်းကို သည်းခံထားသည်၊ လက်ခံထားသည်၊ ခွင့်ပြုထားသည်၊ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေတော်အရ မည်သည့်အခါမျှ အမိန့်ပေးထားခြင်း၊ ချီးကျူးထောက်ခံထားခြင်း သို့မဟုတ် အတည်ပြုထားခြင်း မရှိပါ။

ဤလေ့လာချက်တွင် ဦးစွာ ပင်တတုခ်ကျမ်းများအတွင်းရှိ ဇာတ်ကြောင်းများနှင့် ဥပဒေဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ထားသည့် ကျမ်းပိုဒ်များကို အဓိကလေ့လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြားနေရာများရှိ ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းပိုဒ်များကို ခြုံငုံသုံးသပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ဆိုင်ရာ ဓမ္မသစ်ကျမ်းကျမ်းပိုဒ်များကို အနက်ဖွင့်ရာ၌ ပါဝင်လာနိုင်သော သက်ရောက်မှုများကို အကျဉ်းချုပ် ဆွေးနွေးမည်ဖြစ်သည်။

ပင်တတုခ်ကျမ်းများတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း

ဘိုးဘေးများခေတ် “ကွာရှင်းခြင်း” — ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၁း၉–၁၄

ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် အချို့က “ကွာရှင်းခြင်း” ဟု သတ်မှတ်ထားသော ဥပမာတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ယင်းမှာ အာဗြဟံနှင့် ဟာဂရတို့၏ အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇာတ်ကြောင်းရေးသားသူ၏ အရိပ်အမြွက်များက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်မှာ အာဗြဟံ၏ရှုထောင့်မှ ဟာဂရကို ကွာရှင်းခဲ့သည်—“နှင်ထုတ်ခဲ့သည်” [garash] နှင့် “လွှတ်လိုက်သည်” [shalakh]—ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ အမြင်တွင် တရားဝင်သော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ရပ် လုံးဝမရှိခဲ့သောကြောင့် အမှန်အားဖြင့် ကွာရှင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ တရားမဝင်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်ကို ဖျက်သိမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။[၈]

ဘိုးဘေးများခေတ် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း — ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၅း၁

အာဗြဟံသည် ပထမဇနီး သေဆုံးပြီးနောက် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သော ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ဥပမာဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ကိုက်ညီသော ကျမ်းစာခေတ်က ပုံမှန်အလေ့အထတစ်ရပ် ဖြစ်ပုံရသည်။

တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁–၄ တွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း

ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းနှစ်ရပ်စလုံးတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို နားလည်ရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်၏ အသေးစိတ်ကျမ်းချက်မှ အနက်ဖော်ခြင်းကို အခြားနေရာတွင် ကျွန်ုပ် ထုတ်ဝေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။[၉] ဤနေရာတွင် ထိုလေ့လာချက်၏ အဓိကရလဒ်များကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြပါမည်။

၁။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁–၃ တွင် ဤဥပဒေအမှု၏ အခြေအနေများ (protasis) ကို ဖော်ပြထားသည်။ အမှန်တကယ် ဥပဒေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (apodosis) မှာ အခန်းငယ် ၄ တစ်ခုတည်းသာဖြစ်ပြီး၊ အခန်းငယ် ၁–၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အခြေအနေများအောက်၌ ယခင်ခင်ပွန်းသည် မိန်းမကို ပြန်ယူ၍ ဇနီးအဖြစ် မထားရဟု တားမြစ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ကွာရှင်းခြင်းကို ဥပဒေပြုသတ်မှတ်ပေးနေခြင်းလည်း မဟုတ်၊ ထောက်ခံအတည်ပြုနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။

၂။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁ တွင် ဤအမှု၌ ကွာရှင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ဥပဒေပြုသတ်မှတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းမှာ ‘erwat dabar (“အရာတစ်စုံတစ်ခု၏ အဝတ်အချည်းစည်း”) ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ကောက်ချက်အရ ယင်းသည် ဇနီးဘက်မှ မသင့်လျော်သော ဖော်ပြမှုနှင့် ဆက်စပ်နေသော အလွန်အမင်း ပြင်းထန်၍ ရှက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းစေသော အပြုအမူတစ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယင်းသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြုအမူနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ် တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်းထက် နည်းပါးသည်။ အမှန်တကယ် တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်းအတွက်မူ သေဒဏ်ချမှတ်ရမည်ဖြစ်သည် (ဝတ်၊ ၂၀း၁၀၊ တရား၊ ၂၂း၂၂)။[၁၀]

၃။ အခန်းငယ် ၄ တွင် အလွန်ရှားပါးသော ဟေဗြဲသဒ္ဒါပုံစံတစ်ရပ် (Hothpael၊ သို့မဟုတ် tame’ “မစင်ကြယ်စေသည်” ၏ ခံပုံစံ/မိမိကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေသော ပုံစံ) သည် ကွာရှင်းခြင်းကို ဘုရားသခင် မနှစ်သက်ကြောင်း အတွင်းပိုင်းညွှန်ပြချက်တစ်ရပ် ပေးသည်။ ခင်ပွန်းသည် မိမိဇနီးကို ကွာရှင်းသောအခါ ဥပဒေတွင် “သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မစင်ကြယ်စေရန် ဖြစ်စေခံရသည်” [ပထမခင်ပွန်းကြောင့်] ဟု ရှင်းပြထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြန်လည်ပြုရသောအခါ မိမိကိုယ်ကို မသန့်ရှင်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးများအုပ်ချုပ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ငွေကြေးအထောက်အပံ့အတွက် အမျိုးသမီးသည် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းအဖြစ် ပြစ်ဒဏ်မပေးခြင်းမှာ အပြစ်ကို ဇနီးအပေါ်မတင်ဘဲ ပထမခင်ပွန်းအပေါ် တင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်းမဖြစ်သေးသည့် အကြောင်းပြချက်များဖြင့် အိမ်ထောင်ရေးနှောင်ကြိုးကို ဖြတ်တောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် မကိုက်ညီကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

