သင့်စိတ်နှလုံးထဲတွင် အဘယ်အရာရှိသနည်း—ကျမ်းစာထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံမှ သင်ခန်းစာများ

ကျမ်းစာထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အနီးကပ်အာရုံစိုက်လေ့လာခြင်းသည် ကျမ်းစာကို တရားဟောခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းအတွက် အသုံးဝင်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ဤဆောင်းပါးသည် ပရောဖက် ဧဇရကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့် ဤအဆိုကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဗာဗုလုန်သုံ့ပန်းဘဝ၌ ရှိနေခဲ့ကြသည်—ယေရမိ၏အဆိုအရ ထိုကာလသည် အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ပါရှားမင်း ကုရုလက်ထက်တွင် ယုဒလူမျိုးတို့အား မိမိတို့၏ပြည်သို့ ပြန်လာခွင့်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြန်လာခြင်းသည် တစ်ကြိမ်တည်းမဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး အုပ်စုအမျိုးမျိုးက ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ဧဇရ ၇ နှင့် ၈ တွင် ဗာဗုလုန်မှ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာသော အုပ်စုတစ်စု၏ ခရီးစဉ်အကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူတို့သည် အာတဇေရဇ်မင်း နန်းစံသတ္တမနှစ်၊ ပထမလ၏ ပထမနေ့တွင် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ပဉ္စမလ၏ ပထမနေ့တွင် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ အလွန်ရှည်လျားသော ခရီးစဉ်ပင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ လေယာဉ်ဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီမျှသာ ကြာမည့်ခရီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ယုဒလူမျိုးတို့ သုံ့ပန်းဘဝမှ ပြန်လာခြင်းကို ဖော်ပြထားခြင်းမှာ ဧဇရကို လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပိုမိုအာရုံစိုက်နိုင်ရန် နောက်ခံအကြောင်းအရာအဖြစ်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝများကို အပြုသဘောဖြင့် ပုံဖော်ပေးခဲ့သူများကို ကျွန်ုပ်တို့ တန်ဖိုးထားကြသည်။ သစ္စာစောင့်သိမှု၊ ရဲရင့်စွာပြုမူမှုနှင့် ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် အပ်နှံမှုတို့တွင် စံနမူနာပြခဲ့သူများကို ကျွန်ုပ်တို့ တန်ဖိုးထားကြသည်။ ကျမ်းစာထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ထိုသူများအနက် ပါဝင်ကြပြီး မကြာခဏဆိုသကဲ့သို့ ပထမဆုံးစာရင်းဝင်သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။ ကျမ်းစာထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ ကောင်းမွန်သော သင်ခန်းစာများကို သင်ယူနိုင်သည်။ ထိုသူများအနက် တစ်ဦးမှာ ဧဇရဖြစ်သည်။ ဧဇရ ၇း၁–၆ တွင် သူ့ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ “ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသော မောရှေ၏တရား၌ ကျွမ်းကျင်သော ကျမ်းတတ်တစ်ဦး” အဖြစ်လည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၁ တွင်လည်း ဤဖော်ပြချက်ကို အခြားစကားလုံးများဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ဧဇရသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်ပြီး “ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်စကားတို့ကို ရေးသားသော ကျမ်းတတ်” ဖြစ်သည်။ “ကျမ်းတတ်” ဟူသောအသုံးအနှုန်းကို အခန်းငယ် ၁၁ တွင် နှစ်ကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုထားသည်။ ဘာသာပြန်ကျမ်းအချို့တွင် ဒုတိယအကြိမ်ပါသော အသုံးအနှုန်းကို ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်စကားများ၌ “ကျွမ်းကျင်သောသူ” ဟူ၍ ပြန်ဆိုထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၂ တွင် အာတဇေရဇ်မင်း၏ အမိန့်တော် စတင်လာသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ဧဇရကို “ကောင်းကင်ဘုံ၏ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို ရေးသားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ ကျမ်းတတ်” ဟု ခေါ်ထားသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏အမြင်အရ အထူးခြားဆုံးမှာ အခန်းငယ် ၁၀ ဖြစ်သည်။ “အကြောင်းမူကား ဧဇရသည် ထာဝရဘုရား၏ တရားတော်ကို လေ့လာခြင်း၊ ကျင့်ခြင်း၊ ဣသရေလအမျိုး၌ ထုံးဖွဲ့ချက်နှင့် စီရင်ချက်တို့ကို သွန်သင်ခြင်းငှာ မိမိစိတ်နှလုံးကို ပြင်ဆင်ထား၏။”

သင်ယူရမည့် သင်ခန်းစာများ

ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အနည်းဆုံး ထိုးထွင်းသိမြင်မှု လေးမျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

၁။ စိတ်နှလုံးသည် အရေးကြီးသည်

ယနေ့ လူများစွာတို့သည် မိမိတို့၏အလုပ်ကို လုပ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်သာ လုပ်ကြသည်။ အလုပ်တစ်ခုရှာဖွေရန်ပင် အတော်ခက်ခဲနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ရနိုင်သမျှကို အတင်းအကျပ် လက်ခံကြရသည်။ သူတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန်နှင့် ငွေရှာရန် လိုအပ်ကြသည်။ အချို့သူများမှာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသော အခွင့်ထူးကို ရရှိကြပြီး မိမိတို့၏နာမည်ကို ထင်ရှားစေနိုင်သည့်အပြင် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်ကို ရှာဖွေကြသည်။ အကျိုးအမြတ်များသော ငွေကြေးအကျိုးခံစားခွင့်များမှလွဲ၍ သူတို့၏စိတ်နှလုံးသည် မိမိတို့၏အလုပ်၌ ရှိချင်မှရှိမည်။

ဧဇရ ၇ တွင် ဧဇရသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအနေဖြင့် ကျမ်းတတ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် မိမိ၏တာဝန်ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်ကိုလုပ်သည့် ကျွမ်းကျင်သော ကျမ်းတတ်တစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဧဇရသည် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သိကျွမ်းရန် သူ၏စိတ်နှလုံးအလိုဆန္ဒရှိခဲ့ရမည်။ ဧဇရသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရှာဖွေရန်၊ ကျင့်ရန်နှင့် သွန်သင်ရန် မိမိ၏စိတ်နှလုံးကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဤစကားရပ်သည် အဓိကအားဖြင့် အပ်နှံမှု၊ ဆည်းကပ်မှုနှင့် တစိုက်မတ်မတ်လုပ်ဆောင်မှုကို ဆိုလိုသည်။ စိတ်နှလုံးသည် စိတ်ခံစားချက်များ၏ နေရာသာမက ဉာဏ်ရည်၏နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်နှလုံးသည် စိတ်၊ အလိုဆန္ဒနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တို့ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဧဇရသည် “ဖော်ပြထားသည့် အရာသုံးမျိုး—လေ့လာခြင်း၊ လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်း—တို့အတွက် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံထားခဲ့သည်”[၁]။

“အကြောင်းမူကား” ဟူသောစကားသည် အခန်းငယ် ၁၀ ကို အရှေ့အခန်းငယ်နှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်။ “သူ၏ဘုရားသခင်၏ ကောင်းသောလက်တော်သည် သူ့အပေါ်၌ ရှိ၏။” အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိ၏အသက်တာကို မိမိ၏သာသနာပြုလုပ်ငန်းအတွက် အပ်နှံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်နှလုံးသည် ထိုအရာ၌ ရှိသည်။ လောကီကုမ္ပဏီတစ်ခုအတွက် လုပ်ဆောင်သောအလုပ်ကို ကိုယ်ပိုင်ပါဝင်မှု များစွာမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပင်ဖြစ်စေ မိမိလုပ်ဆောင်နေသောအရာ၌ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝင်စားမှုရှိခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။

ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် သက်ဆိုင်သောအရာကို ကျွန်ုပ်တို့လုပ်ဆောင်သောအခါ ပို၍ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့်သက်ဆိုင်လာသောအခါ စိတ်တစ်ဝက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ စိတ်နှစ်ခွဖြင့် စိတ်ဝင်စားခြင်းတို့သည် မလုံလောက်ပါ။ “အရှင်နှစ်ပါးတို့ကို အစေမခံနိုင်ကြ။” “သင်တို့၏ဘဏ္ဍာရှိရာ၌ သင်တို့၏စိတ်နှလုံးလည်း ရှိလိမ့်မည်။” “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ရှေးဦးစွာ ရှာကြလော့။ ထိုအရာများကိုလည်း ထပ်၍ပေးတော်မူမည်” ဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည် (မ၊ ၆း၂၁၊ ၂၄၊ ၃၃)။ ဧဇရ၏ အပ်နှံမှုသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် တွဲဖက်လျက်ရှိသည်။