၄။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၄ ၏ ဥပဒေသည် ဝေါဟာရနှင့် အယူအဆများအရ အရေးကြီးသော ဆက်နွယ်မှုရှိပြီး ဣသရေလလူမျိုးအတွက်သာမက အစ္စရေးမဟုတ်သူများအတွက်ပါ အကျုံးဝင်သော အမြဲတမ်းတည်မြဲသည့် ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈ ၏ ဥပဒေနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ယင်း၏ အသုံးချမှုသည် သက်ဆိုင်မှုရှိသည်ဟု ယူဆသင့်သည်။

၅။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁–၄ ၏ ဥပဒေပြုရခြင်း၏ အလုံးစုံရည်ရွယ်ချက်ကို တရားဟောရာကျမ်း ၁၂–၂၆ အတွင်း ယင်းကို ထားရှိပုံက ဖော်ပြသည်။ ထိုအပိုင်းသည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို အစဉ်လိုက် တစ်ခုချင်းစီ ချဲ့ထွင်ရှင်းပြထားသည်။[၁၁] သို့သော် ဤဥပဒေသည် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ သတ္တမပညတ်ကို ချဲ့ထွင်ရှင်းပြသော အပိုင်းတွင် မပါဝင်ဘဲ ခိုးယူခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အပိုင်းတွင် ပါဝင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဥပဒေ၏ အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမျိုးသမီးများ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှုတို့ကို လုယူခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများကို အလိုရှိသလို အပြန်အလှန် လဲလှယ်နိုင်သော ပိုင်ဆိုင်မှုသက်သက်အဖြစ် မဆက်ဆံစေရန် ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။[၁၂]

၆။ ယောက်ျားတို့၏ စိတ်နှလုံးခိုင်မာခြင်းကြောင့် အမျိုးသမီးများအပေါ် မညီမျှသော ဆက်ဆံမှုများကို သည်းခံထားသော်လည်း ထိုဥပဒေက ထိုမညီမျှမှုကို ကိုယ်တိုင် မနှစ်သက်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (မ၊ ၁၉း၈)။ ထိုသို့ဖြင့် အိမ်ထောင်ရေး၏ ဧဒင်ပုံစံအတိုင်း တည်မြဲမှုရှိရမည့် မူလစံနှုန်းကို ပြန်လည်ညွှန်ပြပြီး၊ ထိုမညီမျှမှုများကို ဖြေရှင်းပေးမည့်နေ့တွင် ဧဒင်ပုံစံအတိုင်း အိမ်ထောင်ရေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည့်အကြောင်းကိုလည်း ရှေ့သို့ညွှန်ပြထားသည်။ ထိုနေ့အကြောင်းကို ယေရှုက ကွာရှင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မိန့်တော်မူရာတွင် ကြေညာခဲ့သည်။ အောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ပင်တတုခ်ကျမ်းများတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြားရည်ညွှန်းချက်များ

ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၁ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ကွာရှင်းထားသော အမျိုးသမီးများနှင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားသော အထူးတားမြစ်ချက်နှစ်ရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် ၇ တွင် သာမန်ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို တားမြစ်ပြီး၊ အခန်းငယ် ၁၄ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို တားမြစ်ထားသည် (ယေဇ၊ ၄၄း၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူ ဓမ္မသစ်ကျမ်းရေးသားချက်များတွင် သင်းအုပ်ဆရာများနှင့် အကြီးအကဲများကိုလည်း ပိုမိုမြင့်မားသော စံနှုန်းအောက်တွင် ထားရှိထားသည်။[၁၃]

ပင်တတုခ်ကျမ်းမှ ကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခုတွင် ကွာရှင်းထားသော အမျိုးသမီးများ၏ အခွင့်အရေးကို ဖော်ပြထားသည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၂း၁၂–၁၃ အရ ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ သမီးသည် ကွာရှင်းခံရပြီး သားသမီးမရှိပါက မိမိဖခင်၏အိမ်၌ အိမ်ထောင်မပြုမီ အခြေအနေသို့ ပြန်သွားနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် အခြားအထောက်အပံ့ရရှိနိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိသော ကွာရှင်းထားသည့် အမျိုးသမီးကို စောင့်ရှောက်ရန် ပြဋ္ဌာန်းချက်ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ တွေ့ရသည်။ တောလည်ရာကျမ်း ၃၀း၉ တွင်လည်း ကွာရှင်းထားသော အမျိုးသမီးသည် တရားဝင်ကိစ္စများတွင် မိမိကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမည့်အခွင့်အရေးကို အတည်ပြုထားသည်။ ယင်းသည် ဖခင် သို့မဟုတ် ခင်ပွန်း၏ ဥပဒေဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိသော အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးနှင့် ကွာခြားသည် (အခန်းငယ် ၃–၈ ကိုရှု)။[၁၄]

တရားဟောရာကျမ်းမှ ကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခုတွင် အချို့အခြေအနေများ၌ ကွာရှင်းခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၂း၁၃–၁၉ အရ ခင်ပွန်းသည် မိမိဇနီးက အိမ်ထောင်ပြုစဉ် အပျိုမဟုတ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု စွပ်စွဲကာ အသရေဖျက်ပြီး၊ ထိုစွပ်စွဲချက်များကို မင်္ဂလာညတွင် သွေးစွန်းခဲ့သော အိပ်ရာခင်း သို့မဟုတ် အဝတ်အထည်များဖြစ်သည့် “အပျိုစင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေများ” ဖြင့် မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြနိုင်ပါက ခင်ပွန်းသည် ဒဏ်ငွေပေးရမည်။ ထို့နောက် “သူမသည် သူ၏ဇနီးဖြစ်ရမည်။ သူသည် အသက်ရှည်သမျှ သူမကို မလွှတ်ရ” ဟု ဆိုထားသည် (တရား၊ ၂၂း၁၉)။ ထို့ကြောင့် အသစ်လက်ထပ်ထားသော သတို့သမီးကို ခင်ပွန်း၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူခြင်းနှင့် အသရေဖျက်စွပ်စွဲခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ ရှေးအရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ အခြားလူ့အဖွဲ့အစည်းများတွင် ထိုသို့သော ကာကွယ်မှု မရှိခဲ့ပါ။