၂။ ကျမ်းစာကို လေ့လာပါ

ဧဇရသည် ယာဝေး၏တရားတော်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်၏တရားဖြစ်သည့် တရားတော်ကို စာသားအတိုင်း “ရှာဖွေခြင်း”၊ ဆိုလိုသည်မှာ စူးစမ်းလေ့လာခြင်းနှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း၌ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံရန် အရေးကြီးသည်ဟု ခံယူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့က ရတနာများကို ရှာဖွေရန် တူးဖော်နိုင်သော သတ္တုတွင်းတစ်ခုနှင့် တူသည်။ အချို့သောရတနာများကို မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ပင် တွေ့နိုင်သော်လည်း များစွာသောရတနာများကို ထိုသို့တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ လူတစ်ဦးသည် တူးဖော်ရှာဖွေရမည်၊ ဖတ်ရှု၍ နားလည်ရန် ကြိုးစားရမည်၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နှိုင်းယှဉ်ရမည်၊ ထို့နောက် ကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသော သွန်သင်ချက်တစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်ရမည်။

ကလေးတစ်ဦးပင် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ကယ်တင်ခြင်းရနိုင်သည်ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် အယူအဆကို နားလည်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျမ်းစာများတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှင့် အသက်တာကို စိန်ခေါ်သော ရှုပ်ထွေးသည့် အယူအဆများနှင့် ဖော်ပြချက်များလည်း ပါဝင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့်သက်ဆိုင်သော၊ လူသားတို့၏အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သော အကြောင်းအရာများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် အံ့ဩစရာမဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လူသားတို့၏ ဝိရောဓိများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏နားလည်မှု ကန့်သတ်ချက်များအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်၍ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး အတိုင်းအဆမဲ့သော၊ အကန့်အသတ်မရှိသော သခင်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျမ်းစာကို ပုံမှန်ဖတ်ရှုလေ့လာခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား နှစ်သိမ့်ပေးသည်၊ လှုံ့ဆော်ပေးသည်၊ ကူညီပေးသည်၊ အသစ်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ရရှိစေသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ထိတွေ့ဆက်သွယ်စေသည်။

ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းရန်၊ ကိုယ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်နှင့် အလိုတော်ကို သိကျွမ်းရန် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လေ့လာခြင်းသည် မဖြစ်မနေလိုအပ်သော အခြေခံအချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏အသက်တာနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဝိညာဉ်ရေးခရီး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။

၃။ သင်တွေ့ရှိသည့်အရာကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးပါ

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဉာဏ်အလင်းရရှိခြင်းမျှသာဖြင့် ရှာဖွေစူးစမ်းခြင်းသည် များစွာအကျိုးမရှိပါ။ ထိုအရာသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း လုံလောက်သည်တော့ မဟုတ်ပါ။ ကျမ်းစာလေ့လာခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏နေ့စဉ်အသက်တာကို ထိခိုက်ပြောင်းလဲစေရမည်။ ဧဇရသည် ထိုသို့ဖြစ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူတွေ့ရှိသည့်အရာကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အတိုင်း အသက်ရှင်ခဲ့သည်၊ ထိုအရာကို နောက်ပိုင်းတွင် ကျမ်းစာ၌ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အပေါ် အလျှော့မပေးသော အပ်နှံမှုသည် ယုဒပြည်တွင် အပြုအမူနှင့် သဘောထားတို့ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည် (ရောနှောလက်ထပ်ခြင်း)။ ခေတ်သစ်အသုံးအနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် နိုးကြားခြင်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ၎င်း၏နောက်လိုက်များသည် လောကီလူများနှင့် မည်သည့်ကွာခြားမှုမျှ မရှိသောကြောင့် မကြာခဏ ဆွဲဆောင်မှုမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူတို့သည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် လောဘကြီးနေဆဲ၊ ဒေါသထွက်နေဆဲ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နေဆဲ၊ မာနကြီးနေဆဲ၊ ကာမဂုဏ်အပျော်အပါးကို နှစ်သက်နေဆဲနှင့် အလျှော့ပေးနေဆဲ ဖြစ်ကြသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ကို ယုံကြည်ရန်အတွက် ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသောသူများနှင့် ပိုမိုတူရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောခဲ့သူမှာ ဘုရားမဲ့ ဂျာမန်ဒဿနပညာရှင် နစ်ရှေးတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပါ။ အခြားကမ္ဘာ့ဘာသာတရားများ၏ နောက်လိုက်များကလည်း ထိုအရာကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြသည်။

ကျမ်းစာကို လေ့လာသင်ယူပြီး သွန်သင်ပေးနေသော ခရစ်ယာန်ပညာရှင်များနှင့် တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခများ အများအပြားရှိသော်လည်း ထိုအရာက မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မဖြစ်စေပါ။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အဖြစ် လက်ခံခွင့်မပြုဘဲ မိမိတို့၏အသက်တာကို ပြောင်းလဲစေခွင့်မပြုခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိကြပါ။ သခင်ဘုရားနှင့် အသက်ရှင်သော မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း၊ သနားကြင်နာသောစိတ်နှလုံး၊ ခရစ်တော်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ကယ်တင်ခြင်း၏ သေချာမှုတို့ မရှိကြပါ။ တိုးတက်ခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းကို တွေ့ကြုံရန် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ ဧဇရသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကျင့်ရန်၊ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်ရန်၊ ကိုယ်တော်အား နားထောင်ရန် မိမိ၏စိတ်နှလုံးကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

၄။ သင်တွေ့ရှိပြီး ကျင့်သုံးခဲ့သည့်အရာကို သွန်သင်ပါ

ဧဇရသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သွန်သင်ခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းခေတ်တွင် ဘုရားသခင်၏တရားကို သွန်သင်ခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ဧဇရသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဧဇရသည် ကျမ်းတတ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ကျမ်းတတ်များသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွမ်းကျင်သော အတွင်းရေးမှူးများဖြစ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစိုးရအရာရှိများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းတတ်များသည် အသက်ကြီးသူများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ တရားရုံး၏ စီရင်ချက်များနှင့် လက်ထပ်စာချုပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြနိုင်သည်။ အမျိုးမျိုးသော မှတ်တမ်းများကိုလည်း တာဝန်ယူထားကြနိုင်ပြီး ကျမ်းစာမှတ်တမ်းများအပါအဝင် စာရွက်စာတမ်းများကို ကူးရေးခဲ့ကြနိုင်သည်။ သို့သော် အချို့သူများအတွက် သူတို့၏တာဝန်သည် အမိန့်တော်များကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်းဖြင့်သာ မပြီးဆုံးခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကိုလည်း သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။