တရားဟောရာကျမ်း ၂၂း၂၈–၂၉ အရ စေ့စပ်ထားခြင်းမရှိသေးသော အပျိုမိန်းမတစ်ဦးကို ယောက်ျားတစ်ဦးက သွေးဆောင်ခဲ့သည်ကို ဖမ်းမိပါက၊ ထိုမိန်းမနှင့် သူမ၏ဖခင်က သဘောတူပါက သူမကို အိမ်ထောင်ပြုရန် လိုအပ်ပြီး (ထွက်၊ ၂၂း၁၆–၁၇ [ဟေဗြဲကျမ်း ၁၅–၁၆] နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သူမကို ကွာရှင်းခွင့် မရှိပါ။ ဤဥပဒေသည် အိမ်ထောင်မပြုမီ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို တားဆီးရန်သာမက ဘိုးဘေးများအုပ်ချုပ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း အမျိုးသမီး၏ လူမှုရေးနှင့် ငွေကြေးလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်သည်။

ပရောဖက်များနှင့် ကျမ်းစာရေးသားချက်များတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း

အစောပိုင်းပရောဖက်များ — စွန့်ပစ်ခြင်းနှင့် ကွာရှင်းခြင်း

အစောပိုင်းပရောဖက်များ၏ ကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခုတွင် စွန့်ပစ်ခြင်းအခြေအနေကို ဖော်ပြထားသည် (သူကြီး၊ ၁၄း၂၀၊ ၁၅း၂၊ ၁ရာ၊ ၂၅း၄၄)။ ဤဇာတ်ကြောင်းနှစ်ခုမှ စွန့်ပစ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ကွာရှင်းခြင်းကို ဓမ္မဟောင်းခေတ်တွင် ဘုရားသခင်က ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ ခွင့်ပြုခဲ့သည်ဟု အချို့က ကောက်ချက်ချကြသော်လည်း အမှန်တွင် ထိုဆက်ဆံရေးများကို “မယုံကြည်သူများ”—အရေဖျားမလှီးသော ဖိလိတ္တိလူများနှင့် ဆိုးယုတ်သော ရှောလုမင်း—တို့က အသီးသီး အဆုံးသတ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဓမ္မဟောင်းကျမ်းနောက်ခံအကြောင်းအရာသည် မယုံကြည်သူတစ်ဦး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလု၏ ဆွေးနွေးချက်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့နိုင်သည် (၁ကော၊ ၇း၁၅၊ အောက်တွင်ရှု)။

ပြည်နှင်ဒဏ်မခံမီ နောက်ပိုင်းပရောဖက်များ — ပုံဆောင်အဆင့်ရှိ ကွာရှင်းခြင်း

ပြည်နှင်ဒဏ်မခံမီ ပရောဖက်များ၏ ကျမ်းပိုဒ်အချို့တွင် ဣသရေလလူမျိုး၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြည့်တန်ဆာပြုခြင်း—သူတို့၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သော ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာမရှိခြင်း—ကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့အကြား ပုံဆောင်အဆင့်တွင် ခြိမ်းခြောက်ထားသော သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ဖြစ်ပေါ်သော “ကွာရှင်းခြင်း” (ပြည်နှင်ဒဏ်) ကို ရည်ညွှန်းခြင်း သို့မဟုတ် အရိပ်အမြွက်ပြုခြင်းများ တွေ့ရသည်။ ယင်းတို့မှာ ဟောရှေ ၂း၂ (ဟေဗြဲကျမ်း ၄)၊ ဟေရှာယ ၅၀း၁ နှင့် ယေရမိ ၃း၁–၈ တို့ဖြစ်သည်။[၁၅] ဟောရှေ ၂–၃ နှင့် ယေရမိ ၃ ရှိ ပရောဖက်ပြုချက်များက အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သော ဇနီးအပေါ် ခင်ပွန်း၏ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ခွင့်ကို အရိပ်အမြွက်ပြုထားပုံရသည်။[၁၆] ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် မိမိ၏ လမ်းလွဲနေသော ဇနီးဖြစ်သည့် ဣသရေလနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ရှာဖွေခြင်းအားဖြင့် ဤလမ်းကြောင်းကို ပြသတော်မူသည် (ဟော၊ ၂း၁၄–၂၃ [ဟေဗြဲကျမ်း ၁၆–၂၅])။

ပြည်နှင်ဒဏ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ကျမ်းပိုဒ်များ — အယူဝါဒမတူသူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်း

ဧဇရ ၉–၁၀ တွင် “အိမ်ထောင်ပြုခြင်း” နှင့် “ကွာရှင်းခြင်း” နှစ်ရပ်စလုံးအတွက် စာရေးတော် ဧဇရ အသုံးပြုသော သီးခြားဝေါဟာရများသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြားနေရာများနှင့် ကွဲပြားသည်။ ထိုဝေါဟာရများက ပြည်နှင်ဒဏ်မှ ဂျူးလူမျိုးများ ပြန်လာပြီးနောက် ထင်ရှားသော ဂျူးအမျိုးသားများသည် အယူဝါဒမတူသော အမျိုးသမီးများနှင့် အတူနေထိုင်ခြင်းကို တရားဝင်သော အိမ်ထောင်ရေးများအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဇနီးများကို “လွှတ်လိုက်ခြင်း” သည် အမှန်တကယ် ကွာရှင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်မဟုတ်ဘဲ တရားမဝင်သော ဆက်ဆံရေးများကို ဖျက်သိမ်းခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြပုံရသည်။[၁၇]

မာလခိ ၂း၁၀–၁၆ တွင် ဧဇရ ၉–၁၀ တွင် တွေ့ရသော ပြဿနာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အခြေအနေကို တွေ့ရသည်။ မာလခိသည် မိမိတို့၏ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပဋိညာဉ်ဖက်ဖြစ်သော ဂျူးဇနီးများကို ကွာရှင်းပြီး (အခန်းငယ် ၁၄) အယူဝါဒမတူသော အမျိုးသမီးများနှင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် (အခန်းငယ် ၁၁) သစ္စာဖောက်စွာ ပြုမူခဲ့သော ဂျူးအမျိုးသားများ၏ အမှုများစွာကို တွေ့ရသည်။ ဤအခြေအနေတွင် ကွာရှင်းခြင်း (shalakh, အခန်းငယ် ၁၆) အမှန်တကယ် ပါဝင်နေပြီး၊ ဧဇရ ၉–၁၀ တွင် အယူဝါဒမတူသော ဇနီးများနှင့် တရားမဝင်သော အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းခြင်းကဲ့သို့ မဟုတ်ပါ။

ဤအခြေအနေတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်လျှောက် ကွာရှင်းခြင်းအပေါ် ဘုရားသခင်၏ သဘောထားကို အင်အားအကောင်းဆုံး ဖော်ပြထားသော စကားကို တွေ့ရသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ “ငါ [ထာဝရဘုရား] သည် ကွာရှင်းခြင်းကို မုန်း၏”။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁–၄ ကဲ့သို့ပင် ကွာရှင်းခြင်း၏ တရားဝင်ဖြစ်မှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုသော်လည်း ထိုအလေ့အထကို ဘုရားသခင်အတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသောအရာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂း၂၄ နှင့် စာသားအချင်းချင်း ဆက်နွယ်မှုရှိခြင်းမှာ မာလခိ ၂း၁၀၊ ၁၅ တွင် “တစ်” [ဟေဗြဲ ’ekhad] ဟူသော ဝေါဟာရကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။[၁၈] ယင်းက အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ထာဝရဘုရားသည် ဧဒင်၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ မူလစံနှုန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ခေါ်တော်မူနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

သက်ဆိုင်ရာ ဓမ္မသစ်ကျမ်းပိုဒ်များအတွက် သက်ရောက်မှုများ

၁။ ယေရှုနှင့် ပေါလုတို့သည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂း၂၄ တွင် တွေ့ရသော အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ဒီဇိုင်းတော်ကို ပြန်လည်အတည်ပြုကြသည် (မ၊ ၁၉း၅–၉၊ ၁ကော၊ ၆း၁၆ နှင့် ဧ၊ ၅း၃၁)။

၂။ အိမ်ထောင်ရေးနှောင်ကြိုး၏ တည်မြဲမှုကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌သာမက ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် အိမ်ထောင်ဖက်ဘက်မှ porneia ဖြစ်ပေါ်သောအခါမှသာ ထိုအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းရန် ခွင့်ပြုတော်မူသည် (မ၊ ၅း၃၁–၃၂၊ ၁၉း၃၊ ၈၊ ၉)။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၇–၁၈ နှင့် တမန်တော် ၁၅း၂၉ အကြား ထူးခြားသော စာသားအချင်းချင်း ဆက်နွယ်မှုသည် မဿဲတွင်ပါသော “ခြွင်းချက်အပိုဒ်”[၁၉]၌ ယေရှု၏ porneia ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်တွင် မည်သည့်အရာများ ပါဝင်ကြောင်း နားလည်ရန် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော အရိပ်အမြွက်ကို ပေးသည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈ တွင် ဖော်ပြထားသော တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်း အမျိုးမျိုးကို တမန်တော် ၁၅း၂၉ တွင် porneia ဟူသော ဝေါဟာရဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည်။[၂၀] ထို့ကြောင့် မဿဲ ၅ နှင့် ၁၉ တွင် porneia ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် အိမ်ထောင်ရေးပြင်ပ တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်း ပုံစံမှန်သမျှကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။[၂၁]

၃။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁ တွင် ကွာရှင်းခြင်းအတွက် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းရင်းများသည် မဿဲ ၁၉ တွင် ယေရှုနှင့် ဖာရိရှဲတို့ ဆွေးနွေးရာ၌ နောက်ခံအဖြစ် ရှိနေသည်။ ရှမ္မိုင်၏ သင်ကြားရေးအဖွဲ့က ‘erwat dabar “အရာတစ်စုံတစ်ခု၏ အဝတ်အချည်းစည်း” ကို မသင့်လျော်စွာ ကိုယ်ခန္ဓာဖော်ပြခြင်းသာမက အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် အခြားတရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်းများအထိ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ရှမ္မိုင်ခေတ်ရောက်သောအခါ ထိုအရာများအတွက် သေဒဏ်ကို မကြာခဏ မချမှတ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟိလေလ၏ သင်ကြားရေးအဖွဲ့ကမူ အကြောင်းရင်းကို မည်သည့်မသင့်လျော်မှုမဆို၊ ဇနီးက ခင်ပွန်း၏အစားအစာကို ပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်ခြင်းကဲ့သို့ အသေးအဖွဲအရာပင် ဖြစ်စေသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ခြွင်းချက်အပိုဒ်သည် ရှမ္မိုင်နှင့် ဟိလေလတို့နှစ်ဖက်စလုံးထက် ပိုမိုတင်းကျပ်ပြီး porneia (တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်း) တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ကွာရှင်းခြင်းအတွက် တရားဝင်အကြောင်းရင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။