ဓမ္မသစ်ကျမ်းခေတ်တွင် သွန်သင်ခြင်းတာဝန်သည် ကျမ်းတတ်များထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် ဓမ္မဗေဒကို လေ့လာသည့်သူများ၊ ကျမ်းစာပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယေရှု၏ခေတ်က အကျော်ကြားဆုံး ကျမ်းတတ်အချို့မှာ ဂါမေလျေလ၊ ဟိလေလနှင့် ရှမ္မဲတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တိုရာကို အနက်ဖွင့်ပြီး မိမိတို့၏အခြေအနေ၌ လက်တွေ့အသုံးချခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း ယုဒဘာသာတွင် တိုရာကို သွန်သင်သူကို ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ကြသည်။ ဧဇရသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများထံမှ ကျမ်းတတ်များထံသို့ သွန်သင်ခြင်းတာဝန် စတင်လွှဲပြောင်းသည့် ကူးပြောင်းရေးကာလ၌ ရှိခဲ့သည်။ ဤကူးပြောင်းမှုသည် ဗာဗုလုန်သုံ့ပန်းဘဝပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ဧဇရ အပ်နှံခဲ့သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း၏ ရှုထောင့်သုံးရပ်—ကျမ်းစာလေ့လာခြင်း၊ ကျမ်းစာအတိုင်း အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် ကျမ်းစာကို သွန်သင်ခြင်း—တို့ထံသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရမည်။ “ဤသာသနာပြုလုပ်ငန်း၏ ရှုထောင့်သုံးရပ်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန်မှီခိုနေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်းခံရ၍ သွန်သင်ရသူသည် လေ့လာရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ နားထောင်လိုက်နာရမည်လည်း ဖြစ်သည်။”[၂] ဧဇရသည် “ကျမ်းစာကို လေ့လာသူတစ်ဦးသာမက၊ ၎င်း၏လိုအပ်ချက်များကို အထူးသဖြင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူနှင့် သွန်သင်သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသွန်သင်ခဲ့သည့်အရာကို အရင်ဆုံး သူကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးခဲ့ပြီး၊ သူကျင့်သုံးခဲ့သည့်အရာကိုလည်း ကျမ်းစာထဲ၌ အရင်ဆုံး သေချာစွာ ရှာဖွေခဲ့သည်။ လေ့လာခြင်း၊ အပြုအမူနှင့် သွန်သင်ခြင်းတို့ကို ဤမှန်ကန်သောအစီအစဉ်အတိုင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချမှတ်ထားသောအခါ တစ်ခုချင်းစီသည် မိမိတို့၏ အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ လေ့လာခြင်းသည် အဖြစ်မမှန်မှုမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်၊ အပြုအမူသည် မသေချာမှုမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်၊ သွန်သင်ခြင်းသည် မရိုးသားမှုနှင့် အပေါ်ယံဆန်မှုမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်။”[၃]

“ဧဇရထဲရှိ စံပြဆရာသည် လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူသည် အခြားသူများကို ပြသပေးသူမျှသာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ မိမိ၏တပည့်များ ဖြစ်စေလိုသည့်အတိုင်း သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ရမည်။”[၄] ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်သူများ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့ ဖြစ်ကြသည်။ ဧဝံဂေလိတရား၌ ကျွန်ုပ်တို့တွေ့ရှိသည့်အရာကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန် အရေးကြီးသည်။ ထို့အပြင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအရာကို ကျွန်ုပ်တို့၏သားသမီးများ၊ ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများနှင့် ခရစ်ယာန်များကိုပင် သွန်သင်၍ လက်ဆင့်ကမ်းရန် လိုအပ်သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်သောအခါ ထိုအရာသည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ပို၍အရေးကြီးလာမည်၊ ပို၍အဓိပ္ပာယ်ရှိလာမည်၊ ပို၍သစ်လွင်လာမည်။

မဟာတာဝန်တော်သည် တပည့်တော်အားလုံးထံသို့ ပေးအပ်ထားပြီး၊ အခြားအရာများအနက် သွန်သင်ခြင်း၌ ပါဝင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်တော်မူသည်။ “သင်တို့သည် သွား၍ လူမျိုးတကာတို့ကို တပည့်ဖြစ်စေကြလော့။ ခမည်းတော်၊ သားတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နာမ၌ ဗတ္တိဇံကိုပေးကြလော့။ ငါသည် သင်တို့အား ပေးသမျှသော ပညတ်တို့ကို စောင့်ရှောက်စေခြင်းငှာ ဆုံးမသွန်သင်ကြလော့။ ငါသည်လည်း ကပ်ကမ္ဘာကုန်သည်တိုင်အောင် သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်မပြတ်ရှိသည်” (မ၊ ၂၈း၁၉–၂၀)။

အသင်းတော်ထဲတွင် အချို့သောသူများသည် သွန်သင်ခြင်း၌ အထူးဆုကျေးဇူးရှိကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း သွန်သင်ရမည်။ သို့သော် သွန်သင်ခြင်းသည် လေ့လာခြင်းနှင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းအပေါ် အခြေခံရမည်။