ယေရှုက ကွာရှင်းခြင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အကြောင်းရင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် သေဒဏ်ချမှတ်ရန် လိုအပ်သော အပြုအမူများနှင့် တူညီသည် (ဝတ်၊ ၁၈ နှင့် ၂၀)။ ထို့ကြောင့် မဿဲတွင် ယေရှု၏ ခြွင်းချက်အပိုဒ်သည် အခြား သုံးကျမ်းပေါင်းတူ ဧဝံဂေလိကျမ်းများတွင် ထိုသို့သော ခြွင်းချက်အပိုဒ် မရှိခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းမရှိဟု ဆိုနိုင်သည်။ မာကု ၁၀း၁၁–၁၂ နှင့် လုကာ ၁၆း၁၈ တွင် ခြွင်းချက်အပိုဒ် မပါရှိခြင်းမှာ ဓမ္မဟောင်းဥပဒေအရ ထိုသို့သော ခြွင်းချက်ကို ယူဆပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ သေဒဏ်ချမှတ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ Porneia အတွက် သေဒဏ်သည် မကျင့်သုံးတော့သည့် အခြေအနေတွင် ယေရှု၏ စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် မဿဲတွင် ခြွင်းချက်အပိုဒ် ပါဝင်သည်။ ဘာဗုလုန်တာလမုဒ်အရ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းအတွက် သေဒဏ်ကို ခရစ်နှစ် ၃၀ ခန့်တွင် ဖျက်သိမ်းခဲ့သည် (b.Sanh. 41a)။[၂၂]

၄။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၄ (“သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မစင်ကြယ်စေရန် ဖြစ်စေခံရသည်”) ကို မှန်ကန်စွာ ဘာသာပြန်နားလည်ခြင်းသည် မဿဲ ၅း၃၂ တွင် ယေရှု၏ စကားများ၏ နောက်ခံဖြစ်သည်။ “Porneia [တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်း] မှလွဲ၍ အခြားအကြောင်းမရှိဘဲ မိမိဇနီးကို ကွာရှင်းသောသူသည် သူမကို အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်စေသည် [သူမ ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုသည့်အခါ ဖြစ်နိုင်သည်]။ . . .” ဖာရိရှဲတို့၏ အာရုံကို တရားဟောရာကျမ်း ၂၄း၁–၃ ရှိ ဘုရားသခင်၏ “ခွင့်ပြုထားခြင်း” မှ “အစအဦးကတည်းက” ရှိခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ မူလစံနှုန်းသို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြရာ၌ (မ၊ ၁၉း၈) ယေရှုသည် တရားဟောရာဥပဒေမှ ဧဒင်မူလစံနှုန်းသို့ မည်သည့်အကြောင်းမဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းမျှ ပြုလုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တရားဟောရာကျမ်း ၂၄ တွင် အစကတည်းက သွယ်ဝိုက်ပါဝင်နေသော ဘုရားသခင်၏ ဒီဇိုင်းတော်ကို ညွှန်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

၅။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ စံနမူနာကို လိုက်နာ၍ (က၊ ၂၅း၁) ပေါလုသည် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦး သေဆုံးခြင်းသည် အိမ်ထောင်ရေးကို အမှန်တကယ် ဖျက်သိမ်းစေကြောင်း ဖော်ပြပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အိမ်ထောင်ဖက်သည် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုရန် သင့်လျော်ကြောင်း ရှင်းပြသည် (ရော၊ ၇း၁–၃၊ ၁ကော၊ ၇း၃၉)။[၂၃]

၆။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ စံနမူနာတစ်ရပ်ကိုလည်း လိုက်နာထားနိုင်သည် (သူကြီး၊ ၁၄း၂၀၊ ၁၅း၂၊ ၁ရာ၊ ၂၅း၄၄)။ ပေါလုသည် ယေရှု၏ အမိန့်တော်၌ တိုက်ရိုက်မဖော်ပြထားသော အခြေအနေတစ်ရပ်ဖြစ်သည့် ယုံကြည်သူတစ်ဦးကို မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်က စွန့်ပစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (၁ကော၊ ၇း၁၅)။ ဤအခန်းတွင် ပေါလုသည် မိမိပြောဆိုသော အခွင့်အာဏာကို (က) သခင်ဘုရား၏ အမိန့်တော် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁၊ ၉း၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ မဿဲ ၁၉း၃–၉/မာကု ၁၀း၂–၁၂ အပေါ် အခြေခံထားသော အမိန့်တော်မှ လည်းကောင်း၊ ထို့ကြောင့် မိမိရေးသားသည့်အရာသည် ယေရှု၏ စကားနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖောက်ဖျက်ခြင်း မဖြစ်စေရန် လည်းကောင်း၊ (ခ) မိမိ၏ တမန်တော်အဖြစ် အမိန့်ပေးခြင်းများ (အခန်းငယ် ၁၂–၁၇) မှ လည်းကောင်း ရရှိကြောင်း ခြေရာခံထားသည်။ ယင်းအမိန့်များသည် ယေရှု၏ အမိန့်တော်နယ်ပယ်အတွင်း မပါဝင်သည့် အခြေအနေတစ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်နှင့်ပတ်သက်၍ ပညာရှင်များအကြား ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှုများရှိနေပြီး၊ သူတို့၏ ကောက်ချက်များသည် မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းဂဏဆိုင်ရာ အမြင်များ၏ သက်ရောက်မှုကို အလွန်ခံနေရသော်လည်း၊ စွန့်ပစ်ခြင်းအခြေအနေကို ပေါလုက ယုံကြည်သူနှင့် မယုံကြည်သူတို့ အိမ်ထောင်ရေးနှောင်ကြိုးအတွင်း အတူတကွ ချည်နှောင်ထားခြင်းအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ယင်းသည် ယေရှု၏ ဂျူးလူ့အဖွဲ့အစည်း၊ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲ၍ဆိုရလျှင် “ခရစ်ယာန်မဖြစ်မီ” အခြေအနေတွင် စိတ်ကူးမရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်သည် မိမိ၏ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် ခွဲထွက်ရန် ရွေးချယ်သည် (chōrizetai၊ မ၊ ၁၉း၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤစွန့်ပစ်ခြင်းသည် အခန်းငယ် ၁၂–၁၃ တွင် တွေ့ရသော ပိုမိုသင့်မြတ်သော အခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်သည် မိမိ၏အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် “အတူနေလိုသည်” (suneudokei oikein) ဖြစ်သောကြောင့် ယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်ကို မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်နှင့် ကွာရှင်းခြင်းမပြုရန် ပေါလုက အမိန့်ပေးသည်။ ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီး နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ထိုဖော်ပြချက်ကို အထူးပြန်လည်ထည့်သွင်းထားခြင်းမှာ ကျားမမခွဲခြားဘဲ အိမ်ထောင်ရေးအခွင့်အရေးနှင့် တာဝန်များ နှစ်ဖက်စလုံး တန်းတူဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးရန်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အခြေအနေမှာ ယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်ကို မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်က စွန့်ပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အခြေအနေကို မယူဆထားပါ။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် ၁၅ ၏ အဆုံးတွင် “ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကို ငြိမ်သက်ခြင်းအတွက် ခေါ်တော်မူပြီ” ဟူသော အားပေးစကားနှင့် အခန်းငယ် ၁၄၊ ၁၆ တို့တွင် အတူနေခြင်းကြောင့် ရရှိနိုင်သည့် အခြားအကျိုးကျေးဇူးများကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။

၇။ “ထိုသို့သောအမှုများ၌ ညီအစ်ကိုဖြစ်စေ ညီအစ်မဖြစ်စေ ချည်နှောင်ခြင်းမရှိ [dedoulotai]” (၇း၁၅) ဟု ပေါလုဆိုခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ စွန့်ပစ်ခြင်းဖြစ်ပေါ်သောအခါ ထိုသူသည် မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်အပေါ်ရှိ အိမ်ထောင်ရေးဆိုင်ရာ တာဝန်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။[၂၄] အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးတည်းသာ ယုံကြည်သူဖြစ်လာသောအခါ အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှုကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် အထူးအခြေအနေများကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ခေါ်တော်မူခံရသော ယုံကြည်သူသည် ဆုတောင်း၍ မိမိကိုယ်ကို စစ်ဆေးသုံးသပ်ခြင်းလည်း ပြုသင့်သည်။

မယုံကြည်သူအချို့သည် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦး ခရစ်တော်ထံသို့ ပြောင်းလဲလာခြင်းကြောင့် ခြိမ်းခြောက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားကြရသည်။ အကြောင်းမှာ ယခုသူတို့သည် မိမိတို့နားလည်နိုင်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သော အဆုံးစွန်သစ္စာရှိမှုနှင့် ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုရှိသူတစ်ဦးနှင့် အတူနေထိုင်ရတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ထိုအတွေ့အကြုံမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြသည် မဟုတ်ပါ။ . . . ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်သည် ခရစ်ယာန်ထံတွင် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ချစ်ခြင်း၏ စံနမူနာကို တွေ့ရှိသင့်သည်။ ထိုချစ်ခြင်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ အိမ်ထောင်ရေးကျန်းမာကောင်းမွန်မှုနှင့် မိမိ၏အိမ်ထောင်ဖက်ကို ကောင်းချီးပေးရန် ဆက်ကပ်ထားရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ အလွန်ပြင်းထန်သော ဘက်လိုက်မှုတစ်ရပ်ကသာ ထိုသူတို့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်လက်မပြုလိုခြင်းကို ရှင်းပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။[၂၅]

နိဂုံးချုပ်

သမ္မာကျမ်းစာသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းနှစ်ရပ်စလုံးတွင် အိမ်ထောင်ဖက်နှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှင်နေသရွေ့ အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှု၏ တည်မြဲမှုနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်သံတည်း ပြောဆိုထားသည်။ အိမ်ထောင်ရေး၏ တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်သော ပေါင်းစည်းမှုကို ကွာရှင်းခြင်းဖြင့် မဖြိုဖျက်စေရန် ဘုရားသခင်သည် အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလိုရှိတော်မူသည်။ သို့သော် အိမ်ထောင်ရေးပဋိညာဉ်သည် တရားမဝင်လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ပျက်စီးပြီးသားဖြစ်သော အခြေအနေ သို့မဟုတ် မယုံကြည်သူတစ်ဦးက ယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်၏ ဆန္ဒနှင့်ဆန့်ကျင်၍ စွန့်ပစ်သွားသော အထူးအခြေအနေများတွင်မူ ခြွင်းချက်ရှိသည်။ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦး သစ္စာမဲ့ခဲ့သည့် အခြေအနေများတွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကမ်းလှမ်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်သော ဣသရေလနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ကိုယ်တော်တိုင်လည်း ထိုအရာကို သရုပ်ပြတော်မူခဲ့သည်။

---

၁။ ဤဆောင်းပါးတွင် ဆွေးနွေးထားသော ဤအချက်နှင့် အခြားအချက်များစွာကို ထပ်မံလေ့လာရန် Richard M. Davidson ၏ Flame of Yahweh: Sexuality in the Old Testament (Peabody, Mass.: Hendrickson, 2007) စာအုပ်ကို အခန်းအနံ့အနှံ့ ကြည့်ရှုပါ။

၂။ Walter Brueggemann၊ “Of the Same Flesh and Bone (က၊ ၂း၂၃အ)”၊ Catholic Biblical Quarterly 32 (1970): 532–542; နှင့် Gordon P. Hugenberger၊ Marriage as a Covenant: Biblical Law and Ethics as Developed from Malachi (Leiden: E. J. Brill, 1994; paperback, Grand Rapids, Mich.: Baker, 1998)၊ 165၊ 202။