တမန်တော် ၁၉ တွင် ဤရှုထောင့်သုံးရပ်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မဆက်စပ်ခဲ့သည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယုဒလူအချို့သည် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်း၌ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လူများထံမှ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုရာတွင် ထူးဆန်းသောနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စကားလုံးအချို့ကို ပုံသေနည်းတစ်ရပ်ကဲ့သို့ အသုံးပြု၍ ထိုနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ခဲ့ပါ။ ထိုပုံသေနည်းမှာ “ပေါလုဟောပြောသော ယေရှု၏နာမကို အမှီပြု၍ ငါမှာထားသည်။ ထွက်သွားကြလော့” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤပုံသေနည်းသည် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြနေသည်။ ပထမအချက်မှာ စကားတစ်ကြောင်းကို မှော်ပညာကဲ့သို့ အသုံးပြုလျှင် လိုချင်သောရလဒ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု သူတို့ထင်ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ပါ။ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့သည် ယေရှုနှင့် ပေါလုအကြောင်း ကြားဖူးကြသော်လည်း ယေရှုကို ယုံကြည်ပြီး တပည့်တော်အဖြစ် အသက်ရှင်ခြင်းကို ကျင့်သုံးပုံမရပါ။ ရလဒ်မှာ အလွန်ဆိုးရွားခဲ့သည်။ “ဆိုးသောဝိညာဉ်ကလည်း၊ ‘ယေရှုကို ငါသိ၏။ ပေါလုကိုလည်း ငါသိ၏။ သင်တို့မူကား အဘယ်သူနည်း’ ဟု ပြန်ပြော၏။ ထိုအခါ ဆိုးသောဝိညာဉ်စွဲသောသူသည် သူတို့အပေါ်သို့ ခုန်၍ အားနိုင်သမျှနိုင်လေ၏။ သူတို့သည် ထိုအိမ်မှ အဝတ်မပါဘဲ ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးထွက်လျက် ပြေးထွက်သွားရကြ၏” (တ၊ ၁၉း၁၅–၁၆)။

နိဂုံး

“ဧဇရသည် ထာဝရဘုရား၏ တရားတော်ကို လေ့လာ၍ ကျင့်ရန်နှင့် ဣသရေလအမျိုး၌ ထုံးဖွဲ့ချက်နှင့် စီရင်ချက်တို့ကို သွန်သင်ရန် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံထား၏” (ဧဇ၊ ၇း၁၀)။ ဤအရာသည် သူ၏ခေါ်တော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုခေါ်တော်မူခြင်းကို လိုက်နာခဲ့သည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း—မည်သည့်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ကိုပင် လုပ်ကိုင်နေပါစေ—အောက်ပါအရာများအတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံရမည်။

၁။ ကျမ်းစာကို လေ့လာခြင်း
၂။ ကျမ်းစာကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်း
၃။ ကျမ်းစာကို သွန်သင်ခြင်း

ဤအရာများကို ကျွန်ုပ်တို့ပြုလုပ်သောအခါ ထာဝရဘုရားသည် ဧဇရအား ကောင်းချီးပေးသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ကောင်းချီးပေးတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏သာသနာပြုလုပ်ငန်းကို အသီးအပွင့်ရှိစေကာ ကျွန်ုပ်တို့၏အသက်တာကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေတော်မူမည်။ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးပြုသောလက်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်၌ ရှိလိမ့်မည် (ဧဇ၊ ၇း၉)။ အထက်ပါသုံးသပ်ချက်အားဖြင့် ကျမ်းစာထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အနီးကပ်လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်းသည် ကျမ်းစာသွန်သင်ခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်းအတွက်သာမက ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သည့်အသက်တာအတွက်ပါ မည်မျှအသီးအပွင့်ရှိနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။

---

၁။ မာဗင် ဘရန်နမန်၊ ဧဇရ၊ နေဟမိ၊ ဧသတာ၊ နယူးအမေရိကန် အနက်ဖွင့်ကျမ်း (Nashville၊ TN: Broadman & Holman၊ ၁၉၉၃)၊ ၁၂၉။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၂။ ဘရန်နမန်၊ ၁၃၀။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၃။ အိပ်ချ်၊ ဂျီ၊ အမ်၊ ဝီလျံဆန်၊ ဧဇရ၊ နေဟမိ၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ချက် အတွဲ ၁၆ (Waco: Word Books၊ ၁၉၈၅)၊ ၉၃ (ကစ်ဒနာ၏ အဆိုကို ကိုးကားထားသည်)။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]

၄။ မက်ကွန်ဗီလ်၊ “ဧဇရ-နေဟမိနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်း”၊ Vetus Testamentum ၃၆ (၁၉၈၆)၊ ၄၇။

[ကိုးကားချက်သို့ ပြန်သွားရန်]