၃။ မာလ၊ ၂း၁၅၊ သု၊ ၂း၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ ဟော၊ ၂း၁၈–၂၂ (အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်တွင် ၁၆–၂၀)၊ ဟေရှာ၊ ၅၄း၅၊ ၁၀၊ ယေဇ၊ ၁၆း၈၊ ၅၉၊ ၆၀၊ ၆၂ တို့ကိုလည်း ကြည့်ပါ။ Hugenberger၊ 27–47၊ 280–312။ အိမ်ထောင်ရေးပဋိညာဉ်ကို တည်ထောင်ရာတွင် မိသားစုများနှင့် ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများလည်း အလွန်နီးကပ်စွာ ပါဝင်ကြကြောင်း မမေ့သင့်ပါ (ဥပမာ၊ က၊ ၂၄၊ သူကြီး၊ ၁၄း၁–၅၊ ၁၀ ကိုရှု)။

၄။ ဘုရားသခင် ရည်ရွယ်ထားသော တည်မြဲမှုသည် အချို့က ဆိုသကဲ့သို့ အိမ်ထောင်ရေးနှောင်ကြိုးသည် မည်သည့်အခါမျှ မဖျက်သိမ်းနိုင်သော ဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ မဖျက်သိမ်းနိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦး၏ အိမ်ထောင်ရေးသစ္စာမဲ့မှု ဖြစ်ပေါ်သည့်အခါတွင်ပင် သေဆုံးခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ မဖျက်သိမ်းနိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။

၅။ Hugenberger၊ 313–338 ကိုရှု။

၆။ ဟေဗြဲဝေါဟာရများနှင့် ၎င်းတို့၏ အသုံးပြုထားသည့်နေရာများမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။
(၁) shalakh — “လွှတ်သည်၊ ကွာရှင်းသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့်၊ အားပြင်းစေသော ပုံစံဖြစ်သည့် Piel တွင် အားလုံးအသုံးပြုထားသည်။ က၊ ၂၁း၁၄၊ တရား၊ ၂၁း၁၄၊ ၂၂း၁၉၊ ၂၉၊ ၂၄း၁၊ ၃၊ ၄၊ ဟေရှာ၊ ၅၀း၁၊ ယေ၊ ၃း၁၊ ၈၊ မာလ၊ ၂း၁၆။
(၂) garash — “နှင်ထုတ်သည်၊ ပစ်ထုတ်သည်၊ နှင်ပယ်သည်၊ ကွာရှင်းသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် Piel တွင် — က၊ ၂၁း၁၀။ Qal passive တွင် — ဝတ်၊ ၂၁း၇၊ ၁၄၊ ၂၂း၁၃၊ တော၊ ၃၀း၁၀ [အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်တွင် ၉]၊ ယေဇ၊ ၄၄း၂၂။
(၃) [sepher] keritut — “ဖြတ်တောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကွာရှင်းခြင်း၏ [စာရွက်စာတမ်း]” — တရား၊ ၂၄း၁၊ ၃၊ ဟေရှာ၊ ၅၀း၁၊ ယေ၊ ၃း၈။
(၄) yatsa’ — “ထွက်စေသည် = ကွာရှင်းသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဖြစ်စေသော ပုံစံ Hiphil တွင် — ဧဇ၊ ၁၀း၃၊ ၁၉။
(၅) badal — “မိမိကိုယ်ကို ခွဲထွက်သည် = ကွာရှင်းသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ခံ/မိမိပြန်လည်ဖြစ်စေသော Niphal တွင် — ဧဇ၊ ၁၀း၁၁။
(၆) bagad — “သစ္စာဖောက်စွာ ပြုမူသည်၊ သစ္စာပျက်သည် = ကွာရှင်းသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရိုးရိုးတက်ကြွပုံစံ Qal တွင် — မာလ၊ ၂း၁၄၊ ၁၅၊ ၁၆။

၇။ က၊ ၂၅း၁၊ တရား၊ ၂၄း၁–၄၊ သူကြီး၊ ၁၄း၄၀–၁၅း၂၊ ၁ရာ၊ ၂၅း၄၄ နှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် ဟေရှာ၊ ၇း၁၄၊ ၈း၃ တို့ကိုရှု။

၈။ Ronald A. G. du Preez၊ Polygamy in the Bible၊ Adventist Theological Society Dissertation Series၊ အတွဲ ၃ (Berrien Springs, Mich.: ATS Publications, 1993)၊ 154–164 ကိုရှု။

၉။ Richard M. Davidson၊ “Divorce and Remarriage in Deuteronomy 24:1-4,” Journal of the Adventist Theological Society 10 (1999): 2–22။

၁၀။ Roy Gane၊ “Old Testament Principles Related to Divorce and Remarriage,” Journal of the Adventist Theological Society 12/2 (Autumn 2001): 41–49 ကိုရှု။

၁၁။ Stephen A. Kaufman၊ “The Structure of the Deuteronomic Law,” Maarav 1–2 (1978–1979): 105–158။

၁၂။ ထိုအထက်ပါကျမ်း၊ 156–157။

၁၃။ Andrew Cornes၊ Divorce and Remarriage: Biblical Principles and Pastoral Practice (Grand Rapids, Mich.: Eerdmans, 1993)၊ 139 နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။

၁၄။ “လွှတ်သည်” (ဟေဗြဲ shalakh) ဟူသော စကားလုံးကို အခြားကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခုဖြစ်သော ထွက်၊ ၂၁း၂၆–၂၇ နှင့် တရား၊ ၂၁း၁၀–၁၄ တွင် အမျိုးသမီးကျွန်နှင့် ပတ်သက်၍ အသုံးပြုထားခြင်းက “ကွာရှင်းခြင်း” အပြင် “ကျွန်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေခြင်း” ကိုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်ဟု ညွှန်ပြနိုင်သော်လည်း ယင်းမှာ သေချာမှုမရှိပါ။ အချို့က ထွက်၊ ၂၁း၇–၁၁ တွင် ကွာရှင်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားသည်ဟုလည်း မြင်ကြသော်လည်း အထောက်အထားများကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ လေ့လာကြည့်လျှင် ဤကျမ်းပိုဒ်သည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် ကွာရှင်းခြင်းအကြောင်း မပြောကြောင်း တွေ့ရသည် (ဤကျမ်းပိုဒ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးချက်အတွက် Davidson၊ Flame၊ 407–409 ကိုရှု)။

၁၅။ အထက်ပါကျမ်း၊ 409–416 ကိုရှု။

၁၆။ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှု ဖြစ်ပွားသောအခါ ပိုမိုလျော့ပေါ့ပေးနိုင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ကျမ်းစာအထောက်အထားအတွက် Joe M. Sprinkle၊ “Sexuality, Sexual Ethics,” Dictionary of the Old Testament: Pentateuch (T. Desmond Alexander နှင့် D. W. Baker တည်းဖြတ်) (Downers Grove, Ill.: InterVarsity, 2003)၊ 744 ကိုရှု။

၁၇။ William A. Heth နှင့် Gordon J. Wenham၊ Jesus and Divorce: The Problem with the Evangelical Consensus (Nashville, Tenn.: Thomas Nelson, 1985)၊ 163–164; Richard M. Davidson၊ “Does Marriage Still Matter?” Reflections: The BRI Newsletter 27 (July 2009): 4 နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။

၁၈။ Walter Kaiser၊ “Divorce in Malachi 2:10-16,” Criswell Theological Review 2 (1987): 73–84; Hugenberger၊ 124–167။

၁၉။ မဿဲတွင်ပါသော “ခြွင်းချက်အပိုဒ်” သည် အမှန်တကယ် မူရင်းဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံချက်အတွက် အထူးသဖြင့် Craig L. Blomberg၊ “Marriage, Divorce, Remarriage, and Celibacy: An Exegesis of Matthew 19:3-12,” Trinity Journal 11 (1990): 161–196 ကိုရှု။

၂၀။ H. Reisser၊ “porneuō,” NIDNTT, 1:497–501; နှင့် James B. Hurley၊ Man and Woman in Biblical Perspective (Grand Rapids, Mich.: Zondervan, 1981)၊ 95–106၊ 129–137 ကိုရှု။

၂၁။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ကွာရှင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မဿဲ၏ ယေရှု၏ မိန့်တော်မူချက်ပုံစံအကြောင်း ထပ်မံလေ့လာရန် Ekkehardt Mueller၊ “Jesus and Divorce and Remarriage in Matthew 19,” ၂၀၁၁ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၇ ရက်တွင် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

၂၂။ ဥပမာအားဖြင့် R. H. Charles၊ The Teaching of the New Testament on Divorce (London: Williams and Norgate, 1921)၊ 21–23 ကိုရှု။ မဿဲသည် ယေရှု၏ မူရင်းစကားလုံးအပြည့်အစုံကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မာကုနှင့် လုကာတို့သည် ဂရိဘာသာပြန်ရာတွင် porneia ကို ရည်ညွှန်းချက် ချန်လှပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှု၏ မူရင်းရည်ရွယ်ချက်သည် ထိုစကားလုံးမပါဘဲပင် ရှင်းလင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ Porneia အတွက် သေဒဏ် သို့မဟုတ် “ဖြတ်တောက်ခြင်း” ခံရခြင်း လိုအပ်ပြီး ယင်းသည် အမှန်တကယ် အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းခြင်းဟု ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၂၃။ ဤကျမ်းစာဆိုင်ရာ ရပ်တည်ချက်သည် ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီး နှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း “အိမ်ထောင်ရေး” သေဆုံးသွားသည်ဟု ခေါ်ဆိုသည့်အရာကို အခြေခံ၍ ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို ဘုရားသခင် ထောက်ခံတော်မူသည်ဟူသော အယူအဆနှင့် မကိုက်ညီပါ။ ယင်းနှင့်ပတ်သက်၍ Anthony C. Thiselton၊ The First Epistle to the Corinthians: A Commentary on the Greek Text [NIGTC; Grand Rapids, Mich.: Eerdmans, 2000]၊ 542–43 ကိုရှု။ ယင်းသည် အိမ်ထောင်ရေး “ဖက်” တစ်ဦး သေဆုံးခြင်းအပေါ်သာ အခြေခံသည်။

၂၄။ David Instone-Brewer၊ Divorce and Remarriage in the Bible: The Social and Literary Context (Grand Rapids, Mich.: Eerdmans, 2002)၊ 202–203; Roy E. Ciampa နှင့် Brian S. Rosner၊ The First Letter to the Corinthians (Pillar New Testament Commentary; Grand Rapids, Mich.: Eerdmans, 2010)၊ 302–304 ကိုရှု။ ဤကျမ်းပိုဒ်၏ ဤအနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို General Conference Divorce and Remarriage Committee ၏ ဂရုတစိုက်လေ့လာချက်က အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ ၂၀၀၀ ခုနှစ်တွင် General Conference session က မဲပေးအတည်ပြုခဲ့သော စကားလုံးအသစ်များ၏ အခြေခံဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယင်းကို Seventh-day Adventist Church Manual (Silver Spring, Md.: Secretariat of the General Conference of Seventh-day Adventists, 2005)၊ 204 တွင် “Biblical Teachings on Divorce” ခေါင်းစဉ်အောက်၌ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထိုဖော်ပြချက်တွင် “သမ္မာကျမ်းစာသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့်/သို့မဟုတ် မတရားသောလိင်ဆက်ဆံခြင်း (မ၊ ၅း၃၂) နှင့် မယုံကြည်သူအိမ်ထောင်ဖက်က စွန့်ပစ်ခြင်း (၁ကော၊ ၇း၁၀–၁၅) တို့ကို ကွာရှင်းခြင်းအတွက် အကြောင်းရင်းများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသည်” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤဖော်ပြချက်ကို Biblical Research Institute ၏ ဝက်ဘ်ဆိုက်တွင်လည်း ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

၂၅။ Ciampa နှင့် Rosner၊ 303။